Ekādaśī Vrata-Vidhi and the Galava–Bhadrashīla Itihāsa (Dharmakīrti before Yama)

Verse 1

सनक उवाच । इदमन्यत्प्रवक्ष्यामि व्रतं त्रैलोक्यविश्रुतम् । सर्वपापप्रशमनं सर्वकामफलप्रदम् ॥ १ ॥

သနကက ပြောသည်—ယခု ငါသည် သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသော အခြားဝရတတစ်ပါးကို ကြေညာမည်။ ၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို သက်သာစေ၍ သင့်တော်သော ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးတတ်၏။

Verse 2

ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां चैव योषिताम् । मोक्षदं कुर्वतां भक्त्या विष्णोः प्रियतरं द्विज ॥ २ ॥

အို ဒွိဇ၊ ဗြာဟ္မဏ၊ ခ္ရှတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှုဒ္ဒရ နှင့် မိန်းမတို့အတွက်လည်း မောက္ခပေးသော ဘက္တိဖြင့် ကျင့်ဆောင်မှုထက် ဗိဿနုအတွက် ပိုချစ်မြတ်နိုးစရာ မရှိ။

Verse 3

एकादशीव्रतं नाम सर्वाभीष्टप्रदं नृणाम् । कर्त्तव्यं सर्वथा विप्रविष्णुप्रीतिकरं यतः ॥ ३ ॥

«ဧကာဒသီ» ဟုခေါ်သော ဝရတသည် လူတို့၏ အလိုဆန္ဒအကုန်ကို ပြည့်စုံစေတတ်၏။ ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏ၊ နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် ထိုဝရတကို စောင့်ထိန်းရမည်၊ အကြောင်းမှာ ဗိဿဏုကို ပီတိဖြစ်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 4

एकादश्यां न भुञ्जीत पक्षयोरुभयोपरि । यो भुंक्ते सोऽत्र पापीयान्परत्र नरकं व्रजेत् ॥ ४ ॥

ဧကာဒသီနေ့တွင် လဆန်းလကွယ် နှစ်ဖက်လုံး၌ အစာမစားရ။ ထိုနေ့တွင် စားသောက်သူသည် ဤလောက၌ အပြစ်ကြီးမားလာပြီး နောက်လောက၌ နရကသို့ ကျရောက်မည်။

Verse 5

उपवासफलं लिप्सुर्जह्याद्भुक्तिचतुष्टयम् । पूर्वापरदिने गत्रावहोरात्रं तु मध्यमे ॥ ५ ॥

အစာရှောင်ခြင်း၏ အကျိုးကို လိုလားသူသည် စားသောက်ရာ၌ အလွန်အကျွံပျော်ပါးမှု လေးမျိုးကို စွန့်လွှတ်ရမည်။ အရှေ့နေ့နှင့် နောက်နေ့တွင် အာဟာရကြွယ်ဝသော အစားအစာကို ရှောင်ကြဉ်၍၊ အလယ်နေ့တွင် တစ်နေ့တစ်ညလုံး အပြည့်အဝ အစာရှောင်ရမည်။

Verse 6

एकादशीदिने यस्तु भोक्तुमिच्छति मानवः । स भोक्तुं सर्वपापानि स्पृहयालुर्नसंशयः ॥ ६ ॥

ဧကာဒသီနေ့တွင် စားချင်သော လူသည် မသံသယဘဲ အပြစ်အားလုံးကို ကိုယ်တိုင် စုပ်ယူစားသုံးလိုသူ ဖြစ်၏။

Verse 7

भवेद्दशम्यामेकाशीद्वादश्यां च मुनीश्वर । एकादश्यां निराहारो यदि मुक्तिमभीप्सति ॥ ७ ॥

အို မုနိတို့၏ အရှင်၊ ဒသမီနေ့နှင့် ဒွာဒသီနေ့တွင် တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ရမည်။ မုက္ခကို လိုလားပါက ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာမစားဘဲ နေရမည်။

Verse 8

यानि कानि च पापानि ब्रह्महत्यादिकानि च । अन्नमाश्रित्य तिष्ठन्ति तानि विप्र हरेश्वर । एकादश्यां निराहारो यदि मुक्तिमभीप्सति ॥ ८ ॥

ဗြဟ္မဟတ္ယာကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များအပါအဝင် အပြစ်အားလုံးသည် အစာအာဟာရကို အားကိုးကပ်လျက် တည်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏ၊ အို ဟရီရှဝရ၊ မုက္ခတိကို လိုလားသူသည် ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာမစားဘဲ အပြည့်အဝ ဥပဝါသ ပြုရမည်။

Verse 9

यानि कानि च पापानि ब्रह्महत्यादिकानि च । अन्नमाश्रित्य तिष्ठन्ति तानि च मुनीश्वर । एकादश्यां निराहारो यदि मुक्तिमभीप्सति ॥ ९ ॥

ဗြဟ္မဟတ္ယာကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များအပါအဝင် အပြစ်အားလုံးသည် အစာကို အားကိုးကပ်လျက် တည်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် အို မုနိရှဝရ၊ မုက္ခတိကို ရှာဖွေသူသည် ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာမစားဘဲ နေရမည်။

Verse 10

महापातकयुक्तो वायुक्तो वा सर्व पातकैः । एकादश्यां निराहारः स्थित्वा याति परां गतिम् ॥ १० ॥

မဟာပာတကကြီးများကို ထမ်းဆောင်နေသူဖြစ်စေ မဖြစ်စေ၊ အပြစ်အနာအဆာအားလုံးနှင့် မစင်ကြယ်သူဖြစ်စေ—ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာမစားဘဲ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်လျှင် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်သည်။

Verse 11

एकादशी महापुण्या विष्णोः प्रियतमा तिथिः । संसेव्या सर्वथा विप्रैः संसारच्छेदलिप्सुभिः ॥ ११ ॥

ဧကာဒသီသည် မဟာပုဏ္ဏမြတ်သောနေ့ဖြစ်၍ ဗိဿနု၏ အချစ်ဆုံး တိထိ ဖြစ်သည်။ သံသရာချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုသူများနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် အမြဲတမ်း ထိုနေ့ကို ဆည်းကပ်၍ ဥပဝါသ ပြုသင့်သည်။

Verse 12

दशम्यां प्रातरुत्थाय दन्तधावनपूर्वकम् । स्नापयेद्विधिवद्विष्णुं पूजयेत्प्रयतेन्द्रियः ॥ १२ ॥

ဒသမီနေ့တွင် မနက်စောစော ထ၍ သွားသန့်စင်ခြင်းကို အရင်ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း သခင် ဗိဿနုကို ရေချိုးပူဇော်ကာ၊ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ထားလျက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 13

एकादश्यां निराहारो निगृहीतेन्द्रियो भवेत् । शयीत सन्निधौ विष्णोर्नारायणपरायणः ॥ १३ ॥

ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာမစားဘဲ အင်္ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်၍ နာရာယဏကို အပြည့်အဝ အားကိုးသက်ဝင်ကာ သခင်ဗိဿဏု၏ ရှေ့တော်၌ ညလုံးနိုးနေစေ။

Verse 14

एकादश्यां तथा स्नात्वा संपूज्य च जनार्दनम् । गन्धपुष्पादिभिः सम्यक् ततस्त्वे वसुदीरयेत् ॥ १४ ॥

ဧကာဒသီနေ့တွင် ရေချိုးပြီးနောက် ဂန္ဓ၊ ပန်းစသည်တို့ဖြင့် ဇနာရ္ဒနကို သေချာစွာ ပူဇော်ကာ ထို့နောက် “ဝသု…” ဟူသော စတင်သံတော်ကို ရွတ်ဆိုစေ။

