Maṅgalācaraṇa, Naimiṣāraṇya-Sabhā, Sūta-Āhvāna, and Narada Purāṇa-Māhātmya

Verse 1

ॐ श्रीगुरुभ्यो नमः । ॐ श्रीगणेशाय नमः । ॐ नमो भगवते वासुदेवाय । ॐ नारायाणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं चैवततो जयमुदीरयेत् ॥ १ ॥

အိုမ်—သန့်ရှင်းသော ဂုရုများအား နမസ്കာရ။ အိုမ်—သီရိ ဂဏေရှအား နမസ്കာရ။ အိုမ်—ဘဂဝန် ဝာစုဒေဝအား နမസ്കာရ။ နာရာယဏ၊ နရနှင့် နရောတ္တမ၊ ထို့ပြင် ဒေဝီ စရஸဝတီကို ဦးညွတ်ပြီးနောက် ဤသန့်ရှင်းသော သာသနာဝచနအတွက် “အောင်မြင်ပါစေ” ဟု ကြွေးကြော်သင့်သည်။

Verse 2

ॐ वेदव्यासाय नमः । वृन्दे वृन्दावनासीनमिन्दिरानन्दन्दमन्दिरम् । उपेन्द्रं सांद्रकारुण्यं परानन्दं परात्परम् ॥ १॥ १ ॥

အိုမ်—ဝေဒဗျာသအား နမസ്കာရ။ အို ဝೃန္ဒာ! ဝೃန္ဒာဝန်၌ ထိုင်နေသော ဥပေန္ဒြကို ငါ ပူဇော်ပါ၏—သူသည် အင်ဒီရာ (လက္ရှ္မီ) အာနန္ဒ၏ ဓာမ-ဗိမာန်; ကရုဏာသည် ထူထဲ၍ လျှံထွက်သည်; သူသည် ပရမာနန္ဒသရုပ်၊ အမြင့်ဆုံးကိုလည်း ကျော်လွန်သော ပရာတ်ပရ ဖြစ်သည်။

Verse 3

ब्रह्मविष्णुमहेशाख्यां यस्यांशा लोकसाधकाः । तमादिदेवं चिद्रूपं विशुद्ध परमं भजे ॥ २ ॥

ငါသည် အာဒိဒေဝကို ပူဇော်ပါ၏—သူသည် အလွန်သန့်ရှင်း၍ သန့်စင်သော အသိဉာဏ် (ချိဒ်) သရုပ်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အংশများသည် ဘြဟ္မာ၊ ဝိષ્ણု၊ မဟေရှ ဟု ခေါ်ဝေါ်ကာ လောကများ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။

Verse 4

शौनकाद्या महात्मान ऋषयो ब्रह्मवादिनः । नैमिषाख्ये महारण्ये तपस्तेपुर्मुमुक्षवः ॥ ३ ॥

ရှောနက စသော မဟာတ్మ ရှိများ—ဗြဟ္မကို ဟောကြားသူများ—နိုင်းမိရှ ဟု ခေါ်သော မဟာတောအုပ်၌ မောက္ခကို တောင့်တ၍ တပဿာ ပြုကြသည်။

Verse 5

जितेन्द्रिया जिताहाराः सन्तः सत्यपराक्रमाः । यजन्तः परया भक्त्या विष्णुमाद्यं सनातनम् ॥ ४ ॥

အင်္ဒြိယများကို အနိုင်ယူ၍ အစားအစာ၌ ထိန်းညှိနေသော သန့်ရှင်းသူများ—အမှန်တရား၌ တည်မြဲသော သတ္တိရှိသူများ—အမြင့်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် အာဒိနှင့် စနာတန ဝိષ્ણုကို ပူဇော်ကြသည်။

Verse 6

अनीर्ष्याः सर्वधर्म्मज्ञा लोकानुग्रहतत्पराः । निर्म्ममा निरहंकाराः परस्मिन्नतमानसाः ॥ ५ ॥

မနာလိုမှုကင်း၍ ဓမ္မအားလုံး၏ အနှစ်သာရကို သိမြင်သူများ၊ လောကအကျိုးပြုရန် အမြဲတမ်းအာရုံစိုက်သူများဖြစ်ကြသည်။ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် အဟင်္ကာရကင်းကာ စိတ်ကို ပရမေသွရထံ ဦးညွှတ်၍ အပ်နှံထားကြသည်။

Verse 7

न्यस्तकामा विवृजिनाः शमादिगुणसंयुताः । कृष्णाजिनोत्तरीयास्ते जटिला ब्रह्मचारिणः ॥ ६ ॥

ဆန္ဒကာမအားလုံးကို ချထားပြီး အပြစ်မှကင်းစင်ကာ၊ သမာဓိနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုစသော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံကြသည်။ အပေါ်ဝတ်အဖြစ် ကృష్ణမೃဂအရေကို ဝတ်ဆင်၍ ဆံပင်ကို ဂျဋာထားကာ ဗြဟ္မစာရိန်အဖြစ် နေထိုင်ကြသည်။

Verse 8

गृणन्तः परमं ब्रह्म जगच्चक्षुः समौजसः । धर्म्मशास्त्रार्थतत्त्वज्ञास्तेपुर्नैमिषकानने ॥ ७ ॥

သူတို့သည် စကြဝဠာ၏ မျက်စိတော်ဖြစ်သော ပရမဗြဟ္မကို ချီးမွမ်းသီဆိုကြပြီး၊ ဝိညာဉ်အင်အားတူညီကာ ဓမ္မရှာစတြာတို့၏ အနှစ်သာရကို အမှန်တကယ် သိမြင်သူ ရှင်သန်များသည် နိုင်မိရှာတော၌ တပသျာကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။

Verse 9

यज्ञैर्यज्ञपतिं केचिज्ज्ञानैर्ज्ञानात्मकं परे । केचिच्च परया भक्त्या नारायणमपूजयन् ॥ ८ ॥

အချို့က ယဇ్ఞများဖြင့် ယဇ్ఞပတိဖြစ်သော သခင်ကို ပူဇော်ကြပြီး၊ အချို့က ဉာဏ်ဖြင့် ဉာဏ်သဘောတရားတော်ကို ပူဇော်ကြသည်။ ထို့ပြင် အချို့က အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် နာရာယဏကို ပူဇော်ကြသည်။

