The Greatness of the Gaṅgā (Gaṅgāmāhātmya)

Verse 1

सूत उवाच । भगवद्भक्तिमाहात्म्यं श्रुत्वा प्रीतस्तु नारदः । पुनः पप्रच्छ सनकं ज्ञानविज्ञानपारगम् ॥ १ ॥

စူတက ပြောသည်။ ဘဂဝန်ထံသို့ ဘက္တိ၏ မဟာတန်ခိုးကို ကြားနာပြီး နာရဒသည် ဝမ်းမြောက်လျက်၊ ဉာဏ်နှင့် ဗိညာဏ၏ ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ရောက်ပြီးသူ စနကကို ထပ်မံ မေးမြန်း하였다။

Verse 2

नारद उवाच । क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं तीर्थानां च तथोत्तमम् । परया दयया तथवं ब्रूहिं शास्त्रार्थपारग ॥ २ ॥

နာရဒက ပြောသည်။ အို သာသ္တရ၏ အဓိပ္ပါယ်အမှန်ကို ကျွမ်းကျင်သူ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကရုဏာဖြင့် ပြောကြားပါ—က்ஷೇತ್ರတို့အနက် အကောင်းဆုံး က္ෂೇತ್ರသည် မည်သည်နည်း၊ တီရ္ထတို့အနက်လည်း အထူးမြတ်ဆုံး တီရ္ထသည် မည်သည်နည်း။

Verse 3

सनक उवाच । शुणु ब्रह्मन्तरं गुह्यं सर्वसंपत्करं परम् । दुःस्वन्पनाशनं पुण्यं धर्म्यं पापहरं शुभम् ॥ ३ ॥

စနကက ပြောသည်။ ဗြဟ္မ၏ အတွင်းရေး လျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာကို နားထောင်လော့—အမြင့်မြတ်၍ အကျိုးစီးပွား အစုံကို ပေးတတ်၏။ မကောင်းသော အိပ်မက်ကို ဖျက်ဆီး၍ ပုဏ္ဏ၊ ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီကာ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပြီး မင်္ဂလာဖြစ်စေ၏။

Verse 4

श्रोतव्यं मुनिभिर्नित्यं दुष्टग्रहनिवारणम् । सर्वरोगप्रशमनमायुर्वर्ध्दनकारणम् ॥ ४ ॥

ဤတရားကို မုနိတို့သည် နေ့စဉ် နားထောင်သင့်၏။ မကောင်းသော ဂြိုဟ်သက်ရောက်မှုကို တားဆီးပြီး ရောဂါအမျိုးမျိုးကို သက်သာစေကာ အသက်တမ်း တိုးပွားစေသော အကြောင်းဖြစ်၏။

Verse 5

क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं तीर्थानां च तथोत्तमम् । गङ्गायमुनयोर्योगं वदन्ति परमर्षयः ॥ ५ ॥

သန့်ရှင်းသော နယ်မြေတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နယ်မြေဖြစ်၍၊ တီရ္ထများအနက်လည်း အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်ဟု အမြတ်ဆုံး ရှင်ရဟန်းကြီးများက ဆိုကြသည်—ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာတို့၏ သန့်ရှင်းသော ဆုံရာတည်း။

Verse 6

सितासितोदकं तीर्थं ब्रह्माद्याः सर्वदेवताः । मुनयो मनवश्चैव सेवन्ते पुण्यकाङ्क्षिणः ॥ ६ ॥

စိတားစိတောဒက ဟုခေါ်သော တီရ္ထ၌ ဘြဟ္မာနှင့် အခြားသော ဒေဝတားများ—အမှန်တကယ် ဒေဝတားအားလုံး—မုနိများနှင့် မနုများပါ တို့သည် ကုသိုလ်ကို လိုလား၍ သွားရောက် ဆည်းကပ်ကြသည်။

Verse 7

गङ्गा पुण्यनदी ज्ञेया यतो विष्णुपदोद्भवा । रविजा यमुना ब्रह्मंस्तयोर्योगः शुभावहः ॥ ७ ॥

ဂင်္ဂါသည် အလွန်သန့်ရှင်းသော ကုသိုလ်မြစ်ဟု သိရမည်၊ အကြောင်းမှာ ဗိဿနု၏ ခြေတော်မှ ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အို ဘြာဟ္မဏ၊ ယမုနာသည် နေမင်းမှ မွေးဖွားလာ၏; ထိုနှစ်မြစ်၏ ဆုံရာသည် မင်္ဂလာကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။

Verse 8

स्मृतार्तिनाशिनी गङ्गा नदीनां प्रवरा मुने । सर्वपापक्षयकरी सर्वोपद्रवनाशिनी ॥ ८ ॥

အို မုနိ၊ မြစ်များအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂင်္ဂါသည် သတိရမိသော် ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ အပြစ်အားလုံးကို ချေဖျက်ကာ အန္တရာယ်အပေါင်းကိုလည်း ပယ်ရှားပေးသည်။

Verse 9

यानि क्षेत्राणि पुण्यानि समुद्रान्ते महीतले । तेषां पुण्यतमं ज्ञेयं प्रयागाख्यं महामुने ॥ ९ ॥