Verse 15

एकादश्यां निराहारः स्थित्वाद्याहं परेऽहनि । भोक्ष्यामि पुण्डरीकाक्ष शरणं मे भवाच्युत ॥ १५ ॥

“ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာမစားဘဲ နေခဲ့ပြီး ယနေ့နောက်တစ်နေ့တွင် စားသောက်မည်။ အို ပုဏ္ဍရီကာක්ෂ၊ အို အချျုတ၊ ကျွန်ုပ်၏ ခိုလှုံရာ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 16

इमं मन्त्रं समुच्चाय देव देवस्य चक्रिणः । भक्तिभावेन तुष्टात्मा उपवासं समर्पयेत् ॥ १६ ॥

ဤမန္တရားကို—စက်ရံကိုင်ဆောင်သော ဘုရားတို့၏ဘုရား၏ မန္တရားကို—မှန်ကန်စွာ ရွတ်ဆိုပြီးနောက်၊ ဘက္တိဖြင့် စိတ်နှလုံးပြည့်ဝသူသည် အစာရှောင်ခြင်းကို ပူဇော်အဖြစ် အပ်နှံစေ။

Verse 17

देवस्य पुरतः कुर्याज्जागरं नियतो व्रती । गीतैर्वाद्यैश्च नृत्यैश्च पुराणश्रवणादिभिः ॥ १७ ॥

စည်းကမ်းတကျ ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူသည် ဒေဝရုပ်ရှင်၏ ရှေ့တော်၌ ညလုံးနိုးကာ ဘက္တိသီချင်းများ၊ တူရိယာတီးခတ်ခြင်း၊ အကနှင့် ပုရာဏာနားထောင်ခြင်း စသည်တို့ဖြင့် ဆောင်ရွက်စေ။

Verse 18

ततः प्रातः समुत्थाय द्वादशीदिवसे व्रती । स्नात्वा च विधिवद्विष्णुं पूजयत्प्रयतेन्द्रियः ॥ १८ ॥

ထို့နောက် ဒွာဒသီနေ့ မနက်စောစော ထ၍ ဝ്രတကို ထိန်းသိမ်းသူသည် ရေချိုးပြီးနောက် စည်းကမ်းတကျ အာရုံများကို ထိန်းချုပ်ကာ ဗိဿနုဘုရားကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 19

पञ्चामृतेन संस्नाप्य एकादश्यां जनार्द्दनम् । द्वादश्यां पयसा विप्र हरिसारुपप्यमश्नुते ॥ १९ ॥

အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ဧကာဒသီနေ့တွင် ဂျနာရ္ဒန (ဗိဿနု) ကို ပဉ္စအမృతဖြင့် အဘိသေကာလုပ်၍၊ ဒွာဒသီနေ့တွင် နို့ဖြင့် ဆက်လက်အဘိသေကာလုပ်လျှင် ဟရီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တူညီမှုကို ရရှိမည်။

Verse 20

अज्ञानतिमिरान्धस्य व्रतेनानेन केशव । प्रसीद सुमुखो भूत्वा ज्ञानदृष्टिप्रदो भव ॥ २० ॥

အို ကေရှဝ၊ အဝိဇ္ဇာ၏ အမှောင်ကြောင့် ကျွန်ုပ် မျက်ကန်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါသည်။ ဤဝ్రတအားဖြင့် ကရုဏာပြု၍ မျက်နှာသာပေးကာ စစ်မှန်သော ဉာဏ်မြင်ကွင်းကို ပေးသနားတော်မူပါ။

Verse 21

एवं विज्ञाप्य विप्रेन्द्र माधवं सुसमाहितः । ब्रह्मणान्भोजयेच्छक्त्या दद्याद्वै दक्षिणां तथा ॥ २१ ॥

အို ဗြာဟ္မဏတို့၏ အထွတ်အမြတ်၊ ထိုသို့ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ မာဓဝကို လျှောက်တင်ပန်ကြားပြီးနောက်၊ မိမိအင်အားအလိုက် ဗြာဟ္မဏများကို ကျွေးမွေးကာ ထို့အပြင် ဒက္ခိဏာကိုလည်း သင့်တော်သလို ပေးလှူရမည်။

Verse 22

ततः स्वबन्धुभिः सार्द्धं नारायणपरायणः । कृतपञ्चमहायज्ञः स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः ॥ २२ ॥

ထို့နောက် နာရာယဏကို အပြည့်အဝ အားထားသူသည် နေ့စဉ် ပဉ္စမဟာယဇ္ဉ ငါးပါးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ မိမိဆွေမျိုးများနှင့်အတူ မိမိကိုယ်တိုင် အစာစားသုံးရမည်၊ စကားကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားရမည်။

Verse 23

एवं यः प्रयतः कुर्यात्पुण्यमेकादशीव्रतम् । स याति विष्णुभवनं पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ २३ ॥

ဤသို့ စည်းကမ်းတကျ ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်း၍ ဧကာဒသီ အကျိုးပြု ဝ్రတကို ကျင့်သူသည် ဗိဿနု၏ နေရာတော် (ဗိဿနုလောက) သို့ ရောက်ပြီး၊ ထိုမှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသို့ ပြန်လာရခြင်းသည် အလွန်ခက်ခဲ၏။

Verse 24

उपवासव्रतपरो धर्मकार्यपरायणः । चाण्डालान्पतितांश्चैव नेक्षेदपि कदाचन ॥ २४ ॥

အစာရှောင်ဝ్రတကို အလေးထား၍ ဓမ္မကိစ္စများတွင် အားထုတ်သူသည်၊ မည်သည့်အချိန်၌မဆို ချာဏ္ဍာလများနှင့် ပျက်စီးကျဆုံးသူများကို မကြည့်မမြင်ပင် ဖြစ်စေသင့်။

Verse 25

नास्तिकान्भिन्नमर्योदान्निन्दकान्पिशुनांस्तथा । उपवास व्रतपरो नालपेच्च कदाचन ॥ २५ ॥

အစာရှောင်နှင့် သာသနာဝ్రတကို အလေးထားသူသည် နာස්တိက (ဘုရားမယုံသူ) များ၊ စည်းကမ်းနယ်နိမိတ်ကို ချိုးဖောက်သူများ၊ အပြစ်တင်စော်ကားသူများ၊ မကောင်းသတင်းပေးသူများနှင့် မပြောဆိုသင့်။ ထို့ပြင် မည်သည့်အခါမျှ အလဟသ စကားမပြောရ။

Verse 26

वृषलीसूतिपोष्टारं वृषलीपतिमेव च । अयाज्ययाजकं चैव नालपेत्सर्वदा व्रती ॥ २६ ॥

ဝ్రတကို ထိန်းသိမ်းသူသည် အမြဲတမ်း မပြောဆိုသင့်သည်မှာ—ရှုဒ္ရမိန်းမ (ဝೃષလီ) ၏ ကလေးများကို ထောက်ပံ့မွေးမြူသူ၊ ရှုဒ္ရမိန်းမ၏ ခင်ပွန်း၊ ထို့ပြင် မယာဇ္ယ (မထိုက်တန်သူ) များအတွက် ယဇ္ဉကို ဆောင်ရွက်ပေးသော ယာဇက (ပူဇော်ဆရာ) တို့ဖြစ်သည်။

Verse 27

कुण्डाशिनं गायकं च तथा देवलकाशिनम् । भिषजं काव्यकर्त्तारं देवद्विजविरोधिनम् ॥ २७ ॥

