Vāmana’s Advent, Aditi’s Hymn, Bali’s Gift, and the Mahatmya of Bhū-dāna

Verse 1

नारद उवाच । अहो ह्यत्यद्भुतं प्रोक्तं त्वया भ्रातरिदं मम । स वह्निरदितिं मुक्त्वा कथं तानदहत्क्षणात् ॥ १ ॥

နာရဒက ပြော၏ — «အိုဟို! ညီအကိုရေ၊ သင်က ငါ့အား ပြောပြသမျှသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။ အဒိတိကို မလောင်စေဘဲ ချန်ထားပြီးနောက် ထိုမီးသည် သူတို့ကို ခဏချင်း မည်သို့ လောင်ကျွမ်းစေသနည်း?»

Verse 2

वदादितेर्महासत्त्वं विशेषाश्चर्यकारणम् । परोपदेशनिरताः सज्जना हि मुनीश्वराः ॥ २ ॥

အဒိတိ၏ မဟာသတ္တဝါတရား၊ ထူးကဲသော အံ့ဩဖွယ်အကြောင်းရင်းကို ပြောပြပါ။ အကြောင်းမူကား သဒ္ဓါရှိသော သုစရိုက်သူများနှင့် မုနိရှင်တို့သည် အခြားသူတို့၏ အကျိုးအတွက် အမြဲတမ်း သင်ကြားညွှန်ပြရာ၌ စိတ်အားထက်သန်ကြ၏။

Verse 3

सनक उवाच । श्रृणु नारद माहात्म्यं हरिभक्तिरतात्मनाम् । हरिध्यानपरान्साधून्कः समर्थः प्रबाधितुम् ॥ ३ ॥

သနကက ပြော၏ — «နာရဒရေ၊ ဟရီအပေါ် ဘက္တိ၌ မိမိအတ္တကို စိမ့်ဝင်စွာ တည်ထားသူတို့၏ မဟာတန်ခိုးကို နားထောင်လော့။ ဟရီကို သာမန်မဟုတ်သကဲ့သို့ သတိနှင့် ဓ്യာန၌ အမြဲတမ်း တည်နေသော သာဓုတို့ကို မည်သူက ထိခိုက်စေနိုင်မည်နည်း?»

Verse 4

हरिभक्तिपरो यत्र तत्र ब्रह्मा हरिः शिवः । देवाः सिद्धा मुनीश्वाश्च नित्यं तिष्टंति सत्तमाः ॥ ४ ॥

ဟရီအပေါ် ဘက္တိရှိသူ ရှိရာနေရာ၌ ထိုနေရာတည်းမှာပင် ဘြဟ္မာ၊ ဟရီ၊ ရှိဝ တို့ ရှိကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ဒေဝတားများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် အမြတ်ဆုံး မုနိရှင်တို့လည်း အစဉ်အမြဲ တည်နေကြ၏။

Verse 5

हरिरास्ते महाभाग हृदये शान्तचेतसाम् । हरिनामपराणां च किमु ध्यानरतात्मनाम् ॥ ५ ॥

အို မဟာဘဂ္ဂ၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်းသူတို့၏ နှလုံးသား၌ ဟရီသည် ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။ ဟရီနာမကို အားထား၍ အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုသူတို့၌ပင် ထိုသို့ဖြစ်လျှင်၊ ဓ്യာန၌ မိမိအတ္တကို စိမ့်ဝင်စွာ တည်ထားသူတို့၌ မည်မျှ ပို၍ မကိန်းဝပ်မည်နည်း။

Verse 6

शिवपूजारतो वाऽपि विष्णुपूजापरोऽपि वा । यत्र तिष्टति तत्रैव लक्ष्मीः सर्वाश्च देवताः ॥ ६ ॥

ရှီဝကို ပူဇော်ရာတွင် စိတ်နှလုံးတင်မြှောက်သူဖြစ်စေ၊ ဗိဿဏုကို ပူဇော်ရာတွင် အလေးအနက်ထားသူဖြစ်စေ—ထိုဘက်တော်သားနေထိုင်ရာနေရာ၌ လက္ရှ္မီနှင့် နတ်တော်အပေါင်းတို့ တည်ရှိကြသည်။

Verse 7

यत्र पूजापरो विष्णोर्वह्निस्तत्र न बाधते । राजा वा तस्करो वापि व्याधयश्च न सन्ति हि ॥ ७ ॥

ဗိဿဏုကို ပူဇော်ရာတွင် အလေးအနက်ထားသူရှိသည့်နေရာ၌ မီးသည် မထိခိုက်စေတတ်၊ မင်းတော်ကလည်း မနှောင့်ယှက်၊ သူခိုးတို့လည်း မလာရောက်၊ ရောဂါများလည်း မရှိကြပါ။

Verse 8

प्रेताः पिशाचाः कूष्माण्डग्रहा बालग्रहास्तथा । डाकिन्यो राक्षसाश्चैव न बाधन्तेऽच्युतार्चकम् ॥ ८ ॥

ပရေတ၊ ပိသာချ၊ ကုဿမာဏ္ဍ စိတ်ဝိညာဉ်များ၊ ကလေးကိုထိခိုက်စေသော ဂြဟများ၊ ဒာကိနီများနှင့် ရာက္ခသများပင်လျှင် အချျုတ (ဗိဿဏု) ကို အာရဓနာပြုသူကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ကြ။

Verse 9

परपीडारता ये तु भूतवेतालकादयः । नश्यन्ति यत्र सद्भक्तो हरिलक्ष्म्यर्चने रतः ॥ ९ ॥

သူတစ်ပါးကို နှိပ်စက်ရန် ပျော်ရွှင်သော ဘူတ၊ ဝေတාල စသည့် သတ္တဝါများသည်—ဟရီနှင့် လက္ရှ္မီကို အာရဓနာပြုရာတွင် အမှန်တကယ်သော ဘက်တော်သားရှိသည့်နေရာ၌ ပျက်စီးသွားကြသည်။

Verse 10

जितेन्द्रियः सर्वहितो धर्मकर्मपरायणः । यत्र तिष्टति तत्रैव सर्वतीर्थानि देवताः ॥ १० ॥

အင်ဒြိယများကို အနိုင်ယူထား၍ အားလုံး၏ အကျိုးကို လိုလားသူ၊ ဓမ္မကိစ္စများ၌ တည်ကြည်သူ—ထိုသူနေထိုင်ရာနေရာ၌ပင် သီလတိရ္ထများအားလုံးနှင့် နတ်တော်များ တည်ရှိကြသည်။

Verse 11

निमिषं निमिषार्द्धं वा यत्र तिष्टन्ति योगिनः । तत्रैव सर्वश्रेयांसि तत्तीर्थं तत्तपोवनम् ॥ ११ ॥

ယောဂီတို့ နေထိုင်ရာအရပ်၌—ခဏတစ်ခဏ သို့မဟုတ် ခဏတစ်ဝက်သာဖြစ်စေ—ထိုနေရာ၌ပင် ကောင်းကျိုးအလုံးစုံ ရရှိ၏။ ထိုနေရာသည် တီရ္ထ (tīrtha) ဖြစ်လာ၍ တပောဝန (tapovana) အဖြစ်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 12

यन्नामोच्चारणादेव सर्वे नश्यन्त्युपद्रवाः । स्तोत्रैर्वाप्यर्हणाभिर्वा किमु ध्यानेन कथ्यते ॥ १२ ॥

သူ၏ နာမတော်ကို အသံထွက်ခေါ်ဆိုခြင်းသာဖြင့်ပင် အန္တရာယ်နှင့် ဒုက္ခအလုံးစုံ ပျောက်ကွယ်သည်။ စတိုးတရ (သီချင်းချီးမွမ်း) သို့မဟုတ် ပူဇော်အာရုံပြုခြင်းဖြင့်တောင် ဤသို့ဖြစ်လျှင်၊ ဓျာန၏ အာနုဘော်ကို မဆိုဘဲ ဘယ်လိုရှိမည်နည်း။

Verse 13

एवं तेनाग्निना विप्र दग्धं सासुरकाननम् । सादितिर्नैव दग्धाभूद्विष्णुचक्राभिरक्षिता ॥ १३ ॥

ဤသို့ဖြစ်၍၊ ဗြာဟ္မဏာရေ၊ ထိုမီးသည် အသူရတို့နှင့်တကွ သစ်တောကို လောင်ကျွမ်းစေ၏။ သို့ရာတွင် အဒိတိသည် မလောင်ခဲ့ပေ၊ ဗိဿဏု၏ စက္ကရ (Vishnu-chakra) က ကာကွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 14

ततः प्रसन्नवदनः पह्मपत्रायतेक्षणः । प्रादुरासीत्समीपेऽस्याः शङ्खचक्रगदाधरः ॥ १४ ॥

ထို့နောက် မျက်နှာတည်ငြိမ်၍ ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသော သခင်ဘုရားသည်—သင်္ခ (conch)၊ စက္ကရ (discus) နှင့် ဂဒါ (mace) ကို ကိုင်ဆောင်လျက်—သူမ၏ အနီး၌ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 15

ईषद्वास्यस्फुरद्दन्तप्रभाभाषितदिङ्मुखः । स्पृशन्करेण पुण्येन प्राह कश्यपवल्लभाम् ॥ १५ ॥

ပါးစပ်ကို အနည်းငယ်ဖွင့်ရာမှ သွားရောင်တောက်ပမှုက လင်းလက်၍ အရပ်မျက်နှာတို့ကို တောက်ပစေသကဲ့သို့၊ သန့်ရှင်းသော လက်တော်ဖြင့် ကশ্যပ၏ ချစ်မြတ်နိုးသူကို ထိတွေ့ကာ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 16

श्रीभगवाननवाच । देवमातः प्रसन्नोऽस्मि तपसाराधितस्त्वया । चिरं श्रान्तासि भद्रं ते भविष्यति न संशयः ॥ १६ ॥

ဘုရားသခင်မြတ်က မိန့်တော်မူသည်။ «ဒေဝမိခင်အဒိတိရေ၊ သင်၏ တပဿာဖြင့် ငါ့ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုသဖြင့် ငါနှစ်သက်ပြီ။ သင်သည် ကြာရှည်စွာ ပင်ပန်းခံခဲ့ရ၏; သင်အတွက် မင်္ဂလာကောင်းသည် မသံသယဘဲ ဖြစ်လာမည်»။

Verse 17

वरं वरय दास्यामि यत्ते मनसि रोचते । मा भैर्भद्रे महाभागे ध्रुवं श्रेयो भविष्यति ॥ १७ ॥

«သင်၏စိတ်နှစ်သက်ရာ အလိုရှိသည့် ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့; ငါပေးမည်။ မကြောက်ပါနှင့်၊ မင်္ဂလာရှိ၍ ကံကောင်းသော မဟာဘဂါဝတီရေ—သင်၏ အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်»။

Verse 18

इत्युक्तादेवमाता सा देवदेवेन चक्रिणा । तुष्टाव प्रणिपत्यैनं सर्वलोकसुखावहम् ॥ १८ ॥

ဤသို့ ဒေဝဒေဝ—စက္ကရကိုင် ဆုပေးရှင်က မိန့်တော်မူသဖြင့် ဒေဝမိခင် ဒေဝီသည် ထိုအရှင်ကို ဦးချ၍ ပူဇော်ကာ ချီးမွမ်းလေ၏—လောကအားလုံးသို့ ချမ်းသာပေးတော်မူသူကို။

Verse 19

अदितिरुवाच । नमस्ते देवदेवेश सर्वव्यापिञ्जनार्दना । सत्त्वादिगुणभेदेन लोकव्यापारकारण ॥ १९ ॥

အဒိတိက ပြောသည်။ «ဒေဝဒေဝေရှာ၊ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်တော်မူသော ဇနာရဒနာရှင်၊ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။ သတ္တဝ စသည့် ဂုဏ်များ၏ ခွဲခြားမှုကြောင့် လောက၏ အမျိုးမျိုးသော လှုပ်ရှားမှုတို့၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူ၏»။

Verse 20

नमस्ते बहुपरुपायारुपाय च महात्मने । सर्वैकरुपरुपाय निर्गुणाय गुणात्मने ॥ २० ॥

«မဟာအတ္မာရှင်၊ သင့်အား နမস্কာရပါ၏—အမြင့်မြတ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်များစွာရှိသော်လည်း ရုပ်သဏ္ဌာန်အားလုံးကိုလည်း ကျော်လွန်တော်မူ၏။ တစ်ရုပ်တည်းဖြစ်၍ ရုပ်အားလုံးဖြစ်လာတော်မူ၏။ ဂုဏ်မဲ့သော်လည်း ဂုဏ်အားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်တော်မူ၏»။

Verse 21

नमस्ते लोकनाथाय परमज्ञानरुपिणे । सद्भक्तजनवात्सल्यशालिने मङ्गलात्मने ॥ २१ ॥

လောကအရှင်တော်၊ အမြင့်ဆုံးဉာဏ်၏သဘာဝဖြစ်တော်မူသောအရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ စစ်မှန်သောဘက္တိဝန်ထမ်းတို့ကို မေတ္တာကရုဏာဖြင့်ချစ်ခင်ကာ မင်္ဂလာသဘောတရားအဖြစ်တည်ရှိတော်မူသောအရှင်တော်အား။

Verse 22

यस्यावताररुपाणि ह्यर्चयन्ति मुनीश्वराः । तमादिपुरुषं देवं नमामि ह्यर्थसिद्धये ॥ २२ ॥

မဟာမုနိအရှင်တို့က ပူဇော်အာရాధနာပြုကြသော အဝတားရုပ်ပုံများကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသည့် အာဒိပုရုෂ ဒေဝတော်ကို၊ ကျွန်ုပ်၏ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 23

श्रुतयो यं न जानन्ति न जानन्ति च सूरयः । तं नमामि जगद्धेतुं समायं चाप्यमायिनम् ॥ २३ ॥

ဝေဒများပင် အပြည့်အဝ မသိနိုင်ကြသကဲ့သို့၊ ပညာရှိမုနိတို့ပင် အပြည့်အဝ မသိနိုင်ကြသော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ စကြဝဠာ၏အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူ၍ အားလုံးအပေါ် မျှတတော်မူကာ မာယာ၏လှည့်ဖြားမှုကင်းစင်တော်မူသောအရှင်တော်အား။

Verse 24

यस्यावलोकनं चित्रं मायोपद्रवकारणम् । जगद्रूपं जगद्धेतुं तं वन्दें सर्ववन्दितम् ॥ २४ ॥

