Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation

Verse 1

नारद उवाच । भगवन्सर्वमाख्यातं यत्पृष्टं विदुषा त्वया । संसारपाशबद्धानां दुःखानि सुबहूनि च ॥ १ ॥

နာရဒက ပြောသည်—အို ဘဂဝန်၊ ပညာရှိတော်မူသော သင်က မေးမြန်းထားသမျှကို အပြည့်အဝ ရှင်းလင်းပြောကြားတော်မူပြီး၊ သံသရာကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသူတို့၏ ဒုက္ခများစွာကိုလည်း ဖော်ပြတော်မူပါပြီ။

Verse 2

अस्य संसारपाशस्य च्छेदकः कतमः स्मृतः । येनोपायेन मोक्षः स्यात्तन्मे ब्रूहि तपोधन ॥ २ ॥

ဤသံသရာကြိုးကို ဖြတ်တောက်ပေးသူဟု ရိုးရာအရ မည်သည့်နည်းလမ်းကို ဆိုကြသနည်း။ မောက္ခကို မည်သို့သော အုပ်ပိုင်နည်းဖြင့် ရနိုင်မည်နည်း။ အို တပဓန၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 3

प्राणिभिः कर्मजालानि क्रियंते प्रत्यहं भृशम् । भुज्यंते च मुनिश्रेष्ठ तेषां नाशः कथं भवेत् ॥ ३ ॥

သတ္တဝါတို့သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကမ္မ၏ကွန်ယက်ထူထပ်ကို အလွန်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြုလုပ်ကြပြီး၊ ထိုကမ္မ၏အကျိုးကိုလည်း (ပျော်ရွှင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒုက္ခ) ခံစားကြ၏။ အရှင်မုနိမြတ်ကြီး၊ ထိုကမ္မစုစည်းမှုသည် မည်သို့ အဆုံးသတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

Verse 4

कर्मणा देहमाप्नोति देही कामेन बध्यते । कामाल्लोभाभिभूतः स्याल्लोभात्क्रोधपरायणाः ॥ ४ ॥

ကမ္မကြောင့် ကိုယ်ရှိသူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ရရှိ၏။ ဆန္ဒကာမကြောင့် သူသည် ချည်နှောင်ခံရ၏။ ဆန္ဒမှ လောဘက လွှမ်းမိုးလာပြီး၊ လောဘမှ ကရုဏာမဲ့သော ဒေါသကို အားထားသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 5

क्रोधाञ्च धर्मनाशः स्याद्धर्मनाशान्मतिभ्रमः । प्रनष्टबुद्धिर्मनुजः पुनः पापं करोति च ॥ ५ ॥

ဒေါသကြောင့် ဓမ္မ ပျက်စီး၏။ ဓမ္မပျက်စီးခြင်းမှ အမြင်အာရုံနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက် လွဲမှားမှု ဖြစ်ပေါ်၏။ ဉာဏ်ပျောက်သွားသော လူသည် ထပ်မံ၍ အပြစ်ကို ပြုလုပ်တတ်၏။

Verse 6

तस्माद्देहं पापमूलं पापकर्मरतं तथा । यथा देहभ्रमत्यक्त्वा मोक्षभाक्स्यात्तथा वद ॥ ६ ॥

ထို့ကြောင့်၊ အပြစ်၏အမြစ်ဖြစ်ပြီး အပြစ်ကမ္မ၌ စိတ်ဝင်စားလေ့ရှိသော ဤကိုယ်ခန္ဓာကို “ငါ” ဟု မှားယွင်းစွာ ခံယူနေခြင်းကို မည်သို့ စွန့်လွှတ်နိုင်၍ မောက္ခကို ရရှိသူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း—ထိုနည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြပါ။

Verse 7

सनक उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ मतिस्ते विमलोर्जिता । यस्मात्संसारदुःखान्नो मोक्षोपायमभीप्ससि ॥ ७ ॥

စနကက ပြော၏—“ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မဟာပညာရှိရေ။ သင်၏ဉာဏ်သည် သန့်ရှင်း၍ တည်ကြည်၏၊ အကြောင်းမှာ သင်သည် သံသရာဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ရန် မောက္ခသို့ သွားရာ နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ တောင်းခံလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။”

Verse 8

यस्याज्ञया जगत्सर्वं ब्रह्म्ना सृजति सुव्रत । हरिश्च पालको रुद्रो नाशकः स हि मोक्षदः ॥ ८ ॥

အလွန်ကောင်းမြတ်သော ဝတ်ပြုသစ္စာရှိသူရေ—ထိုသခင်၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ဘြဟ္မာသည် စကြဝဠာအလုံးစုံကို ဖန်ဆင်း၏; ဟရီ(ဗိဿနု) သည် ထိန်းသိမ်း၏၊ ရုဒြ(ရှီဝ) သည် ဖျက်သိမ်း၏—ထိုသခင်သည် မောက္ခပေးတော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 9

अहमादिविशेषांता जातायस्य प्रभावतगः । तं विद्यान्मोक्षदं विष्णुं नारायणमनामयम् ॥ ९ ॥

ထိုသခင်၏ အာနုဘော်ကြောင့် ‘ငါ’ ဟူသော အာဟံကာရမှ စ၍ အလွန်သိမ်မွေ့သော ခွဲခြားမှုအဆုံးထိ ကွဲပြားသော အရှိတရားအားလုံး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုသခင်ကို မောက္ခပေးတော်မူသူ ဗိဿနု၊ နာရာယဏ၊ အနာမယ(ရောဂကင်း) ဟု သိမှတ်လော့။

Verse 10

यस्याभिन्नमिदं सर्वं यच्चेंगद्यञ्च नेंगति । तमुग्रमजरं देवं ध्यात्वा दुःखात्प्रमुच्यते ॥ १० ॥

ထိုသခင်အတွက် စကြဝဠာအလုံးစုံသည် မခွဲမခွာတစ်ရပ်တည်းဖြစ်၏—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်၏။ ထိုကြမ်းတမ်းသော်လည်း သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော အဇရ(မအို) ဒေဝကို ဓ్యာနပြုလျှင် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 11

अविकारमजं शुद्धं स्वप्रकाशं निरंजनम् । ज्ञानरुपं सदानंदं प्राहुर्वैमोक्षसाधनम् ॥ ११ ॥

မပြောင်းလဲသော၊ မမွေးဖွားသော၊ သန့်ရှင်းသော၊ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော၊ အညစ်အကြေးကင်းသော—အသိဉာဏ်အဖြစ်တည်ရှိ၍ အမြဲတမ်း အာနန္ဒဖြစ်သော ထိုတရားကို မောက္ခရောက်ရန် အမှန်တကယ်သော साधन ဟု ပညာရှိတို့ ကြေညာကြ၏။

Verse 12

यस्यावताररुपाणि ब्रह्माद्या देवतागणाः । समर्चयंति तं विद्याच्छाश्वतस्थानदं हरिम् ॥ १२ ॥

ဟရီ(ဗိဿနု) ကို အနန္တနေရာ(အမြဲတည်သော အဘိုဒ်) ပေးတော်မူသူဟု သိမှတ်လော့—ဘြဟ္မာနှင့် ဒေဝတော်အစုအဝေးတို့ပင် ထိုသခင်၏ အဝတာရရုပ်ပုံများကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 13

जितप्राणा जिताहाराः सदा ध्यानपरायणाः । हृदि पश्यंति यं सत्यं तं जामीहि सुखावहम् ॥ १३ ॥

အသက်ရှုကိုအနိုင်ယူ၍ အစားအစာကိုထိန်းချုပ်ကာ အမြဲတမ်း သမาธိ၌တည်သူတို့သည် နှလုံးအတွင်းရှိ သစ္စာတရားကိုမြင်ကြ၏—ထိုအမှန်တရားသည် အာနန္ဒကိုပေးသောအရာဟု သိမှတ်လော့။

Verse 14

निर्गुणोऽपि गुणाधारो लोकानुग्रहरुपधृक् । आकाशमध्यगः पूर्णस्तं प्राहुर्मोक्षदं नृणाम् ॥ १४ ॥

ဂုဏ် (guṇa) များကိုကျော်လွန်သော်လည်း ဂုဏ်အားလုံး၏အခြေခံတည်ရာဖြစ်၏။ လောကကိုကရုဏာဖြင့် အရုပ်အဆင်းကိုခံယူကာ အလုံးစုံပြည့်စုံ၍ အနှံ့အပြားတည်ရှိသူ—လူတို့အတွက် မောက္ခပေးသူဟု ဆိုကြ၏။

Verse 15

अध्यक्षः सर्वकार्याणां देहिनो हृदये स्थितः । अनूपमोऽखिलाधारस्तां देवं शरणं व्रजेत् ॥ १५ ॥

လုပ်ရပ်အားလုံး၏ အထက်ကွပ်ကဲသူ အမြင့်ဆုံးသည် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါ၏ နှလုံးအတွင်း၌ တည်၏။ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အလုံးစုံ၏ အခြေခံတည်ရာဖြစ်သော ထိုဘုရားသခင်ထံ သရဏဂမန ပြုလော့။

Verse 16

सर्वं संगृह्य कल्पांते शेते यस्तु जले स्वयम् । तं प्राहुर्मोक्षदं विष्णुं मुनयस्तत्त्वदर्शिनः ॥ १६ ॥

ကလ္ပအဆုံး၌ အရာအားလုံးကို ကိုယ်တော်ထဲသို့ ပြန်လည်စုဆောင်းယူပြီး ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်း ရေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူ၏။ တတ္တဝါကိုမြင်သော မုနိတို့က ကိုယ်တော်ကို မောက္ခပေးသော ဗိဿဏုဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 17

वेदार्थविद्भिः कर्मज्ञैरिज्यते विविधैर्मखैः । स एव कर्मफलदो मोक्षदोऽकामकर्मणाम् ॥ १७ ॥

ဝေဒအဓိပ္ပါယ်ကိုသိသူများနှင့် ကర్మကိုကျွမ်းကျင်သူများက မျိုးစုံသော ယဇ్ఞများဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ပူဇော်ကြ၏။ ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းက ကర్మ၏အကျိုးကိုပေးတော်မူပြီး ဆန္ဒမဲ့ကर्मပြုသူတို့အား မောက္ခကိုလည်း ပေးတော်မူ၏။

Verse 18

हव्यकव्यादिदानेषु देवतापितृरूपधृक् । भुंक्ते य ईश्वरोऽव्यक्तस्तं प्राहुर्मोक्षदं प्रभुम् ॥ १८ ॥

ဟဗျနှင့် ကဗျ စသော ပူဇော်သက္ကာများတွင် နတ်တို့နှင့် ပိတೃတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်၍ ထိုအလှူကို ခံယူသုံးဆောင်သော မမြင်နိုင်သည့် အရှင်ကို မောက္ခပေးသော အထွဋ်အမြတ်သခင်ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 19

ध्यातः प्रणमितो वापि पूजितो वापि भक्तितः । ददाति शाश्वतं स्थानं तं दयालुं समर्चयेत् ॥ १९ ॥

သတိဖြင့် ဓ్యာနပြုသော်လည်း၊ ဦးညွှတ်ပန်ကြားသော်လည်း၊ သဒ္ဓါဘက်တိဖြင့် ပူဇော်သော်လည်း၊ ထာဝရနေရာကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ကရုဏာရှင်ကို သင့်တော်စွာ ဆည်းကပ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 20

आधारः सर्वभूतानांमेको यः पुरुषः परः । जरामरणनिर्मुक्तो मोक्षदः सोऽव्ययो हरिः ॥ २० ॥

ဟရီသည် အမြင့်ဆုံး ပုရုရှ—ဒုတိယမရှိ တစ်ပါးတည်း—သတ္တဝါအားလုံး၏ အခြေခံအထောက်အပံ့ ဖြစ်တော်မူ၏။ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ လွတ်ကင်း၍ မပျက်မယွင်း၊ မောက္ခပေးသော အရှင်တော် ဖြစ်၏။