အို မဟာမုနိ၊ သမုဒ္ဒရာဖြင့် ဝန်းရံထားသော မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်ပြည့်ဝသည့် သန့်ရှင်းနယ်မြေများအနက် အကုသိုလ်အမြင့်ဆုံးဟု သိရမည်မှာ ပရယာဂ ဟုခေါ်သော အရပ်ဖြစ်သည်။

Verse 10

इयाज वेधा यज्ञेन यत्र देवं रमापतिम् । तथैव मुनयः सर्वे चक्रश्च विविधान्मखान् ॥ १० ॥

ထိုနေရာ၌ ဖန်ဆင်းရှင် (ဝေဓာ) သည် ရမာ (လက္ခမီ) ၏ အရှင်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်ကို ယဇ္ဉပူဇော်ခြင်းဖြင့် ကိုးကွယ်ခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ မုနိအပေါင်းတို့လည်း မခအမျိုးမျိုးကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 11

सर्वतीर्थाभिषेकाणि यानि पुण्यानि तानि वै । गङ्गाबिन्द्वभिषेकस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् ॥ ११ ॥

သန့်ရှင်းသော တီရ္ထအပေါင်းတို့၌ ရေချိုး/အဘိသေက ခံခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ရှိ၏။ သို့သော် ဂင်္ဂါရေတစ်စက်ဖြင့် အဘိသေက ခံရသော ကုသိုလ်၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မမီနိုင်။

Verse 12

गङ्गा गङ्गेति यो ब्रूयाद्योजनानां शते स्थितः । सोऽपि मुच्येत पापेभ्यः किमु गङ्गाभिषेकवान् ॥ १२ ॥

ယောဇနာတစ်ရာအကွာ၌ ရှိနေသူတစ်ဦးပင် “ဂင်္ဂါ၊ ဂင်္ဂါ” ဟုသာ ဆိုလျှင် အပြစ်တို့မှ လွတ်မြောက်၏။ ထို့ထက်မက ဂင်္ဂါရေဖြင့် အဘိသေက ခံသူသည် မည်မျှပို၍ သန့်စင်မည်နည်း။

Verse 13

विष्णुपादोद्भवा देवी विश्वेश्वरशिरः स्थिता । संसेव्या मुनिभिर्देवः किं पुनः पामरैर्जनै ॥ १३ ॥

အို ဒေဝီ၊ ဗိဿနု၏ ခြေတော်မှ ပေါ်ထွန်းလာ၍ စကြဝဠာ၏ အရှင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်၌ တည်နေသော သူမကို မုနိတို့တောင် ရိုသေစွာ ဆည်းကပ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သာမန်လူတို့က မည်မျှပို၍ ဂုဏ်ပြုရမည်နည်း။

Verse 14

यत्सैकतं ललाटे तु ध्रियते मनुजोत्तमैः । तत्रैव नेत्रं विज्ञेयं विध्यर्द्धाधः समुज्ज्वलत् ॥ १४ ॥

အကောင်းဆုံးသော လူတို့သည် နဖူးပေါ်၌ သန့်ရှင်းသော မြေ/သဲဖြင့် တီလကအမှတ်ကို ဆောင်ထားကြသည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဘုရားသဘော၏ မျက်စိတော်ကို သိမှတ်ရမည်၊ မျက်ခုံးတန်းအပေါ် တိုင်းတာတစ်ဝက်ခန့် မြင့်၍ တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 15

यन्मज्जनं महापुण्यं दुर्लभं त्रिदिवौकसाम् । सारूप्यदायकं विष्णोः किमस्मात्कथ्यते परम ॥ १५ ॥

ထိုသန့်ရှင်းရာဌာန၌ ရေချိုးမြုပ်နှံခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော ကုသိုလ်ဖြစ်၍ ကောင်းကင်ဘုံနေသူတို့အတွက်တောင် ရှားပါးသည်။ ထို့ပြင် သခင် ဗိဿဏု၏ သဏ္ဍာန်တူညီမှုကို ပေးအပ်သည်။ ဤထက် မြင့်မြတ်သောအရာကို ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။

Verse 16

यत्र स्नाताः पापिनोऽपि सर्वपापविवर्जिताः । महद्विमानमारूढाः प्रयान्ति परमं पदम् ॥ १६ ॥

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးလျှင် အပြစ်ရှိသူတောင် အပြစ်အားလုံးမှ လုံးဝကင်းစင်သွားကြသည်။ ထို့နောက် မဟာကောင်းကင်ယာဉ်ကို စီးနင်း၍ အမြင့်ဆုံးသော အဘိဓမ္မပဒသို့ ထွက်ခွာကြသည်။

Verse 17

यत्र स्नाता महात्मानः पितृमातृकुलानि वै । सहस्राणि समुद्धृत्य विष्णुलोके व्रजन्ति वै ॥ १७ ॥

မဟာစိတ်ရှိသော ဘက္တိသမားတို့သည် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသည့်အခါ ဖခင်ဘက်၊ မိခင်ဘက် မျိုးရိုးအစုအဝေးများကို ထောင်ပေါင်းများစွာ ကယ်တင်မြှောက်တင်၍ အမှန်တကယ် ဗိဿဏုလောကသို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 18