အားလုံးက ဂုဏ်ပြုဝတ်ပြုကြသော အရှင်တော်အား ကျွန်ုပ် ဝန်ဒနာပြုပါ၏။ အံ့ဩဖွယ်သော အကြည့်တော်သည် မာယာ၏လှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်စေသောအကြောင်းရင်းဖြစ်၍၊ အရှင်တော်သည် စကြဝဠာ၏ရုပ်သဘောလည်း ဖြစ်တော်မူကာ စကြဝဠာ၏အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 25

यत्पादाम्बुजकिञ्जल्कसेवारक्षितमस्तकाः । अवापुः परमां सिद्धिं तं वन्दे कमलाधवम् ॥ २५ ॥

ကမလာဓဝ (ဗိဿဏု) အရှင်တော်အား ကျွန်ုပ် ဝန်ဒနာပြုပါ၏။ အရှင်တော်၏ ကြာပန်းခြေတော်၏ ပန်းမှုန်တိုင်အောင်ကို ဝန်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ခေါင်းကို ကာကွယ်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသော ဘက္တိဝန်ထမ်းတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိကြ၏။

Verse 26

यस्य ब्रह्मादयो देवा महिमानं न वै विदुः । अत्यासन्नं च भक्तानां तं वन्दे भक्तसंगिनम् ॥ २६ ॥

ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ပင် မဟာတန်ခိုးကို အမှန်တကယ် မသိနိုင်သော်လည်း၊ ဘက္တများအနီးကပ်ဆုံး နီးစပ်၍ ဘက္တတို့နှင့် အမြဲတကွရှိတော်မူသော ထိုသခင်ကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 27

यो देवस्त्यक्तसङ्गानां शान्तानं करुणार्णवः । करोति ह्यात्मनः सङ्गं तं देवं सङ्गवर्जितम् ॥ २७ ॥

စွဲလမ်းမှုကို စွန့်လွှတ်၍ ငြိမ်းချမ်းသောသူတို့အပေါ် ကရုဏာပင်လယ်တော်ဖြစ်သော ထိုဘုရားသည်၊ သူတို့ကို မိမိ၏ အနီးကပ်သဟာယအဖြစ် သွင်းယူတော်မူ၏။ ထိုဘုရားတော်သည် ကိုယ်တိုင်ပင် စွဲလမ်းမှုကင်းရှင်းတော်မူ၏။

Verse 28

यज्ञेश्वरं यज्ञकर्म यज्ञकर्मसु निष्टितम् । नमामि यज्ञफलदं यज्ञकर्मप्रबोधकम् ॥ २८ ॥

ယဇ္ဉ၏ အရှင်တော်ကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။ ထိုအရှင်သည် ယဇ္ဉကမ္မကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ ယဇ္ဉအခမ်းအနားတို့အတွင်း တည်ကြည်စွာ တည်ရှိတော်မူ၏။ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးဖလကို ပေးတော်မူသူ၊ ယဇ္ဉကမ္မကို နိုးကြားအလင်းပေးတော်မူသူကို နမස්ကာရပါ၏။

Verse 29

अजामिलोऽपि पापात्मा यन्नामोच्चारणादनु । प्राप्तवान्परमं धाम तं वन्दे लोकसाक्षिणम् ॥ २९ ॥

အပြစ်သား အဇာမိလာပင်လျှင်၊ ထိုသခင်၏ နာမတော်ကို တစ်ကြိမ်တည်း အသံထွက်ခေါ်ဆိုခြင်းကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော နေရာတော်ကို ရရှိခဲ့၏။ လောကအားလုံး၏ သက်သေဖြစ်တော်မူသော ထိုအရှင်ကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 30

हरिरुपी महादेवः शिवरुपी जनार्दनः । इति लोकस्य नेता यस्तं नमामि जगद्गुरुम् ॥ ३० ॥

မဟာဒေဝသည် ဟရိ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်၍၊ ဇနာရ္ဒနသည် ရှိဝ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်၏။ ထိုသို့ လောက၏ ဦးဆောင်သူဖြစ်တော်မူကြောင်း သိမြင်ကာ၊ စကြဝဠာ၏ ဆရာတော်—ဇဂတ်ဂုရုကို ကျွန်ုပ် နမස්ကာရပါ၏။

Verse 31

ब्रह्माद्या अपि देवेशा यन्मायापाशयन्त्रिताः । न जानन्ति परं भावं तं वन्दे सर्वनायकम् ॥ ३१ ॥

ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝရှင်များပင် မာယာ၏ကြိုးကွင်းဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသဖြင့် ထိုအမြင့်ဆုံးသော သဘောတရားကို မသိနိုင်ကြ။ အရာအားလုံး၏ခေါင်းဆောင် အရှင်ကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 32

ह्यत्पह्मस्थोऽपिञ्योग्यानां दूरस्थ इव भासते । प्रमाणातीतसद्भावस्तं वन्दे ज्ञानसाक्षिणम् ॥ ३२ ॥

နှလုံးပန်းကြာအတွင်း တည်ရှိနေသော်လည်း မသင့်တော်သူတို့အတွက် အဝေးကဲ့သို့ ထင်ရှားတတ်၏။ သက်သေအထောက်အထားအားလုံးကို ကျော်လွန်၍ သန့်ရှင်းသော အမှန်တရားအဖြစ် တည်ရှိသော အသိဉာဏ်၏ သက်သေတော်ကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 33

यन्मु खाद्ब्राह्यणो जातो बाहुभ्यां क्षत्रियोऽजनि । ऊर्वोर्वैश्यः समुत्पन्नः पद्यां शूद्रोऽभ्यजायत ॥ ३३ ॥

ထိုအရှင်၏ ပါးစပ်မှ ဘြာဟ္မဏ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ လက်မောင်းတို့မှ က္ଷတ္တရိယ ပေါ်ထွန်း၏။ ပေါင်တို့မှ ဝိုင်ရှျယ မွေးဖွား၏။ ခြေထောက်တို့မှ ရှူဒြ ပေါ်လာ၏။

Verse 34

मनसश्चन्द्रमा जातो जातः सूर्यश्च चक्षुषः । मुखादग्निस्तर्थेन्द्रश्च प्राणाद्वायुरजायत ॥ ३४ ॥

စိတ်မှ လ မွေးဖွား၏။ မျက်စိမှ နေ ပေါ်ထွန်း၏။ ပါးစပ်မှ မီးနှင့် အိန္ဒြာလည်း ဖြစ်၏။ အသက်ရှူသက် (ပရာဏ) မှ လေ မွေးဖွား၏။

Verse 35

ऋग्यजुःसामरुपाय सत्यस्वरगतात्मने । षडङ्गरुपिणे तुभ्यं भूयोभूयो नमो नमः ॥ ३५ ॥

ထပ်ခါထပ်ခါ၊ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်နမസ്കာရ ပြုပါ၏—ရိဂ်၊ ယဇုရ်၊ သာမ ဝေဒတို့အဖြစ် ကိုယ်ထည်တော်ရှိသော အရှင်၊ မှန်ကန်သော ဝေဒသံလွင်နှင့် အသံအနက်တို့၌ အတ္တသဘောတည်သော အရှင်၊ ဝေဒအင်္ဂ ခြောက်ပါးအဖြစ် ထင်ရှားသော အရှင်တော်အား နမို နမಃ။

Verse 36

त्वमिन्द्रः पवनः सोमस्त्वमीशानस्त्वमन्तकः । त्वमग्निर्निर्ऋतिश्चैव वरुणस्त्वं दिवाकरः ॥ ३६ ॥

သင်သည် အိန္ဒြာ၊ လေ၊ သောမ ဖြစ်၏။ သင်သည် ဣရှာန၊ အန္တက (မရဏ) ဖြစ်၏။ သင်သည် အဂ္နိနှင့် နိရ္ရတိ၊ သင်သည် ဝရုဏနှင့် နေမင်း (ဒိဝါကရ) ဖြစ်၏။

Verse 37

देवाश्च स्थावराश्चैव पिशाचाश्चैव राक्षसाः । गिरयः सिद्धगंधर्वानद्यो भूमिश्च सागराः ॥ ३७ ॥

ဒေဝတားတို့နှင့် မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါတို့၊ ပိသာချာနှင့် ရာက္ခသာတို့၊ တောင်တန်းများ၊ စိဒ္ဓနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့၊ မြစ်များ၊ မြေကြီးနှင့် သမုဒ္ဒရာများ—အားလုံးပါဝင်၏။

Verse 38

त्वमेव जगतामीशो यत्रासि त्वं परात्परः । त्वद्रूपमखिलं देव तस्मान्नित्यं नमोऽस्तु ते ॥ ३८ ॥

သင်တစ်ပါးတည်းသည် လောကအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်၏။ သင်ရှိရာအရပ်၌ သင်သည် အထက်ဆုံးထက်လည်း အထက်ဆုံးဖြစ်၏။ အို ဒေဝ၊ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် သင်၏ရုပ်သဏ္ဍာန်ပင်ဖြစ်သဖြင့် သင့်အား အစဉ်နမസ്കာရ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 39

अनाथानाथ सर्वज्ञ भूतदेवेन्द्रविग्रह । दैतेयैर्बाधितान्पुत्रान्मम पाहि जनार्दन ॥ ३९ ॥

အကူအညီမဲ့သူတို့၏ အကူအညီ၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသောအရှင်၊ သတ္တဝါများ၊ ဒေဝများနှင့် အိန္ဒြာတို့ကပါ ဂုဏ်ပြုသော ရုပ်တော်ရှိသူ။ အို ဇနာရ္ဒန၊ ဒိုင်တျယတို့က ဖိနှိပ်နေသော ကျွန်မ၏ သားတို့ကို ကာကွယ်တော်မူပါ။

Verse 40

इति स्तुत्वा देवमाता देवं नत्वा पुनः पुनः । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा हर्षाश्रुक्षालितस्तनी ॥ ४० ॥

ဤသို့ ဒေဝမိခင်သည် ဒေဝကို ချီးမွမ်းပြီး အရှင်အား ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးညွှတ်နမস্কာရပြု၏။ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်ကာ၊ ဝမ်းမြောက်မျက်ရည်တို့ကြောင့် ရင်သားစိုစွတ်လျက် စကားဆိုလေ၏။

Verse 41

अनुग्राह्यास्मि देवेंश त्वया सर्वादिकारण । अकण्टकां श्रियां देहि मत्सुतानां दिवौकसाम् ॥ ४१ ॥

အို ဒေဝတို့၏အရှင်၊ အရာအားလုံး၏ မူလအကြောင်းတရားရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ကရုဏာအနုဂ्रहကို ခံယူရပါစေ။ ကောင်းကင်နေထိုင်သော ကျွန်ုပ်၏သားတို့အား အတားအဆီးမရှိသော သာယာစိမ်းလန်းသည့် စည်းစိမ်သီရိကို ပေးသနားတော်မူပါ။

Verse 42

अन्तर्य्यामिञ्जगद्रूप सर्वज्ञा परमेश्वर । अज्ञातं किं तव श्रीश किं मामीहयसि प्रभो ॥ ४२ ॥

အို အတွင်းထိန်းချုပ်ရှင် (အန္တర్యာမိ)၊ ကမ္ဘာလောကပုံသဏ္ဍာန်တော်၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသော ပရမေရှဝရ၊ အို သရီရှ (လက္ခမီ၏အရှင်)၊ သင်မသိသောအရာ မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။ အို प्रभो၊ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်ကို စမ်းသပ်တော်မူသနည်း။

Verse 43

तथापि तव वक्ष्यामि यन्मे मनसि रोचते । वृथापुत्रास्मि देवेश दैतेयैः परिपीडिता ॥ ४३ ॥

သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်၏စိတ်၌ နှစ်သက်ရာကို သင့်အား ပြောပါမည်။ အို ဒေဝတို့၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် မိခင်ဖြစ်ခြင်း အကျိုးမဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်ရပြီး ဒೈတျယတို့၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံနေရသော မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ပါသည်။

Verse 44

तान्न हिंसितुमिच्छामि यतस्तेऽपि सुता मम । तानहत्वा श्रियं देहि मत्सुतेभ्यः सुरेश्वर ॥ ४४ ॥

သူတို့ကို ထိခိုက်စေလိုခြင်း မရှိပါ၊ အကြောင်းမူကား သူတို့လည်း ကျွန်ုပ်၏သားများပင် ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကို မသတ်ဘဲ၊ အို သုရေရှဝရ၊ ကျွန်ုပ်၏သားတို့အား သီရိစည်းစိမ်နှင့် ကံကောင်းခြင်းကို ပေးသနားတော်မူပါ။

Verse 45

इत्युक्तो देवेदेवेशः पुनः प्रीतिमुपागतः । उवाच हर्षयन्विप्र देवमातरमादरात् ॥ ४५ ॥

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော ဒေဝတို့၏ဒေဝေရှ (ဒေဝအရှင်တို့၏အရှင်) သည် ထပ်မံ၍ ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ရှင်ပုဏ္ဏားကို ဝမ်းမြောက်စေကာ ဒေဝမိခင်အား လေးစားစွာဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 46

श्रीभगवानुवाच । प्रीतोऽस्मि देवि भद्रं ते भविष्यामि सुतो ह्यहम् । यतः सपत्निपुत्रेषु वात्सल्यं देवि दुर्लभम् ॥ ४६ ॥

ဘုရားသခင်က မိန့်တော်မူသည်။ «ဒေဝီရေ၊ ငါနှစ်သက်ပြီ၊ သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ။ အမှန်တကယ် ငါသည် သင်၏သားဖြစ်မည်၊ ဒေဝီရေ၊ မယားပေါင်း၏သားအပေါ် မေတ္တာဝတ်စလျသည် ရှားပါး၏»။

Verse 47

त्वया तु यत्कृतं स्तोत्रं तत्पठान्ति नरास्तु ये । तेषां संपद्वरा पुत्रा न हीयन्ते कदाचन ॥ ४७ ॥

«သင်ရေးဖွဲ့သော စတိုးတရကို ရွတ်ဖတ်သူတို့အတွက် စည်းစိမ်နှင့် သားသမီးကောင်းမြတ်မှုသည် မည်သည့်အခါမျှ မလျော့နည်းပါ»။

Verse 48

त्वात्मजे वान्यपुत्रे वा यः समत्वेन वर्तते । न तस्य पुत्रशोकः स्यादेष धर्मः सनातनः ॥ ४८ ॥

မိမိသားဖြစ်စေ အခြားသူ၏သားဖြစ်စေ တူညီသောစိတ်ဖြင့် ပြုမူသူသည် သားကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်းမခံရ; ဤသည်မှာ ထာဝရဓမ္မဖြစ်သည်။

Verse 49

अदितिरुवाच । ताह वोढुं क्षमा देव त्वामाद्यपुरुषं परम् । असंख्याताण्डरोमाणं सर्वेशं सर्वकारणम् ॥ ४९ ॥

