Manvantaras and Indras; Sudharmā’s Liberation through Viṣṇu-Pradakṣiṇā; Supremacy of Hari-Bhakti

Verse 1

सनक उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि विभूतिं वैष्णवीं मुने । यां श्रृण्वतां कीर्तयतां सद्यः पापक्षयो भवेत् ॥ १ ॥

သနကက ပြော၏— «ယခုမှစ၍ မုနိယေ၊ ဗိష္ဏဝ သော ဗိဘူတိ (ဗိష္ဏု၏ သာသနာတော်မဟိမ) ကို ငါဟောပြမည်။ ၎င်းကို နားထောင်၍ ကီර්တနာပြုသူတို့၏ အပြစ်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကင်း၏»။

Verse 2

वैवस्वतेंऽतरे पूर्वं शक्रस्य च बृहस्पतेः । संवादः सुमहानासीत्तं वक्ष्यामि निशामय ॥ २ ॥

ဝိုင်ဝஸ္ဝတ မန္ဝန္တရ မတိုင်မီက၊ သက္က (အိန္ဒြ) နှင့် ဘృဟஸ္ပတိ တို့အကြား အလွန်ကြီးမြတ်သော ဆွေးနွေးပွဲတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သေချာစွာ နားထောင်လော့—ယခု ငါ ပြန်လည် ပြောကြားမည်။

Verse 3

एकदा सर्वभोगाढ्यो विबुधैः परिवारितः । अप्सरोगणसंकीर्णो बृहस्पतिमभाषत ॥ ३ ॥

တစ်ခါက၊ အပျော်အပါး အစုံအလင် ပြည့်စုံ၍ ဒေဝတားတို့ ဝန်းရံလျက်၊ အပ္စရာတို့၏ အစုအဝေးကြားတွင် သူသည် ဘృဟஸ္ပတိ ကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 4

इन्द्र उवाच । बृहस्पते महाभाग सर्वतत्त्वार्थकोविद । अतीतब्रह्मणः कल्पे सृष्टिः कीदृग्विधा प्रभो ॥ ४ ॥

အိန္ဒြက ပြော၏— «ဘృဟஸ္ပတိ မဟာဘဂ၊ တတ္တဝ အဓိပ္ပါယ် အားလုံးကို သိမြင်သူ၊ အရှင်ဘုရား၊ ဘြဟ္မာ၏ အတိတ်က ကလ္ပတွင် စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်းသည် မည်သို့ ဖြစ်ခဲ့ပါသနည်း»။

Verse 5

इन्द्रस्तु कीदृशः प्रोक्तो विवुधाः कीदृशाः स्मृताः । तेषां च कीदृशं कर्म यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ ५ ॥

ကျေးဇူးပြု၍ အစဉ်လိုက် မှန်ကန်စွာ ရှင်းပြပါ—အိန္ဒြာ (Indra) သည် မည်သို့သော အတ္တဝါဖြစ်ကြောင်း၊ ဗိဝုဓာဟု ခေါ်သော ဒေဝတားတို့ကို မည်သို့ နားလည်ရကြောင်း၊ ထို့ပြင် သူတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်နှင့် ကర్మများသည် မည်သို့ဖြစ်ကြောင်း။

Verse 6

बृहस्पतिरुवाच । न ज्ञायते मया शक्र पूर्वेद्युश्चरितं विधेः । वर्तमानदिनस्यापि दुर्ज्ञेयं प्रतिभाति मे ॥ ६ ॥

ဗృဟස්ပတိက ပြောသည်—အို ရှက္ရ (Śakra) ရေ၊ ဗိဓာတာ (ဗြဟ္မာ) သည် မနေ့က ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကိုပင် ကျွန်ုပ် မသိနိုင်ပါ။ ယနေ့၏ ဖြစ်ရပ်များတောင် ကျွန်ုပ်အတွက် သိရန် ခက်ခဲလှသည်ဟု ထင်ပေါ်နေသည်။

Verse 7

मनवः समतीताश्च तान्वक्तुमपि न क्षमः । यो विजानाति तं तेऽद्य कथयामि निशामय ॥ ७ ॥

မနုများသည် အတိတ်သို့ ကွယ်လွန်သွားပြီး၊ သူတို့ကို ပြန်လည်ရေတွက်ပြောဆိုရန်တောင် ကျွန်ုပ် မစွမ်းနိုင်ပါ။ သို့သော် သူတို့ကို အမှန်တကယ် သိမြင်သူရှိ၏—ယနေ့ သင့်အား ထိုသူအကြောင်း ပြောမည်၊ သေချာစွာ နားထောင်ပါ။

