Bhāgīratha’s Bringing of the Gaṅgā

Verse 1

नारद उवाच । हिमवद्गिरिमासाद्य किं चकार महीपतिः । कथमानीतवान् गङ्गामेतन्मे वक्तुमर्हसि 1. ॥ १ ॥

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်။ “ဟိမဝတ်တောင်သို့ ရောက်ပြီးနောက် မဟီပတိ မင်းကြီးသည် ဘာကို ပြုလုပ်သနည်း။ ဂင်္ဂါကို မည်သို့ ဆောင်ယူလာသနည်း။ ဤအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပေးပါ။”

Verse 2

सनक उवाच । भगीरथो महाराजो जटाचीरधरो मुने । गच्छन् हिमाद्रिं तपसे प्राप्तो गोदावरीतटम् ॥ २ ॥

သနက မိန့်တော်မူသည်။ “အို မုနိ၊ မဟာရာဇ ဘဂီရထသည် ဇဋာဆံပင် ထား၍ သစ်ခွံအဝတ် ဝတ်ဆင်ကာ တပစ်အတွက် ဟိမာဒြိသို့ ခရီးထွက်ပြီး ဂోదာဝရီမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လေ၏။”

Verse 3

तत्रापश्यत् महारण्ये भृगोराश्रममुत्तमम् । कृष्णसारसमाकीर्णं मातङ्गगणसेवितम् ॥ ३ ॥

ထိုနေရာ၌ တောကြီးအတွင်း ဘೃဂု၏ အထူးမြတ်သော အာရှရမ်ကို မြင်တွေ့လေ၏။ ထိုအာရှရမ်သည် ကృష్ణသာရ သမင်များဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဆင်အုပ်များ လာရောက် လည်ပတ်လေ့ရှိ၏။

Verse 4

भ्रमद्भ्रमरसङ्घुष्टं कूजद्विहगसंकुलम् । व्रजद्वराहनिकरं चमरीपुच्छवीजितम् ॥ ४ ॥

ထိုနေရာသည် ပျားများလှည့်ပတ်ဟုန်ဟုန်မြည်သံဖြင့် တုန်လှုပ်ကာ၊ ငှက်များအော်ဟစ်သံဖြင့် ပြည့်နှက်၍၊ တောဝက်အုပ်များ လှည့်လည်သွားလာကာ၊ ယက်အမြီးပန်ကာ (ချာမရ) ဖြင့် လေညှင်းခံသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 5

नृत्यन्मयूरनिकरं सारङ्गादिनिषेवितम् । प्रवर्द्धितमहावृक्षं मुनिकन्याभिरादरात् ॥ ५ ॥

ထိုနေရာသည် ကပြနေသော မယူးရအုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍၊ သမင်တို့နှင့် အခြားသတ္တဝါများ လာရောက်နေထိုင်ရာ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် မဟာသစ်ပင်တစ်ပင်ကို ရှင်တော်တို့၏ သမီးများက ဘက္တိဖြင့် ဂရုတစိုက် ပြုစုကြီးထွားစေခဲ့၏။

Verse 6

शालतालतमालाढ्यं नूनहिन्तालमण्डितम् । मालतीयूथिकाकुन्दचम्पकाश्वत्थभूषितम् ॥ ६ ॥

ထိုနေရာသည် သာလ၊ တာလ၊ တမာလ သစ်ပင်များဖြင့် ကြွယ်ဝ၍ မြင့်မားသော ဟိန္တာလ ပင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ မာလတီ၊ ယူသိကာ လျှောပင်များ၊ ကုန္ဒ၊ စမ္ပက ပန်းများနှင့် သန့်ရှင်းသော အရှဝတ္ထ သစ်ပင်များကလည်း အလှဆင်ထား၏။

Verse 7

उत्पुल्लकुसुमोपेतमृषिसङ्घनिषेवितम् । वेदशास्त्रमहाघोषमाश्रमं प्राविशद् भृगोः ॥ ७ ॥

သူသည် ပန်းများ အပြည့်အဝ ပွင့်လန်း၍ ရှင်တော်အုပ်စုများ လာရောက်နေထိုင်ကာ၊ ဝေဒနှင့် သာသနာကျမ်းများ၏ မဟာသံဃောသဖြင့် တုန်လှုပ်နေသော ဘృဂု၏ အာရှရမ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။

Verse 8

गृणन्तं परमं ब्रह्म वृतं शिष्यगणैर्मुनिम् । तेजसा सूर्यसदृशं भृगुं तत्र ददर्श सः ॥ ८ ॥

ထိုနေရာတွင် သူသည် တပည့်အုပ်စုများ ဝန်းရံထားသော မုနိ ဘૃဂုကို မြင်ရ၏။ သူသည် အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မကို ဂါထာဖြင့် ရွတ်ဆိုကာ နေရောင်ကဲ့သို့ တေဇောဖြင့် တောက်ပနေ၏။

Verse 9

प्रणनामाथ विप्रेन्द्रं पादसङ्ग्रहणादिना । आतिथ्यं भृगुरप्यस्य चक्रे सन्मानपूर्वकम् ॥ ९ ॥

ထို့နောက် ဘൃဂုသည် ဗြဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ထံသို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ခြေတော်ကိုင်ဆောင်ခြင်းစသဖြင့် နမസ്കာရပြု၍ လေးစားဂုဏ်ပြုသည့် အတိഥိဓမ္မကို သင့်တင့်စွာ ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 10

कृतातिथ्यक्रियो राजा भृगुणा परमर्षिणा । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा विनयान्मुनिपुङ्गवम् ॥ १० ॥

အတိഥိပူဇာအခမ်းအနားတို့ကို အမြတ်ဆုံးရဟန်း ဘೃဂုအတွက် ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ မင်းကြီးသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ရဟန်းအထွဋ်အမြတ်ထံသို့ နိမ့်ချစွာ မေးမြန်းပြောဆို하였다။

Verse 11

भगीरथ उवाच । भगवन्सर्वधर्मज्ञ सर्वशास्त्रविशारद । पृच्छामि भवभीतोऽहं नृणामुद्धारकारणम् ॥ ११ ॥

ဘဂီရထက ပြော၏—“အရှင်ဘုရား၊ ဓမ္မအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ သာස්တရားအားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်သူ၊ ကျွန်ုပ်သည် သံသရာကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် လူသားတို့ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ရာ အကြောင်းရင်းမှန်ကို မေးမြန်းပါသည်။”

Verse 12

भगवांस्तुष्यते येन कर्मणा मुनिसत्तम । तन्ममाख्याहि सर्वज्ञ अनुग्राह्योऽस्मि ते यदि ॥ १२ ॥

အရှင်မုနိအမြတ်ဆုံး၊ ဘုရားသခင် (Bhagavān) သည် မည်သည့်ကမ္မဖြင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသနည်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ကရုဏာကို ခံယူထိုက်သူဖြစ်ပါက ထိုအကြောင်းကို သင်ကြားပေးပါ။

Verse 13

भृगुरुवाच । राजंस्तवेप्सितं ज्ञातं त्वं हि पुण्यवतां वरः । अन्यथा स्वकुलं सर्वं कथमुद्धर्तुमर्हसि ॥ १३ ॥

ဘೃဂုက ပြော၏—“အို မင်းကြီး၊ သင်လိုအင်ဆန္ဒကို ကျွန်ုပ် သိမြင်ပြီးပြီ။ သင်သည် ကုသိုလ်ရှိသူတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်၏။ မဟုတ်လျှင် သင်၏ မျိုးရိုးတစ်စုလုံးကို မည်သို့ ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်မည်နည်း?”

Verse 14

यो वा को वापि भूपाल स्वकुलं शुभकर्मणा । उद्धर्तुकामस्तं विद्यान्नररूपधरं हरिम् ॥ १४ ॥

အို မင်းကြီး၊ မိမိမျိုးရိုးကို မင်္ဂလာကောင်းသော ကုသိုလ်ကံဖြင့် မြှောက်တင်ကယ်တင်လိုသူ မည်သူမဆို၊ လူ့ရုပ်ကို ခံယူတော်မူသော ဟရီ (ဗိဿနု) ကိုယ်တော်တိုင်ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 15

कर्मणा येन देवेशो नृणामिष्टफलप्रदः । तत्प्रवक्ष्यामि राजेन्द्र शृणुष्व सुसमाहितः ॥ १५ ॥

အို မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ လူတို့လိုလားသော အကျိုးफलကို ပေးတော်မူစေသည့် နတ်တို့၏အရှင်ကို ဖြစ်စေသော ကံ (karma) ကို ငါရှင်းပြမည်။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ နားထောင်လော့။

Verse 16

भव सत्यपरो राजन्नहिंसानिरतस्तथा । सर्वभूतहितो नित्यं मानृतं वद वै क्वचित् ॥ १६ ॥

အို မင်းကြီး၊ သစ္စာတရားကို အမြဲတမ်း အလေးထားလော့၊ ထို့အတူ အဟിംသာ (အကြမ်းမဖက်) တွင်လည်း တည်ကြည်လော့။ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို နေ့စဉ် ရည်ရွယ်လော့၊ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို မုသားမပြောလော့။