Verse 10

एकदा ते महात्मानः समाजं चक्रुरुतमाः । धर्मार्थकाममोक्षाणामुपायाञ्ज्ञातुमिच्छवः ॥ ९ ॥

တစ်ခါက ထိုမဟာတ္မာ ရှင်သန်အထွတ်အမြတ်တို့သည် စည်းဝေးပွဲတစ်ရပ်ကို ကျင်းပကြပြီး၊ ဓမ္မ၊ အర్థ၊ ကာမ နှင့် မောက္ခတို့ကို ရရှိရန် နည်းလမ်းများကို သိလိုကြသည်။

Verse 11

षङ्विंशतिसहस्त्राणि मुनीनामूर्द्ध्वरेतसाम् । तेषां शिष्यप्रशिष्याणां संख्या वक्तुं न शक्यते ॥ १० ॥

ဗြဟ္မစရိယကို ထိန်းသိမ်း၍ ဝိညာဉ်ရေးအမြင့်သို့ တက်ရောက်သော မုနိ ၂၆,၀၀၀ ပါရှိ၏။ ထိုသူတို့၏ တပည့်နှင့် တပည့်၏တပည့် အရေအတွက်ကို မပြောနိုင်လောက်အောင် များလှ၏။

Verse 12

मुनयो भावितात्मानो मिलितास्ते महौजसः । लोकानुग्रहकर्तारो वीतरागा विमत्सराः ॥ ११ ॥

ထိုမုနိတို့သည် ကိုယ်စိတ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ထား၍ တေဇောဓာတ်ကြီးမားသူများဖြစ်ကာ အတူတကွ စုဝေးကြ၏။ ရာဂကင်း၍ မနာလိုမုန်းတီးမှုကင်းသဖြင့် လောကတို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 13

कानि क्षेत्राणि पुण्यानि कानि तीर्थानि भूतले । कथं वा प्राप्यते मुक्तिर्नृणां तापार्तचेतसाम् ॥ १२ ॥

မြေပြင်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ် ပုဏ္ဏဒေသများသည် မည်သည့်နေရာများနည်း၊ တီရ္ထ (ဘုရားဖူးရာ) များသည် မည်သည့်နေရာများနည်း။ ထို့ပြင် ဒုက္ခအပူကြောင့် စိတ်ပင်ပန်းနေသော လူတို့သည် မုတ်ခ္ရှ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို မည်သို့ ရရှိနိုင်သနည်း။

Verse 14

कथं हरौ मनुष्याणां भक्तिरव्यभिचारिणी । केन सिध्येत च फलं कर्मणस्त्रिविधात्मनः ॥ १३ ॥

လူတို့အတွင်း ဟရီ (ဗိဿနု) ထံသို့ မလွဲမသွေ မပြောင်းမရွှေ့သော ဘက္တိသည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ ထို့ပြင် သုံးမျိုးသဘောရှိသော ကမ္မ၏ အကျိုးफलကို မည်သည့်နည်းဖြင့် ပြည့်စုံအောင် ဆောင်မြောက်နိုင်သနည်း။

Verse 15

इत्येवं प्रष्टुमात्मानमुद्यतान्प्रेक्ष्य शौनकः । प्राञ्जलिर्वाक्यमाहेदं विनयावनतः सुधीः ॥ १४ ॥

ထိုသူတို့က မေးမြန်းရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော် ပညာရှိ ရှೌနကသည် လက်အုပ်ချီ၍ ဂရုတစိုက် ဦးညွှတ်ကာ ဤစကားကို ပြောကြားလေ၏။

Verse 16

शौनक उवाच । आस्ते सिद्धाश्रमे पुण्ये सूतः पौराणिकोत्तमः । यजन्मखैर्बहुविधैर्विश्वरुपं जनार्दनम् ॥ १५ ॥

ရှောနက မိန့်တော်မူသည်– သန့်ရှင်းသော စိဒ္ဓာရှရမ၌ ပုရာဏာကို အထူးကောင်းစွာ ဟောကြားသူ စူတ မဟာပုရာဏိကသည် နေထိုင်၍ ယဇ္ဉပူဇာ အမျိုးမျိုးဖြင့် စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော ဇနာရ္ဒနကို ပူဇော်လျက်ရှိသည်။

Verse 17

स एतदखिलं वेत्ति व्यासशिष्यो महामुनिः । पुराणसंहितावक्ता शान्तो वै रोमहर्षणिः ॥ १६ ॥

သူသည် အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ သိမြင်သူဖြစ်သည်—ဗျာသ၏ တပည့် မဟာမုနိ ရောမဟရ္ရှဏ၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်း၍ ပုရာဏသံဟိတာကို ဟောကြားသူ ဖြစ်၏။

Verse 18

युगे युगेऽल्पकान्धर्मान्निरीक्ष्य मधुसूदनः । वेदव्यास स्वरूपेण वेदभागं करोति वै ॥ १७ ॥

ယုဂတိုင်း ယုဂတိုင်း၌ မဓုစူဒန (ဗိဿဏု) သည် ဓမ္မ လျော့နည်းသွားသည်ကို ကြည့်မြင်၍ အမှန်တကယ် ဝေဒဗျာသ အဖြစ်သို့ ရုပ်သဏ္ဍာန်ယူကာ ဝေဒကို အပိုင်းပိုင်း ခွဲဝေတော်မူသည်။

Verse 19

वेदव्यासमुनिः साक्षान्नारायण इति द्विजाः । शुश्रुमः सर्वशास्त्रेषु सूतस्तु व्यासशासितः ॥ १८ ॥

အို ဒွိဇ မုနိတို့၊ သာသနာကျမ်းအားလုံး၌ ဝေဒဗျာသ မုနိသည် နာရာယဏ ကိုယ်တိုင် အဝတားဖြစ်ကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် စူတသည် ဗျာသ၏ ညွှန်ကြားမှုနှင့် ခန့်အပ်မှုကို ခံယူသူ ဖြစ်သည်။

Verse 20

तेन संशासितः सूतो वेदव्यासेन धीमता । पुराणानि स वेत्त्येव नान्यो लोके ततः परः ॥ १९ ॥

