Gṛhastha-nitya-karman: Śauca, Sandhyā-vidhi, Pañca-yajña, and Āśrama-krama

Verse 1

सनक उवाच । गृहस्थस्य सदाचारं वक्ष्यामि मुनिसत्तम । यद्रूतां सर्वपापानि नश्यंत्येव न संशयः ॥ १ ॥

စနက က ပြောသည်—အို မုနိတို့အထဲက အမြတ်ဆုံး၊ ဂೃಹಸ್ಥ (အိမ်ထောင်ရှင်) ၏ စဒာစာရကို ငါ ပြောမည်။ ထိုအရာကို လိုက်နာကျင့်သုံးလျှင် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 2

ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय पुरुषार्थाविरोधिनीम् । वृत्तिं संचिंतयेद्विप्र कृतकेशप्रसाधनः ॥ २ ॥

ဗြဟ္မမုဟူရ္တ (Brahma-muhūrta) တွင် ထ၍၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဆံပင်ကို သန့်စင်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လူ့ဘဝ၏ ပုရုෂာర్థ လေးပါး (ဓမ္မ၊ အර්ထ၊ ကာမ၊ မောက္ခ) နှင့် မဆန့်ကျင်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနည်းကို စဉ်းစားသင့်သည်။

Verse 3

दिवासंध्यासु कर्णस्थब्रह्मसूत्र उदड्मुखः । कुर्यान्मूत्रपुरीषे तु रात्रौ चेद्दक्षिणामुखः ॥ ३ ॥

နေ့ခင်း စန္ဓျာအချိန်များတွင် ယဇ္ဈနောပဝီတ (သန့်ကြိုး) ကို နားပေါ်တင်ထား၍ မြောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ ဆီးသွားခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းချခြင်း ပြုရမည်။ ညအချိန်တွင်တော့ တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ ပြုရမည်။

Verse 4

शिरः प्रावृत्य वस्त्रेण ह्यंतर्द्धाय तृणैर्महीम् । वहन्काष्टं करेणैकं तावन्मौनी भवेद्द्विजः ॥ ४ ॥

ခေါင်းကို အဝတ်ဖြင့်ဖုံးကာ မြေပြင်ကို မြက်ဖြင့်ဖုံးအုပ်၍ လက်တစ်ဖက်တွင် သစ်တုံးတစ်တုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက်—ထိုကာလအတွင်း ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် မောန (တိတ်ဆိတ်ခြင်း) ကို စောင့်ထိန်းရမည်။

Verse 5

पथि गोष्टे नदीतीरे तडागगृहसन्निधौ । तथा वृक्षस्य च्छायायां कांतारे वह्निसन्निधौ ॥ ५ ॥

လမ်းပေါ်တွင်၊ နွားတဲတွင်၊ မြစ်ကမ်းနားတွင်၊ ကန်ရေ သို့မဟုတ် အိမ်အနီးတွင်၊ ထို့အပြင် သစ်ပင်အရိပ်အောက်၊ တောကန္တာရတွင်၊ မီးအနီးတွင်လည်း—ထိုသို့သောနေရာများ၌ သန့်ရှင်းသိက္ခာကို ထိန်းကာ မသင့်လျော်သော အပြုအမူများကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 6

देवालये तथोद्याने कृष्टभूमौ चतुष्पथे । ब्राह्मणानां समीपे च तथा गोगुरुयोषिताम् ॥ ६ ॥

ဘုရားကျောင်း (ဒေဝါလယ) တွင်၊ ဥယျာဉ်တွင်၊ စိုက်ပျိုးမြေတွင်၊ လမ်းဆုံလေးခွ (ချတုဿပထ) တွင်၊ ဘြာဟ္မဏများအနီးတွင်၊ ထို့အပြင် နွား၊ ဂုရု (ဆရာ) နှင့် မိန်းမများ၏ ရှေ့တွင်လည်း—သင့်လျော်သော ထိန်းသိမ်းမှုနှင့် အကျင့်သိက္ခာကို စောင့်ရမည်။

Verse 7

तुषांगारकपालेषु जलमध्ये तथैव च । एवमादिषु देशेषु मलमूत्रं न कारयेत् ॥ ७ ॥

မြက်ခြောက်အစုအပုံများပေါ်၊ မီးသွေးပေါ် သို့မဟုတ် အိုးခွက်ကွဲအပိုင်းအစများပေါ်တွင်လည်းကောင်း၊ ရေအလယ်တွင်လည်းကောင်း—ဝမ်းနှင့်ဆီးကို မစွန့်ပစ်ရ။ ထိုကဲ့သို့ မသင့်လျော်သောနေရာများတွင်လည်း မပြုလုပ်ရ။

Verse 8

शौचे यत्नः सदा कार्यः शौचमूलो द्विजः स्मृतः । शौचाचारविहीनस्य समस्तं कर्म निष्फलम् ॥ ८ ॥

သန့်ရှင်းမှု (śauca) ကို အမြဲတမ်း ကြိုးစားထိန်းသိမ်းရမည်။ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် သန့်ရှင်းမှုကို အမြစ်တည်ထားသူဟု ဆိုကြသည်။ သန့်ရှင်းရေးအကျင့်မရှိသူ၏ လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးသည် အကျိုးမရှိ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 9

शौचं तु द्विविधं प्रोक्तं ब्राह्ममाभ्यंतरं तथा । मृज्जलाभ्यां बहिः शुद्धिर्भावशुद्धिस्तथांतरम् ॥ ९ ॥

śauca သန့်ရှင်းမှုသည် အပြင်ပိုင်းနှင့် အတွင်းပိုင်း ဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိကြောင်း ကြေညာထားပြီး၊ ဗြဟ္မသဘောကို မြှင့်တင်သော ဝိနယတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ အပြင်ပိုင်းသန့်ရှင်းမှုသည် မြေ/မုန့် (သဲ၊ မီးခိုး) နှင့် ရေဖြင့် ရရှိပြီး၊ အတွင်းပိုင်းသန့်ရှင်းမှုသည် စိတ်နှလုံး၏ bhāva—ခံစားချက်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 10

गृहीतशिश्रश्चोत्थाय शौचार्थं मृदमाहरेत् । न मूषकादिखनितां फालोत्कृष्टां तथैव च ॥ १० ॥

အညစ်အကြေးထုတ်ပြီးနောက် ထ၍ śauca အတွက် သန့်မြေကို ယူလာရမည်။ သို့သော် ကြွက်စသည်တို့ တူးဖော်ထားသော မြေကိုလည်းကောင်း၊ လယ်ထွန် (ဖားလ်) ဖြင့် အသစ်လှန်ထုတ်ထားသော မြေကိုလည်းကောင်း မသုံးရ။

Verse 11

वापीकूपतडागेभ्यो नाहरेदपि मृत्तिकाम् । शौचं कुर्यात्प्रयत्नेन समादाय शुभां मृदम् ॥ ११ ॥

ရေကန်၊ ရေတွင်း၊ တဒာဂ (ကန်) စသည့်နေရာများမှ မြေကို မယူရ။ သင့်လျော်ရာနေရာမှ မင်္ဂလာရှိ၍ သန့်သော မြေကို ယူကာ ကြိုးစားသတိထား၍ śauca ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 12

लिंगे मृदेका दातव्या तिस्रो वा मेढ्रयोर्द्वयोः । एतन्मूत्रमुत्सर्गे शौचमाहूर्मनीषिणः ॥ १२ ॥

လိင်အင်္ဂါကို သန့်စင်ရာတွင် မြေတစ်ပိုင်းကို လိမ်းရမည်၊ သို့မဟုတ် အင်္ဂါနှစ်ဖက် (အဏ္ဍ) အတွက် မြေသုံးပိုင်းကို သုံးရမည်။ ဆီးထုတ်ပြီးနောက် ဤသို့သော śauca ကို ပညာရှိတို့က သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 13

एका लिंगे गुदे पंच दश वामे तथोभयोः । सप्त तिस्रः प्रदातव्याः पादयोर्मृत्तिकाः पृथक् ॥ १३ ॥

သန့်စင်မြေကို လိင်အင်္ဂါပေါ် ၁ ကြိမ်၊ အနောက်ပေါက်ပေါ် ၅ ကြိမ်၊ ဘယ်လက်ပေါ် ၁၀ ကြိမ်၊ ထို့အတူ လက်နှစ်ဖက်ပေါ်လည်း ပြုရမည်။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်တွင် သီးသန့် ၇ ကြိမ်နှင့် ၃ ကြိမ် သန့်စင်မြေ လိမ်းရမည်။

Verse 14

एतच्छौचं विडुत्सर्गे गंधलेपापनुत्तये । एतच्छौचं गृहस्थस्य द्विगुणं ब्रह्मचारिणाम् ॥ १४ ॥