Verse 17

त्यज दुर्जनसंसर्गं भज साधुसमागमम् । कुरु पुण्यमहोरात्रं स्मर विष्णुं सनातनम् ॥ १७ ॥

လူဆိုးတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကို စွန့်လွှတ်လော့၊ သာဓုသူတော်ကောင်းတို့နှင့် ဆုံစည်းပေါင်းသင်းလော့။ နေ့ည မပြတ် ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုလော့၊ ထာဝရ ဗိဿနုကို အမြဲ သတိရလော့။

Verse 18

कुरु पूजां महाविष्णोर्याहि शान्तिमनुत्तमाम् । द्वादशाष्टाक्षरं मन्त्रं जप श्रेयो भविष्यति ॥ १८ ॥

မဟာဗိဿနုကို ပူဇော်ကိုးကွယ်လော့၊ ထို့ကြောင့် အလွန်မြင့်မြတ်သော ငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ရောက်လိမ့်မည်။ ဆယ့်နှစ်အက္ခရာနှင့် ရှစ်အက္ခရာ မန္တရားကို ဇပ်လော့; သင်၏ အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးသည် မလွဲမသွေ ပေါ်ထွန်းလိမ့်မည်။

Verse 19

भगीरथ उवाच । सत्यं तु कीदृशं प्रोक्तं सर्वभूतहितं मुने । अनृतं कीदृशं प्रोक्तं दुर्जनाश्चापि कीदृशाः ॥ १९ ॥

ဘဂီရထ မင်းကြီးက မေးလေ၏— «အို မုနိရေ၊ သတ္တဝါအားလုံးအကျိုးပြုသော ‘အမှန်တရား’ ဟူသည် မည်သို့သောအမျိုးအစားနည်း။ ‘မမှန်ကန်သောစကား’ ဟူသည် မည်သို့ဆိုကြသနည်း။ ထို့ပြင် လူဆိုးတို့၏ လက္ခဏာများသည် မည်သို့နည်း»

Verse 20

साधवः कीदृशाः प्रोक्तास्तथा पुण्यं च कीदृशम् । स्मर्तव्यश्च कथं विष्णुस्तस्य पूजा च कीदृशी ॥ २० ॥

«သဒ္ဓု—သီလဝါသူတော်ကောင်း—ဟု ကြေညာသောသူတို့၏ သဘောလက္ခဏာသည် မည်သို့နည်း။ အမှန်တကယ်သော ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ဟူသည် မည်သို့ဆိုကြသနည်း။ သခင် ဗိဿဏုကို မည်သို့ သတိရရမည်နည်း၊ ထို့အပြင် သူ၏ ပူဇော်ပွဲပုံစံသည် မည်သို့နည်း»

Verse 21

शान्तिश्च कीदृशी प्रोक्ता को मन्त्रोऽष्टाक्षरो मुने । को वा द्वादशवर्णश्च मुने तत्त्वार्थकोविद ॥ २१ ॥

«ရှာန္တိ—ငြိမ်းချမ်းစေသော ပူဇော်ကာရ—ကို မည်သို့သောပုံစံဖြင့် သင်ကြားထားသနည်း။ အို မုနိရေ၊ အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရ (aṣṭākṣara) သည် မည်သည်နည်း။ ထို့အပြင် အက္ခရာတစ်ဆယ့်နှစ်လုံး မန္တရ (dvādaśavarṇa) သည် မည်သည်နည်း၊ တတ္တဝ အဓိပ္ပါယ်ကို သိကျွမ်းသော မုနိရေ»

Verse 22

कृपां कृत्वा मयि परां सर्वं व्याख्यातुमर्हसि । भृगुरुवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ तव बुद्धिरनुत्तमा ॥ २२ ॥

«ကျွန်ုပ်အပေါ် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကရုဏာပြု၍ အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းပေးပါ» ဟုဆို၏။ ဘೃဂု မုနိက ပြောလေ၏— «ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ အလွန်ပညာရှိသူရေ၊ သင်၏ ဉာဏ်သည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်»

Verse 23

यत्पृष्टोऽहं त्वया भूप तत्सर्वं प्रवदामि ते । यथार्थकथनं यत्तत्सत्यमाहुर्विपश्चितः ॥ २३ ॥

«အို ဘုရင်ကြီး၊ သင်မေးမြန်းသမျှ အရာအားလုံးကို ငါ သင့်အား ပြောကြားမည်။ ပညာရှိတို့က ‘အမှန်တရား’ ဟူသည် အရာတို့ကို အမှန်အတိုင်း ဖြစ်သကဲ့သို့ ပြောဆိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်»

Verse 24

धर्माविरोधतो वाच्यं तद्धि धर्मपरायणैः । देशकालादि विज्ञाय स्वयमस्याविरोधतः ॥ २४ ॥

ဓမ္မကို အားထားသူတို့သည် ဓမ္မနှင့် မဆန့်ကျင်သော စကားကိုသာ ပြောရမည်။ နေရာ၊ အချိန်နှင့် အခြေအနေတို့ကို သိမြင်ပြီး မိမိစကားသည် ဓမ္မနှင့် မတော်မတရား မဖြစ်စေရန် ကိုယ်တိုင် စိစစ်ရမည်။

Verse 25

यद्वचः प्रोच्यते सद्भिस्तत्सत्यमभिधीयते । सर्वेषामेव जन्तूनामक्लेशजननं हि तत् ॥ २५ ॥

သဒ္ဓါသီလရှိသူတို့က ပြောသော စကားကို “သစ္စာ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုစကားသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် ဒုက္ခကင်းစေခြင်းကို မွေးဖွားစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 26

अहिंसा सा नृप प्रोक्ता सर्वकामप्रदायिनी । कर्मकार्यसहायत्वमकार्यपरिपन्थिता ॥ २६ ॥

အို မင်းကြီး၊ အဟိံသာ (အကြမ်းမဖက်ခြင်း) သည် လိုအင်ဆန္ဒအပေါင်းတို့ကို ပေးစွမ်းသူဟု ကြေညာထားသည်။ ၎င်းသည် ဓမ္မကိစ္စများ ဆောင်ရွက်ရာတွင် ကူညီထောက်ပံ့ပြီး မလုပ်သင့်သော အဓမ္မအမှုများကို တားဆီးသော အတားအဆီးဖြစ်သည်။

Verse 27

सर्वलोकहितत्वं वै प्रोच्यते धर्मकोविदैः । इच्छानुवृत्तकथनं धर्माधर्माविवेकिनः ॥ २७ ॥

ဓမ္မကို သိမြင်သော ပညာရှိတို့က စစ်မှန်သော ဓမ္မဟူသည် လောကအပေါင်းတို့၏ အကျိုးချမ်းသာကို မြှင့်တင်ပေးသော အရာဟု ကြေညာကြသည်။ သို့သော် ကိုယ့်ဆန္ဒကိုသာ လိုက်နာ၍ ပြောဆိုခြင်းသည် ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို မခွဲခြားနိုင်သူ၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။

Verse 28

अनृतं तद्धि विज्ञेयं सर्वश्रेयोविरोधि तत् । ये लोके द्वेषिणो मूर्खाः कुमार्गरतबुद्धयः ॥ २८ ॥

အကျိုးအမြတ်အကောင်းအရာ အပေါင်းတို့ကို တားဆီးသော အရာကို မုသာဟု သိမှတ်ရမည်။ ဤလောက၌ မုန်းတီးမှုရှိ၍ မိုက်မဲကာ လမ်းမှားကို နှစ်သက်သော စိတ်ရှိသူတို့သည် ထိုမုသာ၌ အမြစ်တည်နေသူများပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 29

ते राजन्दुर्ज्जना ज्ञेयाः सर्वधर्मबहिष्कृताः । धर्माधर्मविवेकेन वेदमार्गानुसारिणः ॥ २९ ॥

အို မင်းကြီး၊ ဓမ္မအားလုံးမှ ကင်းကွာနေသူတို့ကို မကောင်းသူ (ဒုರ್ಜန) ဟု သိလော့။ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို ခွဲခြားပြောဆိုသော်လည်း၊ သူတို့သည် ဝေဒမဂ္ဂကို လိုက်နာသည်ဟု အမည်သာ ခံယူကြသည်။

Verse 30

सर्वलोकहितासक्ता साधवः परिकीर्तिताः । हरिभक्तिकरं यत्तत्सद्भिश्च परिरञ्जितम् ॥ ३० ॥

လောကအားလုံး၏ အကျိုးကို စိတ်ပါဝင်စား၍ အလုပ်လုပ်သူတို့ကို သာဓု (စင်ကြယ်သူ) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဟရီ (ဗိဿဏု) ထံသို့ ဘက္တိကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အရာအားလုံးကို သဒ္ဓါရှိသူကောင်းများက ချစ်မြတ်နိုး၍ အတည်ပြုကြသည်။