ဉာဏ်ပညာကြီးသော ဝေဒဗျာသ၏ သင်ကြားညွှန်ကြားမှုကို ခံယူထားသဖြင့် စူတ (ရောမဟရ္ရှဏ) သည် ပုရာဏများကို အမှန်တကယ် သိမြင်သူဖြစ်သည်။ ဤလောက၌ ထိုသိမြင်မှု၌ သူ့ထက် မြင့်သူ မရှိ။

Verse 21

स पुराणार्थविल्लोके स सर्वज्ञः स बुद्धिमान् । स शान्तो मोक्षधर्मज्ञः कर्मभक्तिकलापवित् ॥ २० ॥

ဤလောက၌ ပုရာဏအဓိပ္ပါယ်ကို အမှန်တကယ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိမြင်သူမှာ သူတစ်ဦးတည်း ဖြစ်၏။ သူသည် အလုံးစုံသိ၊ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝ၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်း၍ မောက္ခသို့ ဦးတည်သော ဓမ္မကို သိသူ၊ ကမ္မနှင့် ဘက္တိ၏ အစုံအလင်ကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 22

वेदवेदाङ्गशास्त्राणां सारभूतं मुनीश्वराः । जगद्धितार्थं तत्सर्वं पुराणेषूक्तवान्मुनिः ॥ २१ ॥

အို မုနိရှင်မြတ်တို့၊ ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂ သာස්တရတို့၏ အနှစ်သာရကို မုနိသည် လောကအကျိုးအတွက် ပုရာဏများအတွင်း၌ အလုံးစုံ ဟောကြားထား၏။

Verse 23

ज्ञानार्णवो वै सूतस्तत्सर्वतत्त्वार्थकोविदः । तस्मात्तमेव पृच्छाम इत्यूचे शौनको मुनीन् ॥ २२ ॥

စူတသည် အမှန်တကယ် ဉာဏ်ပညာ၏ သမုဒ္ဒရာ ဖြစ်၍ တတ္တဝအလုံးစုံ၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူတစ်ဦးတည်းကိုသာ မေးမြန်းကြစို့ဟု ရှောနက မုနိတို့အား ပြောကြား၏။

Verse 24

ततस्ते मुनयः सर्वे शौनकं वाग्विदां वरम् । समाश्लिष्य सुसंप्रीताः साधु साध्विति चाब्रुवन् ॥ २३ ॥

ထို့နောက် မုနိတို့အားလုံးသည် သာသနာဝါစ၏ အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သော ရှောနကကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်လှုပ်ကာ “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 25

अथ ते मुनयो जग्मुः पुण्यं सिद्धाश्रमं वने । मृगव्रजसमाकीर्णं मुनिभिः परिशोभितम् ॥ २४ ॥

ထို့နောက် မုနိတို့သည် တောအတွင်းရှိ သန့်ရှင်းသော စိဒ္ဓာရှရမသို့ သွားကြ၏။ ထိုနေရာသည် သမင်အုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ တပသီမုနိတို့၏ ရှိနေခြင်းကြောင့် တင့်တယ်လှပနေ၏။

Verse 26

मनोज्ञभूरुहलताफलपुष्पविभूषितम् । युक्तं सरोभिरच्छोदैरतिथ्यातिथ्यसंकुलम् ॥ २५ ॥

ထိုနေရာသည် စိတ်နှစ်သက်ဖွယ် သစ်ပင်များနှင့် လျှောပင်များဖြင့် အလှဆင်ထား၍ သီးနှင့်ပန်းများဖြင့် ပြည့်ဝလျက်ရှိသည်။ ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော ရေကန်များစွာနှင့်လည်း ပြည့်စုံကာ ဧည့်သည်များကို အမြဲတမ်း ကြိုဆိုဧည့်ခံခြင်းဖြင့် စည်ကားလျက်ရှိသည်။

Verse 27

ते तु नारायणं देवमनन्तमपराजितम् । यजन्तमग्निष्टोमेन ददृशू रोमहर्षणिम् ॥ २६ ॥

သို့ရာတွင် သူတို့သည် အဆုံးမရှိ၍ မရှုံးနိုင်သော နတ်ဘုရား နာရာယဏကို မြင်တွေ့ကြ၏။ ထိုမြင်ကွင်းသည် ရင်ခုန်စေ၍ ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသကဲ့သို့၊ အဂ္နိဋ္ဌိုမ ယဇ္ဉဖြင့် ပူဇော်ကာ ဆောင်ရွက်နေတော်မူသည်ကို တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 28

यथार्हमर्चितास्तेन सूतेन प्रथितौजसः । तस्यावभृथमीक्षन्तस्तत्र तस्थुर्मखालये ॥ २७ ॥

ထိုအင်အားကျော်ကြားသော စူတက သူတို့ကို သင့်တော်သလို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ယဇ္ဉခန်းမ၌ ထိုနေရာတွင် ရပ်တည်ကာ ယဇ္ဉ၏ အဆုံးသတ် ရေချိုးပွဲ “အဝဘ္ဟෘထ” ကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

Verse 29

अधरावभृथस्नातं सूतं पौराणिकोत्तमम् । पप्रच्छुस्ते सुखासीनां नैमिषारण्यवासिनः ॥ २८ ॥

အဝဘ္ဟෘထ အဆုံးသတ်ပွဲပြီးနောက် ရေချိုးပြီးသော စူတသည် ပုရာဏပြောသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ သူ အေးချမ်းစွာ ထိုင်နေစဉ် နိုင်မိရှာရဏ္ယာ၌ နေထိုင်သူများက သူ့ကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 30

ऋषय ऊचुः । वयं त्वतिथयः प्राप्ता आतिथेयास्तु सुव्रत । ज्ञानदानोपचारेण पूजयास्मान्यथाविधिः ॥ २९ ॥

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်— “အို သီလကောင်းသူ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်၏ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်လာကြပြီ။ ထို့ကြောင့် အိမ်ရှင်ဖြစ်သော သင်သည် သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဉာဏ်ကို အလှူအဖြစ် ပေးကမ်းခြင်းနှင့် သင့်လျော်သော ဧည့်ခံမှုတို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဂုဏ်ပြုလက်ခံပါ။”

Verse 31

दिवौकसो हि जीवन्ति पीत्वा चन्द्रकलामृतम् । ज्ञानामृतं भूसुरास्तु मुने त्वन्मुखनिःसृतम् ॥ ३० ॥