स स्नातः सर्वतीर्थेषु यो गङ्गां स्मरति द्विज । पुण्यक्षेत्रेषु सर्वेषु स्थितवान्नात्र संशयः ॥ १८ ॥

အို ဒွိဇာ၊ ဂင်္ဂါမြစ်ကို သတိရသူသည် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထအားလုံး၌ ရေချိုးပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ကုသိုလ်မြေတော် အားလုံး၌ တကယ်တမ်း ရပ်တည်ခဲ့သူပင် ဖြစ်ကြောင်း သံသယမရှိ။

Verse 19

यत्र स्नातं नरं दृष्ट्वा पापोऽपि स्वर्गभूमिभाक् । मदङ्गस्पर्शेमात्रेण देवानामाधिपो भवेत् ॥ १९ ॥

ထိုသန့်ရှင်းရာဌာန၌ ရေချိုးပြီးသူတစ်ဦးကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် အပြစ်ရှိသူတောင် ကောင်းကင်ဘုံကို ခံစားထိုက်သူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိတွေ့ရုံမျှဖြင့်ပင် တစ်ဦးသည် ဒေဝတို့၏ အရှင်ဖြစ်နိုင်သည်။

Verse 20

तुलसीमूलसंभूता द्विजपादोद्भवा तथा । गङ्गोद्भवा तु मृल्लोकान्नयत्यच्युतरूपताम् ॥ २० ॥

တုလစီ၏ အမြစ်မှ ပေါက်ဖွားသော မြေ၊ ဗြာဟ္မဏ၏ ခြေဖဝါးမှ ထွက်လာသော မြေ၊ အထူးသဖြင့် ဂင်္ဂါမှ မွေးဖွားသော သန့်ရှင်းမြေ—ဤသန့်မြေသည် လောက၌ လူတို့ကို အချျုတ (ဗိෂ္ဏု) နှင့်တူသည့် အခြေအနေသို့ ခေါ်ဆောင်သည်။

Verse 21

गङ्गा च तुलसी चैव हरिभक्तिरचञ्चला । अत्यन्तदुर्ल्लभा नॄणां भक्तिर्द्धर्मप्रवक्तरि ॥ २१ ॥

ဂင်္ဂါ၊ တုလစီ၊ နှင့် ဟရိအပေါ် မလှုပ်မယှက်သော ဘက္တိ—ဤအရာများသည် လူသားတို့အတွက် အလွန်ရှားပါးသည်။ ထို့ပြင် ဓမ္မကို ကြေညာသင်ကြားသော ဆရာအပေါ် ဘက္တိလည်း အလွန်ရခက်၏။

Verse 22

सद्धर्मवक्तुः पदसंभवां मृदं गङ्गोद्भवां चैव तथा तुलस्याः । मूलोद्भवां भक्तियुतो मनुष्यो धृत्वा शिरस्येति पदं च विष्णोः ॥ २२ ॥

ဘက္တိရှိသော လူသည် စစ်မှန်သော ဓမ္မကို ဟောကြားသူ၏ ခြေရာမှ ထွက်သော သန့်မြေ၊ ဂင်္ဂါမှ ပေါက်ဖွားသော မြေ၊ နှင့် တုလစီအမြစ်မှ ထွက်သော မြေကို မိမိခေါင်းပေါ် တင်ဆောင်လျှင်—ဗိෂ္ဏု၏ အဆင့် (အဘောဒ်) သို့ ရောက်၏။

Verse 23

कदा यास्याम्यहं गङ्गां कदा पश्यामि तामहम् । वाञ्च्छत्यपि च यो ह्येवं सोऽपि विष्णुपदं व्रजेत् ॥ २३ ॥

“ငါ ဂင်္ဂါသို့ ဘယ်အချိန် သွားရမလဲ? ငါ သူမကို ဘယ်အချိန် မြင်ရမလဲ?” ဟူ၍ ဤသို့သာ ဆန္ဒပြုလျှင်ပင် ထိုသူသည် ဗိෂ္ဏုပဒ (ဗိṣṇု၏ အဘောဒ်) သို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 24

गङ्गाया महिमा ब्रह्मन्वक्तुं वर्षशतैरपि । न शक्यते विष्णुनापि किमन्यैर्बहुभाषितैः ॥ २४ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဂင်္ဂါ၏ မဟိမကို နှစ်ရာနှစ်ပေါင်းများစွာ ပြောဆိုသော်လည်း ပြည့်စုံစွာ မဖော်ပြနိုင်—ဗိṣṇုတော်တိုင်ပင် မတတ်နိုင်လျှင်၊ အခြားသူများ အများကြီး ပြောဆိုခြင်းဖြင့် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 25

अहो माया जगत्सर्वं मोहयत्येतदद्भुतम् । यतो वै नरकं यान्ति गङ्गानाम्नि स्थितेऽपि हि ॥ २५ ॥

