Prāyaścitta for Mahāpātakas and the Sin-destroying Power of Viṣṇu-smaraṇa

Verse 1

सनक उवाच । प्रायश्चित्तविधिं वक्ष्ये श्रृणु नारद सांप्रतम् । प्रायश्चित्तविशुद्धात्मा सर्वकर्मफलं लभेत् ॥ १ ॥

သနကက ပြောတော်မူသည်—ယခု နာရဒာ၊ နားထောင်လော့။ ငါသည် ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်ပြေသန့်စင်ခြင်း) ၏ နည်းလမ်းကို ရှင်းပြမည်။ ပရాయశ္စိတ္တကြောင့် အတွင်းစိတ်သန့်စင်သူသည် လုပ်ဆောင်မှုအားလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 2

प्रायश्चित्तविहीनैस्तु यत्कर्म क्रियते मुने । तत्सर्वं निष्फलं प्रोक्तं राक्षसैः परिसेवितम् ॥ २ ॥

အို မုနိ၊ သတ်မှတ်ထားသော ပရాయశ္စိတ္တ မပါဘဲ ပြုလုပ်သည့် အခမ်းအနား သို့မဟုတ် လုပ်ဆောင်မှု မည်သည့်အရာမဆို အကျိုးမရှိဟု ဆိုကြ၏။ ထိုသည် ရာක්ෂသများ (မကောင်းသော သက်ရောက်မှုများ) လာရောက်လေ့ရှိသည့် အရာဟုလည်း ပြောကြ၏။

Verse 3

कामक्रोधविहीनैश्च धर्मशास्त्रविशारदैः । प्रष्टव्या ब्राह्मणा धर्मं सर्वधर्मफलेच्छुभिः ॥ ३ ॥

ကာမနှင့် က্ৰောဓ မရှိဘဲ ဓမ္မရှာස්တရများကို ကျွမ်းကျင်သော ဘြာဟ္မဏများထံသို့၊ ဓမ္မအားလုံး၏ အကျိုးကို လိုလားသူတိုင်း သွားရောက်မေးမြန်းသင့်၏။

Verse 4

प्रायश्चित्तानि चीर्णानि नारायणपराङ्मुखैः । न निष्पुनंति विप्रेंद्र सुराभांडमिवापगाः ॥ ४ ॥

အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်ရေ၊ နာရာယဏကို မျက်နှာလွှဲသူတို့ ပြုသော ပရాయရှ္စိတ္တများသည် မသန့်စင်စေပါ။ အရက်ဖြည့်ထားသော အိုးကို မြစ်ရေက မသန့်စင်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 5

ब्रह्महा च सुरापी च स्तेयी च गुरुतल्पगः । महापातकिननस्त्वेते तत्संसर्गी च पंचमः ॥ ५ ॥

ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူ၊ အရက်သောက်သူ၊ ခိုးသူ၊ ဆရာ၏ အိပ်ရာကို ဖောက်ပြန်သူ—ဤသူတို့ကို မဟာပာတကင် (အပြစ်ကြီးသူ) ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထို့ပြင် သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းနေသူကို ပဉ္စမအဖြစ် ရေတွက်၏။

Verse 6

यस्तु संवत्सरं ह्यतैः शयनासनभोजनैः । संवसेत्सह तं विद्यात्पतितं सर्वकर्मसु ॥ ६ ॥

သို့ရာတွင် ထိုသူမျိုးနှင့် တစ်နှစ်ပြည့် အတူနေ၍ အိပ်ရာ၊ ထိုင်ခုံ၊ အစားအစာကို မျှဝေသုံးစွဲသူကို—ဓမ္မကర్మ အားလုံး၌ ပတိတ (ကျဆုံးသူ) ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 7

अज्ञानाद्वाह्मणं हत्वा चीरवासा जटी भवेत् । स्वेनैव हतविप्रस्य कपालमपि धारयेत् ॥ ७ ॥

မသိမသာဖြင့် ဗြာဟ္မဏကို သတ်မိလျှင်၊ သစ်ခွံအဝတ်ကို ဝတ်၍ ဆံပင်ကို ကြိုးကပ်ကပ် (jāṭā) ထားရမည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်တိုင်သတ်ခဲ့သော ဗြာဟ္မဏ၏ ခေါင်းခွံကိုပင် ဆောင်ထားရမည်။

Verse 8

तदभावे मुनिश्रष्ट कपालं वान्यमेव वा । तद्द्रव्यं ध्वजदंडे तु धृत्वा वनचरो भवेत् ॥ ८ ॥

အို မုနိအထွတ်အမြတ်ရေ၊ ထိုအရာ မရရှိလျှင် ခေါင်းခွံခွက်တစ်လုံး သို့မဟုတ် သင့်တော်သော အခြားအိုးတစ်လုံးကို ယူနိုင်သည်။ ထိုလိုအပ်သော ပစ္စည်းကို အလံတိုင်ပေါ်တွင် တင်ဆောင်၍ တောတွင်းလှည့်လည်သော တပသီအဖြစ် နေထိုင်ရမည်။

Verse 9

वन्याहारो वसेतत्र वारमेकं मिताशनः । सम्यक्संध्यामुपासीत त्रिकालं स्नानमाचरेत् ॥ ९ ॥

ထိုနေရာ၌ ကာလတစ်ပိုင်း နေထိုင်၍ တောအစာဖြင့် အသက်မွေးကာ အစားအစာကို မျှတစွာ စားသုံးရမည်။ စန္ဓျာဝန္ဒနာကို သေချာစွာ ပြုလုပ်၍ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ရေချိုးကျင့်ရမည်။

Verse 10

अध्ययनाध्यापनादून्वर्जयेत्संस्मरेद्धरिम् । ब्रह्मचारी भवेन्नित्यं गंधमाल्यादि वर्जयेत् ॥ १० ॥

စာသင်ခြင်းနှင့် သင်ကြားခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည့် အရာများကို ရှောင်ကြဉ်၍ ဟရီ (Hari) ကို အမြဲသတိရစေ။ အမြဲတမ်း ဗြဟ္မစာရီအဖြစ် နေထိုင်ကာ နံ့သာ၊ ပန်းကုံး စသည့် အာရုံခံအလှဆင်မှုများကို စွန့်လွှတ်ရမည်။

Verse 11

तीर्थान्यनुवसेच्चैव पुण्याश्चावाश्रमांस्तथा । यदि वन्यैर्न जीवेत ग्रामे भिक्षां समाचरेत् ॥ ११ ॥

သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ (tīrtha) များ၌လည်းကောင်း၊ ပုဏ္ဏအာရှရမ်များ၌လည်းကောင်း နေထိုင်ရမည်။ တောထွက်ပစ္စည်းဖြင့် မရှင်သန်နိုင်လျှင် ရွာသို့သွားကာ ဘိက္ခာဖြင့် သေချာစွာ အသက်မွေးရမည်။

Verse 12

द्वादशाब्दं व्रतं कुर्यादेवं हरिपरायणः । ब्रह्महा शुद्धिमाप्नोति कर्मार्हश्चैव जायते ॥ १२ ॥

ဤသို့ ဟရီ (Hari) ကိုသာ အားကိုးသောသူသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ ဝရတ (vow) ကို ကျင့်သင့်သည်။ ထိုဝရတကြောင့် ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူတောင် သန့်စင်မှု ရရှိကာ ဝေဒကရိယာများကို ပြန်လည် ဆောင်ရွက်နိုင်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 13

व्रतमध्ये मृगैर्वापि रोगैर्वापि निषूदितः । गोनिमित्तं द्विजार्थं वा प्राणान्वापि परित्यजेत् ॥ १३ ॥

ဝရတကို ကျင့်နေစဉ်အတွင်း တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကြောင့် သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ရောဂါကြောင့် သေဆုံးခြင်း၊ သို့တည်းမဟုတ် နွားအတွက် သို့မဟုတ် ဒွိဇ (brāhmaṇa) ၏ အကျိုးအတွက် အသက်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း—ထိုသို့သော သေခြင်းသည် ဓမ္မတရားနှင့် ကိုက်ညီသည်ဟု ချီးမြှောက်ကြသည်။

Verse 14

यद्वा दद्याद्द्विजेंद्राणां गवामयुतमुत्तसम् । एतेष्वन्यतमं कृत्वा ब्रह्महा शुद्धिमान्पुयात् ॥ १४ ॥

သို့မဟုတ်လည်း နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူတို့အနက် အထွတ်အမြတ်တို့အား အလွန်မြတ်သော အလှူတော်အဖြစ် နွားတစ်သောင်းကို ပေးလှူနိုင်၏။ ဤအပြစ်ဖြေမှုတို့အနက် တစ်မျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်လျှင် ပုဏ္ဏားသတ်သူပင် သန့်စင်လာ၏။

Verse 15

दीक्षितं क्षत्रियं हत्वा चरेद्धि ब्रह्महव्रतम् । अग्निप्रवेशनं वापि मरुत्प्रपतनं तथा ॥ १५ ॥

ဒီက္ခာခံပြီးသော က္ෂတ္တရိယကို သတ်မိလျှင် ဘြဟ္မဟတ္ယာအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အပြစ်ဖြေဝတ် (ဘြဟ္မဟဝရတ) ကို အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်ရမည်။ သို့မဟုတ် မီးထဲဝင်ခြင်း၊ သို့တည်းမဟုတ် အမြင့်မှ ကျဆင်းခြင်းတို့ကိုလည်း အပြစ်ဖြေအဖြစ် ပြုနိုင်၏။