ကောင်းကင်ဘုံနေ ဒေဝတို့သည် လ၏ရောင်ခြည်မှ စီးဆင်းသော အမృతကို သောက်၍ အသက်ရှင်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ဗြာဟ္မဏတို့သည် မုနိရေ၊ သင်၏နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဉာဏအမృతဖြင့် အသက်ရှင်ကြ၏။

Verse 32

येनेदमखिलं जातं यदाधारं यदात्मकम् । यस्मिन्प्रतिष्ठितं तात यस्मिन्वा लयमेष्यति ॥ ३१ ॥

ဤအလုံးစုံသော စကြဝဠာသည် ထိုအရာကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာ၏—၎င်း၏ အထောက်အထားလည်း ထိုအရာ၊ ၎င်း၏ သဘောသဘာဝလည်း ထိုအရာ။ ချစ်သားရေ၊ ၎င်းသည် ထိုအရာ၌ တည်မြဲကာ နောက်ဆုံး၌ ထိုအရာထဲသို့ပင် လျော်ဝင်သွားမည်။

Verse 33

केन विष्णुः प्रसन्नः स्यात्स कथं पूज्यते नरैः । कथं वर्णाश्रमाचारश्चातिथेः पूजनं कथम् ॥ ३२ ॥

ဗိဿနုသည် မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသနည်း၊ လူတို့က မည်သို့ ပူဇော်ရမည်နည်း။ ဝဏ္ဏ-အာရှရမ အကျင့်အကြံကို မည်သို့ လိုက်နာရမည်နည်း၊ ဧည့်သည်ကိုလည်း မည်သို့ ဂုဏ်ပြုရမည်နည်း။

Verse 34

सफलं स्याद्यथा कर्म मोक्षोपायः कथं नृणाम् । भक्त्या किं प्राप्यते पुंभिस्तथा भक्तिश्च कीदृशी ॥ ३३ ॥

ကမ္မသည် အမှန်တကယ် အကျိုးဖြစ်ထွန်းစေရန် မည်သို့ ဖြစ်ရမည်နည်း၊ လူသားတို့အတွက် မောက္ခသို့ သွားရာ နည်းလမ်းသည် မည်သို့နည်း။ ဘက္တိဖြင့် လူသည် အဘယ်အရာကို ရရှိသနည်း၊ ထိုဘက္တိသည် မည်သို့သော ဘက္တိ ဖြစ်သင့်သနည်း။

Verse 35

वद सूत मुनिश्रेष्ट सर्वमेतदसंशयम् । कस्य नो जायते श्रद्धा श्रोतुं त्वद्वचनामृतम् ॥ ३४ ॥

ပြောပါ စူတရေ၊ မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ—ဤအရာအားလုံးကို သံသယမရှိဘဲ ပြောကြားပါ။ သင်၏စကားအမృతကို နားထောင်လိုသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှု မဖြစ်ပေါ်မည့်သူ ဘယ်သူရှိမည်နည်း။

Verse 36

सूत उवाच । श्रृणुध्वमृषयः सर्वे यदिष्टं वो वदामि तत् । गीतं सनकमुख्यैस्तु नारदाय महात्मने ॥ ३५ ॥

သုတက ပြောသည်— «အို ရှင်ရသီတို့ အားလုံး၊ နားထောင်ကြလော့။ သင်တို့လိုချင်သမျှကို အတိအကျ ငါပြောမည်။ ဤပဝါန သဒ္ဓမ္မကို စနကနှင့် အခြား အထွတ်အမြတ် ရသီတို့က မဟာအတ္တ နာရဒထံ သီဆိုခဲ့သည်»။

Verse 37

पुराणं नारदोपाख्यमेतद्वेदार्थसंमितम् । सर्वपापप्रशमनं दुष्टग्रहनिवारणम् ॥ ३६ ॥

ဤပုရာဏသည် “နာရဒ ပုရာဏ” ဟုခေါ်ကြပြီး ဝေဒအဓိပ္ပါယ်နှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီသည်။ အပြစ်ပေါင်းစုံကို သက်သာပျောက်ကင်းစေကာ မကောင်းသော ဂြိုဟ်သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခများကိုလည်း တားဆီးပယ်ဖျက်ပေးသည်။

Verse 38

दुःस्वप्ननाशनं धर्म्यं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम् । नारायणकथोपेतं सर्वकल्याणकारणम् ॥ ३७ ॥

၎င်းသည် မကောင်းသော အိပ်မက်များကို ဖျက်ဆီးပေးပြီး ဓမ္မသဘောရှိကာ လောကီအပျော်အပါးနှင့် မောက္ခတို့၏ फलကို ပေးစွမ်းသည်။ နာရာယဏ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာဖြင့် ပြည့်စုံသဖြင့် ကောင်းမြတ်မှု အားလုံး၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 39

धर्मार्थकाममोक्षाणां हेतुभूतं महाफलम् । अपूर्वपुण्यफलदं श्रृणुध्वं सुसमाहिताः ॥ ३८ ॥

စိတ်ကို ကောင်းစွာ စုစည်း၍ နားထောင်ကြလော့။ ဤသဒ္ဓမ္မသည် ဓမ္မ၊ အဓိပ္ပါယ်(artha)၊ ကာမ(kāma) နှင့် မောက္ခ(mokṣa) တို့၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်ပြီး အကျိုးကြီးမားကာ မကြုံဖူးသေးသော ကုသိုလ်ဖလကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 40

महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः । श्रृत्वैतदार्षं दिव्यं च पुराणं शुद्धिमाप्नुयात् ॥ ३९ ॥

မဟာအပြစ်ကြီးများနှင့် ကပ်လျက်ရှိသူဖြစ်စေ၊ အပြစ်ငယ်များနှင့်ပင် ဆက်နွယ်သူဖြစ်စေ၊ ဤရသီတို့၏ အာရ్ష ဒိဗ္ဗ ပုရာဏကို ကြားနာလျှင် သန့်စင်မှုကို ရရှိမည်။

