Dhvajāropaṇa and Dhvajāgopaṇa: Procedure, Stotra, and Phala (Merit) of Raising Viṣṇu’s Flag

Verse 1

सनक उवाच । अन्यद्व्रतं प्रवक्ष्यामि ध्वजारोपणसंज्ञितम् । सर्वपापहरं पुण्यं विष्णुप्रीणनकारणम् ॥ १ ॥

စနကက ပြောသည်— ယခု ငါသည် “အလံတင်ခြင်း” ဟု ခေါ်သော အခြားသော ဝရတတစ်ရပ်ကို ဟောကြားမည်။ ၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော ကုသိုလ်ပြည့်ဝသည့် အကျင့်ဖြစ်ပြီး သခင် ဗိဿဏုကို ပျော်ရွှင်စေသော အကြောင်းတရား ဖြစ်သည်။

Verse 2

यः कुर्याद्विष्णुभवने ध्वजारोपणमुत्तमम् । संपूज्यते विग्निञ्च्याद्यैः किमन्यैर्बहुभाषितैः ॥ २ ॥

ဗိဿဏုဘုရားကျောင်း၌ အလံတင်ခြင်း အထူးမြတ်သော ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်သူသည်၊ ဝိဃ္နေးရှ (ဂဏေရှ) နှင့် အခြားသော ဒေဝတားတို့ကပင် ဂုဏ်ပြုကာ ပူဇော်ခံရသည်—အခြားအရာများကို အလွန်အကျွံ ပြောရန် ဘာလိုသေးသနည်း။

Verse 3

हेमभारसहस्त्रं तु यो ददाति कुटुम्बिने । तत्फलं तुल्यमात्रं स्याद्धूजारोपणकर्मणः ॥ ३ ॥

အိမ်ထောင်ရှင်တစ်ဦးအား ရွှေတင်ဆောင်တစ်ထောင် ပေးလှူသော်လည်း ရရှိသော ကုသိုလ်သည် သာသနာရေးအဖြစ် ဓူဇာ (သန့်ရှင်းသော အပင်/သစ်ပင်) စိုက်ပျိုးခြင်း၏ အကျိုးနှင့် တူညီသာ ဖြစ်သည်။

Verse 4

ध्वजारोपणतुल्यं स्याद्गङ्गास्नानमनुत्तमम् । अथवा तुलसिसेवा शिवलिङ्गप्रपूजनम् ॥ ४ ॥

အထူးမြတ်ဆုံးသော ဂင်္ဂါမြစ်တွင် ရေချိုးခြင်းသည် သန့်ရှင်းသော ဓွဇာ (ဘုရားပူဇော်ရန် အလံ) တင်မြှောက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့မဟုတ် တုလစီကို ဆောင်ရွက်စောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် ရှိဝလင်္ဂကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ခြင်းလည်း ထိုတူညီသော အကျိုးရှိသည်။

Verse 5

अहोऽपूर्वमहोऽपूर्वमहोऽपूर्वमिदं द्विज । सर्वपाप हरं कर्म ध्वजागोपणसंज्ञितम् ॥ ५ ॥

အို—မထင်မှတ်လောက်အောင် အံ့ဩဖွယ်၊ အံ့ဩဖွယ်၊ အံ့ဩဖွယ်ပါပဲ၊ ဒွိဇာရေ။ ‘ဓွဇာဂိုပဏ’ ဟု ခေါ်သော ဤကမ္မသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 6

सन्ति वै यानि कार्याणि ध्वजारोपणकर्मणि । तानि सर्वाणि वक्ष्यामि श्रृणुष्व गदतो मम ॥ ६ ॥

ဓွဇာတင်မြှောက်ခြင်း၏ ရိတုအတွင်း ပြုလုပ်ရမည့် အလုပ်အကိုင်များ ရှိသမျှကို ငါ အားလုံး ပြောပြမည်။ ငါ ပြောသမျှကို နားထောင်လော့။

Verse 7

कार्तिकस्य सिते पक्षे दशम्यां प्रयतो नरः । स्नानं कुर्यात्प्रयत्नेन दन्तधावनपूर्वकम् ॥ ७ ॥