Verse 16

दीक्षीतं ब्राह्मणं हत्वा द्विगुणं व्रतमाचरेत् । आचार्यादिवधे चैव व्रतमुक्तं चतुर्गुणम् ॥ १६ ॥

ဒီက္ခာခံပြီးသော ပုဏ္ဏားကို သတ်မိလျှင် သတ်မှတ်ထားသော အပြစ်ဖြေဝတ်ကို နှစ်ဆဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့ပြင် အာစာရျ (ဆရာ) စသည်တို့ကို သတ်မိသောအခါ ဝတ်ကို လေးဆဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 17

हत्वा तु विप्रमात्रं च चरेत्संवत्सरं व्रतम् । एवं विप्रस्य गदितः प्रायश्चित्तविधिर्द्विज ॥ १७ ॥

သို့သော် ပုဏ္ဏားတစ်ဦးတည်းကိုသာ သတ်မိလျှင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အပြစ်ဖြေဝတ်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့ကြောင့်၊ အို နှစ်ကြိမ်မွေးသူ၊ ပုဏ္ဏားသတ်မှုအတွက် အပြစ်ဖြေစည်းကမ်းကို ဤသို့ ဆိုပြီးပြီ။

Verse 18

द्विगुणं क्षत्रियस्योक्तं त्रिगुणं तु विशः स्मृतम् । ब्राह्मणं हंति यः शूद्रस्तं मुशल्यं विर्दुर्बुधाः ॥ १८ ॥

က္ෂတ္တရိယအတွက် အပြစ်ဒဏ်ကို နှစ်ဆဟု ဆိုကြပြီး၊ ဝိုင်ရှျအတွက် သုံးဆဟု မှတ်ယူကြသည်။ သို့သော် ပညာရှိတို့က ပုဏ္ဏားကို သတ်သော ရှုဒ္ဒရကို မုသလ (တုတ်ကြီး) ဖြင့် သေဒဏ်ပေးရမည်ဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 19

राज्ञैव शिक्षा कर्तव्या इति शास्तेषु निश्चयः । ब्राह्मणीनां वधे त्वर्द्धं पादः स्यात्कन्यकावधे ॥ १९ ॥

သတ်မှတ်သော သာသနာကျမ်းများအရ အပြစ်ဒဏ်ကို မင်းသာ ချမှတ်ရမည်ဟု အတည်ပြုထားသည်။ ဗြာဟ္မဏီမိန်းမကို သတ်လျှင် ဒဏ်ကို တစ်ဝက်လျှော့ရမည်၊ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးသော မိန်းကလေးကို သတ်လျှင် ဒဏ်ကို လေးပုံတစ်ပုံသာ ချမှတ်ရမည်။

Verse 20

हत्वा त्वनुपनीतांश्च तथा पादव्रतं चरेत् । हत्वा तु क्षत्रियं विप्रः षडब्दं कुच्छ्रमाचरेत् ॥ २० ॥

ဥပနယန (upanayana) မခံယူရသေးသူများကို သတ်မိလျှင် အပြစ်ဖြေရာတွင် ပာဒဝရတ (pāda-vrata) ကို ကျင့်ရမည်။ သို့ရာတွင် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက က္ଷတ္တရိယကို သတ်မိလျှင် ခြောက်နှစ်တိုင် ကೃစ္ଛရ (kṛcchra) ပင်နန့်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 21

संवत्सरं त्रयं वेश्यं शूर्द्रं हत्वा तु वत्सरम् । दीक्षितस्य स्त्रियं हत्वा ब्राह्मणी चाष्टवत्सरान् ॥ २१ ॥

ဝိုင်ရှျ (Vaiśya) ကို သတ်မိလျှင် သုံးနှစ်ပင်နန့်၊ ရှူဒြ (Śūdra) ကို သတ်မိလျှင် တစ်နှစ်ပင်နန့် ဖြစ်သည်။ ဒိက္ခိတ (dīkṣita) ယောက်ျား၏ ဇနီးကို သတ်မိလျှင် ရှစ်နှစ်ပင်နန့်၊ ထိုနည်းတူ ဗြာဟ္မဏီကို သတ်မိလျှင်လည်း ရှစ်နှစ်ပင်နန့် ဖြစ်သည်။

Verse 22

ब्रह्महत्याव्रतं कृत्वा शुद्धो भवति निश्चितम् । प्रायश्चित्तं विधानं तु सर्वत्र मुनिसत्तम ॥ २२ ॥

ဗြဟ္မဟတ္ယာ (brahma-hatyā) အပြစ်ဖြေဝရတကို ကျင့်ပြီးလျှင် သန့်စင်သွားသည်ဟု အတည်ပြုထားသည်။ အို မုနိသတ္တမ၊ သတ်မှတ်ထားသော အပြစ်ဖြေစည်းကမ်းသည် လိုအပ်ရာ အားလုံးတွင် အသုံးချရသည်။

Verse 23

वृद्धातुरस्त्रीबालानामर्द्धमुक्तं मनीषिभिः । गौडी पैष्टी च माध्वी च विज्ञेया त्रिविधा सुरा ॥ २३ ॥

အသက်ကြီးသူ၊ နာမကျန်းသူ၊ မိန်းမနှင့် ကလေးတို့အတွက် ပညာရှိတို့က ပုံမှန်အတိုင်းမဟုတ်ဘဲ တစ်ဝက်သာ သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ပြင် သေရည် (surā) သုံးမျိုးရှိသည်ဟု သိရမည်—ဂေါဍီ (gauḍī) သကြားရည်/မိုလက်စ်အခြေခံ၊ ပိုင်ရှ္ဋီ (paiṣṭī) သီးနှံအခြေခံ၊ မာဓ္ဝီ (mādhvī) ပျားရည်အခြေခံ။

Verse 24

चातुर्वर्ण्यारपेया स्यात्तथा स्त्रीभिश्च नारद । क्षीरं घृतं वा गोमूत्रमेतेष्वन्यतमं मुने ॥ २४ ॥

အို နာရဒ၊ ဤပူဇော်ခြင်းကို ဇာတ်လေးပါးလုံးနှင့် အမျိုးသမီးများလည်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။ အို ရသေ့၊ ၎င်းကို နို့၊ ထောပတ်ကြည်၊ သို့မဟုတ် နွားကျင်ငယ်ရေတို့ဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်သည်။

Verse 25

स्नात्वर्द्रवासा नियतो नारायणमनुस्मरन् । पक्वायसनिभं कृत्वा पिबेज्चैवोदकं ततः ॥ २५ ॥

ရေချိုးပြီးနောက် စိုစွတ်သောအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်လျက် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ နာရာယနဘုရားကို အောက်မေ့သတိရသင့်သည်။ ထို့နောက် မီးဖုတ်ထားသော သံကဲ့သို့ (ပူသောအရည်) ကို ပြုလုပ်ပြီး ထိုရေကို သောက်သင့်သည်။

Verse 26

तत्तु लौहेन पात्रेण ह्यायसेनाथवा पिबेत् । ताम्रेण वाथं पात्रेण तत्पीत्वा मरणं व्रजेत् ॥ २६ ॥

ထိုအရာကို သံ သို့မဟုတ် သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခွက်ဖြင့်သာ သောက်သင့်သည်။ သို့သော် ကြေးနီခွက်ဖြင့် သောက်ပါက၊ သောက်ပြီးသည်နှင့် သေဆုံးခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 27

सुरापी शुद्धिमाप्नोति नान्यथा शुद्धिरिष्यते । अज्ञानादात्मबुद्द्या तु सुरां पीत्वा द्विजश्चरेत् ॥ २७ ॥

သေရည် (သုရာ) သောက်သူသည် သန့်စင်မှုကို ရရှိ၏ - အခြားသန့်စင်နည်း မရှိပါ။ သို့သော် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ) သည် အခြားအရာဟု ထင်မှတ်၍ မသိနားမလည်ဘဲ သေရည်ကို သောက်မိပါက၊ သတ်မှတ်ထားသော အပြစ်ဖြေခြင်းကို ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 28

ब्रह्महत्याव्रतं सम्यक्तच्चिह्नपरिवर्जितः । यदि रोगानिवृत्त्यर्थमौषधार्थं सुरां पिबेत् ॥ २८ ॥

အကယ်၍ လူတစ်ဦးသည် ဗြဟ္မဟတျာ (ဗြာဟ္မဏကို သတ်သော အပြစ်) အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းကို စနစ်တကျ စောင့်ထိန်းပြီး ၎င်းနှင့်သက်ဆိုင်သော အပြင်ပန်း အမှတ်အသားများကို ရှောင်ကြဉ်သော်လည်း၊ ရောဂါပျောက်ကင်းရန် ဆေးဝါးအဖြစ် သေရည်ကို သောက်ပါက၊ ၎င်းကို ဆေးဝါးအဖြစ် မှတ်ယူသည်။

Verse 29

तस्योपनयनं भूयस्तथा चांद्रायणद्वयम् । सुरासंस्पृष्टपात्रं तु सुराभांडोदकं तथा ॥ २९ ॥

