गङ्गामाहात्म्य — The Greatness of the Gaṅgā

Verse 1

सनक उवाच । एवमौर्वाश्रमे ते द्वे बाहुभार्ये मुनीश्वर । चक्राते भक्तिभावेन शुश्रूषां प्रतिवासरम् 1. ॥ १ ॥

သနကက ပြော၏—ဤသို့ပင်၊ အို မုနိအရှင်တို့၏အရှင်၊ အော်ရဝ၏ အာရှရမ၌ ဘာဟု၏ မယားနှစ်ဦးသည် ဘက္တိစိတ်ဖြင့် နေ့စဉ် ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ကြ၏။

Verse 2

गते वर्षार्द्धके काले ज्येष्ठा राज्ञी तु या द्विज । तस्याः पापमतिर्जाता सपत्न्याः सम्पदं प्रति ॥ २ ॥

မိုးရာသီ၏ တစ်ဝက်ကျော်လွန်သော်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ မိဖုရားအကြီးသည် မိဖုရားအခြား၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို မနာလိုသဖြင့် မကောင်းသောစိတ်ကူး ပေါက်လာ၏။

Verse 3

ततस्तया गरो दत्तः कनिष्ठायै तु पापया । न स्वप्रभावं चक्रे वै गरो मुनिनिषेवया ॥ ३ ॥

ထို့နောက် အပြစ်ရှိသောမိန်းမသည် အငယ်ဆုံးမိဖုရားအား အဆိပ်ပေး၏။ သို့ရာတွင် မုနိကို ဆည်းကပ်၍ အမှုထမ်းသည့် အကာအကွယ်သက်ရောက်မှုကြောင့် အဆိပ်သည် မိမိအာနိသင်ကို မပြနိုင်ခဲ့။

Verse 4

भूलेपनादिभिः सम्यग्यतः सानुदिनं मुनेः । चकार सेवां तेनासौ जीर्णपुण्येन कर्मणा ॥ ४ ॥

သူ၏ ရိုးသားသန့်ရှင်းမှုနှင့် နှိမ့်ချသောဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် စည်းကမ်းတကျဖြစ်လာပြီး နေ့စဉ် မုနိကို အမှုထမ်းဆည်းကပ်ခဲ့သည်။ ထိုအမှုသည် အတိတ်က ပုဏ္ဏကံဟောင်းမှ ပေါက်ဖွားသော ဘက္တိ-ဆေဝာ ဖြစ်၏။

Verse 5

ततो मासत्रयेऽतीते गरेण सहितं सुतम् । सुषाव सुशुभे काले शुश्रूषानष्टकिल्बिषा ॥ ५ ॥

ထို့နောက် သုံးလကျော်လွန်သော် ကောင်းမြတ်သောအချိန်၌ နားလည်သည့် ဆေဝာ-ဘက္တိကြောင့် အပြစ်ကင်းစင်သူမသည် သားတစ်ဦးကို အမြှေးနှင့်တကွ မွေးဖွားလေ၏။

Verse 6

अहो सत्सङ्गतिर्लोके किं पापं न विनाशयेत् । न तदातिसुखं किं वा नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ६ ॥

အဟော! လောက၌ သတ္တုသင်္ဂတိ—သူတော်ကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း—သည် မဖျက်ဆီးနိုင်သော အပြစ်ရှိသလော? ထို့ပြင် လူတို့အတွက် သုကံမှ ပေါက်ဖွားသော ပုဏ္ဏကံထက် မြတ်သော ပျော်ရွှင်မှု အဘယ်ရှိမည်နည်း။

Verse 7

ज्ञानाज्ञानकृतं पापं यच्चान्यत्कारितं परैः । तत्सर्वं नाशयत्याशु परिचर्या महात्मनाम् ॥ ७ ॥

သိ၍ဖြစ်စေ မသိ၍ဖြစ်စေ ကျူးလွန်သော အပြစ်နှင့် အခြားသူတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အမှားများအားလုံးကို မဟာသတ္တဝါ သာဓုတို့အား သဒ္ဓါဖြင့် ဝတ်ပြုစေဝါပြုခြင်းက လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 8

जडोऽपि याति पूज्यत्वं सत्सङ्गाज्जगतीतले । कलामात्रोऽपि शीतांशुः शम्भुना स्वीकृतो यथा ॥ ८ ॥

မိုက်မဲသူတောင်လည်း သာဓုတို့နှင့် ဆက်ဆံပေါင်းသင်းခြင်း (sat-saṅga) ကြောင့် ဤလောကမြေပြင်ပေါ်တွင် ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်လာသည်။ လကလည်း ကလာတစ်စိတ်သာရှိသော်လည်း သမ္ဘူ (ရှီဝ) က လက်ခံထားသကဲ့သို့ပင်။

Verse 9

सत्सङ्गतिः परामृद्धिं ददाति हि नृणां सदा । इहामुत्र च विप्रेन्द्र सन्तः पूज्यतमास्ततः ॥ ९ ॥

သာဓုတို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်း (sat-saṅga) သည် လူတို့အား အမြဲတမ်း အမြင့်ဆုံးသော အကျိုးစီးပွားနှင့် စည်းစိမ်ကို ပေးသည်—ဤလောက၌လည်း နောက်လောက၌လည်း။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ သာဓုတို့သည် အလွန်ဆုံး ပူဇော်ထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 10

अहो महद्गुणान्वक्तुं कः समर्थो मुनीश्वर । गर्भं प्राप्तो गरो जीर्णो मासत्रयमहोऽदभुतम् ॥ १० ॥

အဟို! မုနိဣශ්ဝရ၊ မုနိတို့၏ အရှင်ရေ—ဤမျှ ကြီးမားသော ဂုဏ်တရားများကို အပြည့်အစုံ ဖော်ပြနိုင်သူ မည်သူရှိမည်နည်း။ သေစေနိုင်သော အဆိပ်သည် ဝမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သုံးလတိုင်တိုင် အစာချေခံရသည်ဟူသည် အံ့ဩဖွယ်ပင်။

Verse 11

गरेण सहितं पुत्रं दृष्ट्वा तेजोनिधिर्मुनिः । जातकर्म चकारासौ तन्नाम सगरेति च ॥ ११ ॥

အဆိပ် (gara) နှင့်အတူရှိသော သားကို မြင်သောအခါ၊ တေဇောနိဓိ မုနိသည် ဇာတကမ္မ (jātakarma) မွေးဖွားအခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ပြီး သူ၏အမည်ကို “စဂရ” (Sagara) ဟု ပေး하였다။

Verse 12

पुपोष सगरं बालं तन्माता प्रीतिपूर्वकम् । चौलोपवीतकर्माणि तथा चक्रे मुनीश्वरः ॥ १२ ॥

မိခင်သည် ချစ်ခင်မေတ္တာအပြည့်ဖြင့် ကလေး စဂရကို ပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မုနိဣශ්ဝရသည်လည်း ဆံချ (cūḍā/caula) နှင့် သန့်ရှင်းသော ကြိုး (upanayana) ဝတ်ဆင်ပွဲ အခမ်းအနားတို့ကို ပြုလုပ်ပေး하였다။

Verse 13

शास्त्राण्यध्यापयामास राजयोग्यानि मन्त्रवित् । समर्थं सगरं दृष्ट्वा किंचिदुद्भिन्नशैशवम् ॥ १३ ॥

မန်ထရသိသူသည် နန်းတော်အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ကိုက်ညီသော သာස්တရများကို စဂရအား သင်ကြားပေး하였다။ စဂရသည် စွမ်းရည်ပြည့်ဝပြီး ကလေးဘဝ အနည်းငယ်ပွင့်လန်းလာသည်ကို မြင်သဖြင့် ထိုအတိုင်း သင့်လျော်စွာ ညွှန်ကြား하였다။

Verse 14

मन्त्रवत्सर्वशस्त्रास्त्रं दत्तवान्स मुनीश्वरः । सगरः शिक्षितस्तेन सम्यगौर्वर्षिणा मुने ॥ १४ ॥

ထိုမုနိဣශ්ဝရသည် မန်ထရဖြင့် အာနုဘော်တင်ထားသော လက်နက်နှင့် ပစ်လက်နက် အမျိုးမျိုးအားလုံးကို ပေးအပ်하였다။ ထို့ကြောင့် စဂရသည် အောရဝ ရှိ၏ မုနိထံမှ မှန်ကန်စွာ လေ့ကျင့်သင်ကြားခံရ하였다၊ အို မုနိ။

Verse 15

बभूव बलवान्धर्मी कृतज्ञो गुणवान्सुधीः । धर्मज्ञः सोऽपि सगरो मुनेरमिततेजसः । समित्कुशाम्बुपुष्पादि प्रत्यहं समुपानयत् ॥ १५ ॥

စဂရသည်လည်း အင်အားကြီး၍ ဓမ္မရှိ၊ ကျေးဇူးသိတတ်၊ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်ဝ၊ ပညာရှိကာ ဓမ္မကို နားလည်သူ ဖြစ်လာ하였다။ ထို့ပြင် တောက်ပမှု မတိုင်းတာနိုင်သော မုနိထံသို့ နေ့စဉ် မီးဖိုတုတ်၊ ကုရှမြက်၊ ရေ၊ ပန်း စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ပေး하였다။

Verse 16

स कदाचिद्गुणनिधिः प्रणिपत्य स्वमातरम् । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा सगरो विनयान्वितः ॥ १६ ॥

တစ်ခါတစ်ရံ ဂုဏ်သတ္တိအ خزန်ဖြစ်သော စဂရသည် မိခင်ကို ဦးချ၍ ပူဇော်ကန်တော့하였다။ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီကာ နှိမ့်ချမှုနှင့် ပြည့်ဝလျက် မိခင်အား ပြောကြား하였다။