ဤသန့်စင်မှုသည် အညစ်အကြေးစွန့်ပြီးနောက် အနံ့ဆိုးနှင့် ကပ်ညစ်မှုကို ဖယ်ရှားရန် သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းဖြစ်သည်။ ဤစံနှုန်းသည် ဂೃಹಸ್ಥအတွက်ဖြစ်၍၊ ဗြဟ္မစာရိန် (သန့်ရှင်းစွာ သင်ယူသူ) များအတွက်တော့ နှစ်ဆအတိုင်း လိုက်နာရမည်။

Verse 15

त्रिगुणां तु वनस्थानां यतीनां तच्चर्गुणम् । स्वस्थाने पूर्णशौचं स्यात्पथ्यर्द्धं मुनिसत्तम ॥ १५ ॥

တောနေသူ (ဝါနပရಸ್ಥ) များအတွက် သန့်စင်မှုစံနှုန်းသည် သုံးဆဖြစ်ပြီး၊ စွန့်လွှတ်သူ ယတီများအတွက် လေးဆဖြစ်သည်။ ကိုယ့်သင့်တော်ရာနေရာတွင် အပြည့်အဝသန့်စင်ရမည်၊ လမ်းခရီးတွင်တော့ သတ်မှတ်ချက်၏ တစ်ဝက်သာ ထိန်းသိမ်းရမည်၊ အမြတ်ဆုံး မုနိရေ။

Verse 16

आतुरे नियमो नास्ति महापदि तथैव च । गंधलेपक्षयकरं शौर्चं कुर्याद्विचक्षणः ॥ १६ ॥

နာမကျန်းသူအတွက် တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းမရှိ၊ မဟာဘေးအန္တရာယ်ကာလတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ ဉာဏ်ရှိသူသည် အနံ့ဆိုးနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအညစ်အကြေးကို လျော့ပါးစေသော သန့်စင်မှုကို လုပ်ဆောင်သင့်သည်။

Verse 17

स्त्रीणामनुपनीतानां गंधलेपक्षयावधि । व्रतस्थानां तु सर्वेषां यतिवच्छौचमिष्यते ॥ १७ ॥

ဥပနယန မခံယူသေးသော အမျိုးသမီးများအတွက် သန့်စင်မှုသည် လိမ်းထားသော အနံ့သာ/ဆီလိမ်း၏ အနံ့နှင့် အကျန်အညစ် ပျောက်ကွယ်သည့်အထိ ထိန်းသိမ်းရမည်။ သို့သော် ဝရတ (သစ္စာကတိ) တွင် တည်နေသူအားလုံးအတွက် သန့်စင်မှုစံနှုန်းကို ယတီကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 18

विधवानां च विप्रेंद्र एतदेव निगद्यते । एवं शौचं तु निर्वर्त्य पश्चाद्वै सुसमाहितः ॥ १८ ॥

အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သူ၊ ဤစည်းကမ်းတရားသည် မုဆိုးမများအတွက်လည်း ထိုနည်းတူ သတ်မှတ်ထားသည်။ သောစ (śauca) သန့်စင်ပူဇော်မှုကို ပြီးစီးပြီးနောက် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သတိပြုကာ နေထိုင်ရမည်။

Verse 19

प्रागास्य उदगास्यो वाप्याचामेत्प्रयर्तेंद्रियः । त्रिश्चतुर्धा पिबेदापो गंधफेनादिवर्जिताः ॥ १९ ॥

အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ သို့မဟုတ် မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ အာစမန (ācamana) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ အနံ့၊ ဖုံးနှင့် အညစ်အကြေးတို့ကင်းသော ရေကို သုံးကြိမ် သို့မဟုတ် လေးကြိမ် စုပ်သောက်ရမည်။

Verse 20

द्विर्मार्जयेत्कपोलं च तलेनोष्ठौ च सत्तम । तर्जन्यंगुष्ठयोगेन नासारंध्रद्वयं स्पृशेत् ॥ २० ॥

အို သီလသမာဓိရှိသူအထူးမြတ်၊ ပါးကို နှစ်ကြိမ် သုတ်ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကိုလည်း သုတ်ရမည်။ ထို့နောက် လက်ညှိုးနှင့် လက်မကို ပေါင်းစည်း၍ နှာခေါင်းပေါက် နှစ်ဖက်ကို ထိရမည်။

Verse 21

अगुंष्ठानामिकाभ्यां च चक्षुः श्रोत्रे यथाक्रमम् । कनिष्ठांगुष्ठयोगेन नाभिदेशे स्पृशेद्द्विजः ॥ २१ ॥

လက်မနှင့် လက်စွပ်ချောင်း (အနာမိကာ) ဖြင့် အစဉ်လိုက် မျက်စိနှင့် နားကို ထိရမည်။ ထို့နောက် လက်မနှင့် လက်ချောင်းသေး (ကနိဋ္ဌ) ကို ပေါင်းစည်း၍ ဒွိဇသည် ဗိုက်ခလုတ်အနီး နာဘိဒေသကို ထိရမည်။

Verse 22

तलेनोरःस्थलं चैव अंगुल्यग्रैः शिरः स्पृशेत् । तलेन चांगुलाग्रैर्वा स्पृशेदंसौ विचक्षणः ॥ २२ ॥

လက်ဖဝါးဖြင့် ရင်ဘတ်အလယ်ပိုင်းကို ထိပြီး လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ခေါင်းကို ထိရမည်။ သို့မဟုတ် ပညာရှိသူသည် လက်ဖဝါးနှင့် လက်ချောင်းထိပ်တို့ဖြင့် ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ထိရမည်။

Verse 23

एवमाचम्य विप्रेंद्र शुद्धिमाप्नोत्यनुत्तमाम् । दंतकाष्ठं ततः खादेत्सत्वचं शस्तवृक्षजम् ॥ २३ ॥

ဤသို့ပင်၊ ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ အာစမနကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိ၏။ ထို့နောက် မင်္ဂလာသစ်ပင်မှ ယူထား၍ အခေါက်မချွတ်ဘဲ သွားတံကို ကိုက်ဝါးသင့်၏။

Verse 24

बिल्वासनापामार्गणां निम्बान्मार्कादिशाखिनाम् । प्रक्षाल्य वारिणा चैव मंत्रेणाप्यभिमंत्रितम् ॥ २४ ॥

ဘီလ္ဝ၊ အာသန၊ အပာမာရ္ဂ၊ နိမ္ဗ နှင့် အခြားသစ်ပင်တို့၏ အရွက်/ခက်များကို ရေဖြင့် ဆေးကြောပြီးနောက်၊ မန္တရဖြင့်လည်း အဘိမန္တရ (သန့်စင်ကာ ကောင်းချီးပေး) လုပ်၍ သန့်မြတ်စေသင့်၏။

Verse 25

आयुर्बलं यशो वर्चः प्रजाः पशुवसूनि च । ब्रह्म प्रज्ञां च मेधां च त्वन्नो धेहि वनस्पते ॥ २५ ॥

အသက်ရှည်ခြင်း၊ အင်အား၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် ဓမ္မတေဇော (ဝိညာဉ်ရောင်ခြည်) ကို ပေးသနားပါ။ သားသမီး၊ နွားတိရစ္ဆာန်နှင့် ဥစ္စာဓနကိုလည်း ပေးပါ။ ထို့ပြင် ဗြဟ္မဗိဒ္ယာ၊ ပညာနှင့် မှတ်ဉာဏ်တည်ကြည်မှုကို ပေးသနားပါ—အပင်တို့၏ အရှင်တော်။

Verse 26

कनिष्ठाग्रसमं स्थौल्ये विप्रः खादेद्दशांगुलम् । नवांगुलं क्षत्रियश्च वैश्यश्चाष्टांगुलोन्मितम् ॥ २६ ॥

အစားအစာပမာဏကို လက်ချောင်းသေး (ကနိဋ္ဌာ) ၏ အကျယ်ဖြင့် တိုင်းတာလျှင်၊ ဗြာဟ္မဏသည် လက်ချောင်းအကျယ် ဆယ်ခုစာ စားသင့်၏။ က္ଷတ္ရိယသည် ကိုးခုစာ၊ ဝိုင်ရှျသည် ရှစ်ခုစာ စားသင့်၏။

Verse 27

शूद्रो वेदांगुलमितं वनिता च मुनीश्वर । अलाभे दंतकाष्ठानां गंडूषैर्भानुसंमितैः ॥ २७ ॥

မုနိဣရှ္ဝရရေ၊ ရှုဒ္ရအတွက် သွားတံ၏ အလျားကို ဝေဒအင်္ဂုလ (လက်ချောင်း ၁၂) အတိုင်း ဖြစ်စေသင့်ပြီး၊ မိန်းမအတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ သွားတံမရရှိလျှင် နေရောင်တို့၏ အရေအတွက် (၁၂) နှင့်တူအောင် ရေဖြင့် ပါးစပ်ဆေးခြင်းဖြင့် သန့်စင်နိုင်၏။