Verse 31

आत्मनः प्रीतिजनकं तत्पुण्यं परिकीर्तितम् । सर्वं जगदिदं विष्णुर्विष्णुः सर्वस्य कारणम् ॥ ३१ ॥

ကိုယ့်အတွင်းစိတ်၌ သန့်ရှင်းသော ပျော်ရွှင်မှုကို ဖြစ်စေသော အရာကို ပုဏ္ဏ (puṇya) ဟု ကြေညာကြသည်။ ဤလောကတစ်လုံးလုံးသည် ဗိဿဏု ဖြစ်၏; ဗိဿဏုသည် အရာအားလုံး၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏။

Verse 32

अहं च विष्णुर्यज्ज्ञानं तद्विष्णुस्मरणं विदुः । सर्वदेवमयो विष्णुर्विधिना पूजयामि तम् ॥ ३२ ॥

“ငါလည်း ဗိဿဏု ဖြစ်၏; ‘ပညာ’ ဟု ခေါ်သော အရာသည် ဗိဿဏုကို သတိရခြင်းပင်” ဟု သိကြသည်။ ဗိဿဏုသည် နတ်အားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်သဖြင့်၊ ထုံးတမ်းအတိုင်း ငါသည် ထိုသူကို ပူဇော်ပါ၏။

Verse 33

इति या भवति श्रद्धा सा तद्भक्तिः प्रकीर्त्तिता । सर्वभूतमयो विष्णुः परिपूर्णः सनातनः ॥ ३३ ॥

ဤသို့သော ယုံကြည်မှု (śraddhā) ကို ထိုသူထံသို့ ဘက္တိ (bhakti) ဟု ကြေညာကြသည်။ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း အနှစ်သာရအဖြစ် တည်ရှိသော ဗိဿဏုသည် အနန္တ၊ အပြည့်စုံ၊ ထာဝရ အရှင် ဖြစ်၏။

Verse 34

इत्यभेदेन या बुद्धिः समता सा प्रकीर्तिता । समता शत्रुमित्रेषु वशित्वं च तथा नृप ॥ ३४ ॥

သတ္တဝါတို့အပေါ် ခွဲခြားမမြင်သော ဉာဏ်ကို “သမတာ” ဟု ကြေညာကြ၏။ ရန်သူနှင့် မိတ်ဆွေတို့အပေါ် တူညီသမတဖြစ်ခြင်းသည်လည်း “ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း” ဟု ခေါ်ကြ၏၊ အို မင်းကြီး။

Verse 35

यदृच्छालाभसंतुष्टिः सा शान्तिः परिकीर्त्तिता । एते सर्वे समाख्यातास्तपः सिद्धिप्रदा नृणाम् ॥ ३५ ॥

အလိုအလျောက် ရလာသမျှအပေါ် ကျေနပ်တတ်ခြင်းကို “အမှန်တကယ်သော ငြိမ်းချမ်းမှု” ဟု ခေါ်ကြ၏။ ဤအရာအားလုံးကို လူတို့အား စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) ပေးသော တပဿ (tapas) အဖြစ် ဖော်ပြထား၏။

Verse 36

समस्तपापराशीनां तरसा नाशहेतवः । अष्टाक्षरं महामन्त्रं सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ३६ ॥

အက္ခရာရှစ်လုံးပါ မဟာမန္တရသည် အပြစ်အစုအဝေးအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးစေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ ၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေသူ ဖြစ်၏။

Verse 37

वक्ष्यामि तव राजेन्द्र पुरुषार्थैकसाधनम् । विष्णोः प्रियकरं चैव सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ ३७ ॥

အို မင်းတို့၏ မင်းကြီး၊ လူ့ဘဝ၏ ပုရုෂာရ္ထ (ရည်မှန်းချက်) များကို တစ်ခုတည်းဖြင့် ပြည့်စုံစေသော နည်းလမ်းကို သင့်အား ငါ ပြောမည်။ ၎င်းသည် သခင် ဗိဿဏု၏ ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်ပြီး စိဒ္ဓိ အားလုံးကို ပေးအပ်သူလည်း ဖြစ်၏။

Verse 38

नमो नारायणायेति जपेत्प्रणवपूर्वकम् । नमो भगवते प्रोच्य वासुदेवाय तत्परम् ॥ ३८ ॥

ပရဏဝ (အိုမ်) ကို ရှေ့တင်၍ “နမော နာရာယဏာယ” ဟူသော မန္တရကို ဂျပ် (japa) ပြုရမည်။ “နမော ဘဂဝတေ” ဟု ဆိုပြီးနောက် စိတ်အပြည့်အဝဖြင့် “ဝာစုဒေဝာယ” ဟု ဆက်လက် ဆိုရမည်။

Verse 39

प्रणवाद्यं महाराज द्वादशार्णमुदाहृतम् । द्वयोः समं फलं राजन्नष्टद्वादशवर्णयोः ॥ ३९ ॥

အို မဟာရာဇာ၊ ပရဏဝ (အိုမ်) ဖြင့်အစပြုသော အက္ခရာ ၁၂ လုံး မန္တရကို ကြေညာထားသည်။ အို ရာဇာ၊ ၎င်း၏ အကျိုးသည် အက္ခရာ ၈ လုံးနှင့် ၁၂ လုံး မန္တရတို့၏ အကျိုးနှင့် တူညီဟု ဆို၏။

Verse 40

प्रवृत्तौ च निवृत्तौ च साम्यमुद्दिष्टमेतयोः । शङ्खचक्रधरं शान्तं नारायणमनामयम् ॥ ४० ॥

လုပ်ဆောင်မှု (pravṛtti) နှင့် လုပ်ဆောင်မှုမှ ဆုတ်ခွာခြင်း (nivṛtti) နှစ်မျိုးလုံးတွင် အဓိကတူညီမှုကို ညွှန်ပြထားသည်။ ထိုတူညီမှုသည် သံခွံနှင့် စက်ရ (ချကရ) ကို ကိုင်ဆောင်သော ငြိမ်းချမ်း၍ ရောဂါကင်းသော နာရာယဏ ဖြစ်သည်။

Verse 41

लक्ष्मीसंश्रितवामाङ्कं तथाभयकरं प्रभुम् । किरीटकुण्डलधरं नानामण्डनशोभितम् ॥ ४१ ॥

ကျွန်ုပ်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်ကို မြင်ရ၏။ လက္ရှ္မီသည် ချစ်ခင်စွာ သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် အားထားနေပြီး၊ သူသည် အကြောက်ကင်းခြင်းကို ပေးသနားတော်မူ၏။ မကူဋ်နှင့် နားကပ်ကို ဆောင်၍ အလှဆင်ပစ္စည်း များစွာဖြင့် တောက်ပတော်မူ၏။

Verse 42

भ्राजत्कौस्तुभमालाढ्यं श्रीवत्साङ्कितवक्षसम् । पीताम्बरधरं देवं सुरासुरनमस्कृतम् ॥ ४२ ॥

သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို မြင်ကြ၏—တောက်ပသော ကောස්တုဘ မဏိနှင့် မာလာတို့ဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ ရင်ဘတ်တွင် သန့်ရှင်းသော ශ්ရీవတ္စ အမှတ်တံဆိပ်ရှိ၏။ အဝါရောင် ပီတాంబရ ကို ဝတ်ဆင်၍၊ ဒေဝနှင့် အသူရ နှစ်ဖက်လုံးက နမസ്കာရပြုကြ၏။

Verse 43

ध्यायेदनादिनिधनं सर्वकामफलप्रदम् । अन्तर्यामी ज्ञानरूपी परिपूर्णः सनातनः ॥ ४३ ॥

အစမရှိ အဆုံးမရှိသော အရှင်ကို သမาธိဖြင့် တွေးတောရမည်။ သူသည် သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးသနားတော်မူ၏။ သူသည် အတွင်း၌ နေထိုင်သော အုပ်စိုးရှင် (အန္တర్యာမီ) ဖြစ်၍၊ ဉာဏ်တရားကိုယ်တိုင်၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်၊ ပြည့်စုံပြီး ထာဝရဖြစ်သည်။

Verse 44

एतत्सर्वं समाख्यातं यत्तु पृष्टं त्वया नृप । स्वस्ति तेऽस्तु तपः सिद्धिं गच्छ लब्धुं यथासुखम् ॥ ४४ ॥

အို မင်းကြီး၊ သင်မေးမြန်းသမျှကို ငါ အပြည့်အစုံ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ; သင်၏ တပဿာ၏ အကျိုးဖူးမြော်မှုကို စိတ်အေးချမ်းစွာ သွားရောက်ရယူပါ။

Verse 45

एवमुक्तो महीपालो भृगुणा परमर्षिणा । परमां प्रीतिमापन्नः प्रपेदे तपसे वनम् ॥ ४५ ॥

အမြတ်ဆုံး ရှင်ပညာရှိ ဘൃဂုက ထိုသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် မင်းကြီးသည် အမြင့်မားဆုံး ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ တပဿာကျင့်ရန် တောသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 46