Verse 8

सुधर्म इति विख्यातः कश्चिदास्ते पुरे तव । भुञ्जानो दिव्यभोगांश्च ब्रह्मलोकादिहागतः ॥ ८ ॥

သင်၏ မြို့တော်တွင် စုဓမ္မ (Sudharma) ဟု နာမည်ကျော်ကြားသော လူတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပျော်အပါးများကို ခံစားလျက်၊ ဗြဟ္မလောကမှ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။

Verse 9

स वा एत द्विजानाति कथयामि निशामय । एवमुक्तस्तु गुरुणा शक्रस्तेन समन्वितः ॥ ९ ॥

ထိုအကြောင်းအရာကို အမှန်တကယ် သိရှိသူမှာ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ဖြစ်၏; ကျွန်ုပ် ရှင်းပြမည်—ဂရုပြု၍ နားထောင်ပါ။ ဂုရု၏ ဤသို့ မိန့်ကြားခြင်းကို ခံယူပြီးနောက်၊ ရှက္ရသည် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလျက် ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 10

देवतागणसंकीर्णः सुधर्मनिलयं ययौ ॥ १० ॥

နတ်တော်အစုအဝေးတို့ ဝန်းရံလျက်၊ သူသည် သုဓမ္မာ—နတ်သဘင်ခန်းမသို့ ချီတက်သွား၏။

Verse 11

समागतं देवपतिं बृहस्पतिसमन्वितम् । दृष्ट्वा यथार्हं देवर्षे पूजयामास सादरम् ॥ ११ ॥

နတ်တို့၏အရှင်သည် ဗြဟස්ပတိနှင့်အတူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ နတ်ဣသီသည် သင့်တော်သလို ဂုဏ်ပြုကြိုဆိုကာ လေးစားစွာ ပူဇော်၏။

Verse 12

सुधर्मेणार्चितः शंक्रो दृष्ट्वा तच्छ्रियमुत्तमाम् । मनसा विस्मयाविष्टः प्रोवाच विनयान्वितः ॥ १२ ॥

သုဓမ္မာ၏ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံရသော ရှင်ကရာသည် ထိုအလွန်မြတ်သော တောက်ပမှုကို မြင်၍ စိတ်တွင်း၌ အံ့ဩလွှမ်းမိုးကာ နှိမ့်ချစွာ ပြောဆို၏။

Verse 13

इंद्र उवाच । अतीतब्रह्मकल्पस्य वृत्तांतं वेत्सि चेद्बुध । तदाख्याहि समायात एतत्प्रष्टुं सयाजकः ॥ १३ ॥

အိန္ဒြာက ပြော၏—“ပညာရှိရေ၊ အတိတ် ဘြဟ္မာကလ္ပ၏ ဖြစ်ရပ်ကို သိလျှင် ပြောပြပါ။ ဤအကြောင်းကို မေးမြန်းရန် ယဇက(ပူဇော်ဆရာ)တို့နှင့်အတူ ငါလာခဲ့သည်။”

Verse 14

गतनिद्रांश्च देवांश्च येन जानासि सुव्रत । तद्वदस्वाधिकः कस्मादस्मद्भ्योऽपि दिवि स्थितः ॥ १४ ॥

ကောင်းမြတ်သော ဝတ္တရားရှိသူရေ၊ အိပ်ပျော်ရာမှ နိုးထလာသော နတ်တို့ကို သင်သိစေသော အကြောင်းတရားကို ပြောပါ။ ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ တည်ရှိ၍ ငါတို့ထက်ပင် မြင့်မြတ်သော အထက်တန်းသူသည် မည်သူနည်း ဟုလည်း ရှင်းပြပါ။

Verse 15

तेजसायशसा कीर्त्या ज्ञानेन च परंतप । दानेन वा तपोभिर्वा कथमेतादृशः प्रभो ॥ १५ ॥

အို ရန်သူတို့ကို လောင်ကျွမ်းစေသော အရှင်! တေဇ (ဝိညာဉ်ရောင်ခြည်) ဖြင့်လား၊ ဂုဏ်သတင်းဖြင့်လား၊ ကီရ్తိ (ကျော်ကြားမှု) ဖြင့်လား၊ ဉာဏ်ဖြင့်လား၊ ဒါန (လှူဒါန်းမှု) ဖြင့်လား၊ သို့မဟုတ် တပ (အာစတေရီတီ) ဖြင့်လား—ဘယ်နည်းဖြင့် လူတစ်ယောက်သည် အရှင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်သနည်း?

