The Greatness of Viṣṇu (Viṣṇor Māhātmya)
သနကာသည် ဗြာဟ္မဏပရိသတ်အား Hari-kathā၊ Hari-nāma နှင့် ဘက္တများနှင့်ပေါင်းသင်းခြင်း၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနိသင်ကို သင်ကြားသည်။ nāma-kīrtana တွင် တည်ကြည်နေသူများကို အပြင်ပန်းအကျင့်အကြံ မည်သို့ရှိစေကာမူ ချီးမွမ်းပြီး Govinda ကို မြင်ခြင်း၊ မှတ်မိခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်း၊ သမาธိပြုခြင်း သို့မဟုတ် ဦးညွှတ်ခြင်းတင်ဖြင့်ပင် သံသရာကို ကူးမြောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် “ရှေးဟောင်းပုံပြင်” တစ်ပုဒ်ကို ထည့်သွင်းကာ လဝင်္သမှ ဘုရင် Jayadhvaja သည် Revā/Narmadā ကမ်းနားတွင် ဗိဿနုဘုရားကျောင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းနှင့် မီးအိမ်တင်ပူဇော်ခြင်းကို အထူးသစ္စာရှိစွာ ပြုလုပ်သဖြင့် ပုရောဟိတ် Vītihotra က ထိုအကျင့်နှစ်ရပ်၏ ထူးခြားသော फल ကို မေးမြန်းသည်။ Jayadhvaja သည် အတိတ်ဘဝဆက်စပ်မှုကို ပြောပြသည်—ပညာရှိသော်လည်း ကျဆုံးသွားသော ဗြာဟ္မဏ Raivata သည် တားမြစ်ထားသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းများကို လုပ်ကာ ဆင်းရဲစွာ သေဆုံးပြီး၊ အပြစ်ကြီးသော caṇḍāla Daṇḍaketu အဖြစ် ပြန်မွေးဖွားကာ ညအချိန်တွင် မိန်းမတစ်ဦးနှင့်အတူ ဗိဿနုဘုရားကျောင်းအလွတ်ထဲ ဝင်သည်။ သန့်ရှင်းရေးနှင့် မီးအိမ်တင်ခြင်းကို မသိမသာ ထိတွေ့မိခြင်း (စိတ်မသန့်သော်လည်း) ကြောင့် စုဆောင်းထားသော အပြစ်များ ပျက်စီးသွားပြီး၊ ကင်းစောင့်များက သတ်ဖြတ်သော်လည်း ဗိဿနု၏ ဒူတများက Viṣṇuloka သို့ အရွယ်ကြာရှည်ခေါ်ဆောင်ကာ နောက်တဖန် မြေပြင်တွင် စည်းစိမ်ပြန်ရကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရည်ရွယ်ချက်ပါသော ဘက္တိ၏ ကုသိုလ်သည် မတိုင်းတာနိုင်ကြောင်း၊ Jagannātha/Nārāyaṇa ကို ပူဇော်ရန်၊ satsaṅga ကိုတန်ဖိုးထားရန်၊ tulasī-sevā နှင့် śālagrāma ပူဇော်မှုကို လေးစားရန်၊ မျိုးဆက်များစွာကို မြှောက်တင်ပေးသော ဘက္တများကို ဂုဏ်ပြုရန် အဆုံးသတ်အကြံပြုသည်။
Shlokas
Verse 1
सनक उवाच । भूयः शृणुष्व विप्रेन्द्र माहात्म्यं परमेष्ठिनः । सर्वपापहरं पुण्यं भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम् 1. ॥ १ ॥
သနကက ပြော၏—အို ဗြာဟ္မဏတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးသောသူ၊ ပရမေဋ္ဌင်၏ မဟာတ္မကို ထပ်မံနားထောင်လော့။ ၎င်းသည် ပုဏ္ဏတရားဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းကာ လူတို့အား ဘောဂနှင့် မောက္ခ နှစ်ပါးလုံးကို ပေးတော်မူ၏။
Verse 2
अहो हरिकथालोके पापघ्न पुण्यदायिनी । शृण्वतां वदतां चैव तद्भक्तानां विशेषतः ॥ २ ॥
အဟို! ဤလောက၌ ဟရီ၏ သာသနာတော်ကထာ (ဟရိကထာ) သည် အပြစ်ကိုဖျက်၍ ကုသိုလ်ကိုပေး၏။ အထူးသဖြင့် နားထောင်သူ၊ ပြောဆိုသူ ဟရီဘက္တများအတွက် ဖြစ်၏။
Verse 3
हरिभक्तिरसास्वादमुदिता ये नरोत्तमाः । नमस्करोम्यहं तेभ्यो यत्सङ्गान्मुक्तिभाग्नरः ॥ ३ ॥
ဟရီဘက္တိ၏ အမృతရသကို ခံစား၍ ပျော်မြူးသော လူမြတ်တို့အား ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။ သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် လူသည် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ဝေမျှရသူ ဖြစ်လာ၏။
Verse 4
हरिभक्तिपरा ये तु हरिनामपरायणाः । दुर्वृत्ता वा सुवृत्ता वा तेभ्यो नित्यं नमो नमः ॥ ४ ॥
ဟရီဘက္တိ၌ တည်ကြည်၍ ဟရီနာမကိုသာ အားထားသူတို့အား—အကျင့်ဆိုးဖြစ်စေ အကျင့်ကောင်းဖြစ်စေ—ကျွန်ုပ် အမြဲတမ်း ထပ်ထပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။
Verse 5
संसारसागरं तर्तुं य इच्छेन्मुनिपुङ्गव । स भजेद्धरिभक्तानां भक्तान्वै पापहारिणः ॥ ५ ॥
မုနိမြတ်ကြီးအို! သံသရာပင်လယ်ကို ကူးလိုသူသည် ဟရီဘက္တများကို ရိုသေ၍ ဝန်ဆောင်ရမည်။ ထိုဘက္တတို့သည် အပြစ်ကို အမှန်တကယ် ဖယ်ရှားပေးသူများ ဖြစ်၏။