Verse 17

सगर उवाच । मातर्गतः पिता कुत्र किं नामा कस्य वंशजः । तत्सर्वं मे समाचक्ष्व श्रोतुं कौतूहलं मम ॥ १७ ॥

စဂရ မိန့်တော်မူသည်— «အဖေတော်သည် ဘယ်သို့သွားသနည်း။ အမည်တော်သည် အဘယ်နည်း။ မည်သည့် မျိုးရိုးဝంశမှ ဖြစ်သနည်း။ အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ မိန့်ကြားပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ကြားလိုစိတ် ပြင်းပြနေပါသည်»။

Verse 18

पित्रा विहीना ये लोके जीवन्तोऽपि मृतोपमाः ॥ १८ ॥

ဤလောက၌ အဖေမရှိသူတို့သည် အသက်ရှင်နေသော်လည်း သေသူနှင့် တူကြသည်။

Verse 19

दरिद्रो ऽपि पिता यस्य ह्यास्ते स धनदोपमः । यस्य माता पिता नास्ति सुखं तस्य न विद्यते ॥ १९ ॥

အဖေတော် ဆင်းရဲသော်လည်း အဖေတော် အသက်ရှင်နေသရွေ့ ထိုသူသည် ငွေကြေးပိုင်ရှင်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ မိခင်နှင့် အဖေ မရှိသူအတွက် သုခမရှိ။

Verse 20

धर्महीनो यथा मूर्खः परत्रेह च निन्दितः । मातापितृविहीनस्य अज्ञस्याप्यविवेकिनः । अपुत्रस्य वृथा जन्म ऋणग्रस्तस्य चैव हि ॥ २० ॥

ဓမ္မမရှိသူသည် မိုက်မဲသူကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌ပါ ကဲ့ရဲ့ခံရ၏။ ထို့အတူ မိခင်အဖေမရှိသူ၊ အဝိဇ္ဇာရှိ၍ ခွဲခြားသိမြင်မှုမရှိသူလည်း ထိုသို့ပင်။ သားမရှိသူ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အလဟသဖြစ်၏၊ အကြွေးဖိစီးခံရသူ၏ ဘဝလည်း ထိုနည်းတူ။

Verse 21

चन्द्र हीना यथा रात्रिः पद्महीनं यथा सरः । पतिहीना यथा नारी पितृहीनस्तथा शिशुः ॥ २१ ॥

လမင်းမရှိသော ညကဲ့သို့၊ ကြာပန်းမရှိသော ရေကန်ကဲ့သို့၊ ခင်ပွန်းမရှိသော မိန်းမကဲ့သို့၊ အဖေမရှိသော ကလေးလည်း ထိုနည်းတူ။

Verse 22

धर्महीनो यथा जन्तुः कर्महीनो यथा गृही । पशुहीनो यथा वैश्यस्तथा पित्रा विनार्भकः ॥ २२ ॥

ဓမ္မမရှိသော သတ္တဝါသည် အဖိုးမရှိသကဲ့သို့၊ မိသားစုရှင်သည် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကర్మမရှိလျှင် အလွတ်သကဲ့သို့၊ နွားမရှိသော ဝိုင်ရှျယသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပျက်သကဲ့သို့—ဖခင်မရှိသော ကလေးလည်း ထိုနည်းတူ ကံမဲ့ကလေး ဖြစ်၏။

Verse 23

सत्यहीनं यथा वाक्यं साधुहीना यथा सभा । तपो यथा दयाहीनं तथा पित्रा विनार्भकः ॥ २३ ॥

အမှန်တရားမရှိသော စကားသည် အဖိုးမရှိသကဲ့သို့၊ သာဓုမရှိသော အစည်းအဝေးသည် အလွတ်သကဲ့သို့၊ ကရုဏာမရှိသော တပဿသည် ခြောက်သွေ့သကဲ့သို့—ဖခင်မရှိသော ကလေးလည်း ထိုနည်းတူ အားကိုးရာမဲ့၏။

Verse 24

वृक्षहीनं यथारण्यं जलहीना यथा नदी । वेगहीनो यथा वाजी तथा पित्रा विनार्भकः ॥ २४ ॥

သစ်ပင်မရှိသော တောကဲ့သို့၊ ရေမရှိသော မြစ်ကဲ့သို့၊ အရှိန်မရှိသော မြင်းကဲ့သို့—ဖခင်မရှိသော ကလေးလည်း ထိုနည်းတူ အားကိုးရာမဲ့၏။

Verse 25

यथा लघुतरो लोके मातर्याच्ञापरो नरः । तथा पित्रा विहीनस्तु बहुदुःखान्वितःसुतः ॥ २५ ॥

လောက၌ မိခင်၏ အမိန့်ကို မနာခံသော ယောက်ျားကို အနိမ့်အမြတ်ဟု သတ်မှတ်သကဲ့သို့၊ ဖခင်မရှိသော သားသည်လည်း ဒုက္ခအမျိုးမျိုးနှင့် ပြည့်နှက်ရ၏။

Verse 26

इतीरितं सुतेनैषा श्रुत्वा निःश्वस्य दुःखिता । संपृष्टं तद्यथावृत्तं सर्वं तस्मै न्यवेदयत् ॥ २६ ॥

သားက ထိုသို့ ပြောဆိုသည်ကို ကြားသော် မိခင်သည် ဝမ်းနည်း၍ သက်ပြင်းချ၏။ ထို့နောက် မေးမြန်းခံရသော် ဖြစ်ပျက်သမျှကို အတိအကျ သူ့အား ပြောပြလေ၏။

Verse 27

तच्छ्रुत्वा सगरः क्रुद्धः कोपसंरक्तलोचनः । हनिष्यामीत्यरातीन्स प्रतिज्ञामकरोत्तदा ॥ २७ ॥

ထိုသတင်းကိုကြားသော် စဂရမင်းသည် ဒေါသထန်၍ မျက်လုံးနီရဲကာ «ရန်သူတို့ကို ငါသတ်မည်» ဟု သစ္စာကတိပြုလေ၏။

Verse 28

प्रदक्षिणीकृत्य मुनिं जननीं च प्रणम्य सः । प्रस्थापितः प्रतस्थे च तेनैव मुनिना तदा ॥ २८ ॥

ထို့နောက် မုနိကို ပရဒက္ခိဏာလှည့်၍ မုနိနှင့် မိခင်ကို ဦးချကန်တော့ပြီး၊ ထိုမုနိတော်တင်ပို့အမိန့်ပေးသဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 29

और्वाश्रमाद्विनिष्क्रान्तः सगरः सत्यवाक् शुचिः । वसिष्ठं स्वकुलाचार्यं प्राप्तः प्रीतिसमन्वितः ॥ २९ ॥

အော်ရဝအာရှရမ်မှ ထွက်ခွာလာသော စဂရမင်းသည် သစ္စာပြောသူ၊ သန့်ရှင်းသူဖြစ်၍ မိမိမင်းဆက်၏ ကုလဂုရု ဝသိဋ္ဌကို ချစ်ခင်လေးစားစိတ်ပြည့်ဝစွာ ချဉ်းကပ်လေ၏။

Verse 30

प्रणम्य गुरवे तस्मै वशिष्ठाय महात्मने । सर्वं विज्ञापयामास ज्ञानदृष्ट्या विजानते ॥ ३० ॥

ထိုမဟာအတ္တမ ဂုရု ဝသိဋ္ဌကို ဦးချကန်တော့ပြီး၊ ဉာဏဒೃષ્ટိဖြင့် အရာအားလုံးကို သိမြင်နေသူထံသို့ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အပြည့်အစုံ လျှောက်တင်လေ၏။

Verse 31

एन्द्रा स्त्रं वारुणं ब्राह्ममाग्नेयं सगरो नृपः । तेनैव मुनिनाऽवाप खड्गं वज्रोपमं धनुः ॥ ३१ ॥

စဂရမင်းသည် အိန္ဒြာအာယုဓ၊ ဝရုဏအာယုဓ၊ ဘြဟ္မာအာယုဓ၊ အဂ္နేయအာယုဓတို့ကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုမုနိတော်ထံမှပင် ဓားတစ်လက်နှင့် ဝဇ္ရကဲ့သို့ ခိုင်မာသော လေးတစ်လက်ကိုလည်း လက်ခံရရှိလေ၏။

Verse 32

ततस्तेनाभ्यनुज्ञातः सगरः सौमनस्यवान् । आशीर्भिरर्चितः सद्यः प्रतस्थे प्रणिपत्य तम् ॥ ३२ ॥

ထို့နောက် သူ၏ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိပြီးနောက် စဂရမင်းသည် စိတ်ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းကာ၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာစကားဖြင့် ဂုဏ်ပြု၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 33

एकेनैव तु चापेन स शूरः परिपन्थिनः । सपुत्रपौत्रान्सगणानकरोत्स्वर्गवासिनः ॥ ३३ ॥

သို့ရာတွင် ထိုသူရဲကောင်းသည် မြားတံတစ်လက်တည်းဖြင့် လမ်းခရီးကို ဖျက်ဆီးသော မုဆိုးမိုက်များကို သားမြေးနှင့် အဖွဲ့အစည်းတစ်စုလုံးပါ စုစုပေါင်း ကောင်းကင်ဘုံနေထိုင်သူများအဖြစ် သွားစေ하였다။

Verse 34

तच्चापमुक्तबाणाग्निसंतप्तास्तदरातयः । केचिद्विनष्टा संत्रस्तास्तथा चान्ये प्रदुद्रुवुः ॥ ३४ ॥

ထိုမြားမှ ထွက်လာသော မီးတောက်မြားကြောင့် ရန်သူတို့သည် လောင်ကျွမ်းပူလောင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားကြောက်ရွံ့သွားသည်။ အချို့ ပျက်စီးသေဆုံး၍ အချို့ ကြောက်လန့်ကာ အခြားအချို့သည် အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြသည်။