အဟော! မာယာသည် လောကအလုံးစုံကို အံ့ဩဖွယ် မိုဟ်ဖြင့် လှည့်စား၏။ ထို့ကြောင့် «ဂင်္ဂါ» ဟူသော အမည်ရှိရာ၌ နေထိုင်သော်လည်း လူတို့သည် နరకသို့ပင် သွားကြသေး၏။

Verse 26

संसारदुःख विच्छेदि गङ्गानाम प्रकीर्तितम् । तथा तुलस्या भक्तिश्च हरिकीर्तिप्रवक्तरि ॥ २६ ॥

«ဂင်္ဂါ» ဟူသော နာမသည် သံသရာဒုက္ခကို ဖြတ်တောက်ပေးသောအရာဟု ကြေညာထား၏။ ထို့အတူ တုလစီအပေါ် ဘက္တိနှင့် ဟရီ၏ ကီർത്തိကို ကြေညာသူအပေါ် ဘက္တိလည်း အလွန်သန့်စင်မြင့်မြတ်၏။

Verse 27

सकृदप्युच्चरेद्यस्तु गङ्गेत्येवाक्षरद्वयम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति ॥ २७ ॥

မည်သူမဆို «ဂင်္ဂါ» ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် အသံထွက်ဆိုလျှင်၊ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ဗိဿနုလောကသို့ ရောက်၏။

Verse 28

योजनत्रितयं यस्तु गङ्गायामधिगच्छति । सर्वपापविनिर्मुक्तः सूर्यलोकं समेति हि ॥ २८ ॥

ဂင်္ဂါမြစ်တလျှောက် ယောဇန သုံးယောဇန အကွာအဝေးကို သွားလာသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ အမှန်တကယ် စူရျလောက (Sūryaloka) သို့ ရောက်၏။

Verse 29

सेयं गङ्गा महापुण्या नदी भक्त्या निषेविता । मेषतौलिमृगार्केषु पावयत्यखिलं जगत् ॥ २९ ॥

ဤဂင်္ဂါသည် မဟာပုဏ္ဏမြစ်တော်ဖြစ်၍ ဘက္တိဖြင့် ရိုသေစွာ ဆည်းကပ်ခံရ၏။ နေမင်းသည် မေဿ (Aries)၊ တောလီ (Libra) နှင့် မೃဂ (Mṛgaśīrṣa ကာလ/နေကြောင်း) တွင် ရှိသည့်အခါ၊ သူမသည် လောကအလုံးစုံကို သန့်စင်ပေး၏။

Verse 30

गोदावरी भीमरथी कृष्णा रेवा सरस्वती । तुङ्गभद्रा च कावेरी कालिन्दी बाहुदा तथा ॥ ३० ॥

သန့်ရှင်းမြစ်များဖြစ်သော ဂోదာဝရီ၊ ဘီမရထီ၊ ကృష్ణာ၊ ရေဝာ(နర్మဒါ)၊ စရஸဝတီ၊ တုင်္ဂဘဒ్రာ၊ ကာဝေရီ၊ ကာလင်ဒီ(ယမုနာ) နှင့် ဘာဟုဒါတို့ကို သတိရ၍ ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။

Verse 31

वेत्रवती ताम्रपर्णी सरयूश्च द्विजोत्तम । एवमादिषु तीर्थेषु गङ्गा मुख्यतमा स्मृता ॥ ३१ ॥

အို ဒွိဇောတ္တမ၊ ဝေတ္ရဝတီ၊ တာမ္ရပရဏီ၊ စရယုတို့လည်းရှိ၏။ ဤသို့သော တီရ္ထများနှင့် အခြားတီရ္ထများအနက် ဂင်္ဂါကို အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 32

यथा सर्वगतो विष्णुर्जगव्द्याप्य प्रतिष्टितः । तथेयं व्यापिनी गङ्गा सर्वपापप्रणाशिनी ॥ ३२ ॥

ဗိဿနုဘုရားသည် စကြဝဠာတစ်လျှောက်လုံးကို ဖုံးလွှမ်း၍ နေရာတိုင်း၌ တည်ရှိသကဲ့သို့၊ ဤဂင်္ဂါလည်း နေရာတိုင်းသို့ ပြန့်နှံ့ကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 33

अहो गङ्गा जगद्धात्री स्नानपानादिभिर्जगत् । पुनाति पावनीत्येषा न कथं सेव्यते नृभिः ॥ ३३ ॥

အဟို! ဂင်္ဂါသည် လောကကို ထိန်းသိမ်းသော မိခင်တော်ဖြစ်၍ ရေချိုးခြင်း၊ သောက်သုံးခြင်း စသည်တို့ဖြင့် လောကကို သန့်စင်ပေးသည်။ သန့်စင်သူဟု ကျော်ကြားသော်လည်း လူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် မဆည်းကပ် မပူဇော်ကြသနည်း။

Verse 34

तीर्थानामुत्तमं तीर्थं क्षेत्राणां क्षेत्रमुत्तमम् । वाराणसीति विख्यातं सर्वदेवनिषेवितम् ॥ ३४ ॥