Verse 6
दृष्टः स्मृतः पूजितो वा ध्यातः प्रणमितोऽपि वा । समुद्धरति गोविन्दो दुस्तराद्भवसागरात् ॥ ६ ॥
မြင်ရုံဖြစ်စေ၊ သတိရရုံဖြစ်စေ၊ ပူဇော်ရုံဖြစ်စေ၊ ဓ്യာနပြုရုံဖြစ်စေ၊ ဦးညွှတ်ရုံဖြစ်စေ—ဂోవိန္ဒ (Govinda) သည် ကူးခက်သော သံသရာပင်လယ်မှ လူကို ဆယ်တင်မြှောက်တင်၏။
Verse 7
स्वपन् भुञ्जन् व्रजंस्तिष्ठन्नतिष्ठंश्च वदंस्तथा । चिन्तयेद्यो हरेर्नाम तस्मै नित्यं नमो नमः ॥ ७ ॥
အိပ်နေစဉ်၊ စားနေစဉ်၊ လမ်းလျှောက်နေစဉ်၊ ရပ်နေစဉ်၊ နားနေစဉ်၊ ပြောနေစဉ်—ဟရီ၏ နာမတော်ကို အမြဲတမ်း စိတ်ထဲတွင် ဆင်ခြင်နေသူအား ငါသည် အစဉ်မပြတ် ထပ်ထပ်မံမံ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။
Verse 8
अहो भाग्यमहो भाग्यं विष्णुभक्तिरतात्मनाम् । येषां मुक्तिः करस्थैव योगिनामपि दुर्लभा ॥ ८ ॥
အို—ကံကောင်းလှ၏၊ ကံကောင်းလှ၏—ဗိဿနုဘက္တိ၌ မိမိတစ်ကိုယ်လုံး ပျော်မွေ့နေသူတို့၏ ကံကောင်းခြင်းတကား။ သူတို့အတွက် မုက္ခတိသည် လက်ဖဝါးပေါ်တွင်ရှိသကဲ့သို့ လွယ်ကူပြီး၊ ယောဂီတို့အတွက်တောင် ရခဲလှ၏။
Verse 9
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । वदतां शृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ९ ॥
ဤနေရာ၌လည်း ရှေးဟောင်း သာသနာ့အတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ပုဒ်ကို ဥပမာအဖြစ် ထုတ်ဖော်ကြ၏။ ၎င်းကို ရွတ်ဆိုသူနှင့် နားထောင်သူတို့အတွက် အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေ၏။
Verse 10
आसीत् पुरा महीपालः सोमवंशसमुद्भवः । जयध्वज इति ख्यातो नारायणपरायणः ॥ १० ॥
ရှေးကာလတုန်းက စောင့်ရှောက်သူ မဟီပာလ မင်းတစ်ပါးရှိ၏။ သူသည် စောမဝంశ (လဝန်းမင်းဆက်) မှ ပေါက်ဖွားလာပြီး၊ «ဇယဓွဇ» ဟူ၍ ထင်ရှားကာ နာရာယဏကိုသာ အားကိုးရာထားသူ ဖြစ်၏။
Verse 11
विष्णोर्देवालये नित्यं सम्मार्जनपरायणः । दीपदानरतश्चैव सर्वभूतदयापरः ॥ ११ ॥
သူသည် ဗိဿနု၏ ဘုရားကျောင်းကို နေ့စဉ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရာ၌ အလွန်အမင်း အားထုတ်သူ၊ မီးအလင်း (ဒီပ) ပူဇော်ဒါနကို နှစ်သက်သူ၊ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာထားသူ ဖြစ်၏—ထိုသို့သောသူသည် သာသနာတရားနှင့် ကိုက်ညီသော ဘက္တိ၌ တည်မြဲ၏။
Verse 12
स कदाचिन्महीपालो रेवातीरे मनोरमे । विचित्रकुसुमोपेतं कृतवान्विष्णुमन्दिरम् ॥ १२ ॥
တစ်ခါတစ်ရံ ထိုမင်းကြီးသည် လှပသော ရေဝါမြစ်ကမ်းပေါ်တွင် သခင်ဗိဿနု၏ မန္ဒိရကို ဆောက်လုပ်၍ အမျိုးမျိုးသော ပန်းများဖြင့် အလှဆင်하였다။
Verse 13
स तत्र नृपशार्दूलः सदा सम्मार्जने रतः । दीपदानपरश्चैव विशेषेण हरिप्रियः ॥ १३ ॥
ထိုနေရာ၌ မင်းတို့အနက် ကျားတော်ကဲ့သို့သော ထိုမင်းကြီးသည် သန့်ရှင်းရေးကို အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်ကာ မီးအလှူ (ဒီပဒါန) ကိုလည်း အထူးသဖြင့် အလွန်သဒ္ဓါဖြင့် ဆောင်ရွက်၍ ဟရီ (ဗိဿနု) ၏ ချစ်ခင်ခြင်းကို ရရှိ하였다။
Verse 14
हरिनामपरो नित्यं हरिसंसक्तमानसः । हरिप्रणामनिरतो हरिभक्तजनप्रियः ॥ १४ ॥
သူသည် ဟရီနာမကို နిత్యတမ်း အားကိုးကပ်လှမ်း၍ စိတ်သည် အမြဲ ဟရီ၌ စွဲလမ်းနေကာ ဟရီအား ဦးချတော်မူခြင်း၌ မပြတ်မနား လုပ်ဆောင်ပြီး ဟရီ၏ ဘက္တများအဖွဲ့အတွင်း ချစ်ခင်ခံရသူ ဖြစ်하였다။
Verse 15
वीतिहोत्र इति ख्यातो ह्यासीत्तस्य पुरोहितः । जयध्वजस्य चरितं दृष्ट्वा विस्मयमागतः ॥ १५ ॥
ဗီတိဟောထရ ဟု နာမည်ကျော်ကြားသောသူသည် သူ၏ ပုရောဟိတ် ဖြစ်하였다။ ဂျယဓွဇ၏ လုပ်ရပ်များကို မြင်သော် အံ့ဩမှုကြီးစွာ ဖြစ်ပေါ်하였다။
Verse 16
कदाचिदुपविष्टं तं राजानं विष्णुतत्परम् । अपृच्छद्वीतिहोत्रस्तु वेदवेदाङ्गपारगः ॥ १६ ॥
တစ်ခါတစ်ရံ ဗိဿနု၌ အထူးတည်ကြည်သော ထိုမင်းကြီး ထိုင်နေစဉ်၊ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးသော ဗီတိဟောထရသည် မေးမြန်း하였다။
Verse 17