हिमवद्गिरिमासाद्य पुण्यदेशे मनोहरे । नादेश्वरे महाक्षेत्रे तपस्तेपेऽतिदुश्चरम् ॥ ४६ ॥

ဟိမဝတ်တောင်သို့ ရောက်ရှိကာ သန့်ရှင်းလှပသော ပုဏ္ဏဒေသ—နာဒေရှ္ဝရ မဟာက்ஷೇತ್ರ၌—အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ကျင့်ဆောင်လေ၏။

Verse 47

राजा त्रिषवणस्नायी कन्दमूलफलाशनः । कृतातिथ्यर्हणश्चापि नित्यं होमपरायणः ॥ ४७ ॥

မင်းကြီးသည် နေ့စဉ် သုံးဆန္ဓိအချိန်၌ ရေချိုးကာ၊ အမြစ် မျိုးဥ နှင့် သစ်သီးတို့ကိုသာ စားသုံး၍၊ ဧည့်သည်များကို ထိုက်တန်သလို ဂုဏ်ပြုကာ၊ နေ့စဉ် ဟောမ မီးပူဇော်ပွဲ၌ အမြဲတမ်း အလေးထားလေ၏။

Verse 48

सर्वभूतहितः शान्तो नारायणपरायणः । पत्रैः पुष्पैः फलैस्तोयैस्त्रिकालं हरिपूजकः ॥ ४८ ॥

မင်းကြီးသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို လိုလားသူ၊ စိတ်ငြိမ်သက်သူ ဖြစ်၍ နာရာယဏအား အပြည့်အဝ အပ်နှံထား၏။ ရွက်၊ ပန်း၊ သစ်သီးနှင့် ရေတို့ဖြင့် ဟရိကို တစ်နေ့သုံးကြိမ် ပူဇော်လေ၏။

Verse 49

एवं बहुतिथं कालं नीत्वा यात्यन्तधैर्यवान् । ध्यायन्नारायणं देवं शीर्णपर्णाशनोऽभवत् ॥ ४९ ॥

ဤသို့ အလွန်ရှည်လျားသောကာလကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်၊ အမြင့်မားသော သည်းခံခိုင်မြဲမှုရှိသူသည် ဆက်လက်သွားလာကာ၊ သခင် နာရာယဏကို စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အမြဲသတိပြု၍ စားစရာအဖြစ် ခြောက်သွေ့သော အရွက်များကိုသာ စားသုံးနေထိုင်လာ하였다။

Verse 50

प्राणायामपरो भूत्वा राजा परमधार्मिकः । निरुच्छ्वासस्तपस्तप्तुं ततः समुपचक्रमे ॥ ५० ॥

ထို့နောက် အလွန်တရားမတ်သော မင်းကြီးသည် ပရာဏာယာမကို အထူးအာရုံစိုက်ကာ၊ အသက်ရှူကို ထိန်းချုပ်၍ တပစ် (tapas) အကျင့်ကို စတင်ကျင့်သုံး하였다။

Verse 51

ध्यायन्नारायणं देवमनन्तमपराजितम् । षष्टिवर्षसहस्राणि निरुच्छ्वासपरोऽभवत् ॥ ५१ ॥

သခင် နာရာယဏ—အနန္တ၊ မအနိုင်ယူနိုင်သော ဘုရားသခင်—ကို စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အမြဲဓ్యာနပြုလျက်၊ သူသည် အသက်ရှူမထုတ်ဘဲ အပြည့်အဝ စူးစိုက်နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ခြောက်သောင်းတိုင် ဖြစ်하였다။

Verse 52

तस्य नासापुटाद्रा ज्ञो वह्निर्जज्ञे भयङ्करः । तं दृष्ट्वा देवताः सर्वो वित्रस्ता वह्नितापिताः ॥ ५२ ॥

အို မင်းကြီး၊ သူ၏ နှာခေါင်းပေါက်များမှ ကြောက်မက်ဖွယ် မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ하였다။ ထိုကို မြင်သော် နတ်တို့အားလုံး ကြောက်လန့်ကာ မီးအပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ပူလောင်နှိပ်စက်ခံရ하였다။

Verse 53

अभिजग्मुर्महाविष्णुं यत्रास्ते जगतां पतिः । क्षीरोदस्योत्तरं तीरं सम्प्राप्य त्रिदशेश्वराः । अस्तुवन्देवदेवेशं शरणागतपालकम् ॥ ५३ ॥

ထို့နောက် နတ်မင်းတို့သည် မဟာဝိષ્ણုထံသို့ သွားရောက်ကြသည်—အလောက၏ အရှင် နေထိုင်ရာအရပ်သို့။ နို့ပင်လယ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိပြီး၊ နတ်တို့၏ နတ်မင်း—အရှေ့တော်သို့ ခိုလှုံလာသူတို့ကို ကာကွယ်တော်မူသော အရှင်—ကို ချီးမွမ်းပူဇော်ကြ하였다။

Verse 54

देवा ऊचुः । नताःस्म विष्णुं जगदेकनाथं स्मरत्समस्तार्तिहरं परेशम् । स्वभावशुद्धं परिपूर्णभावं वदन्ति यज्ज्ञानतनुं च तज्ज्ञाः ॥ ५४ ॥

နတ်တို့ဆိုကြသည်။ စကြဝဠာ၏ တစ်ပါးတည်းသော အရှင် ဗိဿနုကို ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပါ၏—အောက်မေ့သတိရလျှင် ဒုက္ခအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော ပရမေဣශ්ဝရ။ အရှင်၏ သဘာဝသည် သန့်ရှင်း၍ ပြည့်စုံကာ၊ ပညာရှိတို့က အရှင်ကို ဉာဏ်၏ ကိုယ်တိုင်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 55

ध्येयः सदा योगिवरैर्महात्मा स्वेच्छाशरीरैः कृतदेवकार्यः । जगत्स्वरूपो जगदादिनाथस्तस्मै नताः स्मः पुरुषोत्तमाय ॥ ५५ ॥

ထို မဟာအတ္မာကို ယောဂီအထွတ်အမြတ်တို့သည် အမြဲတမ်း သမาธိဖြင့် တရားထိုင်၍ အာရုံပြုရမည်—အရှင်သည် မိမိအလိုတော်အတိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာများကို ခံယူကာ နတ်တို့၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေတော်မူ၏။ စကြဝဠာ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်၊ ကမ္ဘာ၏ အစဦးအရှင်တော်—ထို ပုရုရှိုတ္တမ (Puruṣottama) ထံ ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 56

यन्नामसङ्कीर्त्तनतो खलानां समस्तपापानि लयं प्रयान्ति । तमीशमीड्यं पुरुषं पुराणं नताःस्म विष्णुं पुरुषार्थसिद्ध्यै ॥ ५६ ॥

အရှင်၏ နာမကို သီဆိုကာ စံကီရတန ပြုသော် မကောင်းသူတို့၏ အပြစ်အားလုံးပင် ပျော်လျက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို ချီးမွမ်းထိုက်သော အရှင်၊ ရှေးဦးပုရုရှ၊ ဗိဿနုထံ ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပါ၏—လူဘဝ၏ အဓိပ္ပါယ်များ ပြည့်စုံစေရန်အတွက်။

Verse 57

यत्तेजसा भान्ति दिवाकराद्या नातिक्रमन्त्यस्य कदापि शिक्षाः । कालात्मकं तं त्रिदशाधिनाथं नमामहेवै पुरुषार्थरूपम् ॥ ५७ ॥

အရှင်၏ တေဇောဓာတ်ကြောင့် နေမင်းနှင့် အလင်းရောင်တို့ တောက်ပကြ၏; အရှင်၏ အမိန့်တော်ကို Śikṣā ကဲ့သို့သော သင်ကြားပညာများပင် မည်သည့်အခါမျှ မလွန်ကျူးနိုင်။ အချိန်၏ သဘာဝတော်ဖြစ်သော ထို တြိဒသတို့၏ အရှင်၊ လူဘဝ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ကိုယ်စားပြုသော အရှင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အမှန်တကယ် ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 58

जगत्करोऽत्यब्जभवोऽत्ति रुद्र ः पुनाति लोकाञ्छ्रुतिभिश्च विप्राः । तमादिदेवं गुणसन्निधानं सर्वोपदेष्टारमिताः शरण्यम् ॥ ५८ ॥

ကမ္ဘာများကို ဖန်ဆင်းသူသည် အလွန်အမင်း အထက်တန်းရှိ၏; ကြာပန်းမွေး ဘြဟ္မာသည် ပျက်စီးသွား၏; ရုဒြသည်လည်း စုပ်ယူဖျက်ဆီး၏; ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏတို့သည် Śruti (ဝေဒ) များဖြင့် လောကတို့ကို သန့်စင်စေကြ၏။ ထို အာဒိဒေဝ—ဂုဏ်အားလုံး၏ နေရာတည်ရာ၊ အလုံးစုံကို သင်ကြားပေးသော ဆရာတော်—ထံ ကျွန်ုပ်တို့သည် အမြင့်ဆုံး အကာအကွယ်အဖြစ် ခိုလှုံလာကြ၏။