အဒိတိက ပြောသည်။ «အို ဘုရား၊ သူတို့ကို သင်၏ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ထမ်းဆောင်ပေးပါ။ သင်သည် အစဉ်အလာအမြင့်ဆုံး အာဒိပုရုရှ၊ ရောမပေါက်များတွင် ကမ္ဘာဥများ အရေအတွက်မရေတွက်နိုင်အောင် ပါဝင်သော၊ အားလုံး၏အရှင်၊ အကြောင်းရင်းအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူ၏»။

Verse 50

यत्प्रभावं न जानन्ति श्रुतयः सर्वदेवताः । तमहं देवदेवेशं धारयामि कथं प्रभो ॥ ५० ॥

«အို प्रभု၊ ဝేదများနှင့် နတ်ဘုရားအားလုံးတောင် အပြည့်အဝ မသိနိုင်သော ဘုရားတို့၏ဘုရား၊ နတ်တို့၏အရှင်၏ မဟာတန်ခိုးကို ငါသည် မိမိအတွင်း၌ မည်သို့ ထမ်းဆောင်နိုင်မည်နည်း»။

Verse 51

अणोरणीयांसमजं परात्परतरं प्रभुम् । धारयामि कथं देव त्वामहं पुरुषोत्तमम् ॥ ५१ ॥

အို ဘုရားသခင်—ပုရုရှိုတ္တမ—အလွန်သေးငယ်သေးငယ်ထက်ပင် သေးငယ်၍၊ အမြင့်ဆုံးထက်ပင် မြင့်မြတ်သော မမွေးဖွားသခင်ကို ကျွန်ုပ်၏စိတ်၌ မည်သို့ ထိန်းသိမ်း၍ ဆင်ခြင်နိုင်ပါမည်နည်း။

Verse 52

महापातकयुक्तोऽपि यन्नामस्मृतिमात्रतः । मुच्यते स कथं देवोग्राम्येषु जनिमर्हति ॥ ५२ ॥

မဟာအပြစ်များနှင့်ပင် ပြည့်နှက်သူတစ်ဦးလည်း၊ သူ၏နာမကို သတိရခြင်းသာဖြင့် လွတ်မြောက်၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ထိုဘုရားသခင်သည် သာမန်လောကီလူများအကြား မွေးဖွားရန် မည်သို့ သင့်တော်နိုင်ပါမည်နည်း။

Verse 53

यथा शूकरमत्स्याद्या अवतारास्तव प्रभो । तथायमपि को वेद तव विश्वेश चेष्टितम् ॥ ५३ ॥

အို प्रभो၊ ဝရာဟ (ဝက်တော) နှင့် မత్సျ (ငါး) စသည့် သင်၏အဝတာရများကို လူတို့သိကြသကဲ့သို့၊ ဤအဝတာရကိုလည်း အမှန်တကယ် မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း—အို ကမ္ဘာ၏အရှင်၊ သင်၏ လီလာတော်၏ အနက်ကို မည်သူနားလည်နိုင်မည်နည်း။

Verse 54

त्वत्पादपह्मप्रणतात्वन्नामस्मृतितत्परा । त्वामेव चिंतये देव यथेच्छासि तथा कुरु ॥ ५४ ॥

သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်၌ ဦးချ၍၊ သင်၏နာမကို သတိရခြင်း၌ အမြဲတမ်းတည်နေသော ကျွန်ုပ်သည်၊ အို ဘုရား၊ သင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ စိတ်၌ ဆင်ခြင်ပါ၏။ သင်အလိုရှိသကဲ့သို့ ပြုတော်မူပါ။

Verse 55

सनक उवाच । तयोक्तं वचनं श्रुत्वा देवदेवो जनार्दनः । दत्त्वाभयं देवमातुरिदं वचनमब्रवीत् ॥ ५५ ॥

သနကက ပြောသည်—သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝဖြစ်သော ဇနာရ္ဒနသည် ဒေဝမိခင်အား အကြောက်ကင်းခြင်းကို ပေးတော်မူ၍ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 56

श्रीभगवानुवाच । सत्यमुक्तं महाभागे त्वया नास्त्यत्र संशयः । तथापि श्रृणु वक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतरं शुभे ॥ ५६ ॥

ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူသည်— «မဟာကံကောင်းသူရေ၊ သင်ပြောသောစကားသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်၍ ဤနေရာ၌ သံသယမရှိ။ သို့သော်လည်း မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ နားထောင်လော့; လျှို့ဝှက်ထက်ပို၍ လျှို့ဝှက်သော သင်ခန်းစာကို ငါပြောမည်»။

Verse 57

रागद्वेषविहीना ये मद्भक्ता मत्परायणाः । वंहति सततं तें मां गतासूया अदाम्भिकाः ॥ ५७ ॥

ရागနှင့် ဒွေသကင်းသော ငါ၏ဘက္တားတို့သည် ငါ့ထံတည်းဟူ၍ အားကိုးရာထားကြ၏။ နှိမ့်ချ၍ မနာလိုမရှိ၊ ဟန်ဆောင်မှုမရှိသော သူတို့သည် ငါကို နှလုံးထဲ၌ အမြဲတမ်း ဆောင်ထားကြသည်။

Verse 58

परोपतापविमुखाः शिवभक्तिपरायणः । मत्कथाश्रवणासक्ता वहन्ति सततं हि माम् ॥ ५८ ॥

သူတစ်ပါးကို နာကျင်စေခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်၍၊ သီဝဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ အားထားကပ်လှမ်းကာ၊ ငါ့ကထာကို နားထောင်ခြင်း၌ စွဲလမ်းသူတို့သည် ငါကို အမြဲတမ်း အတွင်း၌ ဆောင်ထားကြသည်။

Verse 59

पतिव्रताः परिप्राणाः पतिभक्तिपरायणाः । वहन्ति सततं देवि स्त्रियोऽपि त्यक्तप्रत्सराः ॥ ५९ ॥

ဒေဝီရေ၊ မိန်းမတို့လည်း—ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာဝန်ကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်း၍၊ ခင်ပွန်းကို အသက်ရှူသကဲ့သို့ အရေးကြီးဟု ထင်မြင်ကာ၊ ခင်ပွန်းဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ အားထား၍၊ အပြစ်ရှာခြင်းနှင့် အငြင်းပွားခြင်းကို စွန့်လွှတ်သူတို့သည် ဓမ္မကို အမြဲတမ်း ထောက်တည်ကြသည်။

Verse 60

मातापित्रोश्च शुश्रूषुर्गुरुभक्तोऽतिथिप्रियः । हितकृद्बाह्यणानां यः स मां वहति सर्वदा ॥ ६० ॥

မိဘတို့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေး၍၊ ဂုရုအပေါ် သဒ္ဓါဘက္တိရှိကာ၊ ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်းကို နှစ်သက်၍၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူသည် ငါကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 61

पुण्यतीर्थरता नित्यं सत्सङ्गनिरतास्तथा । लोकानुग्रहशीलाश्च सततं ते वहन्ति माम् ॥ ६१ ॥

ပုဏ္ဏတီရ္ထများသို့ အမြဲတမ်းသဒ္ဓါဖြင့် လှည့်လည်သူ၊ သတ္တုသင်္ဂ (သူတော်ကောင်းတို့၏ပေါင်းသင်းမှု) တွင် အမြဲနေသူ၊ လောကအကျိုးကို အမြဲလိုလားသူ—ထိုသူတို့သည် ငါ့ကို မိမိအတွင်း၌ အစဉ်တမ်း ထမ်းဆောင်ထားကြသည်။

Verse 62

परोपकारविरताः परद्रव्यपराङ्मुखाः । नषुंसकाः परस्त्रीषु ते वहन्ति च मां सदा ॥ ६२ ॥

သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်စေခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်သူ၊ သူတစ်ပါး၏ ဥစ္စာကို မလိုလားဘဲ ဝေးကွာသူ၊ သူတစ်ပါး၏ ဇနီးများအပေါ် ကာမလိုစိတ်မရှိသူ—ထိုသူတို့သည် ငါ့ကို အစဉ်တမ်း ထမ်းထားကြသည်။

Verse 63

तुलस्युपासनरताः सदा नामपरायणाः । गोरक्षणपरा ये च सततं मां वहन्ति ते ॥ ६३ ॥

တုလစီကို ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း၌ ပျော်ရွှင်သူ၊ အမြဲတမ်း ဘဂဝန်၏ နာမကို ဂါယန/ဇပန လုပ်သူ၊ နွားများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အလေးထားသူ—ထိုသူတို့သည် ငါ့ကို အစဉ်တမ်း ထမ်းထားကြသည်။

Verse 64

प्रतिग्रहनिवृत्ता ये परान्नविमुखास्तथा । अन्नोदकप्रदातारो वहंति सततं हि माम् ॥ ६४ ॥

လက်ခံယူခြင်း (အလှူ/လက်ဆောင်) ကို မလိုလားဘဲ ရှောင်ကြဉ်သူ၊ သူတစ်ပါး၏ အစာကို မထင်ရှားမုန်းတီးဘဲ (ဧည့်ဝတ်ကို မပယ်ချဘဲ) လက်ခံသူ၊ အစာနှင့် ရေကို ပေးကမ်းသူ—ထိုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ငါ့ကို အစဉ်တမ်း ထမ်းထားကြသည်။

Verse 65

त्वं तु देवि पतिप्राणा साध्वी भूतहिते रता । संप्राप्य पुत्रभावं ते साधयिष्ये मनोरथम् ॥ ६५ ॥

သို့သော် ဒေဝီရေ၊ သင်သည် ခင်ပွန်းကို အသက်တမျှ ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ သာဓုသီလရှိသော သာဓ္ဝီ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို နှစ်သက်လုပ်ဆောင်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သင်သည် မိခင်ဘဝကို ရရှိလာသောအခါ သင်၏ ဆန္ဒအလိုကို ငါ ပြည့်စုံစေမည်။

Verse 66

इत्युक्त्वा देवेदेवशो ह्यदितिं देवमातरम् । दत्त्वा कण्ठगतां मालामभयं च तिरोदधे ॥ ६६ ॥

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဒေဝတို့၏အရှင်သည် ဒေဝမိခင် အဒိတိအား မိန့်ကြားတော်မူ၏။ ထို့နောက် မိမိလည်ပင်းမှ မာလာကို နားလည်ပင်းပေါ် တင်ပေး၍ အဘယ (ကြောက်မက်ခြင်းကင်း) ကို ပေးသနားကာ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်တော်မူ၏။

Verse 67

सा तु संहृष्टमनसा देवसूर्दक्षनन्दिनी । प्रणम्य कमलाकान्तं पुनः स्वस्थानमाव्रजत् ॥ ६७ ॥

ထိုအခါ နားလည်နှလုံးသား ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းသော ဒက္ခ၏သမီး၊ ဒေဝတို့၏မိခင်သည် ကမလာကာန္တ (လက္ရှ္မီ၏ချစ်သူ ဗိဿ္ဏု) ကို ဦးချကန်တော့၍ မိမိနေရာသို့ ပြန်လည်သွားရောက်၏။

Verse 68

ततोऽदितिर्महाभागा सुप्रीता लोकवन्दिता । असूत समये पुत्रं सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ६८ ॥

ထို့နောက် မဟာကံကောင်းရှင် အဒိတိသည် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ လောကတို့က ချီးမွမ်းကြသဖြင့် အချိန်တော်တန်ရာ၌ သားတော်တစ်ပါးကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ ထိုသားတော်ကို လောကအပေါင်းတို့က နမസ്കာရပြုကြ၏။

Verse 69

शङ्गचक्रधरं शान्तं चन्द्रमण्डलमध्यगम् । सुधाकलशदध्यन्नकरं वामनसंज्ञितम् ॥ ६९ ॥

ထိုသားတော်သည် ငြိမ်းချမ်း၍ သင်္ခနှင့် စက်ရကို ကိုင်ဆောင်ကာ လမဏ္ဍလအလယ်၌ တည်ရှိ၏။ လက်တော်၌ အမృతအိုးနှင့် ဒဿီအန် (နို့ချဉ်ထမင်း) ခွက်ကို ကိုင်ထားသော ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို “ဝါမန” ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 70

सहस्त्रादित्यसंकाशं व्याकोशकमलेक्षणम् । सर्वाभरणंसंयुक्तं पीताम्बरधरं हरिम् ॥ ७० ॥

ဟရိကို စိတ်တွင် သာသနာတော်အဖြစ် သမားတော်မူရမည်။ ထိုဟရိသည် နေတစ်ထောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ပွင့်လင်းသော ကြာပန်းမျက်စိရှိကာ အလှဆင်အပေါင်းတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် အဝါရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်တော်မူ၏။

Verse 71

स्तुत्यं मुनिगणैर्युक्तं सर्वलोकैकनायकम् । आविर्भूतं हरिं ज्ञात्वा कश्यपो हर्षविह्वलः । प्रणम्य प्रञ्जलिर्भूत्वा स्तोतुं समुपचक्रमे ॥ ७१ ॥

ဟရီသည် ချီးမွမ်းထိုက်သူ၊ ရဟန်းမုနိအစုအဝေးတို့နှင့်အတူရှိသူ၊ လောကအားလုံး၏ တစ်ပါးတည်းသော အရှင်ဟူ၍ ပေါ်ထွန်းလာသည်ကို သိမြင်သော် ကာရှျပသည် ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲ၍ ဦးချကန်တော့ကာ လက်အုပ်ချီ၍ စတုတိဂါထာများကို စတင်ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 72

कश्यप उवाच । नमोनमस्तेऽखिलकारणाय नमोनमस्तेऽखइलपालकाय । नमोनमस्तेऽमरनायकाय नमोनमो दैतेयविनाशनाय ॥ ७२ ॥

ကာရှျပက ပြောသည်—အလုံးစုံ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမောနမ။ အလုံးစုံကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူသော သင့်အား နမောနမ။ အမရဒေဝတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမောနမ။ ဒೈတျယတို့ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော သင့်အား နမောနမ။

Verse 73

नमोनमो भक्तजनप्रियाय नमोनमः सज्जनरंजिताय । नमोनमो दुर्जननाशनाय नमोऽस्तु तस्मै जगदीश्वराय ॥ ७३ ॥

ဘက္တဂျနတို့ ချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်တော်မူသော အရှင့်အား နမောနမ။ သုဇ္ဇနတို့ကို ပျော်ရွှင်စေတော်မူသော အရှင့်အား နမောနမ။ ဒုర్జနတို့ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင့်အား နမောနမ။ ထို ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်တော်အား နမောအस्तု ဖြစ်ပါစေ။