ကွဏ္ဍ (မသင့်လျော်/ခွင့်မပြုသော မီးပူဇော်) မှ စားသောက်သူ၊ အလုပ်အကိုင်အဖြစ် သီချင်းဆိုသူ၊ ဒေဝလကအဖြစ် ဘုရားကျောင်းဝန်ထမ်းဘဝဖြင့် အသက်မွေးသူ၊ (ဤအကြောင်းအရာ၌) ဆေးကုသမှုကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်သူ၊ လာဘ်အတွက် ကဗျာရေးသူ၊ နတ်များနှင့် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့ကို ဆန့်ကျင်သူတို့ကို ရှောင်ကြဉ်သင့်၏။

Verse 28

परान्नलोलुपं चैव परस्त्रीनिरतं तथा । व्रतोपवासनिरतो वाङ्मात्रेणापि नार्चयेत् ॥ २८ ॥

သူတစ်ပါး၏အစားအစာကို လောဘကြီးသူ၊ သူတစ်ပါး၏ဇနီးကို စွဲလမ်းသူ၊ သို့မဟုတ် အတွင်းစိတ်မသန့်ရှင်းဘဲ ဝရတနှင့် အစာရှောင်ခြင်းသာတွင် မူးမောနေသူသည် စကားဖြင့်သာတောင် သခင်ဘုရားကို မပူဇော်သင့်။

Verse 29

इत्येवमादिभिः शुद्धो वशी सर्वहिते रतः । उपवासपरो भूत्वा परां सिद्धिमवान्पुयात् ॥ २९ ॥

ဤသို့သောကျင့်စဉ်များကြောင့် သန့်ရှင်းလာ၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး သတ္တဝါအားလုံး၏အကျိုးကို စိတ်ထားကာ အစာရှောင်ခြင်း၌ အလေးထားသူသည် အမြင့်ဆုံးသော ဝိညာဉ်ရေးစိဒ္ဓိသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 30

नास्ति गङ्गासमं तीर्थं नास्ति मातृसमोगुरुः । नास्तु विष्णुसमं दैवं तपो नानशनात्परम् ॥ ३० ॥

ဂင်္ဂါမြစ်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထမရှိ၊ မိခင်ကဲ့သို့ ဂုရုမရှိ။ ဗိဿနုကဲ့သို့ ဒေဝတမရှိ၊ အစာရှောင်ခြင်းထက် မြင့်သော တပသ မရှိ။

Verse 31

नास्ति क्षमासमा माता नास्ति कीर्तिसमं धनम् । नास्ति ज्ञानसमो लाभो न च धर्म समः पिता ॥ ३१ ॥

ခွင့်လွှတ်ခြင်းကဲ့သို့ မိခင်မရှိ၊ ကောင်းသောဂုဏ်သတင်းကဲ့သို့ ဥစ္စာမရှိ။ ဉာဏ်ပညာကဲ့သို့ အကျိုးမရှိ၊ ဓမ္မကဲ့သို့ အဖမရှိ။

Verse 32

न विवेकसमो बन्धुनैकादश्याः परं व्रतम् । अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् ॥ ३२ ॥

ဗိဝေက (ခွဲခြားသိမြင်မှု) ကဲ့သို့ မိတ်ဆွေမရှိ၊ ဧကာဒသီကို စောင့်ထိန်းခြင်းထက် မြင့်သော ဝရတမရှိ။ ဤအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ရှေးဟောင်း အိတိဟာသတစ်ပုဒ်ကိုလည်း ဥပမာအဖြစ် ဖော်ပြမည်။

Verse 33

संवादं भद्रशीलस्य तत्पितुर्गालवस्य च । पुरा हिगालवो नाम मुनिः सत्यपरायणः ॥ ३३ ॥

ရှေးကာလ၌ သစ္စာကို အမြဲတမ်းအထူးအလေးထားသော “ဂါလဝ” ဟူသော မုနိတစ်ပါးရှိ၏။ ဤသည်မှာ သား “ဘဒ္ဒရရှီလ” နှင့် အဖ “ဂါလဝ” တို့၏ ဆွေးနွေးသံဝါဒ ဖြစ်၏။

Verse 34

उवास नर्मदातीरे शान्तो दान्तस्तपोनिधिः । बहुवृक्षसमाकीर्णे गजभल्लुनिषेविते ॥ ३४ ॥

သူသည် နရမဒါမြစ်ကမ်း၌ နေထိုင်၍ စိတ်ငြိမ်သက်၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူ၊ တပဿာ၏ خزانهတော်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုနေရာသည် သစ်ပင်များထူထပ်၍ ဆင်နှင့် ဝက်ဝံတို့ လာရောက်လေ့ရှိ၏။

Verse 35

सिद्धचारणगन्धर्व यक्षविद्याधरान्विते । कन्दमूलफलैः पूर्णे मुनिवृन्दनिषेदिते ॥ ३५ ॥

ထိုနေရာ၌ စိဒ္ဓ၊ ခာရဏ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ယက္ခ နှင့် ဝိဒ္ဓာဓရတို့ နေထိုင်ကြ၏။ မုန့်ဥ၊ အမြစ်၊ အသီးတို့ ပေါများ၍ မုနိအစုအဝေးများ အနားယူသီတင်းသုံးရာ နေရာဖြစ်၏။

Verse 36

गालवो नाम विप्रेन्द्रो निवासमकरोच्चिरम् । तस्याभवद्भद्रशील इति ख्यातः सुतो वशी ॥ ३६ ॥

ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ် “ဂါလဝ” သည် ထိုနေရာ၌ အချိန်ရှည်ကြာ နေထိုင်ရာကို တည်ထောင်ခဲ့၏။ သူ့ထံ၌ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သော သားတစ်ဦး မွေးဖွား၍ “ဘဒ္ဒရရှီလ” ဟူ၍ ကျော်ကြား၏။

Verse 37

जांतिस्मरो महाभागो नारायणपरायणः । बालक्रीडनकालेऽपि भद्रशीलो महामतिः ॥ ३७ ॥

ဘဒ္ဒရရှီလသည် အတိတ်ဘဝများကို မှတ်မိသူ၊ ကံကောင်းမြတ်သော မဟာပုဂ္ဂိုလ်၊ နာရာယဏကိုသာ အပြည့်အဝ အားထားသူ ဖြစ်၏။ ကလေးကစားသည့်အရွယ်၌ပင် သီလမြင့်၍ ဉာဏ်ကြီးမား၏။

Verse 38

मृदा च विष्णोः प्रतिमां कृत्वा पूजयते क्षणम् । वयस्यान्बोधयेच्चापि विष्णुः पूज्यो नरैः सदा ॥ ३८ ॥

လူတစ်ယောက်က မြေညှိဖြင့် ဗိဿနု၏ ရုပ်တုကို ပြုလုပ်၍ ခဏတစ်ခဏသာ ပူဇော်သော်လည်း၊ မိတ်ဆွေများကိုလည်း သင်ကြားနှိုးဆော်ပါက၊ လူသားတို့သည် ဗိဿနုကို အမြဲတမ်း ပူဇော်သင့်ကြောင်းကို ပြသသည်။

Verse 39

एकादशीव्रतं चैव कर्त्तव्यमपि पण्डितैः । एवं ते बोधितास्तेन शिशवोऽपि मुनीश्वर ॥ ३९ ॥