Verse 16

इत्युक्तो देवराजेन सुधर्मा प्रहसंस्तदा । प्रोवाच विनयाविष्टः पूर्ववृत्तं यथाविधि ॥ १६ ॥

ဒီလို ဒေဝရာဇ (နတ်ဘုရင်) က မေးမြန်းသော်၊ စုဓမ္မာသည် ထိုအခါ ပြုံးရယ်ကာ၊ နှိမ့်ချမှုနှင့် ဝိနယာပြည့်ဝလျက်၊ အတိတ်ဖြစ်ရပ်များကို သင့်တော်သလို အစဉ်လိုက် ပြောကြား하였다။

Verse 17

सुधर्म उवाच । चतुर्युगसहस्त्राणि ब्रह्मणो दिनमुच्यते । एकस्मिन् दिवसे शक्र मनवश्च चतुर्दश ॥ १७ ॥

စုဓမ္မာက ဆိုသည်—စတုယုဂ စက်ဝန်း တစ်ထောင်ကို ဗြဟ္မာ၏ တစ်နေ့ဟု ကြေညာထားသည်။ အို သက္က (အိန္ဒြာ)၊ ထိုတစ်နေ့အတွင်း မနု ၁၄ ပါး ရှိသည်။

Verse 18

इंद्राश्चतुर्दश प्रोक्ता देवाश्च विविधाः पृथक् । इंद्राणां चैव सर्वेषां मन्वादीनां च वासव ॥ १८ ॥

အိန္ဒြာ ၁၄ ပါးဟု ဆိုထားပြီး၊ ဒေဝတားတို့လည်း အမျိုးမျိုး သီးခြားကွဲပြားကြသည်။ ထိုအိန္ဒြာအားလုံးနှင့် မနုတို့ အစရှိသူတို့အပေါ်တွင် (အုပ်စိုးသူမှာ) ဝါသဝ (Vāsava) ဖြစ်သည်။

Verse 19

तुल्यता तेजसा लक्ष्म्या प्रभावेण बलेन च । तेषां नामानि वक्ष्यामि श्रृणुष्व सुसमाहितः ॥ १९ ॥

သူတို့သည် တေဇ၊ လက္ရှ္မီ (ကံကောင်းခြင်း)၊ အာနုဘော် (သြဇာ) နှင့် အင်အားတို့၌ တူညီကြသည်။ ယခု သူတို့၏ အမည်များကို ငါ ပြောမည်—စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ နားထောင်လော့။

Verse 20

स्वायंभुवो मनुः पूर्वं ततः स्वारोचिषस्तथा । उत्तमस्तामसश्चैव रैवतश्चाक्षुषस्तथा ॥ २० ॥

အစဦးတွင် စွာယံဘူဝ မနု ဖြစ်၏။ ထို့နောက် စွာရောစိသ မနု လည်း ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ဥတ္တမ နှင့် တာမသ၊ ထို့ပြင် ရైవတ နှင့် ချာක්ෂုသ မနု တို့လည်း ဆက်လက် ဖြစ်ကြ၏။

Verse 21

वैवस्वतो मनुश्चैव सूर्यसावर्णिरष्टमः । नवमो दक्षसावर्णिः सर्वदेवहिते रतः ॥ २१ ॥

ဝိုင်ဝသ္ဝတ မနု သည် ယခုခေတ်၏ မနု ဖြစ်၏။ အဋ္ဌမ မနုမှာ စူရျယသာဝර්ဏိ ဖြစ်ပြီး၊ နဝမ မနုမှာ ဒက္ခသာဝර්ဏိ ဖြစ်ကာ၊ ဒေဝတား အားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာကို အမြဲ ရည်ရွယ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 22

दशमो ब्रह्मसावर्णिर्द्धर्मसावर्णिकस्ततः । ततस्तु रुद्रसावर्णी रोचमानस्ततः स्मृतः ॥ २२ ॥

ဒသမ မနုမှာ ဘြဟ္မသာဝර්ဏိ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ဓမ္မသာဝර්ဏိက ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ရုဒ္ရသာဝර්ဏိ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် (မနု) ရောစမာန ဟု မှတ်သားကြ၏။

Verse 23

भौत्यश्चतुर्दशः प्रोक्त एते हि मनवः स्मृताः । देवानिंद्रांश्च वक्ष्यामि श्रृणुष्व विबुधर्षभ ॥ २३ ॥

ဘောတျယ မနု ကို စတုဒ္ဒသမ (၁၄) ဟု ကြေညာထား၏။ ဤတို့သည် မနု များဟု မှတ်သားကြ၏။ ယခုတွင် ဒေဝတား များနှင့် အိန္ဒြာ များကိုလည်း ငါ ပြောကြားမည်—ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ နားထောင်လော့။