တီရ္ထများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တီရ္ထ၊ က္ෂೇತ್ರများအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော က္ෂೇತ್ರဟူ၍—ဝါရာဏသီဟု ကျော်ကြားပြီး နတ်အပေါင်းတို့က ဆည်းကပ်ကန်တော့သော နေရာဖြစ်သည်။

Verse 35

ते एव श्रवणे धन्ये संविदाते बहुश्रुतम् । इह श्रुतिमतां पुंसां काशी याभ्यां श्रुताऽसकृत् ॥ ३५ ॥

နားနှစ်ဖက်သည် တရားကို နားထောင်နိုင်သဖြင့် အလွန်ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိ၏။ ထိုနားထောင်ခြင်းက ဗဟုသုတကြီးမားစေသည်။ ဤလောက၌ သာသနာဝေဒသိပ္ပံရှိသူတို့အတွက် ကာရှီသည် အမြဲတမ်း ထပ်ခါထပ်ခါ ချီးမွမ်းကြားနေရသော မြို့တော်ဖြစ်၏။

Verse 36

ये यं स्मरन्ति संस्थानमविमुक्तं द्विजोत्तमम् । निर्धूतसर्वपापास्ते शिवलोकं व्रजन्ति वै ॥ ३६ ॥

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်ရေ၊ အဝိမုတ္တ (Avimukta) ဟူသော သန့်ရှင်းသော နေရာကို မှတ်မိသတိရသူတို့သည် အပြစ်အားလုံး ကင်းစင်သွားပြီး အမှန်တကယ် ရှိဝလောကသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 37

योजनानां शतस्थोऽपि अविमुक्तं स्मरेद्यदि । बहुपातकपूर्णोऽपि पदं गच्छत्यनामयम् ॥ ३७ ॥

ယောဇနာ တစ်ရာအကွာ၌ရှိနေသော်လည်း အဝိမုတ္တ (Avimukta) ကို သတိရလျှင်၊ အပြစ်များစွာဖြင့် ပြည့်နေသူပင်လျှင် ဒုက္ခကင်း၍ ရောဂါကင်းသော အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်နိုင်၏။

Verse 38

प्राणप्रयाणसमये योऽविमुक्तं स्मरेद्द्विज । सोऽपि पापविनिर्मुक्तः शैवं पदमवाप्नुयात् ॥ ३८ ॥

အို ဒွိဇရေ၊ အသက်ထွက်ခွာချိန်၌ အဝိမုတ္တ (Avimukta) ကို သတိရသူသည်လည်း အပြစ်ကင်းစင်ကာ ရှိဝ၏ အမြင့်ဆုံးအခြေအနေကို ရရှိမည်။

Verse 39

काशीस्मरणजं पुण्यं भुक्त्वा स्वर्गे तदन्ततः । पृथिव्यामेकराड् भूत्वा काशीं प्राप्य च मुक्तिभाक् ॥ ३९ ॥

ကာရှီကို သတိရခြင်းမှ ပေါ်လာသော ကုသိုလ်ကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ ခံစားပြီးနောက်၊ ထိုကုသိုလ်ကုန်ဆုံးသော် မြေပြင်ပေါ်၌ တစ်ဦးတည်းသော မင်းအဖြစ် မွေးဖွား၏။ ထို့နောက် ကာရှီသို့ ထပ်မံရောက်လျှင် မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ခံစားရသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 40

बहुनात्र किमुक्तेन वाराणस्या गुणान्प्रति । नामापि गृह्णातां काश्याश्चतुर्वर्गो न दूरतः ॥ ४० ॥

ဗာရာဏသီ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို ဒီမှာ အများကြီး ပြောရန် အဘယ်လိုအပ်သနည်း။ «ကာရှီ» ဟူသော နာမကိုသာ ရွတ်ဆိုသူတို့အတွက်ပင် ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက် လေးပါးသည် မဝေးတော့။

Verse 41

गङ्गायमुनयोर्योगोऽधिकः काश्या अपि द्विज । यस्य दर्शनमात्रेण नरा यान्ति परां गतिम् ॥ ४१ ॥

အို ဒွိဇာ၊ ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာတို့၏ သန့်ရှင်းသော ဆုံစည်းရာသည် ကာရှီထက်ပင် မြင့်မြတ်သည်။ ထိုကို မြင်ရုံဖြင့် လူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 42

मकरस्थे रवौ गङ्गा यत्र कुत्रावगाहिता । पुनाति स्नानपानाद्यैर्नयन्तीन्द्रपुरं जगत् ॥ ४२ ॥

နေသည် မကရာ (Capricorn) သို့ ဝင်သောအခါ၊ ဂင်္ဂါမြစ်၌ မည်သည့်နေရာ၌မဆို ရေချိုးသူကို သန့်စင်စေသည်။ ရေချိုးခြင်း၊ သောက်ခြင်း စသည့် ကုသိုလ်အကျင့်များဖြင့် လောကကို ပူနတ်စေကာ သတ္တဝါတို့ကို အိန္ဒြာ၏ ကောင်းကင်နန်းသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 43

यो गङ्गां भजते नित्यं शंकरो लोकशंकरः । लिङ्गरूपीं कथं तस्या महिमा परिकीर्त्यते ॥ ४३ ॥