ဧကာဒသီ ဝရတကို ပညာရှိတို့ကပင် မဖြစ်မနေ ကျင့်သုံးရမည်။ ထိုသူ၏ သင်ကြားမှုကြောင့်၊ မုနိရှင်အရှင်၊ ကလေးငယ်များတောင် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာကြသည်။

Verse 40

हरिं मृदैव निर्माय पृथक्संभूय वा मुदा । अर्चयन्ति महाभागा विष्णुभक्तिपरायणाः ॥ ४० ॥

ကံကောင်းမြတ်သူများ၊ ဗိဿနုဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ အပ်နှံသူများသည် မြေညှိဖြင့် ဟရိ၏ ရုပ်တုကို ပြုလုပ်ကာ၊ သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်စွာ သီးသန့်စုဝေး၍လည်း၊ ထိုအရှင်ကို ပူဇော်ကြသည်။

Verse 41

नमस्कुर्वन्भद्रमतिर्विष्णवे सर्वविष्णवे । सर्वेषां जगतां स्वस्ति भूयादित्यब्रवीदिदम् ॥ ४१ ॥

မင်္ဂလာစိတ်ဖြင့် သူသည် အလုံးစုံပြည့်ဝသော ဗိဿနုထံ ဦးညွှတ်နမസ്കာရ ပြု၍၊ “ကမ္ဘာလောက အားလုံးအတွက် ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆို하였다။

Verse 42

क्रीडाकाले मुहूर्तं वा मुहूर्तार्द्धमथापि वा । एकादशीति संकल्प्यव्रतं यच्छति केशवे ॥ ४२ ॥

ကစားနေချိန်တွင်ပင် မုဟူရတ တစ်ခုလုံးဖြစ်စေ၊ တစ်ဝက်ဖြစ်စေ၊ “ဒီနေ့ ဧကာဒသီ” ဟု စိတ်ကူးကတိပြု၍ ကေရှဝထံ ဝရတကို အပ်နှံပါက၊ ထိုအကျင့်သည် ထိုအရှင်အတွက် အပ်နှံထားသော အဓိဋ္ဌာန်ဖြစ်လာသည်။

Verse 43

एवं सुचरितं दृष्ट्वा तनयं गालवो मुनिः । अपृच्छद्विस्मयाविष्टः समालिंग्य तपोनिधिः ॥ ४३ ॥

ဤသို့ သား၏ အကျင့်ကောင်းမြတ်ကို မြင်၍ တပဿာ၏ خزانہ ဖြစ်သော မုနိ ဂာလဝသည် သူ့ကို ဖက်လှမ်းကာ အံ့ဩမိ၍ မေးမြန်းလေ၏။

Verse 44

गालव उवाच । भद्रशील महाभाग भद्रशीलोऽसि सुव्रत । चरितं मंगलं यत्ते योगिनामपि दुर्लभम् ॥ ४४ ॥

ဂာလဝ မုနိက ဆိုသည်—အကျင့်သီလကောင်းမြတ်သူ၊ မဟာဘဂါ၊ သင်သည် မင်္ဂလာသီလနှင့် တည်ကြည်သော ဝရတကိုင်စွဲသူ ဖြစ်၏။ သင်၏ မင်္ဂလာသဘောရှိသော စရိုက်လမ်းစဉ်သည် ယောဂီတို့အတွက်တောင် ရခဲလှ၏။

Verse 45

हरिपूजापरो नित्यं सर्वभूतहितेरतः । एकादशीव्रतपरो निषिद्धाचारवर्जितः । निर्द्धन्द्वो निर्ममः शान्तो हरिध्यानपरायाणः ॥ ४५ ॥

ဟရီကို နေ့စဉ်ပူဇော်ကိုးကွယ်ရာတွင် အမြဲတမ်းအပ်နှံ၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို လိုလားကာ ဧကာဒသီ ဝရတကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်းပြီး တားမြစ်ထားသော အကျင့်များကို ရှောင်ကြဉ်သည်။ ဒွန္ဒွကင်း၍ မမတရားကင်း၊ ငြိမ်းချမ်းကာ ဟရီကို သာမန်မဟုတ်သကဲ့သို့ သတိစူးစိုက်၍ ဓ్యာန၌ အပြည့်အဝ အပ်နှံထား၏။

Verse 46

एवमेतादृशी बुद्धिः कथं जातार्भकस्यते । विनापि महतां सेवां हरिभक्तिर्हि दुर्लभा ॥ ४६ ॥

ကလေးသာဖြစ်သေးသော သင်၌ ဤမျှ မြင့်မြတ်သော ဉာဏ်ပညာ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ အကြောင်းမူ ဟရီအပေါ် ဘက္တိသည် အမှန်တကယ် ရခဲလှပြီး မဟာသူတော်ကောင်းတို့ကို ဆည်းကပ်ပင်လျှင် ရခဲတတ်၏။

Verse 47

स्वभावतो जनस्यास्य ह्यविद्याकामकर्मसु । प्रवर्त्तते मतिर्वत्स कथं तेऽलौकिकी कृतिः ॥ ४७ ॥

သဘာဝအားဖြင့် လူတို့၏ စိတ်သည် ကလေးရေ၊ အဝိဇ္ဇာ၊ ကာမနှင့် ကမ္မတို့၌ လှုပ်ရှားတတ်၏။ ထို့ကြောင့် သင်၏ လောကီကို ကျော်လွန်သော အံ့ဖွယ် အကျင့်နှင့် အောင်မြင်မှုသည် မည်သို့ ဖြစ်လာသနည်း။

Verse 48

सत्सङ्गेऽपि मनुष्याणां पूर्वपुण्यातिरेकतः । जायते भगवद्भक्तिस्तदहं विस्मयं गतः ॥ ४८ ॥

လူတို့သည် သုစရိုက်သူများ၏ စတ်ဆင်္ဂ (သန့်ရှင်းသူတို့၏ပေါင်းသင်းမှု) ကို ရရှိသော်လည်း၊ အတိတ်ဘဝများမှ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာများ အလွန်များလျှင်သာ ဘဂဝန်ထံ ဘက္တိ (သဒ္ဓါ-ချစ်ခင်ကိုးကွယ်မှု) ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထိုအရာကို မြင်၍ ငါ အံ့ဩမိ၏။

Verse 49

पृच्छामि प्रीतिमापन्नस्तद्भवान्वक्तुमर्हति । भद्रशीलो मुनिश्रेष्टः पित्रैवं सुविकल्पितैः ॥ ४९ ॥

ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် ပြည့်ဝလာသောကြောင့် ငါ မေးမြန်းပါသည်—သင်သည် ပြောကြားရှင်းလင်းပေးရန် ထိုက်တန်ပါ၏။ အကျင့်သီလကောင်းမြတ်သော မုနိအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ဤအရာကို ငါ့အဖေက စဉ်းစားရွေးချယ်၍ ကောင်းစွာ စီမံထား၏။

Verse 50

जातिस्मरः सुकृतात्मा हृष्टप्रहसिताननः । स्वानभ्रुतं यथाव्रतं सर्वं पित्रे न्यवेदयत् ॥ ५० ॥

အတိတ်ဘဝများကို မှတ်မိသူ၊ စိတ်နှလုံးက ကုသိုလ်ပြည့်ဝသူ၊ ပျော်ရွှင်လန်းဆန်း၍ နူးညံ့သော ရယ်မောမှုဖြင့် မျက်နှာတောက်ပသူသည်၊ မိမိယူထားသော ဝရတ (သစ္စာကတိ) နှင့် ကိုက်ညီသကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အဖေထံ အပြည့်အစုံ တင်ပြ하였다။