Verse 35

केचिद्विशीर्णकेशाश्च वल्मीकोपरि संस्थिताः । तृणान्यभक्षयन्केचिन्नग्नाश्च विविशुर्जलम् ॥ ३५ ॥

အချို့သည် ဆံပင်ပျက်ပြားကာ ပုရွက်ဆိတ်တောင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ အချို့သည် မြက်ပင်များကိုသာ စားကြသည်။ အချို့သည် အဝတ်မဝတ်ဘဲ ရေထဲသို့ ဝင်ကြသည်။

Verse 36

शकाश्च यवनाश्चैव तथा चान्ये महीभृतः । सत्वरं शरणं जग्मुर्वशिष्ठं प्राणलोलुपाः ॥ ३६ ॥

ရှကာများ၊ ယဝနာများနှင့် အခြားမြေကြီးအုပ်ချုပ်သူများလည်း အသက်ကိုကယ်တင်လိုသောကြောင့် အလျင်အမြန် ဝသိဋ္ဌ ရှင်ထံသို့ ခိုလှုံရန် သွားကြသည်။

Verse 37

जितक्षितिर्बाहुपुत्रो रिपून्गुरुसमीपगान् । चारैर्विज्ञातवान्सद्यः प्राप्तश्चाचार्यसन्निधिम् ॥ ३७ ॥

ဗာဟု၏သား ဇိတက္ခိတိသည် စုံထောက်များမှတစ်ဆင့် ဆရာတော်အနီးသို့ ရောက်လာသော ရန်သူတို့အကြောင်းကို ချက်ချင်းသိရှိ၍ ချက်ချင်း ဆရာတော်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 38

तमागतं बाहुसुतं निशम्य मुनिर्वशिष्ठः शरणागतांस्तान् । त्रातुं च शिष्याभिहितं च कर्तुं विचारयामास तदा क्षणेन ॥ ३८ ॥

ဗာဟု၏သား ရောက်လာသည်ဟု ကြားသိသော် မုနိ ဝသိဋ္ဌသည် မိမိထံ ခိုလှုံလာသူတို့ကို မြင်၍ ခဏချင်းပင်—သူတို့ကို မည်သို့ကာကွယ်မည်နည်း၊ တပည့်တောင်းဆိုသမျှကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်မည်နည်းဟု စဉ်းစားတော်မူ하였다။

Verse 39

चकार मुण्डाञ्शबरान्यवनांल्लम्बमूर्द्धजान् । अन्धांश्च श्मश्रुलान्सर्वान्मुण्डान्वेदबहिष्कृतान् ॥ ३९ ॥

သူသည် သဗရနှင့် ယဝနတို့ကို ခေါင်းပြောင်ကာ ခေါင်းထိပ်တွင် ဆံပင်ရှည်ထားစေ하였다။ ထို့ပြင် အခြားသူအားလုံးကို မျက်ကန်းစေ၍ မုတ်ဆိတ်ရှိစေကာ ခေါင်းပြောင်စေပြီး ဝေဒမှ ပယ်ဖျက်ခံရသူများအဖြစ် ဖြစ်စေ하였다။

Verse 40

वसिष्ठमुनिना तेन हतप्रायान्निरीक्ष्य सः । प्रहसन्प्राह सगरः स्वगुरुं तपसो निधिम् ॥ ४० ॥

မုနိ ဝသိဋ္ဌ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူတို့သည် ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော် ရာဇာ စဂရသည် ပြုံးရယ်ကာ မိမိ၏ ဂုရု—တပသ၏ خزာနာတော် ဝသိဋ္ဌအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 41

सगर उवाच । भो भो गुरो दुराचारानेतान्ररक्षसि तान्वृथा । सर्वथाहं हनिष्यामि मत्पितुर्देशहारकान् ॥ ४१ ॥

စဂရက ပြောသည်—“အို ဂုရုမြတ်၊ အကျင့်ဆိုးသူတို့ကို အလကားကာကွယ်နေပါသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျွန်ုပ်သည် အဖေ၏ နိုင်ငံကို လုယူသွားသော ထိုသူခိုးတို့ကို မလွဲမသွေ သတ်မည်” ဟု။

Verse 42

उपेक्षेत समर्थः सन्धर्मस्य परिपन्थिनः । स एव सर्वनाशाय हेतुभूतो न संशयः ॥ ४२ ॥

စွမ်းနိုင်သူက သမ္မာဓမ္မကို တားဆီးသူတို့ကို လျစ်လျူရှုလျှင်၊ ထိုသူကိုယ်တိုင်ပင် အလုံးစုံပျက်စီးခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်—သံသယမရှိ။

Verse 43

बान्धवं प्रथमं मत्वा दुर्जनाः सकलं जगत् । त एव बलहीनाश्चेद्भजन्तेऽत्यन्तसाधुताम् ॥ ४३ ॥

ဒုဇ္ဇနတို့သည် မိမိဆွေမျိုးကို အရင်ဆုံး အဓိကဟု ထင်မြင်ကာ ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံးကိုလည်း ထိုသဘောဖြင့် ဆက်ဆံကြသည်။ သို့သော် ထိုသူတို့က အင်အားမရှိသွားလျှင် အလွန်အမင်း သာဓုသဘောကို ကောက်ယူကာ ဟန်ဆောင်ကြသည်။

Verse 44

अहो मायाकृतं कर्म खलाः कश्मलचेतसः । तावत्कुर्वन्ति कार्याणि यावत्स्यात्प्रबलं बलम् ॥ ४४ ॥

အဟော! မာယာကြောင့် လှည့်ဖြားခံရသော စိတ်ညစ်သူ ဒုဇ္ဇနတို့၏ အပြုအမူသည် ထိုသို့ပင်။ သူတို့သည် မိမိအကြံအစည်များကို အင်အားပြင်းထန်နေသရွေ့သာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကြသည်။

Verse 45

दासभावं च शत्रूणां वारस्त्रीणां च सौहृदम् । साधुभावं च सर्पाणां श्रेयस्कामो न विश्वसेत् ॥ ४५ ॥

ကောင်းကျိုးကို လိုလားသူသည် ရန်သူ၏ ကျွန်သဘောဟန်ဆောင်မှု၊ ပျော်ပွဲစားမိန်းမ၏ ချစ်ခင်မှု၊ သို့မဟုတ် မြွေ၏ နူးညံ့သဘောပြမှုတို့ကို မယုံကြည်သင့်။

Verse 46

प्रहासं कुर्वते नित्यं यान्दन्तान्दर्शयन्खलाः । तानेव दर्शयन्त्याशु स्वसामर्थ्यविपर्यये ॥ ४६ ॥

ဒုဇ္ဇနတို့သည် အမြဲတမ်း လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ သွားများကို ပြကြသည်။ သို့သော် မိမိတို့၏ စွမ်းအား ပြောင်းပြန်ကျသွားသည့်အခါ ထိုသွားများကိုပင် မကြာခင် အကူအညီမဲ့စွာ ပြရစေခံရသည်။

Verse 47

पिशुना जिह्वया पूर्वं परुषं प्रवदन्ति च । अतीव करुणं वाक्यं वदन्त्येव तथाबलाः ॥ ४७ ॥

သူတို့သည် အပြစ်တင်စကားပြောသော လျှာဖြင့် အရင်က ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောကြပြီး၊ ထို့နောက် စိတ်ဓာတ်အားနည်းသဖြင့် အလွန်ကရုဏာရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော စကားများကိုလည်း ပြောတတ်ကြသည်။

Verse 48

श्रेयस्कामो भवेद्यस्तु नीतिशास्त्रार्थकोविदः । साधुत्वं समभावं च खलानां नैव विश्वसेत् ॥ ४८ ॥

အကျိုးစီးပွားအမှန်ကို လိုလားသူသည် နီတိနှင့် ရာဇနီတိ စာတမ်းတို့၏ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်ကျွမ်းကျင်ရမည်၊ ထို့ပြင် လူဆိုးတို့ ပြသသော “ကောင်းမြတ်မှု” နှင့် “စိတ်ညီမျှမှု” ကို မည်သည့်အခါမျှ မယုံကြည်သင့်။

Verse 49

दुर्जनं प्रणतिं यान्तं मित्रं कैतवशीलिनम् । दुष्टां भार्यां च विश्वस्तो मृत एव न संशयः ॥ ४९ ॥

လူဆိုးတစ်ယောက်က ဦးညွှတ်လာသော်လည်း ယုံကြည်သူ၊ လှည့်စားသဘောရှိသော မိတ်ဆွေကို ယုံသူ၊ နှင့် အကျင့်ပျက်သော ဇနီးကို ယုံသူ—ထိုသူသည် သေပြီးသားနှင့်တူသည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 50

मा रक्ष तस्मादेतान्वै गोरूपव्याघ्रकर्मिणः । हत्वैतानखिलान् दुष्टांस्त्वत्प्रसादान्महीं भजे ॥ ५० ॥

ထို့ကြောင့် ဤသူတို့ကို မကာကွယ်ပါနှင့်—နွားကဲ့သို့ မြင်ရသော်လည်း ကျားကဲ့သို့ ပြုမူကြသည်။ ဤလူဆိုးတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ပါ; သင်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် ငါသည် မြေကြီးကို ခံစား၍ အုပ်စိုးမည်။

Verse 51

वशिष्ठस्तद्वचः श्रुत्वा सुप्रीतो मुनिसत्तमः । कराभ्यां सगरस्याङ्गं स्पृशन्निदमुवाच ह ॥ ५१ ॥

ထိုစကားကို ကြားသော် ဝသိဋ္ဌ—မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်—အလွန်ပျော်ရွှင်နှစ်သက်하였다။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စဂရ၏ ကိုယ်ကို ထိကာ ထို့နောက် ဤသို့ မိန့်ဆို하였다။