Verse 24

यामा इति समाख्याता देवाः स्वायंभुवेंऽतरे । शचीपतिः समाख्यातस्तेषामिंद्रो महापतिः ॥ २४ ॥

စွာယံဘူဝ မနွန္တရ၌ ဒေဝတားတို့ကို “ယာမာ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထို့အပြင် သချီ၏ အရှင် “သချီပတိ” သည် သူတို့၏ အိန္ဒြာ၊ မဟာခေါင်းဆောင် ဟု ထင်ရှား၏။

Verse 25

पारावताश्च तुषिता देवाः स्वारोचिषेंऽतरे । विपश्चिन्नाम देवेन्द्रं सर्वसंपत्समन्वितः ॥ २५ ॥

Svārociṣa မန္ဝန္တရ၌ နတ်တို့သည် Pārāvata နှင့် Tuṣita ဟူသောအုပ်စုများဖြစ်ကြ၍၊ နတ်မင်း (အိန္ဒြ) သည် Vipaścit ဟူသောနာမဖြင့် အလုံးစုံသောကံကောင်းခြင်းနှင့် စည်းစိမ်ပြည့်စုံသူဖြစ်၏။

Verse 26

सुधामानस्तथा सत्याः शिवाश्चाय प्रर्तदनाः । तेषामिंद्रः सुशांतिश्च तृतीये परिकीर्तितः ॥ २६ ॥

ထို့အတူ Sudhāmāna၊ Satya၊ Śiva နှင့် Prartadana ဟူသောအုပ်စုများလည်းရှိ၏။ ထိုအုပ်စုတို့အနက် တတိယအုပ်စု၏ အိန္ဒြ (နတ်မင်း) သည် Suśānti ဟူ၍ ကြေညာထား၏။

Verse 27

सुताः पाराहराश्चैव सुत्याश्चासुधियस्तथा । तेषामिंद्रः शिवः प्रोक्तः शक्रस्तामसकेंऽतरे । विभानामा देवपतिः पञ्चमः परिकीर्तितः ॥ २७ ॥

Sutā၊ Pārāhara၊ Sutya နှင့် Asudhiya ဟူသောအုပ်စုများအနက် အိန္ဒြသည် Śiva ဟူ၍ ဆိုထား၏။ ထို့ပြင် Tāmasa မန္ဝန္တရကာလအတွင်း၌ သူကို Śakra ဟူ၍ ခေါ်ကြ၏။ နတ်မင်း Vibhā ဟူသောအမည်ရှိသူကို ပဉ္စမအဖြစ် ကြေညာထား၏။

Verse 28

अमिताभादयो देवाः षष्ठेऽपि च तथा श्रृणु । आर्याद्या विबुधाः प्रोक्तास्तेषामिंद्रो मनोजवः ॥ २८ ॥

ဆဋ္ဌမအုပ်စုကိုလည်း နားထောင်လော့—Amitābha မှအစပြုသော နတ်တို့ဖြစ်ကြ၏။ Ārya မှအစပြုသော ဗိဗုဓ (ပညာရှိ) များဟု ကြေညာထားပြီး၊ ထိုအုပ်စုအတွင်း အိန္ဒြသည် Manojava ဖြစ်၏။

Verse 29

आदित्यवसुरुद्राद्या देवा वैवस्वतंऽतरे । इन्द्रः पुरंदरः प्रोक्तः सर्वकामसमन्वितः ॥ २९ ॥

Vaivasvata မန္ဝန္တရ၌ နတ်တို့သည် Āditya၊ Vasu၊ Rudra စသဖြင့် ဖြစ်ကြ၏။ အိန္ဒြသည် Purandara ဟူ၍ ကြေညာထားပြီး၊ ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေသော အင်အားနှင့် ပြည့်ဝ၏။

Verse 30

अप्रमेयाश्च विबुधाः सुतपाद्याः प्रकीर्तिताः । विष्णुपूजाप्रभावेण तेषामिंद्रो बलिः स्मृतः ॥ ३० ॥

သုတပါတို့မှ စ၍ မတိုင်းမတာနိုင်သော ဒေဝတော်များဟု ချီးမွမ်းကြ၏။ ဗိဿနုကို ပူဇော်သည့် အာနုဘော်ကြောင့် သူတို့၏ အိန္ဒြ (အရှင်) သည် ဘလိ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 31

पाराद्या नवमे देवा इन्द्रश्चाद्भुत उच्यते । सुवासनाद्या विबुधा दशमे परिकीर्तिताः ॥ ३१ ॥