ကာတ္တိကလ၏ လင်းပွင့်ပက္ခ ဒသမီနေ့တွင် စည်းကမ်းရှိသောသူသည် သွားသန့်စင်ခြင်းကို အရင်ပြု၍ ကြိုးစားသတိထားကာ ရိတုရေချိုးကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 8

एकाशी ब्रह्मचारी च स्वपेन्नारायणं स्मरन् । धौताम्बरधरः शुद्धो विप्रो नारायणाग्रतः ॥ ८ ॥

ဧကာဒသီကိုစောင့်ထိန်း၍ ဘြဟ္မစရိယကိုထိန်းသိမ်းကာ အိပ်နေစဉ်တောင် နာရာယဏကိုသတိရလျက်၊ သန့်စင်သောဗြာဟ္မဏသည် လျော်ဖွတ်သန့်ရှင်းသောအဝတ်ကိုဝတ်ဆင်ပြီး နာရာယဏ၏ရှေ့တော်၌ တည်နေသင့်သည်။

Verse 9

ततः प्रातः समुत्थाय स्नात्वाचम्य यथाविधि । नित्यकर्माणि निर्वर्त्य पश्चाद्विष्णुं समर्चयेत् ॥ ९ ॥

ထို့နောက် မနက်စောစောထ၍ ရေချိုးကာ သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းအတိုင်း အာစမနကိုပြုလုပ်ရမည်။ နေ့စဉ်ကိစ္စဝတ္တရားများကိုပြီးစီးပြီးနောက် သခင်ဗိဿဏုကို အလွန်ရိုသေစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 10

चतुर्भिर्ब्राह्मणैः सार्ध्दं कृत्वा च स्वस्तिवाचनम् । नान्दीश्राद्धं प्रकुर्वीत ध्वजारोपणकर्मणि ॥ १० ॥

ဗြာဟ္မဏလေးဦးနှင့်အတူ ပထမဦးစွာ ဆွစတိ-ဝာစန (မင်္ဂလာကောင်းချီးစာတမ်းဖတ်ခြင်း) ကိုစီစဉ်ပြီး၊ ထို့နောက် ဓွဇာရောပဏ (အလံတင်ပွဲ) အခမ်းအနားတွင် နာန္ဒီ-ရှရာဒ္ဓကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 11

ध्वजस्तम्भो च गायत्र्या प्रोक्षयेद्वस्त्रसंयुतौ । सूर्यं च वैनतेयं च हिमांशुं तत्परोऽर्चयेत् ॥ ११ ॥

ဂါယတ္ရီမန္တရကိုရွတ်ဆိုလျက် အလံနှင့်အလံတိုင်ကို၊ ထို့ပြင် အဝတ်ဖုံးများနှင့်အတူ ပရောက္ခ (ရေဖြန်းသန့်စင်) ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် စိတ်ကိုတစ်နေရာတည်းထား၍ စူရျ (နေမင်း)၊ ဝိုင်နတေယ (ဂရုဍ) နှင့် ဟိမာံရှု (လမင်း) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 12

धातारं च विधातारं पूजयेद्धजदण्डके । हरिद्राक्षतगन्धाद्यैः शुक्लपुष्पैर्विशेषतः ॥ १२ ॥

ဓွဇဒဏ္ဍ (အလံတိုင်) ပေါ်တွင် ဓာတာနှင့် ဝိဓာတာကို ပူဇော်ရမည်။ ဟရိဒြာ (နနွင်း)၊ အက္ခတ (မကွဲသောဆန်)၊ အနံ့သာစသည်တို့နှင့် အထူးသဖြင့် အဖြူရောင်ပန်းများကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 13

ततो गोचर्ममात्रघं तु स्थण्डिलं चोपलिप्य वै । आधायान्गिं स्वगृह्योत्त्या ह्याज्यभागादिकं क्रमात् ॥ १३ ॥