Verse 52

वसिष्ठ उवाच । साधु साधु महाभाग सत्यं वदसि सुव्रत । तथापि मद्वचः श्रुत्वा परां शान्तिं लभिष्यसि ॥ ५२ ॥

ဝသိဋ္ဌက ဆို၏ - "ကောင်းလေစွ၊ ကောင်းလေစွ၊ ကံကောင်းသော အသင်၊ အသင်သည် အမှန်တရားကို ဆိုပါ၏။ သို့သော် ငါ၏စကားကို ကြားနာရလျှင် အသင်သည် အမြတ်ဆုံးသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိလိမ့်မည်။"

Verse 53

मयैते निहताः पूर्वं त्वत्प्रतिज्ञाविरोधिनः । हतानां हनने कीर्तिः का समुत्पद्यते वद ॥ ५३ ॥

အသင်၏ ကတိသစ္စာကို ဆန့်ကျင်သော ဤရန်သူများကို ငါသတ်ပြီးပြီ ဖြစ်၏။ သေပြီးသောသူတို့ကို သတ်ခြင်းဖြင့် အဘယ်ဂုဏ်သတင်း ကျော်ဇောမှု ဖြစ်ပေါ်နိုင်မည်နည်း၊ ငါ့ကို ပြောပြလော့။

Verse 54

भूमीश जन्तवः सर्वे कर्मपाशेन यन्त्रिताः । तथापि पापैर्निहताः किमर्थं हंसि तान्पुनः ॥ ५४ ॥

အို မြေကြီးသခင်၊ သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာ အနှောင်အဖွဲ့များဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်း ခံရပြီး မောင်းနှင်ခြင်း ခံရကုန်၏။ သို့ဖြစ်ပါလျက် ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်များကြောင့် ပျက်စီးပြီးဖြစ်သောအခါ အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့ကို ထပ်မံ သတ်ဖြတ်ရသနည်း။

Verse 55

देहस्तु पापजनितः पूर्वमेवैनसा हतः । आत्मा ह्यभेद्यः पूर्णत्वाच्छास्त्राणामेष निश्चयः ॥ ५५ ॥

ခန္ဓာကိုယ်သည် အပြစ်မှ မွေးဖွားလာပြီး ထိုအကုသိုလ်ကြောင့်ပင် ပျက်စီးပြီး ဖြစ်၏။ သို့သော် အတ္တ (ဝိညာဉ်) သည် ပြည့်စုံသောကြောင့် အမှန်တကယ် မပျက်စီးနိုင်ပေ၊ ဤသည်မှာ ကျမ်းဂန်များ၏ အတည်ပြုထားသော နိဂုံးဖြစ်သည်။

Verse 56

स्वकर्मफलभोगानां हेतुमात्रा हि जन्तवः । कर्माणि दैवमूलानि दैवाधीनमिदं जगत् ॥ ५६ ॥

သတ္တဝါတို့သည် မိမိတို့၏ ကံအကျိုးပေးကို ခံစားရန်အတွက် အကြောင်းခံမျှသာ ဖြစ်ကြ၏။ လုပ်ရပ်များသည် ကံကြမ္မာတွင် အခြေတည်ပြီး ဤလောကတစ်ခုလုံးကို ကံကြမ္မာက အုပ်စိုးထားသည်။

Verse 57

यस्माद् दैवं हि साधुनां रक्षिता दुष्टशिक्षिता । ततो नरैरस्वतन्त्रैः किं कार्यं साध्यते वद ॥ ५७ ॥

သဒ္ဓါရှင်တို့ကို ကာကွယ်သူ၊ မကောင်းသူတို့ကို ဆုံးမသင်ကြားသူမှာ ဒေဝကံ (daiva) ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မိမိအလိုအလျောက် မလွတ်လပ်သော လူသားတို့က ဘာကိစ္စကို အောင်မြင်စေနိုင်မည်နည်း၊ ပြောပါ။

Verse 58

शरीरं पापसंभूतं पापेनैव प्रवर्तते । पापमूलमिदं ज्ञात्वा कथं हन्तुं समुद्यतः ॥ ५८ ॥

ကိုယ်ခန္ဓာသည် အပြစ်မှ ပေါ်ပေါက်လာ၍ အပြစ်ကြောင့်ပင် လှုပ်ရှားသက်ဝင်၏။ ဤကိုယ်ခန္ဓာဘဝသည် အပြစ်ကို အမြစ်အဖြစ်ထားသည်ဟု သိပြီးနောက်၊ အခြားသူကို သတ်ရန် မည်သို့ ထွက်ခွာကြံစည်နိုင်မည်နည်း။

Verse 59

आत्मा शुद्धोऽपि देहस्थो देहीति प्रोच्यते बुधैः । तस्मादिदं वपुर्भूप पापमूलं न संशयः ॥ ५९ ॥

အတ္တမန် (အာတ္မာ) သန့်ရှင်းသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း နေထိုင်သည့်အခါ ပညာရှိတို့က “ကိုယ်ရှိသူ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးရေ၊ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အပြစ်၏ အမြစ်ဖြစ်သည်မှာ သံသယမရှိ။

Verse 60

पापमूलवपुर्हन्तुः का कीर्तिस्तव बाहुज । भविष्यतीति निश्चित्य नैतान्हिंसीस्ततः सुत ॥ ६० ॥

လက်တန်ခိုးကြီးသူရေ၊ အပြစ်ကို အမြစ်အဖြစ်ထားသော သတ္တဝါတို့ကို သတ်သူအဖြစ် သင့်အတွက် ဘယ်လိုဂုဏ်သတင်း ရှိမည်နည်း။ ထိုသို့သောနာမည်ဆိုး မလွဲမသွေ ဖြစ်မည်ဟု သေချာသိ၍၊ သားရေ၊ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို မထိခိုက်စေနှင့်။

Verse 61

इति श्रुत्वा गुरोर्वाक्यं विरराम स कोपतः । स्पृशन्करेण सगरं नन्दनं मुनयस्तदा ॥ ६१ ॥

ဂုရု၏စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက်၊ သူသည် ဒေါသမှ ရပ်တန့်သွား၏။ ထို့နောက် မုနိတို့သည် နန္ဒန၏ အိုးကို လက်ဖြင့် ထိတို့ကြ၏။

Verse 62

अथाथर्वनिधिस्तस्य सगरस्य महात्मनः । राज्याभिषेकं कृतवान्मुनिभिः सह सुव्रतैः ॥ ६२ ॥

ထို့နောက် အထာဝနိဓိသည် သီလဝတ္တကောင်းမြတ်သော ရဟန်းမုနိတို့နှင့်အတူ မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသော ဘုရင် စဂရ၏ ရာဇာဘိသေက (နန်းတက်ပွဲ) ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 63

भार्याद्वयं च तस्यासीत्केशिनी सुमतिस्तथा । काश्यपस्य विदर्भस्य तनये मुनिसत्तम ॥ ६३ ॥

အို မုနိတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးရေ၊ ထိုဘုရင်၌ မိဖုရားနှစ်ပါးရှိ၍ ကေရှိနီနှင့် စုမတိ ဟူ၍၊ နှစ်ပါးစလုံးသည် ဝိဒರ್ಭ၏ ကာရှျပ၏ သမီးများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 64

राज्ये प्रतिष्ठिते दृष्ट्वा मुनिरौर्वस्तपोनिधिः । वनादागत्य राजानं संभाष्य स्वाश्रमं ययौ ॥ ६४ ॥

နိုင်ငံတော် တည်မြဲခိုင်မာလာသည်ကို မြင်သော် တပဿာအင်အားအလွန်ကြီးသော မုနိ အော်ရဝသည် တောမှ ထွက်လာ၍ ဘုရင်နှင့် စကားပြောပြီးနောက် မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ပြန်သွား하였다။

Verse 65

कदाचित्तस्य भूपस्य भार्याभ्यां प्रार्थितो मुनिः । वरं ददावपत्यार्थमौर्वो भार्गवमन्त्रवित् ॥ ६५ ॥

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုဘုရင်၏ မိဖုရားနှစ်ပါးက တောင်းပန်သဖြင့် ဘာရ္ဂဝ မန္တရများကို သိကျွမ်းသော မုနိ အော်ရဝသည် သားသမီးရရန် အကျိုးရှိသော ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ပေးတော်မူ하였다။

Verse 66

क्षणं ध्यानस्थितो भूत्वा त्रिकालज्ञो मुनीश्वरः । केशिनीं सुमतिं चैव इदमाह प्रहर्षयन् ॥ ६६ ॥

သုံးကာလကို သိမြင်သော မုနိအရှင်သည် ခဏတာ သမာဓိ၌ တည်နေပြီးနောက် ကေရှိနီနှင့် စုမတိတို့ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ဤသို့ မိန့်ကြား하였다။

Verse 67

और्व उवाच । एका वंशधरं चैकमन्या षडयुतानि च । अपत्यार्थं महाभागे वृणुतां च यथेप्सितम् ॥ ६७ ॥

အော်ဝရ မုနိက မိန့်တော်မူသည်။ «ကံကောင်းသော မိဖုရားရေ၊ နွားတစ်ကောင်က မျိုးဆက်ဆက်ခံ အမွေဆက်ခံသားတစ်ယောက်ကို ပေးမည်၊ အခြားတစ်ကောင်က သားခြောက်ထောင်ကို ပေးမည်။ သားသမီးအတွက် သင်နှစ်သက်သလို ရွေးချယ်ပါ»။

Verse 68

अथ श्रुत्वा वचस्तस्य मुनेरौर्वस्य नारद । केशिन्येकं सुतं वव्रे वंशसन्तानकारणम् ॥ ६८ ॥