Verse 21

संपूज्य यस्य पादाब्जं देहिनोऽपि मुनीश्वर । अमृतत्वं भजंत्याशु तं विदुः पुरुषोत्तमम् ॥ २१ ॥

အို မုနိရှင်တို့၏ အရှင်၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူတို့ပင်လျှင် ထိုအရှင်၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်လျှင် အမြန်အမတ်တရားကို ရောက်ကြ၏။ ထိုအရှင်ကို ပုရုရှောတ္တမ (Puruṣottama) ဟု သိကြ၏။

Verse 22

आनन्दमजरं ब्रह्म परं ज्योतिः सनातनम् । परात्परतरं यञ्च तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ २२ ॥

အာနန္ဒပြည့်ဝ၍ မမွေးဖွားသော ဗြဟ္မန်၊ အမြင့်ဆုံး ထာဝရ အလင်းတော်၊ ထို့ပြင် အမြင့်ဆုံးထက်ပင် ပိုမြင့်သော အရာ—ဤသည်ပင် ဗိෂ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး အဘိုဒ် (parama-pada) ဖြစ်၏။

Verse 23

अद्वयं निगुणं नित्यमद्वितीयमनौपमम् । परिपूर्णं ज्ञानमयं विदुर्मोक्षप्रताधकम् ॥ २३ ॥

ပညာရှိတို့သည် ထိုအမှန်တရားကို အဒွယ (နှစ်မရှိ)၊ ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်သော၊ အမြဲတည်သော၊ ဒုတိယမရှိ အနှိုင်းမဲ့သော—ပြည့်စုံ၍ သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်တရားဖြစ်ကာ မောက္ခကို ပေးအပ်သူဟု သိကြသည်။

Verse 24

एवंभूतं परं वस्तु योगमार्गविधानतः । य उपास्ते सदा योगी स याति परमं पदम् ॥ २४ ॥

ထိုသို့သော အမြင့်ဆုံးသော အမှန်တရားကို ယောဂမဂ္ဂ၏ စည်းကမ်းနည်းလမ်းအတိုင်း အမြဲတမ်း ဥပာသနာ/သမาธိပြုသော ယောဂီသည် အမြင့်ဆုံးသော ပဒ (အခြေအနေ) သို့ ရောက်သည်။

Verse 25

परसर्वसंगपरित्यागी शमादिगुणसंयुतः । कामर्द्यैवर्जितोयोगी लभते परमं पदम् ॥ २५ ॥

အမျိုးမျိုးသော အလွန်အကျွံချိတ်ဆက်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ သမ (စိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း) စသည့် ဂုဏ်တရားများနှင့် ပြည့်စုံကာ ကာမ (လိုချင်တပ်မက်မှု) နှင့် အလေးအနက်မရှိခြင်း/ပျင်းရိခြင်းကင်းသော ယောဂီသည် အမြင့်ဆုံးသော ပဒကို ရရှိသည်။

Verse 26

नारद उवाच । कर्मणा केन योगस्य सिद्धिर्भवति योगिनाम् । तदुपायं यथातत्त्वं ब्रूहि मे वदतां वर ॥ २६ ॥

နာရဒက ပြောသည်။ “ယောဂီတို့အတွက် ယောဂ၏ စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) သည် မည်သည့် ကర్మ (လုပ်ရပ်) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သနည်း။ အပြောအဆိုတွင် အကောင်းဆုံးသောသူရေ၊ အမှန်တရားအတိုင်း—တကယ်တမ်းအတိုင်း—ထိုနည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။”

Verse 27

सनक उवाच । ज्ञानलभ्यं परं मोक्षं प्राहुस्तत्त्वार्थचिंतकाः । यज्ज्ञानं भक्तिमूलं च भक्तिः कर्मवतां तथा ॥ २७ ॥

သနကက ပြောသည်။ “တတ္တဝါအဓိပ္ပါယ်ကို စဉ်းစားသူတို့က အမြင့်ဆုံးသော မောက္ခသည် ဉာဏ်ဖြင့် ရနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ထိုဉာဏ်၏ အမြစ်မှာ ဘက္တိ (သဒ္ဓါ-အပ်နှံမှု) ဖြစ်၏; ကర్మပြုသူတို့အတွက်လည်း ဘက္တိပင် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။”

Verse 28

दानानि यज्ञा विविधास्तीर्थयात्रादयः कृताः । येन जन्मसहस्त्रेषु तस्य भक्तिर्भवेद्धरौ ॥ २८ ॥

ဒါနပေးကမ်းခြင်း၊ ယဇ္ဉပူဇာအမျိုးမျိုး၊ သီရ္ထယာထရာ (ဘုရားသန့်နေရာသို့ ဘုရားဖူးခရီး) စသည့် ကုသိုလ်များကို မွေးဖွားမှုထောင်ပေါင်းများတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သူ—ထိုကောင်းမှုကြောင့် ဟရီ (ဗိဿနု) အပေါ် ဘက္တိ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 29

अक्षयः परमो धर्मो भक्तिलेशेन जायते । श्रद्धया परया चैव सर्वं पापं प्रणश्यति ॥ २९ ॥

မပျက်မယွင်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဓမ္မသည် ဘက္တိ၏ အနည်းငယ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်စုံတစ်ရာမှပင် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့ပြင် အမြင့်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် အပြစ်အားလုံး လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 30

सर्वपापेषु नष्टेषु बुद्धिर्भवति निर्मला । सैव बुद्धिः समाख्याता ज्ञानशब्देन सूरिभिः ॥ ३० ॥

အပြစ်အားလုံး ပျက်စီးသွားသောအခါ ဉာဏ် (buddhi) သန့်ရှင်းလာသည်။ ထိုသန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ကိုပင် ပညာရှိတို့က “ဂျ္ဉာန” (အသိပညာ) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 31

ज्ञानं च मोक्षदं प्राहुस्तज्ज्ञानं योगिनां भवेत् । योगस्तु द्विविधः प्रोक्तः कर्मज्ञानप्रभेदतः ॥ ३१ ॥

အသိပညာ (jñāna) သည် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို jñāna သည် ယောဂီတို့၌ ရှိရမည်။ ထို့ပြင် ယောဂသည် ကမ္မနှင့် ဂျ္ဉာန ဟူသော ခွဲခြားမှုအရ နှစ်မျိုးရှိသည်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 32

क्रियायोगं विना नॄणां ज्ञानयोगो न सिध्यति । क्रियायोगरतस्तस्माच्छ्रद्धया हरिमर्चयेत् ॥ ३२ ॥

လူသားတို့အတွက် ကရိယာယောဂ (မှန်ကန်သော လုပ်ဆောင်မှု၏ စည်းကမ်း) မရှိလျှင် ဂျ္ဉာနယောဂ မအောင်မြင်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ကရိယာယောဂ၌ အားထုတ်နေသူသည် သဒ္ဓါဖြင့် ဟရီ (ဗိဿနု) ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုသင့်သည်။

Verse 33

द्विजभूम्यग्निसूर्याम्बुधातुहृञ्चित्रसंज्ञिताः । प्रतिमाः केशवस्यैता पूज्य एतासु भक्तितः ॥ ३३ ॥

ကေရှဝ၏ ပုံတော်များ (pratimā) ကို ဒွိဇ၊ ဘူမိ၊ အဂ္နိ၊ စူရျ၊ အမ္ဗု၊ ဓာတု၊ ဟృတ်၊ စိတ္ရ ဟူသော အမည်များဖြင့် ခေါ်ကြသည်။ ထိုရုပ်ပုံများ၌ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 34

कर्मणा मनसा वाचा परिपीडापराङ्मुखः । तस्मात्सर्वगतं विष्णुं पूजयेद्भक्तिसंयुतः ॥ ३४ ॥

ကိုယ်ကာယ၊ စိတ်နှလုံး၊ နှုတ်ကပတ်တို့ဖြင့် အခြားသူကို နာကျင်စေခြင်းမှ လှည့်ကာ ရှောင်ကြဉ်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် အလုံးစုံ၌ ပြန့်နှံ့တော်မူသော ဗိဿဏုကို ဘက္တိနှင့် ယုံကြည်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 35

अहिंसा सत्यमक्रोधो ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ । अनीर्ष्या च दया चैव योगयोरूभयोः समाः ॥ ३५ ॥

အဟിംသာ (အကြမ်းမဖက်ခြင်း)၊ သစ္စာတရား၊ အမျက်မရှိခြင်း၊ ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းစွာနေထိုင်ခြင်း)၊ မပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း၊ မနာလိုမရှိခြင်းနှင့် ကရုဏာ—ဤအရာတို့သည် ယောဂလမ်းနှစ်မျိုးစလုံးတွင် တူညီစွာ အရေးကြီးသည်။

Verse 36

चराचरात्मकं विश्वं विष्णुरेव सनातनः । इति निश्चित्य मनसा योगद्वितयमभ्यसेत् ॥ ३६ ॥

လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အပါအဝင် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် ထာဝရ ဗိဿဏုတော်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်ဟု စိတ်၌ အတည်ပြုကာ၊ ယောဂနှစ်မျိုး၏ စည်းကမ်းကို လေ့ကျင့်ရမည်။

Verse 37

आत्मवत्सर्वभूतानि ये मन्यंते मनीषिणः । ते जानंति परं भावं देवदेवस्य चक्रिणः ॥ ३७ ॥

သတ္တဝါအားလုံးကို မိမိ၏ အတ္တမကဲ့သို့ ထင်မြင်ကြသော ပညာရှိတို့သည်၊ ဒေဝဒေဝ (နတ်တို့၏နတ်) ဖြစ်၍ စက်ရကိုင်တော်မူသော အရှင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး သဘာဝကို အမှန်တကယ် သိကြသည်။

Verse 38

यदि क्रोधादिदुष्टात्मा पूजाध्यानपरो भवेत् । न तस्य तुष्यते विष्णुर्यतो धर्मपतिः स्मृतः ॥ ३८ ॥

လူတစ်ယောက်သည် ပူဇော်ပွဲနှင့် သမာဓိကို အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်သည် ဒေါသစသည့် အညစ်အကြေးများကြောင့် ပျက်စီးနေပါက ဗိဿဏုဘုရားသည် မနှစ်သက်တော်မူပါ၊ အကြောင်းမှာ ဗိဿဏုသည် ဓမ္မ၏ အရှင်ဟု မှတ်ယူကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 39

यदि कामादिदुष्टात्मा देव पूजापरो भवेत् । दंभाचारः स विज्ञेयः सर्वपातकिभिः समः ॥ ३९ ॥

အတွင်းစိတ်ကို ကာမတဏှာနှင့် အခြားအပြစ်များက ပျက်စီးစေထားသူက ဘုရားကို ပူဇော်ရာတွင် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်လာပါက ထိုသူကို ဟန်ဆောင်သူဟု သိရမည်၊ သူ၏အကျင့်သည် အပြစ်သားအားလုံးနှင့် တူညီသည်။

Verse 40

तपः पूजाध्यानपरोयस्त्वसूयारतो भवेत् । तत्तपः सा च पूजा च तद्ध्यानं हि निरर्थकम् ॥ ४० ॥

သို့ရာတွင် တပဿ (အာသီတ)၊ ပူဇော်ပွဲနှင့် သမာဓိကို အလွန်အမင်း လုပ်ဆောင်သူက မနာလိုမှု၊ အပြစ်ရှာမှုတို့တွင် စွဲလမ်းလာပါက ထိုတပဿ၊ ထိုပူဇော်မှု၊ ထိုသမာဓိတို့သည် အမှန်တကယ် အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွားသည်။

Verse 41

तस्मात्सर्वात्मकं विष्णुं शमादिगुणतत्परः । मुक्तयर्थमर्चयेत्सम्यक् क्रियायोगपरो नरः ॥ ४१ ॥