ထို့နောက် နွားအရေပြားအရွယ်ရှိသော စ္ထဏ္ဍိလ (ပူဇော်ရာမြေ) ကို လိမ်းပြင်၍ မိမိ၏ ဂೃಹ்யထုံးတမ်းညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သန့်ရှင်းသော မီးကို တည်ထောင်ကာ၊ ထို့နောက် အာဇျ (ဂီ) ပူဇော်ခြင်းနှင့် သတ်မှတ်ထားသော အပိုင်းများကို အစဉ်လိုက် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 14

जुहुयात्पायसं चैव साज्यमष्टोत्तरं शतम् । प्रथमं पौरुषं सूक्तं विष्णोर्नुकमिरावतीम् ॥ १४ ॥

အဂ္ဂိထဲသို့ ပာယသ (နို့ဆန်) ကို ဂီနှင့်ရော၍ စုစုပေါင်း ၁၀၈ ကြိမ် ပူဇော်ရမည်။ အစမှာ ပုရုಷ-စူက္တကို ရွတ်ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် ဗိṣṇုကို ချီးမွမ်းသော သီချင်းများနှင့် «အီရာဝတီ» ဟုခေါ်သော မန္တရကိုပါ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 15

ततश्च वैनतेयाय स्वाहेत्यष्टाहुतीस्तथा । सोमो धेनुमुदुत्यं च जुहुयाच्च ततो द्विज ॥ १५ ॥

ထို့နောက် ဝိုင်နတေယ (ဂရုဍ) ကို ရည်ညွှန်း၍ «svāhā» ဟုဆိုကာ ဟူတီ ၈ ကြိမ် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ)၊ «Somo dhenuḥ» နှင့် «Udutyaṃ» မန္တရများဖြင့်လည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 16

सौरमन्त्राञ्जपेत्तत्र शान्तिसूत्कानि शक्तितः । रात्रौ जागरणं कुर्यादुपकण्ठं हरेः शुचुः ॥ १६ ॥

အဲဒီနေရာတွင် ဆော်ရ (နေမင်း) မန္တရများကို ဂျပ်ဆို၍၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ရှာန္တိ-စူက္တများ (ငြိမ်းချမ်းရေးသီချင်းများ) ကို ရွတ်ဆိုရမည်။ သန့်စင်ပြီးနောက် ဟရီ (ဗိṣṇု) ၏ အနီး၌ ညလုံးပတ်လုံး ဂါရဝပြု၍ နိုးကြားစောင့်ရမည်။

Verse 17

ततः प्रातः समुत्थाय नित्यकर्म समाप्य च । गन्धपुष्पादिभिर्देवमर्चयेत्पूर्ववत्क्रमात् ॥ १७ ॥

ထို့နောက် မနက်စောစော ထ၍ နေ့စဉ်ပြုရသော နိတျကರ್ಮများကို ပြီးစီးကာ၊ အရင်က သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ အစဉ်လိုက် အနံ့သာ၊ ပန်း စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဘုရားသခင်ကို အာရ္ချနာပြုရမည်။

Verse 18

ततो मङ्गलवाद्यैश्च सूक्तपाठैश्च शौभनम् । नृत्यैश्च रतोत्रपठनैर्नयेद्विष्णवालये ध्वजम् ॥ १८ ॥

ထို့နောက် မင်္ဂလာတူရိယာသံများ၊ သုက္တပဋ္ဌာန (သီချင်းသုတ) ဖတ်ရွတ်ခြင်းများ၊ လှပသောပွဲတော်နှင့် အကများ၊ စတုတ္တရ (စတိုးတရ) ချီးမွမ်းသံများဖြင့် ဗိဿဏုဘုရားကျောင်းသို့ ဓွဇ (အလံ) ကို သယ်ဆောင်ရမည်။

Verse 19

देवस्य द्वारदेशे वा शिखरे वा मुदान्वितः । सुस्थिरं स्थापयेद्विप्र ध्वजं सस्तम्भसंयुतम् ॥ १९ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ပျော်ရွှင်၍ ရိုသေသောစိတ်ဖြင့် တိုင်တန်းနှင့်အတူ ဓွဇ (အလံ) ကို ဘုရားကျောင်းတံခါးအနီး၌ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဗိမာန်ထိပ်ပေါ်၌ဖြစ်စေ ခိုင်မြဲစွာ တင်တပ်ရမည်။