Verse 41

यस्यैकाध्यायपठनाद्वाजिमेधफलं लभेत् । अध्यायद्वयपाठेन राजसूयफलं तथा ॥ ४० ॥

ဤပုရာဏ၏ အခန်းတစ်ခန်းကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းဖြင့် အရှ္ဝမေဓ ယဇ్ఞ၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိသည်။ အခန်းနှစ်ခန်းကို ရွတ်ဖတ်လျှင်လည်း ရာဇသူယ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးကို ထိုနည်းတူ ရရှိသည်။

Verse 42

ज्येष्ठमासे पूर्णिमायां मूलक्षें प्रयतो नरः । स्नात्वा च यमुना तोये मथुरायामुपोषितः ॥ ४१ ॥

ဇျေဋ္ဌမాస ပုဏ္ဏမီနေ့တွင် မူလာ နက္ခတ်အောက်၌ စည်းကမ်းတကျနေထိုင်သောသူသည် ယမုနာရေ၌ ရေချိုးကာ မထုရာမြို့၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုရမည်။

Verse 43

अभ्यर्च्य विधितवत्कृष्णं यत्फलं लभते द्विजाः । तत्फलं समवाप्रोति अध्यायत्रयपाठतः ॥ ४२ ॥

အို ဒွိဇတို့၊ နည်းလမ်းတကျ ကృష్ణကို ပူဇော်အာရాధနာပြု၍ ရရှိသော အကျိုးအမြတ် မည်သို့ရှိသနည်း၊ အခန်းသုံးခန်းကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းဖြင့် ထိုအကျိုးကိုပင် ရရှိနိုင်သည်။

Verse 44

तत्प्रवक्ष्यामि वः सम्यक् शृणुध्वं गदतो मम । जन्मायुतार्जितैः पापैर्मुक्तः कोटिकुलान्वितः ॥ ४३ ॥

ငါသည် သင်တို့အား မှန်ကန်စွာ ရှင်းပြမည်—ငါပြောသမျှကို နားထောင်ကြလော့။ ဤသို့ဖြင့် လူသည် မွေးဖွားမှု အနန္တများစွာအတွင်း စုဆောင်းလာသော အပြစ်များမှ လွတ်ကင်းကာ မိမိမျိုးရိုးအဆက်အနန္တနှင့်တကွ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိသည်။

Verse 45

ब्रह्मणः पदमासाद्य तत्रैव प्रतितिष्ठति । श्रुत्वास्य तु दशाध्यायान्भक्तिभावेन मानवः ॥ ४४ ॥

ဗြဟ္မာ၏ အဆင့်အတန်းကို ရောက်ရှိပြီး ထိုနေရာ၌ပင် တည်မြဲစွာ တည်နေသည်။ သို့ရာတွင် လူသည် ဤအခန်းဆယ်ခန်းကို ဘက္တိစိတ်ဖြင့် နားထောင်လျှင် ထိုအဆင့်ကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 46

निर्वाणमूक्तिं लभते नात्र कार्या विचारणा । श्रेयसां परमं श्रेयः पवित्राणामनुत्तमम् ॥ ४५ ॥

နိဗ္ဗာနမောက္ခကို ရရှိနိုင်သည်—ဤနေရာ၌ သံသယ သို့မဟုတ် ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။ ဤသည်မှာ ကောင်းကျိုးတို့အနက် အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုး이며၊ သန့်ရှင်းသောအရာတို့အနက် မတူမယှဉ်နိုင်သော သန့်စင်ပေးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 47

दुःखप्रनाशनं पुण्यं श्रोतव्यं यत्नतो द्विजाः । श्रद्धया सहितो मर्त्यः श्लोकं श्लोकार्द्धमेव वा ॥ ४६ ॥

အို ဒွိဇတို့၊ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးပေးသော ဤပုဏ္ဏသဒ္ဓာတရားကို ကြိုးစား၍ နားထောင်သင့်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းရှိသော လူသားသည် ရွတ်ဆိုချက်တစ်ပုဒ်သာမက၊ တစ်ပုဒ်၏ တစ်ဝက်တောင် နားထောင်သင့်သည်။

Verse 48

पठित्वा मुच्यते सद्यो महापातकराशिभिः । सतामेव प्रवक्तव्यं गुह्याद्गुह्यतरं यतः ॥ ४७ ॥

ဤကို ဖတ်ရွတ်လျှင် မဟာအပြစ်အစုအဝေးများမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သည်။ ထို့ကြောင့် သီလရှိသူတို့ထံသာ ဟောကြားသင့်သည်၊ အကြောင်းမူကား ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်ထက်ပင် ပိုလျှို့ဝှက်သော အရာဖြစ်သည်။

Verse 49

वावयेत्पुरतो विष्णोः पुण्यक्षेत्रे द्विजान्तिके । ब्रह्यद्रोहपराणां च दंभाचारयुतात्मनाम् ॥ ४८ ॥

ဤသဒ္ဓာပုဏ္ဏာကို ဗိဿနု၏ ရှေ့တော်၌—ပုဏ္ဏာကေတ္တရ (သန့်ရှင်းရာ) တွင်၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ အနီး၌—ရွတ်ဆိုစေသင့်သည်။ အထူးသဖြင့် ဗြဟ္မန်/ဗြာဟ္မဏတို့ကို ရန်ပြုလိုသူများနှင့် လိမ်လည်ဟန်ဆောင်မှု၊ မကောင်းသောအကျင့်တို့နှင့် စိတ်ချိတ်ဆက်နေသူများအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 50

जनानां बकवृतीनां न ब्रूयादिदमुत्तमम् । त्यक्तकामादिदोषाणां विष्णुभक्तिरतात्मनाम् ॥ ४९ ॥

ဤအထွတ်အမြတ်ဆုံး သဒ္ဓာတရားကို လိမ်လည်ဟန်ဆောင်သည့် (ဘကကဝృत्ति) လူတို့အား မဟောကြားသင့်။ ကာမစသည့် दोषများကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဗိဿနုဘက္တိ၌ စိတ်နှလုံးမြဲမြံသူတို့အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 51

सदाचारपराणां च वक्तव्यं मोक्षयसाधनम् । सर्वदेवमयो विष्णुः स्मरतामार्तिनाशनः ॥ ५० ॥

သဒ္ဓါကျင့်ဝတ်ကို အားထားသူတို့အား မောက္ခသို့ရောက်စေသော နည်းလမ်းကို သင်ကြားရမည်။ ဒေဝတားအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော ဗိဿဏုသည် မိမိကို သတိရသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 52