Verse 74

नमोनमः कारणवामनाय नारायणायामितविक्रमाय । सशार्ङ्गचक्रासिगदाधाराय नमोऽस्तु तस्मै पुरुषोत्तमाय ॥ ७४ ॥

ကမ္ဘာ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော ဝါမန၊ နာရာယဏ—ခြေလှမ်းအတိုင်းအတာမရှိသော အရှင့်အား နမောနမ။ ရှာရင်္ဂဓနု၊ စက္ကရ၊ အစိ၊ ဂဒါတို့ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင့်အား နမောအस्तု။ ထို ပုရုရှောတ္တမ—အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှအား နမောဖြစ်ပါစေ။

Verse 75

नमः पयोराशिनिवासनाय नमोऽस्तु सद्धृत्कमलस्थिताय । नमोऽस्तु सूर्याद्यमितप्रभाय नमोनमः पुण्यकथागताय ॥ ७५ ॥

နို့ပင်လယ်၌ နေထိုင်တော်မူသော အရှင့်အား နမော။ သန့်ရှင်းသော နှလုံးသား၏ ကြာပန်း၌ တည်နေတော်မူသော အရှင့်အား နမောအस्तု။ နေမင်းနှင့် အခြားအရာအားလုံးကို ကျော်လွန်သည့် အကန့်အသတ်မဲ့ တောက်ပမှုရှိသော အရှင့်အား နမောအस्तု။ ပုဏ္ဏကထာ—သန့်ရှင်းကောင်းမြတ်သော လီလာကထာများမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိနိုင်သော အရှင့်အား နမောနမ။

Verse 76

नमोनमोऽर्केन्दुविलोचनाय नमोऽस्तु ते यज्ञफलप्रदाय । नमोऽस्तु यज्ञाङ्गविराजिताय नमोऽस्तु ते सज्जनवल्लभाय ॥ ७६ ॥

နေနှင့် လတို့ကဲ့သို့ မျက်စိတော်ရှိသော အရှင်ထံသို့ ထပ်တလဲလဲ နမောနမ။ ယဇ္ဉာ၏ အကျိုးဖလကို ပေးသနားတော်မူသော အရှင်ထံသို့ နမောအસ્તુ။ ယဇ္ဉာ၏ အင်္ဂါများဖြင့် တင့်တယ်ရောင်ပြန်သော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။ သာဓုသူတော်ကောင်းတို့၏ ချစ်ခင်ရာ အရှင်ထံသို့ နမောအustu။

Verse 77

नमो जगत्कारणकारणाय नमोऽस्तु शब्दादिविवर्जिताय । नमोऽस्तु ते दिव्यसुखप्रदाय नमो नमो भक्तमनोगताय ॥ ७७ ॥

လောက၏ အကြောင်းရင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။ အသံစသည်တို့ကို ကျော်လွန်၍ အာရုံအမျိုးအစားများမှ ကင်းလွတ်သော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။ ဒိဗ္ဗသုခ (အလွန်မြတ်သော အာနန္ဒ) ကို ပေးသနားတော်မူသော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။ ဘက္တတို့၏ စိတ်အတွင်း၌ နေထိုင်တော်မူသော အရှင်ထံသို့ ထပ်တလဲလဲ နမောနမ။

Verse 78

नमोऽस्तु ते ध्वान्तविनाशकाय नमोऽस्तु शब्दादिविवर्जिताय । नमोऽस्तु ते ध्वान्तविनाशकाय मन्दरधारकाय । नमोऽस्तु ते यज्ञवराहनाम्ने नमो हिरण्याक्षविदारकाय ॥ ७८ ॥

အမှောင်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။ အသံစသည်တို့ကို ကျော်လွန်၍ ကင်းလွတ်သော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။ အမှောင်ဖျက်ဆီးသူ၊ မန္ဒရတောင်ကို ထမ်းဆောင်တော်မူသော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။ ယဇ္ဉ-ဝရာဟ (ယဇ္ဉာဝက်တော်) ဟူသော နာမတော်ရှိသော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။ ဟိရဏျာက္ษကို ခွဲဖောက်သတ်ဖြတ်တော်မူသော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။

Verse 79

नमोऽस्तु ते वामनरुपभाजे नमोऽस्तु ते क्षत्र्रकुलान्तकाय । नमोऽस्तु ते रावणमर्दनाय नमोऽस्तु ते नन्दसुताग्रजाय ॥ ७९ ॥

ဝာမနရূপကို ခံယူတော်မူသော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။ က္ෂတ္တရိယ မျိုးနွယ်တို့ကို အဆုံးသတ်ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။ ရာဝဏကို နှိမ်နင်းသတ်ဖြတ်တော်မူသော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။ နန္ဒ၏ သား (ကృష్ణ) ၏ အကိုကြီးဖြစ်သော အရှင်ထံသို့ နမောအustu။

Verse 80

नमस्ते कमलाकान्त नमस्ते सुखदायिने । स्मृतार्तिनाशिने तुभ्यं भूयो भूयो नमोनमः ॥ ८० ॥

ကမလာ (လက္ခ္မီ) ၏ ချစ်ခင်ရာ အရှင်၊ နမောတေ။ သုခကို ပေးသနားတော်မူသော အရှင်၊ နမောတေ။ သတိရသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်ထံသို့—ထပ်တလဲလဲ နမောနမ၊ နမောနမ။

Verse 81

यज्ञेश यज्ञविन्यास यज्ञविन्घविनाशन । यज्ञरुप यजद्रूप यज्ञाङ्गं त्वां यजाम्यहम् ॥ ८१ ॥

ယဇ္ဉ၏အရှင်၊ ယဇ္ဉအစီအစဉ်ကို စီမံတော်မူသူ၊ ယဇ္ဉအတားအဆီးများကို ဖျက်ဆီးတော်မူသူ—ယဇ္ဉ၏ရုပ်သဘော၊ ပူဇော်သူ၏ရုပ်သဘောနှင့် ယဇ္ဉအင်္ဂါတို့ဖြစ်တော်မူသော သင့်ကို ကျွန်ုပ် ပူဇော်ပါ၏။

Verse 82

इति स्तुतः स देवेशो वामनो लोकपावनः । उवाच प्रहसन्हर्षं वर्ध्दयन्कश्यपस्य सः ॥ ८२ ॥

ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသော ဒေဝတို့၏အရှင်—လောကကို သန့်စင်တော်မူသော ဝာမန—သည် ပြုံးရယ်လျက် ကശ്യပ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေကာ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 83

श्रीभगवानुवाच । तात तुष्टोऽस्मि भद्रं ते भविष्यति सुरार्चिता । अचिरात्साधयिष्यामि निखिलं त्वन्मनोरथम् ॥ ८३ ॥

သီရိဘဂဝန် မိန့်တော်မူ၏—“သားရေ၊ ငါနှစ်သက်ပြီ။ နင့်အတွက် မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ ဒေဝတို့ကပါ ရိုသေကြသောသူရေ။ မကြာမီ နင့်နှလုံးသား၌ရှိသမျှ ဆန္ဒအားလုံးကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးမည်။”

Verse 84

अहं जन्मद्वये त्वेवं युवयोः पुत्रतां गतः । अस्मिञ्जन्मन्यपि तथा सादयाम्युत्तमं सुखम् ॥ ८४ ॥

မွေးဖွားခြင်း နှစ်ကြိမ်တွင် ငါသည် သင်တို့နှစ်ဦး၏ သားအဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့၏။ ဤမွေးဖွားခြင်း၌လည်း ထိုနည်းတူပင် အမြင့်ဆုံးသော သုခကို ငါရရှိ၏။

Verse 85

अत्रान्तरे बलिर्दैत्यो दीर्घसत्रं महामखम् । आरेभे गुरुणा युक्तः काव्येन च मुनीश्वरैः ॥ ८५ ॥

ထိုအချိန်တွင် ဒೈత్య ဘလိသည် ရှည်လျားသော ဆိုမယဇ္ဉ—မဟာမခ—ကို စတင်ကျင်းပ၏။ သူ့ဂုရု ကာဝျ (ရှုကရာချာရျ) ၏ အထောက်အပံ့နှင့် မုနိအရှင်ကြီးများ၏ အဖော်အပါဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 86

तस्मिन्मखे समाहूतो विष्णुर्लक्ष्मीसमन्वितः । हविः स्वीकरणार्थाय ऋषिभिर्ब्रह्यवादिभिः ॥ ८६ ॥

ထိုယဇ္ဉပူဇာအတွင်း လက္ခမီနှင့်အတူရှိသော ဗိဿဏုကို ဗြဟ္မဝါဒကိုဟောပြောသော ရှင်ရသေ့တို့က ဟဝိ (ပူဇာအနုဓာတ်) ကို လက်ခံစေလို၍ ဖိတ်ခေါ်တော်မူကြ၏။

Verse 87

प्रवृद्धैश्वर्यर्दैत्यस्य वर्त्तमाने महाक्रतौ । आमंत्र्य मातापितरौ स बटुर्वामनो ययौ ॥ ८७ ॥

အာဏာစိုးမိုးမှု တဖြည်းဖြည်းကြီးထွားလာသော ဒိုင်တျယ၏ မဟာယဇ္ဉကျင်းပနေစဉ်၊ ဗာမန အရွယ်ငယ် သာသနာရှင်ကလေးသည် မိဘနှစ်ပါးကို လက်ဆောင်နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 88

स्मितेन मोहयँल्लोकं वामनो भक्तवत्सलः । हविर्भोक्तुमिवायातो बलेः प्रत्यक्षतो हरिः ॥ ८८ ॥

နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့်၊ भक्तတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဗာမန ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် လောကကို မောဟဖြစ်စေ၏။ ဟရီသည် ဘလိ၏ မျက်မှောက်တွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာကာ ဟဝိကို စားသုံးရန် လာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 89

दुर्वृत्तो वा सुवृत्तो वा जडो वायं हितोऽपि वा । यो भक्तियुक्तस्तस्यान्तः सदा संनिहितो हरिः ॥ ८९ ॥

အကျင့်ဆိုးသူဖြစ်စေ အကျင့်ကောင်းသူဖြစ်စေ၊ ဉာဏ်မတတ်သူဖြစ်စေ သဘောကောင်းသူဖြစ်စေ—ဘက္တိရှိသူ၏ အတွင်း၌ ဟရီသည် အမြဲတမ်း နီးကပ်စွာ တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 90

आयान्तं वामनं दृष्ट्वा ऋषयो ज्ञानचक्षुषः । ज्ञात्वा नारायणं देवमुद्ययुः सभ्यसंयुताः ॥ ९० ॥

ဗာမန လာရောက်လာသည်ကို ဉာဏ်မျက်စိရှိသော ရှင်ရသေ့တို့က မြင်ကြသော်၊ သူ့ကို နာရာယဏ ဘုရားဟု သိမြင်ကာ၊ စည်းဝေးထိုင်နေသော အကြီးအကဲများနှင့်အတူ မတ်တပ်ရပ်၍ ဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 91

एतज्ज्ञात्वा दैत्यगुरुरेकांते बलिमब्रवीत् । स्वसारमविचार्यैव खलाः कार्याणि कुर्वते ॥ ९१ ॥

ဤအကြောင်းကို သိပြီးနောက် ဒိုင်တျာတို့၏ ဂုရုသည် ဘလီအား တိတ်တဆိတ် ပြောကြား하였다— «အကျိုးအမြတ်အမှန်ကို မစဉ်းစားဘဲ လူဆိုးတို့သည် မိမိစိတ်တိုင်းကျ လုပ်ဆောင်ကြသည်»။

Verse 92

शुक्र उवाच । भो भो दैत्यपते सौम्य ह्यपहर्ता तव श्रियम् । विष्णुर्वामनरुपेण ह्यदितेः पुत्रातां गतः ॥ ९२ ॥

ရှုကရက ပြောသည်— «ဟေ့ ဟေ့ ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင် သဘောကောင်းသူရေ၊ သင်၏ သာယာဝပြောမှုကို ယူဆောင်သွားမည့်သူ ရောက်လာပြီ။ အဒိတိ၏ သားအဖြစ် မွေးဖွား၍ ဝါမနရုပ်ဖြင့် လာသော ဗိဿနု ဖြစ်သည်»။

Verse 93

तवाध्वरं स आयाति त्वया तस्यासुरेश्वर । न किंचिदपि दातव्यं मन्मतं श्रृणु पण्डित ॥ ९३ ॥

သူသည် သင်၏ ယဇ္ဉပူဇာသို့ လာနေသည်။ ထို့ကြောင့် အသူရတို့၏ အရှင်ရေ၊ သူ့အား အရာမည်သည့်အရာမျှ မပေးသင့်။ ပညာရှိရေ၊ ငါ့အမြင်အရ အကောင်းဆုံးကို နားထောင်လော့။

Verse 94

आत्मबुद्धिः सुखकरी गुरुबुद्धिर्विशेषतः । परबुद्धिर्विनाशाय स्त्रीबुध्दिः प्रलयंकरी ॥ ९४ ॥

မိမိဉာဏ်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် ချမ်းသာစေ၏၊ ဂုရုကို ရိုသေသည့် ဉာဏ်သည် ထူးခြားစွာ ပို၍ ချမ်းသာစေ၏။ သို့သော် အခြားသူ၏ စိတ်အတိုင်း နေထိုင်ခြင်းသည် ပျက်စီးရာသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး၊ မိန်းမအပေါ် အလွန်ကပ်လျက်ခြင်းကြောင့် အုပ်ချုပ်ခံရခြင်းသည် အသက်တာကို ဖျက်ဆီးသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 95

शत्रूणां हितकृतद्यस्तु स हन्तव्यो विशेषतः ॥ ९५ ॥

သို့သော် မိမိ၏ ရန်သူတို့အတွက် အကျိုးပြုသူသည် အထူးသဖြင့် တားဆီး၍ အပြစ်ပေးသင့်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 96

बलिरुवाच । एवं गुरो न वक्तव्यं धर्ममार्गविरोधतः । यदादत्ते स्वयं विष्णुः किमस्मादधिकं वरम् ॥ ९६ ॥

ဗလိက ပြောသည်။ «အို ဂုရု၊ ဓမ္မလမ်းကို ဆန့်ကျင်သည့် စကားမျိုး မပြောသင့်ပါ။ ဗိဿနုဘုရားကိုယ်တိုင် လက်ခံယူသော်၊ ဤထက် မြင့်သော အပေးအယူကောင်းကြီး မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း»

Verse 97

कुर्वन्ति विदुषो यज्ञान्विष्णुप्रीणनकारणात् । स चेत्साक्षाद्धविर्भोगी मत्तः कोऽभ्यधिको भुवी ॥ ९७ ॥