ကိုးမြောက်အုပ်စုတွင် ပါရာတို့မှ စသော ဒေဝတော်များရှိပြီး အိန္ဒြကို ‘အဒ္ဘုတ’ (အံ့ဖွယ်) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဆယ်မြောက်အုပ်စုတွင် သုဝာသနာတို့မှ စသော ဝိဘုဓာများကို ကြေညာထားသည်။

Verse 32

शांतिर्नाम च तत्रेंद्रः सर्वभोगसमन्वितः । विहंगॄमाद्या देवाश्च तेषामिंद्रो वृषः स्मृतः ॥ ३२ ॥

ထိုနေရာတွင် အရှင် (အိန္ဒြ) ၏ နာမည်မှာ ‘ရှာန္တိ’ ဖြစ်၍ အပျော်အပါး အကျိုးခံစားမှု အားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသည်။ ဝိဟင်္ဂ (ကောင်းကင်ငှက်) တို့မှ စသော ဒေဝတော်များသည် သူ့အောက်တွင်ရှိပြီး၊ သူတို့၏ အိန္ဒြကို ‘ဝೃષ’ ဟု မှတ်ရသည်။

Verse 33

एकादशे द्वादशे तु निबोधकथायामि ते । ऋभुनामा च देवेंद्रो हरिनाभास्तथा सुराः ॥ ३३ ॥

ယခု တစ်ဆယ့်တစ်နှင့် တစ်ဆယ့်နှစ် အကြောင်းကို ငါပြောမည်၊ သင် နားထောင်လော့။ ‘ဋဘု’ ဟု အမည်ရသော ဒေဝိန္ဒြ ရှိပြီး၊ ထို့အတူ ‘ဟရိနာဘ’ ဟု ခေါ်သော ဒေဝတော်များလည်း ရှိသည်။

Verse 34

सुत्रामाद्यास्तथा देवास्त्रयोदशतमेऽन्तरे । दिवस्पतिर्महावीर्यस्तेषामिंद्रः प्रकीर्तितः ॥ ३४ ॥

ထို့အတူ တစ်ဆယ့်သုံးမြောက် မန္ဝန္တရတွင် သုတြာမန်တို့မှ စသော ဒေဝတော်များကို ဖော်ပြထားပြီး၊ အင်အားကြီးသော ဒိဝသ္ပတိ ကို သူတို့၏ အိန္ဒြ ဟု ချီးကျူးကြသည်။

Verse 35

चतुर्दशे चाक्षुपाद्या देवा इन्द्रः शुचिः स्मृतः । एवं ते मनवः प्रोक्ता इंद्रा देवाश्च तत्त्वतः ॥ ३५ ॥

ဆယ့်လေးမြောက် မန်ဝန္တရ၌ နတ်တို့ကို «စက္ခုပာ» ဟု ခေါ်ကြပြီး «သုချိ» ကို အိန္ဒြာဟု မှတ်ယူကြ၏။ ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ်အားဖြင့် မနုများ၊ အိန္ဒြာများနှင့် နတ်အစုအဖွဲ့တို့ကို သင်အား ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 36

एकस्मिन्ब्रह्यदिवसे स्वाधिकारं प्रभुंजते ॥ ३६ ॥

ဗြဟ္မာ၏ တစ်နေ့တည်းအတွင်း၌ သူတို့သည် မိမိတို့အတွက် ခွဲဝေပေးထားသော အာဏာနှင့် တာဝန်နယ်ပယ်ကို ခံစား၍ အုပ်ချုပ်ကြ၏။

Verse 37

लेकेषु सर्वसर्गेषु सृष्टिरेकविधा स्मृता । कर्त्तारो बहवः संति तत्संख्यां वेत्ति कोविदः ॥ ३७ ॥

လောကအားလုံးနှင့် ဖန်ဆင်းခြင်းအလှည့်အပြောင်းတိုင်း၌ ဖန်ဆင်းခြင်းသည် အနှစ်သာရတစ်မျိုးတည်းဟု မှတ်ယူကြ၏။ သို့သော် ဖန်ဆင်းသူများသည် များစွာရှိ၏—သူတို့၏ အရေအတွက်ကို အပြည့်အစုံ သိနိုင်သူ မည်သူနည်း။

Verse 38

मयि स्थिते ब्रह्मलोके ब्रह्माणां बहवो गताः । तेषां संख्या न संख्यातु शक्तोऽस्म्यद्य द्विजोत्तम ॥ ३८ ॥