Verse 59

वरं वरेण्यं मधुकैटभारिं सुरासुराभ्यर्चितपादपीठम् । सद्भक्तसङ्कल्पितसिद्धिहेतुं ज्ञानैकवेद्यं प्रणताःस्म देवम् ॥ ५९ ॥

အလွန်မြတ်၍ ရွေးချယ်ထိုက်ဆုံးသော ဘုရားသခင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပါ၏။ မဓုနှင့် ကိုင်တဘကို သတ်ဖြတ်တော်မူသူ၊ ဒေဝနှင့် အသူရတို့ကပင် ခြေတင်ကို ပူဇော်ကြသူ၊ သဒ္ဓါရှိသော ဘက္တတို့၏ သန့်ရှင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သူ၊ ဉာဏ်ဝိညာဉ်ဖြင့်သာ သိမြင်နိုင်သူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 60

अनादिमध्यान्तमजं परेशमनाद्यविद्याख्यतमोविनाशम् । सच्चित्परानन्दघनस्वरूपं रूपादिहीनं प्रणताःस्म देवम् ॥ ६० ॥

အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး မရှိသော၊ မမွေးဖွားသော ပရမေရှဝရကို ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပါ၏။ အစမရှိသော အဝိဒ္ဓာဟု ခေါ်သော အမှောင်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသူ၊ စတ်-ချစ်-ပရအာနန္ဒ အပြည့်အဝဖြစ်သော သဘောတရားတော်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသူ၊ ရုပ်သဏ္ဍာန်နှင့် ကန့်သတ်လက္ခဏာတို့မှ ကင်းလွတ်တော်မူ၏။

Verse 61

नारायणं विष्णुमनन्तमीशं पीताम्बरं पद्मभवादिसेव्यम् । यज्ञप्रियं यज्ञकरं विशुद्धं नताःस्म सर्वोत्तममव्ययं तम् ॥ ६१ ॥

နာရာယဏ—ဗိဿနု၊ အနန္တ အရှင်—အဝါရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်တော်မူသူကို ကျွန်ုပ်တို့ ဦးညွှတ်ပါ၏။ ပဒ္မဘဝ (ဗြဟ္မာ) နှင့် အခြားဒေဝတို့က ဆည်းကပ်ပူဇော်ကြသူ၊ ယဇ္ဉကို ချစ်မြတ်နိုးသူနှင့် ယဇ္ဉကို ပြုလုပ်အောင်မြင်စေသူ၊ အလွန်သန့်ရှင်း၍ အမြင့်ဆုံး၊ မပျက်မယွင်းသော အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 62

इति स्तुतो महाविष्णुर्देवैरिन्द्रा दिभिस्तदा । चरितं तस्य राजर्षेर्देवानां संन्यवेदयत् ॥ ६२ ॥

ထိုသို့ အင်ဒြာတို့ အပါအဝင် ဒေဝတို့က ချီးမွမ်းပူဇော်ကြသဖြင့်၊ ထိုအခါ မဟာဗိဿနုသည် ထိုရာဇဣရှိ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဒေဝတို့အား ပြည့်စုံစွာ ပြောကြားတော်မူ၏။

Verse 63

ततो देवान्समाश्वास्य दत्त्वाभयमनञ्जनः । जगाम यत्र राजर्षिस्तपस्तपति नारद ॥ ६३ ॥

ထို့နောက် အညံ့အကြေးကင်းသော အနဉ္ဇနသည် ဒေဝတို့ကို သက်သာစေ၍ အဘယကို ပေးတော်မူပြီး၊ နာရဒ ရာဇဣရှိက တပသကို ကျင့်နေသော နေရာသို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 64

शङ्खचक्रधरो देवः सच्चिदानन्दविग्रहः । प्रत्यक्षतामगात्तस्य राज्ञः सर्वजगद्गुरुः ॥ ६४ ॥

သင်္ခနှင့် စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်သော ဘုရားသည် စတ်-စစ်-အာနန္ဒ ရုပ်သဘောတော်ဖြစ်၍ ထိုမင်းကြီးရှေ့၌ တိုက်ရိုက် ထင်ရှားပေါ်လာတော်မူ၏—လောကအပေါင်း၏ ဆရာတော်ကြီး ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 65

तं दृष्ट्वा पुण्डरीकाक्षं भाभासितदिगन्तरम् । अतसीपुष्पसंकाशं स्फुरत्कुण्डलमण्डितम् ॥ ६५ ॥

ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ မဟာဘုရားကို မြင်မြင်ချင်း၊ အရပ်အနှံ့ အဝေးအကွာကို ထွန်းလင်းစေတော်မူ၍၊ အတစီပန်းကဲ့သို့ နီလာရောင်တောက်ပကာ၊ တောက်ပသော နားကပ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားတော်မူသည်ကို တွေ့၍ အံ့ဩကြည်ညိုကြ၏။

Verse 66

स्निग्धकुन्तलवक्त्राब्जं विभ्राजन्मुकुटोज्ज्वलम् । श्रीवत्सकौस्तुभधरं वनमालाविभूषितम् ॥ ६६ ॥

ဆီပြန်တောက်ပသော ကွေးကောက်ဆံပင်နှင့် ကြာပန်းမျက်နှာတော်၊ တောက်ပသော မကူဋတော်ဖြင့် ထွန်းလင်း၍၊ ရင်ဘတ်၌ သြီဝတ္စ လက္ခဏာနှင့် ကౌஸ္တုဘ မဏိကို ဆောင်ထားကာ၊ ဝနမာလာ ပန်းမော်လီဖြင့် တန်ဆာဆင်တော်မူသော ထိုသခင်ကို ငါ စိတ်၌ ဂါရဝပြု၍ သမาธိပြု၏။

Verse 67

दीर्घबाहुमुदाराङ्गं लोकेशार्चितपङ्कजम् । नाम दण्डवद् भूमौ भूपतिर्नम्रकन्धरः ॥ ६७ ॥

လည်ပင်းကို နိမ့်ချ၍ နှိမ့်ချမှုဖြင့် မင်းကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒဏ္ဍဝတ်ကဲ့သို့ လဲကျကာ၊ လက်ရှည်၍ အင်္ဂါအလှတင့်တယ်သော ထိုသခင်၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို—လောကအုပ်စိုးရှင်များပင် ပူဇော်ကြသော—ရှေ့၌ ပရဏာမပြုလေ၏။

Verse 68

अत्यन्तहर्षसम्पूर्णः सरोमाञ्चः सगद्गदः । कृष्ण कृष्णेति कृष्णेति श्रीकृष्णेति समुच्चरन् ॥ ६८ ॥

အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ကိုယ်တော်တစ်လျှောက် ဆံပင်ထောင်၍ အသံလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်ကာ၊ “ကృష్ణ၊ ကృష్ణ” ဟု ထပ်ထပ်အော်ခေါ်ပြီး၊ ထို့နောက် “ကృష్ణ” “သြီကృష్ణ” ဟု ဆက်လက်ကြွေးကြော်လေ၏။

Verse 69

तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा ह्यन्तर्यामी जगद्गुरुः । उवाच कृपयाविष्टो भगवान्भूतभावनः ॥ ६९ ॥

ထိုအခါ ဗိဿဏုဘုရားသည် စိတ်နှလုံးအေးချမ်း၍ အတွင်းကာကွယ်ရှင် (အန္တర్యာမိ) နှင့် ကမ္ဘာလောက၏ ဆရာတော်ဖြစ်တော်မူကာ၊ ကရုဏာမေတ္တာဖြင့် လှုပ်ရှား၍ သတ္တဝါတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်တော်မူသော ဘဂဝန်က သူ့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 70

श्री भगवानुवाच । भगीरथ महाभाग तवाभीष्टं भविष्यति । आगमिष्यन्ति मल्लोकं तव पूर्वपितामहाः ॥ ७० ॥

ဘဂဝန်ရှင် မိန့်တော်မူသည်– «အို မဟာကံကောင်းသူ ဘဂီရထာ၊ သင်လိုလားသမျှ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်။ သင်၏ အရင်ဘိုးဘွားများသည် ငါ၏ လောကသို့ လာရောက်ကြလိမ့်မည်»။

Verse 71

मम मूर्त्यन्तरं शम्भुं राजन्स्तोत्रैः स्वशक्तितः । स्तुहि ते सकलं कामं स वै सद्यः करिष्यति ॥ ७१ ॥

အို မင်းကြီး၊ ငါ၏ အခြားရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်သော သမ္ဘု (ရှင်ဗ) ကို သင်၏ အင်အားအတိုင်း စတုတ္တရများဖြင့် ချီးမွမ်းလော့။ သူသည် သင်၏ ဆန္ဒအားလုံးကို ချက်ချင်း ပြည့်စုံစေမည်။

Verse 72

यस्तु जग्राह शशिनं शरणं समुपागतम् । तस्मादाराधयेशानं स्तोत्रैः स्तुत्यं सुखप्रदम् ॥ ७२ ॥