Verse 20

गन्धपुष्पाघक्षतैर्द्देवं धूपदीपैर्मनोहरैः । भक्षयभोज्यादिसंयुक्तैर्नैवेद्यैश्च हरिं यजेत् ॥ २० ॥

သင်းနံ့၊ ပန်း၊ အက္ခတ (မကွဲသည့် ဆန်စေ့) များဖြင့်လည်းကောင်း၊ စိတ်နှစ်သက်ဖွယ် သုပ်နှင့် မီးအလင်းများဖြင့်လည်းကောင်း၊ ချိုပွဲနှင့် စားသောက်ဖွယ်ရာများပါဝင်သော နైవေဒျ (ပူဇော်အာဟာရ) များဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဟရီဘုရားကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 21

एवं देवालये स्थाप्य शोभनं ध्वजमुत्तमम् । प्रदक्षिणमनुव्रज्य स्तोत्रमेतदुदूरयेत् ॥ २१ ॥

ဤသို့ ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ လှပ၍ အထွတ်အမြတ်သော ဓွဇ (အလံ) ကို တင်တပ်ပြီးနောက်၊ ပရဒက္ခိဏ (ဝိုင်းလှည့်) လိုက်လံပြုကာ ဤစတိုးတရကို အသံထွက်၍ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 22

नमस्ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन । नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज ॥ २२ ॥

ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ (ကြာပန်းမျက်စိ) သခင်တော်အား နမස්ကာရ။ ကမ္ဘာလောကကို ပျိုးထောင်တော်မူသော သခင်တော်အား နမස්ကာရ။ ဟೃṣīkēś သခင်တော်အား နမස්ကာရ—အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုෂ၊ အရင်းအမြစ် ဘိုးဘွားတော်။

Verse 23

येनेदमखिलं जातं यत्र सर्वं प्रतिष्टितम् । लयमेष्यति यत्रैवं तं प्रपन्नोऽस्मि केशवम् ॥ २३ ॥

ဤလောကအလုံးစုံကို မွေးဖွားစေသူ၊ အရာအားလုံး တည်မြဲရာဖြစ်သူ၊ နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံး ပြန်လည်လျော်ဝင်ရာဖြစ်သူ ကေသဝအား ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏။

Verse 24

न जानन्ति परं भावं यस्य ब्रह्यादयः सुराः । योगिनोयं न पश्यन्ति तं वन्दं ज्ञानरुपिणम् ॥ २४ ॥

ဗြဟ္မာတို့အစရှိသော နတ်တို့ပင်လျှင် သူ၏ အမြင့်ဆုံးသော သဘောတရားကို မသိကြ။ ယောဂီတို့လည်း မမြင်နိုင်ကြ။ သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်တရားကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော ထိုအရှင်အား ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 25

अन्तरिक्षंतु यन्नाभिर्द्यौर्मूर्द्धा यस्य चैव हि । पादोऽभूद्यस्य पृथिवी तं वन्दे विश्वरुपिणम् ॥ २५ ॥

အလုံးစုံကို ဖုံးလွှမ်းသော ကမ္ဘာဝိသွဝရူပ အရှင်အား ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏—သူ၏ နာဗီသည် အာကာသအလယ်ဖြစ်၍၊ ခေါင်းသည် ကောင်းကင်ဖြစ်ကာ၊ ခြေသည် မြေကြီးဖြစ်လာ၏။

Verse 26

यस्य श्रोत्रे दिशः सर्वा यच्चक्षुर्दिनकृच्छशी । ऋक्सामयजुषी येन तं वन्दे ब्रह्ररुपिणम् ॥ २६ ॥