Verse 28

मुखशुद्धिर्विधीयेत तृणपत्रसमन्वितैः । करेणादाय वामेन संचर्वेद्वामदंष्ट्रया ॥ २८ ॥

ပါးစပ်သန့်စင်ရန် မြက်တံများနှင့် ရွက်များကိုယူ၍ ဘယ်လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ဘယ်ဘက်သွားဖြင့် ပွတ်သန့်စင်ရမည်။

Verse 29

द्विजान्संघर्ष्य गोदोहं ततः प्रक्षाल्य पाटयेत् । जिह्वामुल्लिख्य ताभ्यां तु दलाभ्यां नियतेंद्रियः ॥ २९ ॥

ကူရှမြက်တံသန့်ကိုလည်းကောင်း နွားနို့ညှစ်သုံးအိုး (ဂိုဒိုဟ) ကိုလည်းကောင်း ပွတ်သန့်စင်ပြီးနောက် ဆေးကြောကာ မြက်တံကို နှစ်ခြမ်းခွဲရမည်။ အင်္ဒြိယများကိုထိန်းချုပ်၍ လျှာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခြစ်သန့်စင်ပြီး ထိုနှစ်ခြမ်းမြက်တံဖြင့် ကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 30

प्रक्षाल्य प्रक्षिपेदू दूरे भूयश्चाचम्य पूर्ववत् । ततः स्नानं प्रकुर्वीत नद्यादौ विमले जले ॥ ३० ॥

ဆေးကြောပြီးနောက် အဝေးသို့ ပစ်ချရမည်။ ထို့နောက် ယခင်ကဲ့သို့ အာစမန (ācamana) ကို ထပ်မံပြုလုပ်ပြီး သန့်ရှင်းသောရေ—မြစ်စသည့်နေရာတွင် ရေချိုးရမည်။

Verse 31

तटं प्रक्षाल्य दर्भाश्च विन्यस्य प्रविशेज्जलम् । प्रणम्य तत्र तीर्थानि आवाह्य रविमंडलात् ॥ ३१ ॥

မြစ်ကမ်းကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး ဒರ್ಭမြက်ကို ထားကာ ရေထဲသို့ ဝင်ရမည်။ ထိုနေရာ၌ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး နေရောင်ဝိုင်း (နေမဏ္ဍလ) မှ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများကို ဖိတ်ခေါ်ရမည်။

Verse 32

गंधाद्यैर्मंडलं कृत्वा ध्यात्वा देवं जनार्दनम् । स्नायान्मंत्रान्स्मरन्पुण्यांस्तीर्थानि च विरिंचिज ॥ ३२ ॥

အနံ့သာစသည့် မင်္ဂလာပစ္စည်းများဖြင့် မဏ္ဍလကို ပြုလုပ်ကာ သခင် ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ကို ဓ్యာနပြု၍၊ မန္တရများနှင့် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများကို သတိရလျက် ရေချိုးရမည်—ဗြဟ္မာမှ မွေးဖွားသူရေ။

Verse 33

गंगे च यमुने चैव गोदावरि सरस्वति । नर्मदे सिंधुकावेरि जलेऽस्मिन्सन्निधिं कुरु ॥ ३३ ॥

အို ဂင်္ဂါ၊ အို ယမုနာ၊ ထို့ပြင် ဂోదာဝရီနှင့် သရஸဝတီ၊ အို နർമဒါ၊ စင်ဓုနှင့် ကာဝေရီ—ဤရေထဲ၌ ယခုအခါ သင်တို့၏ သန့်ရှင်းသော နီးကပ်တည်ရှိမှုကို ပြုပါ။

Verse 34

पुष्कराद्यानि तीर्थानि गंगाद्याः सरितस्तथा । आगच्छंतु महाभागाः स्नानकाले सदा मम ॥ ३४ ॥

ပုෂ్కရမှ စ၍ တီर्थများနှင့် ဂင်္ဂါမှ စသော သန့်ရှင်းသော မြစ်များအပေါင်း—အို ကံကောင်းမြတ်သောသူတို့—ကျွန်ုပ် ရေချိုးချိန်တိုင်း၌ အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်ထံသို့ ကြွလာကြပါစေ။

Verse 35

अयोध्या मथुरा माया काशीं कांची ह्यवंतिका । पुरी द्वारावती ज्ञेया सप्तैता मोक्षदायिकाः ॥ ३५ ॥

အယောဓျာ၊ မထုရာ၊ မာယာ (ဟရိဒ္ဝါရ)၊ ကာရှီ၊ ကာဉ္စီ၊ အဝန္တိကာ (ဥဇ္ဇယိနီ)၊ ပုရီနှင့် ဒွာရာဝတီ—ဤတို့သည် မောက္ခကို ပေးသနားသော မြို့ခုနစ်မြို့ဟု သိမှတ်ရသည်။

Verse 36

ततोऽधमर्षण जप्त्वा यतासुर्वारिसंप्लुतः । स्नानांगं तर्पणं कृत्वाचम्यार्ध्यं भानवेऽर्पयेत् ॥ ३६ ॥

ထို့နောက် အဃမර්ෂဏ မန္တရကို ဇပ်၍ အသက်ကို ထိန်းကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရေစိုစွတ်လျက်၊ ရေချိုးအင်္ဂကို ပြီးစီးစေပြီး တර්ပဏ (စိတ်ကျေနပ်စေသော ရေလောင်းပူဇော်) ကို ပြုကာ ācamanam ဖြင့် သန့်စင်ရေကို စုပ်သောက်ပြီး နေဘုရားထံ အर्घ्य ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 37

ततो ध्यात्वा विवस्वंतं जलान्निर्गत्य नारद । परिधायाहतं धौतं द्वितीयं परिवीय च ॥ ३७ ॥

ထို့နောက် အို နာရဒ၊ ဝိဝස්ဝန် (နေဘုရား) ကို ဓ്യာန်ပြု၍ ရေထဲမှ ထွက်လာကာ သန့်ရှင်းစွာ လျှော်ဖွတ်ထားသော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ပြီး ဒုတိယအဝတ်တစ်ထည်ကိုလည်း ပတ်လည်ဖုံးအုပ်လေ၏။

Verse 38

कुशासने समाविश्य संध्याकर्म समारभेत् । ईशानाभिमुखो विप्र गायत्र्याचम्य वै द्विज ॥ ३८ ॥

ကုသမြက်အခင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဒွိဇသည် အရှေ့မြောက်အရပ်သို့ မျက်နှာမူကာ ဂါယတြီမန္တန်ကို ရွတ်ဆိုလျက် အာစမန ပြုလုပ်ပြီး သန္ဓျာဝတ်ကို စတင်သင့်သည်။

Verse 39

ऋतमित्यभिमंत्र्यार्थ पुनरेवाचमेद् बुधः । ततस्तु वारिणात्मानं वेष्टयित्वा समुक्ष्य च ॥ ३९ ॥

"ရိတံ" မန္တန်ဖြင့် ရေကို သန့်စင်စေပြီးနောက် ပညာရှိသူသည် ရေကို တစ်ဖန် သောက်သုံးသင့်ပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို ရေဖြင့် ဝန်းရံကာ ပက်ဖျန်းပြီးနောက် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 40

संकल्प्य प्रणवान्ते तु ऋषिच्छंदः सुरान्स्मरन् । भूरादिभिर्व्याहृतिभिः सप्तभिः प्रोक्ष्य मस्तकम् ॥ ४० ॥

ဥုံ ဖြင့် အဆုံးသတ်သော သန္နိဋ္ဌာန်ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရသေ့၊ ఛန္ဒ နှင့် နတ်ဘုရားများကို အောက်မေ့လျက် ဘူး မှ စတင်သော ဗျာဟြိတိ ခုနစ်ပါးဖြင့် ဦးခေါင်းကို ရေပက်ဖျန်းသင့်သည်။

Verse 41

न्यासं समाचरेन्मंत्री पृथगेव करांगयोः । विन्यस्य हृदये तारं भूः शिरस्यथ विन्यसेत् ॥ ४१ ॥

မန္တန်ကျွမ်းကျင်သူသည် လက်များနှင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများတွင် ညာသ ကို သီးခြားစီ ပြုလုပ်သင့်သည်။ နှလုံးသားတွင် ဥုံ အက္ခရာကို ထားရှိပြီးနောက် ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဘူး ကို ထားရှိသင့်သည်။

Verse 42

भुवः शिखायां स्वश्चैव कवये भूर्भुवोऽक्षिषु । भूर्भुवः स्वस्तथात्रास्त्रं दिक्षु तालत्रयं न्यसेत् ॥ ४२ ॥

ဘုဝး ကို ဆံစုတွင်၊ သွး ကို ပါးစပ်တွင်၊ ဘူး-ဘုဝး ကို မျက်စိများတွင် ထားရှိပါ။ ဘူး-ဘုဝး-သွး ကို အရပ်မျက်နှာများ၌ လက်နက်အဖြစ် ထားရှိပြီး လက်ခုပ်သုံးချက်တီးပါ။