ထို့ကြောင့် သမာ (စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု) စသည့် ဂုဏ်သတ္တိများကို အာရုံစိုက်သူသည် အရာအားလုံး၏ အတ္တမဖြစ်သော ဗိဿဏုကို မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) အတွက် ကရိယာယောဂ (စည်းကမ်းတကျ ဝိညာဉ်ရေး လေ့ကျင့်မှု) ဖြင့် မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 42

कर्मणा मनसा वाचा सर्वलोकहिते रतः । समर्चयति देवेशं क्रियायोगः स उच्यते ॥ ४२ ॥

လူတစ်ယောက်သည် ကိုယ်ကာယ၊ စိတ်နှလုံးနှင့် နှုတ်ကပတ်တို့ဖြင့် လောကရှိ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို ရည်ရွယ်ကာ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ပါက ထိုအရာကို ကရိယာယောဂ—သန့်ရှင်းသော လုပ်ဆောင်မှု၏ ယောဂ—ဟု ခေါ်သည်။

Verse 43

नारायणं जगद्योनिं सर्वांतयर्यामिणं हरिम् । स्तोत्राद्यैः स्तौति यो विष्णुं कर्मयोगी स उच्यते ॥ ४३ ॥

ကမ္ဘာလောက၏ မူလအမြစ်ဖြစ်သော နာရာယဏ၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း အန္တర్యာမိအဖြစ် တည်ရှိသော ဟရီ—ဤဗိဿနုကို စတုတ္တရသီချင်းများနှင့် ပူဇော်ကာ ချီးမွမ်းသူကို ကမ္မယောဂီ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 44

उपवासादिभिश्चैव पुराणश्रवणादिभिः । पुष्पाद्यैश्चार्चनं विष्णोः क्रियायोग उदाहृतः ॥ ४४ ॥

အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ဝတ်ပြုကျင့်စဉ်များ၊ ပုရာဏာများကို နားထောင်ခြင်းနှင့် အလားတူ လေ့ကျင့်မှုများ၊ ပန်းနှင့် အလှူပစ္စည်းများဖြင့် ဗိဿနုကို အာရ္စနာပြုခြင်း—ဤအရာကို ကရိယာယောဂ ဟု ကြေညာသည်။

Verse 45

एवं भक्तिमतां विष्णौ क्रियायोगरतात्मनाम् । सर्वपापानि नश्यंति पूर्वजन्मार्जितानि वै ॥ ४५ ॥

ထို့ကြောင့် ဗိဿနု၌ ဘက္တိရှိ၍ ကရိယာယောဂ၌ စိတ်နှလုံးမြုပ်နှံနေသူတို့အတွက်၊ ယခင်ဘဝများမှ စုဆောင်းလာသော အပြစ်များအပါအဝင် အပြစ်အားလုံး ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 46

पापक्षयाच्छुद्वमतिर्वांछति ज्ञानमुत्तमम् । ज्ञानं हि मोक्षदं ज्ञेयं तदुपायं वदामि ते ॥ ४६ ॥

အပြစ်များ ကုန်ခမ်းသွားသောအခါ စိတ်သည် သန့်ရှင်းလာ၍ အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ကို လိုလားတောင့်တသည်။ ဉာဏ်သည် မောက္ခကို ပေးသောအရာဟု သိရမည်; ထိုသို့ရရန် နည်းလမ်းကို သင်အား ငါ ပြောမည်။

Verse 47

चराचरात्मके लोके नित्यं चानित्यमेव च । सम्यग् विचारयेद्धीमान्सद्भिः शास्त्रार्थकोविदैः ॥ ४७ ॥

လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော ဤလောက၌၊ ပညာရှိသည် သာသနာကျမ်း၏ အဓိပ္ပါယ်မှန်ကို ကျွမ်းကျင်သည့် သုတေသနကောင်းသူများနှင့်အတူ၊ နိစ္စနှင့် အနိစ္စကို မှန်ကန်စွာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်သင့်သည်။

Verse 48

अनित्यास्तु पदार्था वै नित्यमेको हरिः स्मृतः । अनित्यानि परित्यज्य नित्यमेव समाश्रयेत् ॥ ४८ ॥

အရာဝတ္ထုအားလုံးသည် အနိစ္စဖြစ်၏။ ထာဝရဖြစ်သူဟာရီ (Hari) တစ်ပါးတည်းကိုသာ အမြဲတမ်းဟု မှတ်ယူကြ၏။ ထို့ကြောင့် ယာယီသောအရာတို့ကို စွန့်၍ ထာဝရအရှင်ထံသာ ခိုလှုံရမည်။

Verse 49

इहामुत्र च भोगेषु विरक्तश्च तथा भवेत् । अविरक्तो भवेद्यस्तु स संसारे प्रवर्तते ॥ ४९ ॥

ဤလောကနှင့် နောက်လောကတို့၏ ခံစားပျော်ရွှင်မှုများအပေါ်တွင်လည်း ဝိရက္တဖြစ်လာရမည်။ ဝိရက္တမဖြစ်သူသည် သံသရာအတွင်း ဆက်လက်လှုပ်ရှား၍ လည်ပတ်နေ၏။

Verse 50

अनित्येषु पदार्थेषु यस्तु रागी भवेन्नरः । तस्य संसारविच्छित्तिः कदाचिन्नैव जायते ॥ ५० ॥

အနိစ္စသောအရာဝတ္ထုများအပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်က ရာဂဖြစ်လာလျှင်၊ ထိုသူအတွက် သံသရာဖြတ်တောက်ခြင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ မပေါ်ပေါက်နိုင်။

Verse 51

शमादिगुणसंपन्नो मुमुक्षुर्ज्ञानमभ्यसेत् । शमादिगुणहीनस्य ज्ञानं नैव च सिध्यति ॥ ५१ ॥

ရှမ (śama) စသည့် ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံသော မုမုက္ရှု (လွတ်မြောက်လိုသူ) သည် ဉာဏ်ပညာကို လေ့ကျင့်ရမည်။ ထိုဂုဏ်သတ္တိများမရှိသူအတွက် ဉာဏ်သည် အမှန်တကယ် မအောင်မြင်နိုင်။

Verse 52

रागद्वेषविहीनो यः शमादिगुणसंयुतः । हरिध्यानपरो नित्यं मुमुक्षुरभिधीयते ॥ ५२ ॥

ရာဂနှင့် ဒွေသ မရှိဘဲ၊ ရှမ (śama) စသည့် ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံကာ၊ ဟာရီကို အမြဲတမ်း ဓ്യာနပြုနေသူကို မုမုက္ရှု (လွတ်မြောက်လိုသူ) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 53

चतुर्भिः साधनैरेभिर्विशुद्धमतिरुच्यते । सर्वगं भावयेद्विष्णुं सर्वभूतदयापरः ॥ ५३ ॥

ဤလေ့ကျင့်မှုလေးပါးကြောင့် စိတ်ဉာဏ်သည် သန့်ရှင်းပြတ်သားလာသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာဖြင့် အလုံးစုံပျံ့နှံ့တော်မူသော ဗိဿဏုကို အမြဲတမ်း စိတ်တွင် သမ္မာသတိဖြင့် တရားသုံးသပ်ရမည်။

Verse 54

क्षराक्षरात्मकं विश्वं व्याप्य नारायणः स्थितः । इति जानाति यो विप्रतज्ज्ञानं योगजं विदुः ॥ ५४ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ပျက်စီးနိုင်သော (ခ္ဓရ) နှင့် မပျက်စီးသော (အခ္ဓရ) တို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို နာရာယဏသည် အနှံ့အပြား လွှမ်းခြုံကာ အတွင်း၌ တည်ရှိတော်မူသည်ဟု သိမြင်သူ၏ အဘိဓမ္မဉာဏ်ကို ပညာရှိတို့က ယောဂမှ ပေါက်ဖွားသော ဉာဏ်ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 55

योगोपायमतो वक्ष्ये संसारविनिवर्त्तकम् । योगो ज्ञानं विशुद्धं स्यात्तज्ज्ञानं मोक्षदं विदुः ॥ ५५ ॥

ထို့ကြောင့် သံသရာလှည့်လည်မှုမှ ပြန်လှည့်စေသော ယောဂ၏နည်းလမ်းကို ငါပြောမည်။ ယောဂဟူသည် သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာဖြစ်ပြီး၊ ထိုဉာဏ်ပညာကို ပညာရှိတို့က မောက္ခကို ပေးသောအရာဟု သိကြသည်။

Verse 56

आत्मानं द्विविधं प्राहुः परापरविभेदतः । द्वे ब्रह्मणी वेदितव्ये इति चाथर्वर्णी श्रुतिः ॥ ५६ ॥

အတ္တမန်ကို အမြင့်နှင့် အနိမ့်ဟူ၍ ခွဲခြားကာ နှစ်မျိုးရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုနည်းတူ အထရ္ဝဏ သြတိကလည်း သိရမည့် ဗြဟ္မန် နှစ်ပါးရှိသည်ဟု သင်ကြားသည်။

Verse 57

परस्तु निर्गुणः प्रोक्तो ह्यहंकारयुतोऽपरः । तयोरभेदविज्ञानं योग इत्यभिधीयते ॥ ५७ ॥

အမြင့်သောအတ္တမန်ကို ဂုဏ်လက္ခဏာမဲ့ (နိရ္ဂုဏ) ဟု ဆိုကြပြီး၊ အနိမ့်သောအတ္တမန်သည် အဟင်္ကာရ (အတ္တမာန်) နှင့် တွဲဖက်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ နှစ်ပါး၏ မခွဲခြားတူညီမှုကို သိမြင်သော ဉာဏ်ကို ယောဂဟု ခေါ်သည်။

Verse 58

पंचभूतात्मके देहे यः साक्षी हृदये स्थितः । अपरः प्रोच्यते सद्भिः परमात्मा परः स्मृतः ॥ ५८ ॥

ဓာတ်ငါးပါးဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသော ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ နှလုံး၌တည်နေသော သက်သေတော်ကို ပညာရှိတို့က «အပရ» ဟုခေါ်ကြ၏။ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်ကို «ပရ» ပရမတ္တမန်ဟု မှတ်ယူကြ၏။

Verse 59

शरीरं क्षेव्रमित्याहुस्तत्स्थः क्षेत्रज्ञ उच्यते । अव्यक्तः परमः शुद्धः परिपूर्ण उदाहृतः ॥ ५९ ॥

ကိုယ်ခန္ဓာကို «က்ஷೇತ್ರ» (လယ်ကွင်း) ဟုဆိုကြပြီး၊ ထိုအတွင်းတည်နေသူကို «က்ஷೇತ್ರဇ్ఞ» (လယ်ကွင်းကိုသိသူ) ဟုခေါ်ကြ၏။ ထိုသူသည် မထင်ရှားသော၊ အမြင့်ဆုံးသော၊ သန့်ရှင်းသော၊ ကိုယ်တိုင်ပြည့်စုံသော အဖြစ်ဟု ဖော်ပြကြ၏။

Verse 60

यदा त्वभेदविज्ञानं जीवात्मपरमात्मनोः । भवेत्तदा मुनिश्रेष्ठ पाशच्छेदोऽपरात्मनः ॥ ६० ॥

သို့ရာတွင် ဇီဝအတ္တမန်နှင့် ပရမတ္တမန်တို့ မခွဲခြားသိမြင်မှု ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ၊ အို မုနိတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးရေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ချည်နှောင်နေသော အတ္တမန်၏ ချည်ကွင်းများသည် ဖြတ်တောက်ကွဲပြားသွား၏။

Verse 61

एकः शुद्धोऽक्षरो नित्यः परमात्मा जगन्मयः । नृणां विज्ञानभेदेन भेदवानिव लक्ष्यते ॥ ६१ ॥

ပရမတ္တမန်သည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်၍ သန့်ရှင်း၊ မပျက်စီးနိုင်၊ နိစ္စ၊ လောကတစ်လောကလုံးကို ပြည့်နှံ့စေသော အဖြစ်တော်ရှိ၏။ သို့သော် လူတို့၏ သိမြင်မှုကွာခြားခြင်းကြောင့် များစွာကွဲပြားသကဲ့သို့ မြင်ရ၏။