သူ့အတွက် ဥပနယန (Upanayana) အစပြုမင်္ဂလာကို ထပ်မံပြုလုပ်ရမည်၊ ထို့အတူ စန္ဒြာယဏ (Cāndrāyaṇa) ဝရတနှစ်ကြိမ်ကိုလည်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ အရက်နှင့် ထိတွေ့ထားသော အိုးခွက်နှင့် အရက်အိုးအတွင်းရှိ ရေတို့အတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 30

सुरापानसमं प्राहुस्तथा चन्द्रस्य भक्षणम् । तालं च पानसं चैव द्राक्षं खार्जूरसंभवम् ॥ ३० ॥

သူတို့က «စန္ဒြ (candra) ကို စားသုံးခြင်း» သည် အရက်သောက်ခြင်းနှင့် တူညီကြောင်း ဆိုကြသည်။ ထို့အတူ တာလ (ထန်း)၊ ပာနသ (သစ်သီးကြီး/ဂျက်ဖရုတ်)၊ ဒြာက္ရှာ (စပျစ်) နှင့် ခာရ္ဇူရ (ဒိတ်သီး) မှ ဆင်းသက်သော အရာများလည်း ထိုတားမြစ်အမျိုးအစားတူ ဖြစ်သည်။

Verse 31

माधुक शैलमारिष्टं मैरेयं नालिकेरजम् । गौडी माध्वी सुरा मद्यमेवमेकादश स्मृताः ॥ ३१ ॥

မာဓုက၊ ရှိုင်လ၊ အာရိဋ္ဌ၊ မိုင်ရေးယ၊ နှင့် အုန်းသီးမှ ပြုလုပ်သော အရက်; ထို့အတူ ဂေါဍီ၊ မာဓွီ၊ စုရာ၊ မဒျ—ဤသို့ မူးယစ်သောက်စရာ အမျိုးအစား တစ်ဆယ့်တစ် မျိုးဟု မှတ်သားထားကြသည်။

Verse 32

एतेष्वन्यतमं विप्रो न पिबेद्वै कदाचन । एतेष्वन्यतमं यस्तु पिबेदज्ञानतो द्विजः ॥ ३२ ॥

ဗြာဟ္မဏသည် ဤတို့ထဲမှ မည်သည့်အရက်မျိုးကိုမျှ မသောက်သင့်။ သို့ရာတွင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် မသိမသာ (အဝိဇ္ဇာကြောင့်) ဤတို့ထဲမှ တစ်မျိုးမျိုးကို သောက်မိလျှင်၊ ထို့နောက် ပြစ်ပယ်ဖြေရှင်းခြင်း (ပရాయశ္စိတ္တ) ကို ဆက်လက် ဖော်ပြမည်။

Verse 33

तस्योपनयनं भूयस्तप्तकृच्छ्रं चरेत्तथा । समक्षं वा परोक्षं वा बलाच्चौयण वा तथा ॥ ३३ ॥

သူ့အတွက် ဥပနယန (Upanayana) ကို ထပ်မံပြုလုပ်ရမည်၊ ထို့အတူ တပ္တကೃચ્છရ (taptakṛcchra) ဟုခေါ်သော ပင်နန့်ကိုလည်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ လူရှေ့တွင်ဖြစ်စေ လျှို့ဝှက်ဖြစ်စေ၊ အင်အားဖြင့် အတင်းအကျပ်ဖြစ်စေ၊ ခိုးယူခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 34

परस्वानामुपादानं स्तेयमित्युच्यते बुधैः । सुवर्णस्य प्रमाणं तु मन्वाद्यैः परिभाषितम् ॥ ३४ ॥

ပညာရှိတို့က အခြားသူ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာကို ယူဆောင်ခြင်းကို «ခိုးမှု» ဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ရွှေကို တိုင်းတာသည့် စံနှုန်းများကို မနုနှင့် အခြား ဓမ္မသတ်ပြုသူများက သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

Verse 35

वक्ष्ये श्रृणुष्व विप्रेंद्र प्रायश्चजितोक्तिसाधनम् । गवाक्षागतमार्तण्डरश्मिमध्ये प्रदृश्यते ॥ ३५ ॥

ငါရှင်းပြမည်—နားထောင်ပါ၊ ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်သူ—ပရాయశ్చित्त (အပြစ်ဖြေ) သင်ခန်းစာကို အတည်ပြုစေသော နည်းလမ်းကို။ ၎င်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော နေရောင်ခြည်အလယ်တွင် နေရောင်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်ရသကဲ့သို့ ထင်ရှားသည်။

Verse 36

त्रसरेणुप्रमाणं तु रज इत्युच्यते बुधैः । त्रसरेण्वष्टकं निष्कस्तत्रयं राजसर्षपः ॥ ३६ ॥

ပညာရှိတို့က တြာဆရေဏု (trasareṇu) ဖြင့် တိုင်းတာသော အလွန်သေးငယ်သည့် ဖုန်မှုန့်ပမာဏကို «ရာဇသ» (rajas) ဟု ခေါ်ကြသည်။ တြာဆရေဏု ၈ ခုသည် နိෂ္က (niṣka) တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ နိෂ္က ၃ ခုသည် ရာဇ-ဆရ္ဿပ (rāja-sarṣapa) ဟု ခေါ်သော မုန်ညင်းစေ့မတ်တမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

Verse 37

गौरसर्षपस्तर्त्रयं स्यात्तत्षट्कं यव उच्यते । यवत्रयं कृष्णलः स्यान्माषस्तत्पंचकं स्मृतः ॥ ३७ ॥

အဖြူရောင် မုန်ညင်းစေ့ ၃ စေ့သည် တစ်ယူနစ် ဖြစ်သည်။ ထိုယူနစ် ၆ ခုကို ယဝ (yava) — မုယောစေ့အတိုင်းအတာ — ဟု ခေါ်သည်။ ယဝ ၃ ခုသည် ကೃṣṇala (kṛṣṇala) ဖြစ်ပြီး၊ ကೃṣṇala ၅ ခုကို မာෂ (māṣa) တစ်ခုဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 38

माषषोडषमानं स्यात्सुवर्णमिति नारद । हत्वा ब्रह्मस्वमज्ञानाद्द्वादशांब्दं तु पूर्ववत् ॥ ३८ ॥

အို နာရဒာ၊ ဆုဝဏ္ဏ (suvarṇa) တစ်ခုသည် မာෂ (māṣa) ၁၆ ခုနှင့် တူသည်ဟု ဆိုကြသည်။ မသိမှုကြောင့် ဗြာဟ္မဏပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ဆက်နွယ်သူကို သတ်မိခြင်း သို့မဟုတ် ဗြာဟ္မဏပိုင်ဆိုင်မှုကို ဖျက်ဆီးမိခြင်းရှိလျှင် ယခင်ကဲ့သို့ အပြစ်ဖြေဝတ် (ပရాయశ्चित्त) ကို ၁၂ နှစ် တိတိ ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 39

कपालध्वजहीनं तु ब्रह्महत्याव्रतं चरेत् । गुरुणां यज्ञकतॄणां धार्मिष्टानां तथैव च ॥ ३९ ॥

သို့ရာတွင် ခေါင်းခွံအလံကို မဆောင်ဘဲ ဗြဟ္မဏသတ်မှုအပြစ်အတွက် ပြန်လည်သန့်စင်ရေး ဝရတကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့အတူ ဆရာဂုရုများ၊ ယဇ္ဉပြုသူများနှင့် ဓမ္မတရားရှိသူများကို ထိခိုက်စေသည့်ကိစ္စများတွင်လည်း ထိုသန့်စင်ရေးကို ကျင့်ရမည်။

Verse 40

श्रोत्रियाणां द्विजानां तु हृत्वा हेमैवमाचरेत् । कृतानुतापो देहे च संपूर्णे लेपयेद् धृतम् ॥ ४० ॥

သို့ရာတွင် ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော သရောတရိယ ဘြာဟ္မဏများထံမှ ရွှေကို ခိုးယူခဲ့လျှင်၊ သတ်မှတ်ထားသော ကုသိုလ်ပြန်လည်သန့်စင်ရေးကို ဆောင်ရွက်ပြီး စိတ်မှန်ကန်သော နောင်တရပြီးနောက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံးကို ဂီ (သန့်စင်ထောပတ်) ဖြင့် လိမ်းရမည်။

Verse 41

करीषच्छादितो दग्धः स्तेयपापाद्विमुच्यते । ब्रह्मस्वं क्षत्रियो हृत्वा पश्चात्तापमवाप्य च ॥ ४१ ॥

နွားချေးဖြင့် ကိုယ်ကိုဖုံးအုပ်ကာ ထို့နောက် မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းခံရသူသည် ခိုးယူမှုအပြစ်မှ လွတ်မြောက်သည်။ ထို့အတူ ဘြာဟ္မဏ၏ ပစ္စည်းကို ယူသွားသော က္ଷတ္တရိယသည်လည်း နောင်တ (ပශ්္ଚာတ္တாப) ရရှိပြီးနောက် သန့်စင်လာသည်။

Verse 42

पुनर्ददाति तत्रैव तद्विधानं श्रृणुष्व मे । तत्र सांतपनं कृत्वा द्वादशाहोपवासतः ॥ ४२ ॥

ထို့နောက် ထိုနေရာတည်းမှာပင် ပြန်လည်ပေးအပ်ရမည်။ ထိုအတွက် သင့်လျော်သော နည်းလမ်းကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့—ထိုနေရာတွင် စာန္တပန (Sāntapana) သန့်စင်ရေးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် တစ်ဆယ့်နှစ်ရက် အစာရှောင်ရမည်။