Verse 43

तत आवाहयेत्संध्यां प्रातः कोकनदस्थिताम् । आगच्छ वरदे देवि त्र्यक्षरे ब्रह्मवादिनि ॥ ४३ ॥

ထို့နောက် နံနက်ခင်း၌ အနီရောင် ကြာပန်းပေါ်၌ တည်နေသော သန္ဓျာဒေဝီကို အာဝါဟနာပြု၍—«ကောင်းချီးပေးတော်မူသော ဒေဝီ၊ သုံးအက္ခရာရှိသော ဒေဝီ၊ ဗြဟ္မကို ကြေညာတော်မူသော ဒေဝီ၊ ကြွလာပါ» ဟု ဆိုရမည်။

Verse 44

गायत्रि च्छंदसां मातर्ब्रह्मयोने नमोऽस्तु ते । मध्याह्ने वृषभारुढां शुक्लांबरसमावृताम् ॥ ४४ ॥

အို ဂါယတ္ရီ၊ ဝေဒဓမ္မကဗျာမီတာများ၏ မိခင်၊ ဗြဟ္မ၏ အရင်းမြစ်၊ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။ မွန်းတည့်ချိန်၌ နွားပေါ်စီး၍ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ဟု သင့်ကို သမาธိဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ထင်မြင်ရမည်။

Verse 45

सावित्रीं रुद्रयोनिं चावाहयेद्रुद्रवादिनीम् । सायं तु गरुडारुढां पीतांबरसमावृत्ताम् ॥ ४५ ॥

ဆာဝိတ္ရီကိုလည်း ရုဒြာမှ အရင်းမြစ်ရှိသော ရုပ်သဏ္ဍာန်အဖြစ်၊ ရုဒြမန်တရားများကို ကြေညာတော်မူသော ဒေဝီအဖြစ် အာဝါဟနာပြုရမည်။ သို့သော် ညနေခင်း၌ ဂရုဍပေါ်စီး၍ အဝါရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ဟု အာဝါဟနာပြုရမည်။

Verse 46

सरस्वतीं विष्णुयोनिमाह्वयेद्विष्णुवादिनीम् । तारं च व्याहृतीः सत्प त्रिपदां च समुच्चरन् ॥ ४६ ॥

ဗိෂ္ဏုကို အရင်းမြစ်ထား၍ ဗိෂ္ဏုကို ကြေညာတော်မူသော စရஸဝတီကို အာဝါဟနာပြုရမည်။ ထို့အပြင် သန့်ရှင်းသော အက္ခရာ “အိုမ်” (တားရ) နှင့် ဗျာဟရတီများ (ဘူḥ၊ ဘုဝḥ၊ စွဝḥ) နှင့် သုံးပဒရှိ ဂါယတ္ရီ (တရိပဒါ) ကိုလည်း အတူတကွ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 47

शिरः शिखां च संपूर्य कुभयित्वा विरेचयेत् । वाममध्यात्परैर्वायुं क्रमेण प्राणसंयमे ॥ ४७ ॥

အသက်ရှုထိန်းချုပ်ခြင်း၏ စည်းကမ်း၌ အသက်ကို ခေါင်းနှင့် ဆံထုံးထိ ဖြည့်၍ တင်းကျပ်စွာ ထိန်းထားပြီးနောက် ထုတ်ရှုရမည်။ ထို့နောက် ဘယ်ဘက်မှ စ၍ အလယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အစဉ်လိုက် အဆင့်ဆင့် အသက်ကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းညှိရမည်။

Verse 48

द्विराचामेत्ततः पश्चात्प्रातः सूर्यश्चमेति च । आपः पुनंतु मध्याह्ने सायमग्निश्चमेति च ॥ ४८ ॥

ထို့နောက် အာစမနကို နှစ်ကြိမ်ပြု၍ «နံနက်၌ နေဘုရားသည် ငါ့ကို သန့်စင်ပါစေ» ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။ မွန်းတည့်၌ «ရေတို့သည် ငါ့ကို သန့်စင်ပါစေ» ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။ ညနေ၌ «အဂ္နိ (မီးတေဝ) သည် ငါ့ကို သန့်စင်ပါစေ» ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 49

आपो हिष्ठेति तिसृभिर्मार्जनं च ततश्चरेत् । सुमुत्रिया न इत्युक्त्वा नासास्पृष्टजलेन च ॥ ४९ ॥

ထို့နောက် «Āpo hi ṣṭhā…» ကို သုံးကြိမ် ရွတ်ဆိုကာ မာရ္ဇန/ပရောက္ṣဏ (ရေဖြင့် သန့်စင်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် «Sumutriyā naḥ…» ဟု ရွတ်ဆိုပြီး နှာခေါင်းကို ထိထားသော ရေဖြင့် ထိုသို့ပြုရမည်။

Verse 50

द्विषद्वर्गं समुत्सार्य द्रुपदां शिरसि क्षिपेत् । ऋतं च सत्यमेतेन कृत्वा चैवाघमर्षणम् ॥ ५० ॥

ရန်သူအစုအဝေးကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် (အပြစ်၏ဝန်ကို) ဒြုပဒ (Dru-pada) ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ချရမည်။ ဤနည်းဖြင့် Ṛta (ကမ္ဘာ့စည်းကမ်း) နှင့် Satya (သစ္စာ) ကို တည်စေကာ အဃမර්ṣဏ—«အပြစ်ကို ဆေးကြောဖယ်ရှားခြင်း» ကို အမှန်တကယ် ပြုလုပ်သည်။

Verse 51

अंतश्चरसि मंत्रेण सकृदेव पिबेदपः । ततः सूर्याय विधिवद्गन्धं पुष्पं जलांजलिम् ॥ ५१ ॥

«Antaścarasi» မန္တရကို ရွတ်ဆိုကာ ရေကို တစ်ကြိမ်သာ သောက်ရမည်။ ထို့နောက် ပူဇော်နည်းအတိုင်း နေဘုရား (Sūrya) ထံသို့ အနံ့သာ (ဂန္ဓ)၊ ပန်းများနှင့် ရေအန်ဂျလီ (arghya) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 52

क्षिप्त्वोपतिष्ठेद्देवर्षे भास्करं स्वस्तिकांजलिम् । ऊर्द्धूबाहुरधोबाहुः क्रमात्कल्यादिके त्रिके ॥ ५२ ॥

အို ဒေဝရ္ṣi ရေ၊ သတ်မှတ်ထားသော ရေကို ပက်ပြီးနောက် ဘာස්ကရ (နေဘုရား) ရှေ့၌ «svastika» အန်ဂျလီဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ချိတ်ဆက်ကာ ရိုသေစွာ ရပ်တည်ရမည်။ ကෘတယုဂမှ စသော ယုဂသုံးပါးတွင် အစဉ်အတိုင်း ပြုလုပ်ရပြီး—ယုဂတစ်ခုတွင် လက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ၊ နောက်ယုဂတွင် လက်ကို အောက်သို့ ချထားရမည်။

Verse 53

उहुत्यं चित्रं तच्चक्षुरित्येतात्र्रितयं जपेत् । सौराञ्छैवान्वैष्णवांश्च मंत्रानन्यांश्च नारद ॥ ५३ ॥

“uhutyaṃ”, “citraṃ”, “tac-cakṣuḥ” ဟူသော သုံးပါးကို ဂျပ (japa) ပြုရမည်။ ထို့အပြင် အို နာရဒ၊ စူရယ (Sūrya)၊ ရုဒြ (Śiva)၊ ဝိෂ္ဏု (Viṣṇu) တို့၏ မန္တရများနှင့် အခြား မန္တရများကိုလည်း ရွတ်ဆိုနိုင်သည်။

Verse 54

तेजोऽसि गायत्र्यसीति प्रार्थयेत्सवितुर्महः । ततोऽङ्गानि त्रिरावर्त्य ध्यायेच्छक्तीस्तदात्मिकाः ॥ ५४ ॥

“သင်သည် တေဇော (အလင်းရောင်) ဖြစ်၏၊ သင်သည် ဂါယတရီ ဖြစ်၏” ဟု ရွတ်ဆိုကာ စဝိတೃ (Savitṛ) ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ဆုတောင်းရမည်။ ထို့နောက် အင်္ဂါများကို စိတ်ဖြင့် သုံးကြိမ် ပြန်လည်လှည့်ပတ်သုံးသပ်၍ ထိုအနှစ်သာရတူသော သက္တိများကို ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 55

ब्रह्मणी चतुराननाक्षवलया कुम्भं करैः स्रुक्स्रवौ बिभ्राणा त्वरुणेंदुकांतिवदना ऋग्रूपिणी बालिका । हंसारोहणकेलिखण्खण्मणेर्बिंबार्चिता भूषिता गायत्री परिभाविता भवतु नः संपत्समृद्ध्यै सदा ॥ ५५ ॥