နာရဒာရေ၊ အော်ဝရ မုနိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကေရှိနီသည် မျိုးဆက်မပြတ်စေရန် သားတစ်ယောက်တည်းကို တောင်းခံ하였다။

Verse 69

तथा षष्टिसहस्राणि सुमत्या ह्यभवन्सुताः । नाम्नासमंजाः केशिन्यास्तनयो मुनिसत्तम ॥ ६९ ॥

ထို့အတူ စုမတီမှ သားခြောက်သောင်း မွေးဖွားလာကြ၏။ မုနိအမြတ်တော်ရေ၊ ကေရှိနီ၏ သားကို “သမံဇ” ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။

Verse 70

असमंजास्तु कर्माणि चकारोन्मत्तचेष्टितः । तं दृष्ट्वा सागराः सर्वे ह्यासन्दुर्वृत्तचेतसः ॥ ७० ॥

သို့သော် အသမံဇသည် မူးယစ်သကဲ့သို့ ရူးသွပ်သော အပြုအမူဖြင့် အရှက်ရစရာ အမှုများကို ပြုခဲ့သည်။ သူကိုမြင်၍ စဂရ၏ သားအားလုံးလည်း စိတ်သဘောမကောင်းသို့ လှည့်သွားကြသည်။

Verse 71

तद्बालभावं संदुष्टं ज्ञात्वा बाहुसुतो नृपः । चिन्तयामास विधिवत्पुत्रकर्म विगर्हितम् ॥ ७१ ॥

ကလေး၏ စိတ်သဘောသည် ပျက်စီးသွားကြောင်း သိမြင်သဖြင့် ဘာဟု၏ သားဖြစ်သော မင်းကြီးသည် မိမိသားအပေါ် မည်သို့ ဆောင်ရွက်သင့်သည်ကို ဓမ္မတရားအတိုင်း စဉ်းစားခဲ့သည်—အပြစ်တင်စရာ ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း။

Verse 72

अहो कष्टतरा लोके दुर्जनानां हि संगतिः । कारुकैस्ताड्यते वह्निरयः संयोगमात्रतः ॥ ७२ ॥

အို၊ ဤလောက၌ မကောင်းသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းရခြင်းသည် အလွန်နာကျင်လှ၏။ သံနှင့် ထိတွေ့မိသက်သက်ကြောင့်ပင် မီးတောင်ကို လက်ရာသမားတို့က ထိုးနှက်ရ၏။

Verse 73

अंशुमान्नाम तनयो बभूव ह्यसमंजसः । शास्त्रज्ञो गुणवान्धर्मी पितामहहिते रतः ॥ ७३ ॥

အসমဉ္ဇသ၌ အံရှုမာန် အမည်ရှိသော သားတစ်ပါးရှိ၏။ သူသည် သာသနာကျမ်းများကို သိကျွမ်း၍ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်စုံ၊ ဓမ္မတရားကို လိုက်နာကာ အဘိုးကြီး၏ အကျိုးအတွက် စိတ်အားထက်သန်သူ ဖြစ်၏။

Verse 74

दुर्वृत्ताः सागराः सर्वे लोकोपद्र वकारिणः । अनुष्ठानवतां नित्यमन्तराया भवन्ति ते ॥ ७४ ॥

သမုဒ္ဒရာတို့အားလုံးသည် အကျင့်မကောင်း၍ လောကကို အနှောင့်အယှက်ပြုသူများ ဖြစ်ကြ၏။ သာသနာအကျင့်အထုံးကို လိုက်နာသူတို့အတွက်လည်း အမြဲတမ်း အတားအဆီးများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 75

हुतानि यानि यज्ञेषु हवींषि विधिवद् द्विजैः । बुभुजे तानि सर्वाणि निराकृत्य दिवौकसः ॥ ७५ ॥

ဒွိဇတို့က ယဇ္ဉများတွင် နည်းလမ်းတကျ ပူဇော်သည့် ဟဝိများအားလုံးကို သူသည် ကောင်းကင်နေ ဒေဝတားတို့ကို ဖယ်ရှားကာ အကုန်လုံး စားသုံးလေ၏။

Verse 76

स्वर्गादाहृत्य सततं रम्भाद्या देवयोषितः । भजन्ति सागरास्ता वै कचग्रहबलात्कृताः ॥ ७६ ॥

ကောင်းကင်မှ ရမ္ဘာတို့ကဲ့သို့ ဒေဝမိန်းမများကို အမြဲတမ်း ခေါ်ဆောင်ချလာပြီး၊ သမုဒ္ဒရာတို့သည် ကစဂြဟ၏ အင်အားကြောင့် အတင်းအကျပ် ဖြစ်စေခံရသကဲ့သို့ သူမတို့နှင့် အတူနေထိုင်ကြ၏။

Verse 77

पारिजातादिवृक्षाणां पुष्पाण्याहृत्य ते खलाः । भूषयन्ति स्वदेहानि मद्यपानपरायणाः ॥ ७७ ॥

အရက်သောက်ခြင်းကို အလွန်စွဲလမ်းသော မကောင်းသူတို့သည် ပါရိဇာတကဲ့သို့ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော သစ်ပင်များ၏ ပန်းများကို ခူးယူကာ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာ အလှဆင်ကြသည်။

Verse 78

साधुवृत्तीः समाजह्रुः सदाचाराननाशयन् । मित्रैश्च योद्धुमारब्धा बलिनोऽत्यन्तपापिनः ॥ ७८ ॥

အလွန်အပြစ်ကြီး၍ အင်အားကြီးသောသူတို့သည် သာဓုတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို လုယူကာ ကောင်းမွန်သော အကျင့်စာရိတ္တကို ဖျက်ဆီးပြီး မိတ်ဖက်များနှင့်အတူ စစ်ပွဲကို စတင်ကြသည်။

Verse 79

एतद् दृष्ट्वातितुःखार्ता देवा इन्द्र पुरोगमाः । विचारं परमं चक्रुरेतेषां नाशहेतवे ॥ ७९ ॥

ဤအရာကိုမြင်၍ အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲသွားသော ဒေဝတို့သည် အင်ဒြာကို ဦးဆောင်ကာ ထိုရန်သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေသည့် အမြင့်ဆုံး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်မှုကို ပြုကြသည်။

Verse 80

निश्चित्य विबुधाः सर्वे पातालान्तरगोचरम् । कपिलं देवदेवेशं ययुः प्रच्छन्नरूपिणः ॥ ८० ॥

ကပိလသည် ဒေဝတို့၏ အရှင်ဖြစ်၍ ပာတාල၏ အတွင်းပိုင်းဒေသများတွင် လှုပ်ရှားနေသည်ဟု သေချာသိပြီးနောက် ဒေဝအားလုံးသည် ဖုံးကွယ်ထားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များဖြင့် သူ့ထံသို့ သွားကြသည်။

Verse 81

ध्यायन्तमात्मनात्मानं परानन्दैकविग्रहम् । प्रणम्य दण्डवद् भूमौ तुष्टुवुस्त्रिदशास्ततः ॥ ८१ ॥

ထိုအခါ ဒေဝတို့သည် မိမိ၏ အတ္တကို မိမိဖြင့်ပင် သမာဓိတည်နေသော၊ အမြင့်ဆုံး သန့်ရှင်းသော အာနန္ဒတစ်ပါးတည်း၏ ရုပ်ကာယဖြစ်တော်မူသော သူ့ကိုမြင်၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုတ်တံကဲ့သို့ လဲကျကန်တော့ပြီး ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။

Verse 82

देवा ऊचुः । नमस्ते योगिने तुभ्यं सांख्ययोगरताय च । नररूपप्रतिच्छन्नजिष्णवे विष्णवे नमः ॥ ८२ ॥

ဒေဝတို့ဆိုကြသည်။ အို အမြင့်မြတ်သော ယောဂီတော်၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ စာင်ချာနှင့် ယောဂ၌ ပျော်မြူးတော်မူသူ သင့်အားလည်း နမස්ကာရပါ၏။ လူရုပ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသော်လည်း အမြဲအောင်မြင်တော်မူသော သခင် ဗိဿနုတော်အား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 83

नमः परेशभक्ताय लोकानुग्रहहेतवे । संसारारण्यदावाग्ने धर्मपालनसेतवे ॥ ८३ ॥

အမြင့်မြတ်သော အရှင်၏ ဘက္တ (သဒ္ဓါဝန်) သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်သူ၊ သံသရာတောအတွင်း မီးလောင်သကဲ့သို့ အကုသိုလ်ကို လောင်ကျွမ်းစေသူ၊ ဓမ္မကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရန် တံတားကဲ့သို့ ဖြစ်သူအား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 84

महते वीतरागाय तुभ्यं भूयो नमो नमः । सागरैः पीडितानस्मांस्त्रायस्व शरणागतान् ॥ ८४ ॥

အကြီးမြတ်၍ အလိုအလျောက်ကင်းသော သင့်အား ထပ်မံထပ်မံ နမස්ကာရပါ၏။ သမုဒ္ဒရာတို့ကြောင့် နှိပ်စက်ခံနေရသော ကျွန်ုပ်တို့သည် ခိုလှုံရန် လာရောက်ပါ၏; ခိုလှုံလာသူတို့ကို ကယ်တင်ကာ ကာကွယ်တော်မူပါ။

Verse 85

कपिल उवाच । ये तु नाशमिहेच्छंतिं यशोबलधनायुषाम् । त एव लोकान्बाधन्ते नात्राश्चर्यं सुरोत्तमाः ॥ ८५ ॥

ကပိလက ဆိုသည်။ ဤလောက၌ ဂုဏ်သတင်း၊ အင်အား၊ ဥစ္စာ၊ အသက်ရှည်ခြင်းတို့ ပျက်စီးစေလိုသူတို့သာ လောကတို့ကို နှောင့်ယှက်ဒုက္ခပေးကြသည်။ အို ဒေဝတို့အထွတ်အမြတ်၊ ဤအရာ၌ အံ့သြစရာ မရှိပါ။