ငါသည် ဗြဟ္မလောက၌ တည်ရှိနေစဉ် ဗြဟ္မာများ အများအပြား ကွယ်လွန်သွားကြပြီ။ ယနေ့တိုင်အောင်ပင်၊ ဒွိဇောတ္တမ၊ သူတို့၏ အရေအတွက်ကို ငါ မရေတွက်နိုင်သေး။

Verse 39

स्वर्गलोकमपि प्राप्य यावत्कालं श्रृणुष्व मे । चत्वारो मनवोऽतीता मम श्रीश्चातिविस्तरा ॥ ३९ ॥

ကောင်းကင်လောကကို ရောက်ရှိသော်လည်း အချိန်ရှိသမျှ ငါ့စကားကို နားထောင်လော့။ မနု လေးပါးသည် လွန်သွားပြီးပြီ၊ ငါ၏ သီရိ (Śrī) လည်း အလွန်ကျယ်ပြန့်လှ၏။

Verse 40

स्थातव्यं च मयात्रैव युगकोटिशतं प्रभो । ततः परं गमिष्यामि कर्मभूमिं श्रृणुष्व मे ॥ ४० ॥

အို အရှင်သခင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤနေရာ၌ ယုဂပေါင်း ကုဋေတစ်ရာတိုင်တိုင် နေရပါမည်။ ထို့နောက်မှ ကံပြုရာမြေသို့ သွားပါမည်။ ကျွန်ုပ်စကားကို နားထောင်တော်မူပါ။

Verse 41

मया कृतं पुरा कर्म वक्ष्यामि तव सुव्रत । वदतां श्रृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ४१ ॥

အို မြတ်သော အကျင့်သီလရှိသူ၊ ရှေးက ကျွန်ုပ်ပြုခဲ့သော အမှုတစ်ခုကို သင့်အား ပြောပြပါမည်။ ၎င်းသည် ပြောဆိုသူနှင့် နားထောင်သူတို့၏ အပြစ်အလုံးစုံကို ပျက်စီးစေပါသည်။

Verse 42

अहमांस पुरा शक्र गृध्रः पापो विशेषतः । स्थितश्च भूमिभागे वै अमेध्यामिषभोजनः ॥ ४२ ॥

အို သိကြားမင်း၊ ရှေးက ကျွန်ုပ်သည် လင်းတဖြစ်ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် အပြစ်ကြီးလေးကာ မြေပြင်၌နေ၍ မသန့်ရှင်းသော အသားကို စားသောက်ခဲ့ပါသည်။

Verse 43

एकदाहं विष्णुगृहे प्राकारे संस्थितः प्रभो । पतितो व्याधशस्त्रेण सायं विष्णोर्गृहांगणे ॥ ४३ ॥

အို အရှင်သခင်၊ တစ်ခါက ကျွန်ုပ်သည် ဗိဿနိုးဘုရားကျောင်း တံတိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေစဉ် ညနေချမ်း၌ မုဆိုး၏လက်နက် ထိမှန်၍ ဗိဿနိုးဘုရားကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ ကျရောက်ခဲ့ပါသည်။

Verse 44

मयि कंठगतप्राणे भषणो मांसलोलुपः । जग्राह मां स्ववक्रेण श्वभिरन्यैश्चरन्द्रुतः ॥ ४४ ॥

ကျွန်ုပ်၏ အသက်ဝိညာဉ်သည် လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်သောအခါ အသားကို မက်မောသော ဘာသနခွေးသည် ၎င်း၏ မေးရိုးဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ကိုက်ချီလိုက်ပြီး အခြားခွေးများကလည်း ကျွန်ုပ်ကို ကိုက်ဖြတ်ကြသည်။

Verse 45

वहन्मां स्वमुखेनैव भीतोऽन्यैर्भषणैस्तथा । गतः प्रदक्षिणा कारं विष्णोस्तन्मंदिरं प्रभो ॥ ४५ ॥

သူသည် မိမိ၏ပါးစပ်ထဲတွင်ပင် ကျွန်ုပ်ကို သယ်ဆောင်ကာ၊ အခြားသူတို့၏ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနှင့် လှောင်ပြောင်ခြင်းတို့ကြောင့် ကြောက်ရွံ့လျက်၊ အရှင်ဗိဿနု၏ ဘုရားကျောင်းကို ပတ်လည်လှည့်၍ ပရဒက္ခိဏာ ပြုသွားခဲ့သည်၊ အရှင်တော်။

Verse 46

तेनैव तुष्टिमापन्नो ह्यंतरात्मा जगन्मयः । मम चापि शुनश्चापि दत्तावन्परमं पदम् ॥ ४६ ॥