वीतिहोत्र उवाच । राजन्परमधर्मज्ञ हरिभक्तिपरायण । विष्णुभक्तिमतां पुंसां श्रेष्ठोऽसि भरतर्षभ ॥ १७ ॥
ဝီတိဟောထရက ပြောသည်။ အို မင်းကြီး၊ ဓမ္မကို အမြင့်ဆုံး သိမြင်သူ၊ ဟရီကို အပြည့်အဝ ဆည်းကပ်သူ၊ ဘာရတ မျိုးရိုး၏ နွားထီးကဲ့သို့ မြတ်သူ၊ သင်သည် ဗိဿနုကို ဆည်းကပ်သော လူတို့အနက် အထွတ်အထိပ် ဖြစ်၏။
Verse 18
सम्मार्जनपरो नित्यं दीपदानरतस्तथा । तन्मे वद महाभाग किं त्वया विदितं फलम् ॥ १८ ॥
အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၌ စိတ်အားထက်သန်ပြီး မီးအလှူ (ဒီပဒါန) ကိုလည်း ပြုလုပ်နေသူဖြစ်သကဲ့သို့၊ အို မဟာဘဂါ၊ ဤအရာမှ သင်သိမြင်လာသော အကျိုးဖလကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပါ။
Verse 19
संपादनेन वर्त्तीनां तैल संपादनेन च । संयुक्तोऽसि सदा भद्र यद्विष्णोर्गृहमार्जने ॥ १९ ॥
အို ကောင်းမြတ်သူ၊ သင်သည် မီးခွက်ဝတ်တံများကို ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ဆီကို ရှာဖွေစုဆောင်းခြင်းတို့၌ အမြဲပါဝင်နေပြီး၊ ထို့ပြင် ဗိဿနုဘုရား၏ အိမ်တော်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၌လည်း အစဉ်တစိုက် ပါဝင်နေ၏။
Verse 20
कर्माण्यन्यानि सन्त्येव विष्णोः प्रीतिकराणि च । तथापि किं महाभाग एतयोः सततोद्यतः ॥ २० ॥
ဗိဿနုဘုရားကို ပျော်ရွှင်စေသော အခြားကောင်းမှုများလည်း ရှိပါသည်။ သို့သော် အို မဟာဘဂါ၊ အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ဤနှစ်ပါးသော အကျင့်များကိုသာ အမြဲတမ်း အားထုတ်နေသနည်း?
Verse 21
सर्वात्मना महापुण्यं नरेश विदितं च यत् । तद् ब्रूहि मे गुह्यतमं प्रीतिर्मयि तवास्ति चेत् ॥ २१ ॥
အို မင်းကြီး၊ သင်သည် စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် သိမြင်ထားသော အလွန်ပုဏ္ဏကောင်းမြတ်သည့် အမှန်တရားရှိသမျှကို—သင်၌ ကျွန်ုပ်အပေါ် ချစ်ခင်မေတ္တာရှိပါက—အလွန်လျှို့ဝှက်သော သင်ခန်းစာအဖြစ် ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။
Verse 22
पुरोधसैवमुक्तस्तु प्रहसन्स जयध्वजः । विनयावनतो भूत्वा प्रोवाचेदं कृताञ्जलि ॥ २२ ॥
ရာဇပုရောဟိတ်၏စကားကို ကြားသော် ဂျယဓွဇသည် ပြုံးရယ်လျက်၊ ထို့နောက် ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်၍ လက်အုပ်ချီကာ ရိုသေစွာ ဤစကားတို့ကို မိန့်တော်မူ၏။
Verse 23
जयध्वज उवाच । शृणुष्व विप्रशार्दूल मयैवाचरितं पुरा । जातिस्मरत्वाज्जानामि श्रोतॄणां विस्मयप्रदम् ॥ २३ ॥
ဂျယဓွဇ မိန့်တော်မူသည်— “ဗြာဟ္မဏတို့အနက် ကျားသဖွယ်မြတ်သော အရှင်၊ ငါက အတိတ်ကာလ၌ ပြုခဲ့သမျှကို နားထောင်လော့။ ယခင်ဘဝများကို မှတ်မိသော အစွမ်းရှိသဖြင့် ငါသိ၏—နားထောင်သူတို့ အံ့ဩစေမည့် အကြောင်းတည်း။”
Verse 24
आसीत्पुरा कृतयुगे ब्रह्मन्स्वारोचिषेऽन्तरे । रैवतो नाम विप्रेन्द्रो वेदवेदाङ्गपारगः ॥ २४ ॥
အို ဗြာဟ္မဏ၊ ရှေးကာလ ကృతယုဂ၌၊ စွာရောစိသ မန္ဝန္တရ အတွင်းတွင် ရိုင်ဝတ အမည်ရှိသော ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တစ်ပါး ရှိခဲ့၏။ ထိုသူသည် ဝေဒနှင့် ဝေဒင်္ဂ အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်ပြီးဆုံးသူ ဖြစ်၏။
Verse 25
अयाज्ययाजकश्चैव सदैव ग्रामयाजकः । पिशुनो निष्ठुरश्चैव ह्यपण्यानां च विक्रयी ॥ २५ ॥
မသင့်လျော်သူတို့အတွက် ယဇ္ဉာပြုလုပ်ပေးသူ၊ အမြဲတမ်း အခကြေးငွေယူ၍ ရွာပုရောဟိတ်လုပ်သူ၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုကာ အကြမ်းတမ်းသူ၊ မရောင်းသင့်သော အရာများကို ရောင်းချသူတို့သည်လည်း အပြစ်ရှိ၍ ရှုတ်ချဖွယ် ဖြစ်၏။
Verse 26
निषिद्धकर्माचरणात्परित्यक्तः स बन्धुभिः । दरिद्रो दुःखितश्चैव शीर्णाङ्गो व्याधितोऽभवत् ॥ २६ ॥
တားမြစ်ထားသော အလုပ်များကို ကျင့်သုံးခြင်းကြောင့် သူသည် ဆွေမျိုးတို့က စွန့်ပစ်ခံရ၏။ ဆင်းရဲကျပ်တည်း၍ ဝမ်းနည်းဒုက္ခရောက်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာလည်း ပိန်ပါးယိုယွင်း၍ ရောဂါထူထပ်လာ၏။