सद्भक्तिवत्सलो विप्रा भक्त्या तुष्यति नान्यथा । अश्रद्धयापि यांन्नाच्चि कीर्तितेऽथ स्मूतेऽपि वा ॥ ५१ ॥

ဗြာဟ္မဏတို့အို၊ သဒ္ဓါရှိသော ဘက္တတို့ကို သခင်သည် ချစ်ခင်တော်မူ၏။ ဘက္တိဖြင့်သာ ပျော်ရွှင်တော်မူပြီး အခြားအရာဖြင့် မဟုတ်။ ယုံကြည်မှုမရှိသော်လည်း နာမတော်ကို ခေါ်ဆိုခြင်း၊ သီချင်းဆိုကာ ကီර්တနပြုခြင်း၊ သတိရခြင်းတို့သည်လည်း သာသနာရေး အကျိုးသက်ရောက်စေ၏။

Verse 53

विमुक्तः पातकैर्मर्त्यो लभते पदमव्ययम् । संसारधोरकान्ताग्दावाग्रिर्मधुसुदनः ॥ ५२ ॥

အပြစ်တို့မှ လွတ်မြောက်သော လူသားသည် မပျက်မယွင်းသော အခြေအနေကို ရရှိ၏။ သံသရာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တောကန္တာရအဆုံး၌ လောင်ကျွမ်းနေသော တောမီးကို မধုসূဒန (ဗိဿဏု) သည် မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 54

स्मरतां सर्वपापानि नाशयत्याशु सत्तमाः । तदर्थद्योतकमिदं पुराणं श्राव्यमुत्तमम् ॥ ५३ ॥

သီလကောင်းသူတို့အို၊ ၎င်းကို သတိရသူတို့အတွက် အပြစ်အားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပေး၏။ ထို့ကြောင့် ထိုအဓိပ္ပါယ်ကို ထင်ရှားစေသော ဤအထူးမြတ် ပုရာဏကို မဖြစ်မနေ နားထောင်သင့်၏။

Verse 55

श्रवणात्पठनाद्वापि सर्वपापविनाशकृत् । यस्यास्य श्रवणे बुद्धिर्जायते भक्तिसंयुता ॥ ५४ ॥

နားထောင်ခြင်းဖြင့်သာမက ဖတ်ရွတ်ခြင်းဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေး၏။ ဤအရာကို နားထောင်ရာတွင် ဘက္တိနှင့်ပေါင်းစည်းသော ဉာဏ်အလင်း ပေါ်ပေါက်လာသူအတွက် ၎င်း၏ အမြင့်ဆုံး အကျိုးကို ရရှိစေ၏။

Verse 56

स एव कृतकृत्यस्तु सर्वशास्त्रार्थकोविदः । यदर्जितं तपः पुण्यं तन्मन्ये सफलं द्विजाः ॥ ५५ ॥

သူတစ်ဦးတည်းသာ တာဝန်ပြီးမြောက်၍ ပြည့်စုံသူ၊ သာသနာကျမ်းအဓိပ္ပါယ်အားလုံးကို နားလည်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။ သူစုဆောင်းထားသော တပဿနှင့် ကုသိုလ်ပုဏ္ဏ—အို ဒွိဇတို့၊ ထိုအရာကို အကျိုးသီးပွင့်စစ်မှန်သည်ဟု ငါယူဆ၏။

Verse 57

यदस्य श्रवणे भाक्तिरन्यथा नहि जायते । सत्कथासु प्रर्वतन्ते सज्जना ये जगाद्धिताः ॥ ५६ ॥

ဤအရာကို နားထောင်ခြင်းဖြင့်သာ ဘက္တိ (bhakti) ပေါ်ပေါက်လာသည်—အခြားနည်းဖြင့် မပေါ်ပေါက်။ လောကအကျိုးကို လိုလားသော သုစရိုက်သူတော်ကောင်းတို့သည် သတ္ကထာ၊ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးသော တရားကထာများတွင် ပါဝင်လှုပ်ရှားကြသည်။

Verse 58

निन्दायां कलहे वापि ह्यसन्तः पाप्तात्पराः । पुराणेष्वर्थवादत्वं ये वदन्ति नराधमाः ॥ ५७ ॥

အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းနှင့် အငြင်းပွားခြင်းကို နှစ်သက်သော အဆန္တတို့သည် အလွန်ဆိုးယုတ်၍—အပြစ်ရှိသူထက်ပင် ဆိုးသည်။ ထို့ပြင် ပုရာဏများကို အရ္ထဝါဒ (arthavāda) ဆိုသည့် အလွတ်ချီးမွမ်းသာဟု ပြောသော လူယုတ်မာတို့လည်း ထိုက်တန်စွာ ရှုတ်ချခံရသည်။

Verse 59

तैरर्जितानि पुण्यानि क्षयं यान्ति द्विजोत्तमाः । समस्तकर्मनिर्मूलसाधनानि नराधमः ॥ ५८ ॥

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ ထိုနည်းလမ်းများဖြင့် ရရှိသော ကုသိုလ်များသည် နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ခန်းသွားသည်။ သို့သော် လူယုတ်မာသည် ကမ္မကို အမြစ်မှတိုင် ပယ်ဖျက်နိုင်သော နည်းကိရိယာများကို အားကိုးနေ၏။

Verse 60

पुराणान्यर्थवादेन ब्रुवन्नरकमश्नुते । अन्यानि साधयन्त्येव कार्याणि विधिना नराः ॥ ५९ ॥

ပုရာဏများကို အရ္ထဝါဒ (arthavāda) ဟုသာ ပြောဆိုသူသည် နရကကို ခံစားရ၏။ အခြားသော တာဝန်ကိစ္စများကိုတော့ လူတို့သည် စည်းကမ်းနည်းလမ်း (ဝိဓိ) အတိုင်း ဆောင်ရွက်မှသာ ပြီးမြောက်နိုင်သည်။

Verse 61

पुराणानि द्विजश्रेष्टाः साधयन्ति न मोहिताः । अनायासेन यः पुण्यानीच्छतीह द्विजोत्तमाः ॥ ६० ॥

အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ မမောဟသူတို့သည် ပုရာဏများအားဖြင့် မိမိရည်မှန်းချက်ကို ပြီးမြောက်စေကြ၏။ ဤလောက၌ အားမပင်ပန်းဘဲ ကုသိုလ်ကို လိုလားသူ—အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့—ပုရာဏကို အားကိုးသင့်၏။

Verse 62

श्रोतव्यानि पुराणानि तेन वै भक्तिभावतः । पुराणश्रवणे बुद्धिर्यस्य पुंसः प्रवर्तते ॥ ६१ ॥

ထို့ကြောင့် ပုရာဏများကို ဘက္တိစိတ်ဖြင့် နားထောင်သင့်၏။ ပုရာဏနားထောင်ခြင်းသို့ ဉာဏ်ပညာက လှည့်သွားသောသူ၌ ဘက္တိသည် နိုးထလာ၍ တိုးပွားခိုင်မာလာ၏။

Verse 63

पुरार्जितानि पापानि तस्य नश्यन्त्यसंशयम् । पुराणे वर्तमानेऽपि पापपाशेन यन्त्रितः । आदरेणान्यगाथासु सक्तबुद्धिः पतत्यधः ॥ ६२ ॥

သူ၏ အတိတ်က စုဆောင်းထားသော အပြစ်များသည် သံသယမရှိဘဲ ပျက်ကွယ်သွား၏။ သို့ရာတွင် ပုရာဏကို ဖတ်ရွတ်နေစဉ်တောင် အပြစ်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံရပြီး မသင့်လျော်သော လေးစားမှုဖြင့် လောကီသီချင်းပုံပြင်များသို့ စိတ်ကပ်လျှင် အောက်သို့ ကျရောက်၏။

Verse 64

सत्सङ्गदेवार्चनसत्कथासु हितोपदेशे निरतो मनुष्यः । प्रयाति विष्णोः परमं पदं यद्देहावसानेऽच्युततुल्यतेजाः ॥ ६३ ॥

သန့်ရှင်းသော မိတ်သဟာယ (sat-saṅga)၊ ဒေဝတားပူဇာ၊ သဒ္ဓမ္မကထာနားထောင်ခြင်းနှင့် အကျိုးရှိသော အကြံဉာဏ်တို့၌ စိတ်အားထက်သန်သူသည် ဗိဿနု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်၏။ ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံးသတ်ချိန်၌လည်း အချျုတ (ဗိဿနု) နှင့်တူသော တေဇောဖြင့် တောက်ပလာ၏။

Verse 65

तस्मादिदं नारदनामधेयं पुण्यं पुराणं श्रुणुत द्विजेन्द्राः । यस्मिञ्छ्रुते जन्मजरादिहीनो नरो भवेदच्युतनिष्टचेताः ॥ ६४ ॥

ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇအရှင်တို့၊ ‘နာရဒ’ အမည်ခံသော ဤပုဏ္ဏိယ ပုရာဏကို နားထောင်ကြလော့။ ၎င်းကို နားထောင်လျှင် လူသည် မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း စသည့်အရာတို့မှ လွတ်ကင်းကာ အချျုတ (ဗိဿနု) ထံသို့ စိတ်ကို တည်ကြည်စွာ အပ်နှံလာ၏။

Verse 66

वरं वरेण्यं वरदं पुराणं निजप्रभाभावितसर्वलोकम् । संकल्पितार्थप्रदमादिदेवं स्मृत्वाव्रजेन्मुक्तिपदं मनुष्यः ॥ ६५ ॥

လူသည် အလွန်မြတ်၍ အလွန်ထိုက်တန်သော ပုရာဏကို—ကောင်းချီးပေးသူ၊ မိမိ၏တောက်ပမှုဖြင့် လောကအားလုံးကို ထွန်းလင်းစေသူ၊ ဆန္ဒအလိုအလျောက် အကျိုးကို ပေးသူ—နှင့် အာဒိဒေဝကို သတိရလျှင် မောက္ခပဒကို ရောက်နိုင်သည်။

Verse 67

ब्रह्मेशविष्ण्वादिशरीरभेदैर्विश्वं सृजत्यत्ति च पाति विप्राः । तमादिदेवं परमं परेशमाधाय चेतस्युपयाति मुक्तिम् ॥ ६६ ॥

ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ အာဒိဒေဝသည် ဗြဟ္မာ၊ ဣဿ (ရှီဝ)၊ ဗိဿနု စသည့် ခန္ဓာကွဲပြားမှုများကို ခံယူကာ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်း၍ ထိန်းသိမ်းကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်သိမ်းယူတော်မူ၏။ ထိုအာဒိဒေဝ—အရှင်တို့၏ အမြင့်ဆုံးအရှင်—ကို နှလုံး၌ တည်စေသူသည် မောက္ခကို ရောက်၏။

Verse 68

यो नाम जात्यादिविकल्पहीनः परः पराणां परमः परस्मात् । वेदान्तवेद्यः स्वजनप्रकाशः समीड्यते सर्वपुराणवेदैः ॥ ६७ ॥

မွေးဖွားမှု၊ ဇာတ်အမျိုးအစား စသည့် ခွဲခြားမှုအားလုံးမှ ကင်းလွတ်သော နာမတော်ရှိပြီး၊ အလွန်အထက်က အလွန်အထက်တော်မူသော၊ အမြင့်ဆုံးတို့၏ အမြင့်ဆုံး၊ အမြင့်ဆုံးထက်ပင် မြင့်တော်မူသော အရှင်သည် ဝေဒန္တဖြင့် သိမြင်နိုင်ပြီး မိမိ၏ ဘက္တများအတွက် ကိုယ်တိုင်တောက်ပထင်ရှားတော်မူ၏။ ထိုအရှင်ကို ပုရာဏအားလုံးနှင့် ဝေဒအားလုံးက ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 69

तस्मात्तिमीशं जगतां विमुक्तिमुपासनायालमजं मुरारिम् । परं रहस्यं पुरुषार्थहेतुं स्मृत्वा नरो याति भवाब्धिपारम् ॥ ६८ ॥

ထို့ကြောင့် မမွေးဖွားသော မုရာရီကို—လောကတို့၏ အရှင်၊ စကြဝဠာ၏ လွတ်မြောက်ခြင်းတော်၊ အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်၊ လူ့ရည်မှန်းချက်အားလုံး၏ အကြောင်းရင်း—သတိရ၍ ပူဇော်ပါ။ ထိုသို့သောသူသည် သံသရာပင်လယ်ကို ကူးလွန်နိုင်၏။