Verse 86

यस्तु बाधितुमिच्छेत जनान्निरपराधिनः । तं विद्यात्सर्वलोकेषु पापभोगरतं सुराः ॥ ८६ ॥

သို့သော် အပြစ်မရှိသော လူတို့ကို နှောင့်ယှက်လိုသူရှိလျှင်၊ အို ဒေဝတို့၊ ထိုသူကို လောကအားလုံး၌ အပြစ်၏ အကျိုးကို ခံစားရန် ပျော်မြူးသူဟု သိမှတ်ကြလော့။

Verse 87

कर्मणा मनसा वाचा यस्त्वन्यान्बाधते सदा । तं हन्ति दैवमेवाशु नात्र कार्या विचारणा ॥ ८७ ॥

ကိုယ်ကာယ၊ စိတ်နှလုံး၊ နှုတ်ကပတ်တို့ဖြင့် အခြားသူတို့ကို အမြဲတမ်း ထိခိုက်စေသူကို ကံကြမ္မာတရားက ချက်ချင်းပင် ဒဏ်ခတ်သတ်ဖြတ်၏။ ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။

Verse 88

अल्पैरहोभिरेवैते नाशमेष्यन्ति सागराः । इत्युक्ते मुनिना तेन कपिलेन महात्मना । प्रणम्य तं यथान्यायं गता नाकं दिवौकसः ॥ ८८ ॥

မဟာစိတ်ရှိသော မုနိ ကပိလက “ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤသမုဒ္ဒရာတို့ ပျက်စီးသွားမည်” ဟု မိန့်ကြားသော်၊ ကောင်းကင်ဘုံနေ ဒေဝတော်တို့သည် ထုံးတမ်းအတိုင်း ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ စွဝဂ္ဂသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 89

अत्रान्तरे तु सगरो वसिष्ठाद्यैर्महर्षिभिः । आरेभे हयमेधाख्यं यज्ञं कर्त्तुमनुत्तमम् ॥ ८९ ॥

ထိုအချိန်အတွင်း ဘုရင် စဂရသည် ဝသိဋ္ဌတို့ ဦးဆောင်သော မဟာရိရှီတို့နှင့်အတူ အထူးမြတ်ဆုံး “အရှွမေဓ” ဟုခေါ်သော ယဇ္ဉကို စတင်ကျင်းပလေ၏။

Verse 90

तद्यज्ञे योजितं सप्तिमपहृत्य सुरेश्वरः । पाताले स्थापयामास कपिलो यत्र तिष्ठति ॥ ९० ॥

ထိုယဇ္ဉအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ယဇ္ဉမြင်းကို ဒေဝတို့၏ အရှင်က ခိုးယူကာ ကပိလ မုနိ နေထိုင်ရာ ပာတာလာ၌ ထားရှိလေ၏။

Verse 91

गूढविग्रहशक्रेण हृतमश्वं तु सागराः । अन्वेष्टुं बभ्रमुर्लोकान् भूरादींश्च सुविस्मिताः ॥ ९१ ॥

အင်ဒြာ (ရှကရ) သည် ကိုယ်ပုံဖျောက်ကာ မြင်းကို ခိုးယူသွားသဖြင့် စဂရ၏ သားတို့သည် အလွန်အံ့ဩကြကာ ဘူလောကမှ စ၍ လောကအနှံ့ လှည့်လည်ရှာဖွေလေ၏။

Verse 92

अदृष्टसप्तयस्ते च पातालं गन्तुमुद्यताः । चख्नुर्महीतलं सर्वमेकैको योजनं पृथक् ॥ ९२ ॥

ထိုအခါ မျက်စိမမြင်ရတော့သော ခုနစ်ဦးသည် ပာတාලသို့ ဆင်းရန် ရည်ရွယ်ကာ မြေမျက်နှာပြင်တစ်လျှောက်လုံးကို တူးဖော်ကြ၏။ တစ်ဦးချင်းစီက သီးသန့် တစ်ယောဇနာစီ တူးထုတ်လေ၏။

Verse 93

मृत्तिकां खनितां ते चोदधितीरे समाकिरन् । तद्द्वारेण गताः सर्वे पातालं सगरात्मजाः ॥ ९३ ॥

သူတို့တူးထုတ်ထားသော မြေကို ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ စုပုံချကြ၏။ ထိုအပေါက်တံခါးမှတဆင့် စဂရ၏သားတော်များ အားလုံး ပာတාලသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 94

विचिन्वन्ति हयं तत्र मदोन्मत्ता विचेतसः ॥ ९४ ॥

ထိုနေရာ၌ သူတို့သည် မြင်းကို ရှာဖွေကြသော်လည်း မာနမူးယစ်၍ စိတ်မတည်၊ ခွဲခြားသိမြင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

Verse 95

तत्रापश्यन्महात्मानं कोटिसूर्यसमप्रभम् । कपिलं ध्याननिरतं वाजिनं च तदन्तिके ॥ ९५ ॥

ထိုနေရာ၌ သူသည် မဟာအတ္တမ ကပိလမုနိကို မြင်ရ၏—အလင်းရောင်သည် နေတစ်ကိုဋိနှင့်တူ၍ သမาธိ၌ နစ်မြုပ်နေသည်။ ထို့အနီး၌ မြင်းတစ်ကောင်လည်း တွေ့မြင်ရ၏။

Verse 96

ततः सर्वे तु संरब्धा मुनिं दृष्ट्वाऽतिवेगतः । हन्तुमुद्युक्तमनसो विद्र वन्तः समासदन् ॥ ९६ ॥

ထို့နောက် မုနိကို မြင်လျှင် သူတို့အားလုံး ဒေါသထွက်ကာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာကြ၏။ သတ်ရန် စိတ်ထား၍ အနီးကပ် ဝိုင်းရံကြလေ၏။

Verse 97

हन्यतां हन्यतामेष वध्यतां वध्यतामयम् । गृह्यतां गृह्यतामाशु इत्यूचुस्ते परस्परम् ॥ ९७ ॥

“သတ်လိုက်ကြ! သတ်လိုက်ကြ! သူ့ကို အသေသတ်လိုက်ကြ! သူ့ကို အမြန်ဖမ်းကြ!” ဟု သူတို့အချင်းချင်း အော်ဟစ်ကြလေသည်။

Verse 98

हृताश्वं साधुभावेन बकवद्ध्य्नातत्परम् । सन्ति चाहो खला लोके कुर्वन्त्याडम्बरं महत् ॥ ९८ ॥

သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်၍ ဗျိုင်းကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ Hṛtāśva ကို လှည့်စားခဲ့သည်။ ဤလောက၌ သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်သော လူယုတ်မာများ ရှိကြပေသည်။

Verse 99

इत्युच्चरन्तो जहसुः कपिलं ते मुनीश्वरम् । समस्तेन्द्रि यसन्दोहं नियम्यात्मानमात्मनि ॥ ९९ ॥

ထိုသို့ပြောဆိုလျက် ရသေ့တို့၏အရှင် ကပိလကို ရယ်မောကြသည်။ ထိုအခါ သူသည် အာရုံများကို ထိန်းချုပ်၍ မိမိစိတ်ကို အတ္တ၌ တည်စေ၏။

Verse 100

आस्थितः कपिलस्तेषां तत्कर्म ज्ञातवान्नहि ॥ १०० ॥

ကပိလသည် သူတို့အလယ်၌ ရှိနေသော်လည်း ထိုလုပ်ရပ်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။

Verse 101

आसन्नमृत्यवस्ते तु विनष्टमतयो मुनिम् । पद्भिः संताडयामासुर्बाहूं च जगृहुः परे ॥ १०१ ॥

စိတ်ပျက်စီးနေသူတို့သည် ရသေ့မြတ်အား သေလုနီးပါးအခြေအနေတွင် တွေ့ရသဖြင့် ခြေဖြင့် ကန်ကျောက်၍ လက်မောင်းများကို ဆွဲကိုင်ကြလေသည်။

Verse 102

ततस्त्यक्तसमाधिस्तु स मुनिर्विस्मितस्तदा । उवाच भावगम्भीरं लोकोपद्र वकारिणः ॥ १०२ ॥

ထို့နောက် သမာဓိမှ ပြန်လည်ထွက်လာသော မုနိသည် ထိုခဏ၌ အံ့ဩလျက်၊ လောက၏ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားရန် ရည်ရွယ်သော စိတ်အနက်ရှိုင်းသည့် စကားကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 103

एश्वर्यमदमत्तानां क्षुधितानां च कामिनाम् । अहंकारविमूढानां विवेको नैव जायते ॥ १०३ ॥

အာဏာနှင့် စည်းစိမ်ကြောင့် မူးယစ်နေသူများ၊ ဆာလောင်မှုကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသူများ၊ ကာမတဏှာအောက်တွင် နေသူများ—အဟင်္ကာရကြောင့် မောဟဖြစ်သူတို့၌ စစ်မှန်သော विवेक မပေါ်ပေါက်။

Verse 104

निधेराधारमात्रेण मही ज्वलति सर्वदा । तदेव मानवा भुक्त्वा ज्वलन्तीति किमद्भुतम् ॥ १०४ ॥

မီးတောက်သည့် မြေအောက်အပူဓနကို အခြေခံထားရုံဖြင့်ပင် မြေကြီးသည် အမြဲတမ်း ပူလောင်နေ၏။ ထိုအရာကို လူသားတို့ စားသုံးပြီး ပူလောင်လာသည်ဆိုလျှင် အံ့ဩစရာ ဘာရှိသနည်း။