ပညာရှိတို့ အမြဲတမ်း ဓ്യာနပြုကြသော ဂါယတရီ မဟာဒေဝီသည်—ဗြဟ္မာ၏ သက္တိ၊ မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘုရား၏ အင်အား—လက်ကောက်ကဲ့သို့ အက္ခဝလယ (ပုတီး) ကို ဝတ်ဆင်၍၊ လက်များတွင် ကုမ္ဘ (ရေခွက်) နှင့် စရုတ်-စရဝ (လှော်ဇွန်းနှင့် အပူဇွန်း) ကို ကိုင်ထားကာ၊ မျက်နှာသည် လသစ်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ ဣဂ္ဝေဒ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော လူငယ်မိန်းကလေး—ဟံသာယာန (ဟံသာစီး) ၏ ကစားသံလှုပ်ရှားသည့် ရတနာအလှဆင်များနှင့် ဘိမ္ဗာကဲ့သို့ အလှတန်ဆာများဖြင့် တင့်တယ်လှပသော အရှင်မ—ကျွန်ုပ်တို့အား အစဉ်အမြဲ စည်းစိမ်နှင့် စမృద్ధိကို ပေးတော်မူပါစေ။

Verse 56

रुद्राणी नवयौवना त्रिनयना वैयाघ्रचर्मांबरा खट्वांगत्रिशिखाक्षसूत्रवलयाऽभीतिश्रियै चास्तु नः । विद्युद्दामजटाकलापविलसद्बालेंदुमौलिर्मुदा सावित्री वृषवाहना सिततनुर्ध्येया यजूरूपिणी ॥ ५६ ॥

ရုဒြာဏီ မဟာဒေဝီ—အမြဲတမ်း နုပျိုသစ်လွင်၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိကာ ကျားအရေဝတ်ဆင်သူ—ခဋ္ဝာင်္ဂ တံတား၊ တြိရှူလ (သုံးခွ)၊ ရုဒြာက္ခ ပုတီးနှင့် လက်ကောက်များကို ဆောင်ထား၍ ကျွန်ုပ်တို့အား မကြောက်မရွံ့၏ တင့်တယ်သရဖူကို ပေးတော်မူပါစေ။ မိုးကြိုးတန်းကဲ့သို့ တောက်ပသော ဇဋာဆံထုံးပေါ်တွင် လဝက်သည် ပျော်ရွှင်စွာ မော်လိအဖြစ် တင်ထား၏။ နាងသည် စာဝိတြီ၊ နွားစီး (ဝೃಷဝာဟနာ) ဖြစ်၍ အဖြူရောင်တန်ခိုးတော် ထွန်းလင်းကာ ဓ്യာနပြုရန် သင့်တော်သူ—ယဇုရဝေဒ၏ ရုပ်သဘောတည်း။

Verse 57

ध्येया सा च सरस्वती भगवती पीतांबरालंकृता श्यामा श्यामतनुर्जरोपरिलसद्गात्रांचिता वैष्णवी । तार्क्ष्यस्था मणिनूपुरांगदलसद्ग्रैवेयभूषोज्ज्वला हस्तालंकृतशंखचक्रसुगदापद्मा श्रियै चास्तु नः ॥ ५७ ॥

အဝတ်အစား အဝါရောင်ဖြင့် တင့်တယ်လှပသော ဘဂဝတီ စရஸဝတီကို ဓ്യာနပြုရမည်—အမဲရောင်သဏ္ဌာန်၊ အမဲရောင်ကိုယ်တော်၊ အင်္ဂါများပေါ်တွင် အရွယ်ရင့်၏ တောက်ပသော အမှတ်အသားများရှိ၍ ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဘောတရား၌ တည်ရှိသူ။ တာရ္ක්ෂျ (ဂရုဍ) ပေါ်၌ ထိုင်လျက်၊ ရတနာခြေကောက်နှင့် ကိုယ်အင်္ဂါ၊ လည်ပင်းအလှဆင်များကြောင့် တောက်ပလင်းလက်သည်။ လက်များတွင် သင်္ခ (conch)၊ စက္ကရ (discus)၊ ဂဒါ (mace) နှင့် ပဒ్మ (lotus) ကို ဆောင်ထားသူ—ကျွန်ုပ်တို့အား စည်းစိမ်နှင့် မင်္ဂလာကံကောင်းခြင်းအတွက် ဖြစ်တော်မူပါစေ။

Verse 58

एवं ध्यात्वा जपेत्तिष्ठन्प्रातर्मध्याह्नके तथा । सायंकाले समासीनो भक्त्या तद्गतमानसः ॥ ५८ ॥

ဤသို့ သမాధိပြု၍ မနက်ခင်းတွင် ရပ်လျက်လည်းကောင်း၊ မွန်းတည့်တွင်လည်းကောင်း မန္တရကို ဂျပ်ရမည်။ ညနေခင်းတွင် ထိုင်လျက် ဘက္တိဖြင့် စိတ်ကို ထိုဘုရားသခင်၌ တည်မြဲစေ၍ ဂျပ်ရမည်။

Verse 59

सहस्रपरमां देवीं शतमध्यां दशावराम् । त्रिपदां प्रणवोपेतां भूर्भुवः स्वरुपक्रमाम् ॥ ५९ ॥

«ထောင်» ဟူသော အမြင့်ဆုံးအဖြစ်တည်သော၊ အလယ်မှာ «ရာ» ဖြစ်သော၊ အောက်မှာ «ဆယ်» ဖြစ်သော ထိုသန့်ရှင်းသော ဒေဝီကို ငါ သမాధိပြု၏။ သူမသည် သုံးပဒရှိ၍ ပ္ရဏဝ (အိုမ်) နှင့်ပေါင်းစည်းကာ ဘူḥ–ဘုဝḥ–စွဝḥ ဟူသော သုံးလောက အစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 60

षट्तारः संपुटो वापि व्रतिनश्च यतेर्जपः । गृहस्थस्य सतारः स्याज्जप्य एवंविधो मुने ॥ ६० ॥

ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူနှင့် ယတိ (သံဃာတော်/သံသရာစွန့်သူ) အတွက် ဂျပ်သည် တာရ (tāra) ခြောက်ဆင့် စံပုဋ်ဖြင့် ပြုရမည်။ သို့ရာတွင် ဂೃಹಸ್ಥအတွက် တာရ ခုနစ်ဆင့်ဖြစ်ရမည်။ ဤသို့သော ဂျပ်နည်းသည် မှန်ကန်၏၊ မုနိရေ။

Verse 61

ततो जप्त्वा यथाशक्ति सवित्रे विनिवेद्य च । गायत्र्यै च सवित्रे च प्रक्षिपेदंजलिद्वयम् ॥ ६१ ॥

ထို့နောက် ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ ဂျပ်ပြီးလျှင်၊ စဝိတೃ (Savitṛ) ထံသို့ သင့်တော်စွာ အပ်နှံပူဇော်ကာ၊ အဉ္ဇလိဖြင့် ရေကို နှစ်ခါ ပစ်လှူရမည်—တစ်ခါသည် ဂါယတြီ (Gāyatrī) အတွက်၊ တစ်ခါသည် စဝိတೃ အတွက် ဖြစ်၏။

Verse 62

ततो विसृज्य तां विप्र उत्तरे इति मंत्रतः । ब्रह्मणेशेन हरिणानुज्ञाता गच्छ सादरम् ॥ ६२ ॥

ထို့နောက်၊ ဗြာဟ္မဏရေ၊ “uttare …” ဟူသော မန္တရဖြင့် သူမကို လွှတ်ပေးလော့။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာ၊ ဣဿ (ရှီဝ) နှင့် ဟရိ (ဗိဿဏု) တို့က လေးစားစွာ ခွင့်ပြုသဖြင့် ရိုသေစွာ ထွက်ခွာလော့။

Verse 63

दिग्भ्यो दिग्देवताभ्यश्च नमस्कृत्य कृतांजलिः । प्रातरादेः परं कर्म कुर्यादपि विधानतः ॥ ६३ ॥

အရပ်အနှံ့နှင့် အရပ်ကိုအုပ်စိုးသော ဒေဝတားတို့အား လက်အုပ်ချီ၍ နမස්ကာပြုပြီးနောက်၊ သတ်မှတ်ထားသော বিধိအတိုင်း မနက်ခင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စများကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 64

प्रातर्मध्यंदिने चैव गृहस्थः स्नानमाचरेत् । वानप्रस्थश्च देवर्षे स्नायात्त्रिषवणं यतिः ॥ ६४ ॥

ဂৃহಸ್ಥသည် မနက်နှင့် မွန်းတည့်တွင် ရေချိုးပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ရမည်။ တောနေသူ (ဝါနပရಸ್ಥ) လည်း အို ဒေဝရ္ဓိ၊ ထိုနည်းတူပင်၊ ယတိ (သံန്യാസီ) သည် သန္ဓျာသုံးချိန် (တရိသဝဏ) တွင် ရေချိုးရမည်။