Verse 62

एकमेवाद्वितीयं यत्परं ब्रह्म सनातनम् । गीयमानं च वेदांतैस्तस्मान्नास्ति परं द्विज ॥ ६२ ॥

အမြင့်ဆုံး သနာတန ဘြဟ္မန်သည် တစ်ပါးတည်းသာရှိ၍ ဒုတိယမရှိ။ ဝေဒാന്തတို့ကလည်း ထိုအကြောင်းကို သီဆိုချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇ၊ ထိုအရာထက် မြင့်သောအရာ မရှိ။

Verse 63

न तस्य कर्म कार्यं वा रुपं वर्णमथापि वा । कर्त्तृत्वं वापि भोक्तृत्वं निर्गुणस्य परात्मनः ॥ ६३ ॥

နိရ္ဂုဏ ပရမအတ္တမန်အတွက် လုပ်ဆောင်မှုလည်း မရှိ၊ ပြုလုပ်ရမည့် အလုပ်လည်း မရှိ။ ရုပ်သဏ္ဌာန်လည်း မရှိ၊ အရောင်လည်း မရှိ။ ဂုဏ်လက္ခဏာကင်းသော ပရမအတ္တမန်၌ လုပ်သူဖြစ်ခြင်းနှင့် ခံစားသူဖြစ်ခြင်း မရှိ။

Verse 64

निदानं सर्वहेतूनां तेजो यत्तेजसां परम् । किमप्यन्यद्यतो नास्ति तज्ज्ञेयं मुक्तिहेतवे ॥ ६४ ॥

အကြောင်းရင်းအားလုံး၏ အရင်းမြစ်ဖြစ်သော အလင်းများအပေါ် အလင်းအမြင့်ဆုံး—၎င်းထက် အခြားအရာ မရှိသော ထိုအရာကို မုက္ခအကြောင်းအဖြစ် သိမြင်ရမည်။

Verse 65

शब्दब्रह्ममयं यत्तन्महावाक्यादिकं द्विज । तद्विचारोद्भवं ज्ञानं परं मोक्षस्य साधनम् ॥ ६५ ॥

အို ဒွိဇ၊ သဗ္ဒ-ဗြဟ္မဖြစ်သော မဟာဝါကျများနှင့် အခြား ဝေဒဝါကျများကို စိစစ်ဆင်ခြင်လျှင် အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထိုအမြင့်ဆုံး ဉာဏ်ပညာသည် မုက္ခသို့ ရောက်ရန် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

Verse 66

सम्यग्ज्ञानविहीनानां दृश्यते विविधं जगतग् । परमज्ञानिनामेतत्परब्रह्मात्मकं द्विज ॥ ६६ ॥

မှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာ မရှိသူတို့အတွက် လောကသည် မျိုးစုံကွဲပြားသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။ သို့သော် အမြင့်ဆုံး သိမြင်သူတို့အတွက်၊ အို ဒွိဇ၊ ဤလောကတစ်ခုလုံးသည် ပရဗြဟ္မ၏ သဘာဝတည်းဟူ၏။

Verse 67

एक एव परानन्दो निर्गुणः परतः परः । भाति विज्ञानभेदेन बहुरुपधरोऽव्ययः ॥ ६७ ॥

ပရမအာနန္ဒသည် တစ်ပါးတည်း—နိရ္ဂုဏ၊ အလွန်အထက် အလွန်အထက်တည်း။ သို့ရာတွင် သိမြင်မှုကွဲပြားခြင်းကြောင့် မပျက်မယွင်းသော တစ်ပါးတည်းသည် ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံကို ဆောင်သကဲ့သို့ ထင်ရှားလာသည်။

Verse 68

मायिनो मायया भेदं पश्यन्ति परमात्मनि । तस्मान्मायां त्यजेद्योगान्मुमुक्षुर्द्विजसत्तम् ॥ ६८ ॥

မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သူတို့သည် ပရမಾತ్మာအတွင်း ကွဲပြားမှုကို မြင်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇသတ္တမ၊ မုက္ခကိုလိုလားသူသည် ယောဂဖြင့် မာယာကို စွန့်ပယ်ရမည်။

Verse 69

नासद्रूपान सद्रूपा माया नैवोभयात्मिका । अनिर्वाच्या ततो ज्ञेया भेदबुद्धिप्रदार्यिनी ॥ ६९ ॥

မာယာသည် မအမှန်၏သဘောလည်း မဟုတ်၊ အမှန်၏သဘောလည်း မဟုတ်၊ နှစ်မျိုးလုံး၏သဘောလည်း မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ဖော်ပြမရသောအရာဟု သိရမည်၊ သို့ရာတွင် ကွဲပြားသဘောကို ပေးပို့ကာ ဉာဏ်ကို ခွဲထုတ်စေသောအရာဖြစ်၏။

Verse 70

मायैव ज्ञानशब्देन बुद्ध्यते मुनिसत्तम । तस्मादज्ञानविच्छेदो भवेद्रौजितमायिनाम् ॥ ७० ॥

အို မုနိသတ္တမ၊ “အသိပညာ” ဟူသောစကားဖြင့် နားလည်ရသည်မှာ မာယာကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မာယာကို ဖယ်ရှားပြီးသူတို့အတွက် အဝိဇ္ဇာကို ဖြတ်တောက်ခြင်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 71

सनातनं परं ब्रह्म ज्ञानशब्देन कथ्यते । ज्ञानिनां परमात्मा वै हृदि भाति निरन्तरम् ॥ ७१ ॥

အနန္တကာလရှိသော ပရဘရဟ္မကို “အသိပညာ” ဟူသောစကားဖြင့် ခေါ်ဆိုကြ၏။ အသိရှိသူတို့အတွက် ပရမాత್ಮာသည် နှလုံးအတွင်း အစဉ်မပြတ် တောက်ပလျက်ရှိ၏။

Verse 72

अज्ञानं नाशयेद्योगी योगेन मुनिसत्तम । अष्टांगैः सिद्ध्यते योगस्तानि वक्ष्यामि तत्त्वतः ॥ ७२ ॥

အို မုနိသတ္တမ၊ ယောဂီသည် ယောဂဖြင့် အဝိဇ္ဇာကို ဖျက်ဆီးရမည်။ ယောဂသည် အင်္ဂါရှစ်ပါးဖြင့် ပြည့်စုံ၏၊ ထိုအင်္ဂါတို့ကို အမှန်တရားအတိုင်း ငါရှင်းပြမည်။

Verse 73

यमाश्च नियमाश्चैव आसनानि च सत्तम । प्राणायामः प्रत्याहारो धारणा ध्यानमेव च ॥ ७३ ॥

အို သီလကောင်းသူတို့အထဲမှ အကောင်းဆုံးရေ—ယမ၊ နိယမ၊ အာသန၊ ပြာဏာယာမ၊ အာရုံပြန်ဆုတ်ခြင်း၊ ဓာရဏာနှင့် ဓျာနတို့ကိုလည်း လေ့ကျင့်ရမည်။

Verse 74

समाधिश्च मुनिश्रेष्ट योगाङ्गानि यथाक्रमम् । एषां संक्षेपतो वक्ष्ये लक्षणानि मुनीश्वर ॥ ७४ ॥

အို မုနိတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ—သမာဓိကိုလည်း ထည့်၍ ယောဂအင်္ဂများကို အစဉ်လိုက်တကျ ပြောမည်။ အို မုနိရှင်၊ ထိုအရာတို့၏ လက္ခဏာကို အကျဉ်းချုပ်၍ ငါဆိုမည်။

Verse 75

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ । अक्रोधस्चानसूया च प्रोक्ताः संक्षेपतो यमाः ॥ ७५ ॥

အဟിംသာ၊ သစ္စာ၊ မခိုးယူခြင်း(အஸ္တေယ)၊ ဗြဟ္မစရိယ၊ မပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း(အပရိဂ္ရဟ)၊ ဒေါသမရှိခြင်းနှင့် မနာလိုမရှုမမြင်ခြင်း—ဤတို့ကို အကျဉ်းချုပ်၍ ယမဟု ဆိုကြသည်။

Verse 76

सर्वेषामेव भूतानामक्लेशजननं हि यत् । अहिंसा कथिता सद्भिर्योगसिद्धिप्रदायिनी ॥ ७६ ॥

သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ဒုက္ခကင်းစေသော အရာကို အဟിംသာဟု ခေါ်ကြသည်။ သဒ္ဓါရှိသော အမြတ်သူတို့က ယောဂအောင်မြင်မှုကို ပေးသော အရာဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 77

यथार्थकथनं यञ्च धर्माधर्मविवेकतः । सत्यं प्राहुर्मुनिश्रेष्ट अस्तेयं श्रृणु साम्प्रतम् ॥ ७७ ॥

အို မုနိတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ—ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို ခွဲခြားသိမြင်၍ အရာအတိုင်းအမှန်ကို ပြောခြင်းကို သစ္စာဟု ဆိုကြသည်။ ယခု မခိုးယူခြင်း(အஸ္တေယ)ကို နားထောင်လော့။

Verse 78

चौर्येण वा बलेनापि परस्वहरणं हि यत् । स्तेयमित्युच्यते सद्भिरस्तेयं तद्विपर्ययम् ॥ ७८ ॥

လျှို့ဝှက်ခိုးယူခြင်းဖြစ်စေ အင်အားသုံးယူခြင်းဖြစ်စေ အခြားသူ၏ပစ္စည်းကို ယူဆောင်သွားခြင်းကို သဒ္ဓါရှိသောသူတို့က «စတေယ» (ခိုးမှု) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို၏ပြန်ဘက်သည် «အစတေယ» (မခိုးခြင်း) ဖြစ်သည်။

Verse 79

सर्वत्र मैथुनत्यागो ब्रह्मचर्यं प्रकीर्त्तितम् । ब्रह्मचर्यपरित्यागाज्ज्ञानवानपि पातकी ॥ ७९ ॥

အခြေအနေတိုင်းတွင် မေထုန်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းကို «ဗြဟ္မစရိယ» ဟု ကြေညာထားသည်။ ဗြဟ္မစရိယကို စွန့်ပစ်လျှင် ပညာရှိသူပင်လျှင် အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 80

सर्वसंगपरित्यागी मैथुनेयस्तु वर्त्तते । स चंडालसमो ज्ञेयः सर्ववर्णबहिष्कृतः ॥ ८० ॥

လောကီဆက်နွယ်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ထားသော်လည်း မေထုန်အာသီသဖြင့် နေထိုင်သော «မေထုနေယ» ဖြစ်နေသေးလျှင် ထိုသူကို «စဏ္ဍာလ» နှင့်တူသူဟု သိရမည်၊ ဝဏ္ဏအားလုံးမှ ပယ်ဖျက်ခံရသူ ဖြစ်သည်။

Verse 81

यस्तु योगरतो विप्र विषयेषु स्पृहान्वितः । तत्संभाषणमात्रेण ब्रह्महत्या भवेन्नृणाम् ॥ ८१ ॥

အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ယောဂ၌ အားထုတ်နေသော်လည်း အာရုံဝတ္ထုများအပေါ် လိုလားတပ်မက်မှု ပြည့်နှက်နေသူနှင့် စကားပြောရုံသာဖြင့်ပင် လူတို့သည် «ဗြဟ္မဟတ္တျာ» ဟူသော အလွန်ကြီးမားသည့် အပြစ်ကို ခံရသည်။

Verse 82

सर्वसंगपरित्यागी पुनः संगी भवेद्यदि । तत्संगसंगिनां संगान्महापातकदोषभाक् ॥ ८२ ॥

ဆက်နွယ်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ထားသူက ပြန်လည်၍ ဆက်နွယ်လာပါက ထိုကဲ့သို့သော ဆက်နွယ်မှုနှင့် ဆက်နွယ်နေသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် «မဟာပာတက» ဟူသော အလွန်ကြီးမားသည့် အပြစ်၏ အညစ်အကြေးကို ခံရသည်။