Verse 27
स कदाचिद्धनार्थं तु पृथिव्यां पर्यटन् द्विजः । ममार नर्मदातीरे श्वासकासप्रपीडितः ॥ २७ ॥
တစ်ခါတစ်ရံ ထိုဒွိဇသည် ငွေကြေးရှာဖွေရန် မြေပြင်တစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာရင်း နർമဒါမြစ်ကမ်း၌ အသက်ရှူမဝနှင့် ချောင်းဆိုးဝေဒနာကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ကွယ်လွန်သွား하였다။
Verse 28
तस्मिन्मृते तस्य भार्या नाम्ना बन्धुमती मुने । कामचारपरा सा तु परित्यक्ता च बन्धुभिः ॥ २८ ॥
သူကွယ်လွန်ပြီးနောက်၊ အို မုနိ၊ သူ၏ဇနီး ဘန္ဓုမတီဟု အမည်ရသူသည် မိမိစိတ်ကြိုက်နေထိုင်လိုစိတ်၌ မူးယစ်ကာ အမျိုးအဆွေတို့ကပင် စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရ하였다။
Verse 29
तस्यां जातोऽस्मि चण्डालो दण्डकेतुरिति श्रुतः । महापापरतो नित्यं ब्रह्मद्वेषपरायणः ॥ २९ ॥
ထိုမိခင်ဝမ်း၌ပင် ငါသည် ချဏ္ဍာလအဖြစ် မွေးဖွားလာ၍ ဒဏ္ဍကေတုဟု လူသိများ၏။ ငါသည် အမြဲတမ်း မဟာအပြစ်၌ လိုက်လံနေပြီး ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် ဗြာဟ္မဏဓမ္မကို မုန်းတီးခြင်း၌ တည်မြဲနေ하였다။
Verse 30
परदारपरद्र व्यलोलुपो जन्तुहिंसकः । गावश्च विप्रा बहवो निहता मृगपक्षिणः ॥ ३० ॥
သူတစ်ပါး၏ဇနီးနှင့် သူတစ်ပါး၏ဥစ္စာကို လိုလားတပ်မက်ကာ သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်သူ ဖြစ်လာသည်။ နွားများနှင့် ဗြာဟ္မဏများ အများအပြား သတ်ခံရပြီး၊ သမင်နှင့် ငှက်တို့လည်း မရေတွက်နိုင်အောင် သတ်ခံရ하였다။
Verse 31
मेरुतुल्यसुवर्णानि बहून्यपहृतानि च । मद्यपानरतो नित्यं बहुशो मार्गरोधकृत् ॥ ३१ ॥
မေရုတောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ရွှေများစွာကိုလည်း ခိုးယူခဲ့သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း အရက်သောက်ခြင်း၌ စွဲလမ်းနေပြီး လမ်းမကြီးများကို မကြာခဏ ပိတ်ဆို့တားဆီးလေ့ရှိ하였다။
Verse 32
पशुपक्षिमृगादीनां जन्तूनामन्तकोपमः । कदाचित्कामसन्तप्तो गन्तुकामो रतिं स्त्रियः ॥ ३२ ॥
သူသည် နွား၊ ငှက်၊ သမင် စသည့် သတ္တဝါတို့အပေါ် မရဏတရားကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသူဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ကာမတဏှာ၏ အပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းကာ မိန်းမတို့နှင့် ကာမရသာကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာလိုစိတ် ဖြစ်လာ၏။
Verse 33
शून्यं विष्णुगृहं दृष्ट्वा प्रविष्टश्च स्त्रिया सह । निशि रामोपभोगार्थं शयितं तत्र कामिना ॥ ३३ ॥
ဗိဿနုဘုရား၏ ဂృဟာ (ဗိဿနုအိမ်တော်/ဘုရားကျောင်း) ကို အလွတ်မြင်သဖြင့် ကာမလိုလားသူသည် မိန်းမတစ်ဦးနှင့်အတူ ဝင်ရောက်하였다။ ညအချိန်၌ ကာမပျော်ရွှင်မှုအတွက် ရည်ရွယ်ကာ ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေ၏။
Verse 34
ब्रह्मन्स्ववस्त्रप्रान्तेन कियद्देशः प्रमार्जितः । यावन्त्यः पांशुकणिकास्तत्र सम्मार्जिता द्विज ॥ ३४ ॥
အို ဗြာဟ္မဏ၊ မိမိအဝတ်အနားဖြင့် မြေပြင်ကို ဘယ်လောက်အထိ သုတ်သင်သန့်စင်ခဲ့သနည်း။ ထိုနေရာ၌ စုဆောင်းသုတ်သင်လိုက်သော ဖုန်မှုန့်အမှုန်အမွှား မည်မျှရှိသနည်း၊ အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေ။
Verse 35
तावज्जन्मकृतं पापं तदैव क्षयमागतम् । प्रदीपः स्थापितस्तत्र सुरतार्थं द्विजोत्तम ॥ ३५ ॥
မွေးကတည်းက စုဆောင်းလာသော အပြစ်အားလုံးသည် ထိုခဏတည်းက ပျက်စီးကုန်၏၊ အို ဒွိဇတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးရေ။ ထိုနေရာ၌ ဒေဝတားပူဇာအတွက် မီးအိမ်တစ်လုံး တင်ထားသောအခါ၌ပင် ဖြစ်၏။
Verse 36
तेनापि मम दुष्कर्म निःशेषं क्षयमागतम् । एवं स्थिते विष्णुगृहे ह्यागताः पुरपालकाः ॥ ३६ ॥
ထိုအမှုကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်၏ ဒုက္ကမ္မလည်း အကုန်အစင် ပျက်စီးကုန်၏။ အခြေအနေသည် ဗိဿနုဂృဟာ၌ ထိုသို့ရှိနေစဉ် မြို့တံခါးစောင့်များ (မြို့ကာကွယ်သူများ) ရောက်လာကြ၏။
Verse 37
जारोऽयमिति मां तां च हतवन्तः प्रसह्य वै । आवां निहत्य ते सर्वे निवृत्ताः पुररक्षकाः ॥ ३७ ॥
“သူက မယားမဟုတ်သူနဲ့ ချစ်သူပဲ!” ဟု အော်ဟစ်ကာ မြို့ကာကွယ်သူများက ငါနှင့် သူမကို အကြမ်းဖက်သတ်ဖြတ်ကြ၏။ ငါတို့နှစ်ဦးကို သတ်ပြီးနောက် မြို့စောင့်များအားလုံး ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။
Verse 38
यदा तदैव सम्प्राप्ता विष्णुदूताश्चतुर्भुजाः । किरीटकुण्डलधरा वनमालाविभूषिताः ॥ ३८ ॥
ထိုခဏတည်းမှာပင် ဗိဿနု၏ ဒူတများ ရောက်လာကြ၏—လက်လေးဖက်ရှိ၍ မကွတ်နှင့် နားကပ်ဆင်ကာ တောပန်းမാലာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြ၏။
Verse 39
तैस्तु स्रंपेरितावावां विष्णुदूतैरकल्मषैः । दिव्यं विमानमारुह्य सर्वभोगसमन्वितम् ॥ ३९ ॥
အပြစ်ကင်းစင်သော ဗိဿနုဒူတများ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ငါတို့နှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ယာဉ်တော်တစ်စီး—ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပျော်အပါးအလုံးစုံ ပြည့်စုံသည့်—ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကြ၏။
Verse 40
दिव्यदेहधरौ भूत्वा विष्णुलोकमुपागतौ । तत्र स्थित्वा ब्रह्मकल्पशतं साग्रं द्विजोत्तम ॥ ४० ॥
နတ်သဘောကိုယ်ခန္ဓာများကို ခံယူပြီး ငါတို့နှစ်ဦးသည် ဗိဿနုလောကသို့ ရောက်ရှိကြ၏။ ထိုနေရာ၌၊ အမြတ်ဆုံး ဒွိဇာရေ၊ ဗြဟ္မာကလ္ပ တစ်ရာကျော် အနည်းငယ်ကြာ တည်နေခဲ့ကြ၏။
Verse 41
दिव्यभोगसमायुक्तौ तावत्कालं दिवि स्थितौ । ततश्च भूभिभागेषु देवयोगेषु वै क्रमात् ॥ ४१ ॥
ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပျော်အပါးများဖြင့် ပြည့်စုံကာ ထိုကာလတစ်လျှောက် ကောင်းကင်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြ၏။ ထို့နောက် အစဉ်အလာအတိုင်း နတ်တို့နှင့် သတ်မှတ်ထားသော ယောဂဆက်နွယ်မှုများအားဖြင့် မြေပြင်၏ အပိုင်းအခြားများသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိသွားကြ၏။
Verse 42
तेन पुण्यप्रभावेण यदूनां वंशसंभवः । तेनैव मेऽच्युता संपत्तथा राज्यमकण्टकम् ॥ ४२ ॥
ထိုကုသိုလ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် ယဒုဝంశသည် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုကုသိုလ်တူညီသဖြင့်ပင် အချျုတ (အချူတာ) အို၊ ကျွန်ုပ်သည် မပျက်မယွင်းသော စည်းစိမ်နှင့် အတားအဆီးကင်းသော နိုင်ငံတော်ကို ရရှိခဲ့၏။
Verse 43
ब्रह्मन्कृत्वोपभोगार्थमेवं श्रेयो ह्यवाप्तवान् । भक्त्या कुर्वन्ति ये सन्तस्तेषां पुण्यं न वेद्म्यहम् ॥ ४३ ॥
အို ဗြာဟ္မဏ၊ လောကီအပျော်အပါးအတွက် ဤသို့ပြုလုပ်လျှင် အကျိုးကောင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အမှန်တကယ် ရရှိတတ်၏။ သို့သော် ဘက္တိဖြင့် ပြုလုပ်သော သန္တပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ ကုသိုလ်ကိုတော့ အကန့်အသတ် မသိနိုင်ပါ။
Verse 44
तस्मात्संमार्जने नित्यं दीपदाने च सत्तम । यतिष्ये परया भक्त्या ह्यहं जातिस्मरो यतः ॥ ४४ ॥
ထို့ကြောင့် အို သတ္တမ (သုစရိုက်အကောင်းဆုံး)၊ ကျွန်ုပ်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် နေ့စဉ် သန့်ရှင်းရေး (သန့်စင်ခြင်း) နှင့် မီးအလှူ (ဒီပဒါန) ကို အစဉ်ကြိုးစားမည်။ ထိုအကျင့်များကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အတိတ်ဘဝများကို မှတ်မိသူ ဖြစ်လာခဲ့၏။
Verse 45
यः पूजयेज्जगन्नाथमेकाकी विगतस्पृहः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमं पदम् ॥ ४५ ॥