Verse 43

शुद्धिमाप्नोति देवर्षे ह्यन्यथा पतितो भवेत् । रत्नासनमनुष्यस्त्रीधेनुभूम्यादिकेषु च ॥ ४३ ॥

အို ဒေဝရိရှီ၊ ဤနည်းအတိုင်း လိုက်နာလျှင် သန့်စင်မှုကို ရရှိမည်။ မဟုတ်လျှင် ကျဆုံးသူ ဖြစ်လာမည်—အထူးသဖြင့် ရတနာထိုင်ခုံ၊ လူသား၊ မိန်းမ၊ နွား၊ မြေယာ စသည့်ကိစ္စများတွင် ဖြစ်သည်။

Verse 44

सुवर्णसहृशेष्वेषु प्रायश्चितार्द्धमुच्यते । त्रसरेणुसमं हेम हृत्वा कुर्यात्समाहितः ॥ ४४ ॥

ရွှေနှင့်တန်ဖိုးတူသောအရာများအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ပရాయశ္စိတ္တသည် ရွှေခိုးမှုအတွက်၏ တစ်ဝက်ဟု ဆိုကြသည်။ “ထရဆရေဏု” ဟုခေါ်သော အလွန်သေးငယ်သည့် အမှုန်တစ်စက်တန်ဖိုးမျှ ရွှေကို ခိုးယူခဲ့လျှင် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သတိပြုကာ သတ်မှတ်ပင်နန်းကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 45

प्राणायामद्वयं सम्यक् तेन शुद्धच्चति मानवः । प्राणायामत्रयं कुर्याद्धृत्वा निष्कप्रमाणकम् ॥ ४५ ॥

ပရాణာယာမကို မှန်ကန်စွာ နှစ်ကြိမ် ပြုလုပ်လျှင် လူသည် သန့်စင်လာသည်။ “နိෂ္က” အတိုင်းအတာနှင့်ညီသော ရွှေကို ခိုးယူခဲ့လျှင် ထိုအတိုင်းအတာဖြင့် အသက်ရှူထိန်းကာ ပရాణာယာမ သုံးကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 46

प्राणायामाश्च चत्वारो राजसर्षपमात्रके । गौरसर्षपमानं तु हृत्वा हेम विचक्षणः ॥ ४६ ॥

ပရాణာယာမ အမျိုးအစား လေးမျိုးကို “ဘုရင့် မတ်စတာစေ့” အတိုင်းအတာဖြင့် တိုင်းတာရမည်။ ထို့ပြင် ပညာရှိသော အကျင့်သမားသည် “အဖြူရောင် မတ်စတာစေ့” အတိုင်းအတာကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။

Verse 47

स्नात्वा च विधिवज्जप्याद्गायत्र्यष्टसहस्त्रकम् । यवमात्रसुवर्णस्य स्तेयाच्छुद्धो भवेद्दिजः ॥ ४७ ॥

နည်းတကျ ရေချိုးပြီးနောက် ဂါယတြီမန္တရကို သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း အကြိမ်ရှစ်ထောင် ဂျပ် (japa) လုပ်လျှင်၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သောသူသည် ယဝ (မုယောစေ့) တစ်စေ့အလေးချိန်မျှ ရွှေခိုးမှုမှ သန့်စင်လာမည်။

Verse 48

आसायं प्रातरारभ्य जप्त्वा वै वेदमातरम् । हेम कृष्णलमात्रं तु हृत्वा सांतपनं चरेत् ॥ ४८ ॥

ညနေမှ စ၍ နောက်နေ့မနက်ထိ ဆက်လက်ကာ “ဝေဒမိခင်” ဟုခေါ်သော ဂါယတြီကို နည်းတကျ ဂျပ် (japa) လုပ်ပြီး၊ “ကృష్ణလ” တစ်လုံးအတိုင်းအတာမျှ ရွှေကို ခိုးယူခဲ့လျှင် သံတပန (Sāṃtapana) ဟုခေါ်သော ပရायశ္စိတ္တ ဝရတကို ကျင့်ဆောင်ရမည်။

Verse 49

माषप्रमाणे हेम्नस्तु प्रायश्चित्तं निगद्यते । गोमूत्रपक्वयवभुग्वर्षेणैकेन शुद्ध्यति ॥ ४९ ॥

ရွှေကို မာရှ (māṣa) အလေးချိန်တစ်မတ်အတိုင်း ယူခိုးလျှင် ပြစ်ပယ်ပျောက်စေသော ပရాయశ္ଚိတ္တ ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ နွားဆီးဖြင့်ချက်ထားသော မုယောကို တစ်နှစ်တိုင်တိုင် စားသောက်နေထိုင်လျှင် သန့်စင်လာမည်။

Verse 50

संपूर्णस्य सुवर्णस्य स्तेयं कृत्वा मुनीश्वर । ब्रह्महत्याव्रतं कुर्याद्द्वादशाब्दं समाहितः ॥ ५० ॥

အို မဟာမုနိရှင်၊ ရွှေအပြည့်အဝကို ခိုးယူခဲ့လျှင် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ ဗြာဟ္မဏသတ်မှုအပြစ်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ဝရတ (vrata) ကို ဆယ်နှစ်နှစ် (၁၂) တိုင်တိုင် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 51

सुवर्णमानान्न्यूने तु रजतस्तेयकर्मणि । कुर्यात्सांतपनं सम्यगन्यथा पतितो भवेत् ॥ ५१ ॥

သို့သော် ရွှေအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အလေးချိန်ထက် နည်းသော ပမာဏဖြင့် ငွေကို ခိုးယူခြင်းဖြစ်လျှင် «သာံတပန» (Sāṃtapana) ပရాయశ္চိတ္တ ကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။ မဟုတ်လျှင် ပတိတ (fallen) ဖြစ်သွားမည်။

Verse 52

दशनिष्कांतपर्यंतमूर्द्धूं निष्कचतुष्टयात् । हत्वा च रजतं विद्वान्कुर्याच्चांद्रायणं मुने ॥ ५२ ॥

အို မုနိရှင်၊ ပညာရှိတစ်ဦးက ငွေကို ခိုးယူရာတွင် တန်ဖိုးအားဖြင့် နိෂ္က (niṣka) လေးခုအထိ၊ ထို့ထက် မြင့်၍ နိෂ္က ဆယ်ခုအထိ ဖြစ်လျှင် «ချန္ဒြာယဏ» (Cāndrāyaṇa) ဝရတကို ပြစ်ပယ်ပျောက်စေရန် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 53

दशादिशतिष्कांतं यः स्तेयी रजतस्य तु । चांद्रायणद्वयं तस्य प्रोक्तं पापविशोधकम् ॥ ५३ ॥

«ဒသာဒိၑတိષ္ကာန္တ» ဟု ခေါ်သော ပမာဏအတိုင်း ငွေကို ခိုးယူသူအတွက် «ချန္ဒြာယဏ» (Cāndrāyaṇa) ကို နှစ်ကြိမ် ဆောင်ရွက်ရန် သတ်မှတ်ထားပြီး၊ ထိုသည် အပြစ်ကို သန့်စင်ပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 54

शतादूर्द्धूं सहस्त्रांतं प्रोक्तं चांद्रायणत्रयम् । सहस्त्रादधिकस्तेये ब्रह्महत्याव्रतं चरेत् ॥ ५४ ॥

တန်ဖိုး တစ်ရာအထက်မှ တစ်ထောင်အထိ ခိုးယူမှုအတွက် သုံးဆသော Cāndrāyaṇa အကျင့်ကို ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။ သို့သော် တစ်ထောင်ကျော်လွန်ပါက brahmahatyā အပြစ်ကို ဖြေဖျောက်ရန် သစ္စာဆိုရမည်။

Verse 55

कांस्यपित्तलमुख्येषु ह्ययस्कांते तथैव च । सहस्रनिष्कमाने तु पराकं परिकीर्तितम् ॥ ५५ ॥

ကြေးနီနှင့် ကြေးဝါတို့ဖြင့် အဓိကပြုလုပ်ထားသော အိုးများ၊ သံလိုက်ကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အိုးများတွင် 'parāka' ဟုခေါ်သော အတိုင်းအတာသည် niṣkas တစ်ထောင်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 56

प्रायश्चित्तं तु रत्नानां स्तेये राजतवत्स्मृतम् । गुरुतल्पगतानां च प्रायश्चित्तमुदीर्यते ॥ ५६ ॥

ကျောက်မျက်ရတနာ ခိုးယူမှုအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းသည် ငွေခိုးယူခြင်းအတွက် ပြဋ္ဌာန်းထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာသမား၏ အိပ်ရာကို ပြစ်မှားသော ကြီးလေးသော အပြစ်ကျူးလွန်သူများအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။

Verse 57

अज्ञानान्मातरं गत्वा तत्सपत्नीमथापि वा । स्वयमेव स्वमुष्कं तु च्छिंद्यात्पापमुदीरयन् ॥ ५७ ॥

အကယ်၍ မသိနားမလည်မှုကြောင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မိမိ၏မိခင် သို့မဟုတ် ဖခင်၏ အခြားဇနီးသည်နှင့် ဆက်ဆံမိပါက မိမိအပြစ်ကို ဝန်ခံလျက် မိမိ၏ ဝှေးစေ့များကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်ရမည်။