လကို (ရှသင်) ခိုလှုံရန် လာသောအခါ လက်ခံကာကွယ်ပေးခဲ့သူရှိသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သီချင်းစတုတ္တရများဖြင့် ချီးမွမ်းထိုက်ပြီး ချမ်းသာပေးသော ဣရှာန (အရှင်) ကို အာရాధနာပြုလော့။

Verse 73

अनादिनिधनो देवः सर्वकामफलप्रदः । त्वया संपूजितो राजन्सद्यः श्रेयो विधास्यति ॥ ७३ ॥

ထိုအရှင်သည် အစမရှိ အဆုံးမရှိ၊ လိုလားသင့်သော ဆန္ဒများ၏ အကျိုးफलအားလုံးကို ပေးတော်မူ၏။ အို မင်းကြီး၊ သင်က သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကန်တော့လျှင် ချက်ချင်း အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို စီမံပေးတော်မူမည်။

Verse 74

इत्युक्त्वा देवदेवेशो जगतां पतिरच्युतः । अन्तर्दधे मुनिश्रेष्ठ उत्तस्थौ सोऽपि भूपतिः ॥ ७४ ॥

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝ—အချူတ၊ လောကအားလုံး၏အရှင်—သည် မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ အို မုနိအမြတ်၊ ထိုဘုရင်လည်း ထ၍ ရပ်တည်လေ၏။

Verse 75

किमिदं स्वप्न आहोस्वित्सत्यं साक्षाद् द्विजोत्तम । भूपतिर्विंस्मयं प्राप्तः किं करोमीति विस्मितः ॥ ७५ ॥

“ဤသည် အိပ်မက်လား၊ သို့မဟုတ် အမှန်တကယ်လား၊ အို ဒွိဇအမြတ်?” ဟု ဘုရင်သည် အံ့ဩမှုကြီးစွာဖြင့် မိမိဘာလုပ်ရမည်နည်းဟု စိတ်ရှုပ်ထွေး၍ ရပ်တည်လေ၏။

Verse 76

अथान्तरिक्षे वागुच्चैः प्राह तं भ्रान्तचेतसम् । सत्यमेतदिति व्यक्तं न चिन्तां कर्तुमर्हसि ॥ ७६ ॥

ထို့နောက် အာကာသအလယ်မှ အသံတစ်သံက စိတ်လွဲနေသူအား အမြင့်သံဖြင့် ပြောလေ၏—“ဤသည် အမှန်ပင်ဖြစ်သည်၊ ထင်ရှားစွာပင်ဖြစ်သည်။ စိုးရိမ်ပူပန်ရန် မလို။”

Verse 77

तन्निशम्यावनीपाल ईशानं सर्वकारणम् । समस्त देवताराजमस्तौषीद्भक्तितत्परः ॥ ७७ ॥

ထိုသို့ကြားသော် အဝနီပာလဘုရင်သည် ဘက္တိ၌ အလွန်တည်ကြည်ကာ အရာအားလုံး၏အကြောင်းရင်းဖြစ်သော ဣရှာန၊ ဒေဝတားတို့၏အရှင်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 78

भगीरथ उवाच । प्रणमामि जगन्नाथं प्रणतार्त्रिपणाशनम् । प्रमाणागोचरं देवमीशानं प्रणवात्मकम् ॥ ७८ ॥

ဘဂီရထက ပြော၏—လောက၏နာထ၊ ပုဏ္ဏမိသူတို့၏ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူသော အရှင်ကို ငါ ဦးချလျက် နမಸ್ಕာရပြု၏။ သာမန်အထောက်အထားတို့ မရောက်နိုင်သော ဒေဝ၊ ဣရှာန—ပရဏဝ ‘အိုမ်’ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသော အရှင်ကိုလည်း ငါ နမസ്കာရပြု၏။

Verse 79

जगद्रू पमजं नित्यं सर्गस्थित्यन्तकारणम् । विश्वरूपं विरूपाक्षं प्रणतोऽस्म्युग्ररेतसम् ॥ ७९ ॥

မမွေးဖွားသေးသော၊ အမြဲတည်သော အရှင်တော်ထံ ငါဦးညွှတ်ပါ၏။ အရှင်တော်သည် စကြဝဠာ၏ ရုပ်သဘောတော်ဖြစ်၍ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သိမ်းခြင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းတော်ဖြစ်၏။ အလုံးစုံရုပ်ပုံတော်ရှိသော၊ ထူးခြားသောမျက်စိတော်ရှိသော အရှင်တော်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖန်တီးသတ္တိတော်ကို ငါပူဇော်ပါ၏။

Verse 80

आदिमध्यान्तरहितमनन्तमजमव्ययम् । समामनन्ति योगीन्द्रा स्तं वन्दे पुष्टिवर्धनम् ॥ ८० ॥

အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး မရှိသော အနန္တ၊ မမွေးဖွားသေးသော၊ မပျက်မယွင်းသော အရှင်တော်ကို ငါပူဇော်ပါ၏။ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို တိုးပွားစေသော အာဟာရပေးတော်မူသူကို ယောဂီအထွတ်အမြတ်တို့ အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုချီးမွမ်းကြသကဲ့သို့ ငါလည်း ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 81

नमो लोकाधिनाथाय वञ्चते परिवञ्चते । नमोऽस्तु नीलग्रीवाय पशूनां पतये नमः ॥ ८१ ॥

လောကတို့၏ အဓိပတိ အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏—မாயာတော်ဖြင့် လှည့်ဖြားတော်မူသကဲ့သို့ လှည့်ဖြားခံရသည်ဟုလည်း ဆိုကြ၏။ လည်ပင်းပြာသော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ သတ္တဝါတို့၏ အရှင် ပသုပတိအား နမောပါ၏။

Verse 82

नमश्चैतन्यरूपाय पुष्टानां पतये नमः । नमोऽकल्पप्रकल्पाय भूतानां पतये नमः ॥ ८२ ॥

သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်ရုပ်သဘောတော်ဖြစ်သော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အာဟာရပြည့်ဝ၍ တိုးတက်ချမ်းသာသောသူတို့၏ အရှင်နှင့် ကာကွယ်ရှင်တော်အား နမောပါ၏။ သတ်မှတ်ထားသော စီမံကိန်းတို့ကို ကျော်လွန်သော်လည်း အသစ်တဖန် စီမံတော်မူသော အရှင်တော်အား နမောပါ၏။ သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင်နှင့် ကာကွယ်ရှင်တော်အား နမောပါ၏။

Verse 83

नमः पिनाकहस्ताय शूलहस्ताय ते नमः । नमः कपालहस्ताय पाशमुद्गरधारिणे ॥ ८३ ॥

ပိနာက ဓနုကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်တော်အား နမောပါ၏။ သုံးခွ သံလျက်ကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်တော်အား နမောပါ၏။ ခေါင်းခွံကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်တော်အား နမောပါ၏။ ကြိုးပတ်နှင့် မုဒ္ဂရ တုတ်ကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 84

नमस्ते सर्वभूताय घण्टाहस्ताय ते नमः । नमः पञ्चास्यदेवाय क्षेत्राणां पतये नमः ॥ ८४ ॥

သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း၌ တည်ရှိတော်မူသော အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏; လက်၌ ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏။ မျက်နှာငါးပါးရှိသော ဘုရားရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏; သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರများ (ဘုရားကျောင်း/သန့်မြတ်နေရာ) ၏ အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏။

Verse 85

नमः समस्तभूतानामादिभूताय भूभृते । अनेकरूपरूपाय निर्गुणाय परात्मने ॥ ८५ ॥

သတ္တဝါအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်အစဖြစ်တော်မူသော၊ မြေကြီးကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသော ဘရဟ္မအတ္တမ (ပရမအတ္တမ) အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏။ အနန္တပုံသဏ္ဌာန်များကို ထင်ရှားစေတော်မူသော်လည်း ဂုဏ်သတ္တိတို့ကို ကျော်လွန်သော နိရ္ဂုဏ ပရမအတ္တမအား နမောတော်ပြုပါ၏။

Verse 86

नमो गणाधिदेवाय गणानां पतये नमः । नमो हिरण्यगर्भाय हिरण्यपतये नमः ॥ ८६ ॥

ဂဏများ၏ အဓိဒေဝတား အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏; ဂဏများ၏ ပတိ (အရှင်) အား နမောတော်ပြုပါ၏။ ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ (Hiraṇyagarbha) အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏; ဟိရဏ္ယ—ရွှေရောင်တောက်ပသဘော၏ အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏။

Verse 87

हिरण्यरेतसे तुभ्यं नमो हिरण्यवाहवे । नमो ध्यानस्वरूपाय नमस्ते ध्यानसाक्षिणे ॥ ८७ ॥

ရွှေရောင် သန္ဓေဓာတ်ရှိတော်မူသော အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏; ရွှေရောင်တောက်ပမှုကို သယ်ဆောင်တော်မူသော အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏။ ဓျာန၏ အရုပ်သဘောတော်မူသော အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏; ဓျာနအားလုံး၏ သက်သေဖြစ်တော်မူသော အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏။