တစ်ယောက်တည်း နေ၍ လိုလားတပ်မက်မှုကင်းစွာ ဂဂန္နာထ (Jagannātha) ကို ပူဇော်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကာ အမြင့်ဆုံးသော အဘောဒ် (ပရမပဒ) သို့ ရောက်၏။
Verse 46
अवशेनापि यत्कर्म कृत्वेमां श्रियमागतः । भक्तिमद्भिः प्रशान्तैश्च किं पुनः सम्यगर्चनात् ॥ ४६ ॥
မသိမသာဖြင့်ပင် အလုပ်တစ်ခုခုကို ပြုလုပ်ကာ ဤစည်းစိမ်ကို ရရှိနိုင်လျှင်၊ ယုံကြည်ဘက္တိပြည့်ဝ၍ စိတ်ငြိမ်းချမ်းသော ဘက္တများက မှန်ကန်စွာ အရ္ချနာ (ပူဇော်ခြင်း) ပြုလုပ်ရာမှ ရလာမည့် အကျိုးကိုတော့ ဘာပြောစရာရှိမည်နည်း။
Verse 47
इति भूपवचः श्रुत्वा वीतिहोत्रो द्विजोत्तमः । अनन्ततुष्टिमापन्नो हरिपूजापरोऽभवत् ॥ ४७ ॥
မင်းကြီး၏စကားကို ကြားနာပြီးနောက်၊ ဒွိဇတို့အထက်မြတ်သော ဝီတီဟောထရ သည် အနန္တသော ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝကာ ဟရီ (ဗိෂ္ဏု) ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုရာ၌ အလွန်အမင်း အလေးထားသူ ဖြစ်လာ၏။
Verse 48
तस्माच्छृणुष्व विप्रेन्द्र देवो नारायणोऽव्ययः । ज्ञानतोऽज्ञानतो वापि पूजकानां विमुक्तिदः ॥ ४८ ॥
ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်သူရေ၊ နားထောင်လော့—မပျက်မယွင်းသော သခင် နာရာယဏ သည် ပူဇော်သူတို့အား ဉာဏ်ဖြင့်ဖြစ်စေ မသိမမြင်ဖြင့်ဖြစ်စေ မောက္ခကို ပေးတော်မူ၏။
Verse 49
अनित्या बान्धवाः सर्वे विभवो नैव शाश्वतः । नित्यं सन्निहितो मृत्युः कर्तव्यो धर्मसङ्ग्रहः ॥ ४९ ॥
ဆွေမျိုးအားလုံးသည် မတည်မြဲကြ၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာလည်း အမြဲတမ်းမဟုတ်။ သေခြင်းသည် အမြဲနီးကပ်နေသဖြင့် ဓမ္မကို စုဆောင်း၍ အစဉ်တစိုက် ကျင့်သုံးရမည်။
Verse 50
अज्ञो लोको वृथा गर्वं करिष्यति महोद्धतः । कायः सन्निहितापायो धनादीनां किमुच्यते ॥ ५० ॥
မသိမမြင်သော လူလောကသည် မာနကြီး၍ အချည်းနှီး ဂုဏ်မာနကို လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်။ ကိုယ်ခန္ဓာတောင် အမြဲပျက်စီးမည့်အနီးတွင်ရှိနေသော် ငွေကြေးစသည်တို့ကို ဘာလို့ ထပ်ပြောရမည်နည်း။
Verse 51
जन्मकोटिसहस्रेषु पुण्यं यैः समुपार्जितम् । तेषां भक्तिर्भवेच्छुद्धा देवदेवे जनार्दने ॥ ५१ ॥
မွေးဖွားမှု ကုဋိထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပုဏ္ဏကံကို စုဆောင်းထားသူတို့အတွက်၊ ဒေဝဒေဝ ဖြစ်သော ဇနာရ္ဒန (ဗိෂ္ဏု) ထံသို့ သန့်ရှင်းသော ဘက္တိ ပေါ်ပေါက်လာ၏။
Verse 52
सुलभं जाह्नवीस्नानं तथैवातिथिपूजनम् । सुलभाः सर्वयज्ञाश्च विष्णुभक्तिः सुदुर्लभा ॥ ५२ ॥
ဂျာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) မြစ်တွင် ရေချိုးခြင်းသည် လွယ်ကူစွာ ရနိုင်သကဲ့သို့ ဧည့်သည်ကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းလည်း လွယ်ကူသည်။ ယဇ္ဉာအားလုံးကို ဆောင်ရွက်ခြင်းပင် ရနိုင်သော်လည်း သခင် ဝိෂ္ဏုအပေါ် ဘက္တိသည် အလွန်ရှားပါး၏။
Verse 53
दुर्लभा तुलसीसेवा दुर्लभः सङ्गमः सताम् । सर्वभूतदया वापि सुलभा यस्य कस्यचित् ॥ ५३ ॥
တူလစီ (Tulasi) ကို စေဝာပြုခြင်းသည် ရှားပါး၏၊ သာဓုသတ္တမများနှင့် ပေါင်းသင်းဆုံစည်းခြင်းလည်း ရှားပါး၏။ သို့သော် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာထားခြင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက်တော့ နှိုင်းယှဉ်လျှင် လွယ်ကူစွာ လေ့ကျင့်နိုင်သည်။
Verse 54
सत्सङ्गस्तुलसीसेवा हरिभक्तिश्च दुर्लभा ॥ ५४ ॥
သတ္တသင်္ဂ (satsaṅga)၊ တူလစီစေဝာ (Tulasi-sevā) နှင့် သခင် ဟရိအပေါ် ဘက္တိတို့သည် အားလုံးပင် ရရှိရန် ရှားပါးကြ၏။
Verse 55
दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं न तथा गमयेद् बुधः । अर्चयेद्धि जगन्नाथं सारमेतद् द्विजोत्तम ॥ ५५ ॥
ရှားပါးသော လူ့ဘဝကို ရရှိပြီးနောက် ပညာရှိသည် အလဟဿ မဖြတ်သန်းစေသင့်။ ထို့အစား စကြဝဠာ၏ အရှင် ဂျဂန္နာထ (Jagannātha) ကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုရမည်။ ဤသည်ပင် အနှစ်သာရ ဖြစ်၏၊ ဒွိဇောတ္တမ အရှင်။