လောက၏ ကောင်းကျိုးပြုရှင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ပင် ဂင်္ဂါကို နေ့စဉ် ပူဇော်သည်။ သူမသည် လိင်္ဂ၏ ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ်တင် ရှိနေသဖြင့်၊ သူမ၏ မဟိမကို မည်သို့ ပြည့်စုံစွာ ချီးမွမ်းနိုင်မည်နည်း။

Verse 44

हरिरूपधरं लिङ्गं लिङ्गरूपधरो हरिः । ईषदप्यन्तरं नास्ति भेदकृच्चानयोः कुधीः ॥ ४४ ॥

လိင်္ဂသည် ဟရိ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်၍၊ ဟရိသည်လည်း လိင်္ဂ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်သည်။ အနည်းငယ်မျှ ကွာခြားမှု မရှိ; နှစ်ခုအကြား ခွဲခြားသတ်မှတ်သူသည် မှားယွင်းသော ဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

Verse 45

अनादिनिधने देवे हरिशंकरसंज्ञिते । अज्ञानसागरे मग्ना भेदं कुर्वन्ति पापिनः ॥ ४५ ॥

အစမရှိ အဆုံးမရှိသော ဘုရား—ဟရီနှင့် ရှင်ကရာဟု ခေါ်ကြသော အရှင်၌၊ အဝိဇ္ဇာပင်လယ်ထဲ နစ်မြုပ်နေသော အပြစ်ရှိသူတို့သည် မရှိသည့် ကွဲပြားမှုကို ဖန်တီးကြ၏။

Verse 46

यो देवो जगतामीशः कारणानां च कारणम् । युगान्ते निगदन्त्येतद्रुद्ररूपधरो हरिः ॥ ४६ ॥

ကမ္ဘာလောကတို့၏ အရှင်၊ အကြောင်းရင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော ထိုဘုရားကို—ယုဂအဆုံး၌ ဟရီသည် ရုဒ္ဒရရုပ်ကို ဆောင်ယူတော်မူသည်ဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 47

रुद्रो वै विष्णुरुपेण पालयत्यखिलंजगत् । ब्रह्मरुपेण सृजति प्रान्तेः ह्येतत्त्रयं हरः ॥ ४७ ॥

အမှန်တကယ် ရုဒ္ဒရသည် ဗိဿနုရုပ်ဖြင့် စကြဝဠာအားလုံးကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏; ဘြဟ္မာရုပ်ဖြင့် ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အဆုံးကာလနှင့် စကြဝဠာလှည့်ပတ်မှု၌ ဤသုံးပါးသည် ဟရ (ရှီဝ) တစ်ပါးတည်း၏ အဖြစ်တော်ဖြစ်၏။

Verse 48

हरिशंकरयोर्मध्ये ब्रह्मणश्चापि यो नरः । भेदं करोति सोऽभ्येति नरकं भृशदारुणम् ॥ ४८ ॥

ဟရီနှင့် ရှင်ကရာတို့အကြား၊ ထို့ပြင် သူတို့နှင့် ဘြဟ္မာအကြား ကွဲပြားမှုကို ပြုလုပ်သူသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ ရောက်သွား၏။

Verse 49

हरं हरिं विधातारं यः पश्यत्येकरूपिणम् । स याति परमानन्दं शास्त्राणामेष निश्चयः ॥ ४९ ॥

ဟရ (ရှီဝ)၊ ဟရီ (ဗိဿနု) နှင့် ဝိဓာတೃ (ဘြဟ္မာ) တို့ကို ရုပ်နှင့် အတ္ထသဘောတရားအရ တစ်တည်းတစ်ရုပ်တည်းဟု မြင်သူသည် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ရောက်၏—ဤသည်မှာ သာသနာကျမ်းတို့၏ အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်၏။

Verse 50

योऽसावनादिः सर्वज्ञो जगतामादिकृद्विभुः । नित्यं संनिहितस्तत्र लिङ्गरूपी जनार्दनः ॥ ५० ॥

အစမရှိ၊ အရာအားလုံးကိုသိတတ်သော၊ လောကတို့၏အစပြုဖန်ဆင်းရှင်၊ အလုံးစုံနေရာတွင်ပြည့်နှံ့သော ဇနာရ္ဒနသည် လင်္ဂရူပဖြင့် ထိုနေရာ၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေသည်။

Verse 51

काशीविश्वेश्वरं लिङ्गं ज्योतिर्लिङ्गं तदुच्यते । तं दृष्ट्वा परमं ज्योतिराप्नोति मनुजोत्तमः ॥ ५१ ॥

ကာရှီရှိ ဝိရှ္ဝေရှ္ဝရ လင်္ဂကို ဂျ्योတိရ္လင်္ဂဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုကို မြင်တွေ့လျှင် လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အလင်းတော်ကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 52

काशीप्रदक्षिणा येन कृता त्रैलोक्यपावनी । सप्तद्वीपासाब्धिशैला भूः परिक्रमितामुना ॥ ५२ ॥