Verse 51

भद्रशील उवाच । श्रृणु तात मुनिश्रेष्ट ह्यनुभूतं मया पुरा । जातिस्मरत्वाज्जानामि यमेन परिभाषितम् ॥ ५१ ॥

ဘဒ္ဒရရှီလက ပြောသည်—“သားရေ၊ နားထောင်လော့၊ မုနိအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ငါ အတိတ်က ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့သမျှကို။ အတိတ်ဘဝကို မှတ်မိသောကြောင့် ယမမင်း ပြောခဲ့သော စကားကို ငါ သိ၏။”

Verse 52

एतच्छ्रत्वा महाभागो गालवो विस्मयोन्वितः । उवाच प्रीतिमापन्नो भद्रशीलं महामतिम् ॥ ५२ ॥

ဤအရာကို ကြားပြီးနောက် ကံကောင်းမြတ်သော ဂါလဝသည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ မဟာပညာရှိ ဘဒ္ဒရရှီလထံ စကားဆို하였다။

Verse 53

गालव उवाच । कस्त्वं पूर्वं महाभाग किमुक्तं च यमेन ते । कस्य वा केन वा हेतोस्तत्सर्वं वक्तुमर्हसि ॥ ५३ ॥

ဂါလဝက ပြောသည်။ «အို မဟာဘဂါဝန်ရှိသူ၊ အရင်က သင်သည် မည်သူနည်း။ ယမမင်းက သင့်အား မည်သို့ မိန့်ကြားခဲ့သနည်း။ မည်သူ့အတွက် သို့မဟုတ် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤအရာအားလုံး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သနည်း။ အားလုံးကို ပြောပြပါ»။

Verse 54

भद्रशील उवाच । अहमासं पुरा तात राजा सोमकुलोद्भवः । धर्मकीर्तिरिति ख्यातो दत्तात्रेयेण शासितः ॥ ५४ ॥

ဘဒ္ဒရရှီလက ပြောသည်။ «ချစ်သားရေ၊ အရင်က ငါသည် စောမကူလ (လမင်းမျိုးဆက်) မှ မွေးဖွားသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့၏။ ငါကို ဓမ္မကီရ္တိ ဟု ကျော်ကြားခဲ့ပြီး ဒတ္တಾತ್ರေယာ၏ သင်ကြားဆုံးမမှုကို ခံယူခဲ့၏»။

Verse 55

नव वर्षसहस्त्राणि महीं कृत्स्त्रमपालयम् । अधर्माश्च तथा धर्मा मया तु बहवः कृताः ॥ ५५ ॥

နှစ်ကိုးထောင်ကြာ ငါသည် မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံးကို အုပ်ချုပ်ကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့၏။ ထို့ပြင် ငါကပင် အဓမ္မနှင့် ဓမ္မ အလုပ်အကိုင်များကို များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 56

ततः श्रिया प्रमत्तोऽहं बह्वधर्मम कारिषम् । पाषण्डजनसंसर्गात्पाषण्डचरितोऽभवम् ॥ ५६ ॥

ထို့နောက် စည်းစိမ်ချမ်းသာကြောင့် မူးယစ်လွန်းသဖြင့် ငါသည် အဓမ္မကို များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့၏။ ပာသဏ္ဍ (အယူမှား) လူများနှင့် ပေါင်းသင်းရာမှ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အယူမှားအကျင့်ကို လိုက်နာသူ ဖြစ်လာခဲ့၏။

Verse 57

पुरार्जितानि पुण्यानि मया तु सुबहून्यपि । पाषण्डैर्बाधितोऽहं तु वेदमार्गं समत्यजम् ॥ ५७ ॥

အရင်က စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏများ များစွာ ရှိသော်လည်း ပာသဏ္ဍတို့၏ နှောင့်ယှက်လှည့်ဖြားမှုကြောင့် ငါသည် ဝေဒမဂ္ဂ (ဝေဒ၏ လမ်း) ကို လုံးဝ စွန့်ပစ်ခဲ့၏။

Verse 58

मखाश्च सर्वे विध्वस्ता कूटयुक्तिविदा मया । अधर्मनिरतं मां तु दृष्ट्वा महेशजाः प्रजाः ॥ ५८ ॥

ကောက်ကျစ်သောအကြံအစည်ကိုကျွမ်းကျင်သော ငါကြောင့် ယဇ္ဉပူဇာအခမ်းအနားတို့ အားလုံး ပျက်စီးသွား၏။ မဟေရှ၏သားသမီးဖြစ်သော သတ္တဝါတို့သည် ငါ့ကို အဓမ္မ၌ မူးယစ်နေသည်ဟု မြင်သောအခါ သူတို့လည်း အဓမ္မသို့ လှည့်သွားကြ၏။

Verse 59

सदैव दुष्कृतं चक्रुः षष्टांशस्तत्रमेऽभवत् । एवं पापसमाचारो व्यसनाभिरतः सदा ॥ ५९ ॥

သူတို့သည် အမြဲတမ်း ဒုက္ကရိတကို ပြုကြ၏၊ ထိုအမှု၌ ငါ့အပေါ်သို့ ခြောက်ဆယ်ပုံတစ်ပုံသော အစိတ်အပိုင်း ကျရောက်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ပാപအကျင့်ကို အလေ့အထဖြစ်စေသောသူသည် အမြဲတမ်း အကျင့်ဆိုးများ၌ စွဲလမ်းနေ၏။

Verse 60

मृगयाभिररतो भूत्वा ह्येकदा प्राविशं वनम् । ससैन्योऽहं वने तत्र हत्वा बहुविधान्मृगान् ॥ ६० ॥

တစ်ခါတစ်ရံ မုဆိုးလုပ်ခြင်း၌ စွဲလမ်းလာ၍ ငါသည် တောထဲသို့ ဝင်သွား၏။ ထိုတော၌ ငါသည် စစ်သည်တို့နှင့်အတူ တိရစ္ဆာန်တောရိုင်း အမျိုးမျိုးကို များစွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့၏။

Verse 61

क्षुत्तृट्परिवृतः श्रांतो रेवातीरमुपागमम् । रवितीक्ष्णातपक्लांतो रेवायां स्नानमाचरम् ॥ ६१ ॥

ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းတို့က ဝိုင်းရံ၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ငါသည် ရေဝါမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လာ၏။ နေရောင်၏ ပြင်းထန်သော အပူကြောင့် မောပန်းလျက် ရေဝါမြစ်၌ ရေချိုးသန့်စင်မှုကို ပြု၏။

Verse 62

अदृष्टसैन्य एकाकी पीड्यमानः क्षुधा भृशम् ॥ ६२ ॥

စစ်တပ်ကို မမြင်ရဘဲ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ကာ ဆာလောင်မှုကြီးစွာကြောင့် ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခံနေရ၏။

Verse 63

समेतास्तत्र ये केचिद्रेवातीरनिवासिनः । एकादशीव्रतपरा मया दृष्ट्वा निशामुखे ॥ ६३ ॥

ညချမ်းနီးလာသောအခါ၊ ရေဝါမြစ်ကမ်း၌ နေထိုင်သူအချို့ စုဝေးလာကြပြီး ဧကာဒသီ ဝရတကို သစ္စာတည်စွာ လိုက်နာနေကြသည်ကို ငါမြင်၏။