Verse 56
तर्त्तुं यदीच्छति जनो दुस्तरं भवसागरम् । हरिभक्तिपरो भूयादेतदेव रसायनम् ॥ ५६ ॥
လူတစ်ယောက်သည် ဖြတ်ကျော်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော ဘဝသံသရာပင်လယ်ကို ကူးလိုပါက ဟရိအပေါ် ဘက္တိကို အဓိကထားသူ ဖြစ်ပါစေ။ ဤတစ်ခုတည်းပင် အမှန်တကယ် ရသာယန (အမရဆေး) ဖြစ်၏။
Verse 57
भ्रातराश्रय गोविन्दं मा विलम्बं कुरु प्रिय । आसन्नमेव नगरं कृतान्तस्य हि दृश्यते ॥ ५७ ॥
ညီအစ်ကိုရေ၊ ဂోవိန္ဒကို ခိုလှုံပါ—ချစ်သူရေ၊ မနှောင့်နှေးပါနှင့်။ ကൃതာန္တ (သေမင်း) ၏ မြို့တော်သည် အလွန်နီးကပ်နေသည်ဟု မြင်ရသည်။
Verse 58
नारायणं जगद्योनिं सर्वकारणकारणम् । समर्चयस्व विप्रेन्द्र यदि मुक्तिमभीप्ससि ॥ ५८ ॥
ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ မုက္ခကို လိုလားပါက—လောက၏ မူလအိမ်ဝမ်း၊ အကြောင်းရင်းအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော နာရာယဏကို ပူဇော်ပါ။
Verse 59
सर्वाधारं सर्वयोनिं सर्वान्तर्यामिणं विभुम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्ते कृतार्था न संशयः ॥ ५९ ॥
အရာအားလုံးကို ထောက်ပံ့သူ၊ အရာအားလုံး၏ မူလရင်းမြစ်၊ အားလုံးအတွင်း၌ နေထိုင်သော အတွင်းအုပ်စိုးရှင်၊ အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော အမြင့်မြတ်သခင်ထံ ခိုလှုံသော မဟာသတ္တဝါတို့သည်—ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အမှန်တကယ် ပြည့်စုံစေပြီး၊ သံသယမရှိ။
Verse 60
ते वन्द्यास्ते प्रपूज्याश्च नमस्कार्या विशेषतः । येऽचयन्ति महाविष्णुं प्रणतार्तिप्रणाशनम् ॥ ६० ॥
သူတို့သည် လေးစားထိုက်သူ၊ ပူဇော်ထိုက်သူ၊ အထူးသဖြင့် နမಸ್ಕာရပြုထိုက်သူများဖြစ်သည်—ဦးညွှတ်သူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးပေးသော မဟာဝိષ્ણုကို ပူဇော်သူများ။
Verse 61
ये विष्णुभक्ता निष्कामा यजन्ति परमेश्वरम् । त्रिःसप्तकुलसंयुक्तास्ते यान्ति हरिमन्दिरम् ॥ ६१ ॥
အလိုဆန္ဒကင်းသော ဝိષ્ણုဘက္တများသည် အမြင့်မြတ်သခင်ကို ပူဇော်ကြ၏—သူတို့သည် မိသားစု သုံးကြိမ်ခုနှစ် (၂၁) မျိုးဆက်နှင့်အတူ ဟရိ၏ နန်းတော်သို့ ရောက်ကြသည်။
Verse 62
विष्णुभक्ताय यो दद्यान्निष्कामाय महात्मने । पानीयं वा फलं वापि स एव भगवत्प्रियः ॥ ६२ ॥
ဗိဿနုကို ချစ်မြတ်နိုးသော၊ ကိုယ်ကျိုးလိုလားမှုကင်းသည့် မဟာအတ္တမားထံသို့ ရေတစ်ခွက် သို့မဟုတ် သစ်သီးတစ်လုံးပင် လှူဒါန်းသူသည် ဘဂဝန်၏ အမှန်တကယ် ချစ်ခင်တော်မူရာ ဖြစ်၏။
Verse 63
विष्णुभक्तिपराणां तु शुश्रूषां कुर्वते तु ये । ते यान्ति विष्णुभुवनं यावदाभूतसंप्लवम् ॥ ६३ ॥
ဗိဿနုဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ အပ်နှံထားသူတို့အား ရိုသေစွာ အမှုထမ်းခြင်း (śuśrūṣā) ပြုသူတို့သည် ဗိဿနု၏ နေရာတော်သို့ ရောက်ကြပြီး ဓာတ်တရားများ ပျက်လဲသည့် မဟာပျက်ကွက်ကာလအထိ ထိုနေရာ၌ တည်နေကြ၏။
Verse 64
ये यजन्ति स्पृहाशून्या हरिभक्तान् हरिं तथा । त एव भुवनं सर्वं पुनन्ति स्वाङिघ्रपांशुना ॥ ६४ ॥
လိုချင်တပ်မက်မှုကင်း၍ ဟရိ၏ ဘက္တများကိုလည်း ဟရိကိုလည်း ပူဇော်ဝတ်ပြုသူတို့သည် မိမိတို့ ခြေဖဝါးမှ ဖုန်မှုန့်ဖြင့်ပင် လောကတစ်လောကလုံးကို သန့်စင်စေကြ၏။
Verse 65
देवपूजापरो यस्य गृहे वसति सर्वदा । तत्रैव सर्वदेवाश्च तिष्ठन्ति श्रीहरिस्तथा ॥ ६५ ॥
နတ်တော်ပူဇော်ခြင်း၌ အမြဲတမ်း အလေးထားသူ၏ အိမ်၌ နတ်ဘုရားအပေါင်းတို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်ရှိကြပြီး၊ သီရိဟရိလည်း ထိုနေရာ၌ပင် ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။
Verse 66
पूज्यमाना च तुलसी यस्य तिष्ठति वेश्मनि । तत्र सर्वाणि श्रेयांसि वर्द्धन्त्यहरहर्द्विज ॥ ६६ ॥