Verse 83

अनादानं हि द्रव्याणामापद्यपि मुनीश्वर । अपरिग्रह इत्युक्तो योगसंसिद्धिकारकः ॥ ८३ ॥

အို မုနိရှင်မြတ်၊ အကျပ်အတည်းကြုံရသော်လည်း ပစ္စည်းဥစ္စာတို့ကို မခံယူမယူခြင်းကို «အပရိဂ္ရဟ» (မပိုင်ဆိုင်မကပ်လှမ်းခြင်း) ဟု ခေါ်ကြပြီး ယောဂအောင်မြင်မှုနှင့် ပြည့်စုံခြင်း၏ အကြောင်းတရားဟု ဆိုကြသည်။

Verse 84

आत्मनस्तु समुत्कर्षादतिनिष्ठुरभाषणम् । क्रोधमाहुर्धर्मविदो ह्यक्रोधस्तद्विपर्ययः ॥ ८४ ॥

ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြင့်မြတ်ကြီးမြတ်သည်ဟု ထင်ကာ ထွက်ပေါ်လာသော ကြမ်းတမ်းသည့် စကားပြောခြင်းကို ဓမ္မသိသူတို့က «ကရောဓ» (ဒေါသ) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ထို၏ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ «အကရောဓ» (ဒေါသမရှိခြင်း) ဖြစ်သည်။

Verse 85

धनाद्यैरधिकं दृष्ट्वा भृशं मनसि तापनम् । असूया कीर्तिता सद्भिस्तत्त्यागो ह्यनसूयता ॥ ८५ ॥

သူတစ်ပါးက ငွေကြေးစသည်တို့ဖြင့် ကိုယ့်ထက်သာလွန်နေသည်ကို မြင်၍ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ပူလောင်ခြင်းကို သဒ္ဓါရှိသူတို့က «အသူယာ» (မနာလိုခြင်း) ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် «အနသူယတာ» (မနာလိုမဖြစ်ခြင်း) ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 86

एवं संक्षेपतः प्रोक्ता यमा विबुधसत्तम । नियमानपि वक्ष्यामितुभ्यं ताञ्छृणु नारद ॥ ८६ ॥

ဤသို့ အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် ယမများကို ပြောကြားပြီးပြီ၊ ဉာဏ်ပညာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။ ယခု နိယမများကိုလည်း သင့်အား ပြောမည်၊ နာရဒာရေ၊ နားထောင်လော့။

Verse 87

तपःस्वाध्यायसंतोषाः शौचं च हरिपूजनम् । संध्योपासनमुख्याश्च नियमाः परिकीर्त्तिताः ॥ ८७ ॥

တပ (အတင်းအကျပ်ကျင့်သုံးခြင်း)၊ ဆွာဓျာယ (ကိုယ်တိုင်လေ့လာခြင်း)၊ သန္တောသ (ကျေနပ်တင်းတိမ်ခြင်း)၊ သောချ (သန့်ရှင်းမှု) နှင့် ဟရီကို ပူဇော်ခြင်း၊ ထို့ပြင် အထူးအရေးကြီးဆုံးဖြစ်သော သန္ဓျာဝတ်ပြုခြင်းတို့ကို «နိယမ» (စည်းကမ်းလိုက်နာမှု) ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 88

चांद्रायणादिभिर्यत्र शरीरस्य विशोषणम् । तपो निगदितं सद्भिर्योगसाधनमुत्तमम् ॥ ८८ ॥

စန္ဒြာယဏာ စသည့် ဝတ္တများဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းသိမ်း၍ ပိန်ပါးစေသော အကျင့်ကို သဒ္ဓါရှိသူတို့က «တပဿ» ဟု ခေါ်ကြပြီး ယောဂကို ပြည့်စုံစေရာ အမြင့်ဆုံး နည်းလမ်းဟု ဆိုကြသည်။

Verse 89

प्रणवस्योपनिषदां द्वादशार्णस्य च द्विज । अष्टाक्षरस्य मंत्रस्य महावाक्यचयस्य च ॥ ८९ ॥

အို ဒွိဇ၊ ဤသင်ကြားချက်သည် ပရာဏဝ (အိုမ်) အပနိသဒ် သဒ္ဓမ္မ၊ အက္ခရာ ၁၂ လုံး မန္တရ၊ အက္ခရာ ၈ လုံး မန္တရ၊ ထို့ပြင် ဝေဒ မဟာဝာကျများ၏ စုစည်းမှုကိုလည်း ဆိုလိုသည်။

Verse 90

जपः स्वाध्याय उदितो योगसाधनमुत्तमम् । स्वाध्यायं यस्त्यजेन्मूढस्तस्य योगो न सिध्यति ॥ ९० ॥

ဂျပ် (japa) နှင့် စွာဓျာယ (svādhyāya) ကို ယောဂအောင်မြင်စေရာ အမြင့်ဆုံး နည်းလမ်းဟု ကြေညာထားသည်။ စွာဓျာယကို စွန့်ပစ်သော မိုက်မဲသူ၏ ယောဂသည် မအောင်မြင်နိုင်။

Verse 91

योगं विनापि स्वाध्यायात्पापनाशो भवेन्नृणाम् । स्वाध्यायैस्तोष्यमाणाश्च प्रसीदंति हि देवताः ॥ ९१ ॥

ယောဂကို တိတိကျကျ မကျင့်သော်လည်း စွာဓျာယကြောင့် လူတို့၏ အပြစ်များ ပျက်ကွယ်နိုင်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ရွတ်ဖတ်လေ့လာခြင်းကြောင့် ပျော်ရွှင်သည့် ဒေဝတားတို့သည် အမှန်တကယ် ကရုဏာပြုကြသည်။

Verse 92

जपस्तु त्रिविधः प्रोक्तो वाचिकोपांशुमानसः । त्रिविधेऽपि च विप्रेन्द्र पूर्वात्पूर्वात्परो वरः ॥ ९२ ॥

ဂျပ် (japa) ကို သုံးမျိုးဟု ဆိုကြသည်—အသံထွက်ရွတ်ဆိုခြင်း (vācika)၊ တိုးတိုးရွတ်ခြင်း (upāṁśu) နှင့် စိတ်တွင်းရွတ်ခြင်း (mānasa)။ အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်၊ သုံးမျိုးထဲတွင် နောက်တစ်မျိုးစီသည် အရှေ့တစ်မျိုးထက် ပိုမြတ်သည်။

Verse 93

मंत्रस्योच्चारणं सम्यक्स्फुटाक्षरपदं यथा । जपस्तु वाचिकः प्रोक्तः सर्वयज्ञफलप्रदः ॥ ९३ ॥

မန္တရကို မှန်ကန်စွာ အသံထွက်၍ အက္ခရာနှင့် စကားလုံးများကို ပြတ်သားစွာ ဖတ်ရွတ်ခြင်းကို «အသံဖြင့် ဂျပ် (vāchika-japa)» ဟု ခေါ်ကြသည်။ ယဇ్ఞအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးတတ်သည်ဟု ဆို၏။

Verse 94

मंत्रस्योच्चारणे किंचित्पदात्पदविवेचनम् । स तूपांशुर्जपः प्रोक्तः पूर्वस्माद्द्विगुणोऽधिकः ॥ ९४ ॥

မန္တရကို အသံထွက်ရာတွင် စကားလုံးတစ်လုံးချင်း အနည်းငယ် ခွဲ၍ ပေါ့ပါးစွာ ဖတ်ရွတ်ခြင်းကို «အူပာံရှု-ဂျပ် (upāṁśu-japa)» ဟု ကြေညာကြသည်။ ယခင်နည်းထက် နှစ်ဆကျော် အကျိုးရှိသည်ဟု ဆို၏။

Verse 95

विधाय ह्यक्षरश्रेण्यां तत्तदर्थविचारणम् । स जपोमानसः प्रोक्तो योगसिद्धिप्रदायकः ॥ ९५ ॥

မန္တရ၏ အက္ခရာအစဉ်ကို စီစဉ်ထားပြီး အက္ခရာတစ်လုံးချင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်းကို «စိတ်ဖြင့် ဂျပ် (mānasa-japa)» ဟု ခေါ်ကြသည်။ ယောဂသိဒ္ဓိများကို ပေးတတ်သည်ဟု ဆို၏။

Verse 96

जपेन देवता नित्यं स्तुवतः संप्रसीदति । तस्मात्स्वाध्यायसंपन्नो लभेत्सर्वान्मनोरथान् ॥ ९६ ॥

ဂျပ်ဖြင့် နတ်ဒေဝတာကို အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းသူအပေါ် ဒေဝတာသည် အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် svādhyāya (ကိုယ်တိုင်လေ့လာဖတ်ရွတ်ခြင်း) ပြည့်စုံသူသည် ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိမည်။

Verse 97

यदृच्छालाभसंतुष्टिः संतोष इति गीयते । संतोषहीनः पुरुषो न लभेच्छर्म कुत्रचित् ॥ ९७ ॥

မတောင်းမရောက်ဘဲ အလိုလို ရလာသမျှကို ကျေနပ်နိုင်ခြင်းကို «စန္တောသ (contentment)» ဟု ခေါ်ကြသည်။ စန္တောသမရှိသူသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ငြိမ်းချမ်းမှု မရနိုင်။

Verse 98

न जातुकामः कामानामुपभोगेन शाम्यति । इतोऽधिकं कदा लप्स्य इति कामस्तु वर्द्धते ॥ ९८ ॥

အာရုံခံအရာများကို ခံစားသုံးစွဲခြင်းဖြင့် ဆန္ဒသည် မည်သည့်အခါမျှ မငြိမ်းချမ်းနိုင်; «ဒီထက်ပိုတာ ဘယ်တော့ရမလဲ» ဟု စဉ်းစားသဖြင့် ဆန္ဒသာ ပို၍ ကြီးထွားလာသည်။

Verse 99

तस्मात्कामं परित्यज्य देहसंशोषकारणम् । यदृच्छालाभसंतुष्टो भवेद्धर्मपरायणः ॥ ९९ ॥

ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့ပျက်စီးစေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည့် ဆန္ဒကို စွန့်လွှတ်၍ မတောင်းမရောက် လာသမျှကို ကျေနပ်ကာ ဓမ္မကိုသာ အပြည့်အဝ အားထားသူ ဖြစ်သင့်သည်။

Verse 100

बाह्याभ्यन्तरभेदेन शौचं तु द्विविधं स्मृतम् । मृज्जलाभ्यां बहिः शुद्धिर्भावशुद्धिस्तथान्तरम् ॥ १०० ॥

သန့်ရှင်းမှု (śauca) ကို အပြင်သန့်နှင့် အတွင်းသန့် ဟူ၍ နှစ်မျိုးဟု မှတ်ယူကြသည်။ အပြင်သန့်သည် မြေ/သန့်စင်မြေမှုန့်နှင့် ရေဖြင့် ဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းသန့်သည် စိတ်သဘောထားနှင့် ရည်ရွယ်ချက် (bhāva) ကို သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 101

अन्तःशुद्धिविहीनैस्तु येऽध्वरा विविधाः कृताः । न फलंति मुनीश्रेष्ट भस्मनि न्यस्तहव्यवत् ॥ १ ॥

သို့သော် အတွင်းသန့်ရှင်းမှု မရှိသူတို့ ပြုလုပ်သော ယဇ္ဉပူဇာ အမျိုးမျိုးသည် အကျိုးမပေးပါ၊ မုနိတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးရေ—ပြာပေါ်တွင် ဟဝိ (ပူဇာအလှူ) ကို ချထားသကဲ့သို့ပင်။

Verse 102

भावशुद्धिविहीनानां समस्तं कर्मनिष्फलम् । तस्माद्रागादिकं सर्वं परित्यज्य सुखी भवेत् ॥ २ ॥