Verse 65

आतुराणां तु रोगाद्यैः पांथानां च सकृन्मतम् । ब्रह्मयज्ञं ततः कुर्याद्दर्भपाणिर्मुनीश्वर ॥ ६५ ॥

ရောဂါစသည်တို့ကြောင့် နာမကျန်းသူများနှင့် ခရီးသွားသူများအတွက်မူ (ဗြဟ္မယဇ္ဈ) ကို တစ်ကြိမ်သာ ပြုလုပ်နိုင်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် အို မုနိအီရှ္ဝရ၊ ဒರ್ಭမြက်ကို လက်တွင်ကိုင်၍ ထို့နောက် ဗြဟ္မယဇ္ဈကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 66

दिवोदितानि कर्माणि प्रमादादकृतानि चेत् । शर्वर्याः प्रथमे यामे तानि कुर्याद्यथाक्रमम् ॥ ६६ ॥

နေ့ခင်းအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ကိစ္စများကို မေ့လျော့ပျက်ကွက်၍ မဆောင်ရွက်ခဲ့လျှင်၊ ည၏ ပထမယာမတွင် ထိုကိစ္စများကို အစဉ်လိုက် ပြန်လည်ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 67

नोपास्ते यो द्विजः संध्यां धूर्तबुद्धिरनापदि । पाषंडः स हि विज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः ॥ ६७ ॥

အမှန်တကယ် အခက်အခဲမရှိဘဲ လိမ်လည်သော စိတ်ဖြင့် သန္ဓျာပူဇော်မှုကို မပြုလုပ်သော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် ပာရှဏ္ဍ (အယူမှားသူ) ဟု သိမှတ်ရပြီး၊ ဓမ္မကျင့်စဉ် အားလုံးမှ ပယ်ဖျက်ခံရသူ ဖြစ်သည်။

Verse 68

यस्तु संध्यादिकर्माणि कूटयुक्तिविशारदः । परित्यजति तं विद्यान्महापातकिनां वरम् ॥ ६८ ॥

လှည့်ကွက်ဆင်ခြင်တတ်၍ လိမ်လည်အကြောင်းပြချက်၌ ကျွမ်းကျင်သော်လည်း သန္ဓျာကမ္မနှင့် နေ့စဉ်သတ်မှတ်ထားသော သာသနာရေးကိစ္စများကို စွန့်ပစ်သူကို မဟာပာတကီတို့အနက် အထက်ဆုံးဟု သိမှတ်လော့။

Verse 69

ये द्विजा अभिभाषंते त्यक्तसंध्यादिकर्मणः । ते यांति नरकान्घोरान्यावच्चंद्रार्कतारकम् ॥ ६९ ॥

သန္ဓျာကမ္မနှင့် အခြားနေ့စဉ်သတ်မှတ်ကမ္မများကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက် အာဏာတရားသဘောဖြင့် ပြောဆိုသော ဒွိဇာတို့သည် လ၊ နေ၊ ကြယ်တို့ တည်ရှိသမျှကာလပတ်လုံး ကြောက်မက်ဖွယ် နရကများသို့ သွားရကြ၏။

Verse 70

देवार्चनं ततः कुर्याद्वैश्वदेवं यथाविधि । तत्रात्यमतिथिं सम्यगन्नाद्यैश्च प्रपूजयेत् ॥ ७० ॥

ထို့နောက် ဒေဝတားပူဇာကို ပြုလုပ်၍ သတ်မှတ်နည်းအတိုင်း ဝိုင်ရှ္ဝဒေဝ (Vaiśvadeva) ပူဇာအလှူကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထိုနေရာ၌ ဧည့်သည်မြတ်ကို အစားအစာနှင့် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများဖြင့် သင့်တင့်စွာ ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 71

वक्तव्या मधुरा वाणी तेष्वप्यभ्यागतेषु तु । जलान्नकंदमूलैर्वा गृहदानेन चार्चयेत् ॥ ७१ ॥

ချိုမြိန်နူးညံ့သော စကားကို ပြောဆိုရမည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာသူတို့ကိုပင် ရေ၊ အစားအစာ၊ အမြစ်နှင့်ဥများဖြင့် သို့မဟုတ် အိမ်တွင် နေရာပေးခြင်းဖြင့် ဂုဏ်ပြုတင်မြှောက်ရမည်။

Verse 72

अतिथिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रतिनिवर्तिते । स तस्मै दुष्कृतं दत्त्वा पुण्यमादाय गच्छति ॥ ७२ ॥

ဧည့်သည်တစ်ဦး၏ မျှော်လင့်ချက် ပျက်ကွက်ကာ အိမ်တစ်အိမ်မှ ပြန်လှည့်သွားလျှင်၊ သူသည် ထိုအိမ်ရှင်ထံ မကောင်းမှုကို ပေးအပ်၍ အိမ်ရှင်၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 73

अज्ञातगोत्रनामानमन्यग्रामादुपागतम् । विपश्चितोऽतिथिं प्राहुर्विष्णुवत्तं प्रपूजयेत् ॥ ७३ ॥

အခြားရွာမှ လာရောက်ပြီး အမည်နှင့် ဂိုထရ မသိသူကို ပညာရှိသည် အမှန်တကယ် ဧည့်သည်ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုဧည့်သည်ကို ဗိဿနုကို ပူဇော်သကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။

Verse 74

स्वग्रामवासिनं त्वेकं श्रोत्रियं विष्णुतत्परम् । अन्नाद्यैः प्रत्यहं विप्रपितॄनुद्दिश्य तर्पयेत् ॥ ७४ ॥

နေ့စဉ် မိမိရွာ၌ နေထိုင်သော ဝေဒပညာရှင် (ရှရောတရိယ) တစ်ဦးကို ဗိဿနု၌ အလွန်တည်ကြည်သူဖြစ်သဖြင့် အစားအစာနှင့် အခြားပစ္စည်းများဖြင့် ပူဇော်ကာ ဗြာဟ္မဏများနှင့် ပိတೃများ (ဘိုးဘွား) အတွက် အပ်နှံ၍ တရ্পဏ ပြုရမည်။

Verse 75

पंचयज्ञपरित्यागी ब्रह्माहेत्युच्यते बुधैः । कुर्यादहरहस्तस्मात्पंचयज्ञान्प्रयन्ततः ॥ ७५ ॥

နေ့စဉ် ပြုရသော ယဇ္ဉာငါးပါးကို စွန့်ပစ်သူကို ပညာရှိတို့က «ဗြဟ္မဟာ» (ဗြဟ္မကို သတ်သူ) ဟု ခေါ်ကြသည်၊ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ယဇ္ဉာငါးပါးကို နေ့တိုင်း အားထုတ်၍ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 76

देवयज्ञो भूतयज्ञः पितृयज्ञस्तथैव च । नृपज्ञो ब्रह्मयज्ञश्च पंचयज्ञान्प्रचक्षते ॥ ७६ ॥

ယဇ္ဉာငါးပါးဟူသည်—ဒေဝယဇ္ဉာ (နတ်တို့အတွက်), ဘူတယဇ္ဉာ (အသက်ရှိသတ္တဝါတို့အတွက်), ပိတೃယဇ္ဉာ (ဘိုးဘွားအတွက်), နృပယဇ္ဉာ (မင်းနှင့် လူမှုရေးအတွက် တာဝန်), နှင့် ဗြဟ္မယဇ္ဉာ (သင်ကြားသင်ယူသော သာသနာပညာ) ဟူ၍ ဆိုကြသည်။

Verse 77

भृत्यमित्रादिसंयुक्तः स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः । द्विजानां भोज्यमश्रीयात्पात्रं नैव परित्यजेत् ॥ ७७ ॥

အလုပ်သမား၊ မိတ်ဆွေ စသည်တို့နှင့်အတူ မိမိကိုယ်တိုင် စကားကို ထိန်းချုပ်၍ စားသောက်ရမည်။ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့အတွက် သင့်လျော်သော အစာကိုသာ စားသုံးရမည်၊ ထမင်းပန်းကန်/စားသောက်ပုံးကို မလေးစားဘဲ စွန့်ပစ်ခြင်း မပြုရ။

Verse 78

संस्थाप्य स्वासमे पादौ वस्त्रार्द्धं परिधाय च । मुखेन वमितं भुक्त्वा सुरापीत्युच्यते बुधैः ॥ ७८ ॥

မိမိ၏ပါးစပ်ပေါ်သို့ မိမိခြေထောက်ကိုတင်၍ အဝတ်ကို တစ်ဝက်သာဝတ်ဆင်ကာ၊ ထို့နောက် ပါးစပ်မှ အန်ထွက်သည့်အစာကို ပြန်လည်စားသောက်လျှင်၊ ပညာရှိတို့က ထိုအရာကို အရက်သောက်ခြင်းနှင့်တူသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 79

खादितार्द्धं पुनः खादेन्मोदकांश्च फलानि च । प्रत्यक्षं लवणं चैव गोमांसशीति गद्यते ॥ ७९ ॥

