The Characteristics of Devotion to Hari

Verse 1

नारद उवाच । समाख्यातानि सर्वाणि योगाङ्गानि महामुने । इदानीमपि सर्वज्ञ यत्पृच्छामि तदुच्यताम् 1. ॥ १ ॥

နာရဒက ပြော၏ — «အို မဟာမုနိ၊ ယောဂ၏ အင်္ဂါအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ။ ယခုလည်း အရာအားလုံးကို သိတတ်သောသူ၊ ကျွန်ုပ်မေးသောအရာကို ပြောကြားပါ»။

Verse 2

योगो भक्तिमतामेव सिध्यतीति त्वयोदितम् । यस्य तुष्यति सर्वेशस्तस्य भक्तिश्च शाश्वतम् ॥ २ ॥

သင်က ယောဂသည် ဘက္တိရှိသူတို့အတွက်သာ အောင်မြင်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ အရာအားလုံး၏ အရှင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သောသူ၏ ဘက္တိသည် အစဉ်အမြဲ တည်တံ့၏။

Verse 3

यथा तुष्यति सर्वेशो देवदेवो जनार्दनः । तन्ममाख्याहि सर्वज्ञ मुने कारुण्यवारिधे ॥ ३ ॥

အရာအားလုံးကို သိတတ်သော မုနိ၊ ကရုဏာပင်လယ်ကြီး၊ ဂျနာရဒန—ဒေဝဒေဝ၊ အရာအားလုံး၏ အရှင်—ပျော်ရွှင်နှစ်သက်စေသော နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 4

सनक उवाच । नारायणं परं देवं सच्चिदानन्दविग्रहम् । भज सर्वात्मना विप्र यदि मुक्तिमभीप्ससि ॥ ४ ॥

စနကက ပြော၏ — «အို ဗြာဟ္မဏ၊ မုက္ခတိကို လိုလားပါက၊ သတ္တ-စစ်-အာနန္ဒ သဘောတရားဖြင့် ကိုယ်တော်တည်သော အမြင့်ဆုံး ဘုရား နာရာယဏကို စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ကိုးကွယ်ပါ»။

Verse 5

रिपवस्तं न हिंसन्ति न बाधन्ते ग्रहाश्च तम् । राक्षसाश्च न चेक्षन्ते नरं विष्णुपरायणम् ॥ ५ ॥

ဗိဿနုကို အားကိုးအပ်နှံသောသူကို ရန်သူတို့ မထိခိုက်နိုင်၊ ဂြိုဟ်ဒုက္ခတို့လည်း မနှောင့်ယှက်နိုင်၊ ရာක්ෂသတို့သည်ပင် မျက်နှာမူ၍ မကြည့်ရဲကြ။

Verse 6

भक्तिर्दृढा भवेद्यस्य देवदेवे जनार्दने । श्रैयांसि तस्य सिध्यन्ति भक्तिमन्तोऽधिकास्ततः ॥ ६ ॥

ဒေဝတို့၏ဒေဝ ဖြစ်သော ဇနာရ္ဒန (ဗိဿဏု) အပေါ် သဒ္ဓါ-ဘက္တိ မခိုင်မာတည်ကြည်လာသူအတွက် အမြင့်မြတ်သော ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် အကျိုးအမြတ်တို့ အားလုံး ပြည့်စုံအောင်မြင်သည်။ ဘက္တိရှိသူတို့သည် အခြားသူများထက် မြင့်မြတ်ကြသည်။

Verse 7

पादौ तौ सफलौ पुंसां यौ विष्णुगृहगामिनौ । तौ करौ सफलौ ज्ञेयौ विष्णुपूजापरौ तु यौ ॥ ७ ॥

လူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် ဗိဿဏု၏ အိမ်တော်/ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်လျှင် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိသည်။ ထို့အတူ ဗိဿဏုပူဇာ၌ အပ်နှံထားသော လက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း အကျိုးရှိသော လက်ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 8

ते नेत्रे सुफले पुंसां पश्यतो ये जनार्दनम् । सा जिह्वा प्रोच्यते सद्भिर्हरिनामपरा तु या ॥ ८ ॥

ဇနာရ္ဒနကို မြင်တွေ့သော လူ၏ မျက်စိနှစ်လုံးသည် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိသည်။ ထို့ပြင် ဟရိ၏ နာမကိုသာ အားထား၍ ရွတ်ဆိုနေသော လျှာကို သုတေသနသမာဓိရှိသူတို့က စစ်မှန်သော လျှာဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 9

सत्यं सत्यं पुनः सत्यमुद्धृत्य भुजमुच्यते । तत्त्वं गुरुसमं नास्ति न देवः केशवात्परः ॥ ९ ॥

အမှန်တရား၊ အမှန်တရား၊ ထပ်မံ၍ အမှန်တရား—လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာ၏။ ဂုရုနှင့်တူသော တတ္တဝ (အမြင့်ဆုံး သဘောတရား) မရှိ၊ ကေရှဝ (ဗိဿဏု) ထက် မြင့်သော ဘုရားလည်း မရှိ။

Verse 10

सत्यं वच्मि हितं वच्मि सारं वच्मि पुनःपुनः । असारेऽस्मिस्तु संसारे सत्यं हरिसमर्चनम् ॥ १० ॥

အမှန်ကို ငါပြော၏၊ အကျိုးရှိသော စကားကို ငါပြော၏၊ အနှစ်သာရကို ထပ်ခါထပ်ခါ ငါကြေညာ၏။ အနှစ်မရှိသော သံသရာလောက၌ အမှန်တရားဟူသည် ဟရိကို ပူဇာဆက်ကပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 11

संसारपाशं सुदृढं महामोहप्रदायकम् । हरिभक्तिकुठारेण च्छित्त्वात्यन्तसुखी भव ॥ ११ ॥

