Pūrvabhāga

ပုဝ္ဗဘာဂ (စာအုပ် ၁) သည် နိုင်မိရှာရဏ္ယ စတြာ၌ စူတ မဟာဝိဒ္ဝန်က ရှိခိုးတော်မူသော ရှင်ရဟန်းပညာရှိများအား မိန့်ကြားကာ နာရဒပုရာဏ၏ အာဏာတော်နှင့် ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို တည်ထောင်ခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ထို့နောက် စကားဝိုင်းအဆင့်ဆင့်ဖြင့် သင်ကြားမှု ဆက်လက်ပြောင်းလဲသွားပြီး စူတက နာရဒ၏ မေးခွန်းများကို စနက (စနကာဒီ ကုမာရများထဲမှ တစ်ပါး) ထံသို့ တင်ပြခဲ့ကြောင်း ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ စနက၏ ဖြေကြားချက်မှာ ဗိဿ္ဏုကို ဗဟိုထားသော အဒွైత သဘောတရားဖြစ်ပြီး နာရာယဏသည် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ပြန့်နှံ့ထောက်ခံသော ဘြဟ္မန်ဖြစ်ကာ ဘြဟ္မာ၊ ရုဒ္ရ စသည့် လုပ်ဆောင်ရေးသုံးပါးတို့သည် အားထားရသော ပုံရိပ်များအဖြစ် လည်ပတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ဤ မေတ္တာဖိဇစ် အခြေခံမှ စာအုပ်သည် လက်တွေ့ဓမ္မသို့ ရွှေ့ပြောင်းကာ သဒ္ဓါကို ဓမ္မ၏ အမြစ်ဟု၊ ဘက္တိကို အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) အားလုံး၏ အသက်ရှင်စေသော အင်အားဟု ထင်ရှားစေသည်။ မာရ္ကဏ္ဍေယ စက်ဝိုင်းဇာတ်လမ်းများဖြင့် ဥပမာပြပြီးနောက် ဂင်္ဂါမဟာတ္မယနှင့် ဘဂီရထ သမိုင်းဇာတ်ကြောင်းကို အခန်း ၆–၁၆ အထိ ရှည်လျားစွာ ဖော်ပြသည်။ ဘာဟု–စဂရ–ဘဂီရထ မင်းဆက်များ၊ ကျိန်စာများ၊ သန့်စင်ခြင်းနှင့် မြစ်၏ ဆင်းသက်လာမှုတို့ကို အသုံးချကာ အပြစ်ဖယ်ရှားခြင်း၊ မှန်ကန်သော အကျင့်နှင့် တီရ္ထ၊ သာဓု-ဆေဝါ၊ ဟရီ-ဘက္တိတို့၏ အထွတ်အထိပ်ကို သင်ကြားသည်။ ထို့နောက် ဓမ္မရာဇ/ယမ၏ သင်ခန်းစာများဖြင့် ဓမ္မရှာစတြာပုံစံ အညွှန်းများ ပိုမိုတင်းကျပ်လာသည်။ ကုသိုလ်အဆင့်ဆင့်၊ အညစ်အကြေး/အသုစိ စည်းကမ်းများ၊ အပြစ်အမျိုးအစားခွဲခြားမှု၊ နရကများနှင့် ဒဏ်ခတ်မှုများ၊ ပရాయရှ္စိတ္တ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ကန့်သတ်ချက်တို့ကို ရှင်းပြပြီး နောက်ဆုံးတွင် အခြားနည်းလမ်းများ မလုံလောက်သော်လည်း ဘက္တိနှင့် ဂင်္ဂါသည် နောက်ဆုံးအာရုံခံဆေးဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ အဆုံးတွင် လစဉ်နှစ်ပတ်လည် စီစဉ်နိုင်သော ဝိုင်ෂ္ဏဝ ဝရတများကို တင်ပြသည်—ဒွာဒသီကို လစဉ်လိုက် ဝတ်ပြုခြင်း၊ ပုဏ္ဏိမာ (လက္ခ္မီ–နာရာယဏ) အထိမ်းအမှတ်နှင့် ဓွဇ (အလံ) တင်ခြင်း/ကာကွယ်ခြင်း ရိတုအခမ်းအနားများ။ စုမတိ–သတ္တမတီ ဇာတ်လမ်းများဖြင့် ဥပမာပြကာ ဤဝရတများကို ကြီးမားသော ဒါနများနှင့် တီရ္ထကုသိုလ်များနှင့် တန်းတူ သို့မဟုတ် ပိုမိုမြင့်မားဟု ချီးမြှောက်၍ သဒ္ဓါနှင့် ဘက္တိကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး တည်ငြိမ်စေသည်။