ဗြဟ္မသဘာဝရှိသော ထိုအရှင်အား ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏—အရပ်ဒిశအလုံးစုံသည် သူ၏ နားများဖြစ်၍၊ နေမင်းနှင့် လမင်းသည် သူ၏ မျက်စိများဖြစ်ကြပြီး၊ ရိဂ်၊ စာမ၊ ယဇုရ် ဝေဒတို့ကိုလည်း သူက ထင်ရှားစေ၍ ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏။

Verse 27

यन्मुखाद्वाह्मणा जाता यद्वाहोरभवन्नृपाः । वैश्या यस्योरुतो जाताः पद्भ्यां शूद्रो व्यजायत ॥ २७ ॥

သူ၏ ပါးစပ်မှ ဗြာဟ္မဏတို့ မွေးဖွားလာ၍၊ သူ၏ လက်မောင်းမှ အုပ်ချုပ်သူ က္ଷတ္တရိယတို့ ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။ သူ၏ ပေါင်မှ ဝိုင်ရှျတို့ မွေးဖွားလာပြီး၊ သူ၏ ခြေမှ ရှူဒြတို့ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 28

मायासङ्गममात्रेण वदन्ति पुरुषं त्वजम् । स्वभावविमलं शुद्धं निर्विकारं निरञ्जनम् ॥ २८ ॥

မာယာနှင့် ဆက်နွယ်ခြင်းကြောင့်သာ ပုရုရှကို “မွေးဖွားသည်” ဟု ဆိုကြ၏။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် သဘာဝအားဖြင့် အပြစ်ကင်းစင် သန့်ရှင်း၍ မပြောင်းလဲ မညစ်ညမ်းသော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 29

क्षीरब्धि शायिनं देवमनन्तमपराजितम् । सद्भक्तवत्सलं विष्णुं भक्तिगम्यं नमाम्यहम् ॥ २९ ॥

နို့ပင်လယ်ပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော အနန္တ အရှုံးမခံနိုင်သော ဒေဝတော် ဗိဿဏုကို ငါ ဦးချတော်မူ၏။ သစ္စာရှိ ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူ၍ ဘက္တိ (bhakti) ဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 30

पृथिव्यादीनि भूतानि तन्मात्राणींन्द्रियाणि च । सूक्ष्मासूक्ष्माणि येनासंस्तं वन्दे सर्वतोमुखम् ॥ ३० ॥

မြေဓာတ်မှစ၍ သတ္တဝါများ၊ တန်မာထရာများနှင့် အင်ဒြိယများကို—သိမ်မွေ့သော်လည်းကောင်း ထူထဲသော်လည်းကောင်း—ပေါ်ထွန်းစေတော်မူသော အရပ်ရပ်မျက်နှာရှိ အရှင်ကို ငါ ဝန်ဒနာပြု၏။

Verse 31

यद्ब्रह्म परमं धाम सर्वलोकोत्तमोत्तमम् । निर्गुणं परमं सूक्ष्मं प्रणतोऽस्ति पुनः पुनः ॥ ३१ ॥

လောကအားလုံးထက် အမြင့်ဆုံးသော အထက်တန်းအထက်တန်း၊ ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်၍ အလွန်သိမ်မွေ့သော အမြင့်မြတ်အိမ်ရာဖြစ်သည့် ထို ဘြဟ္မန်ကို ငါ ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးချ၏။

Verse 32

अविकारमजं शुद्धं सर्वतोबाहुमीश्वरम् । यमामनन्ति योगीन्द्राः सर्वकारणकारणम् ॥ ३२ ॥

မပြောင်းလဲ၊ မမွေးဖွား၊ သန့်ရှင်းသော—လက်တော်များ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်နှံ့တော်မူသော အရှင်ကို၊ ယောဂီအထွဋ်အမြတ်တို့က အကြောင်းရင်းအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းဟု ကြွေးကြော်တော်မူကြ၏။

Verse 33

यो देवः सर्वभूतानामन्तरात्मा जगन्मयः । निर्गुणः परमात्मा च स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३३ ॥

သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အတွင်းအတ္တဖြစ်၍ လောကတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှံ့စိမ့်ဝင်နေသော၊ ဂုဏသုံးပါးကို လွန်ကဲ၍ ပရမအတ္တဖြစ်သော ထိုဗိဿဏုဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြုပါစေ။