Verse 58

हस्ते गृहीत्वा मुष्कं तु गच्छंद्वै नैऋतीं दिशम् । गच्छन्मार्गै सुखं दुःखं न कदाचिद्विचारयेत् ॥ ५८ ॥

(ဝှေးစေ့) ကို လက်တွင်ကိုင်လျက် အနောက်တောင်ဘက် အရပ်သို့ ဦးတည်သွားရမည်။ လမ်းခရီးတွင် သွားလာနေစဉ် သုခ သို့မဟုတ် ဒုက္ခကို မည်သည့်အခါမျှ တွေးတောခြင်း မပြုရ။

Verse 59

अपश्यन्गच्छतो गच्छेत्पाणान्तं यः स शुद्ध्यति । मरुत्प्रपतनं वापि कुर्यात्पापमुदाहरन् ॥ ५९ ॥

ကြည့်ရှုခြင်းမရှိဘဲ တစ်ပါးသူအနားမှ ဖြတ်သန်းသွားလာပြီး ထိမိသူသည် စင်ကြယ်ခြင်းသို့ ရောက်၏။ သို့တည်းမဟုတ် အပြစ်ကို ဖော်ထုတ်၍ "မာရွတ်-ပရာပါတာန" ဟုခေါ်သော အပြစ်ဖြေခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 60

स्ववर्णोत्तमवर्णस्त्रीगमने त्वविचारतः । ब्राह्महत्याव्रतं कुर्याद्वादशाब्दं समाहितः ॥ ६० ॥

မိမိဇာတ်တူအမျိုးသားသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်းမရှိဘဲ မြင့်မြတ်သောဇာတ်မှ အမျိုးသမီးနှင့် ဆက်ဆံမိပါက ဗြာహ్မဏကိုသတ်မှုအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းအကျင့်ကို ၁၂ နှစ်ကြာ ကျင့်ကြံရမည်။

Verse 61

अमत्याभ्यासतो गच्छेत्सवर्णां चोत्तमां तथा । कारीषवह्निना दग्धः शुद्धिं याति द्विजोत्तम ॥ ६१ ॥

အလေ့အထကြောင့် မိမိနှင့် ဇာတ်တူ သို့မဟုတ် ဇာတ်မြင့်အမျိုးသမီးထံ ချဉ်းကပ်မိနိုင်သည်။ သို့သော် နွားချေးခြောက်မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေသောအခါ စင်ကြယ်ခြင်းသို့ ရောက်၏၊ အို ဒွိဇတို့တွင် အမြတ်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်။

Verse 62

रेतःसेकात्पूर्वमेव निवृत्तो यदि मातरि । ब्रह्महत्याव्रतं कुर्याद्रेतः सेकेऽग्निदाहनम् ॥ ६२ ॥

မိခင်နှင့်ပတ်သက်၍ သုတ်ရည်မလွှတ်မီ ရပ်တန့်ပါက ဗြာహ్မဏသတ်မှုအတွက် အကျင့်ကို ကျင့်ရမည်။ သုတ်ရည်လွှတ်ပါက မီးထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းစေရမည်။

Verse 63

सवर्णोत्तमवर्णासु निवृत्तो वीर्यसेचनात् । ब्रह्महत्याव्रतं कुर्यान्नवाब्दान्विष्णुतत्परः ॥ ६३ ॥

မိမိဇာတ်တူ သို့မဟုတ် ဇာတ်မြင့်အမျိုးသမီးများနှင့် သုတ်ရည်လွှတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ပြီး ဗိဿနိုးဘုရားအား ဆည်းကပ်လျက် ကိုးနှစ်တိုင်တိုင် ဗြာహ్မဏသတ်မှု အပြစ်ဖြေခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 64

वैश्यायां पितृपत्न्यां तु षडब्दं व्रतमाचरेत् । गत्वा शूद्वां गुरोर्भार्यां त्रिवर्षं व्रतमाचरेत् ॥ ६४ ॥

အကယ်၍ (ပြစ်မှုသည်) ဗိုက်ရှာအမျိုးသမီးနှင့် သက်ဆိုင်လျှင်၊ အထူးသဖြင့် မိမိဖခင်၏ ဇနီးဖြစ်ပါက၊ ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် အပြစ်ဖြေခြင်း အဓိဋ္ဌာန်ကို ကျင့်ကြံရမည်။ အကယ်၍ (ပြစ်မှုသည်) သုဒြအမျိုးသမီးနှင့် သက်ဆိုင်လျှင်၊ အထူးသဖြင့် မိမိဆရာ၏ ဇနီးဖြစ်ပါက၊ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် အဓိဋ္ဌာန်ကို ကျင့်ကြံရမည်။

Verse 65

मातृष्वसारं च पितृष्वसारमाचार्यभार्यां श्वशुरस्य पत्नीम् । पितृव्यभार्यामथ मातुलानीं पुत्रीं च गच्छेद्यदि काममुग्धः ॥ ६५ ॥

အကယ်၍ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရမ္မက်ဆန္ဒကြောင့် မှားယွင်းလျက် မိမိမိခင်၏ ညီအစ်မ၊ ဖခင်၏ ညီအစ်မ၊ ဆရာ၏ ဇနီး၊ ယောက္ခမ၏ ဇနီး၊ ဘကြီးဘထွေး၏ ဇနီး၊ ဦးကြီးဦးလေး၏ ဇနီး၊ သို့မဟုတ် မိမိ၏ သမီးအရင်းနှင့်ပင် လိင်ဆက်ဆံမိပါက (ကြီးလေးသော ပြစ်မှုကို ကျူးလွန်ရာရောက်သည်)။

Verse 66

दिनद्वये ब्रह्महत्याव्रतं कुर्याद्यथाविधि । एकस्मिन्नेव दिवसे बहुवारं त्रिवार्षिकम् ॥ ६६ ॥

သူသည် ဗြဟ္မဟတျာ (ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို သတ်ခြင်းအပြစ်) အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်း အဓိဋ္ဌာန်ကို သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း နှစ်ရက်ကြာ ပြုလုပ်သင့်ပြီး၊ ပုံမှန်အားဖြင့် သုံးနှစ်ကြာ ကျင့်ကြံရမည့် ထုံးတမ်းကို တစ်ရက်တည်းတွင် အကြိမ်များစွာ ရွတ်ဆိုပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 67

एकवारं गते ह्यब्दंव्रतं कृत्वा विशुद्ध्यति । दिनत्रये गते वह्निदग्धः शुध्येत नान्यथा ॥ ६७ ॥

အမှန်စင်စစ် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အဓိဋ္ဌာန်ပြုခြင်းဖြင့် တစ်ကြိမ်သာ ပြုလုပ်လျှင်ပင် စင်ကြယ်ခြင်းသို့ ရောက်၏။ သို့သော် မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းခံရသူသည် သုံးရက်လွန်မှသာ စင်ကြယ်လိမ့်မည်၊ အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။

Verse 68

चांजालीं पुष्कसीं चैव स्नुषां च भगिनीं तथा । मित्रस्त्रियं शिष्यपत्नीं यस्तु वै कामतो व्रजेत् ॥ ६८ ॥

မည်သူမဆို ရမ္မက်ဆန္ဒကြောင့် စန္ဒာလအမျိုးသမီး၊ ပုက္ကသအမျိုးသမီး၊ မိမိ၏ ချွေးမ၊ ညီအစ်မ၊ မိတ်ဆွေ၏ ဇနီး၊ သို့မဟုတ် တပည့်၏ ဇနီးနှင့် လိင်ဆက်ဆံမိပါက (ကြီးလေးသော ပြစ်မှုကို ကျူးလွန်ရာရောက်သည်)။

Verse 69

ब्रह्महत्याव्रतं कुर्यात्स षडब्दं मुनीश्वर । अकामतो व्रजेद्यस्तु सोऽब्दकृच्छ्रं समाचरेत् ॥ ६९ ॥

အို မုနိရှင်တို့၏ အရှင်၊ ဗြဟ္မဏကို သတ်ခြင်း (brahma-hatyā) အပြစ်အတွက် ပရాయရှ္စိတ္တ ဝရတကို ခြောက်နှစ် ဆောင်ရွက်ရမည်။ မရည်ရွယ်ဘဲ ထိုအပြစ်သို့ ကျရောက်လျှင် တစ်နှစ်ကြာ «kṛcchra» ဒဏ်ပုဏ္ဏာကို ကျင့်ရမည်။

Verse 70

महापातकिसंसर्गे प्रायश्चित्तं निगद्यते । प्रायश्चित्तविशुद्धात्मा सर्वकर्मफलं लभेत् ॥ ७० ॥

မဟာပာတကင် (mahāpātakin) အပြစ်ကြီးသူနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်းအတွက် ပရాయရှ္စိတ္တကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ထိုပရాయရှ္စိတ္တကြောင့် အတွင်းစိတ် သန့်စင်သူသည် ကုသိုလ်ကမ္မ အားလုံး၏ အကျိုးကို ပြည့်စုံစွာ ရရှိမည်။

Verse 71

यस्य येन भवेत्संगो ब्रह्महांदिचतुर्ष्वपि । तत्तद्व्रतं स निव्रर्त्य शुद्धिमान्पोत्यसंशयम् ॥ ७१ ॥