သူသည် သုံးလောကကို သန့်စင်စေသော ကာရှီပရဒက္ခိဏာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းကြီးကြောင့် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို—ကျွန်းကြီးခုနစ်ခု၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် တောင်တန်းများအပါအဝင်—ပတ်လည်လှည့်သကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။

Verse 53

धातुमृद्दारपाषाणलेख्याद्या मूर्तयोऽमलाः । शिवस्य वाच्युतस्यापि तासु संनिहितो हरिः ॥ ५३ ॥

သတ္တု၊ မြေညက်၊ သစ်သား၊ ကျောက် သို့မဟုတ် ရေးဆွဲထားသည့် ပုံရိပ်တို့ကဲ့သို့သော မూర్తီများသည် သန့်ရှင်းကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ရှိဝ၏ပုံဖြစ်စေ၊ အချျုတ (ဗိဿနု) ၏ပုံဖြစ်စေ—ဟရီသည် ထိုပုံရိပ်များအတွင်း တည်ရှိနေသည်။

Verse 54

तुलसीकाननं यत्र यत्र पह्मवनं द्विजा । पुराणपठनं यत्र यत्र संनिहितो हरिः ॥ ५४ ॥

အို ဒွိဇတို့၊ တူလစီတောရှိရာရာ၊ ကြာပန်းတောရှိရာရာ၊ ပုရာဏများကို ရွတ်ဖတ်ရာရာ—ထိုနေရာတိုင်းတွင် ဟရီသည် အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသည်။

Verse 55

पुराणसंहितावक्ता हरिरित्यभिधीयते । तद्भक्तिं कुर्वतां नॄणां गङ्गास्नानं दिने दिने ॥ ५५ ॥

ပုရာဏာစုစည်းတော်ကို ဟောကြားရှင်းလင်းသူကို ဟရီကိုယ်တိုင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ ထိုသို့ သူ့အပေါ် ဘက္တိကို ပြုလုပ်သူတို့အတွက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဂင်္ဂါမြစ်၌ ရေချိုးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 56

पुराणश्रवणे भक्तिर्गङ्गास्नानसमा द्विज । तद्वक्तरि च या भक्तिः सा प्रयागोपमा स्मृता ॥ ५६ ॥

အို ဒွိဇာ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေ၊ ပုရာဏာများကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် ပေါ်ထွန်းသော ဘက္တိသည် ဂင်္ဂါ၌ ရေချိုးခြင်းနှင့် တူညီဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ပြင် ထိုပုရာဏာကို ဟောကြားသူအပေါ်ထားသော ဘက္တိကိုလည်း ပရယာဂ၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုနှင့် တူသည်ဟု မှတ်ယူကြ၏။

Verse 57

पुराणधर्मकथनैर्यः समुद्धरते जगत् । संसारसागरे मग्नं स हरिः परिकीर्तितः ॥ ५७ ॥

ပုရာဏာနှင့် ဓမ္မကထာတို့ဖြင့် သံသရာပင်လယ်ထဲ နစ်မြုပ်နေသော လောကကို ဆယ်တင်မြှောက်ပေးသူကို ဟရီ (ဗိဿဏု) ဟု ကြေညာခေါ်ဆိုကြ၏။

Verse 58

नास्ति गङ्गासमं तीर्थं नास्ति मातृसमो गुरुः । नास्ति विष्णुसमं दैवं नास्ति तत्त्वं गुरोः परम् ॥ ५८ ॥

ဂင်္ဂါနှင့်တူသော တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) မရှိ၊ မိခင်နှင့်တူသော ဂုရု မရှိ၊ ဗိဿဏုနှင့်တူသော ဒေဝ မရှိ၊ ဂုရု၏ သစ္စာတရားထက် မြင့်သော တတ္တဝ မရှိ။

Verse 59

वर्णानां ब्राह्मणः श्रेष्टस्तारकाणां यथा शशी । यथा पयोधिः सिन्धूनां तथा गङ्गा परा स्मृता ॥ ५९ ॥

ဝဏ္ဏာတို့အနက် ဗြာဟ္မဏသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သည်၊ ကြယ်တို့အနက် လမင်းကဲ့သို့။ ထို့အတူ မြစ်တို့အနက် ပင်လယ်သည် အကြီးမားဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့ ဂင်္ဂါကိုလည်း အမြတ်ဆုံးဟု မှတ်ယူကြ၏။

Verse 60

नास्ति शान्तिसमो बन्धुर्नास्ति सत्यात्परं तपः । नास्ति मोक्षात्परो लाभो नास्ति गङ्गासमा नदी ॥ ६० ॥

ငြိမ်းချမ်းမှုကဲ့သို့ မိတ်ဆွေမရှိ၊ သစ္စာထက် မြင့်သော တပဿမရှိ။ မောက္ခထက် ကြီးသော အကျိုးမရှိ၊ ဂင်္ဂါမြစ်ကဲ့သို့ မြစ်မရှိ။

Verse 61

गङ्गायाः परमं नाम पापारण्यदवानलः । भवव्याधिहरा गङ्गा तस्मात्सेव्या प्रयत्नतः ॥ ६१ ॥