Verse 34

हृदयस्थोऽपि दूरस्थो मायया मोहितात्मनाम् । ज्ञानिनां सर्वगो यस्तु स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३४ ॥

နှလုံးအတွင်း၌ နေတော်မူသော်လည်း မာယာကြောင့် စိတ်မောဟိုက်သူတို့အတွက် အဝေးကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ ပညာရှိတို့အတွက်မူ အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့တော်မူ၏—ထိုဗိဿဏုဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြုပါစေ။

Verse 35

चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च । हूयते च पुनर्द्वाभ्यां स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३५ ॥

လေးနှင့်လေးဖြင့်လည်းကောင်း၊ နှစ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထို့အတူ ငါးဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထပ်မံ၍ နှစ်ဖြင့်လည်းကောင်း ဟောမ (ပူဇော်အပ်နှံ) ပြုကြ၏—ထိုဗိဿဏုဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြုပါစေ။

Verse 36

ज्ञानिनां कर्मिणां चैव तथा भक्तिमतां नृणाम् । गतिदाता विश्वमृग्यः स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३६ ॥

ပညာလမ်းလိုက်သူ၊ ကర్మ (ကာရိယ) လမ်းလိုက်သူ၊ ဘက္တိရှိသူတို့အားလုံးအတွက် အဆုံးစွန်သော ဂတိကို ပေးတော်မူပြီး စကြဝဠာတစ်ခုလုံးက ရှာဖွေတောင်းတနေသော ထိုဗိဿဏုဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အား နှစ်သက်တော်မူပါစေ။

Verse 37

जगद्धितार्थं ये देहा ध्रियन्ते लीलया हरेः । तानर्चयन्ति विबुधाः स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३७ ॥

လောက၏ အကျိုးအတွက် ဟရီသည် လီလာဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာများကို ဆောင်ယူတော်မူ၏။ ထိုကိုယ်ခန္ဓာတို့ကို ပညာရှိများနှင့် ဒေဝတားတို့ပင် ပူဇော်ကြ၏—ထိုဗိဿဏုဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြုပါစေ။

Verse 38

यमामनन्ति वै सन्तः सच्चिदानन्दविग्रहम् । निर्गुणं च गुणाधारं स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३८ ॥

သန့်ရှင်းသောသူတို့က စစ်တ-စိတ်-အာနန္ဒ ရုပ်သဘောတော်ဟု အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းကြသော၊ ဂုဏ်သုံးပါးကို လွန်ကဲသော်လည်း ဂုဏ်အားလုံး၏ အခြေခံတော်ဖြစ်သော ဗိဿဏုဘုရား သခင်သည် ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြုပါစေ။

Verse 39

इति स्तुत्वा नमेद्विष्णुं ब्राह्मणांश्च प्रपूजयेत् । आचार्यं पूजयेत्पश्चाद्दक्षिणाच्छादनादिभिः ॥ ३९ ॥

ဤသို့ ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဗိဿဏုဘုရားအား ဦးချကန်တော့၍ ဗြာဟ္မဏတို့ကိုလည်း သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာဂုဏ်ပြုရမည်။ ထို့နောက် ဒက္ခိဏာ၊ အဝတ်အစားနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဆရာအာచာရျကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 40

ब्राह्मणान्भोजयेच्छक्त्या भक्ति भावसमन्वितः । पुत्रमित्रकलत्राद्यैः स्वयं च सह बन्धुभिः ॥ ४० ॥

ဘက္တိနှင့် ရိုသေသဘောဖြင့် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဗြာဟ္မဏတို့ကို အစာကျွေးရမည်။ ထို့နောက် သားသမီး၊ မိတ်ဆွေ၊ ဇနီးနှင့် အခြားမိသားစုဝင်များနှင့်တကွ မိမိလည်း ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ စားသောက်ရမည်။