လောကသံသရာ၏ တင်းကျပ်သော ချည်နှောင်မှု—မဟာမောဟကို ပေးသောအရာ—ကို ဟရီဘက္တိ၏ ပုဆိန်ဖြင့် ဖြတ်တောက်လော့; ထို့နောက် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်ချမ်းသာသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 12

तन्मनः संयुतं विष्णौ सा वाणी यत्परायणा । ते श्रोत्रे तत्कथासारपूरिते लोकवन्दिते ॥ १२ ॥

ဗိဿနု၌ ချိတ်ဆက်ထားသော စိတ်သည် မင်္ဂလာရှိ၏; ထိုအရှင်ထံသို့သာ အပ်နှံသော စကားသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ လောကက ချီးမွမ်းသော နားတို့သည်လည်း ထိုကထာ၏ အနှစ်သာရဖြင့် ပြည့်ဝ၍ မင်္ဂလာရှိ၏။

Verse 13

आनन्दमक्षरं शून्यमवस्थात्रितयैरपि । आकाशमध्यगं देवं भज नारद सन्ततम् ॥ १३ ॥

အို နာရဒာ၊ အမြဲတမ်း ဘုရားကို ကိုးကွယ်လော့—အာနန္ဒကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ မပျက်မယွင်း၊ ကန့်သတ်သည့် လက္ခဏာများမှ ကင်းလွတ်သော (သုည)၊ နိုးခြင်း–အိပ်မက်–အိပ်နက် သုံးအခြေအနေတို့ကပင် မထိခိုက်နိုင်၊ အာကာသအလယ်၌ တည်နေသကဲ့သို့ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော အရှင်ကို။

Verse 14

स्थानं न शक्यते यस्य स्वरूपं वा कदाचन । निर्देष्टुं मुनिशार्दूल द्र ष्टुं वाप्यकृतात्मभिः ॥ १४ ॥

အို မုနိတို့အနက် ကျားသဖွယ်သောသူ၊ ထိုအရှင်၏ နေရာတည်ရာကိုဖြစ်စေ၊ သဘောသဘာဝအမှန်ကိုဖြစ်စေ မည်သည့်အခါမျှ တိတိကျကျ ညွှန်ပြ၍ မရနိုင်; အတွင်းစိတ် မသန့်စင်မပြည့်စုံသေးသူတို့ကလည်း မမြင်နိုင်ကြ။

Verse 15

समस्तैः करणैर्युक्तो वर्त्ततेऽसौ यदा तदा । जाग्रदित्युच्यते सद्भिरन्तर्यामी सनातनः ॥ १५ ॥

ထို သနာတန အန္တర్యာမီ (အတွင်းအုပ်စိုးရှင်) သည် အာရုံခံနှင့် လုပ်ဆောင်မှု အင်္ဂါရပ်အားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံကာ လှုပ်ရှားနေသည့်အခါ၊ ပညာရှိတို့က ထိုအခြေအနေကို «နိုးခြင်း (ဇာဂရတ်)» ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 16

यदान्तःकरणैर्युक्तः स्वेच्छया विचरत्यसौ । स्वपन्नित्युच्यते ह्यात्मा यदा स्वापविवर्जितः ॥ १६ ॥

အတွင်းကိရိယာများ (စိတ်၊ ဉာဏ်၊ အဟင်္ကာရ၊ မှတ်ဉာဏ်) နှင့်ချိတ်ဆက်၍ အတ္တသည် မိမိဆန္ဒအတိုင်း လှုပ်ရှားသွားလာသော် «အမြဲအိပ်မက်မြင်သူ» ဟုခေါ်၏။ အိပ်စက်ခြင်းကင်းလွတ်သော် အိပ်မက်မရှိသော အတ္တဖြစ်၏။

Verse 17

न बाह्यकरणैर्युक्तो न चान्तः करणैस्तथा । अस्वरूपो यदात्मासौ पुण्यापुण्यविवर्जितः ॥ १७ ॥

ထိုအတ္တသည် ပြင်ပအင်္ဂါများနှင့် မချိတ်ဆက်သကဲ့သို့ အတွင်းကိရိယာ (စိတ်) နှင့်လည်း မချိတ်ဆက်။ အတ္တသည် မည်သည့်ရုပ်သဏ္ဍာန်တစ်ခုတည်းတွင် မကန့်သတ်သောအခါ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်တို့မှ ကင်းလွတ်နေ၏။

Verse 18

सर्वोपाधिविनिर्मुक्तो ह्यानन्दो निर्गुणो विभुः । परब्रह्ममयो देवः सुषुप्त इति गीयते ॥ १८ ॥

အကန့်အသတ်ဖြစ်စေသော ဥပာဓိအားလုံးမှ လွတ်မြောက်၍ အာနန္ဒတည်းဟူသော အတ္ထု—ဂုဏ်မဲ့၍ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အရှင်။ အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းသော ထိုဒေဝတရားကို «စူရှုပ္တိ» (အနက်အိပ်) အခြေအနေဟု သီဆိုကြ၏။

Verse 19

भावनामयमेतद्वै जगत्स्थावरजङ्गमम् । विद्युद्विलोलं विप्रेन्द्र भज तस्माज्जनार्दनम् ॥ १९ ॥

လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါတို့ပါဝင်သည့် ဤလောကတစ်ခုလုံးသည် စိတ်ကူးစိတ်သန်းတို့ဖြင့်ပင် ဖန်ဆင်းထားသည်။ မိုးကြိုးလျှပ်တပြက်ကဲ့သို့ မတည်ငြိမ်သဖြင့်၊ ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ထို့ကြောင့် ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ကို ဘဇနာဖြင့် ဝတ်ပြုပါ။