တစ်ဝက်စားပြီးသားကို ထပ်မံမစားသင့်၊ မိုဒကာ (မုန့်လုံးချို) နှင့် သစ်သီးတို့ကိုလည်း စည်းကမ်းမညီသည့်ပုံစံဖြင့် မစားသင့်။ ထို့အပြင် ဆားကို တိုက်ရိုက် (သီးသန့်) စားခြင်းလည်း ကန့်ကွက်ခံရပြီး၊ ထိုသို့ပြုခြင်းကို ‘နွားသားစားသကဲ့သို့’ ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 80

अपोशाने वाचमने अद्यद्रव्येषु च द्विजः । शब्द न कारयेद्विप्रस्तं कुर्वन्नारकी भवेत् ॥ ८० ॥

အာပိုရှန (သန့်စင်ရန် ရေစုပ်သောက်ခြင်း) ပြုစဉ်၊ ဝါချမန (ပါးစပ်ဆေးခြင်း) ပြုစဉ်နှင့် မသန့်သောအရာများကို ကိုင်တွယ်နေစဉ်တွင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် စကားမပြောသင့်။ ထိုသို့စကားပြောသူသည် နရက (ငရဲ) သို့ကျရောက်ရန် သင့်တော်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 81

पथ्यमन्नं प्रभुञ्जीत वाग्यतोऽन्नमसुत्सयनम् । अमृतोपस्तरणमसि अपोशानं भुजेः पुरः ॥ ८१ ॥

သင့်လျော်၍ အကျိုးရှိသော အစာကိုသာ စကားကိုထိန်းချုပ်ကာ စားသုံးရမည်၊ အစာကို မပြစ်တင်မဝေဖန်ရ။ စားမီ အာပိုရှန ပြု၍ “သင်သည် အမရိတ၏ ဖြန့်ခင်းခြင်း ဖြစ်၏” ဟု မန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 82

अमृतापिधानमसि भोज्यान्तेऽपः सकृत्पिबेत् । प्राणाद्या आहुतीर्दत्त्वाचम्य भोजनमाचरेत् ॥ ८२ ॥

“သင်သည် အမရိတ၏ ဖုံးအုပ်ခြင်း ဖြစ်၏” ဟု ရွတ်ဆိုကာ အစာစားပြီးဆုံးချိန်တွင် ရေကို တစ်ကြိမ်သာ စုပ်သောက်ရမည်။ ထို့နောက် ပရာဏ မန္တရမှ စ၍ အာဟုတိများ ပူဇော်ကာ အာချမန ပြု၍ အစာစားပွဲဆိုင်ရာ အကျင့်ကို သင့်တော်စွာ ပြီးစီးစေရမည်။

Verse 83

ततश्चाचम्य विप्रेंद्र शास्त्रचिंतापरो भवेत् । रात्रावपि यथाशक्ति शयनासनभोजनैः ॥ ८३ ॥

ထို့နောက် အာစမန (ācāmana) ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ သာသနာကျမ်းများကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ရာ၌ စိတ်ကိုတည်စေသင့်သည်။ ညအချိန်၌ပင် ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ အိပ်ခြင်း၊ ထိုင်နေသက်သာမှုနှင့် အစားအစာတို့၌ ထိန်းချုပ်မှုကို ထားရှိရမည်။

Verse 84

एवं गृही सदाचारं कुर्यात्प्रतिदिनं मुने । यदाऽचारपरित्यागी प्रायश्चित्ती तदा भवेत् ॥ ८४ ॥

ဤသို့ပင်၊ မုနိရေ၊ အိမ်ထောင်ရှင်သည် နေ့စဉ် စဒာစာရ (အကျင့်ကောင်း) ကို ကျင့်သုံးသင့်သည်။ သို့ရာတွင် အကျင့်မှန်ကို စွန့်ပစ်သည့်အခါ ပရာယရှ္စိတ္တ (prāyaścitta) အပြစ်ဖြေကာရိယာများကို ပြုလုပ်ရမည့်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 85

दूषितां स्वतनुं दृष्ट्वा पालिताद्यैश्च सत्तम । पुत्रेषु भार्यां निःक्षिप्य वनं गच्छेत्सहैव वा ॥ ८५ ॥

အကျင့်သီလကောင်းသူတို့အထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပျက်ယွင်းလာပြီး အစေခံတို့ကဲ့သို့သောသူများ၏ ထောက်ပံ့မှုသာဖြင့် အသက်ရှင်နေရသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မိမိ၏ ဇနီးကို သားများထံ အပ်နှံကာ တောသို့ ထွက်သွားသင့်သည်—တစ်ယောက်တည်းဖြစ်စေ၊ သူမနှင့်အတူဖြစ်စေ။

Verse 86

भवेत्रिषवणस्नायी नखश्मश्रुजटाधरः । अधः शायी ब्रह्मचारी पञ्चयज्ञपरायणः ॥ ८६ ॥

သူသည် အချိန်ဆုံသုံးကြိမ် (မနက်၊ မွန်းတည့်၊ ညနေ) တွင် ရေချိုးရမည်၊ လက်သည်း၊ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ကို မဖြတ်ဘဲ ထား၍ ဇဋာဆံထုံးကို ဆောင်ရမည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်၍ ဗြဟ္မစာရီအဖြစ် နေထိုင်ကာ နေ့စဉ် ပဉ္စယဇ္ဉ (ယဇ္ဉကြီးငါးပါး) ကို အလေးထားအပ်နှံရမည်။

Verse 87

फलमूलाशनो नित्यं स्वाध्यायनिरतास्तथा । दयावान्सर्वभूतेषु नारायणपरायणः ॥ ८७ ॥

သူသည် အမြဲတမ်း သစ်သီးနှင့် အမြစ်တို့ကိုသာ စားသုံးကာ၊ စွဝါဓျာယ (သန့်ရှင်းသော သင်ယူဖတ်ရှုမှု) တွင် မပြတ်မလပ် အားထုတ်သည်။ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာရှိပြီး နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ထံသို့ အပြည့်အဝ အပ်နှံထားသူ ဖြစ်သည်။

Verse 88

वर्जयेद्ग्रामजातानि पुष्पाणि च फलानि च । अष्टौ ग्रासांश्च भुञ्जीत न कुर्याद्रात्रिभोजनम् ॥ ८८ ॥

ရွာထွက်အစားအစာများကိုလည်းကောင်း၊ ပန်းနှင့် အသီးတို့ကိုလည်းကောင်း ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ပါးစပ်တစ်ခါလျှင် ရှစ်ခါသာ စား၍ ညအချိန်တွင် မစားရ။

Verse 89

अत्यन्तं वर्जयेत्तैलं वानप्रस्थसमाश्रमी । व्यवायं वर्जयेच्चैव निद्रालस्ये तथैव च ॥ ८९ ॥

ဝါနပရಸ್ಥ အာရှ్రమသို့ ဝင်ရောက်သူသည် ဆီနှင့် ဆီဆန်သော အလွန်အကျွံပျော်ပါးမှုကို တင်းကျပ်စွာ ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထို့ပြင် လိင်ဆက်ဆံမှု၊ အလွန်အကျွံအိပ်ခြင်းနှင့် ပျင်းရိခြင်းတို့ကိုလည်း ရှောင်ရမည်။

Verse 90

शंखचक्रगदापाणिं नित्यं नारायणं स्मरेत् । वानप्रस्थः प्रकुर्वीत तपश्चांद्रायणादिकम् ॥ ९० ॥

ဝါနပရಸ್ಥသည် ချောင်းခွက်၊ စက်ရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်သော နာရာယဏကို နေ့စဉ်မပြတ် သတိရရမည်။ ထို့ပြင် ခန္ဒြာယဏ ဝရတနှင့် ဆက်စပ်သည့် တပသ္ယာများကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 91

सहेत शीततापादिवह्निं परिचरेत्सदा । यदा मनसि वैराग्यं जातं सर्वेषु वस्तुषु ॥ ९१ ॥

အအေး၊ အပူနှင့် မီးတောင်ကဲ့သို့သော အခက်အခဲများကို သည်းခံရမည်၊ စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်မှု၌ အမြဲတမ်း ပါဝင်ရမည်။ အရာဝတ္ထုအားလုံးအပေါ် စိတ်၌ ဝိရာဂျ (ကင်းလွတ်ခြင်း) ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ။

Verse 92

तदैव संन्यसेद्विप्र पतितस्त्वन्यथा भवेत् । वेदांताभ्यासनिरतः शांतो दांतो जितेंद्रियः ॥ ९२ ॥

ထို့ကြောင့်၊ ဟေ ဘြာဟ္မဏ၊ ချက်ချင်း စံန്യാസပြုရမည်; မဟုတ်လျှင် လမ်းမှန်မှ ကျရောက်လိမ့်မည်။ ဝေဒాంత လေ့ကျင့်မှု၌ အမြဲတမ်း နစ်မြုပ်၍ ငြိမ်းချမ်း၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်၊ အင်ဒြိယများကို အနိုင်ယူထားသူ ဖြစ်စေ။