Verse 105

किमत्र चित्रं सुजनं बाधन्ते यदि दुर्जनाः । महीरुहांश्चानुतटे पातयन्ति नदीरयाः ॥ १०५ ॥

ဤတွင် အံ့ဩစရာ ဘာရှိသနည်း—ဒုర్జနတို့က သုဇနကို နှောင့်ယှက်လျှင်။ ကမ်းနားတလျှောက် စီးဆင်းသော မြစ်ရေစီးကြောင်းပင် သစ်ပင်ကြီးများကို လဲကျစေတတ်သည်။

Verse 106

यत्र श्रीर्यौवनं वापि शारदा वापि तिष्ठति । तत्राश्रीर्वृद्धता नित्यं मूर्खत्वं चापि जायते ॥ १०६ ॥

စည်းစိမ် (Śrī)၊ ယောဝန (လူငယ်မှု) နှင့် Śāradā (ပညာ၏ ဒေဝီ) တည်ရှိရာအရပ်၌၊ အရှရီ (ကံဆိုးမှု)၊ အမြဲတမ်း အိုမင်းခြင်းနှင့် မိုက်မဲခြင်းတို့လည်း ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည် (ထိုအရာများ မရှိလျှင်)။

Verse 107

अहो कनकमाहात्म्यमाख्यातुं केन शक्यते । नामसाम्यदहो चित्रं धत्तूरोऽपि मदप्रदः ॥ १०७ ॥

အဟို! ရွှေ၏ မဟာဂုဏ်ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနိုင်သူ မည်သူရှိနိုင်သနည်း။ အမည်တူခြင်းသည် အံ့ဩဖွယ်—ဒတ္တူရာပင် မူးယစ်မှုကို ပေးတတ်၏။

Verse 108

भवेद्यदि खलस्य श्रीः सैव लोकविनाशिनी । यथा सखाग्नेः पवनः पन्नगस्य यथा विषम् ॥ १०८ ॥

မကောင်းသူထံ သာယာချမ်းသာမှု ရလာလျှင် ထိုချမ်းသာမှုတင်ပင် လောကကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်လာသည်—လေသည် မီး၏ မိတ်ဖက်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အဆိပ်သည် မြွေ၏ သဘာဝဖြစ်သကဲ့သို့။

Verse 109

अहो धनमदान्धस्तु पश्यन्नपि न पश्यति । यदि पश्यत्यात्महितं स पश्यति न संशयः ॥ १०९ ॥

အဟို! ငွေကြေး၏ မာနကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်သူသည် ကြည့်နေပင် မမြင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် မိမိအတ္တ၏ အကျိုးကို မြင်သူသာ အမှန်တကယ် မြင်သူဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 110

इत्युक्त्वा कपिलः क्रुद्धो नेत्राभ्यां ससृजेऽनलम् । स वह्निः सागरान्सर्वान्भस्मसादकरोत्क्षणात् ॥ ११० ॥

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ကပိလသည် ဒေါသထွက်ကာ မျက်စိနှစ်လုံးမှ မီးကို ထုတ်လွှတ်၏။ ထိုမီးသည် ခဏချင်းပင် စာဂရ၏ သားတော်များအားလုံးကို ပြာဖြစ်စေ하였다။

Verse 111

यन्नेत्रजानलं दृष्ट्वा पातालतलवासिनः । अकालप्रलयं मत्वा च्रुकुशुः शोकलालसाः ॥ १११ ॥

မျက်စိမှ ပေါက်ဖွားလာသော ထိုမီးကို မြင်ကြသော် ပာတာလာလောက နေထိုင်သူတို့သည် အချိန်မတိုင်မီ ပရလယ ရောက်လာပြီဟု ထင်ကာ ဝမ်းနည်းကြောက်ရွံ့၍ အော်ဟစ်ငိုကြွေးကြ၏။

Verse 112

तदग्नितापिताः सर्वे दन्दशूकाश्च राक्षसाः । सागरं विविशुः शीघ्रं सतां कोपो हि दुःसहः ॥ ११२ ॥

ထိုမီး၏အပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော မြွေများနှင့် ရာක්ෂသများ အားလုံးသည် အလျင်အမြန် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ဝင်သွားကြ၏။ သာဓုသူတို့၏ အမျက်သည် အမှန်တကယ် ခံနိုင်ရည်ခက်၏။

Verse 113

अथ तस्य महीपस्य समागम्याध्वरं तदा । देवदूत उवाचेदं सर्वं वृत्तं हि यक्षते ॥ ११३ ॥

ထိုအခါ မဟီပတိဘုရင်၏ ယဇ္ဉပွဲသို့ နတ်တမန်တစ်ပါး လာရောက်၍ “ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာကို သင့်အား အပြည့်အစုံ ပြောပြမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 114

एतत्समाकर्ण्य वचः सगरःसर्ववित्प्रभुः । दैवेन शिक्षिता दुष्टा इत्युवाचातिहर्षितः ॥ ११४ ॥

ထိုစကားကို ကြားသော် စဂရမင်း—အရာရာသိမြင်သော အင်အားကြီးသခင်—အလွန်ဝမ်းမြောက်၍ “ဤသူဆိုးကို ကံတရားကပင် သင်ခန်းစာပေးလိုက်သည်” ဟု ဆို၏။

Verse 115

माता वा जनको वापि भ्राता वा तनयोऽपि वा । अधर्मं कुरुते यस्तु स एव रिपुरिष्यते ॥ ११५ ॥

မိခင်ဖြစ်စေ ဖခင်ဖြစ်စေ အစ်ကိုညီကိုဖြစ်စေ သားဖြစ်စေ—အဓမ္မကို ကျင့်သူသည် ထိုသူပင် ရန်သူဟု သတ်မှတ်ရမည်။

Verse 116

यस्त्वधर्मेषु निरतः सर्वलोकविरोधकृत् । तं रिपुं परमं विद्याच्छास्त्राणामेष निर्णयः ॥ ११६ ॥

သို့သော် အဓမ္မ၌ မျက်နှာမူနေ၍ လူလောကအားလုံးနှင့် ဆန့်ကျင်ပြုသူကို အမြင့်ဆုံးရန်သူဟု သိမှတ်ရမည်။ ဤသည်မှာ သာသနာကျမ်းတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်၏။

Verse 117

सगरः पुत्रनाशेऽपि न शुशोच मुनीश्वरः । दुर्वृत्तनिधनं यस्मात्सतामुत्साहकारणम् ॥ ११७ ॥

သားတို့ပျက်စီးသော်လည်း မုနိသဘောရှိသော စဂရမင်းသည် မဝမ်းနည်းခဲ့။ အကြောင်းမှာ မကောင်းသူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းသည် သဒ္ဓါရှိသူတို့အတွက် စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပြန်လည်ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

Verse 118

यज्ञेष्वनधिकारत्वादपुत्राणामिति स्मृतेः । पौत्रं तमंशुमन्तं हि पुत्रत्वे कृतवान्प्रभुः ॥ ११८ ॥

သမృతိ၌ “သားမရှိသူတို့သည် ယဇ္ဈပူဇာ၌ အခွင့်မရှိ” ဟုဆိုသဖြင့်၊ သခင်ဘုရားသည် မြေး အံရှုမာန်ကိုပင် သားအဖြစ် လက်ခံတော်မူ하였다။

Verse 119

असमञ्जस्सुतं तं तु सुधियं वाग्विदां वरम् । युयोज सारविद् भूयो ह्यश्वानयनकर्मणि ॥ ११९ ॥

သို့ရာတွင် အသမဉ္ဇ၏သားဖြစ်သူ—ဉာဏ်ကောင်း၍ စကားပညာရှင်တို့အနက် အထူးမြတ်သူ—ကို ရထားမောင်းပညာသိသူက မြင်းများကို ပြန်လည်ခေါ်ယူထိန်းသိမ်းသည့် တာဝန်၌ ထပ်မံ ခန့်အပ်하였다။

Verse 120

स गतस्तद्बिलद्वारे दृष्ट्वा तं मुनिपुङ्गवम् । कपिलं तेजसां राशिं साष्टाङ्गं प्रणनाम ह ॥ १२० ॥

သူသည် ထိုဂူဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သွားကာ မုနိတို့အနက် အထွဋ်အမြတ် ကပိလကို—တေဇောဓာတ်တောက်ပမှု၏ အစုအဝေးတစ်ခုကဲ့သို့—မြင်လျှင် အင်္ဂါရှစ်ပါးဖြင့် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့하였다။

Verse 121

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा विनयेनाग्रतः स्थितः । उवाच शान्तमनसं देवदेवं सनातनम् ॥ १२१ ॥

လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး၊ စိတ်တည်ငြိမ်သော ထာဝရ “ဒေဝဒေဝ” သခင်ဘုရားအား သူက မိန့်ကြားလျှောက်ထား하였다။

Verse 122

अंशुमानुवाच । दौःशील्यं यत्कृतं ब्रह्मन्मत्पितृव्यैः क्षमस्व तत् । परोपकारनिरताः क्षमासारा हि साधवः ॥ १२२ ॥

အံရှုမာန်က ပြောသည်။ «အို ဘြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်၏ ဖခင်ဘက် ဦးလေးများ ပြုခဲ့သော မကောင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ သာဓုသူတော်ကောင်းတို့သည် အခြားသူတို့၏ အကျိုးကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်ကြပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် သူတို့၏ အနှစ်သာရ ဖြစ်၏»။

Verse 123

दुर्जनेष्वपि सत्वेषु दयां कुर्वन्ति साधवः । नहि संहरते ज्योत्स्नां चन्द्र श्चाण्डालवेश्मनः ॥ १२३ ॥

မကောင်းသူတို့အပေါ်၌ပင် သာဓုသူတော်ကောင်းတို့သည် ကရုဏာပြုကြသည်။ လမင်းသည် ချဏ္ဍာလ၏ အိမ်ပေါ်မှပင် လရောင်ကို မဖယ်ရှားသကဲ့သို့ပင်။