Verse 64

निराहारश्च तत्राहमेकाकी तज्जनैः सह । जागरं कृतवांश्वापि सेनया रहितो निशि ॥ ६४ ॥

အဲဒီမှာ ငါသည် အစာမစားဘဲ တစ်ယောက်တည်းနေပေမယ့် ထိုသူတို့နှင့်အတူရှိနေ၏။ ညအချိန်တွင်လည်း စစ်တပ်မရှိဘဲ အိပ်မပျော်ကာ ဂျာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်ကြည့်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 65

अध्वश्रमपरिश्रांतः क्षुत्पिपासाप्रपीडितः । तत्रैव जागरान्तेऽहं तातपंचत्वमागतः ॥ ६५ ॥

လမ်းခရီးပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ဆာလောင်ငတ်မွတ်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းတို့က ဖိစီးနေစဉ်၊ အဲဒီမှာပင်—ညစောင့်ခြင်းအဆုံးတွင်—ချစ်သားရေ၊ ငါသည် ပဉ္စတ္ဝ (ဒုက္ခငါးပါး၏အခြေအနေ) သို့ ရောက်ခဲ့၏။

Verse 66

ततो यमभटैर्बद्धो महादंष्ट्राभयंकरैः । अनेकक्लेशसंपन्नमार्गेणाप्तो यमांतिकम् । दंष्ट्राकरालवदनमपश्यं समवर्तिनम् ॥ ६६ ॥

ထို့နောက် ယမဘဋ္ဌာများက ငါကို ချည်နှောင်၍ ကြီးမားသော သွားတံများကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြ၏။ ဒုက္ခဆင်းရဲများစွာ ပြည့်နှက်သော လမ်းကြောင်းဖြင့် ယမ၏အနီးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြပြီး၊ ထိုနေရာတွင် သွားတံထွက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာရှိသော သမဝရတင် (မရဏ၏အရှင်) ကို ငါမြင်၏။

Verse 67

अथ कालिश्चित्रगुप्तमाहूयेदमभाषत । अस्य शिक्षाविधानं च यथावद्वद पंडित ॥ ६७ ॥

ထို့နောက် ကာလီသည် စိတ္တရဂုပ္တကို ခေါ်ယူ၍ ဤသို့ ပြော၏— “ပညာရှိရေ၊ သူ့အတွက် သင်ကြားဆုံးမခြင်း (śikṣā) ၏ စည်းကမ်းနှင့် နည်းလမ်းကို မှန်ကန်စွာ ပြောပြပါ။”

Verse 68

एवमुक्तश्चित्रगुप्तो धर्मराजेन सत्तम । चिरं विचारयामास पुनश्चेदमभाषत ॥ ६८ ॥

ဓမ္မရာဇာ၏ မိန့်ကြားချက်ကို ကြားရသော် စိတ္တရဂုပ္တ—သီလဝါဒတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူ—အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ ဤစကားတို့ကို ပြောကြားလေ၏။

Verse 69

असौ पापरतः सत्यं तथापि श्रृणु धर्मप । एकादश्यां निराहारः सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ६९ ॥

ဤသူသည် အပြစ်၌ စွဲလမ်းသူဟု မှန်သော်လည်း၊ ဓမ္မကို သိမြင်သူရေ၊ နားထောင်ပါ—ဧကာဒသီနေ့၌ အစာမစားဘဲ ဥပဝါသ ပြုလျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ရ၏။

Verse 70

एष रेवातटे रम्ये निराहारो हरेर्दिने । जागरं चोपवासं च कृत्वा निष्पापतां गतः ॥ ७० ॥

ရေဝါမြစ်ကမ်း သာယာလှပရာ၌ ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့တွင် အစာမစားဘဲ နေခဲ့၏။ ညလုံးနိုးကြားခြင်းနှင့် ဥပဝါသကို ပြုလုပ်သဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်ခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။

Verse 71

यानि कानि च पापानि कृतानि सुबहूनि च । तानि सर्वाणि नष्टानि ह्युपवासप्रभावतः ॥ ७१ ॥

ပြုလုပ်ခဲ့သော အပြစ်တို့သည် မည်မျှများစွာရှိစေကာမူ၊ ဥပဝါသ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ထိုအပြစ်အားလုံး ပျက်စီးသွားလေ၏။

Verse 72

एवमुक्तो धर्मराजश्चित्रगुप्तेन धीमता । ननाम दंडवद्भूमौ ममाग्रे सोऽनुकंपितः ॥ ७२ ॥

ဉာဏ်ပညာရှိသော စိတ္တရဂုပ္တက ဤသို့ ပြောကြားသဖြင့် ဓမ္မရာဇာသည် ကရုဏာဖြင့် လှုပ်ရှားကာ၊ ကျွန်ုပ်၏ ရှေ့တွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ တုတ်တန်းလဲသကဲ့သို့ ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် ဦးချလေ၏။

Verse 73

पूजयामास मां तत्र भक्तिभावेन धर्मराट् । ततश्च स्वभटान्सर्वानाहूयेदमुवाच ह ॥ ७३ ॥

ထိုနေရာ၌ ဓမ္မရာဇာသည် ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ပူဇော်ကန်တော့하였다။ ထို့နောက် မိမိ၏ အမှုထမ်းအားလုံးကို ခေါ်ယူပြီး ဤစကားကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 74

धर्मराज उवाच । श्रृणुध्वं मद्वचो दूता हितं वक्ष्याम्यनुत्तममम् । धर्ममार्गरतान्मर्त्यान्मानयध्वं ममान्तिकम् ॥ ७४ ॥

ဓမ္မရာဇာ မိန့်တော်မူသည်— “အို တမန်တို့၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့။ အလွန်အကျိုးရှိသော အရာကို ငါပြောမည်။ ဓမ္မလမ်းကို ချစ်မြတ်နိုးသော လူသားတို့ကို ငါ့အနီးသို့ ဂုဏ်ပြု၍ ခေါ်ဆောင်လာကြလော့။”

Verse 75

ये विष्णुपूजनरताः प्रयताः कृतज्ञाश्चैकादशीव्रतपरा विजितेन्द्रियाश्च । नारायणाच्युतहरे शरणं भवेति शान्ता वदन्ति सततं तरसा त्यजध्वम् ॥ ७५ ॥

ဗိဿဏုကို ပူဇော်ရာ၌ စိတ်အားထက်သန်သူတို့သည်—စည်းကမ်းရှိ၍ ကျေးဇူးသိတတ်ကာ ဧကာဒသီဝရတကို အလေးထား၍ အင်ဒြိယတို့ကို ထိန်းချုပ်သူတို့—အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်စွာ “နာရာယဏ၊ အချျုတ ဟရီ၌သာ အားကိုးရာရှိပါစေ” ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားချည်နှောင်မှုတို့ကို လျင်မြန်စွာ စွန့်လွှတ်ကြလော့။

Verse 76

नारायणाच्युत जनार्दन कृष्ण विष्णो पद्मेश पद्मजपितः शिव शंकरेति । नित्यं वदंत्यखिललोक हिताः प्रशान्ता दूरद्भटास्त्यजता तान्न ममैषु शिक्षा ॥ ७६ ॥

“နာရာယဏ၊ အချျုတ၊ ဇနာရ္ဒန၊ ကృష్ణ၊ ဗိဿဏု; ပဒ္မေရှ; ရှိဝ၊ ရှင်ကရ” ဟူသော သန့်ရှင်းသော နာမတော်များကို လောကအားလုံး၏ အကျိုးကို ရည်ရွယ်သော တည်ငြိမ်သည့် ရှင်ရသီတို့သည် အမြဲမပြတ် ရွတ်ဆိုကြသည်။ သို့ရာတွင် ထိုကဲ့သို့ မြတ်နိုးဖွယ် မကြောက်မရွံ့သော လူကောင်းတို့ကို စွန့်ပစ်၍ ဝေးကွာနေသူအတွက် ဤအမှု၌ ငါ့ထံမှ သင်ကြားစရာ မရှိ။