ပညာရှိတို့သည် ဗိဿနုကို ပျော်ရွှင်စေလိုသဖြင့် ယဇ္ဉများကို ပြုလုပ်ကြသည်။ အကယ်၍ သူသည် ဟဝိ (ပူဇာအနုဂြဟ) ကို တိုက်ရိုက်ခံစားသူ ဖြစ်လျှင်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ့ထက် မြင့်သူ မည်သူရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 98

दरिद्रेणापि यत्किंचिद्दीयते विष्णवे गुरो । तदेव परमं दानं दत्तं भवति चाक्षयम् ॥ ९८ ॥

အို ဂုရု၊ ဆင်းရဲသူတစ်ယောက်ကပင် ဗိဿနုသို့ သို့မဟုတ် မိမိ၏ ဂုရုသို့ အနည်းငယ်ပင် လှူဒါန်းပါက၊ ထိုဟာပင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒါန ဖြစ်သည်။ လှူပြီးသော် ကုသိုလ်သည် မကုန်ခန်းသော အကျိုးဖြစ်လာသည်။

Verse 99

स्मृतोऽपि परया भक्त्या पुनाति पुरुषोत्तमः । येन केनाप्यर्चितश्वेद्ददाति परमां गतिम् ॥ ९९ ॥

ပုရုရှောတ္တမ (အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှ) ကို အမြင့်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် သတိရရုံသာဖြင့်ပင် သန့်စင်စေသည်။ ထို့ပြင် မည်သို့ပင် ပူဇာပြုပါစေ၊ သူသည် အမြင့်ဆုံး သွားရာ (မောက္ခ) ကို အမှန်ပေးတော်မူသည်။

Verse 100

हरिर्हरति पापानिदुष्टचित्तैरपि स्मृतः । अनिच्छयापि संस्पृष्टो दहत्येव हि पावकः ॥ १०० ॥

ဟရိသည် မသန့်ရှင်းသော စိတ်ရှိသူတို့ကပင် သတိရလျှင်လည်း အပြစ်များကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူသည်။ မလိုလားဘဲ ထိမိသော်လည်း မီးသည် အမှန်တကယ် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ပင်။

Verse 101

जिह्वाग्रे वसते यस्य हरिरित्यक्षरद्वयम् । स विष्णुलोकमाप्नोति पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ १ ॥

လျှာဖျားပေါ်၌ အက္ခရာနှစ်လုံးသော «ဟရီ» နာမတော် အမြဲတည်နေသူသည် ဗိဿဏု၏ လောကသို့ ရောက်ပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းက မလွယ်ကူစွာ ကင်းလွတ်၏။

Verse 102

गोविंदेति सदा ध्यायेद्यस्तु रागादिवर्जितः । स याति विष्णुभवनमिति प्राहुर्मनीषिणः ॥ २ ॥

တွယ်တာမှုတို့ကင်း၍ «ဂိုဝိန္ဒ» ဟု အမြဲသတိစူးစိုက်သူသည် ဗိဿဏု၏ နိဝါသသို့ ရောက်သည်ဟု ပညာရှိတို့ ဆိုကြ၏။

Verse 103

अग्नौ वा ब्राह्मणे वापिहूयते यद्वविर्गुरो । हरिभक्त्या महाभाग तेन विष्णुः प्रसीदति ॥ ३ ॥

အို ဂုရုမြတ်သူ၊ မီးထဲသို့ အဟုတိ ပူဇော်သည်ဖြစ်စေ၊ ဗြာဟ္မဏသို့ ပေးလှူသည်ဖြစ်စေ၊ ဟရီဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျှင် ထိုကြောင့် ဗိဿဏုသည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 104

अहं तु हरितुष्यद्यर्थं करोम्यध्वरमुत्तमम् । स्वयमायाति चेद्विष्णुः कृतार्थोऽस्मि न संशयः ॥ ४ ॥

ဟရီကို ပျော်ရွှင်စေလိုခြင်းတစ်ခုတည်းအတွက်ပင် ဤအထူးမြတ်သော ယဇ్ఞကို ငါ ဆောင်ရွက်နေသည်။ ဗိဿဏုသည် ကိုယ်တိုင်ကြွလာပါက ငါသည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံသွားမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 105

एवं वदति दैत्यन्द्रे विष्णुर्वामनरुपधृक् । प्रविवेशाध्वरस्थानं हुतवह्निमनोरमम् ॥ ५ ॥

ဒೈത്യတို့၏ အရှင်က ထိုသို့ ပြောနေစဉ်၊ ဗိဿဏုသည် ဝာမနရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍ ပူဇော်မဏ္ဍပသို့ ဝင်ရောက်လာသည်၊ ထိုနေရာသည် သန့်ရှင်းသော မီးတော်ကြောင့် လှပတင့်တယ်၏။

Verse 106

तं दृष्ट्वा कोटिसूर्याभं योग्यावयवसुन्दरम् । वामनं सहसोत्थाय प्रत्यगृह्णात्कृताञ्जलिः ॥ ६ ॥

ကောဋိနေများသော နေတစ်သန်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း သင့်တင့်လှပသော ဝါမနဘုရားကို မြင်သော် ချက်ချင်းထ၍ လက်အုပ်ချီကာ ရိုသေစွာ ကြိုဆိုလက်ခံ하였다။

Verse 107

दत्त्वासनं च प्रक्षाल्य पादौ वामनरुपिणम् । सकुटुंबो वहन्मूर्ध्ना परमां मुदमाप्तवान् ॥ ७ ॥

ဝါမနရုပ်ကို ဆောင်ယူတော်မူသော သခင်ဘုရား၏ အာසနကို ပူဇော်၍ ခြေတော်ကို ဆေးကြောပြီးနောက်၊ သူသည် မိသားစုနှင့်အတူ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ထမ်းမြှောက်ကာ အမြင့်ဆုံးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ရရှိ하였다။

Verse 108

विष्णवेऽस्मै जगद्धान्मे दत्त्वार्घ्यं विधिवद्कलिः । रोमाञ्चिततनुर्भूत्वा हर्षाश्रुनयनोऽब्रवीत् । बलिरुवाच ॥ ८ ॥

ကမ္ဘာလောက၏ အာသ్రယဖြစ်တော်မူသော ဗိဿဏုဘုရားဤတော်အား ကလီသည် ထုံးတမ်းအတိုင်း အရ္ဃျကို ပူဇော်ပြီး၊ ကိုယ်တန်ခိုးတုန်လှုပ်၍ အမွှေးထတက်ကာ ဝမ်းမြောက်မျက်ရည်ပြည့်သဖြင့် ပြောဆို하였다။ ထို့နောက် ဘလီက ပြောသည်—

Verse 109

अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलो मरवः । जीवितं सफलं मेऽद्य कृतार्थोऽस्मि न संशयः ॥ ९ ॥

ယနေ့ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးရှိလာပြီ; ယနေ့ ငါ၏ အသက်တာလည်း အကျိုးရှိလာပြီ။ ယနေ့ ငါ၏ ရှင်သန်မှု ပြည့်စုံသွားပြီ—ငါသည် ရည်မှန်းချက်ကို ရောက်ရှိပြီးဟု သံသယမရှိ။

Verse 110

अमोघामृतवृष्टिर्मे समायातातिदुर्लभा । त्वदागमनमात्रेण ह्यनायासो महोत्सवः ॥ ११० ॥

ငါ့အတွက် မပျက်မကွက် အမృతမိုးရေ—အလွန်ရှားပါးသောအရာ—ယခု ရောက်လာပြီ။ သင်၏ ရောက်လာခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် အားထုတ်စရာမလိုဘဲ မဟာပွဲတော် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 111

एते च ऋषयः सर्वे कृतार्थां नात्र संशयः । यैः पूर्वं हि तपस्तप्तं तदद्य सफलं प्रभो ॥ ११ ॥

အရှင်ဘုရား၊ ဤရသီတို့အားလုံးသည် အမှန်တကယ် ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံပြီး သံသယမရှိပါ။ ယခင်က ပြုလုပ်ခဲ့သော တပဿာသည် ယနေ့ အကျိုးသီးပွင့် ဖြစ်လာပါပြီ။

Verse 112

कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि न संशयः । तस्मात्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमोनमः ॥ १२ ॥

ကျွန်ုပ်သည် ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံပါပြီ—ပြည့်စုံပါပြီ—ပြည့်စုံပါပြီ၊ သံသယမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် သင့်အား ဦးညွှတ်ပါ၏၊ သင့်အား ဦးညွှတ်ပါ၏၊ သင့်အား ဦးညွှတ်ပါ၏၊ သင့်အား ဦးညွှတ်ပါ၏—ထပ်ခါထပ်ခါ နမස්ကာရပါ၏။

Verse 113

त्वदाज्ञया त्वन्नियोगं साधयामीति मन्मनः । अत्युत्साहसमायुक्तं समाज्ञापय मां प्रभो ॥ १३ ॥

“သင်၏ အမိန့်ဖြင့် သင်၏ တာဝန်ကို ကျွန်ုပ် ဆောင်ရွက်မည်” ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စိတ်ထဲတွင် ထား၍ အလွန်တက်ကြွစွာဖြင့်၊ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ကို ပြည့်စုံစွာ ညွှန်ကြားပါ။

Verse 114

एवमुर्को दीक्षितेन प्रहसन्वामनोऽब्रवीत् । देहि मे तपसि स्थातुं भूमिं त्रिपदसंमिताम् ॥ १४ ॥

ဤသို့ ဒီက္ခိတ (ယဇ္ဉပူဇာပြုသူ) က ပြောဆိုသော်၊ ဝါမန (အရွယ်သေး ဘရဟ္မဏ) သည် ပြုံးလျက် ပြန်ဆိုသည်—“တပဿာ၌ တည်နိုင်ရန် သုံးခြေလှမ်းအတိုင်းအတာရှိသော မြေကို ကျွန်ုပ်အား ပေးပါ။”

Verse 115

एतच्छॄत्वा बलिः प्राह राज्यं याचितवान्नहि । ग्रामं वा नगरं चापि धनं वा किं कृतं त्वया ॥ १५ ॥

ဤသို့ ကြားသော် ဘလိက ပြောသည်—“မင်းနိုင်ငံကို မတောင်းဘူး၊ ရွာကိုလည်း မတောင်းဘူး၊ မြို့ကိုလည်း မတောင်းဘူး၊ ငွေကြေးဥစ္စာကိုလည်း မတောင်းဘူး။ ဒါဆို မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ?”

Verse 116

तन्निशम्य बलिं प्राह विष्णुः सर्वशरीरभृत् । आसन्नभ्रष्टराज्यस्य वैराग्यं जनयन्निवा ॥ १६ ॥

ထိုစကားကိုကြားသော်၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါအားလုံးကို ထောက်ပံ့ထိန်းသိမ်းသော ဗိဿဏုသည် ဘလိထံသို့ မိန့်တော်မူ၏။ မကြာမီ နိုင်ငံတော်ဆုံးရှုံးမည့်သူ၏ စိတ်၌ ဝိရာဂျ (လောကကပ်လှမ်းခြင်း) ကို နှိုးဆော်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 117

श्रीभगवानुवाचा । श्रृणु दैत्यन्द्र वक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतमं परम् । सर्वसंगविहीनानां किमर्थैः साध्यतेवद ॥ १७ ॥

သီရိဘဂဝန် မိန့်တော်မူ၏—“နားထောင်လော့၊ ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်။ ငါသည် လျှို့ဝှက်ထက်လျှို့ဝှက်သော အမြင့်ဆုံး သဒ္ဓမ္မကို သင်အား ပြောကြားမည်။ အလုံးစုံကပ်လှမ်းမှုကင်းသောသူတို့အတွက် လောကီရည်မှန်းချက်နှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာတို့ဖြင့် အဘယ်အရာကို တကယ်တမ်း ရရှိနိုင်သနည်း?”

Verse 118

अहं तु सर्वभूतानामन्तर्यामीति भावय । मयि सर्वमिदं दैत्य किमन्यैः साध्यते वद ॥ १८ ॥

ဤသို့ စိတ်၌ ထင်မြင်ဆင်ခြင်လော့—“ငါသည် သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းရှိ အန္တర్యာမိန် (အတွင်းထိန်းချုပ်သူ) ဖြစ်၏” ဟူ၍။ အို ဒိုင်တျာ၊ အရာအားလုံးသည် ငါ၌ တည်ရှိသဖြင့် အခြားအရာဖြင့် ဘာကို ဆောင်ရွက်နိုင်မည်နည်း—ပြောလော့။

Verse 119

रागद्वेषविहीनानां शान्तानां त्यक्तमायिनाम् । नित्यानंदस्वरुपाणां किमन्यैः साध्यते धनैः ॥ १९ ॥

ရাগနှင့် ဒွေသကင်းသော၊ ငြိမ်းချမ်းသော၊ မာယာ၏ လှည့်စားပြသမှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ နిత్యအာနန္ဒ သဘာဝရှိသူတို့အတွက် အခြားသော ဓနဥစ္စာတို့ဖြင့် အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆောင်ရွက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 120

आत्मवत्सर्वभूतानि पश्यतां शान्तचेतसाम् । अभिन्नमात्मनः सर्वं को दाता दीयते च किम् ॥ १२० ॥

စိတ်ငြိမ်းချမ်း၍ သတ္တဝါအားလုံးကို မိမိအတ္တမတူဟု မြင်သောသူတို့အတွက် အရာအားလုံးသည် အတ္တမှ မခွဲခြားနိုင်။ ထိုအခါ ပေးသူသည် မည်သူနည်း၊ ပေးစရာသည်လည်း အဘယ်နည်း။

Verse 121

पृथ्वीयं क्षत्रियवशा इति शास्त्रेषु निश्चितम् । तदाज्ञायां स्थिताः सर्वे लभन्ते परमं सुखम् ॥ २१ ॥

ဤမြေသည် က္ෂတ္တရိယတို့၏ အာဏာအောက်တွင်ရှိသည်ဟု သာස්တရများ၌ အတည်ပြုထားသည်။ သူတို့၏ တရားသဖြင့်သော အမိန့်အောက်၌ တည်နေသူအားလုံးသည် အမြင့်ဆုံးသော သုခကို ရရှိကြသည်။

Verse 122

दातव्यो मुनिभिश्चापि षष्टांशो भूभुजे बले । महीयं ब्राह्मणानां तु दातव्या सर्व यत्नतः ॥ २२ ॥