ရည်ရွယ်ချက်နှင့် စိတ်သဘောထား၏ သန့်ရှင်းမှု မရှိသူတို့အတွက် လုပ်ဆောင်သမျှ ကမ္မအားလုံးသည် အကျိုးမရှိဖြစ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ရာဂ (တွယ်တာမှု) စသည့် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ရမည်။

Verse 103

मृदाभारसहस्त्रैस्तु कुम्भकोटिजलैस्तथा । कृतशौचोऽपि दुष्टात्मा चंडालसदृशः स्मृतः ॥ ३ ॥

မြေထုပ်ထောင်ချီနှင့် အိုးရေကုဋေကုဋေမှ ရေဖြင့် သန့်စင်မှုကို ပြုလုပ်ထားသော်လည်း စိတ်ဆိုးယုတ်သူသည် အပြင်ပန်းသန့်စင်နေပါစေ၊ ချဏ္ဍာလ (အောက်တန်းသူ) ကဲ့သို့ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 104

अंतःशुद्धिविहीनस्तु देवपूजापरो यदि । तमेव दैवतं हंति नरकं च प्रपद्यते ॥ ४ ॥

အတွင်းစိတ်သန့်ရှင်းမှုမရှိဘဲ နတ်ဘုရားကို ပူဇော်ရေးရာတွင်သာ အလွန်အမင်းတက်ကြွသူသည် ထိုနတ်ဘုရားကိုပင် ထိခိုက်စေသကဲ့သို့ (ပူဇော်မှုသည် အပြစ်ဖြစ်လာ၍) နరకသို့ ကျရောက်သည်။

Verse 105

अंतःशुद्धिविहीनश्च बहिःशुद्धिं करोति यः । अलंकृतः सुराभाण्ड इव शांतिं न गच्छति ॥ ५ ॥

အတွင်းစိတ်သန့်ရှင်းမှုမရှိဘဲ အပြင်ပန်းသန့်စင်မှုကိုသာ ပြုလုပ်သူသည် ငြိမ်းချမ်းမှုမရနိုင်—အလှဆင်ထားသော်လည်း အတွင်းမှာ အရက်အိုးဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

Verse 106

मनश्शुद्धिविहीना ये तीर्थयात्रां प्रकुर्वते । न तान्पुंनति तीर्थानि सुराभांडमिवापगा ॥ ६ ॥

စိတ်သန့်ရှင်းမှုမရှိဘဲ တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားသန့်နေရာသို့ ခရီး) ကို ပြုလုပ်သူတို့ကို သန့်နေရာများက မသန့်စင်ပေးနိုင်—အရက်ဖြည့်ထားသော အိုးကို မြစ်ရေက မသန့်စင်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 107

वाचा धर्मान्प्रवलदति मनसा पापमिच्छति । जानीयात्तं मुनिश्रेष्ट महापातकिनां वरम् ॥ ७ ॥

နှုတ်ဖြင့် ဓမ္မစကားကို ပြောသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အပြစ်ကို လိုလားသူကို—အို မုနိမြတ်—မဟာအပြစ်သားတို့အနက် အထူးထင်ရှားဆုံးဟု သိမှတ်ပါ။

Verse 108

विशुद्धमानसा ये तु धर्ममात्रमनुत्तमम् । कुर्वंति तत्फलं विद्यादक्षयं सुखदायकम् ॥ ८ ॥

စိတ်နှလုံးသန့်ရှင်းသူတို့သည် အမြင့်မြတ်သော ဓမ္မတာဝန်ကိုသာ ကျင့်သုံးလျှင်၊ ထိုအကျိုးသည် မပျက်မယွင်း၍ သုခပေးတတ်သည်ဟု သိကြလေ။

Verse 109

कर्मणा मनसा वाचा स्तुतिश्रवण पूजनैः । हरिभक्तिर्दृढा यस्य हरिपूजेति गीयते ॥ ९ ॥

ကာယကံ၊ စိတ်ကံ၊ ဝါစကံတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ သူ၏ဂုဏ်တော်ကို နားထောင်ခြင်းနှင့် ပူဇော်ခြင်းတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဟရီ (Hari) အပေါ် ဘက္တိတည်ကြည်သူ၏ အရာကို “ဟရီပူဇာ” ဟု ချီးကျူးကြေညာကြသည်။

Verse 110

यमाश्च नियमाश्चैव संक्षेपेण प्रबोधिताः । एभिर्विशुद्धमनसां मोक्षं हस्तगतं विदुः ॥ १० ॥

ထို့ကြောင့် ယမနှင့် နိယမတို့ကို အကျဉ်းချုပ် သင်ကြားပြီးပြီ။ ဤတို့ကြောင့် စိတ်သန့်ရှင်းသူတို့သည် မောက္ခကို လက်ထဲရောက်သကဲ့သို့ သိမြင်ကြသည်။

Verse 111

यमैश्च नियमैश्चैव स्थिरबुद्धिर्जितेन्द्रियः । अभ्यसेदासनंसम्यग्योगसाधनमुत्तमम् ॥ ११ ॥

ယမနှင့် နိယမတို့နှင့်အတူ ဉာဏ်တည်ငြိမ်၍ အင်ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူသူသည် အာသနကို မှန်ကန်စွာ လေ့ကျင့်သင့်၏—ဤသည်မှာ ယောဂသင်တန်း၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

Verse 112

पद्मकं स्वस्तिकं पीठं सैंहं कौक्कुटकौंजरे । कौर्मंवज्रासनं चैव वाराहं मृगचैलिकम् ॥ १२ ॥

ပဒ္မက၊ စွဝစတိက၊ ပီဋ္ဌ၊ စိံဟ၊ ကောက်ကူဋ နှင့် အောဉ္ဇရ၊ ထို့ပြင် ကော်မ၊ ဝဇ္ရာသန၊ ဝါရာဟ နှင့် မೃဂချೈလိက—ဤတို့သည် ယောဂလေ့ကျင့်ရန် ဆိုထားသော အာသနများ ဖြစ်သည်။

Verse 113

क्रौञ्चं च नालिकं चैव सर्वतोभद्रमेव च । वार्षभं नागमात्स्ये च वैयान्घं चार्द्धचंद्रकम् ॥ १३ ॥

(ဤအရာတို့မှာ) ကရောဉ္စ၊ နာလိက နှင့် သာဗတောဘဒ္ရ; ဝါရ္ဩဘ၊ နာဂ နှင့် မာတ္စျ; ဝိုင်ယာင်္ဃ နှင့် အရ္ဓ္ဓစန္ဒ္ရက တို့ဖြစ်သည်။

Verse 114

दंडवातासनं शैलं स्वभ्रं मौद्गरमेव च । माकरं त्रैपथं काष्ठं स्थाणुं वैकर्णिकं तथा ॥ १४ ॥

(နောက်ထပ် နည်းပညာအမည်များမှာ) ဒဏ္ဍဝာတ-အာသန၊ ရှိုင်လ၊ စဝဘ္ရ၊ မောဒ္ဂရ; ထို့အတူ မာကရ၊ တြိုင်ပထ၊ ကာဋ္ဌ၊ စ္ထာဏု နှင့် ဝိုင်ကရ္ဏိက တို့ဖြစ်သည်။

Verse 115

भौमं वीरासनं चैव योगसाधनकारणम् । त्रिंशत्संख्यान्यासनानि मुनीन्द्रैः कथितानि वै ॥ १५ ॥

ဘောမ-အာသန နှင့် ဝီရာ-အာသန တို့လည်း ယောဂသાધနာကို ပြီးမြောက်စေသော အကြောင်းရင်း (နည်းလမ်း) များဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် မုနိဣန္ဒြတို့က အာသန သုံးဆယ်ကို သင်ကြားထားသည်။

Verse 116

एषामेकतमं बद्धा गुरुभक्तिपरायणः । उपासको जयेत्प्राणान्द्वन्द्वातीतो विमत्सरः ॥ १६ ॥

ဤအရာတို့ထဲမှ တစ်ခုခုကို ခိုင်မြဲစွာ ချည်နှောင်၍ ဂုရုကို ရိုသေမြတ်နိုးသော ဘက္တိ၌ တည်သော အုပ်ာသကသည် ပရာဏ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အနိုင်ယူကာ ဒွန္ဒွကို ကျော်လွန်၍ မနာလိုမှုကင်းရမည်။

Verse 117

प्राङ्मुखोदङ्मुखो वापि तथा प्रत्यङ्मुखोऽपि वा । अभ्यासेन जयेत्प्राणान्निःशब्दे जनवर्जिते ॥ १७ ॥

အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူစေ၊ မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူစေ၊ သို့မဟုတ် အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူစေ၊ လေ့ကျင့်မှုတည်ကြည်ခြင်းဖြင့် လူကင်း၍ တိတ်ဆိတ်သောနေရာ၌ ပရာဏများကို ထိန်းချုပ်အနိုင်ယူရမည်။

Verse 118

प्राणो वायुः शरीरस्थ आयामस्तस्य निग्रहः । प्राणायाम इति प्रोक्तो द्विविधः स प्रकीर्त्तितः ॥ १८ ॥

ပရာဏသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း တည်ရှိသော အသက်ရှင်လေဖြစ်၏။ ထိုလေကို တိုင်းတာ၍ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို “ပရာဏာယာမ” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ အမျိုးအစား နှစ်မျိုးရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 119

अगर्भश्च सगर्भश्च द्वितीयस्तु तयोर्वरः । जयध्यानं विनागर्भः सगर्भस्तत्समन्वितः ॥ १९ ॥

ဓျာနသည် “အထောက်အကူမရှိသော” နှင့် “အထောက်အကူရှိသော” ဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိ၏။ ထိုနှစ်မျိုးအနက် ဒုတိယဖြစ်သော အထောက်အကူပါ ဓျာနသည် အထူးကောင်းမြတ်၏။ “ဇယဓျာန” သည် အထောက်အကူမဲ့ ဓျာနဖြစ်ပြီး၊ အထောက်အကူပါ ဓျာနသည် မန္တရ၊ ရုပ်သဏ္ဌာန် သို့မဟုတ် ဂုဏ်သတ္တိတို့နှင့် ပေါင်းစည်းထားသော ဓျာနဖြစ်၏။

Verse 120

रेचकः पूरकश्चैव कुंभकः शून्यकस्तथा । एवं चतुर्विधः प्रोक्तः प्राणायामो मनीषिभिः ॥ २० ॥

ရေချက (အသက်ရှူထုတ်), ပူရက (အသက်ရှူသွင်း), ကုಂಭက (အသက်ရှူထိန်း), နှင့် ရှုန်ယက (အလွတ်အနားယူချိန်) — ဤသို့ ပရာဏာယာမကို ပညာရှိတို့က လေးမျိုးဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 121

जंतूनां दक्षिणा नाडी पिंगला परिकीर्तिता । सूर्यदैवतका चैव पितृयोनिरिति श्रुता ॥ २१ ॥

သတ္တဝါတို့တွင် ညာဘက်ရှိ နာဒီကို “ပင်္ဂလာ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ ၎င်း၏ အဓိဒေဝတာမှာ နေမင်းဖြစ်ပြီး၊ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) လောကသို့ ဆက်သွယ်သည့် လမ်းကြောင်းဟု ကြားသိရ၏။

Verse 122

देवयोनिरिति ख्याता इडा नाडी त्वदक्षिणा । तत्राधिदैवत चंद्रं जानीहि मुनिसत्तमं ॥ २२ ॥

အို မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ “ဒေဝတို့၏ မူလ” ဟု ကျော်ကြားသော အိဒါ နာဒီသည် သင်၏ ညာဘက်၌ တည်ရှိသည်ဟု သိလော့။ ထိုနာဒီ၏ အဓိဒေဝတာမှာ လမင်းဖြစ်သည်ဟုလည်း နားလည်လော့။

Verse 123

एतयोरुभयोर्मध्ये सुषुम्णा नाडिका स्मृता । अतिसूक्ष्मा गुह्यतमा ज्ञेया सा ब्रह्मदैवता ॥ २३ ॥