Verse 20

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ । वर्तन्ते यस्य तस्यैव तुष्यते जगतां पतिः ॥ २० ॥

အဟിംသာ (မထိခိုက်စေခြင်း)၊ သစ္စာ၊ မခိုးယူခြင်း၊ ဘြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသောကျင့်ဝတ်) နှင့် မပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းတို့သည် မည်သူ၌ တည်မြဲနေသနည်း—ထိုသူတစ်ဦးတည်းအပေါ် လောကတို့၏ အရှင်သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 21

सर्वभूतदयायुक्तो विप्रपूजा परायणः । तस्य तुष्टो जगन्नाथो मधुकैटभमर्दनः ॥ २१ ॥

သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာပြည့်ဝ၍ ဗြာဟ္မဏများကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရာ၌ အလွန်အာရုံစိုက်သူကို၊ လောက၏အရှင် ဂျဂန္နာထ—မဓုနှင့် ကೈဋဘကို သတ်ဖြတ်သူ—နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 22

सत्कथायां च रमते सत्कथां च करोति यः । सत्सङ्गो निरहङ्कारस्तस्य प्रीतो रमापतिः ॥ २२ ॥

သဒ္ဓမ္မကထာ၌ ပျော်မွေ့ပြီး သဒ္ဓမ္မကထာကိုလည်း ပြောဆိုစေသူ၊ သတ္စင်္ဂကို ထိန်းသိမ်း၍ အဟင်္ကာရကင်းသူအပေါ် ရမာပတိ (လက္ရှ္မီ၏အရှင် ဗိဿဏု) နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 23

नामसङ्कीर्त्तनं विष्णोः क्षुत्तृट्प्रस्खलितादिषु । करोति सततं यस्तु तस्य प्रीतो ह्यधोक्षजः ॥ २३ ॥

ဆာလောင်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်း၊ ချော်လဲခြင်း စသည့်အခိုက်အတန့်များအတွင်းတောင် ဗိဿဏု၏ နာမသင်္ကီရတနကို အမြဲပြုသူအပေါ် အာဓောက္ရှဇ (အာရုံခံအင်္ဂါများကို ကျော်လွန်သော အရှင်) နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 24

या तु नारी पतिप्राणा पतिपूजापरायणा । तस्यास्तुष्टो जगन्नाथो ददाति स्वपदं मुने ॥ २४ ॥

သို့ရာတွင် မိမိ၏အသက်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်၍ ခင်ပွန်းကို ပူဇော်ဝန်ဆောင်ရာ၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်သော မိန်းမကို လောက၏အရှင် ဂျဂန္နာထ သဘောတူနှစ်သက်တော်မူပြီး၊ မုနိရေ၊ မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတော်ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 25

असूयारहिता ये तु ह्यहङ्कारविवर्जिताः । देवपूजापराश्चैव तेषां तुष्यति केशवः ॥ २५ ॥

မနာလိုစိတ်ကင်း၍ အဟင်္ကာရမရှိဘဲ၊ ဒေဝတားများကို ပူဇော်ရာ၌ အလွန်အာရုံစိုက်သူတို့အပေါ် ကေရှဝ (Keśava) နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 26

तस्माच्छृणुष्व देवर्षे भजस्व सततं हरिम् । मा कुरुष्व ह्यहङ्कारं विद्युल्लोलश्रिया वृथा ॥ २६ ॥

ထို့ကြောင့်၊ ဒေဝရိရှီအို၊ ကောင်းစွာနားထောင်၍ ဟရီကို အမြဲတမ်း ဘဇနာပြုပါ။ အဟင်္ကာရကို မလုပ်ပါနှင့်၊ လောကီစည်းစိမ်သည် မိုးကြိုးအလင်းကဲ့သို့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မတည်မြဲသဖြင့် အလဟဿ ကြိုးစားခြင်းသည် အကျိုးမရှိ။

Verse 27

शरीरं मृत्युसंयुक्तं जीवनं चाति चञ्चलम् । राजादिभिर्धनं बाध्यं सम्पदः क्षणभङ्गुराः ॥ २७ ॥

ကိုယ်ခန္ဓာသည် သေခြင်းနှင့် တွဲဖက်နေပြီး၊ အသက်တာသည် အလွန်အမင်း မတည်ငြိမ်လှသည်။ ငွေကြေးဥစ္စာသည် မင်းများစသဖြင့် သိမ်းယူနိုင်သကဲ့သို့၊ စည်းစိမ်အလုံးစုံသည် ခဏတစ်ခဏအတွင်း ပျက်စီးကွဲကြေတတ်သည်။

Verse 28

किं न पश्यसि देवर्षे ह्यायुषार्द्धं तु निद्र या । हतं च भोजनाद्यैश्च कियदायुः समाहृतम् ॥ २८ ॥

ဒေဝရိရှီအို၊ မမြင်ဘူးလား—အသက်တာ၏ တစ်ဝက်လောက်ကို အိပ်စက်ခြင်းက ဖျက်ဆီးသွားသည်။ ထို့ပြင် အစားအသောက်စသည့် အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုများကြောင့်လည်း—အမြင့်မြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်အတွက် စုဆောင်းနိုင်သော အသက်တာက ဘယ်လောက်နည်းသနည်း။

Verse 29

कियदायुर्बालभावाद् वृद्धभावात्कियद् बृथा । कियद्विषयभोगैश्च कदा धर्मान्करिष्यति ॥ २९ ॥