Verse 70

वक्तव्यं धार्मिकेभ्यस्तु श्रद्दधानेभ्य एव च । मुमुक्षुभ्यो यतिभ्यश्च वीतरागेभ्य एव च ॥ ६९ ॥

ဤသင်ခန်းစာကို သီလရှိသူတို့ထံသာ၊ ယုံကြည်သဒ္ဓါရှိသူတို့ထံသာ ပြောကြားရမည်။ ထို့ပြင် မောက္ခကို လိုလားသူများ၊ ယတိ (တပသီ) များနှင့် အာသကတိကင်းသူများထံသာ ပြောရမည်။

Verse 71

वक्तव्यं पुण्यदेशे च सभायां देवतागृहे । पुण्यक्षेत्रे पुण्यतीर्थे देव ब्राह्मणसन्निधौ ॥ ७० ॥

ဤပုဏ္ဏသဒ္ဓမ္မကို သန့်ရှင်းသောနေရာ၊ စည်းဝေးခန်း၊ ဘုရားကျောင်း၌ ပြောကြားရမည်။ ပုဏ္ဏဒေသ၊ ပုဏ္ဏတီရ္ထ၌လည်း၊ အထူးသဖြင့် ဒေဝတားနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ဖြစ်စေ။

Verse 72

उच्छिष्टदेशे वक्तार आख्यानमिदमुत्तमम् । पच्यन्ते नरके घोरे यावदाभूतसंप्लवम् ॥ ७१ ॥

မသန့်ရှင်းသောနေရာ၌ ဤအထွတ်အမြတ် အာখ্যာနကို ရွတ်ဆိုသူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရက၌ အလုံးစုံသတ္တဝါ ပျက်ကွယ်သည့်အထိ ချက်ပြုတ်ခံရ၏။

Verse 73

मृषा श्रृणोति यो मूढो दम्भी भक्तिविवर्जितः । सोऽपि तद्वन्महाघोरे नरके पच्यतेऽक्षये ॥ ७२ ॥

လိမ်လည်သောစိတ်ဖြင့် နားထောင်သူ မိုက်မဲ၍ ဟန်ဆောင်ကာ ဘက္တိမရှိသူသည်လည်း ထိုအပြစ်သားတို့ကဲ့သို့ အဆုံးမရှိသော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် နရက၌ ချက်ပြုတ်ခံရ၏။

Verse 74

नरो यः सत्कथामध्ये संभाषां कुरुतेऽन्यतः । स याति नरकं घोरं तदेकाग्रमना भवेत् ॥ ७३ ॥

သဒ္ဓမ္မကထာအလယ်၌ အခြားသူတို့နှင့် ဘေးစကားပြောသောသူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ သွားရ၏။ ထို့ကြောင့် စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း အာရုံစိုက်ထားရမည်။

Verse 75

श्रोता वक्ता चविप्रेन्द्रा एष धर्मः सनातनः । असमाहितचित्तस्तु न जानाति हि किंचना ॥ ७४ ॥

အို ဗြာဟ္မဏတို့အထွတ်အမြတ်၊ နားထောင်သူမှန်ကန်ခြင်းနှင့် ပြောသူမှန်ကန်ခြင်း—ဤသည် သနာတနဓမ္မ ဖြစ်၏။ သို့သော် စိတ်မတည်ငြိမ် မစုစည်းသူသည် အရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မသိနားမလည်။

Verse 76

तत एकमना भूत्वा पिबेद्धरिकथामृतम् । कथं संभ्रान्तचित्तस्य कथास्वादः प्रजायते ॥ ७५ ॥

ထို့ကြောင့် စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်းကာ ဟရီ၏ သာသနာကထာ အမృతကို သောက်လော့။ စိတ်လှုပ်ရှားပျံ့နှံ့သူ၌ ကထာ၏ အရသာ မည်သို့ ပေါ်ထွန်းနိုင်မည်နည်း။

Verse 77

किं सुखं प्राप्यते लोके पुंसा संभ्रान्तचेतसा । तस्मात्सर्वं परित्यज्य कामं दुःखस्य साधनम् ॥ ७६ ॥

စိတ်လှုပ်ရှားဝေဝါးသူ လူသားသည် ဤလောက၌ မည်သည့်ပျော်ရွှင်မှုကို ရနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ ဒုက္ခကို ဖြစ်စေသော ကာမကို ပယ်ရှားလော့။

Verse 78

समाहितमना भूत्वाकुर्यादच्युतचिन्तनम् । येन केनाप्युपायेन स्मृतो नारायणोऽव्ययः ॥ ७७ ॥

စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး အချျုတ (Acyuta) ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်လော့။ မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို မဖျက်ဆီးနိုင်သော နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ကို အမြဲမှတ်မိစေပါ။

Verse 79

अपि पातकयुक्तस्य प्रसन्नः स्यान्नसंशयः । यस्य नारायणे भक्तिर्विभौ विश्वेश्वरेऽव्यये । तस्य स्यात्सफलं जन्म मुक्तिश्चैव करे स्थिता ॥ ७८ ॥

အပြစ်များနှင့်ပင် တွဲလျက်ရှိသူတောင် မသံသယဘဲ သခင်၏ စိတ်ချမ်းသာမှုကို ရနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အရှင်၊ မဖျက်ဆီးနိုင်သော နာရာယဏ၌ ဘက္တိရှိလျှင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးရှိလာပြီး မုတ်ခ္ရှ (မောက္ခ) သည် လက်ဖဝါးပေါ်ရှိသကဲ့သို့ နီးကပ်လာသည်။

Verse 80

धर्मार्थकाममोक्षाख्यपुरुषार्था द्विजोत्तमाः । हरिभक्तिपराणां वै संपद्यन्ते न संशयः ॥ ७९ ॥

အို ဒွိဇိုတ္တမ (နှစ်ကြိမ်မွေး) အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမ၊ မောက္ခ ဟူသော လူ့ရည်မှန်းချက်များသည် ဟရီဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ အပ်နှံသူတို့အတွက် မသံသယဘဲ ပြည့်စုံလာသည်။