Verse 77

नारायणार्पितकृतान्हरिभक्तिभजः स्वाचारमार्गनिरतान् गुरुसेवकांश्च । सत्पात्रदान निरतांश्च सुदीनपालान्दूतास्त्यजध्वमनिशं हरिनामसक्तान् ॥ ७७ ॥

အို တမန်တို့၊ နာရာယဏထံသို့ မိမိလုပ်ရပ်အားလုံးကို အပ်နှံထားသူတို့—ဟရီဘက္တိဖြင့် နေထိုင်ကာ မိမိ၏ သာသနာကျင့်ဝတ်လမ်း၌ တည်ကြည်သူတို့၊ ဂုရုကို ဝန်ဆောင်သူတို့၊ သင့်တော်သော လက်ခံသူတို့အား လှူဒါန်းရာ၌ အားထုတ်သူတို့၊ အလွန်ဒုက္ခရောက်သူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူတို့၊ ဟရီနာမကို အမြဲစွဲလမ်းသူတို့ကို အစဉ်အမြဲ ချန်ထားကြလော့။

Verse 78

पाषंडसङ्गरहितान्द्विजभक्तिनिष्ठान्सत्संगलोलुपतरांश्च तथातिथेयान् । शंभौ हरौ च समबुद्धिमतस्तथैव दूतास्त्यजध्वमुपकारपराञ्जनानाम् ॥ ७८ ॥

အို တမန်တို့၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက် “ကောင်းမှု” လုပ်ရန်သာ အာရုံစိုက်သူတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ကြ။ ဘာသဏ္ဍာန် (ပာရှဏ္ဍ) မိတ်ဆက်ကင်း၍ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များအပေါ် ဘက္တိ၌ တည်ကြည်သူ၊ သတ္တုသင်္ဂ (သူတော်ကောင်းတို့၏ ပေါင်းသင်းမှု) ကို လိုလားသူ၊ အတိഥိ (ဧည့်သည်) ကို ဂုဏ်ပြုသူ၊ သမ္ဘု (ရှီဝ) နှင့် ဟရီ (ဝိષ્ણု) ကို စိတ်တူညီစွာ ဂౌరవပြုသူတို့ကို ရှာကြလော့။

Verse 79

ये वर्जिता हरिकथामृतसेवनैश्च नारायणस्मृतिपरायणमानसैश्च । विप्रेद्रपादजलसेचनतोऽप्रहृष्टांस्तान्पापिनो मम भटा गृहमानयध्वम् ॥ ७९ ॥

«ငါ၏ အစောင့်အရှောက်တို့၊ ဟရီကထာအမృతကို မသောက်သုံးနိုင်အောင် ပယ်ခံရသူ၊ နာရာယဏကို သတိရခြင်း၌ စိတ်မတည်သူ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏတို့၏ ခြေဖဝါးလျော်ရေ ဖြန်းလျှင်တောင် မပျော်ရွှင်သူ အပြစ်သားတို့ကို ငါ့အိမ်သို့ ခေါ်လာကြလော့»။

Verse 80

ये मातृतातपरिभर्त्सनशीलिनश्च लोकद्विषो हितजनाहितकर्मणश्च । देवस्वलोभनिरताञ्जननाशकर्तॄनत्रानयध्वमपराधपरांश्च दूताः ॥ ८० ॥

«အို တမန်တို့၊ မိဘကို အမြဲတမ်း ဆဲဆိုပြစ်တင်သူ၊ လောကကို မုန်းတီး၍ လူကောင်းတို့၏ အကျိုးကို ဆန့်ကျင်သည့် အလုပ်ကို လုပ်သူ၊ ဒေဝတို့၏ ပစ္စည်းဥစ္စာကို လောဘကြီးသူ၊ အသက်ကို ဖျက်ဆီးသူ—အပြစ်၌ နစ်မြုပ်သူအားလုံးကို ဒီနေရာသို့ ခေါ်လာကြလော့»။

Verse 81

एकादशीव्रतपराङ्मुखमुग्रशीलं लोकापवादनिरतं परनिंदकं च । ग्रामस्य नाशकरमुत्तमवैरयुक्तं दूताः समानयत विप्रधनेषु लुब्धम् ॥ ८१ ॥

တမန်တို့သည် ဧကာဒရှီ ဝရတကို လှည့်ကွာသွားသူ၊ သဘောထားကြမ်းတမ်းသူ၊ လောကကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ရာ၌ နစ်မြုပ်သူ၊ အခြားသူကို အပြစ်ပြောသူ၊ မိမိရွာကို ပျက်စီးစေသူ၊ ပြင်းထန်သော ရန်ငြိုးနှင့် ချည်နှောင်ခံရသူ၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ ဓနကို လောဘကြီးသူ ထိုလူကို ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။

Verse 82

ये विष्णुभक्तिविमुखाः प्रणमंति नैव नारायणं हि शरणागतपालकं च । विष्ण्वालयं च नहि यांति नराः सुमूर्खास्तानानयध्वमतिपापरतान्प्रसाह्य ॥ ८२ ॥

ဝိષ્ણုဘက္တိမှ လှည့်ကွာသူတို့သည် ခိုလှုံလာသူကို ကာကွယ်သော နာရာယဏကို မနမ့်မလျှောက်ကြ။ အလွန်မိုက်မဲသော ထိုလူတို့သည် ဝိષ્ણု၏ အာလယ (အဘိဓာန်) သို့ မရောက်နိုင်ကြ။ အပြစ်ကြီး၌ နစ်မြုပ်သူတို့ကို ဆွဲခေါ်၍ ဒီနေရာသို့ ယူလာကြလော့၊ ထိန်းချုပ်ရန်အတွက်။

Verse 83

एवं श्रुतं यदा तत्र यमेन परिभाषितम् । मयानुतापदग्धेन स्मृतं तत्कर्म निंदितम् ॥ ८३ ॥

ထိုနေရာ၌ ယမမင်း၏စကားကို ဤသို့ကြားသိသောအခါ၊ နောင်တမီးလောင်ကာ ငါ၏ အပြစ်တင်ထိုက်သော အကျင့်ဆိုးကို ပြန်လည်သတိရလာ၏။

Verse 84

असत्कर्मानुतापेन सद्धर्मश्रवणेन च । तत्रैव सर्वपापानि निःशेषाणि गतानि मे ॥ ८४ ॥

အကျင့်မကောင်းတို့အပေါ် နောင်တနှင့် စဒ္ဓမ္မကို နားထောင်ခြင်းကြောင့်၊ ထိုနေရာတင်ပင် ငါ၏ အပြစ်အားလုံးသည် အစအဆုံး ကင်းပျောက်သွား၏။

Verse 85

पापशेषाद्विनिर्मुक्तं हरिसारुप्यतां गतम् । सहस्रसूर्यसंकाशं प्रणनाम यमश्च तम् ॥ ८५ ॥

အပြစ်၏ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်မှုမှပင် လွတ်မြောက်၍ ဟရိ၏ သဏ္ဌာန်တူညီခြင်း (sārūpya) ကို ရောက်ရှိကာ နေတစ်ထောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသော ထိုလွတ်မြောက်သူအား ယမမင်းပင် ဦးညွှတ်ပူဇော်၏။