Verse 124

बाध्यमानोऽपि सुजनः सर्वेषां सुखकृद् भवेत् । ददाति परमां तुष्टिं भक्ष्यमाणोऽमरैः शशी ॥ १२४ ॥

ဖိနှိပ်ခံရသော်လည်း လူကောင်းသည် အားလုံးအတွက် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖန်တီးသူ ဖြစ်သင့်သည်။ လကြယ်သည် ဂြိုဟ်ကြတ်ချိန်တွင် အမရတို့က “စား” သော်လည်း အမြင့်ဆုံးသော ပီတိကို ပေးသကဲ့သို့ပင်။

Verse 125

दारितश्छिन्न एवापि ह्यामोदेनैव चन्दनः । सौरभं कुरुते सर्वं तथैव सुजनो जनः ॥ १२५ ॥

ခွဲဖြတ်၍ ပျက်စီးသော်လည်း စန္ဒနသစ်သည် မိမိသဘာဝအတိုင်း မွှေးရနံ့ကို ဆက်လက်ပျံ့နှံ့စေသည်။ ထိုနည်းတူ လူကောင်းသည် ထိခိုက်ဒုက္ခကြား၌ပင် အားလုံးအတွက် ကောင်းကျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။

Verse 126

क्षान्त्या च तपसाचारैस्तद्गुणज्ञा मुनीश्वराः । सञ्जातं शासितुं लोकांस्त्वां विदुः पुरुषोत्तम ॥ १२६ ॥

သင်၏ သည်းခံခြင်းနှင့် တပသ (အာစီတ)၊ သဒ္ဓါနှင့် အကျင့်သီလတို့ကြောင့်၊ သင်၏ ဂုဏ်တော်ကို သိမြင်သော မုနိအရှင်တို့သည်—အို ပုရုရှောတ္တမ—သင်ကို လောကများကို အုပ်စိုးထိန်းသိမ်းရန် ပေါ်ထွန်းလာသူဟု သိကြသည်။

Verse 127

नमो ब्रह्मन्मुने तुभ्यं नमस्ते ब्रह्ममूर्त्तये । नमो ब्रह्मण्यशीलाय ब्रह्मध्यानपराय च ॥ १२७ ॥

ဗြဟ္မ၌ တည်မြဲသော မုနိမြတ်ရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဗြဟ္မ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ဖြစ်သော အရှင်အားလည်း နမောတော်တင်ပါ၏။ ဗြဟ္မကို အလေးထားသည့် အကျင့်သီလရှိ၍ ဗြဟ္မသမాధိ၌ အပြည့်အဝ တည်ကြည်သူအား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 128

इति स्तुतो मुनिस्तेन प्रसन्नवदनस्तदा । वरं वरय चेत्याह प्रसन्नोऽस्मि तवानघ ॥ १२८ ॥

ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသဖြင့် မုနိမြတ်ရှင်သည် မျက်နှာတော် ကြည်လင်သက်သာလာကာ ဆို၏— “အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ငါသည် သင့်အပေါ် ကျေနပ်ပြီ၊ အလိုရှိသော အကျိုးတော် (ဗရ) ကို တောင်းလော့။”

Verse 129

एवमुक्ते तु मुनिना ह्यंशुमान्प्रणिपत्य तम् । प्रापयास्मत्पितॄन्ब्राह्मं लोकमित्यभ्यभाषत ॥ १२९ ॥

မုနိမြတ်ရှင်က ထိုသို့ မိန့်ကြားသော် အံရှုမာန်သည် ဦးချကန်တော့၍ ပြော၏— “ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘိုးဘွားများကို ဗြဟ္မလောက (Brahmaloka) သို့ ရောက်စေပါရန် ကရုဏာပြုပါ။”

Verse 130

ततस्तस्यातिसंतुष्टो मुनिः प्रोवाच सादरम् । गङ्गामानीय पौत्रस्ते नयिष्यति पितॄन्दिवम् ॥ १३० ॥

ထို့နောက် မုနိမြတ်ရှင်သည် သူ့အပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်၍ လေးစားစွာ မိန့်ကြား၏— “ဂင်္ဂါမြစ်ကို ဆောင်ယူလာခြင်းဖြင့် သင်၏ မြေးတော်သည် သင်တို့၏ ဘိုးဘွားများကို ကောင်းကင်သို့ ပို့ဆောင်လိမ့်မည်။”

Verse 131

त्वत्पौत्रेण समानीता गङ्गा पुण्यजला नदी । कृत्वैतान्धूतपापान्वै नयिष्यति परं पदम् ॥ १३१ ॥

သင်၏ မြေးတော်က ဆောင်ယူလာမည့် ဂင်္ဂါမြစ်သည် ပုဏ္ဏရေသန့် မြစ်တစ်စင်း ဖြစ်၏။ ထိုမြစ်ရေသည် သူတို့၏ အပြစ်များကို ဆေးကြောဖယ်ရှားကာ ထိုဘိုးဘွားတို့ကို အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေ (ပရမပဒ) သို့ ပို့ဆောင်လိမ့်မည်။

Verse 132

प्रापयैनं हयं वत्स यतः स्यात्पूर्णमध्वरम् । पितामहान्तिकं प्राप्य साश्वं वृत्तं न्यवेदयत् ॥ १३२ ॥

“ချစ်သား၊ ယဇ္ဉာမြင်းကို ဆက်လက်ပို့လိုက်ပါ၊ အဓ္ဝရ (ယဇ္ဉ) ကို ပြည့်စုံအောင် ပြီးမြောက်စေပါ” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ထံရောက်သော် မြင်းနှင့်တကွ ဖြစ်ပွားသမျှကို အပြည့်အစုံ တင်ပြလေ၏။

Verse 133

सगरस्तेन पशुना तं यज्ञं ब्राह्मणैः सह । विधाय तपसा विष्णुमाराध्याप पदं हरेः ॥ १३३ ॥

ထိုယဇ္ဉာတိရစ္ဆာန်တည်းဟူသော ပశုနာဖြင့် စဂရသည် ဗြာဟ္မဏတို့နှင့်အတူ ယဇ္ဉကို ပြီးမြောက်စေ၏။ ထို့နောက် တပသဖြင့် ဗိဿဏုကို အာရာဓနာပြုကာ ဟရိ၏ မင်္ဂလာအခြေအနေသို့ ရောက်လေ၏။

Verse 134

जज्ञे ह्यंशुमतः पुत्रो दिलीप इति विश्रुतः । तस्माद्भगीरथो जातो यो गङ्गामानयद्दिवः ॥ १३४ ॥

အံရှုမတ်ထံမှ ဒိလီပဟု ကျော်ကြားသော သားတော် မွေးဖွားလေ၏။ ထိုသူမှပင် ဘဂီရထ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကောင်းကင်မှ ဂင်္ဂါမြစ်ကို ဆင်းသက်စေသူ ဖြစ်လေ၏။

Verse 135

भगीरथस्य तपसा तुष्टो ब्रह्मा ददौ मुने । गङ्गां भगीरथायाथ चिन्तयामास धारणे ॥ १३५ ॥

ဘဂီရထ၏ တပသကြောင့် ဗြဟ္မာသည် ကျေနပ်၍ “မုနိယေ” ဟုဆိုကာ ဂင်္ဂါကို ဘဂီရထအား ပေးအပ်လေ၏။ ထို့နောက် ဘဂီရထသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မည်သို့ ထိန်းသိမ်းခံယူရမည်ကို စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 136

ततश्च शिवमाराध्य तद्द्वारा स्वर्णदीं भुवम् । आनीय तज्जलैः स्पृष्ट्वा पूतान्निन्ये दिवं पितॄन् ॥ १३६ ॥

ထို့နောက် သီဝကို အာရာဓနာပြု၍၊ သီဝ၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် စွဝဏ္ဏဒီ (Svarṇadī) ၏ သန့်ရှင်းသော ရေကို မြေပြင်သို့ ဆောင်လာလေ၏။ ထိုရေဖြင့် ပိတೃတို့ကို ထိတွေ့စေရာမှ သန့်စင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပို့ဆောင်လေ၏။

Verse 137

भगीरथान्वये जातः सुदासो नाम भूपतिः । तस्य पुत्रो मित्रसहः सर्वलोकेषु विश्रुतः ॥ १३७ ॥

ဘဂီရထ မျိုးရိုးအတွင်း၌ စုဒာသ ဟူသော မင်းတော်တစ်ပါး မွေးဖွားလာ၏။ ထိုမင်း၏ သားတော် မိတ္တရသဟ သည် လောကအပေါင်းတို့တွင် ကျော်ကြားလှ၏။

Verse 138

वसिष्ठशापात्प्राप्तः स सौदासौ राक्षसीं तनुम् । गङ्गाबिन्दुनिषेकेण पुनर्मुक्तो नृपोऽभवत् ॥ १३८ ॥

ဝသိဋ္ဌ၏ ကျိန်စာကြောင့် စော်ဒာသ မင်းတော်သည် ရက္ခသ သဏ္ဍာန်ကို ရရှိခဲ့၏။ သို့သော် ဂင်္ဂါရေ တစ်စက်ဖြင့် အဘိသေက ပြုရာမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်ကာ မင်းအဖြစ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့၏။

Verse 139

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गामाहात्म्यं नाम अष्टमोऽध्यायः ॥ ८ ॥

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ဘృဟန်-နာရဒီယ ပုရာဏ၏ ပူရ္ဝ-ဘာဂ အတွင်း ပထမပဒ၌ “ဂင်္ဂါ၏ မဟာဂုဏ်တော်” ဟူသော အဋ္ဌမ အခန်း ပြီးဆုံး၏။