ထိုလုပ်ရပ်တစ်ခုပင်ကြောင့်၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာကို ပြည့်နှက်နေသော အတွင်းအတ္တ (အန္တရာတ္မာ) သည် ကျေနပ်နှစ်သက်၍ ကျွန်ုပ်နှင့် ခွေးတို့အားလည်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေ (ပရမပဒ) ကို ပေးတော်မူ하였다။

Verse 47

प्रदक्षिणा कारतया गतस्यापीदृशं फलम् । संप्राप्तं विबुधश्रेष्ट किं पुनः सम्यगर्चनात् ॥ ४७ ॥

ပရဒက္ခိဏာကို စက်ကိရိယာလို သာမန်တကျ လုပ်သွားသူတောင် ဤမျှသော အကျိုးကို ရရှိသည်၊ နတ်တို့အတွင်း အမြတ်ဆုံးသောအရှင်၊ ထိုကြောင့် မှန်ကန်စွာ အာရ္ချနာ (ဝတ်ပြုကိုးကွယ်) ပြုလျှင် အကျိုးသည် မည်မျှ ပိုမိုကြီးမားမည်နည်း။

Verse 48

इत्युक्तो देवराजस्तु सुधर्मेण महात्मना । मनसा प्रीतिमापन्नो हरिपूजा रतोऽभवत् ॥ ४८ ॥

မဟာအတ္တရှိသော သုဓမ္မ၏ စကားကို ကြားသော် နတ်မင်းသည် စိတ်အတွင်း၌ ပီတိဖြစ်ပေါ်၍ ဟရီ (ဗိဿနု) ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း၌ အလွန်စိတ်ဝင်စားသွား하였다။

Verse 49

तथापि निर्जराः सर्वे भारते जन्मलिप्सवः । समर्चयंति देवेशं नारायणमनामयम् । तानर्चयन्ति सततं ब्रह्माद्या देवतागणाः ॥ ४९ ॥

သို့သော်လည်း ဘာရတ (Bhārata) တွင် မွေးဖွားလိုသော ဆန္ဒရှိသည့် မသေမပျက် နတ်တို့အားလုံးသည် နတ်တို့၏ အရှင်—အပြစ်ကင်း၍ ရောဂါကင်းသော နာရာယဏကို ဝတ်ပြုကြသည်။ ထိုနတ်တို့ကိုပင် ဘြဟ္မာ စသည့် နတ်အစုအဝေးတို့က အမြဲတမ်း ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသည်။

Verse 50

नारायणानुस्मरणोद्यतानां महात्मनां त्यक्तपरिग्रहणाम् । कथं भवत्युग्रभवस्य बंधस्तत्सङ्गलुब्धा यदि मुक्तिभाजः ॥ ५० ॥

နာရာယဏကို အမြဲအမှတ်ရရန် ကြိုးပမ်းနေပြီး ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကို စွန့်လွှတ်ထားသော မဟာတ္မာတို့အတွက်၊ ကြမ်းတမ်းသော လောကဘဝဖြစ်ပေါ်မှုမှ ပေါက်ဖွားသော ချည်နှောင်မှု ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။ ထိုအပေါင်းအသင်းထဲသို့ ဆွဲငင်ခံရသော်လည်း သူတို့သည် မောက္ခကို ဝေမျှသူများပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 51

ये मानवाः प्रतिदिनं परिमुक्तसङ्गा नारायणं गरुडवाहनमर्चयंति । ते सर्वपापनिकरैः परितो विमुक्ता विष्णोः पदं शुभतरं प्रतियांति हृष्टाः ॥ ५१ ॥

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လောကီကပ်ငြိမှုကင်းစင်၍ ဂရုဍဝါဟန သခင် နာရာယဏကို ပူဇော်ကြသော လူတို့သည် အပြစ်အစုအဝေးပေါင်းများစွာမှ အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်ပြီး ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဗိဿနု၏ အလွန်မင်္ဂလာရှိသော နေရာတော်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 52

ये मानवा विगतरागपरावरज्ञा नारायणं सुरगुरुं सततं स्मरंति । ध्यानेन तेन हतकिल्बिषचेतनास्ते मातुः पयोधररसं न पुनः पिबंति ॥ ५२ ॥

ရာဂကင်းပြီး အမြင့်အနိမ့် အမှန်တရားတို့ကို သိမြင်သော လူတို့သည် နတ်တို့၏ ဆရာ နာရာယဏကို အစဉ်မပြတ် အမှတ်ရကြသည်။ ထိုဓ്യာနကြောင့် သူတို့၏ စိတ်သဘောသည် အပြစ်ကင်းစင်သန့်ရှင်းလာပြီး မိခင်ရင်သားနို့ကို ထပ်မံ မသောက်ရတော့ (ပြန်မမွေးဖွားတော့)။