မည်သူမဆို ဗြဟ္မဏသတ်သူ စသည့် အပြစ်ကြီးလေးပါးထဲမှ တစ်ပါးပါးနှင့် မည်သို့ပင် ဆက်နွယ်ပေါင်းသင်းခဲ့ပါစေ၊ ထိုဆက်နွယ်မှုနှင့် ကိုက်ညီသော ဝရတပရాయရှ္စိတ္တကို ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်လျှင် သံသယမရှိဘဲ သန့်စင်ခြင်းကို ရရှိမည်။

Verse 72

अज्ञानात्पंचरात्रं तु संगमेभिः करोतियः । कायकृच्छ्रं चरेत्सम्यगन्यथा पतितो भवेत् ॥ ७२ ॥

အမသိအမြင်ကြောင့် Pañcarātra ဝရတကို ဆောင်ရွက်နေစဉ် လိင်ဆက်ဆံမှု ပြုလုပ်မိသူသည် «kāya-kṛcchra» ဟုခေါ်သော ပရायရှ္စိတ္တကို မှန်ကန်စွာ ကျင့်ရမည်။ မဟုတ်လျှင် ပတိတ (fallen) ဖြစ်သွားမည်။

Verse 73

द्वादशाहेतु संसर्गे महासांतपनं स्मृतम् । संगंकृत्वार्द्धमासं तु द्वादशाहमुपावसेत् ॥ ७३ ॥

ဆယ့်နှစ်ရက်ကြာ ဆက်နွယ်ပေါင်းသင်းမှုအတွက် «မဟာ-သာန္တပန» ဟုခေါ်သော ပရायရှ္စိတ္တကို ဆိုထားသည်။ အရင်က တစ်လခွဲ (အာဓ္ဓမాస) အထိ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ဆယ့်နှစ်ရက် အစာရှောင်ရမည်။

Verse 74

पराको माससंसर्गे चांद्रमासत्रयेस्मृतम् । कृत्वा संगं तु षण्मासं चरेच्चांद्रायणद्वयम् ॥ ७४ ॥

မတရားသော လိင်ဆက်ဆံမှုကို တစ်လကြာ ပြုလျှင် လပြည့်လကွယ်သုံးလအတွက် Parāka ပဋိပက္ခ (အပြစ်ဖြေ) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ခြောက်လကြာ ဆက်လက်ဖြစ်လျှင် Cāndrāyaṇa အကျင့်ကို နှစ်ကြိမ် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 75

किंचिन्न्यूनाब्दसंगे तु षण्मासव्रतमाचरेत् । एतच्च त्रिगुणं प्रोक्तं ज्ञानात्संगे यथाक्रमम् ॥ ७५ ॥

တစ်နှစ်မပြည့်မီ အကျင့်နှင့်ပတ်သက်သော ဆက်စပ်မှု လျော့နည်းနေပါက ခြောက်လကြာ ဝရတ (အဓိဋ္ဌာန်) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤအရာကို ဉာဏ်ပမာဏနှင့် ဆက်စပ်မှုအလိုက် အစဉ်လိုက် သုံးမျိုးဟု ဆိုထားသည်။

Verse 76

मंडूकं नकुलं काकं वराहं मूषकं तथा । मार्जाराजाविकं श्वानं हत्वा कुक्कुटकं तथा ॥ ७६ ॥

ဖား၊ နကူလ (mongoose)၊ ကာက (ကျီးကန်း)၊ ဝရာဟ (တောဝက်) နှင့် ကြွက်ကို သတ်လျှင်၊ ထို့အပြင် ကြောင်၊ ဆိတ်၊ ခွေးနှင့် ကြက်ကိုပါ သတ်လျှင်—(အပြစ်ဖြေလိုသော အပြစ်ကို ထမ်းဆောင်ရသည်)။

Verse 77

कृच्छ्रार्द्धमाचरेद्विप्रोऽतिकृच्छ्रं चाश्वह चरेत् । जतप्तकृच्छ्रं करिवधे पराकं गोवधे स्मृतम् ॥ ७७ ॥

ဗြာဟ္မဏသည် အာဓ္ဓ-ကೃच्छရ (half-kṛcchra) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ မြင်းကို သတ်လျှင် အတိ-ကೃच्छရ (atikṛcchra) ကို ကျင့်ရမည်။ ဆင်ကို သတ်လျှင် «ဇ-တပ္တ» (ja-tapta) ကೃच्छရ ကို သတ်မှတ်ထားပြီး၊ နွားကို သတ်လျှင် Parāka ကို ပြောကြားထားသည်။

Verse 78

कामतो गोवधे नैव शुद्धिर्द्दष्टा मनीषिभिः । पानशय्यासनाद्येषु पुष्पमूलफलेषु च ॥ ७८ ॥

နွားကို ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သတ်ခြင်းအတွက် သန့်စင်ခြင်းတစ်စုံတစ်ရာကို ပညာရှိတို့ မမြင်မိကြ။ ထို့အတူ သောက်စရာ၊ အိပ်ရာ၊ ထိုင်ခုံ စသည့်အရာများတွင်လည်း သန့်ရှင်းမှု မရှိသကဲ့သို့၊ ပန်း၊ အမြစ်၊ အသီးတို့နှင့်ပတ်သက်၍လည်း (ဤကြီးမားသောအပြစ်ကြောင့်) သန့်စင်မှု မရှိဟု ဆိုသည်။

Verse 79

भक्ष्यभोज्यापहारेषु पंचगव्यविशोधनम् । शुष्ककाष्टतृणानां च द्रुमाणां च गुडस्य च ॥ ७९ ॥

စားသောက်နိုင်သော အစာ သို့မဟုတ် ချက်ပြီးအစာကို ယူသွားခြင်း သို့မဟုတ် အညစ်အကြေးထိခိုက်ခြင်းရှိလျှင် «ပဉ္စဂဝျ» (pañcagavya) ဖြင့် သန့်စင်ရမည်။ ထိုသန့်စင်နည်းတူပင် ခြောက်သွေ့သော သစ်တုံးနှင့် မြက်ခြောက်၊ သစ်ပင်များနှင့် ဂုဍ (jaggery) အပေါ်တွင်လည်း သက်ရောက်သည်။

Verse 80

चर्मवस्त्रामिषाणां च त्रिरात्रं स्यादभोजनम् । टिट्टिभं चक्रवाकं च हंसं कारंडवं तथा ॥ ८० ॥

အရေပြား၊ အဝတ်အစားနှင့် အသား (မသင့်လျော်စွာ သုံးစွဲခြင်း သို့မဟုတ် စားသုံးခြင်း) အတွက် သုံးညတိုင်တိုင် အစာမစားဘဲ အပြည့်အဝ အစာရှောင်ရမည်။ ထိုနည်းတူပင် ငှက်များဖြစ်သော ṭiṭṭibha၊ cakravāka၊ haṃsa နှင့် kāraṇḍava တို့နှင့်ပတ်သက်လျှင်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 81

उलूकं सारसं चैव पकोतं जलपादकम् । शुकं चाषं बलाकं च शिशुमारं च कच्छपम् ॥ ८१ ॥

ထို့ပြင် ဥလူက (ညဉ့်ငှက်/အော်လ်), စာရသ (ကြိုးငှက်/ကရိန်း), ပကိုတ (ခို), ဇလပာဒက (ရေငှက်), ရှုက (ကြက်တူရွေး), ခါṣ (cāṣa ငှက်), ဘလာက (ဟဲရွန်း), ရေတွင်းသတ္တဝါ śiśumāra (ဒေါဖင်ကဲ့သို့), နှင့် ကচ্ছပ (လိပ်) တို့ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။

Verse 82

एतेष्वन्यतमं हत्वा द्वादशाहमभोजनम् । प्राजापत्यव्रतं कुर्याद्रेतोविण्मूत्रभोजने ॥ ८२ ॥

ဤတို့အနက် တစ်မျိုးမျိုးကို သတ်မိလျှင် ဆယ့်နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အစာမစားဘဲ အစာရှောင်ရမည်။ ထို့ပြင် သုက်ရည်၊ မစင် သို့မဟုတ် ဆီးကို စားသုံးမိသောကိစ္စတွင် ပရာဇာပတျယ (Prājāpatya) ပရాయశ္စိတ္တ ဝရတကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 83

चांद्रायणत्रयं प्रोक्तं शूद्रोच्छिष्टस्य भोजने । रजस्वलां च चांडालं महापातकिनं तथा ॥ ८३ ॥

ရှုဒြ (Śūdra) ၏ အစာကျန်ကို စားသုံးမိခြင်းအတွက် ကန်ဒြာယဏ (Cāndrāyaṇa) ကို သုံးကြိမ် ဆောင်ရွက်ရသည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ထိုနည်းတူပင် ရာဇသ္ဝလာ (မစင်္ကြာနေသော မိန်းမ)၊ ချန်ဍာလ (Cāṇḍāla) နှင့် မဟာပာတကင် (mahāpātakin) တို့နှင့် ဆက်စပ်ရာတွင်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

Verse 84

सूतिकां पतितं चैव उच्छिष्टं रजकादिकम् । स्पृष्ट्वा सचैलं स्नायीत घृतं संप्राशेयत्तथा ॥ ८४ ॥