မုနိတို့တောင်မှ ဘုရင်သည် အင်အားရှိ၍ ကာကွယ်အုပ်ချုပ်နိုင်သည့်အခါ တစ်ခြောက်ပုံတစ်ပုံကို မြေရှင်ဘုရင်ထံ ပေးသင့်သည်။ သို့ရာတွင် မြေယာကိုမူ ဗြာဟ္မဏတို့အား အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ဂရုတစိုက် ပေးလှူသင့်သည်။

Verse 123

भूमिदानस्य माहात्म्यं न भूतं न भविष्यति । परं निर्वाणमाप्नोति भूमिदो नात्र संशयः ॥ २३ ॥

မြေယာလှူဒါန်းခြင်း၏ မဟာတန်ခိုးသည် အတိတ်ကာလ၌လည်း မရှိခဲ့၊ အနာဂတ်၌လည်း မရှိလာမည်မဟုတ်။ မြေယာပေးလှူသူသည် အမြင့်ဆုံးသော မုက္ခ (နိဗ္ဗာန်) ကို ရောက်ရှိမည်ဟု သံသယမရှိ။

Verse 124

स्वल्पामपि महीं दत्त्वा श्रोत्रियायाहिताग्नये । ब्रह्मलोकमवाप्नोति पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ २४ ॥

ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သိရှိသော (śrotriya) မီးပူဇော်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား မြေယာအနည်းငယ်ပင် လှူဒါန်းလျှင်လည်း ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ခက်ခဲသော ဗြဟ္မလောကကို ရောက်နိုင်သည်။

Verse 125

भूमिदः सर्वदः प्रोक्तो भूमिदो मोक्षभाग्भवेत् । अतिदानं तु तज्ज्ञेयं सर्वपापप्राणाशनम् ॥ २५ ॥

မြေယာပေးလှူသူကို အရာအားလုံးပေးလှူသူဟု ကြေညာထားသည်။ မြေယာလှူသူသည် မုက္ခ၏ အစိတ်အပိုင်းကို ခံစားရမည်။ ထိုအလှူကို အမြင့်ဆုံးသော ဒါနဟု သိမှတ်ပါ—အပြစ်အားလုံး၏ အသက်ရှူကိုပင် ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 126

महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः । दशहस्तां महीं दत्त्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ २६ ॥

မဟာအပြစ်ကြီးဖြင့် မညစ်ညမ်းသူဖြစ်စေ၊ အပြစ်အမျိုးမျိုးဖြင့် လေးလံသူဖြစ်စေ၊ လက်တံဆယ်တံအတိုင်းအတာရှိ မြေတစ်ပိုင်းကို လှူဒါန်းလျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 127

सत्पात्रे भूमिदाता यः सर्वदानफलं लभेत् । भूमिदानसमं नान्यत्त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ २७ ॥

ထိုက်တန်သော လက်ခံသူထံ မြေကို လှူဒါန်းသူသည် ဒါနအမျိုးမျိုး၏ အကျိုးပုဏ္ဏာအားလုံးကို ရရှိ၏။ လောကသုံးပါးတွင် မြေလှူဒါန်းခြင်းနှင့် တူညီသည့်အရာ မရှိ။

Verse 128

द्विजाय वृत्तिहीनाय यः प्रदद्यान्महीं बले । तस्य पुण्यफलं वक्तुं न क्षमोऽब्दशतैरहम् ॥ २८ ॥

အားနှင့် အင်အားတော်တော်ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမရှိသော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံ မြေကို လှူဒါန်းသူ၏ ထိုဒါနမှ ပေါ်ပေါက်သော ပုဏ္ဏာအကျိုးကို ငါသည် ရာနှစ်များတိုင်အောင်ပင် ပြည့်စုံစွာ မဖော်ပြနိုင်။

Verse 129

सक्ताय देवपूजासु वृत्तिहीनाय दैत्यप । स्वल्पामपि महीं दद्याद्यः स विष्णुर्न संशयः ॥ २९ ॥

ဒೈတျာတို့၏ အရှင်ရေ၊ နတ်ပူဇော်ရေး၌ စိတ်အားထက်သန်သော်လည်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမရှိသူထံ မြေကို အနည်းငယ်ပင် လှူဒါန်းသူသည် သံသယမရှိဘဲ ဗိဿနုကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်၏။

Verse 130

इक्षुगोधूम तुवरीपूगवृक्षादिसंयुता । पृथ्वी प्रदीयते येन स विष्णुर्नात्र संशयः ॥ १३० ॥

ကြံ၊ ဂျုံ၊ ပဲမျိုးစုံ၊ ကွမ်းပင်နှင့် အခြားသစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်စုံသော မြေကို ပေးအပ်လှူဒါန်းသူသည် သံသယမရှိဘဲ ဗိဿနုဖြစ်၏။

Verse 131

वृत्तिहीनाय विप्राय दरिद्राय कुटुम्बिने । स्वल्पामपि महींदत्त्वा विष्णुसायुज्यमान्पुयात् ॥ ३१ ॥

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမရှိ၍ ဆင်းရဲကာ မိသားစုကိုထောက်ပံ့နေသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား မြေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပင် လှူဒါန်းလျှင် ဗိဿဏုနှင့် စာယုဇျ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။

Verse 132

सक्ताय देवपूजासु विप्रायाढकिकां महीम् । दत्त्वा लभेत गङ्गायां त्रिरात्रस्नानजं फलम् ॥ ३२ ॥

နတ်ဘုရားပူဇော်မှု၌ စိတ်အားထက်သန်သော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား အာဍ္ဍဟက (āḍhaka) အတိုင်းအတာရှိ မြေကွက်တစ်ကွက် လှူဒါန်းလျှင် ဂင်္ဂါမြစ်၌ သုံးညဆက်တိုက် ရေချိုးခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်ကို ရရှိမည်။

Verse 133

विप्राय वृत्तिहीनाय सदाचाररताय च । द्रोणिकां पृथिवीं दत्त्वा यत्फलं लभते श्रृणु ॥ ३३ ॥

နားထောင်ပါ—အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမရှိ၍ သဒ္ဓါသီလကောင်းမွန်မှု၌ ရင်ခုန်နေသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား ဒြောဏိကာ (droṇikā) အတိုင်းအတာရှိ မြေကို လှူဒါန်းလျှင် မည်သို့သော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်ကို။

Verse 134

गङ्गातीर्थाश्वमेधानां शतानि विधिवन्नरः । कृत्वा यत्फलमाप्वोति तदाप्नोति स पुष्कलम् ॥ ३४ ॥

ဂင်္ဂါတီर्थသို့ သွားရောက်ပူဇော်ခြင်းများနှင့် အရှွမေဓ ယဇ္ဉများကို စည်းကမ်းတကျ ရာချီပြုလုပ်ရာမှ ရသော အကျိုးအမြတ် မည်သမျှရှိသနည်း၊ ထိုအလွန်ပြည့်ဝသော ကုသိုလ်ကိုပင် သူလည်း ရရှိသည်။

Verse 135

ददाति खारिकां भूमिं दरिद्राय द्विजाय यः । तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि वदतो मे निशामय ॥ ३५ ॥

ဆင်းရဲသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား ခါရိကာ (khārikā) အတိုင်းအတာရှိ မြေကို လှူဒါန်းသူအကြောင်း—သူ့ထံ စုဆောင်းလာသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ငါပြောမည်၊ နားထောင်လော့။

Verse 136

अश्वमेधसहस्त्राणि वाजपेयशतानि च । विधाय जाह्नवीतीरे यत्फलं तल्लभेद्धुवम् ॥ ३६ ॥

ဂျာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ပူဇော်ကာ ဝတ္တပြုသူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ ၁,၀၀၀ ကြိမ်နှင့် ဝါဇပေယ ၁၀၀ ကြိမ် ပြုသကဲ့သို့သော ပုဏ္ဏမေတ္တာကို မလွဲမသွေ ရရှိမည်။

Verse 137

भूमिदानं महादानमतिदानं प्रकीर्त्तितम् । सर्वपापप्रशमनमपवर्गफलप्रदम् ॥ ३७ ॥

မြေဒါနသည် မဟာဒါန၊ အလွန်ထူးကဲသော ဒါနဟု ချီးကျူးကြသည်။ ၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို သက်သာစေပြီး မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ၏ အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။

Verse 138

अत्रोतिहासं वक्ष्यामि श्रृणु दैत्यकुलेश्वर । यच्छुत्वा श्रद्धया युक्तो भूमिदानफलं लभेत् ॥ ३८ ॥

ယခု ငါသည် ရှေးဟောင်းပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောမည်—နားထောင်ပါ၊ ဒೈတျယ မျိုးရိုး၏ အရှင်။ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကြားနာသူသည် မြေဒါန၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 139

आसीत्पुरा द्विजवरो ब्राह्मकल्पे महामतिः । दरिद्रो वृत्तिहीनश्च नाम्ना भद्रमतिर्बले ॥ ३९ ॥

ရှေးကာလ ဘြဟ္မာကလ္ပ အခါ၌ ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏ အထူးမြတ်တစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ စိတ်မြင့်မား၍ ပညာရှိသော်လည်း ဆင်းရဲကျပ်တည်းကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမရှိ၊ ဘလ နိုင်ငံ၌ ဘဒ္ရမတိ ဟု အမည်ရ၏။

Verse 140

श्रुतानि सर्वशास्त्राणि तेन वेददिवानिशम् । श्रुतानि च पुराणानि धर्मशास्त्राणि सर्वशः ॥ १४० ॥

သူသည် သာသနာကျမ်းများ အားလုံးကို ကြားနာသင်ယူခဲ့ပြီး ဝေဒကို နေ့ည မပြတ် လေ့လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ပုရာဏများနှင့် ဓမ္မရှာသ္တရများကိုလည်း အစုံအလင် ကြားနာခဲ့သည်။

Verse 141

अभवंस्तस्य षट्पत्न्यः श्रुतिः सिन्धुर्यशोवती । कामिनी मालिनी चैव शोभा चेति प्रकीर्तिताः ॥ ४१ ॥

သူ၌ ဇနီးခြောက်ဦးရှိ၏—Śruti၊ Sindhu၊ Yaśovatī၊ Kāminī၊ Mālinī နှင့် Śobhā ဟူ၍ ရှေးအစဉ်အလာအတိုင်း အမည်များကို ရေတွက်ဖော်ပြကြသည်။

Verse 142

आसु पत्नीषु तस्यासञ्चत्वरिंशच्छतद्वयम् । पुत्राणामसुरश्रेष्ट सर्वे नित्यं बुभुक्षिताः ॥ ४२ ॥

ထိုဇနီးများမှ၊ အဆုရတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ သူ၌ သား ၂၄၂ ယောက်ရှိပြီး၊ သူတို့အားလုံးသည် အမြဲတမ်း ဆာလောင်နေကြ၏။

Verse 143

अकिञ्चनो भद्रमतिः क्षुधार्त्तानात्मजान्प्रियाः । पश्यन्स्वयं क्षुधार्त्तश्च विललापाकुलेन्द्रियः ॥ ४३ ॥

ဆင်းရဲချို့တဲ့သော ဘဒ္ရမတိသည် ဆာလောင်နာကျင်နေသော မိမိချစ်သားသမီးတို့ကို မြင်၍၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ဆာလောင်နာကျင်သဖြင့် အာရုံများလှုပ်ရှားကာ မတည်မငြိမ်ဖြင့် ငိုကြွေးညည်းတွားလေ၏။

Verse 144

धिग्जन्म भाग्यरहितं धिग्जन्म धनवर्जितम् । धिग्जन्म धर्मरहितं धिग्जन्म ख्यातिवर्जितम् ॥ ४४ ॥

ကံကောင်းခြင်းမရှိသော မွေးဖွားခြင်းသည် အရှက်တရားဖြစ်၏; ငွေကြေးမရှိသော မွေးဖွားခြင်းသည်လည်း အရှက်တရားဖြစ်၏။ ဓမ္မမရှိသော မွေးဖွားခြင်းသည် အရှက်တရားဖြစ်၏; ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းမရှိသော မွေးဖွားခြင်းသည်လည်း အရှက်တရားဖြစ်၏။

Verse 145

नरस्य बह्वपत्यस्य धिग्जन्मैश्वर्यवार्जितम् । अहो गुणाः सौम्यता च विद्वत्ता जन्म सत्कुले ॥ ४५ ॥

သားသမီးများစွာရှိသော်လည်း မျိုးရိုးမြင့်မြတ်မှုနှင့် စည်းစိမ်မရှိသော လူ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အရှက်တရားဖြစ်၏။ အဟော—ဂုဏ်သတ္တိတို့သည် အလွန်ချီးမွမ်းထိုက်၏—နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၊ ပညာတတ်မြောက်မှု၊ နှင့် ကောင်းသော မျိုးရိုးအိမ်ထောင်၌ မွေးဖွားခြင်း။

Verse 146

दारिद्याम्बुधिमग्नस्य सर्वमेतन्न शोभते । प्रियाः पुत्राश्चपौत्राश्च बान्धवा भ्रातरस्तथा ॥ ४६ ॥

ဆင်းရဲမှု၏ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ နစ်မြုပ်သူအတွက် ဤအရာအားလုံး မသင့်တော်တော့—ချစ်သူများ၊ သားသမီးများနှင့် မြေးများ၊ ဆွေမျိုးများ၊ အစ်ကိုညီအစ်မများပင် မလှပတော့။

Verse 147

शिष्याश्च सर्वमनुजास्त्यजन्त्यैश्वर्यवार्जितम् । चाण्डालो वा द्विजो वापि भाग्यवानेव पूज्यते ॥ ४७ ॥

တပည့်များနှင့် လူအပေါင်းတို့သည် စည်းစိမ်မရှိသူကို စွန့်ခွာကြသည်။ ချန်ဍာလဖြစ်စေ ဒွိဇဖြစ်စေ ကံကောင်းသူတစ်ဦးတည်းသာ လေးစားပူဇော်ခံရသည်။

Verse 148

दरिद्रः पुरुषो लोके शववल्लोकनिन्दितः । अहो संपत्संमायुक्तो निष्टुरो वाप्यनिष्ठुरः ॥ ४८ ॥

ဤလောက၌ ဆင်းရဲသူကို လူတို့က အလောင်းကဲ့သို့ အပြစ်တင်မုန်းတီးကြသည်။ အို! သို့သော် စည်းစိမ်ရလာသောအခါ ကြမ်းတမ်းသူဖြစ်စေ မကြမ်းတမ်းသကဲ့သို့ပင် အပြစ်များကို လျော့ပေါ့ကြသည်။