Verse 88

नमस्ते ध्यानसंस्थाय ध्यानगम्याय ते नमः । येनेदं विश्वमखिलं चराचरविराजितम् ॥ ८८ ॥

ဓျာနအတွင်း၌ တည်ရှိတော်မူသော အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏; ဓျာနဖြင့်သာ ရောက်ရှိနိုင်သော အရှင်အား နမောတော်ပြုပါ၏။ အရှင်ကြောင့်ပင် လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာတို့ပါဝင်သည့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး တောက်ပလှပလာပါ၏။

Verse 89

वर्षेवाभ्रेण जनितं प्रधानपुरुषात्मना ॥ ८९ ॥

ပဓာနနှင့် ပုရုෂ၏ အတ္တသဘောမှ ပေါ်ထွန်းလာသည်—မိုးတိမ်မှ မိုးရေကျသကဲ့သို့။

Verse 90

स्वप्रकाशं महात्मानं परं ज्योतिः सनातनम् । यमामनन्ति तत्त्वज्ञाः सवितारं नृचक्षुषाम् ॥ ९० ॥

တတ္တဝိဇ္ဈာတို့က ကြေညာကြသည်—ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော မဟာအတ္တ၊ အမြင့်ဆုံးနှင့် အနန္တကာလ အလင်းတော်ကို ‘သဝိတೃ’ ဟူ၍၊ လူသားတို့၏ မျက်စိဖြစ်သော နေမင်းတော်ဟူ၍။

Verse 91

उमाकान्तं नन्दिकेशं नीलकण्ठं सदाशिवम् । मृत्युञ्जयं महादेवं परात्परतरं विभुम् ॥ ९१ ॥

အုမာ၏ချစ်သူ၊ နန္ဒီ၏အဖွဲ့အစည်းအရှင်၊ လည်ပင်းပြာသော နిత్యမင်္ဂလာ သဒာရှီဝ၊ မရဏကိုအောင်မြင်သူ မဟာဒေဝ၊ အလွန်အလွန်ထက်မြင့်သော အလုံးစုံပြန့်နှံ့သည့် အရှင် ရှီဝအား ငါ ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။

Verse 92

परं शब्दब्रह्मरूपं तं वन्देऽखिलकारणम् । कपर्द्दिने नमस्तुभ्यं सद्योजाताय वै नमः ॥ ९२ ॥

သန့်ရှင်းသော သဒ္ဒဗြဟ္မ၏ ရূপတော်ဖြစ်၍ အလုံးစုံ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော အမြင့်ဆုံးအရှင်ကို ငါ ဝန်ဒနာပြု၏။ ဆံပင်ချည်ထုံးထားသော ကပර්ဒိန် အရှင်၊ သင့်အား နမස්ကာရ; စဒ္ယောဇာတ အရှင်အားလည်း နမස්ကာရ။

Verse 93

भवोद्भवाय शुद्धाय ज्येष्ठाय च कनीयसे । मन्यवे त इषे त्रय्याः पतये यज्ञतन्तवे ॥ ९३ ॥

ဖြစ်ပေါ်လာမှု အားလုံး၏ မူလရင်းမြစ်ဖြစ်သော သင့်အား၊ သန့်ရှင်းတော်မူသော အရှင်အား၊ အကြီးဆုံးလည်းဖြစ် အငယ်ဆုံးလည်းဖြစ်သော အရှင်အား၊ ကြောက်ရွံ့ရိုသေဖွယ် အရှင်အား၊ အာဟာရပေးတော်မူသူအား၊ သုံးပါးဝေဒ၏ အရှင်အား၊ ယဇ္ဈတန်တု—ယဇ္ဈ၏ အခြေခံဖွဲ့စည်းပုံတော်အား—နမස්ကာရ။

Verse 94

ऊर्जे दिशां च पतये कालायाघोररूपिणे । कृशानुरेतसे तुभ्यं नमोऽस्तु सुमहात्मने ॥ ९४ ॥

အသက်အား (Ūrjā) ဖြစ်တော်မူ၍၊ အရပ်ဒిశာတို့၏ အရှင်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ကာလတော်မူ၍၊ အဂ္နိ၏ မီးမျိုးစေ့တန်ခိုးဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။ မဟာအတ္တမန်တော်၊ သင့်အား ဂါရဝပြုပါ၏။

Verse 95

यतः समुद्रा ः सरितोऽद्र यश्च गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घाः । स्थाणुश्चरिष्णुर्महदल्पकं च असच्च सज्जीवमजीवमास ॥ ९५ ॥

ထိုအရှင်ထံမှပင် သမုဒ္ဒရာများ၊ မြစ်များ၊ တောင်တန်းများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခ၊ အသူရ၊ စိဒ္ဓတို့၏ အဖွဲ့အစည်းများလည်း ထိုအရှင်ထံမှပင် ဖြစ်လာ၏။ မလှုပ်မရှားသောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ၊ ကြီးမားသောအရာနှင့် သေးငယ်သောအရာ၊ မမှန်ကန်သကဲ့သို့နှင့် မှန်ကန်သကဲ့သို့၊ အသက်ရှိနှင့် အသက်မရှိ—ဤအရာအားလုံးကို ထိုအရှင်က ဖြစ်ပေါ်စေတော်မူ၏။

Verse 96

नतोऽस्मि तं योगिनताङ्घ्रिपद्मं सर्वान्तरात्मानमरूपमीशम् । स्वतन्त्रमेकं गुणिनां गुणं च नमामि भूयः प्रणमामि भूयः ॥ ९६ ॥

ယောဂီတို့၏ အားကိုးရာဖြစ်သော ခြေဖဝါးပဒ్మကို ပိုင်ရှင်တော်မူသည့် ထိုအရှင်ကို ကျွန်ုပ် နမသ္ကာရပါ၏။ အားလုံး၏ အတွင်းအတ္တမန်တော်၊ ရုပ်မဲ့၊ အဓိပတိတော်မူသော တစ်ပါးတည်း၊ ကိုယ်တိုင်တည်တံ့သော အမှန်တရား၊ ဂုဏ်ရှိသူတို့အတွင်းရှိ အမြတ်ဆုံးဂုဏ်တော်ကိုလည်း ထပ်မံ၍ နမသ္ကာရပါ၏။ ထပ်ထပ်၍ ဦးချပါ၏၊ ထပ်ထပ်၍ ပျပ်ဝပ်ပါ၏။

Verse 97

इत्थं स्तुतो महादेवः शङ्करो लोकशङ्करः । आविर्बभूव भूपस्य संतप्ततपसोग्रतः ॥ ९७ ॥

ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသော မဟာဒေဝ ရှင်ကရာ—လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးပြုရှင်—သည် ပြင်းထန်သော တပသ်ဖြင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ တင်းကျပ်နေသော ဘုရင်ရှေ့၌ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာတော်မူ၏။

Verse 98

पञ्चवक्त्रं दशभुजं चन्द्रा र्द्धकृतशेखरम् । त्रिलोचनमुदाराङ्गं नागयज्ञोपवीतिनम् ॥ ९८ ॥

မျက်နှာငါးပါး၊ လက်ဆယ်ပါးရှိတော်မူ၍၊ လဝက်က မကွတ်၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် တင်ဆောင်ထားတော်မူ၏။ မျက်စိသုံးပါး၊ ကိုယ်အင်္ဂါမြတ်နိုးဖွယ်၊ မြွေတို့ဖြင့် ပြုလုပ်သော ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို ဝတ်ဆင်ထားတော်မူ၏။

Verse 99

विशालवक्षसं देवं तुहिनाद्रि समप्रभम् । गजचर्माम्बरधरं सुरार्चितपदाम्बुजम् ॥ ९९ ॥

သူသည် ရင်ဘတ်ကျယ်ဝန်းသော ဘုရားသခင်ကို မြင်၏။ ဟိမဝန္တာနှင်းတောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဆင်အရေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ဒေဝတားတို့က ပူဇော်ကန်တော့သော ကြာပန်းခြေတော်ကို ပိုင်ရှင်ဖြစ်၏။

Verse 100

दृष्ट्वा पपात पादाग्रे दण्डवद्भुवि नारद । तत उत्थाय सहसा शिवाग्रे विहिताञ्जलि ॥ १०० ॥

ထိုအရှင်ကို မြင်သည်နှင့် နာရဒသည် မြေပြင်ပေါ်၌ တုတ်တန်းကဲ့သို့ အပြည့်အဝ လဲကျကန်တော့၍ ခြေတော်အနီး၌ ပျပ်ဝပ်၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်း ထ၍ ရှိဝရှေ့တွင် လက်အုပ်ချီကာ ရိုသေစွာ ရပ်တည်၏။

Verse 101

प्रणनाम महादेवं कीर्तयञ्शङ्कराह्वयम् । विज्ञाय भक्तिं भूपस्य शङ्करः शशिशेखरः ॥ १०१ ॥