မီးဖွားပြီးနောက်ကာလရှိသော မိန်းမ၊ အညစ်အကြေးကျရောက်သူ၊ ကျန်လွန်၍ မသန့်သော အစားအစာ၊ အဝတ်လျှော်သမားတို့ကဲ့သို့သူများကို ထိတွေ့မိလျှင် အဝတ်မချွတ်ဘဲ ရေချိုးသန့်စင်ကာ ထို့နောက် ဂျီ (ghṛta) ကို သန့်စင်အဖြစ် သောက်စားရမည်။

Verse 85

गायत्रीं च विशुद्धात्मा जपेदष्टशतं द्विज । एतेष्वन्यतमं स्पृष्ट्वा अज्ञानाधद्यदि भोजने ॥ ८५ ॥

အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေ၊ စိတ်သန့်စင်ပြီးနောက် ဂါယတရီ မန္တရကို ၈၀၀ ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ အစားစားနေစဉ် အမသိကြောင့် ဤအညစ်အကြေးများထဲမှ တစ်ခုခုကို ထိတွေ့မိလျှင် ဤဂျပ်ခြင်းသည် ပြစ်ဒဏ်ဖြေရာ ဖြစ်သည်။

Verse 86

त्रिरात्रो पोषणाच्छुद्ध्ये त्पंचगव्याशनाद्विज । स्नानदानजपादौ च भोजनादौ च नारद ॥ ८६ ॥

အို ဒွိဇ ရေ၊ သန့်စင်ခြင်းသည် သုံးညတာ အစာပေါ့ပေါ့ဖြင့် ထိန်းသိမ်းနေထိုင်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပဉ္စဂဗျ (pañcagavya) ကို စားသုံးခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ရရှိသည်။ ထို့အတူ အို နာရဒ ရေ၊ ရေချိုးခြင်း၊ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း)၊ ဂျပ် စသည့် အကျင့်များနှင့် အစားအသောက်ဆိုင်ရာ စည်းကမ်းများတွင်လည်း ဤသန့်စင်နည်းများကို သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 87

एषामन्यतमस्यापि शब्दं यः श्रृणुयाद्वदेत् । उद्वमेद्धुक्तमंन्नतत्स्त्रात्वा चोपवसेत्तथा ॥ ८७ ॥

ဤအညစ်အကြေး/တားမြစ်စကားများထဲမှ တစ်လုံးတစ်ခွန်းပင် ကြားမိ သို့မဟုတ် ပြောမိသူသည် စားပြီးသားအစာကို ချက်ချင်း အန်ထုတ်ရမည်။ ထို့နောက် ရေချိုးသန့်စင်ကာ အစာရှောင်ခြင်းကိုလည်း ပြုရမည်။

Verse 88

द्वितीयेऽह्नि घृतं प्राश्य शुद्धिमाप्नोति नारद । व्रतादिमध्ये यद्येषा श्रृणुयाद्धूनिमप्युत ॥ ८८ ॥

အို နာရဒ ရေ၊ ဒုတိယနေ့တွင် ဂျီ (ghṛta) ကို သောက်စားခြင်းဖြင့် သန့်စင်မှုကို ရရှိသည်။ ထို့ပြင် ဝရတ (သစ္စာဝတ်) ကို စတင်ခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းနေစဉ် ဤရွတ်ဆိုသံကို နားထောင်မိလျှင် လမ်းကြားက ကြားသံလေးတစ်စုံတစ်ရာပင် သာသနာရေးအကျိုးရှိစေသည်။

Verse 89

अष्टोत्तरसहस्रं तु जपेद्वै वेदमातरम् । पापानामधिकं पापं द्विजदैवतनिंदनम् ॥ ८९ ॥

«ဝေဒမိခင်» ကို ဂျပ်ပ (japa) ဖြင့် ၁၀၀၈ ကြိမ် တကယ်ပင် ရွတ်ဆိုသင့်သည်။ သို့သော် အပြစ်များထဲတွင် အလွန်ကြီးမားသောအပြစ်မှာ ဒေဝတားကဲ့သို့ ထင်မြင်ရမည့် ဗြာဟ္မဏများကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 90

न दृष्ट्वा निष्कृतिस्तस्य सर्वशास्त्रेषु नारद । महापातकतुल्यानि यानि प्रोक्तानि सूरिभिः ॥ ९० ॥

အို နာရဒာ၊ သာသနာကျမ်း (śāstra) အားလုံးတွင် ထိုအပြစ်အတွက် အပြစ်လျော့နည်းစေသော နိෂ్కృతి မတွေ့ရ။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့က ထိုအမှုများကို မဟာပာတက (အပြစ်ကြီး) များနှင့် တူညီကြောင်း ဆိုကြသည်။

Verse 91

प्रायश्चित्तं तु तेषां च कुर्यादेवं यथाविधि । प्रायश्चित्तानि यः कुर्यान्नारायणपरायणः ॥ ९१ ॥

ထိုသူတို့အတွက်လည်း စည်းကမ်းအတိုင်း ဤနည်းဖြင့်ပင် ပရాయశ്ചित्त (အပြစ်ဖြေ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုအပြစ်ဖြေများကို ဆောင်ရွက်သူသည် နာရာယဏကိုသာ အားထားလျက် (nārāyaṇa-parāyaṇa) ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 92

तस्य पापानि नश्यंतिह्यन्यथा पतितो भवेत् । यस्तु रागादिनिर्मुक्तो ह्यनुतापसमन्वितः ॥ ९२ ॥

ထိုသူ၏ အပြစ်များ ပျက်စီးသွားမည်; မဟုတ်လျှင် သူသည် ပတိတ (ကျဆုံးသူ) ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ရာဂ (တွယ်တာမှု) စသည့်အရာများမှ လွတ်ကင်းပြီး နောင်တ (အနုတாப) ပါဝင်သူသာ ဤသန့်စင်မှုကို အမှန်တကယ် ရရှိသည်။

Verse 93

सर्वभूतययायुक्तो विष्णुस्मरणतत्परः । महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः ॥ ९३ ॥

သတ္တဝါအစုအဝေးနှင့် ပတ်သက်ကပ်လျက် (လောကီအရှုပ်အထွေး) ရှိနေသော်လည်း ဗိෂ္ဏုကို သတိရခြင်း (smaraṇa) တွင် တည်ကြည်သူဖြစ်လျှင်—မဟာပာတက အပြစ်ကြီးတစ်ခုကြောင့်ပင် ဖြစ်စေ၊ အပြစ်အားလုံးကြောင့်ပင် ဖြစ်စေ—ထို ဗိෂ္ဏု-စ್ಮရဏ သည် သူကို မြှောက်တင်ပေးသည်။

Verse 94

विमुक्त एव पापेभ्यो ज्ञेयो विष्णुपरो यतः । नारायणमनांद्यंतं विश्वाकारमनामयम् ॥ ९४ ॥

ဗိဿနုကို အလွန်သစ္စာရှိ၍ နာရာယဏ—အစမရှိ အဆုံးမရှိ၊ ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံးကို ကိုယ်တော်အဖြစ် ထင်ရှားပြီး အနာမရှိသော အရှင်—ကို အာရုံထားသူသာ ပാപမှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်သူဟု သိရမည်။

Verse 95

यस्तु संस्मरते मर्त्यः स मुक्तः पापकोटिभिः । स्मृतो वा पूजितो वापि ध्यातः प्रणमितोऽपि वा ॥ ९५ ॥

အရှင်ကို စိတ်မှန်ကန်စွာ သတိရသော မည်သည့် လူသားမဆို ပാപကုဋိများမှ လွတ်မြောက်သည်—သတိရရုံဖြစ်စေ၊ ပူဇော်ခြင်းဖြစ်စေ၊ ဓ്യာနပြုခြင်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဦးညွှတ်ပန်ကြားရုံဖြစ်စေ။

Verse 96

नाशयत्येव पापानि विष्णुर्हृद्गमनः सताम् । संपर्काद्यदि वा मोहाद्यस्तु पूजयते हरिम् ॥ ९६ ॥

သဒ္ဓါရှိသူတို့၏ နှလုံးတွင် နေထိုင်သော ဗိဿနုသည် ပാപများကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးတော်မူသည်။ ဆက်ဆံမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ မောဟကြောင့်ဖြစ်စေ ဟရိကို ပူဇော်သူ၏ ပူဇော်ခြင်းသည်ပင် ပാപဖျက်စီးရာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 97

सर्वपापविनिर्मुक्तः स प्रयाति हरेः पदम् । सकृत्संस्मरणाद्विष्णोर्नश्यंति क्लेशसंचयाः ॥ ९७ ॥

ပാപအားလုံးမှ ကင်းလွတ်ပြီး သူသည် ဟရိ၏ ပဒ (အဘောဒ်) သို့ ရောက်သည်။ ဗိဿနုကို တစ်ကြိမ်သာ သတိရခြင်းဖြင့်ပင် စုဆောင်းထားသော ကလေရှ (ဒုက္ခကပ်) များ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 98

स्वर्गादिभोगप्रात्पिस्तु तस्य विप्रानुमीयते । मानुषं दुर्लभं जन्म प्राप्यते यैर्मुनीश्वर ॥ ९८ ॥

ထို့ကြောင့် မုနိအရှင်မြတ်၊ ပညာရှိတို့က သူသည် ကောင်းကင်ဘုံစသည့် ဘောဂများကို ရရှိသည်ဟု ခန့်မှန်းသတ်မှတ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကြောင့်ပင် ရှားပါးသော လူ့ဘဝမွေးဖွားခြင်းကို ရရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 99