Verse 86

एवं दृष्ट्वा विस्मितास्ते यमदूता भयोत्कटाः । विश्वासं परमं चक्रुर्यमेन परिभाषिते ॥ ८६ ॥

ဤသို့မြင်ကြသော် ယမဒူတတို့သည် ကြောက်လန့်၍ အံ့ဩကာ၊ ယမမင်း ပြောကြားထားသမျှအပေါ် အမြင့်ဆုံး ယုံကြည်မှုကို ထားရှိကြ၏။

Verse 87

ततः संपूज्य मां कालो विमानशतसंकुलम् । सद्यः संप्रेषयामास तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ८७ ॥

ထို့နောက် ကာလ (အချိန်) သည် ငါ့ကို သင့်တော်သကဲ့သို့ ပူဇော်ဂုဏ်ပြု၍၊ ကောင်းကင်ရထား ရာချီစုပေါင်းနေသည့်အလယ်မှတဆင့် ချက်ချင်း ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်သို့ ငါ့ကို ပို့ဆောင်လိုက်၏။

Verse 88

विमानकोटिभिः सार्द्धं सर्वभोगसमन्वितैः । कर्मणा तेन विप्रर्षे विष्णुलोके मयोषितम् ॥ ८८ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ ရှင်ပညာရှိအမြတ်တော်၊ ထိုကောင်းမှုကံကြောင့် ငါသည် ဗိဿဏု၏ လောက၌ နေထိုင်ရပြီး၊ ကောင်းကင်ယာဉ် (ဝိမာန) ကုဋိများနှင့်အတူ၊ အပျော်အပါးအကျိုးခံစားမှု အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံခဲ့သည်။

Verse 89

कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च । स्थित्वा विष्णुपदं पश्चादिंद्रलोकमुपगमम् ॥ ८९ ॥

ဗိဿဏုပဒ (ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ရာ) တွင် ကပ္ပ ကုဋိထောင်များနှင့် ကပ္ပ ကုဋိရာများတိုင်အောင် နေထိုင်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် ငါသည် အိန္ဒြလောကသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

Verse 90

तत्रापि सर्वभोगाढ्यः सर्वदेवनमस्कृतः । तावत्कालं दिविस्थित्वा ततो भूमिमुपागतः ॥ ९० ॥

အဲဒီနေရာမှာလည်း ငါသည် အပျော်အပါးအကျိုးခံစားမှု အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံပြီး၊ နတ်ဒေဝတားအားလုံး၏ ဂါရဝပြုခြင်းကို ခံရသည်။ ထိုကာလအတောအတွင်း ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် မြေပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်လာသည်။

Verse 91

अत्रापि विष्णुभक्तानां जातोऽहं भवतां कुले । जातिस्मरत्वाडज्जानामि सर्वमेतन्मुनीश्वर ॥ ९१ ॥

ဒီနေရာမှာလည်း ငါသည် ဗိဿဏုဘက်တ (ဗိဿဏုကို भक्तိဖြင့် ဆည်းကပ်သူ) များ၏ မျိုးရိုးအတွင်း မွေးဖွားလာသည်။ အို မုနိအရှင်၊ အတိတ်ဘဝများကို မှတ်မိနိုင်သောကြောင့် ဤအရာအားလုံးကို ငါသိ၏။

Verse 92

तस्माद्विष्ण्वर्चनोद्योगं करोमि सह बालकैः । एकादशीव्रतमिदमिति न ज्ञातवान्पुरा ॥ ९२ ॥

ထို့ကြောင့် ကလေးများနှင့်အတူ ဗိဿဏုဘုရားကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလုပ်ရန် ငါကြိုးပမ်းသည်။ ယခင်က ဤအကျင့်ဝတ်သည် ဧကာဒသီ ဝရတ ဖြစ်သည်ကို မသိခဲ့ပါ။

Verse 93

जातिस्मृतिप्रभावेण तज्ज्ञातं सांप्रतं मया । अत्र स्वेनापि यत्कर्म कृतं तस्य फलं त्विदम् ॥ ९३ ॥

အတိတ်ဘဝများကို မှတ်မိနိုင်သော အာနုဘော်ကြောင့် ယခုအခါ ငါသည် ထိုအရာကို သိမြင်လာပြီ။ ဤနေရာ၌ မြင်ရသော ဤအကျိုးသည် ဤဘဝ၌ ငါကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကမ္မ၏ အကျိုးပင် ဖြစ်သည်။

Verse 94

एकादशीव्रतं भक्त्या कुर्वतां किमुत प्रभो । तस्माच्चरिष्ये विप्रेंद्र शुभमेकादशीव्रतम् ॥ ९४ ॥

အရှင်ဘုရား၊ ဧကာဒသီ ဝရတကို ဘက္တိဖြင့် ထိန်းသိမ်းသူတို့အကြောင်း ထပ်မံ ဘာဆိုရဦးမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ငါသည် မင်္ဂလာရှိသော ဧကာဒသီ ဝရတကို ဆောင်ရွက်မည်။

Verse 95

विष्णुपूजां चाहरहः परमस्थानकांक्षया । एकादशीव्रतं यत्तु कुर्वंति श्रद्धया नराः ॥ ९५ ॥

အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်ကို လိုလား၍ လူတို့သည် နေ့စဉ် ဗိဿဏုကို ပူဇော်ကြသည်။ ထို့ပြင် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ဧကာဒသီ ဝရတကိုလည်း ဆောင်ကြသည်။

Verse 96

तेषां तु विष्णुभवनं परमानंददायकम् । एवं पुत्रवचः श्रुत्वा संतुष्टो गालवो मुनिः ॥ ९६ ॥

သူတို့အတွက် ဗိဿဏု၏ ဘဝနသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အာနန္ဒကို ပေးစွမ်းသော နေရာဖြစ်သည်။ ထို့သို့ သား၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ဂာလဝ မုနိသည် စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။

Verse 97

अवाप परमां तुष्टिं मनसा चातिहर्षितः । मज्जन्म सफलं जातं मद्धंशः पावनीकृतः ॥ ९७ ॥

သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိကာ စိတ်အတွင်း၌ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်— “ငါ့မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးရှိလာပြီ၊ ငါ့မျိုးရိုးလည်း သန့်စင်သွားပြီ” ဟု။

Verse 98

यतस्त्वं मद्गृहे जातो विष्णुभक्तिपरायणः । इति संतुष्टचित्तस्तु तस्य पुत्रस्य कर्मणा ॥ ९८ ॥

“သင်သည် ငါ့အိမ်၌ မွေးဖွားလာ၍ ဗိဿဏုဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ အားထားသူ ဖြစ်သောကြောင့်” ဟု စိတ်တွင်ထင်ကာ၊ ထိုသား၏ အကျင့်အကြံကြောင့် သူ၏နှလုံးသားသည် ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်လေ၏။

Verse 99

हरिपूजाविधानं च यथावत्समबोधयत् । इत्येतत्ते मुनिश्रेष्ट यथावत्कथितं मया । संकोचविस्तराभ्यां च किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ ९९ ॥

ဟရိ (Hari) ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုရာ အစီအစဉ်ကိုလည်း သင့်တော်သလို ပြည့်စုံစွာ ရှင်းပြပြီးပြီ။ ထို့ကြောင့် မုနိအထူးမြတ်ရေ၊ အကျဉ်းချုပ်နှင့် အသေးစိတ် နှစ်မျိုးလုံးဖြင့် ငါသည် အရာအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ ပြောပြပြီးပြီ။ ထပ်မံ ဘာကို နားထောင်လိုသနည်း။