Verse 149

गुणहीनोऽपि गुणवान्मूर्खो वाप्यथ पण्डितः । ऐश्वर्यगुणयुक्तश्चेत्पूज्य एव न संशयः ॥ ४९ ॥

ဂုဏ်မရှိသူဖြစ်စေ ဂုဏ်ရှိသူဖြစ်စေ၊ မိုက်သူဖြစ်စေ ပညာရှိဖြစ်စေ—စည်းစိမ်နှင့် အရည်အချင်းတို့ပါရှိလျှင် ထိုသူသည် မသံသယဘဲ လေးစားပူဇော်ခံရသည်။

Verse 150

अहो दरिद्रता दुःखं तत्राप्याशातिदुःखदा । आशाभिभूताः पुरुषा दुःखमश्नुवतेऽक्षयम् ॥ १५० ॥

အို—ဆင်းရဲမှုသည် ဒုက္ခတည်း; ထိုအတွင်း၌ပင် မျှော်လင့်ချက်က ပိုမိုနာကျင်စေသော ဒုက္ခပေးသူ ဖြစ်လာသည်။ မျှော်လင့်ချက်က လွှမ်းမိုးထားသော လူတို့သည် မကုန်ခန်းသော ဝမ်းနည်းဒုက္ခကို ခံစားကြရသည်။

Verse 151

आशयादासा ये दासास्ते सर्वलोकस्य । आशा दासी येषां तेषां दासायते लोकः ॥ ५१ ॥

မျှော်လင့်ခြင်း၏ကျွန်ဖြစ်သူတို့သည် လောကအပေါင်း၏ကျွန်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ သို့ရာတွင် မျှော်လင့်ခြင်းကို မိမိ၏ကျွန်အဖြစ်ထားသူတို့အတွက် လောကသည် သူတို့၏ကျွန်ဖြစ်လာသည်။

Verse 152

मानो हि महतां लोके धनमक्षयमुच्यते । तस्मिन्नाशाख्यरिपुणा माने नष्टे दरिद्रता ॥ ५२ ॥

လောက၌ မဟာပုဂ္ဂိုလ်တို့အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာ (ကောင်းသတင်း) သည် မပျက်မယွင်းသော ဥစ္စာဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် “မျှော်လင့်ခြင်း/မျှော်မှန်းခြင်း” ဟူသော ရန်သူရှိ၍ ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်သွားလျှင် ဆင်းရဲမှုက လိုက်လာသည်။

Verse 153

सर्वशास्त्रार्थवेत्तापि दरिद्रो भाति मूर्खवत् । नैष्किञ्चन्यमहाग्राहग्रस्तानां को विमोचकः ॥ ५३ ॥

ကျမ်းစာအဓိပ္ပါယ်အားလုံးကို သိသူတောင် ဆင်းရဲနေလျှင် မိုက်မဲသူကဲ့သို့ ထင်မြင်ခံရသည်။ “အလုံးစုံမရှိခြင်း” ဟူသော မဟာမိကျောင်းက ဖမ်းဆီးထားသူတို့ကို မည်သူက ကယ်တင်နိုင်မည်နည်း။

Verse 154

अहो दुःखमहो दुःखमहो दुःखं दरिद्रता । तत्रापि पुत्रभार्याणां बाहुल्यमतिदुःखदम् ॥ ५४ ॥

အို—ဒုက္ခပါပဲ၊ ဒုက္ခပါပဲ၊ ဒုက္ခပါပဲ—ဆင်းရဲမှုဟူသည်! ထို့အပြင် သားများစွာနှင့် ဇနီးရှိခြင်း၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက ပိုမိုဒုက္ခပေးသည်။

Verse 155

एवमुक्त्वा भद्रमतिः सर्वशास्त्रार्थपारगः । अन्यमैश्वर्यदं धर्मं मनसाऽचिन्तयत्तदा ॥ ५५ ॥

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ သာသနာကျမ်းအဓိပ္ပါယ်အားလုံးကို ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ဖြတ်ကျော်သိမြင်သူ ဘဒြမတိသည် အိုင်ශ්ဝရ்ய (အာဏာစည်းစိမ်) ပေးသော အခြားသော ဓမ္မတရားကို စိတ်တွင် ဆင်ခြင်လေ၏။

Verse 156

भूमिदानं विनिश्चित्य सर्वदानोत्तमोत्तमम् । दानेन योऽनुमंताति स एव कृतवान्पुरा ॥ ५६ ॥

မြေဒါနသည် ဒါနအမျိုးမျိုးတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု သေချာစွာသိပြီး၊ ထိုဒါနကို သဘောတူ၍ အနုမောဒနာပြုသူသည် ယခင်ကာလ၌ ကိုယ်တိုင် ထိုဒါနကို ပြုခဲ့သူကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 157

प्रापकं परमं धर्मं सर्वकामफलप्रदम् । दानानामुत्तमं दानं भूदानं परिकीर्तितम् ॥ ५७ ॥

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဓမ္မသို့ ပို့ဆောင်ပြီး ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒအပေါင်း၏ အကျိုးကို ပေးစွမ်းသော ထိုဒါနအမျိုးအစားတို့အနက်၊ မြေဒါန (ဘူဒါန) သည် အမြတ်ဆုံးသော ဒါနဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 158

यद्दत्त्वा समवान्पोति यद्यदिष्टतमं नरः । इति निश्चत्य मतिमान्धीरो भद्रमतिर्बले ॥ ५८ ॥

“ဤအရာကို ပေးလှူလျှင် လူသည် စီးပွားတိုးတက်၍ အလိုအလျောက် အလိုအပ်ဆုံးကို ရရှိမည်” ဟု သေချာစွာ ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ ဉာဏ်ရှိ၍ တည်ငြိမ်သောသူ—ကောင်းမြတ်သော အမြင်ရှိသူသည်—ဆုံးဖြတ်ချက်၏ အင်အားဖြင့် ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်သည်။

Verse 159

कौशाम्बींनाम नगरीं कलत्रापत्ययुग्ययौ । सुघोषनामविप्रेन्द्रं सर्वैश्वर्यसमन्एविलितम् ॥ ५९ ॥

ကောသမ္ဘီဟု အမည်ရသော မြို့၌ စုဃိုးသ ဟူသော အထွတ်အမြတ် ဘြာဟ္မဏတစ်ပါးသည် မိမိဇနီးနှင့် သားသမီးတို့နှင့်အတူ နေထိုင်၍ အမျိုးမျိုးသော စည်းစိမ်ချမ်းသာ အပြည့်အဝ ရှိနေ하였다။

Verse 160

गत्वा याचितवान्भूमिं पञ्चहस्तायतां बले । सुघोषो धर्मनिरतस्तं निरीक्ष्य कुटुम्बिक्रम् ॥ १६० ॥

ထိုနေရာသို့ သွား၍ လက်ငါးလက်အလျားရှိသော မြေကွက်တစ်ကွက်ကို တောင်းခံ하였다။ ဓမ္မ၌ အလေးထားသော စုဃိုးသသည် ထိုအိမ်ရှင်နှင့် သူ၏ မိသားစုအခြေအနေကို စူးစမ်းကြည့်ရှု하였다။

Verse 161

मनसा प्रीयमाणेन समभ्यर्च्येदमब्रवीत् । कृतार्थोऽहं भद्रमते सफलं मम जन्म च ॥ ६१ ॥

စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် ထိုသူကို သင့်တင့်စွာ ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက် ပြောသည်– «အို စိတ်မြတ်နိုးသူ၊ ငါသည် အလိုတော်ပြည့်စုံပြီ၊ ငါ့မွေးဖွားခြင်းလည်း အကျိုးသီးပွင့် ဖြစ်လာပြီ»။

Verse 162

मत्कुल पावनं जातं त्वदनुग्रहतो द्विज । इत्युक्त्वा तं समभ्यर्च्य सुघोषो धर्मतत्परः ॥ ६२ ॥

«အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရှင်၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ငါ့မျိုးရိုးသည် သန့်ရှင်းပူဇော်ထိုက်လာပြီ» ဟုဆိုပြီး၊ ဓမ္မကိုအမြဲလိုက်နာသော စုဃောသသည် ထိုသူကို ရိုသေစွာ ပူဇော်ကန်တော့하였다။

Verse 163

पञ्चहस्तमितां भूमिं ददौ तस्मै महामतिः । पृथिवी वैष्णवी पुण्या पृथिवीं विष्णुपालिता ॥ ६३ ॥

ဉာဏ်ကြီးသူသည် လက်တံငါးလက်တံအတိုင်းအတာရှိသော မြေကွက်တစ်ခုကို သူ့အား ပေးအပ်하였다။ အကြောင်းမူကား မြေကြီးသည် သန့်ရှင်း၍ ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဘောရှိပြီး၊ မြေကြီးကို ဗိဿဏုက ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းတော်မူသည်။

Verse 164

पृथिव्यास्तु प्रदानेन प्रीयतां मे जनार्दनः । मन्त्रेणानेन दैत्येन्द्र सुघोषस्तं द्विजोत्तमम् ॥ ६४ ॥

«မြေကြီးကို လှူဒါန်းခြင်းအားဖြင့် ငါ့အပေါ် ယနာရ္ဒန (Janārdana) ပျော်ရွှင်တော်မူပါစေ» ဟု။ အို ဒೈတျအင်္ဒြ (ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်)၊ ဤမန္တရဖြင့် စုဃောသသည် ထိုဗြာဟ္မဏအမြတ် (ဒွိဇိုတ္တမ) ကို ထိုသို့ လျှောက်ထား하였다။

Verse 165

विष्णुबुद्ध्या समभ्यर्च्य तावतीं पृथिवीं ददौ । सोऽपि भद्रमतिर्विप्रो धीमता याचितां भुवम् ॥ ६५ ॥

လက်ခံသူကို ဗိဿဏုဟု သဘောထားကာ ပူဇော်ကန်တော့ပြီး ထိုမျှသော မြေကို လှူဒါန်း하였다။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏ ဘဒ္ရမတိသည်လည်း ပညာရှိက တောင်းခံသည့် မြေကို ပေးအပ်하였다။

Verse 166

दत्तवान्हरिभक्ताय श्रोत्रियाय कुटुम्बिने । सुघोषो भूमिदानेन कोटिवंशसमन्वितः ॥ ६६ ॥

သုဃောသသည် ဟရီ၏ ဘက္တိရှိသူ—ဝေဒပညာတတ် ဂೃಹಸ್ಥတစ်ဦး—ထံသို့ မြေယာကို ဒါနပြုလှူဒါန်းသဖြင့် မျိုးဆက်တန်းစဉ် ဒသသန်းမျိုးဆက်တိုင်အောင် ပြည့်စုံလာ၏။

Verse 167

प्रपेदे विष्णुभवनं यत्र गत्वा न शोचति । बले भद्रमतिश्चापि यतः प्रार्थितवाञ्छ्रियम् ॥ ६७ ॥

သူသည် ဗိဿနု၏ နိဝါသဘုံသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရာ ထိုနေရာသို့ ရောက်လျှင် မစိုးရိမ်မဝမ်းနည်းတော့။ ထို့ပြင် ဘဒ္ရမတိလည်း ကလေးဘဝ၌ပင် သီရိ(ချမ်းသာ)ကို ရရှိခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုအရာကို ဆုတောင်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 168

स्थितवान्विष्णुभवने सकुटुम्बो युगायुतम् । तथैव ब्रह्मसदने स्थित्वा कोटियुगायुतम् ॥ ६८ ॥

သူသည် မိသားစုနှင့်အတူ ဗိဿနု၏ နိဝါသဘုံ၌ ယုဂတစ်သောင်းကြာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့အတူ ဘြဟ္မာ၏ သဘင်တော်၌လည်း ယုဂဒသသန်းကြာ တည်နေခဲ့သည်။

Verse 169

ऐन्द्रं पदं समासाद्य स्थितवान्कल्पपञ्चकम् । ततो भुवं समासाद्य सर्वैश्वर्यसमन्वितः ॥ ६९ ॥

အိန္ဒြ၏ အဆင့်ကို ရောက်ရှိပြီးနောက် ကလ္ပါငါးခုကြာ တည်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြေပြင်လောကသို့ ပြန်ရောက်လာကာ အာဏာနှင့် ချမ်းသာအမျိုးမျိုး အပြည့်အစုံဖြင့် ပြည့်စုံလာ၏။

Verse 170

जातिस्मरो महाभागो बुभुजे भोगमुत्तमम् । ततो भद्रमतिर्दैत्य निष्कामो विष्णुतत्परः ॥ १७० ॥

အတိတ်ဘဝများကို မှတ်မိသော မဟာကံကောင်းသူသည် အထူးကောင်းမွန်သော ဘောဂကို ခံစားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဒೈတျ ဘဒ္ရမတိသည် ကာမဆန္ဒကင်းစင်၍ ဗိဿနုတော်၌သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်သောသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 171

पृथिवीं वृत्तिहीनेभ्यो ब्राह्मणेभ्यः प्रदत्तवान् । तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा तत्त्वैश्वर्यमनुत्तमम् ॥ ७१ ॥

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမရှိသော ဗြာဟ္မဏများအား မြေယာနှင့် အသက်မွေးမှုကို ပေးလှူတော်မူ၏။ ထိုကြောင့် သခင်ဗိဿနုသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်၍ တတ္တဝ (tattva) အခြေပြု မတူညီသော အာဏာအထွတ်အထိပ်ကို ချီးမြှင့်တော်မူ၏။

Verse 172

कोटिवंशसमेतस्य ददौ मोक्षमनुत्तमम् । तस्माद्दैत्यपते मह्यं सर्वधर्मपरायण ॥ ७२ ॥

ကိုဋိအမျိုးအနွယ်နှင့်တကွရှိသူတစ်ဦးတောင် မတူညီသော မောက္ခ (mokṣa) ကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်၊ ဓမ္မအားလုံးကို အားထားသူရေ—အဲဒီတူညီသော ကရုဏာကို ကျွန်ုပ်အားလည်း ပေးပါ။

Verse 173

तपश्चरिष्येमोक्षाय देहि मे त्रिपदां महीम् । वैरोचनिस्ततो दृष्टः कलशं जलपूरितम् ॥ ७३ ॥

“မောက္ခအတွက် တပသျာကို ကျင့်မည်၊ သုံးခြေလှမ်းစာ မြေကို ကျွန်ုပ်အား ပေးပါ” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် ဗိရောစန၏သား ဘလီသည် ရေပြည့် ကလသ (အိုး) ကို ကိုင်ထားကာ အလှူပူဇော်ပွဲအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်ဟု မြင်ရ၏။

Verse 174

आददे पृथिवीं दातुं वर्णिने वामनाय । विष्णुः सर्वगतोज्ञात्वा जलधारावरोधिनम् ॥ ७४ ॥