तत्रापि हरिभक्तिस्तु दुर्लभा परिकीर्त्तिता । तस्मात्तडिल्लतालोलं मानुष्यं प्राप्य दुर्लभम् ॥ ९९ ॥

ထိုရှားပါးသောရရှိမှုများအနက်၌ပင် ဟရိဘက္တိ (ဟရိကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တိ) သည် အလွန်ရှားပါးကြောင်း ကြေညာထားသည်။ ထို့ကြောင့် မိုးကြိုးလျှပ်တစ်ချက်ကဲ့သို့ မတည်မြဲသော ရှားပါးလူ့ဘဝကို ရရှိပြီးနောက် အလဟသ မဖြုန်းတီးပါနှင့်။

Verse 100

हरिं संपूजयेद्भक्त्या पशुपाशविमोचनम् । सर्वेऽन्तराया नश्यंति मनःशुद्धिश्च जायते ॥ १०० ॥

ဘက္တိဖြင့် ဟရိကို ပူဇော်ပါ—ဟရိသည် အတ္တကို ချည်နှောင်သော ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) များမှ လွတ်မြောက်စေသူ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ အတားအဆီးအားလုံး ပျောက်ကွယ်ပြီး စိတ်သန့်ရှင်းမှု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 101

परं मोक्षं लभेश्चैव पूजिते तु जनार्दने । धर्मार्थकामोक्षाख्याः पुरुषार्थाः सनातनाः ॥ १०१ ॥

ဇနာရ္ဒန (ဗိဿဏု) ကို ပူဇော်လျှင် အမြင့်ဆုံး မောက္ခကို မလွဲမသွေ ရရှိသည်။ ထို့ပြင် ထာဝရသော လူ့ရည်မှန်းချက်များ—ဓမ္မ၊ အရ္ထ၊ ကာမ၊ မောက္ခ—တို့လည်း ပြည့်စုံလာသည်။

Verse 102

हरिपूजापराणां तु सिध्यन्ति नात्र संशयः । पुत्रदारगृहक्षेत्रधनधान्याभिधावतीम् ॥ १०२ ॥

ဟရိပူဇာကို အဓိကထားသူတို့အတွက် ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်စုံသည်—ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။ သားသမီး၊ ဇနီး၊ အိမ်၊ လယ်မြေ၊ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံတို့ကို မနားမနေ လိုက်လံရှာဖွေသော အလိုဆန္ဒပင်လျှင် အောင်မြင်စွာ ပြည့်ဝလာသည်။

Verse 103

लब्ध्वेमां मानुषीं वृत्तिं रेरे दर्पं तु मा कृथाः । संत्यज्य कामं क्रोधं च लोभं मोहं मदं तथा ॥ १०३ ॥

ဤလူ့ဘဝကို ရရှိပြီးနောက် အို လူသားရေ၊ မာနမထောင်ပါနှင့်။ ကာမ (လိုချင်တပ်မက်မှု)၊ က்ரောဓ (ဒေါသ)၊ လောဘ (လောဘကြီးမှု)၊ မောဟ (မောဟ) နှင့် မဒ (မာန) တို့ကိုလည်း စွန့်လွှတ်ပါ။

Verse 104

परापवादं निंदां च भजध्वं भक्तितो हरिम् । व्यापारान्सकलांसत्यक्तवा पूजयध्वं जनार्दनम् ॥ १०४ ॥

သူတစ်ပါးကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းနှင့် အပြစ်ရှာခြင်းအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကြလော့။ ဘက္တိဖြင့် ဟရီကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ကြလော့။ လောကရေးရာအလုပ်အကိုင်အားလုံးကို စွန့်ပြီး ဇနာရ္ဒနကို ပူဇော်ကြလော့။

Verse 105

निकटा एव दृश्यंते कृतांतनगरद्रुमाः । यावन्नायाति मरणं यावन्नायाति वै जरा ॥ १०५ ॥

ကృతాంత (သေမင်း) မြို့၏ သစ်ပင်များသည် အလွန်နီးကပ်နေသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သေခြင်းမရောက်မီ၊ အိုမင်းခြင်းမရောက်မီ အမြင့်ဆုံးအကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်သင့်သည်။

Verse 106

यावन्नेन्द्रियवैकल्यं तावदेवाचर्येद्धरिम् । धीमान्नकुर्याद्विश्वासं शरीरेऽस्मिन्विनश्वरे ॥ १०६ ॥

အင်္ဂါရုံများ မချို့ယွင်းသေးသရွေ့ ဟရီကို ဘက္တိဖြင့် ကျင့်သုံးရမည်။ ပညာရှိသည် ပျက်စီးလွယ်သော ဤကိုယ်ခန္ဓာပေါ် မယုံကြည်သင့်။

Verse 107

नित्यं सन्निहितो मृत्युः संपदत्यंतचंचला । आसन्नमरणो देहस्तस्माद्दर्प्पं विमुचत ॥ १०७ ॥

သေခြင်းသည် အမြဲနီးကပ်နေပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် အလွန်မတည်မြဲ။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အဆုံးသို့ နီးကပ်နေသဖြင့် ထို့ကြောင့် မာနကို စွန့်လွှတ်လော့။

Verse 108

संयोगा विप्रयोगांताः सर्वं च क्षणभंगुरम् । एतज्ज्ञात्वा महाभाग पूजयस्व जनार्दनम् ॥ १०८ ॥

ပေါင်းစည်းမှုအားလုံးသည် ခွဲခွာခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ပြီး အရာအားလုံးသည် ခဏတာပျက်လွယ်သည်။ ဤအရာကို သိပြီးနောက် အကျိုးကောင်းရှိသူရေ၊ ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနု) ကို ပူဇော်လော့။

Verse 109

आशया व्यथते चैव मोक्षस्त्वत्यंतदुर्लभः । भक्त्या यजति यो विष्णुं महापातकवानपि ॥ १०९ ॥

လောဘဆန္ဒကြောင့် စိတ်နာကျင်ရပြီး မောက္ခသည် အလွန်ရှားပါးလှ၏။ သို့သော် မဟာအပြစ်များပင်ရှိသူကလည်း ဗိဿဏုကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျှင် ကုသိုလ်ကောင်းကို ရရှိ၏။

Verse 110

सोऽपि याति परं स्थानं यत्र गत्वा न शोचति । सर्वतीर्थानि यज्ञाश्च सांगा वेदाश्च सत्तम ॥ ११० ॥

သူလည်း ထိုအမြင့်ဆုံးသော အဘောဒ်သို့ ရောက်၏—အဲဒီသို့ ရောက်ပြီးနောက် မဝမ်းနည်းတော့။ သူအတွက်တော့ တီရ္ထများအားလုံး၊ ယဇ္ဈများအားလုံး၊ အင်္ဂဝေဒများနှင့်တကွ ဝေဒများပင်လျှင် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဖြစ်၏—အကျင့်သီလကောင်းသူတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ။

Verse 111

नारायणार्चनस्यैते कलां नार्हंति षोडशीम् । किं वै वेदैर्मखैः शास्त्रैः किंवा तीर्थनिषेवणैः ॥ १११ ॥

ဤအလေ့အကျင့်အခြားများသည် နာရာယဏကို ပူဇော်ခြင်း၏ ကုသိုလ်ကို ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မထိုက်တန်။ ထိုနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဝေဒများ၊ ယဇ္ဈများ၊ သာသနာကျမ်းများ၊ သို့မဟုတ် တီရ္ထသို့ သွားရောက်ဆည်းကပ်ခြင်းတို့သည် အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း။

Verse 112

विष्णुभक्तिविहीनानां किं तपोभिर्व्रतैरपि ॥ ११२ ॥

ဗိဿဏုအပေါ် ဘက္တိမရှိသူတို့အတွက် တပဿနှင့် ဝရတများကို လုပ်သော်လည်း အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း။

Verse 113

यजंति ये विष्णुमनंतमूर्तिं निरीक्ष्य चाकारगतं वरेण्यम् । वेदांतवेद्यं भवरोगवैद्यं ते यांति मर्त्याः पदमच्युतस्य ॥ ११३ ॥

အနန္တမူရတိ ဗိဿဏုကို ပူဇော်သူ မရဏလူသားတို့သည်—သန့်ရှင်းသော အက္ခရာ «အ» အတွင်း တည်ရှိသော အမြတ်ဆုံး အရှင်ကို စူးစမ်းတရားထိုင်၍—ဝေဒాంతမှ သိမြင်ရသော၊ သံသရာရောဂါကို ကုသသော ဆရာဝန်တော်ဖြစ်သည့် အရှင်ကို—အချျုတ၏ အဘောဒ်သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 114

अनादिमात्मानमनंतशक्तिमाधारभूतं जगतः सुरेड्यम् । ज्योतिः स्वरुपं परमच्युताख्यं स्मृत्वा समभ्येति नरः सखायम् ॥ ११४ ॥

အစမရှိသော အတ္တကို—အနန္တသတ္တိရှိ၍ လောကကို ထောက်တည်သော အခြေခံဖြစ်ကာ ဒေဝတို့ ချီးမွမ်းသော၊ သန့်ရှင်းသော အလင်းရောင်သဘောရှိသည့် အမြင့်မြတ် အချျုတ (Acyuta) ကို သတိရလျှင် လူသည် ထိုဘုရားမိတ်ဆွေထံ နီးကပ်ရောက်ရှိသည်။