အသက်တာထဲက ဘယ်လောက်ကို ကလေးဘဝမှာ ဆုံးရှုံးသလဲ၊ ဘယ်လောက်ကို အိုမင်းဘဝမှာ ဆုံးရှုံးသလဲ၊ ဘယ်လောက်ကို အလဟဿ ပျက်စီးသလဲ။ ထို့ပြင် အာရုံခံအရာများကို ခံစားပျော်ရွှင်ရာတွင် ဘယ်လောက်ကုန်သလဲ—ဒါဆို သာသနာဓမ္မကို ဘယ်အချိန်မှာ လုပ်မလဲ။

Verse 30

बालभावे च वार्द्धक्ये न घटेताच्युतार्चनम् । वयस्येव ततो धर्मान्कुरु त्वमनहङ्कृतः ॥ ३० ॥

ကလေးဘဝနှင့် အိုမင်းဘဝတွင် အချျုတ (ဗိဿနု) ကို အပြည့်အဝ ပူဇော်ဝတ်ပြုရန် မလွယ်ကူ။ ထို့ကြောင့် လူငယ်အရွယ်ရှိစဉ်၊ အဟင်္ကာရမရှိဘဲ သင်၏ ဓမ္မတာဝန်များကို ဆောင်ရွက်ပါ။

Verse 31

मा विनाशं व्रज मुने मग्नः संसारगह्वरे । वपुर्विनाशनिलयमापदां परमं पदम् ॥ ३१ ॥

အို မုနိ၊ သံသရာ၏နက်ရှိုင်းသောချောက်ထဲ၌ နစ်မြုပ်နေသော်လည်း ပျက်စီးခြင်းသို့ မသွားပါနှင့်။ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် ပျက်ယိုယွင်းခြင်း၏နေရာဖြစ်၍ အပဒာတို့၏ အမြင့်ဆုံးအာသနဖြစ်သည်။

Verse 32

शरीरं भोगनिलयं मलाद्यैः परिदूषितम् । किमर्थं शाश्वतधिया कुर्यात्पापं नरो वृथा ॥ ३२ ॥

ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အာရုံခံစားမှုတို့၏နေရာဖြစ်ပြီး အညစ်အကြေးစသည်တို့ကြောင့် အလွန်ညစ်ညမ်းနေသည်။ ထာဝရတရားကို သိမြင်သောဉာဏ်ရှိသူသည် အဘယ်ကြောင့် အလဟသ ပ罪ကို ပြုမည်နည်း။

Verse 33

असारभूते संसारे नानादुःखसमन्विते । विश्वासो नात्र कर्त्तव्यो निश्चितं मृत्युसङ्कुले ॥ ३३ ॥

အနှစ်သာရမရှိသော သံသရာ၌ ဒုက္ခအမျိုးမျိုးနှင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ယုံကြည်မှု မထားသင့်။ အမှန်တကယ်ပင် ၎င်းသည် သေခြင်းများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။

Verse 34

तस्माच्छृणुष्व विप्रेन्द्र सत्यमेतद् ब्रवीम्यहम् । देहयोगनिवृत्यर्थं सद्य एव जनार्दनम् ॥ ३४ ॥

ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ နားထောင်ပါ။ ငါသည် ဤအမှန်တရားကို ပြော၏—ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဆက်နွယ်သောချည်နှောင်မှုမှ ချက်ချင်းလွတ်မြောက်လိုလျှင် ယနာရ္ဒန (Janārdana) ထံသို့ ချက်ချင်း အားကိုးခိုလှုံပါ။

Verse 35

मानं त्यक्त्वा तथा लोभं कामक्रोधविवर्जितः । भजस्व सततं विष्णुं मानुष्यमतिदुर्लभम् ॥ ३५ ॥

မာနကို စွန့်လွှတ်၍ လောဘကိုလည်း ပယ်ပါ။ ကာမနှင့် ကရောဓမှ ကင်းလွတ်ပြီး ဗိဿဏုကို အမြဲတမ်း ဘဇနာပြုပါ။ လူ့ဘဝရခြင်းသည် အလွန်ရှားပါးလှသည်။

Verse 36

कोटिजन्मसहस्रेषु स्थावरादिषु सत्तम । सम्भ्रान्तस्य तु मानुष्यं कथञ्चित्परिलभ्यते ॥ ३६ ॥

အို သီလကောင်းသူအမြတ်၊ မရွေ့မလှုပ်သောသတ္တဝါတို့နှင့် အခြားဘဝပုံစံများအတွင်း ထောင်ပေါင်းများစွာ၊ သန်းပေါင်းများစွာသော မွေးဖွားမှုများနောက်မှသာ လူဘဝကို မတော်တဆကဲ့သို့ ရခဲစွာရပြီး၊ ဓမ္မစိတ် နိုးကြားလာသူသာ ရနိုင်၏။

Verse 37

तत्रापि देवताबुद्धिर्दानबुद्धिश्च सत्तम । भोगबुद्धिस्तथा नॄणां जन्मान्तरतपः फलम् ॥ ३७ ॥

အို သီလကောင်းသူအမြတ်၊ လူဘဝ၌ပင် နတ်တို့ကို ရိုသေလိုသောစိတ်၊ ဒါနပြုလိုသောစိတ်၊ ထို့အပြင် လူတို့အကြား အာရုံခံစားပျော်ရွှင်မှုကို လိုလားသောစိတ်တို့သည် ယခင်ဘဝများတွင် ပြုခဲ့သော တပဿာ၏ အကျိုးဖြစ်၏။

Verse 38

मानुष्यं दुर्लभं प्राप्य यो हरिं नार्चयेत्सकृत् । मूर्खः कोऽस्ति परस्तस्माज्जडबुद्धिरचेतनः ॥ ३८ ॥

ရခဲလှသော လူဘဝကို ရပြီးနောက် ဟရီကို တစ်ကြိမ်တောင် မပူဇော်သူရှိလျှင်၊ ထိုသူထက် ပိုမိုမိုက်မဲသူ ဘယ်သူရှိမည်နည်း။ သူသည် ဉာဏ်မထွန်း၊ ခွဲခြားသိမြင်မှုကင်းသောသူ ဖြစ်၏။