Verse 53

ये मानवा हरिकथाश्रवणास्तदोषाः कृष्णांघ्रपद्मभजने रतचेतनास्च । ते वै पुंनति च जगंति शरीरसंगात् संभाषणादपि ततो हरिरेव पूज्यः ॥ ५३ ॥

ဟရီကഥာကို နားထောင်ခြင်းကြောင့် အပြစ်အနာအဆာတို့ ဆေးကြောသန့်စင်ခံရပြီး၊ ကృష్ణ၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်ကို ဘဇနာပြုရာ၌ စိတ်နှလုံးစွဲမြဲနေသော လူတို့သည် အမှန်တကယ် လောကကိုပင် သန့်စင်ပေးကြသည်။ သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံစကားပြောရုံသာဖြင့်ပင် သန့်ရှင်းမှု ရရှိသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ပူဇော်ထိုက်သူမှာ ဟရီတော်တစ်ပါးတည်း ဖြစ်သည်။

Verse 54

हरिपूजापरा यत्र महांतः शुद्धबुद्धयः । तत्रैव सकलं भद्रं यथा निम्ने जलं द्विज ॥ ५४ ॥

အို ဒွိဇ၊ စိတ်ဉာဏ်သန့်ရှင်းသော မဟာတ္မာတို့သည် ဟရီပူဇာ၌ အလေးထားနေသော နေရာ၌ပင် မင်္ဂလာအလုံးစုံ စုဝေးလာသည်—နိမ့်ရာသို့ ရေက သဘာဝအတိုင်း စုဝေးသကဲ့သို့။

Verse 55

हरिरेव परो बन्धुर्हरिरेव परा गतिः । हरिरेव ततः पूज्यो यतश्चेतन्यकारणम् ॥ ५५ ॥

ဟရီတော်တစ်ပါးတည်းသာ အမြင့်ဆုံးသော ဆွေမျိုးဖြစ်၏။ ဟရီတော်တစ်ပါးတည်းသာ အမြင့်ဆုံးသော ခိုလှုံရာနှင့် ပန်းတိုင်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဟရီတော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ပူဇော်အာရాధနာပြုရမည်၊ အကြောင်းမှာ တော်သည် စိတ်သိမြင်မှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 56

स्वर्गापवर्गफलदं सदानंदं निरामयम् । पृज्यस्य मुनिश्रेष्ठ परं श्रेयो भविष्यति ॥ ५६ ॥

အို မုနိအထူးမြတ်၊ ပူဇော်ခံထိုက်သူအတွက် ဤသင်ကြားမှု/အကျင့်သည် အမြင့်ဆုံးသော ကောင်းကျိုးဖြစ်လာမည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အကျိုးနှင့် မောက္ခ၏ အကျိုးကို ပေးစွမ်း၍ အမြဲတမ်း အာနန္ဒ၌ တည်ကာ ရောဂါဒုက္ခကင်းစင်၏။

Verse 57

पूजयंति हरिं ये तु निष्कामाः शुद्धमानसाः । तेषां विष्णुः प्रसन्नात्मा सर्वान्कामान् प्रयच्छति ॥ ५७ ॥

အလိုဆန္ဒမဲ့၍ စိတ်နှလုံးသန့်ရှင်းသောသူတို့သည် ဟရီတော်ကို ပူဇော်ကြ၏။ ထိုသူတို့အပေါ် ဗိဿဏုတော်သည် နှလုံးပျော်ရွှင်၍ သင့်လျော်သော ဆန္ဒပြည့်စုံမှုအားလုံးကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 58

यस्त्वेतच्छृणुयाद्वापि पठेद्वा सुसमाहितः । स प्राप्नोत्यश्वमेधस्य फलं मुनिवरोत्तम ॥ ५८ ॥

စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစူးစိုက်ကာ ဤအရာကို နားထောင်သော်လည်းကောင်း၊ ရွတ်ဖတ်သော်လည်းကောင်း—အို မုနိအထူးမြတ်—အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 59

इत्येतत्ते समाख्यातं हरिपूजाफलं द्विज । संकोचविस्तराभ्यां तु किमन्यत्कथयामि ते ॥ ५९ ॥

ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇ၊ ဟရီပူဇာ၏ အကျိုးဖလကို သင့်အား ငါရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ အကျဉ်းချုပ်ဖြစ်စေ အသေးစိတ်ဖြစ်စေ၊ ငါက သင့်အား ထပ်မံ ဘာကို ပြောရဦးမည်နည်း။