နာဒီနှစ်ကြောင်းအကြား၌ “သုရှုမ္ဏာ” ဟုခေါ်သော နာဒီလမ်းကြောင်းရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။ အလွန်သိမ်မွေ့၍ အလွန်လျှို့ဝှက်သဖြင့်၊ ဗြဟ္မာဒေဝတား၏ အုပ်စိုးမှုရှိသည်ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 124

वामेन रेचयेद्वायुं रेचनाद्रेचकः स्मृतः । पूरयेद्दक्षिणेनैव पूरणात्पूरकः स्मृतः ॥ २४ ॥

ဘယ်ဘက်နှာခေါင်းပေါက်မှ လေကို ဖြုတ်ထုတ်ရမည်။ ဖြုတ်ထုတ်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် “ရေချက” (Recaka) ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထို့နောက် ညာဘက်မှ လေကို ဖြည့်သွင်းရမည်။ ဖြည့်သွင်းခြင်းဖြစ်သဖြင့် “ပူရက” (Pūraka) ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 125

स्वदेहपूरितं वायं निगृह्य न विमृंचति । संपूर्णकुंभवत्तिष्टेत्कुम्भकः स हि विश्रुतः ॥ २५ ॥

ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြည့်စေသော လေကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး မလွှတ်ထုတ်ဘဲ၊ ရေခွက်အိုး ပြည့်လျှံသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ နေရခြင်းကို “ကుంభက” (Kumbhaka) ဟု လူသိများကြ၏။

Verse 126

न गृह्णाति न त्यजति वायुमंतर्बहिः स्थितम् । विद्धि तच्छून्यकं नाम प्राणायामं यथास्थितम् ॥ २६ ॥

အတွင်းနှင့် အပြင်၌ တည်ရှိနေသော လေကို မယူသွင်းလည်း မလွှတ်ထုတ်လည်း မလုပ်ဘဲ ရှိနေသောအခါ၊ ထိုတည်ငြိမ်သော အခြေအနေကို “ရှုညက” (Śūnyaka) ဟုခေါ်သော ပရာဏာယာမဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 127

शनैःशनैर्विजेतव्यः प्राणो मत्तगजेन्द्रवत् । अन्यथा खलु जायन्ते महारोगा भयंकराः ॥ २७ ॥

အသက်ရှု (ပရာဏ) ကို တဖြည်းဖြည်း အနိုင်ယူရမည်၊ မူးယစ်ကာလရှိ ဆင်မင်းကြီးကို ထိန်းသိမ်းသကဲ့သို့ပင်။ မဟုတ်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ် မဟာရောဂါကြီးများ အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်။

Verse 128

क्रमेण योजयेद्वायुं योगी विगतकल्मषः । स सर्वपापनिर्मुक्तो ब्रह्मणः पदमाप्नुयात् ॥ २८ ॥

အညစ်အကြေးကင်းသော ယောဂီသည် ပရာဏ (အသက်ရှုလေ) ကို အဆင့်ဆင့် စနစ်တကျ ချိန်ညှိရမည်။ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်လျှင် ဘြဟ္မန်၏ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 129

विषयेषु प्रसक्तानि चेन्द्रियाणि मुनीश्वरः । समामाहृत्य निगृह्णाति प्रत्याहारस्तु स स्मृतः ॥ २९ ॥

အို မုနိရှင်တို့၏ အရှင်၊ အာရုံဝတ္ထုများတွင် ကပ်လျက်နေသော အင်္ဒြိယများကို ပြန်လည်စုဆောင်း၍ တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ‘ပရတျယာဟာရ’ (အာရုံပြန်ဆုတ်ခြင်း) ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 130

जितेन्द्रिया महात्मानो ध्यानशून्या अपि द्विज । प्रयान्ति परमं ब्रह्म पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ ३० ॥

အို ဒွိဇ၊ အင်္ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူထားသော မဟာအတ္တမများသည် တရားထိုင်ခြင်း အစီအစဉ်မရှိသော်လည်း အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်သို့ ရောက်ကြပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသို့ ပြန်သွားရခက်လှသည်။

Verse 131

अनिर्जितेंद्रियग्रामं यस्तु ध्यानपरो भवेत् । मूढात्मानं च तं विद्याद्ध्यानं चास्य न सिध्यति ॥ ३१ ॥

သို့သော် အင်္ဒြိယအစုကို မအနိုင်ယူသေးဘဲ တရားထိုင်ခြင်းကိုသာ အလွန်လိုလားသူကို စိတ်မိုက်မဲသူဟု သိရမည်။ ထိုသူ၏ ဓျာနသည် မအောင်မြင်နိုင်။

Verse 132

यद्यत्पश्यति तत्सर्वं पश्येदात्मवदात्मनि । प्रत्याहृतानीन्द्रियाणि धारयेत्सा तु धारणा ॥ ३२ ॥

မည်သည့်အရာကို မြင်သော်လည်း အားလုံးကို အတ္တမန်အတွင်း၌ အတ္တမန်၏ သဘောတရားအဖြစ် မြင်ရမည်။ အင်္ဒြိယများကို ပြန်ဆုတ်ထားပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားခြင်းသည် ‘ဓာရဏာ’ (အာရုံစိုက်ခြင်း) ဖြစ်သည်။

Verse 133

योगाज्जितेंद्रियग्रामस्तानि हृत्वा दृढं हृदि । आत्मानं परमं ध्यायेत्सर्वधातारमच्युतम् ॥ ३३ ॥

ယောဂအားဖြင့် အင်ဒြိယများကို အနိုင်ယူပြီး ထိုအာရုံများကို ပြန်လည်ဆုတ်ခွာကာ နှလုံးအတွင်း၌ တည်ငြိမ်စွာ ခိုင်မြဲစေရာ၏။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံး အတ္တ—မလဲမခွာ အချျုတ (Acyuta)၊ စကြဝဠာအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသော သခင်ကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာနပြုရာ၏။

Verse 134

सर्वविश्वात्मकं विष्णुं सर्वलोकैककारणम् । विकसत्पद्यपत्राक्षं चारुकुण्डलभूषितम् ॥ ३४ ॥

စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ကိုယ်တော်တိုင်အဖြစ် ထမ်းဆောင်တော်မူသော ဗိဿနုကို ငါပူဇော်၏။ အလောကအားလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းဖြစ်တော်မူပြီး၊ ပွင့်လန်းသော ပဒ္မရွက်ကဲ့သို့ မျက်စိရှိကာ လှပသော နားကပ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်တော်မူ၏။

Verse 135

दीर्घबाहुमुदाराङ्गं सर्वालङ्कारभृषितम् । पीताम्बरधरं देवं हेमयज्ञोपवीतिनम् ॥ ३५ ॥

သခင်သည် လက်တံရှည်၍ အင်္ဂါရပ်မြင့်မြတ်ကာ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာ အစုံအလင်ဖြင့် တန်ဆာဆင်တော်မူ၏။ အဝါရောင် ပီတాంబရ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး ရွှေယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို ဆောင်ထားသော တောက်ပသည့် ဒေဝတော်ဖြစ်၏။

Verse 136

बिभ्रतं तुलसीमालां कौस्तुभेन विराजितम् । श्रीवत्सवक्षसं देवं सुरासुरनमस्कृतम् ॥ ३६ ॥

ငါသည် တုလစီမാലာကို ဆောင်ထား၍ ကောஸ္တုဘ မဏိဖြင့် တောက်ပကာ ရင်ဘတ်၌ ශ්ရీవత్స အမှတ်တံဆိပ်ရှိသော သခင်ကို မြင်ရ၏။ ထိုဒေဝနှင့် အသူရတို့ကပင် နမസ്കာရပြုကြ၏။

Verse 137

अष्टारे हृत्सरोजे तु द्वादशांगुलविस्तृते । ध्यायेदात्मानमव्यक्तं परात्परतरं विभुम् ॥ ३७ ॥

နှလုံးပဒ္မတွင် အစောင်းရှစ်ခုရှိ၍ လက်ချောင်းတစ်ဆယ့်နှစ်ချောင်းအကျယ်ဖြန့်ကျက်သော ထိုနေရာ၌၊ မမြင်နိုင်သေးသော အဝျက်တ (Avyakta) အတ္တကို—အမြင့်ဆုံးထက်ပင် ပိုမြင့်သော စကြဝဠာလုံးဆိုင်ရာ ဗိဘု (Vibhu) သခင်ကို—ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 138

ध्यानं सद्भिनिर्गदितं प्रत्ययस्यैकतानता । ध्यानं कृत्वा मुहुर्त्तं वा परं मोक्षं लभेन्नरः ॥ ३८ ॥

ပညာရှိတို့ မိန့်ကြားသကဲ့သို့ ဓျာနသည် အတွေးတစ်ခုတည်းအပေါ် စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း တည်မြဲစွာ ဆက်လက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဓျာနကို မုဟူရ္တတစ်ခါ (ခန့်မှန်း ၄၈ မိနစ်) မျှ ပြုလုပ်လျှင်ပင် လူသည် အမြင့်ဆုံး မောက္ခကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 139

ध्यानात्पापानि नश्यन्ति ध्यानान्मोक्षं च विंदति । ध्यानात्प्रसीदति हरिद्धर्यानात्सर्वार्थसाधनम् ॥ ३९ ॥

ဓျာနကြောင့် အပြစ်များ ပျက်စီးသွားသည်၊ ဓျာနကြောင့် မောက္ခကိုလည်း ရရှိသည်။ ဓျာနကြောင့် ဟရီ (Hari) သာယာနှစ်သက်တော်မူ၏၊ ထို့ပြင် တည်ကြည်သော ဓျာနဖြင့် ရည်မှန်းချက်အားလုံး ပြည့်စုံသည်။

Verse 140

यद्यद्रूपं महाविष्णोस्तत्तद्ध्यायेत्समाहितम् । तेन ध्यानेन तुष्टात्मा हरिर्मोक्षं ददाति वै ॥ ४० ॥

မဟာဝိෂ္ဏု၏ မည်သည့်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုမဆို စိတ်ကို စုစည်းတည်ငြိမ်စွာ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်တည်းကို ဓျာနပြုရမည်။ ထိုဓျာနကြောင့် အတ္တမန်နှစ်သက်သော ဟရီသည် မောက္ခကို အမှန်တကယ် ပေးတော်မူ၏။

Verse 141

अचञ्चलं मनः कुर्याद्ध्येये वस्तुनि सत्तम । ध्यानं ध्येयं ध्यातृभावं यथा नश्यति निर्भरम् ॥ ४१ ॥

အကျင့်သီလကောင်းသူအထွတ်အမြတ်ရေ၊ ဓျာနပြုရန် သင့်တော်သော အရာဝတ္ထု၌ စိတ်ကို မလှုပ်မရှား တည်စေပါ။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဓျာန၊ ဓျာနအရာဝတ္ထု၊ နှင့် “ငါသည် ဓျာနပြုသူ” ဟူသော ခံယူချက် သုံးပါးသည် အပြည့်အဝ ပျော်ဝင်ပျက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 142

ततोऽमृतत्वं भवति ज्ञानामृतनिषेवणात् । भवेन्निरन्तरं ध्यानादभेदप्रतिपादनम् ॥ ४२ ॥

ထို့နောက် ဉာဏအမృతကို အစဉ်မပြတ် သုံးဆောင်ခြင်းကြောင့် အမရత్వ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့ပြင် မပြတ်မတောက် ဓျာနကြောင့် အဘေဒ (မကွဲပြားမှု၊ တစ်ဖြစ်တည်း) ကို သိမြင်အတည်ပြုခြင်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 143

सुषुत्पिवत्परानन्दयुक्तश्चोपरतेन्द्रियः । निर्वातदीपवत्संस्थः समाधिरभिधीयते ॥ ४३ ॥

လူသည် အိပ်ပျော်နက်ရှိုင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒနှင့် ပေါင်းစည်းနေပြီး၊ အာရုံများ၏ ပြင်ပလှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်ကာ၊ စိတ်သည် လေမရှိရာ၌ မီးအိမ်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော အခြေအနေကို “သမာဓိ” ဟု ခေါ်သည်။