Verse 39

दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं नार्चयन्ति च ये हरिम् । तेषामतीव मूर्खाणां विवेकः कुत्र तिष्ठति ॥ ३९ ॥

ရခဲလှသော လူဘဝကို ရပြီးလည်း ဟရီကို မပူဇော်သူတို့အတွက်—အလွန်မိုက်မဲသော ထိုသူတို့၏ ခွဲခြားသိမြင်မှုသည် ဘယ်မှာ တည်ရှိမည်နည်း။

Verse 40

आराधितो जगन्नाथो ददात्यभिमतं फलम् । कस्तं न पूजयेद्विप्र संसाराग्निप्रदीपितः ॥ ४० ॥

ဇဂန္နာထကို ပူဇော်လျှင် လိုအင်ဆန္ဒရှိသော အကျိုးကို ပေးတော်မူ၏။ အို ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ သံသရာမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသူ ဘယ်သူက သူ့ကို မပူဇော်မည်နည်း။

Verse 41

चण्डालोऽपि मुनिश्रेष्ठ विष्णुभक्तो द्विजाधिकः । विष्णुभक्तिविहीनश्च द्विजोऽपि श्वपचाधमः ॥ ४१ ॥

အို မုနိမြတ်ရှင်၊ ဗိဿဏုကို ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်သူ ခဏ္ဍာလာတောင် ဒွိဇထက် မြင့်မြတ်၏။ ဗိဿဏုဘက္တိမရှိသော ဒွိဇသည်ကား ခွေးချက်သူကဲ့သို့ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 42

तस्मात्कामादिकं त्यक्त्वा भजेत हरिमव्ययम् । यस्मिंस्तुष्टेऽखिलं तुष्येद्यतः सर्वगतो हरिः ॥ ४२ ॥

ထို့ကြောင့် ကာမနှင့် ဆက်စပ်သော အပြစ်အနာများကို စွန့်ပယ်၍ မဖျက်မယုတ်သော ဟရီကို ကိုးကွယ်ပါ။ ဟရီသည် အရာအားလုံး၌ ပျံ့နှံ့နေသဖြင့် သူတော်စင်တော်မူလျှင် အားလုံးလည်း ကျေနပ်၏။

Verse 43

यथा हस्तिपदे सर्वं पदमात्रं प्रलीयते । तथा चराचरं विश्वं विष्णावेव प्रलीयते ॥ ४३ ॥

ဆင်ခြေရာအတွင်း အခြားခြေရာအားလုံး ပါဝင်သကဲ့သို့၊ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿဏုတစ်ပါးတည်းထဲသို့ ပျော်ဝင်သွား၏။

Verse 44

आकाशेन यथा व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् । तथैव हरिणा व्याप्तं विश्वमेतच्चराचरम् ॥ ४४ ॥

ကောင်းကင်သည် မလှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော လောကတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့ဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ဤစကြဝဠာတစ်ခုလုံး—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ—ကို ဟရီက ပျံ့နှံ့ဖုံးလွှမ်းထား၏။

Verse 45

जन्मनो मरणं नॄणां जन्म वै मृत्युसाधनम् । उभे ते निकटे विद्धि तन्नाशो हरिसेवया ॥ ४५ ॥

လူသားတို့အတွက် မွေးဖွားခြင်းနောက်တွင် သေခြင်းလိုက်လာပြီး၊ မွေးဖွားခြင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း သေခြင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သော အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ ဤနှစ်ပါးသည် အလွန်နီးကပ်ကြောင်း သိပါ; ၎င်းတို့၏ ပျက်ကွယ်ခြင်းသည် ဟရီကို ဆေဝာပြုခြင်းဖြင့် ရရှိ၏။

Verse 46

ध्यातः स्मृतः पूजितो वा प्रणतो वा जनार्दनः । संसारपाशविच्छेदी कस्तं न प्रतिपूजयेत् ॥ ४६ ॥

တရားသမားကဲ့သို့ စိတ်ဖြင့်ဓ്യာနပြုသော်လည်း၊ အမည်ကိုသတိရသော်လည်း၊ ပူဇော်သော်လည်း၊ ဦးချ၍နမස්ကာရပြုသော်လည်း—ဇနာရ္ဒန (Janārdana) သည် သံသရာ၏ချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်ပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် မည်သူက မပူဇော်နိုင်ပါမည်နည်း။

Verse 47

यन्नामोच्चारणादेव महापातकनाशनम् । यं समभ्यर्च्य विप्रर्षे मोक्षभागी भवेन्नरः ॥ ४७ ॥

ဗြာဟ္မဏရ္ဩရှီတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ—သူ၏ နာမတော်ကို အသံထွက်ခေါ်ဆိုခြင်းသာဖြင့်ပင် အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်များ ပျက်စီး၏။ ထိုသခင်ကို ပူဇော်လျှင် လူသည် မောက္ခ၏ အခွင့်အရေးကို မျှဝေသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 48

अहो चित्रमहो चित्रमहो चित्रमिदं द्विज । हरिनाम्नि स्थिते लोकः संसारे परिवर्त्तते ॥ ४८ ॥

အို အံ့ဩစရာ၊ အံ့ဩစရာတကယ်ပါပဲ၊ ဒွိဇရေ—ဟရိ၏ နာမတော် တည်ရှိနေသော် သံသရာ၏ လှည့်ဝိုင်းအတွင်း၌ပင် လောကသည် ပြောင်းလဲသွား၏။