အို ဒွိဇ၊ တုလစီသည် နေအိမ်၌ တည်ရှိ၍ သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ခံရသော အိမ်တွင် မင်္ဂလာကောင်းမှုနှင့် အကျိုးကောင်းအပေါင်းတို့သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တိုးပွားလာ၏။
Verse 67
शालग्रामशिलारूपी यत्र तिष्ठति केशवः । न बाधन्ते ग्रहास्तत्र भूतवेतालकादयः ॥ ६७ ॥
ကေသဝသည် ရှာလဂြာမကျောက်တုံး၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် တည်ရှိရာအရပ်၌ မကောင်းသော ဂြိုဟ်သက်ရောက်မှုများ မနှောင့်ယှက်နိုင်၊ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များ၊ ဝေတාලတို့နှင့် အလားတူအရာများလည်း အန္တရာယ်မပြုနိုင်။
Verse 68
शालग्रामशिला यत्र तत्तीर्थं तत्तपोवनम् । यतः सन्निहितस्तत्र भगवान्मधुसूदनः ॥ ६८ ॥
ရှာလဂြာမကျောက်တုံး ရှိရာအရပ်သည် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသောဘုရားဖူးရာ) ဖြစ်၍ တပောဝန (တပသ်ကျင့်ရာတော) လည်းဖြစ်၏၊ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာ၌ ဘဂဝန် မဓုသူဒန (ဗိဿနု) သည် နီးကပ်စွာ တည်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 69
यद् गृहे नास्ति देवर्षे शालग्रामशिलार्चनम् । श्मशानसदृशं विद्यात्तद् गृहं शुभवर्जितम् ॥ ६९ ॥
အို နတ်ဣသီ (ဒေဝရ္ရှီ) ရေ၊ ရှာလဂြာမကျောက်တုံးကို မပူဇော်မရှိသော အိမ်ကို သင်္ချိုင်းမီးရှို့ရာကဲ့သို့ဟု သိမှတ်ရမည်၊ ထိုအိမ်သည် မင်္ဂလာကင်းမဲ့၏။
Verse 70
पुराणन्यायमीमांसाधर्मशास्राणि च द्विज । साङ्गा वेदास्तथा सर्वे विष्णो रूपं प्रकीर्तितम् ॥ ७० ॥
အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေ၊ ပုရာဏများ၊ နျာယ၊ မီမာံသာ နှင့် ဓမ္မရှာသ္တရများ၊ ထို့ပြင် အင်္ဂများပါဝင်သည့် ဝေဒအားလုံးကိုလည်း ဗိဿနု၏ ရုပ်ပုံသဏ္ဍာန်များဟု ကြေညာထားသည်။
Verse 71
भक्त्या कुर्वन्ति ये विष्णोः प्रदक्षिणचतुष्टयम् । तेऽपि यान्ति परं स्थानं सर्वकर्मनिबर्हणम् ॥ ७१ ॥
ဗိဿနုကို ဘက္တိဖြင့် လေးကြိမ် ပတ်လည်လှည့် (ပရဒက္ခိဏာ) ပြုသူတို့သည်ပင် ကမ္မအကျန်အဆန်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော အမြင့်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်ကြသည်။
Verse 72
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे विष्णुमाहात्म्यंनामैकोनचत्वारिंशोऽध्यायः ॥ ३९ ॥
ဤသို့ဖြင့် «သီရိ ဘృဟန္နာရဒိယ ပုရာဏ» ၏ ပူရ္ဝ-ဘားဂ အတွင်း ပထမပာဒ၌ «ဗိෂ္ဏု၏ မဟိမ» ဟု အမည်ရ သုံးဆယ့်ကိုးမြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။
Frequently Asked Questions
They are presented as highly accessible, repeatable acts of Viṣṇu-sevā (vrata-kalpa in miniature) that generate powerful merit even when performed with imperfect understanding. The Jayadhvaja/Daṇḍaketu narrative illustrates ajñāta-sukṛti: incidental participation in mandira-mārjana and establishing a lamp for worship burns accumulated pāpa and becomes the karmic cause for ascent to Viṣṇuloka and later prosperity—thereby validating these practices as direct instruments of mokṣa-dharma.
It explicitly states that the imperishable Nārāyaṇa grants liberation to worshippers whether they worship with understanding or without understanding, emphasizing the Lord’s grace and the intrinsic potency of devotion-oriented acts (nāma, pūjā, service to devotees).
They are affirmed as ‘forms of Viṣṇu,’ a theological move that subsumes technical disciplines under bhakti: learning and hermeneutics are not rejected but reinterpreted as participating in the divine body of knowledge, consistent with the Purāṇa’s encyclopedic self-presentation.