တောက်ပသော ဝါမန (Vāmana) သို့ မြေကို လှူရန် ဘလီသည် အလှူအတန်းကို စတင်ယူဆောင်၏။ သို့သော် အရာရာတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ဗိဿနုသည် လောင်းရေ (libation) စီးဆင်းမှုကို တားဆီးနေသူကို သိမြင်တော်မူ၏။

Verse 175

काव्यं हस्तस्थदर्भाग्रं तच्छरे संन्यवेशयत् । दर्भाग्रेऽभून्महाशस्त्रं कोटिसूर्यसमप्रभम् ॥ ७५ ॥

ကာဝျ (Kāvya) သည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဒರ್ಭမြက် အဖျားကို ထိုမြားပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။ ဒರ್ಭအဖျားပေါ်တွင် ကိုဋိနေများကဲ့သို့ တောက်ပသော မဟာလက်နက်တစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 176

अमोघं ब्राह्ममत्युग्रं काव्याक्षिग्रासलोलुपम् । आयाय भार्गवसुरानसुरानेकचक्षुषा ॥ ७६ ॥

မလွဲမသွေ ဘြဟ္မာလက်နက်သည် အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ ကာဗျာ(ရှုကရ)၏ မျက်စိကို မျိုချင်စိတ်ပြင်းထန်ကာ မျက်စိတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဘာရ္ဂဝ(ရှုကရ)၊ ဒေဝတို့နှင့် အဆုရတို့ထံသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 177

पश्येति वांदिदेशे च दर्भाग्रं शस्त्रसन्निभम् । बलिर्ददौ महाविष्णोर्महीं त्रिपदसंमिताम् ॥ ७७ ॥

“ကြည့်ပါ” ဟုဆိုကာ လက်နက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ဒರ್ಭမြက်အဖျားကို ညွှန်ပြ၏။ ထို့နောက် ဘလီသည် မဟာဝိෂ္ဏုအား သုံးခြေလှမ်းဖြင့် တိုင်းတာမည့် မြေပြင်ကို ပေးအပ်၏။

Verse 178

ववृधे सोऽपि विश्वात्मा आब्रह्यभुवनं तदा । अमिमीत महीं द्वाभ्यां पद्भ्यां विश्वतनुर्हरिः ॥ ७८ ॥

ထိုအခါ စကြဝဠာအတ္တမဟာတန်ခိုးရှင်သည် ဘြဟ္မာလောကအထိ ကမ္ဘာလောကအားလုံးကို လွှမ်းမိုးအောင် ချဲ့ထွင်၏။ စကြဝဠာကိုယ်တော် ဟရီသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းတည်းဖြင့် မြေကို တိုင်းတာ၏။

Verse 179

स आब्रह्मकटाहांतपदान्येतानि सप्रभः । पादाङ्गुष्ठाग्रनिर्भिन्नं ब्रह्माण्डं विभिदे द्विधा ॥ ७९ ॥

အလင်းရောင်တောက်ပသော သူ၏ ခြေရာများသည် ဘြဟ္မာ၏ စကြဝဠာ “အိုးကြီး” အဆုံးစွန်ထိ ရောက်လေ၏။ ထို့နောက် သူ၏ ခြေမကြီးအဖျားဖြင့် ဘြဟ္မာဏ္ဍ (စကြဝဠာဥ) ကို ထိုးဖောက်ကာ နှစ်ပိုင်း ခွဲလေ၏။

Verse 180

तद्दारा बाह्यसलिलं बहुधारं समागतम् । धौतविष्णुपदं तोयं निर्मलं लोकपावनम् ॥ १८० ॥

ထိုအပေါက်မှ ပြင်ပရေများသည် စီးကြောင်းများစွာဖြင့် စုဝေးလာ၏—ဗိෂ္ဏု၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောခဲ့သော ရေဖြစ်၍ သန့်ရှင်းကာ လောကတို့ကို သန့်စင်ပေး၏။

Verse 181

अजाण्डबाह्यनिलयं धारारुपमवर्त्तत । तज्जलं पावनं श्रेष्टं ब्रह्मादीन्पावयत्सुरान् ॥ ८१ ॥

ဗြဟ္မာအဏ္ဍ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအဝိုင်း) အပြင်ဘက်၌ နေထိုင်လျက်၊ မပြတ်မတောက် စီးဆင်းသော ရေစီးအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုရေသည် အလွန်သန့်စင်မြတ်သောကြောင့် ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကိုပါ သန့်စင်စေ၏။

Verse 182

सत्पर्षिसेवितं चैव न्यपतन्मेरुमूर्द्धनि ॥ ८२ ॥

ထို့နောက် သတ္တဝါမြတ်သော ရှင်ရသီတို့က မကြာခဏ ဆည်းကပ်ဂုဏ်ပြုရာ မေရုတောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလေ၏။

Verse 183

एतद्दष्ट्वाद्भुतं कर्म ब्रह्माद्या देवतागणाः । ऋषयो मनवश्चैव ह्यस्तुवन्हर्षविह्वलाः ॥ ८३ ॥

ဤအံ့ဩဖွယ် ကုသိုလ်ကမ္မကို မြင်ကြသော် ဗြဟ္မာနှင့် ဒေဝတားအစုအဖွဲ့တို့၊ ရှင်ရသီများနှင့် မနုတို့ပါ ပျော်ရွှင်လွန်ကဲ၍ ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 184

देव ऊचुः । नमः परेशाय परात्मरुपिणे परात्परायापररुपधारिणे । ब्रह्मात्मने ब्रह्मरतात्मबुद्धये नमोऽस्तु तेऽव्याहतकर्मशीलिने ॥ ८४ ॥

ဒေဝတားတို့ဆိုကြသည်— အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်တော်၊ အမြင့်မြတ်သော အတ္တမ (ပရမာတ္မ) အဖြစ်တည်ရှိတော်မူသော အရှင်တော်အား နမောတော်။ အလွန်အလွန်ကို ကျော်လွန်တော်မူပြီး ထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဍာန်များကိုလည်း ခံယူတော်မူသော အရှင်တော်အား နမောတော်။ ဗြဟ္မန်၏ အနှစ်သာရဖြစ်တော်မူ၍ ဗြဟ္မန်၌ စိတ်ဉာဏ်အတွင်းပိုင်း စိမ့်ဝင်တည်ငြိမ်သော အရှင်တော်အား နမောတော်။ လုပ်ဆောင်မှုနှင့် သဘောထား မည်သို့မျှ မတားဆီးနိုင်သော အရှင်တော်အား နမောတော်။

Verse 185

परेश परमानन्द परमात्मन्परात्पर । सर्वात्मने जगन्मूर्त्ते प्रमाणातीत ते नमः ॥ ८५ ॥

အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်တော်၊ အမြင့်မြတ်သော အာနန္ဒ၊ ပရမာတ္မ၊ အလွန်အလွန်ကို ကျော်လွန်တော်မူသော အရှင်တော်အား နမောတော်။ အရာအားလုံး၏ အတ္တမဖြစ်တော်မူ၍ ကမ္ဘာလောကကို ရုပ်အဖြစ်ဆောင်တော်မူသော အရှင်တော်၊ သက်သေအထောက်အထား အားလုံးကို ကျော်လွန်တော်မူသော အရှင်တော်အား နမောတော်။

Verse 186

विश्वतश्चक्षुषे तुभ्यं विश्वतो बाहवे नमः । विश्वतः शिरसे चैव विश्वतो गतये नमः ॥ ८६ ॥

အရပ်ရပ်၌ မျက်စိရှိတော်မူသော သင့်အား နမောနမတ်ပြုပါ၏။ အရပ်ရပ်သို့ လက်တော်များ ပျံ့နှံ့တော်မူသော သင့်အား နမောနမတ်ပြုပါ၏။ အရပ်ရပ်၌ ဦးခေါင်းတော်ရှိတော်မူသော သင့်အားလည်း နမောနမတ်ပြုပါ၏။ အရပ်ရပ်သို့ သွားလာလှုပ်ရှားမှုနှင့် လမ်းကြောင်း ပျံ့နှံ့တော်မူသော သင့်အား နမောနမတ်ပြုပါ၏။

Verse 187

एवं स्तुतो महाविष्णुर्ब्रह्याद्यैः स्वर्द्दवौकसाम् । दत्त्वाभयं च मुमुदे देवदेवः सनातनः ॥ ८७ ॥

ဤသို့ ဘြဟ္မာနှင့် ကောင်းကင်နေထိုင်သော ဒေဝတားတို့က ချီးမွမ်းကြသဖြင့် မဟာဗိṣṇု—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ အနန္တသနာတန—သည် အကြောက်ကင်းခြင်းကို ပေးတော်မူ၍ ပျော်မြူးတော်မူ၏။

Verse 188

विरोचनात्मजं दैत्यं पदैकार्थं बबन्ध ह । ततः प्रपन्नं तु बलिं ज्ञात्वा चास्मै रसातलम् । ददौ तद्वारपालश्च भक्तवश्यो बभूव ह ॥ ८८ ॥

ဗိရောစန၏သား ဒိုင်တျာ ဘလိကို မဟာဗိṣṇုသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း၏ အာနုဘော်ဖြင့် ချည်နှောင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် အလုံးစုံအပ်နှံ၍ ခိုလှုံလာသော ဘလိကို သိမြင်တော်မူပြီး ရသာတလကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဘက္တဝရှ—ဘက္တ၏ ချစ်ခြင်းအောက်၌ လိုက်နာတော်မူသော—ဖြစ်လာကာ ထိုနေရာ၌ တံခါးစောင့်အဖြစ် ကိုယ်တိုင် ရပ်တော်မူ၏။

Verse 189

नारद उवाच । रसातले महाविष्णुर्विरोचनसुतस्य वै । किं भोज्यं कल्पयामास घोरे सर्पभयाकुले ॥ ८९ ॥

နာရဒက မေးလေ၏—ရသာတလ၌ မြွေကြောက်မက်ဖွယ် ပြင်းထန်သော အရပ်၌ ဗိရောစန၏သားအတွက် မဟာဗိṣṇုသည် မည်သို့သော အစာကို စီမံပြင်ဆင်တော်မူသနည်း။

Verse 190

सनक उवाच । अमन्त्रितं हविर्यत्तु हूयते जातवेदसि । अपात्रे दीयते यच्च तद्धोरं भोगसाधनम् ॥ १९० ॥

သနကက မိန့်၏—မန်တရမပါဘဲ ဇာတဝေဒသ (အဂ္နိ) ထဲသို့ လှူပူဇော်သော ဟဝိရ်အလှူနှင့်၊ မထိုက်တန်သောသူထံ ပေးအပ်သော ဒါနတို့သည်—နှစ်မျိုးစလုံး ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာ၍ လောကီဘောဂကိုသာ ဖြစ်စေသော ခံစားမှု၏ ကိရိယာ (ချည်နှောင်မှု) ဖြစ်သော်လည်း စစ်မှန်သော ကုသိုလ်မဟုတ်။

Verse 191

हुतं हविरशुचिना दृत्तं सत्कर्म यत्कृतम् । तत्सर्वं तत्र भोगार्हमधः पातफलप्रदम् ॥ ९१ ॥

မသန့်ရှင်းသော ဟဝိရ်ဖြင့် ပြုသော ဟုတ (ပူဇော်သက္ကာ) နှင့် မသန့်ရှင်းစွာ ပြုလုပ်သည့် ကောင်းမှုဟု ခေါ်သော လုပ်ရပ်တို့—အကုန်လုံးသည် အောက်လောက၌သာ “ခံစား” ရန်သင့်တော်ပြီး ကျဆင်းခြင်း၏ အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။

Verse 192

एवं रसातलं विष्णुर्बलये सासुराय तु । दत्त्वाभयं च सर्वेषां सुराणां त्रिदिवं ददौ ॥ ९२ ॥

ဤသို့ဖြင့် ဗိဿဏုသည် ဘလိကို အဆုရတပ်နှင့်တကွ ရသာတလသို့ ချထား၍၊ ဒေဝတို့အားလုံးကို အဘယ (ကြောက်မက်ခြင်းကင်း) ပေးတော်မူပြီး တ్రိဒိဝ (ကောင်းကင်လောက) ကို ပြန်လည်ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 193

पूज्यमानोऽमरगणैः स्तूयमानो महर्षिभिः । गंधर्वैर्गीयमानश्च पुनर्वामनतां गतः ॥ ९३ ॥

ဒေဝတပ်စုတို့က ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြ၍၊ မဟာရ္ရှီတို့က ချီးမွမ်းကြပြီး၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့က သီဆိုကြသဖြင့်—အရှင်သည် ထပ်မံ၍ ဝာမနရုပ်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 194

एतद्दृष्ट्वा महत्कर्ममुनयो ब्रह्मवादिनः । परस्परं स्मितमुखाः प्रणेभुः पुरुषोत्तमम् ॥ ९४ ॥

ဤကြီးမြတ်သော ကర్మကို မြင်ကြသော် မုနိတို့—ဗြဟ္မဝါဒင် (ဗြဟ္မကို ဟောကြားသူ) များသည် အချင်းချင်း ပြုံးမော၍ ပုရုရှောတ္တမ (အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှ) ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 195

सर्वभूतात्मको विष्णुर्वामनत्वमुपागतः । मोहयन्निखिलं लोकं प्रपेदे तपसे वनम् ॥ ९५ ॥

သတ္တဝါအားလုံး၏ အတ္တမ (အတွင်းသဘော) ဖြစ်သော ဗိဿဏုသည် ဝာမနရုပ်ကို ခံယူတော်မူ၍၊ လောကအားလုံးကို မောဟဖြစ်စေကာ တပသ (အတိအကျင့်) ပြုရန် တောသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 196

एवं प्रभावा सा देवी गङ्गा विष्णुपदोद्भवा । यस्याः स्मरणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः ॥ ९६ ॥

ဤသို့ပင် ဗိဿဏု၏ ခြေတော်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဒေဝီ ဂင်္ဂါ၏ မဟာအာနုဘော် ဖြစ်၏။ သူမကို သတိရရုံဖြင့်ပင် အပြစ်အကုန်လုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 197

इदं तु गङ्गामाहात्म्यं यः पठेच्छृणुयादपि । देवालये नदीतीरे सोऽश्वमेधफलं लभेत् ॥ ९७ ॥

ဤ ဂင်္ဂါမဟာတ္မိယကို ဘုရားကျောင်း၌ သို့မဟုတ် မြစ်ကမ်းနား၌ ဖတ်ရွတ်သူ၊ နားထောင်သူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိမည်။