Verse 49

भूयो भूयोऽपि वक्ष्यामि सत्यमेतत्तपोधन । नीयमानो यमभटैरशक्तो धर्मसाधनैः ॥ ४९ ॥

ထပ်မံထပ်မံ ငါကြေညာမည်—ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင်၊ တပသ၏ ရတနာရေ။ ယမ၏ အစေခံများက ဆွဲခေါ်သွားစဉ် လူသည် ဓမ္မကို ဆောင်ရွက်ရန် နည်းလမ်းများ၌ အားမရှိတော့။

Verse 50

यावन्नेन्द्रि यवैकल्यं यावद्व्याधिर्न बाधते । तावदेवार्चयेद्विष्णुं यदि मुक्तिमभीप्सति ॥ ५० ॥

အာရုံခံအင်္ဂါများ မချို့ယွင်းသေးသရွေ့၊ ရောဂါမနှောင့်ယှက်သေးသရွေ့—မောက္ခကို အမှန်တကယ်လိုလားလျှင် ဗိဿဏု (Viṣṇu) ကို မနှောင့်နှေးဘဲ ပူဇော်ရမည်။

Verse 51

मातुर्गर्भाद्विनिष्क्रान्तो यदा जन्तुस्तदैव हि । मृत्युः संनिहितो भूयात्तस्माद्धर्मपरो भवेत् ॥ ५१ ॥

မိခင်၏ဝမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခဏမှစ၍ သေခြင်းသည် အနီးကပ်တည်ရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မကို အလွန်အမင်းအလေးထား၍ လိုက်နာသူဖြစ်သင့်၏။

Verse 52

अहो कष्टमहो कष्टमहोकष्टमिदं वपुः । विनश्वरं समाज्ञाय धर्मं नैवाचरत्ययम् ॥ ५२ ॥

အို—ဒုက္ခတရားပါလား၊ ဒုက္ခတရားပါလား—ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အလွန်စိတ်မကောင်းစရာ! ပျက်စီးလွယ်ကြောင်း သိသိသာသာ သိလျက်နှင့်ပင် ဓမ္မကို မကျင့်သေးသည်။

Verse 53

सत्यं सत्यं पुनःसत्यमुद्धृत्य भुजमुच्यते । दम्भाचारं परित्यज्य वासुदेवं समर्चयेत् ॥ ५३ ॥

အမှန်တရား—အမှန်တရား—ထပ်မံ၍ အမှန်တရားဟု လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ကြေညာ၏။ ဟန်ဆောင်သော အကျင့်ကို စွန့်ပယ်၍ ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva) ကို အပြည့်အဝ ရိုသေစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 54

भूयो भूयो हितं वच्मि भुजमुद्धृत्य नारद । विष्णुः सर्वात्मना पूज्यस्त्याज्यासूया तथानृतम् ॥ ५४ ॥

အကျိုးရှိသောစကားကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြော၏—လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ (အလေးပေး၍) အို နာရဒ (Nārada)၊ ဗိဿဏု (Viṣṇu) ကို ကိုယ်စိတ်အလုံးစုံဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ မနာလိုစိတ်နှင့် မမှန်ကန်သောစကားကို စွန့်ပယ်ရမည်။

Verse 55

क्रोधमूलो मनस्तापः क्रोधः संसारबन्धनम् । धर्मक्षयकरः क्रोधस्तस्मात्तं परिवर्जयेत् ॥ ५५ ॥

စိတ်ပူပန်မှု၏ အမြစ်မှာ ဒေါသဖြစ်၏။ ဒေါသသည် သံသရာ၏ ချည်နှောင်မှုဖြစ်သည်။ ဒေါသသည် ဓမ္မကို ပျက်စီးစေ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုဒေါသကို လုံးဝ စွန့်ပယ်ရမည်။

Verse 56

काममूलमिदं जन्म कामः पापस्य कारणम् । यशःक्षयकरः कामस्तस्मात्तं परिवर्जयेत् ॥ ५६ ॥

ဤကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် မွေးဖွားခြင်းသည် ကာမတဏှာကို အမြစ်တည်ထား၏။ ကာမတဏှာသည် အပြစ်၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်ပြီး ကောင်းသတင်းဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း လျော့နည်းစေ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုကာမကို စွန့်ပယ်သင့်၏။

Verse 57

समस्तदुःखजालानां मात्सर्यं कारणं स्मृतम् । नरकाणां साधनं च तस्मात्तदपि सन्त्यजेत् ॥ ५७ ॥

မတ်ဆရိယ (မနာလိုမှု) သည် ဒုက္ခအစုအဝေးတစ်ခုလုံး၏ အကြောင်းရင်းဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ပြင် နရကသို့ ဆောင်ရွက်ပေးသော လမ်းစဉ်လည်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုမနာလိုမှုကိုလည်း အပြည့်အဝ စွန့်ပယ်သင့်၏။

Verse 58

मन एव मनुष्याणां कारणं बन्धमोक्षयोः । तस्मात्तदभिसंयोज्य परात्मनि सुखी भवेत् ॥ ५८ ॥

လူတို့၏ ချည်နှောင်ခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ စိတ်တစ်ခုတည်းပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုစိတ်ကို ပရမာတ္မာ (အမြင့်ဆုံး အတ္တ) ထံတွင် ယောဂဖြင့် ချိတ်ဆက်လျှင် ချမ်းသာစွာ နေထိုင်ရ၏။

Verse 59

अहो धैर्यमहो धैर्यमहो धैर्यमहो नृणाम् । विष्णौ स्थिते जगन्नाथे न भजन्ति मदोद्धताः ॥ ५९ ॥