Verse 93

निर्द्वेद्वो निरहंकारो निर्ममः सर्वदा भवेत् । शमादिगुणसंयुक्तः कामक्रोधविवर्जितः ॥ ९३ ॥

သူသည် အမြဲတမ်း မနာလိုမုန်းတီးမှုကင်း၍ အဟင်္ကာရကင်း၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ကင်းရမည်။ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုအစရှိသော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့်ပြည့်စုံကာ ကာမနှင့် ဒေါသကို စွန့်ပယ်ထားရမည်။

Verse 94

नग्नो वा जीर्णकौपीनौ भवेन्मुंडो यतिर्द्विजः । समः शत्रौ च मित्रे च तथा मानापमानयोः ॥ ९४ ॥

အဝတ်မဝတ်ဘဲဖြစ်စေ၊ ပျက်စီးဟောင်းနွမ်းသော ကောက်ပီနာတစ်ထည်သာဝတ်ဖြစ်စေ၊ ဒွိဇ ယတိသည် ခေါင်းပြောင်ထား၍ တောင်းစားသူအဖြစ် တည်ကြည်ရမည်။ ရန်သူနှင့် မိတ်ဆွေတို့အပေါ်လည်းကောင်း၊ ဂုဏ်နှင့် အရှက်တို့အပေါ်လည်းကောင်း တူညီစိတ်ထားရမည်။

Verse 95

एकरात्रं वसेद्ग्रामे त्रिरात्रं नगरे तथा । भैक्षेण वर्त्तयेन्नित्यं नैकान्नादीभवेद्यतिः ॥ ९५ ॥

ယတိသည် ရွာတွင် တစ်ညသာနေ၍ မြို့တွင် သုံးညနေသင့်သည်။ အမြဲတမ်း ဘိက္ခာဖြင့် အသက်မွေးရမည်၊ ယတိသည် အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှသာ စားသောက်နေသူ မဖြစ်သင့်။

Verse 96

अनिंदितद्विजगृहे व्यंगारे भुक्तिवर्जिते । विवादरहिते चैव भिक्षार्थं पर्यटेद्यतिः ॥ ९६ ॥

ယတိသည် ဘိက္ခာတောင်းရန်သာ လှည့်လည်သင့်ပြီး၊ အပြစ်ကင်းသော ဒွိဇ၏ အိမ်သို့ သွားရမည်။ ထိုအိမ်တွင် မီးဖိုမီးလင်းနေပြီး၊ ဧည့်သည်အဖြစ် စားသောက်ရန် မဖိတ်ခေါ်ထားသကဲ့သို့၊ အငြင်းပွားမှုလည်း မရှိရ။

Verse 97

भवेत्रिषवणस्नायी नारायणपरायणः । जपेच्च प्रणवं नित्यं जितात्मा विजितेंद्रियः ॥ ९७ ॥

သူသည် တစ်နေ့သုံးကြိမ် အချိန်ဆုံရာများတွင် ရေချိုး၍ နာရာယဏကို အပြည့်အဝ အားထားကိုးကွယ်ရမည်။ ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်ကာ အင်္ဒြိယများကို အနိုင်ယူပြီး ပ္ရဏဝ (အိုမ်) ကို နေ့စဉ် အမြဲတမ်း ဂျပ်ရမည်။

Verse 98

एकान्नादी भवेद्यस्तु कदाचिल्लंपटो यतिः । न तस्य निष्कृतिर्द्दष्टा प्रायश्चित्तायुतैरपि ॥ ९८ ॥

ယတိ (သံဃာဝင် ရဟန်း) တစ်ဦးသည် တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ကာမတဏှာနှင့် အကျင့်မကောင်းမှုတွင် ကျရောက်နေသေးလျှင်၊ ထိုသူအတွက် အပြစ်ဖြေရာ နည်းလမ်းကို မမြင်ရ၊ ပရాయရှ္စိတ္တ အထောင်သောင်းများဖြင့်ပင် မလုံလောက်။

Verse 99

लोभाद्यदि यतिर्विप्र तनुपोषपरो भवेत् । स चंडालसमो ज्ञेयो वर्णाश्रमविगर्हितः ॥ ९९ ॥

ဗြာဟ္မဏာရေ၊ ယတိတစ်ဦးသည် လောဘကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာ ပြုစုထိန်းသိမ်း၍ အာရုံခံစားမှုတွင်သာ စိတ်ဝင်စားလာလျှင်၊ ထိုသူကို ချဏ္ဍာလနှင့်တူသူဟု သိရမည်၊ ဝဏ္ဏနှင့် အာශ්ရမ စည်းကမ်းအရ ရှုတ်ချခံရသူဖြစ်သည်။

Verse 100

आत्मानां चिंतयेद्द्रेवं नारायणमनामयम् । निर्द्वंद्रं निर्ममंशांतं मायातीतममत्सरम् ॥ १०० ॥

နာရာယဏကို မိမိ၏ အတ္တမဟာတရားအဖြစ် စိတ်တွင် ဆင်ခြင်သင့်သည်—ရောဂါကင်းစင်၍ ဒွန္ဒ္ဝတို့ကို ကျော်လွန်ကာ၊ မမတရားမရှိ၊ ငြိမ်းချမ်း၍ မာယာကို လွန်ကဲပြီး မနာလိုမှုကင်းစင်တော်မူသည်။

Verse 101

अव्ययं परिपूर्णं च सदानन्दैकविग्रहम् । ज्ञानस्वरुपममलं परं ज्योतिः सनातनम् ॥ १०१ ॥

ထိုအရှင်သည် မပျက်စီးသော အဗျယ ဖြစ်၍ ပြည့်စုံလုံးဝတော်မူ၏။ အရှင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အမြဲတမ်း အာနန္ဒတစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏။ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ ဉာဏ်-သိမြင်မှု၏ အနှစ်သာရ၊ အမြင့်ဆုံး အလင်းတော်၊ နိစ္စတည်မြဲတော်မူ၏။

Verse 102

अविकारमनाद्यंतं जगच्चैतन्यकारणम् । निर्गुणं परमं ध्यायेदात्मानं परतः परम् ॥ १०२ ॥

အတ္တမဟာတရား—အမြင့်ဆုံးထက်လည်း အမြင့်ဆုံးသော အရှင်ကို—မပြောင်းလဲသော၊ အစမရှိ အဆုံးမရှိသော၊ လောက၏ ချိတ်ဆက်သိမြင်မှု၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော၊ ဂုဏ်သတ္တိကင်းသော၊ အမြတ်ဆုံးအဖြစ် စိတ်ဖြင့် ဓ్యာနပြုသင့်သည်။

Verse 103

पठेदुपनिषद्वाक्यं वेदांतार्थांश्च चिंतयेत् । सहस्त्रशीर्षं देवं च सदा ध्यायेज्जितेंद्रियः ॥ १०३ ॥

အင်္ဂါရုံတို့ကို ထိန်းချုပ်၍ မိမိကိုယ်ကိုအနိုင်ယူသူသည် ဥပနိသဒ်၏ ဝါကျများကို ရွတ်ဖတ်ကာ ဝေဒാന്തအဓိပ္ပါယ်ကို စဉ်းစား၍ ထောင်ခေါင်းရှိသော ဘုရားသခင်ကို အမြဲတမ်း သမాధိဖြင့် ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 104

एवं ध्यानपरो यस्तु यतिर्विगतमत्सरः । स याति परमानंदं परं ज्योतिः सनातनम् ॥ १०४ ॥

ဤသို့ ဓ്യာန၌ အလွန်အမင်းအာရုံစိုက်၍ မနာလိုမှုကင်းသော ယတိ (သံဃာတော်/တပသီ) သည် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ရရှိကာ အနန္တတည်မြဲသော အမြင့်ဆုံး အလင်းတော်သို့ ရောက်၏။

Verse 105

इत्येवमाश्रमाचारान्यः करोति द्विजः क्रमात् । स याति परमं स्थानं यत्र गत्वा न शोचयति ॥ १०५ ॥

ဤသို့ အာရှရမဓမ္မအကျင့်များကို အစဉ်လိုက် ကျင့်သုံးသော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်ပြီး ထိုသို့ရောက်လျှင် ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိတော့။

Verse 106

वर्णाश्रमाचाररताः सर्वपापविवर्जिताः । नारायणपरा यांति तद्विष्णः परमं पदम् ॥ १०६ ॥

ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမ အကျင့်အကြံကို ချစ်မြတ်နိုး၍ အပြစ်အကုန်ကင်းစင်ကာ နာရာယဏကိုသာ အပြည့်အဝ အားထားသူတို့သည် ဗိဿနု၏ အမြင့်ဆုံး ပဒ (အဘိဓာန်) သို့ ရောက်ကြသည်။