Verse 41

कुर्वीत पारणं विप्र नारायणपरायणः । यस्त्वेतत्कर्म कुर्वीत ध्वजारोपणमुत्तमम् । तस्य पुण्यफलं वक्ष्ये श्रृणुष्व सुसमाहितः ॥ ४१ ॥

ဟေ ဗြာဟ္မဏ၊ နာရာယဏကို အားကိုးသောသူသည် အစာရှောင်ပြီးနောက် အဆုံးသတ် အစာဖွင့်ပွဲ (ပါရဏ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဤအထူးမြတ်သော သင်္ကေတတံခွန်တင်ပွဲ (ဓွဇာရောပဏ) ကို ပြုလုပ်သူ၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို ယခု ငါပြောမည်၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စူးစိုက်နားထောင်လော့။

Verse 42

पटो ध्वजस्य विप्रेन्द्र यावच्चलति वायुना । तावन्ति पापजालानि नश्यन्त्येव न संशयः ॥ ४२ ॥

ဟေ ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ သင်္ကေတတံခွန်၏ အဝတ်စသည် လေကြောင့် လှုပ်ရှားလှန်လှောနေသမျှကာလပတ်လုံး အပြစ်အစုအဝေးတို့သည် ပျက်စီးသွားမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 43

महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः । ध्वजं विष्णुगृहे कृत्वा मुच्यते सर्वपातकैः ॥ ४३ ॥

မဟာအပြစ်ကြီးဖြင့် မညစ်ညမ်းသူဖြစ်စေ၊ အပြစ်အမျိုးမျိုးဖြင့် လေးလံသူဖြစ်စေ၊ ဗိဿဏု၏ အိမ်-ဘုရားကျောင်း၌ အလံကို တင်မြှောက်၍ အပ်နှံလျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 44

यावद्दिनानि तिष्टेत ध्वजो विष्णुगृहे द्विज । तावद्युगसहस्त्राणि हरिसारुप्यमश्नुते ॥ ४४ ॥

အို ဒွိဇာ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေ၊ ဗိဿဏု၏ အိမ်-ဘုရားကျောင်း၌ အလံတိုင် ရပ်တည်နေသမျှ နေ့ရက်အရေအတွက်အတိုင်း ယုဂထောင်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ဘက္တသည် ဟရီ၏ စာရူပျ (ရုပ်သဏ္ဍာန်တူညီခြင်း) ကို ရရှိသည်။

Verse 45

आरोपितं ध्वजं दृष्ट्वा येऽभिनन्दन्ति धार्मिकाः । तेऽपि सर्वे प्रमुच्यन्ते महापातककोटिभिः ॥ ४५ ॥

တင်မြှောက်ထားသော အလံကို မြင်၍ ဝမ်းမြောက်ချီးမွမ်းသော သာသနာတရားရှိသူတို့သည်ပင် မဟာအပြစ်ကြီး ကုဋိကုဋိမှ လုံးဝ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 46

आरोपितो ध्वजो विष्णुगृहे धुन्वन्पटं स्वकम् । कर्तुः सर्वाणि पापानि धुनोति निमिषार्द्धतः ॥ ४६ ॥

ဗိဿဏု၏ အိမ်-ဘုရားကျောင်း၌ တင်မြှောက်ထားသော အလံသည် မိမိအထည်ကို လှုပ်ခါလျက် လေထဲတွင် ဖျားယောင်းသော်၊ တင်မြှောက်သူ၏ အပြစ်အားလုံးကို နိမိဿတစ်ဝက်အတွင်းပင် လှုပ်ခါဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 47

यस्त्वारोप्य गृहे विष्णोर्ध्वजं नित्यमुपाचरेत् । स देवयानेन दिवं यातीव सुमतिर्नृपः ॥ ४७ ॥

မည်သူမဆို ဗိဿဏု၏ အိမ်၌ အလံကို တင်မြှောက်ပြီး နေ့စဉ် ပူဇော်ဝတ်ပြုလျှင်၊ အို မင်းကြီးရေ၊ ထိုပညာရှိသူသည် ဒေဝယာန (နတ်ဘုရားလမ်း) ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်သွားသည်။