အို—လူတို့၏ မိုက်မဲသတ္တိ အံ့ဩဖွယ်ပါ၏၊ အံ့ဩဖွယ်ပါ၏၊ အံ့ဩဖွယ်ပါ၏။ ဗိဿနု—လောကနာထ (ကမ္ဘာ၏ အရှင်) ရှိနေသော်လည်း မာနဖြင့် မူးယစ်သူတို့သည် ကိုးကွယ်မပြုကြ။

Verse 60

अनाराध्य जगन्नाथं सर्वधातारमच्युतम् । संसारसागरे मग्नाः कथं पारं प्रयान्ति हि ॥ ६० ॥

ဂဂန္နာထ—အချွတ (မလဲလျော့သော)၊ အရာအားလုံးကို ထောက်ပံ့သူကို မကိုးကွယ်ဘဲ၊ သံသရာပင်လယ်ထဲ၌ နစ်မြုပ်နေသူတို့သည် အခြားဖက်ကမ်းသို့ မည်သို့ ရောက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 61

अच्युतानन्तगोविन्दनामोच्चारणभेषजात् । नश्यन्ति सकला रोगाः सत्यं सत्यं वदाम्यहम् ॥ ६१ ॥

အချျုတ၊ အနန္တ၊ ဂోవိန္ဒ ဟူသော နာမတော်များကို ရွတ်ဆိုခြင်းသည် ဆေးဝါးကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ရောဂါအားလုံး ပျောက်ကင်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရား—အမှန်တရားပင်—ဟု ငါကြေညာ၏။

Verse 62

नारायण जगन्नाथ वासुदेव जनार्दन । इतीरयन्ति ये नित्यं ते वै सर्वत्र वन्दिताः ॥ ६२ ॥

နေ့စဉ် မပြတ်မလပ် «နာရာယဏ၊ ဇဂန္နာထ၊ ဝာစုဒေဝ၊ ဇနာရ္ဒန» ဟူသော နာမတော်များကို ရွတ်ဆိုသူတို့သည် အရပ်ရပ်၌ အမှန်တကယ် ချီးမြှောက်ခံရ၏။

Verse 63

अद्यापि च मुनिश्रेष्ठ ब्रह्माद्या अपि देवताः । यत्प्रभावं न जानन्ति तं याहि शरणं मुने ॥ ६३ ॥

ယနေ့တိုင်အောင်ပင်၊ မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ဘြဟ္မာမှစသော ဒေဝတားတို့တောင် သူ၏ အာနုဘော်ကို အပြည့်အဝ မသိကြသေး။ ထို့ကြောင့် မုနိရေ၊ သူ့ထံ၌ ရှရဏံ ယူလော့။

Verse 64

अहो मौर्ख्यमहो मौर्ख्यमहो मौर्ख्यं दुरात्मनाम् । हृत्पद्मसंस्थितं विष्णुं न विजानन्ति नारद ॥ ६४ ॥

အို—မိုက်မဲခြင်း၊ မိုက်မဲခြင်း၊ ဒုစရိုက်စိတ်ရှိသူတို့၏ မိုက်မဲခြင်း အလွန်တရာပင်! နှလုံးပဒ္မ၌ တည်နေသော ဗိෂ္ဏုကိုပင် မသိမမြင်ကြသေး၊ နာရဒာရေ။

Verse 65

शृणुष्व मुनिशार्दूल भूयो भूयो वदाम्यहम् । हरिः श्रद्धावतां तुष्येन्न धनैर्न च बान्धवैः ॥ ६५ ॥

ကြားလော့၊ မုနိတို့အကြား ကျားသတ္တဝါရေ; ငါ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြော၏။ ဟရိသည် ယုံကြည်သဒ္ဓါရှိသူတို့ကိုသာ နှစ်သက်တော်မူ၏—ငွေကြေးဖြင့်မဟုတ်၊ ဆွေမျိုးအပေါင်းအသင်းဖြင့်လည်း မဟုတ်။

Verse 66

बन्धुमत्वं धनाढ्यत्वं पुत्रवत्त्वं च सत्तम । विष्णुभक्तिमतां नॄणां भवेज्जन्मनि जन्मनि ॥ ६६ ॥

အကျင့်သီလကောင်းသူအမြတ်ဆုံးရေ၊ ဗိဿနုကို ဘက္တိဖြင့်ကိုးကွယ်သော လူတို့အတွက် မွေးဖွားမှုတိုင်းတွင် ဆွေမျိုးပေါများခြင်း၊ ဥစ္စာဓနကြွယ်ဝခြင်းနှင့် သားသမီးရရှိခြင်း၏ ကောင်းချီး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 67

पापमूलमयं देहः पापकर्मरतस्तथा । एतद्विदित्वा सततं पूजनीयो जनार्दनः ॥ ६७ ॥

ကိုယ်ခန္ဓာသည် အပြစ်၏ အမြစ်မှ ပေါက်ဖွားလာပြီး၊ လူသည်လည်း အပြစ်ကမ္မများသို့ လွယ်ကူစွာ လှည့်ယွင်းတတ်၏။ ထိုအရာကို သိမြင်၍ ယနာရဒနကို အမြဲတမ်း ပူဇော်ကိုးကွယ်သင့်၏။

Verse 68

पुत्रमित्रकलत्राद्या बहवः स्युश्च संपदः । हरिपूजारतानां तु भवन्त्येव न संशयः ॥ ६८ ॥

သားသမီး၊ မိတ်ဆွေ၊ ဇနီးမယား စသဖြင့် အမျိုးမျိုးသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့ ပေါ်ထွန်းနိုင်၏။ သို့သော် ဟရီကို ပူဇော်ခြင်း၌ အမြဲရတနာသောသူတို့အတွက် ထိုအရာတို့သည် မသံသယဘဲ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 69

इहामुत्र सुखप्रेप्सुः पूजयेत्सततं हरिम् । इहामुत्रासुखप्रेप्सुः परनिन्दापरो भवेत् ॥ ६९ ॥

ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌လည်း သုခကို လိုလားသူသည် ဟရီကို အမြဲတမ်း ပူဇော်ကိုးကွယ်သင့်၏။ ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌ ဒုက္ခကို လိုလားသူမူ အခြားသူတို့ကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ခြင်း၌ စွဲလမ်းလာတတ်၏။

Verse 70

धिग्जन्म भक्तिहीनानां देवदेवे जनार्दने । सत्पात्रदानशून्यं यत्तद्धनं धिक्पुनः पुनः ॥ ७० ॥

ဒေဝတို့၏ ဒေဝဖြစ်သော ယနာရဒနအပေါ် ဘက္တိမရှိသူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းကို အရှက်တရားဖြစ်စေ၏။ ထို့ပြင် သင့်တော်သော လက်ခံသူတို့အား ဒါနမပေးဘဲ ထားရှိသော ဥစ္စာဓနကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် အရှက်တရားဖြစ်စေ၏။

Verse 71

न नमेद्विष्णवे यस्य शरीरं कर्मभेदिने । पापानामाकरं तद्वै विज्ञेयं मुनिसत्तम ॥ ७१ ॥

ကမ္မအလိုက် သတ္တဝါတို့ကို ခွဲခြားစီမံတော်မူသော ဗိဿဏုဘုရားကို မနမ့်မိုးမခေါင်းညွှတ်သူကို၊ အို မုနိမြတ်ကြီး၊ အပြစ်တို့၏ အရင်းအမြစ်ကြီးဟု အမှန်သိလော့။

Verse 72

सत्पात्रदानरहितं यद्द्र व्यं येन रक्षितम् । चौर्येण रक्षितमिव विद्धि लोकेषु निश्चितम् ॥ ७२ ॥

သင့်တော်သော လက်ခံသူ (သတ္ပാത്ര) ထံသို့ ဒါနမပေးဘဲ တစ်ယောက်က ထိန်းသိမ်းထားသော ဥစ္စာကို၊ လောကများတွင် အမှန်တကယ် ခိုးယူ၍ ထိန်းထားသကဲ့သို့ဟု သေချာသိလော့။

Verse 73

तडिल्लोलश्रिया मत्ताः क्षणभङ्गुरशालिनः । नाराधयन्ति विश्वेशं पशुपाशविमोचकम् ॥ ७३ ॥

လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်လှုပ်လက်လက် ပျော်ရွှင်စေသော စည်းစိမ်ကြောင့် မူးယစ်၍၊ ခဏတစ်ခဏပင် ပျက်စီးလွယ်သော ဥစ္စာကို ပိုင်ဆိုင်သူတို့သည်၊ လောက၏ အရှင် ဗိဿဝေရှ—ပశုပာଶ (လောကီချည်နှောင်မှု) ကို ဖြုတ်ပေးတော်မူသော ကယ်တင်ရှင်—ကို မပူဇော်မနမ့်မိုးကြ။

Verse 74

सृष्टिस्तु विविधा प्रोक्ता देवासुरविभेदतः । हरिभक्तियुता दैवी तद्धीना ह्यासुरी महा ॥ ७४ ॥

ဖန်ဆင်းခြင်းသည် ဒေဝနှင့် အသူရ ဟူ၍ ခွဲခြားကာ အမျိုးမျိုးရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ဟရီ (Hari) အပေါ် ဘက္တိပါရှိသည်မှာ ဒေဝီ; ထိုဘက္တိမရှိသည်မှာ အလွန်အသူရီ ဖြစ်၏။

Verse 75

तस्माच्छृणुष्व विप्रेन्द्र हरिभक्तिपरायणाः । श्रेष्ठाः सर्वत्र विख्याता यतो भक्तिः सुदुर्लभा ॥ ७५ ॥

ထို့ကြောင့်၊ အို ဗိပရေန္ဒ (ဗြာဟ္မဏမြတ်)၊ နားထောင်လော့။ ဟရီဘက္တိကို အပြည့်အဝ အားထားအပ်နှံသူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၍ နေရာတိုင်းတွင် ကျော်ကြားကြသည်၊ အကြောင်းမူ ဘက္တိစစ်သည် အလွန်ရှားပါးစွာ ရရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 76

असूयारहिता ये च विप्रत्राणपरायणाः । कामादिरहिता ये च तेषां तुष्यति केशवः ॥ ७६ ॥

မနာလိုစိတ်ကင်း၍ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အလေးထားသူ၊ ကာမတဏှာနှင့် အခြားကိလေသာတို့ကင်းသူတို့ကို ကေရှဝ (ဗိဿနု) သည် နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 77

सम्मार्जनादिना ये तु विष्णुशुश्रूषणे रताः । सत्पात्रदाननिरताः प्रयान्ति परमं पदम् ॥ ७७ ॥

သို့သော် တံမြက်လှည်းခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း စသည့် အမှုများဖြင့် သခင်ဗိဿနုကို ဝန်ဆောင်ခြင်း၌ ပျော်မွေ့သူ၊ ထိုက်တန်သောသူတို့အား ဒါနပေးကမ်းရာ၌ အားထုတ်သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော အဘိုဒ်သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 78

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे हरिभक्ति लक्षणं नामचतुस्त्रिंशोऽध्यायः ॥ ३४ ॥

ဤသို့ဖြင့် «ဟရိဘက္တိ၏ လက္ခဏာများ» ဟူသော အမည်ရှိသော အခန်း ၃၄ သည် သီရိ ဘೃಹန်နာရဒီယ ပုရာဏ၏ ပူရ္ဝဘားဂ၊ ပထမပာဒ၌ အဆုံးသတ်၏။