Verse 144

योगी समाध्यवस्थायां न श्रृणोति न पश्यति । न जिघ्रति न स्पृशति न किंचद्वक्ति सत्तम ॥ ४४ ॥

အကျင့်သီလကောင်းသူအမြတ်ဆုံးရေ၊ ယောဂီသည် သမာဓိအခြေအနေ၌ တည်နေသော် မကြား၊ မမြင်၊ မနံ့မခံ၊ မထိမခံ၊ အလုံးစုံ မပြောဆိုပါ။

Verse 145

आत्मा तु निर्मलः शुद्धः सञ्चिदानन्दविग्रहः । सर्वोपाधिविनिर्मुक्तो योगिनां भात्यचञ्चलः ॥ ४५ ॥

အတ္တမန် (Ātman) သည် အညစ်အကြေးမရှိ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ “ရှိခြင်း-သိခြင်း-အာနန္ဒ” အဖြစ်တော်တည်း။ ကန့်သတ်သော အုပ်ပဓိများအားလုံးမှ လွတ်ကင်းသဖြင့် ယောဂီတို့အတွက် မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်စွာ တောက်ပနေသည်။

Verse 146

निर्गुणोऽपि परो देवो ह्यज्ञानाद्गुणवानिव । विभात्यज्ञाननाशे तु यथापूर्वं व्यवस्थितम् ॥ ४६ ॥

အမြင့်ဆုံး ဘုရားသခင်သည် ဂုဏ်သတ္တိများကို ကျော်လွန်သော နိရ္ဂုဏ ဖြစ်သော်လည်း၊ အဝိဇ္ဇာကြောင့် ဂုဏ်ရှိသကဲ့သို့ ထင်ရှားတတ်သည်။ သို့ရာတွင် အဝိဇ္ဇာ ပျက်သွားသောအခါ မူလအတိုင်း တည်ရှိသည့် အမှန်တရားအဖြစ် ပြန်လည် တောက်ပပေါ်လွင်သည်။

Verse 147

परं ज्योतिरमेयात्मा मायावानिव मायिनाम् । तन्नाशे निर्मलं ब्रह्म प्रकाशयति पंडितं ॥ ४७ ॥

မတိုင်းတာနိုင်သော အတ္တမန်ရှိသည့် အမြင့်ဆုံး အလင်းတော်သည် မာယာကြောင့် မာယာရှိသကဲ့သို့ မာယာဖြင့် မောဟနေသူတို့ထံ ထင်ရှားတတ်သည်။ ထိုမာယာ ပျက်သွားသောအခါ အညစ်အကြေးမရှိသော ဘြဟ္မန်သည် ပညာရှိကို အလင်းပေး၍ ထင်ရှားစေသည်။

Verse 148

एकमेवाद्वितीयं च परं ज्योतिर्निरंजनम् । सर्वेषामेव भूतानामंतर्यामितया स्थितम् ॥ ४८ ॥

ထိုအရှင်သည် တစ်ပါးတည်းသာရှိ၍ ဒုတိယမရှိ—အမြင့်ဆုံး သန့်ရှင်းမကင်းသော အလင်းတော်—သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း၌ အန္တర్యာမင် (အတွင်းအုပ်စိုးရှင်) အဖြစ် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 149

अणोरणीयान्महतो महीयान्सनातनात्माखिलविश्वहेतुः । पश्यंति यज्ज्ञानविदां वरिष्टाः परात्परस्मात्परमं पवित्रम् ॥ ४९ ॥

အလွန်သေးငယ်သည့်အရာထက် ပိုသေး၍ အလွန်ကြီးမားသည့်အရာထက် ပိုကြီးသော—အနန္တအတ္တမ၊ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး၏ အကြောင်းရင်း—ဉာဏ်ပညာသိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့က အမြင့်ဆုံးထက်ပင် မြင့်သော အလွန်သန့်ရှင်းသည့် သတ္တိတရားအဖြစ် မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 150

अकारादिक्षकारांतवर्णभेदव्यवस्थितः । पुराणपुरुषोऽनादिः शब्दब्रह्मेति गीयते ॥ ५० ॥

«အ» မှ «က္ଷ» အထိ အက္ခရာကွဲပြားမှုအဖြစ် စီရင်တည်ရှိသော အနာဒီ ပုရာဏပုရုෂသည် သန့်ရှင်းသော အသံပုံသဏ္ဌာန်ရှိ အဘsolute ဖြစ်သော «ရှဗ္ဒ-ဗြဟ္မ» ဟု ချီးကျူးသီဆိုကြသည်။

Verse 151

विशुद्दमक्षरं नित्यं पूर्णमाकाशमध्यगम् । आनन्दं निर्मलशांतं परं ब्रह्मेति गीयते ॥ ५१ ॥

ထိုအမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မကို အလွန်သန့်ရှင်း၍ မပျက်စီးနိုင်၊ နိစ္စတည်မြဲ၍ ပြည့်စုံကာ အလုံးစုံပျံ့နှံ့—အာကာသ၏ အလယ်၌ တည်ရှိ—အာနန္ဒတော်ကိုယ်တိုင်၊ မကင်းမလွတ်သန့်စင်၍ အလွန်ငြိမ်းချမ်းသောအဖြစ် သီဆိုကြသည်။

Verse 152

योगिनो हृदि पश्यन्ति परात्मानं सनातनम् । अविकारमजं शुद्धं परं ब्रह्मेति गीयते ॥ ५२ ॥

ယောဂီတို့သည် နှလုံးသားအတွင်း၌ အနန္တအမြင့်ဆုံး အတ္တမကို မြင်ကြသည်—ပြောင်းလဲမှုမရှိ၊ မမွေးဖွား၊ သန့်ရှင်းသော—ထိုအရှင်ကို အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မဟု ချီးကျူးသီဆိုကြ၏။

Verse 153

ध्यानमन्यत्प्रवक्ष्यामि श्रृणुष्व मुनि सत्तम । संसारतापतप्तानां सुधावृष्टिसमं नृणाम् ॥ ५३ ॥

ယခု ငါသည် တရားသမားအမြတ်ဆုံး မုနိရေ၊ နောက်ထပ် ဓ്യာနနည်းတစ်ရပ်ကို ဟောပြောမည်—နားထောင်လော့။ လောကသံသရာ၏ အပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသူတို့အတွက် အမృతမိုးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 154

नारायणं परानन्दं स्मरेत्प्रणवसंस्थितम् । नादरुपमनौपम्यमर्द्धमात्रोपरिस्थितम् ॥ ५४ ॥

ပရမအာနန္ဒ နာရာယဏကို သတိပြု၍ ဓ്യာနပြုရမည်။ သူသည် ပရဏဝ «အိုမ်» အတွင်း၌ တည်ရှိပြီး၊ နာဒ (သိမ်မွေ့သောအသံ) အဖြစ်တော်မူ၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်၊ အဓ္ဓမాత్రာ၏ အထက်၌ တည်၏။

Verse 155

अकारं ब्रह्मणो रुपमुकारं विष्णुरुपवत् । मकारं रुद्ररुपं स्यादर्ध्दमात्रं परात्मकम् ॥ ५५ ॥

«အ» သည် ဘြဟ္မာ၏ ရုပ်; «ဥ» သည် ဗိဿဏု၏ သဘောရုပ်; «မ» သည် ရုဒြ၏ ရုပ် ဖြစ်၏။ အဓ္ဓမಾತ್ರာ (နောက်ဆုံးသိမ်မွေ့သောတုန်ခါသံ) သည် ပရမအတ္တမန်၊ အမြင့်ဆုံးသော အတ္တဖြစ်၏။

Verse 156

मात्रास्तिस्त्रः समाख्याता ब्रह्मविष्णु शिवाधिपाः । तेषां समुच्चयं विप्र परब्रह्मप्रबोधकम् ॥ ५६ ॥

မಾತ್ರာ သုံးပါးကို ကြေညာထားသည်—ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရှိဝ (သိဝ) တို့က အုပ်စိုးကြ၏။ ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ၊ ထိုသုံးပါး၏ ပေါင်းစည်းမှုသည် ပရဗြဟ္မကို သိမြင်နိုးကြားစေ၏။

Verse 157

वाच्यं तु परमं ब्रह्म वाचकः प्रणवः स्मृतः । वाच्यवाचकसंबन्धो ह्युपचारात्तयोर्द्विजा ॥ ५७ ॥

အညွှန်းခံ (ဝါချျ) သည် ပရမဗြဟ္မ ဖြစ်ပြီး၊ အညွှန်းပေးသူ (ဝါချက) သည် ပရဏဝ «အိုမ်» ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ဒွိဇတို့ရေ၊ အညွှန်းခံနှင့် အညွှန်းပေးသူတို့၏ ဆက်နွယ်မှုကို သာမန်အလေ့အထ (ဥပစာ) အရသာ ပြောဆိုကြ၏။

Verse 158

जपन्तः प्रणवं नित्यं मुच्यन्ते सर्वपातकैः । तदभ्यासेन संयुक्ताः परं मोक्षं लभन्ति च ॥ ५८ ॥

ပရဏဝ (အိုမ်) ကို အမြဲတမ်း ဂျပ်ပာပြုသူတို့သည် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်ကြ၏။ ထိုဂျပ်ပာအလေ့အကျင့်ကို တည်ကြည်စွာ ဆက်လက်ပြုလုပ်လျှင် အမြင့်ဆုံး မောက္ခကိုလည်း ရရှိကြ၏။

Verse 159

जपंश्च प्रणवं मन्त्रं ब्रह्मविष्णुशिवात्मकम् । कोटिसूर्यसमं तेजो ध्यायेदात्मनि निर्मलम् ॥ ५९ ॥

ပရဏဝ (အိုမ်) မန္တရကိုလည်း ဂျပ်ပာပြုရမည်။ ထိုမန္တရသည် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ ရှိဝ အတ္တမက ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ကိုယ်အတွင်း၌ အညစ်အကြေးကင်းသော တောက်ပမှုကို ကုဋိနေရောင်တူအောင် သမาธိဖြင့် ဓျာနပြုရမည်။

Verse 160

शालग्रामशिलारुपं प्रतिमारुपमेव वा । यद्यत्पापहरं वस्तु तत्तद्वा चिन्तयेद्धृदि ॥ ६० ॥

ရှာလဂြာမ ကျောက်ရုပ်ဖြစ်စေ၊ ပူဇော်ရုပ်တုဖြစ်စေ—အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသော အရာမည်သည့်အရာမဆို ထိုအရာကိုပင် နှလုံးအတွင်း၌ စိတ်ဖြင့် အမြဲတမ်း အာရုံပြုရမည်။

Verse 161

यदेतद्दैष्णवं ज्ञानं कथितं ते मुनीश्वर । एतद्विदित्वा योगीन्द्रो लभते मोक्षमुत्तमम् ॥ ६१ ॥

အို မုနိရှင်ဘုရား၊ သင်ဟောကြားသော ဗိုင်ရှ္ဏဝ ဉာဏ်တရားဤသည်ကို အမှန်တကယ် သိမြင်လျှင် ယောဂီတို့အထွဋ်အမြတ်ပင်လည်း အမြင့်ဆုံး မောက္ခကို ရရှိ၏။

Verse 162

यस्त्वेतच्छॄणुयाद्वापि पठेद्वापि समाहितः । स सर्वपापनिर्मुक्तो हरिसालोक्यमान्पुयात् ॥ ६२ ॥

စိတ်တည်ငြိမ်၍ ဤသင်ခန်းစာကို နားထောင်သူဖြစ်စေ၊ ဖတ်ရွတ်သူဖြစ်စေ—ထိုမျှသာဖြင့်ပင်—အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်ကာ ဟရိ (ဗိဿနု) နှင့်တူသော လောက၌ နေထိုင်ခြင်း (ဟရိ-သာလိုက్య) ကို ရောက်ရှိ၏။