သူသည် မဟာဒေဝကို ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ «ရှင်ကရ» ဟူသော နာမတော်ဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆို၏။ ဘုရင်၏ ဘက်တိကို သိမြင်သဖြင့် လမင်းတော်ဆောင် ရှင်ကရသည် နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 102

उवाच राज्ञे तुष्टोऽस्मि वरं वरय वाञ्छितम् । तोषितोस्मि त्वया सम्यक् स्तोत्रेण तपसा तथा ॥ १०२ ॥

ထိုအရှင်သည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ ဘုရင်အား မိန့်တော်မူသည်—«ငါသည် ကျေနပ်ပြီ။ သင်လိုလားသမျှ အလိုရှိရာ အကျိုးတော်ကို ရွေးချယ်လော့။ သင်၏ စတုတ္ထရ (ချီးမွမ်းသီချင်း) နှင့် တပသ (တရားကျင့်သုံးမှု) တို့ဖြင့် ငါကို အပြည့်အဝ ကျေနပ်စေခဲ့ပြီ»။

Verse 103

एवमुक्तः स देवेन राजा सन्तुष्टमानसः । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा जगतामीश्वरेश्वरम् ॥ १०३ ॥

ထိုသို့ ဘုရားသခင်က မိန့်တော်မူသဖြင့် ဘုရင်သည် စိတ်နှလုံး ပြည့်ဝစွာ ကျေနပ်၍ လက်အုပ်ချီကာ လောကတို့၏ အရှင်အရှင်တော်၊ အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်ထံ တင်ပြလျက် ပြော၏။

Verse 104

भगीरथ उवाच । अनुग्राह्योस्मि यदि ते वरदानान्महेश्वर । तदा गङ्गां प्रयच्छास्मत्पितॄणां मुक्तिहेतवे ॥ १०४ ॥

ဘဂီရထက ပြောသည်။ «အို မဟေရှဝရ၊ သင်၏ကရုဏာနှင့် အပေးအလှူတော်ကို ခံယူရန် ကျွန်ုပ်သည် ထိုက်တန်ပါက၊ ကျွန်ုပ်၏ ဘိုးဘွားပိတೃများ မောက္ခကို ရရန်အတွက် ဂင်္ဂါမြစ် ဆင်းသက်လာစေပါ»။

Verse 105

श्रीशिव उवाच । दत्ता गङ्गा मया तुभ्यं पितॄणां ते गतिः परा । तुभ्यं मोक्षः परश्चेति तमुक्त्वान्तर्दधे शिवः ॥ १०५ ॥

သီဝရှင်က ပြောသည်။ «ဂင်္ဂါကို မင်းအား ငါပေးပြီးပြီ။ မင်း၏ ပိတೃများအတွက် သူမ၏ရေသည် အမြင့်ဆုံးသို့ သွားရာ လမ်းကြောင်းဖြစ်မည်။ မင်းအတွက်လည်း အမြင့်ဆုံး မောက္ခ ရမည်» ဟု ဆိုပြီးနောက် သီဝသည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 106

कपर्दिनो जटास्रस्ता गङ्गा लोकैकपाविनी । पावयन्ती जगत्सर्वमन्वगच्छद्भगीरथम् ॥ १०६ ॥

ကပရဒင် (သီဝ) ၏ ဂျဋာဆံပင်မှ ဂင်္ဂါ—လောကတစ်လောကလုံးကို သန့်စင်ပေးသော တစ်ပါးတည်းသော သန့်ရှင်းမြစ်—စီးဆင်းထွက်လာ၍၊ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို သန့်စင်ကာ ဘဂီရထနောက်သို့ လိုက်လျှောက်သွားသည်။

Verse 107

ततः प्रभृति सा देवी निर्मला मलहारिणी । भागीरथीति विख्याता त्रिषु लोकेष्वभून्मुने ॥ १०७ ॥

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုဒေဝီသည် သန့်ရှင်း၍ အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားသူဖြစ်ကာ၊ “ဘဂီရထီ” ဟူ၍ မုနိရေ၊ လောကသုံးပါးလုံးတွင် ကျော်ကြားလာသည်။

Verse 108

सगरस्यात्मजाः पूर्वं यत्र दग्धाः स्वपाप्मना । तं देशं प्लावयामास गङ्गा सर्वसरिद्वरा ॥ १०८ ॥

စဂရ၏ သားများသည် ယခင်က မိမိတို့၏ အပြစ်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းခဲ့သည့် နေရာကို၊ မြစ်များအနက် အမြတ်ဆုံး ဂင်္ဂါက ရေလွှမ်းမိုး၍ ထိုဒေသကို သန့်စင်ပေး하였다။

Verse 109

यदा सम्प्लावितं भस्म सागराणां तु गङ्गया । तदैव नरके मग्ना उद्धृताश्च गतैनसः ॥ १०९ ॥

ဂင်္ဂါမြစ်ရေက စာဂရ၏သားတို့၏ ပြာကို လွှမ်းမိုး၍ သန့်စင်ပေးသောအခါ၊ နရက၌ နစ်မြုပ်နေသူတို့သည် ထိုခဏတည်းက ကယ်တင်ထုတ်ယူခံရပြီး အပြစ်ကင်းစင်သွားကြသည်။

Verse 110

पुरा सङ्क्रुश्यमानेन ये यमेनातिपीडिताः । त एव पूजितास्तेन गङ्गाजलपरिप्लुताः ॥ ११० ॥

ယခင်က ယမမင်းက ဆွဲခေါ်နှိပ်စက်၍ အလွန်ဒုက္ခပေးခဲ့သူတို့သည်၊ ဂင်္ဂါရေဖြင့် ရေချိုးကာ စိုစွတ်လွှမ်းမိုးသွားသောအခါ ယမမင်းထံမှပင် ဂုဏ်ပြုလေးစားခြင်းကို ခံရကြသည်။

Verse 111

गतपापान्स विज्ञाय यमः सगरसम्भवान् । प्रणम्याभ्यर्च्य विधिवत्प्राह तान्प्रीतमानसः ॥ ११२ ॥

စာဂရ၏သားတို့ အပြစ်ကင်းစင်သွားကြောင်းကို သိမြင်သော ယမမင်းသည် စိတ်ပျော်ရွှင်လျက်၊ ထိုသူတို့အား စည်းကမ်းတကျ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ထိုနောက် စကားဆိုတော်မူ၏။

Verse 112

इत्युक्तास्ते महात्मानो यमेन गतकल्मषाः । दिव्यदेहधरा भूत्वा विष्णुलोकं प्रपेदिरे ॥ ११३ ॥

ယမမင်း၏ စကားကို ထိုသို့ကြားရသော မဟာအတ္တမတို့သည် အညစ်အကြေးကင်းစင်ပြီး၊ ဒိဗ္ဗကိုယ်ခန္ဓာကို ဆောင်ယူကာ ဗိෂ္ဏုလောကသို့ ရောက်ရှိကြသည်။

Verse 113

एवंप्रभावा सा गङ्गा विष्णुपादाग्रसम्भवा । सर्वलोकेषु विख्याता महापातकनाशिनी ॥ ११४ ॥

ဗိෂ္ဏုဘုရား၏ ခြေဖျားမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ထိုဂင်္ဂါသည် ဤသို့ အာနုဘော်ကြီးမား၍၊ လောကအပေါင်းတို့တွင် မဟာအပြစ်တောင် ဖျက်ဆီးနိုင်သူဟု နာမည်ကြီးလှသည်။

Verse 114

य इदं पुण्यमाख्यानं महापातकनाशनम् । पठेच्च शृणुयाद्वापि गङ्गास्नानफलं लभेत् ॥ ११५ ॥

ဤပုဏ္ဏကထာသည် မဟာအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်၏။ ဖတ်သူဖြစ်စေ၊ နားထောင်သူဖြစ်စေ ဂင်္ဂါမြစ်၌ ရေချိုးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရရှိမည်။

Verse 115

यस्त्वेतत्पुण्यमाख्यानं कथयेद्ब्राह्मणाग्रतः । स याति विष्णुभवनं पुनरावृत्तिवर्जितम् ॥ ११६ ॥

သို့သော် ဤပုဏ္ဏကထာကို ဗြာဟ္မဏများရှေ့တွင် ဟောပြောသူသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကင်းသော ဗိဿနု၏ နေရာတော် (ဗိဿနုဘဝန) သို့ ရောက်မည်။

Verse 116

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गामाहात्म्ये भागीरथगङ्गानयनंनाम षोडशोऽध्यायः ॥ १६ ॥

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ ဘೃಹန္နာရဒီယ ပုရာဏ» ပူရ္ဝဘာဂ၏ ပထမပဒ၌ရှိသော ဂင်္ဂါမဟာတ္မ്യ အခန်းကဏ္ဍတွင် «ဘဂီရထ၏ ဂင်္ဂါကို ခေါ်ဆောင်ခြင်း» ဟူသော ဆယ့်ခြောက်မြောက် အဓ್ಯಾಯ ပြီးဆုံး၏။