ဂင်္ဂါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နာမသည် “အပြစ်တောကို လောင်ကျွမ်းစေသော တောမီး” ဟူ၏။ ဂင်္ဂါသည် သံသရာဖြစ်ပေါ်ခြင်း၏ ရောဂါကို ဖယ်ရှားသဖြင့် ထို့ကြောင့် ကြိုးစား၍ ရိုသေကာ ဆည်းကပ်သင့်သည်။

Verse 62

गायत्री जाह्नवी चोभे सर्वपापहरे स्मृते । एतयोर्भक्तिहीनो यस्तं विद्यात्पतितं द्विज ॥ ६२ ॥

ဂါယတြီနှင့် ဇာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) တို့နှစ်ပါးကို အပြစ်အားလုံး ဖယ်ရှားသူများဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထိုနှစ်ပါးအပေါ် ဘက္တိမရှိသော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ကို ကျဆုံးသူဟု သိရမည်။

Verse 63

गायत्री छन्दसां माता माता लोकस्य जाह्नवी । उभे ते सर्वपापानां नाशकारणतां गते ॥ ६३ ॥

ဂါယတြီသည် ဝေဒဓာတ် (ချန္ဒ) အားလုံး၏ မိခင်၊ ဇာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) သည် လောက၏ မိခင်ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ပါးသည် အပြစ်အားလုံး ပျက်စီးစေရာ အကြောင်းတရားဖြစ်လာကြသည်။

Verse 64

यस्य प्रसन्ना गायत्री तस्य गङ्गा प्रसीदति । विष्णुशक्तियुते ते द्वे समकामप्रसिद्धेदे ॥ ६४ ॥

ဂါယတြီက ကြည်နူးပေးသောသူအပေါ် ဂင်္ဂါလည်း ကြည်နူးပေးသည်။ ဗိဿနု၏ သက္တိဖြင့် ပြည့်စုံသော ထိုနှစ်ပါးသည် လိုအင်ဆန္ဒများ ပြည့်ဝစေရာ၌ တူညီကြသည်။

Verse 65

धर्मार्थकामरूपाणां फलरुपे निरञ्जने । सर्वलोकानुग्रहार्थं प्रवर्तेते महोत्तमे ॥ ६५ ॥

အို အညစ်အကြေးကင်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံးဘုရား—ဓမ္မ၊ အဓိပ္ပါယ်(အာဓာ) နှင့် ကာမ အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည့် အကျိုးများဖြစ်သော်လည်း၊ အဆုံးတွင် လောကအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးနှင့် မြှင့်တင်ခြင်းအတွက်သာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ အို အထူးမြတ်တော်မူသောအရှင်။

Verse 66

अतीव दुर्ल्लभा नॄणां गायत्री जाह्नवी तथा । तथैव तुलसीभक्तिर्हरिभक्तिश्च सात्त्विकी ॥ ६६ ॥

လူသားတို့အတွက် အလွန်ရှားပါးသည်မှာ—ဂါယတ္ရီကို ရိုသေသဒ္ဓါဖြင့် အာရုံပြုခြင်းနှင့် ဇာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) ကို ဂုဏ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူ တုလစီအပေါ် ဘက္တိနှင့် ဟရီအပေါ် သန့်ရှင်းသော (သာတ္တဝိက) ဘက္တိလည်း ရှားပါးလှသည်။

Verse 67

अहो गङ्गा महाभागा स्मृता पापप्रणाशिनी । हरिलोकप्रदा दृष्टा पीता सारूप्यदायिनी । यत्र स्नाता नरा यान्ति विष्णोः पदमनुत्तमम् ॥ ६७ ॥

အဟော! မဟာကံကောင်းသော ဂင်္ဂါ—အမှတ်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။ မြင်ရုံဖြင့် ဟရီ၏ လောကကို ပေးတတ်၏။ သောက်ရုံဖြင့် သခင်နှင့် ဆင်တူသော သာရူပျ (sārūpya) ကို ပေးတတ်၏။ သူမ၌ ရေချိုးသော လူတို့သည် ဗိဿနု၏ အထူးမြတ်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 68

नारायणो जगद्धाता वासुदेवः सनातनः । गङ्गास्नानपराणां तु वाञ्छितार्थफलप्रदः ॥ ६८ ॥

နာရာယဏ—လောကကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ ဝါစုဒေဝ အနန္တ—ဂင်္ဂါ၌ ရေချိုးခြင်းကို အထူးအလေးထားသောသူတို့အား လိုလားသည့် အာရုံရည်မှန်းချက်တို့၏ အကျိုးဖလကို အမှန်တကယ် ပေးတော်မူ၏။

Verse 69

गङ्गाजलकणेनापि यः सिक्तो मनुजोत्तमः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमं पदम् ॥ ६९ ॥

ဂင်္ဂါရေတစ်စက်တည်းဖြင့်ပင် ပက်ဖျန်းခံရသော လူတို့အနက် အကောင်းဆုံးသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကာ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေ (ပရမပဒ) သို့ ရောက်၏။

Verse 70

यद्बिन्दुसेवनादेव सगरान्वयसम्भवः । विसृज्य राक्षसं भावं संप्राप्तः परमं पदम् ॥ ७० ॥

ထိုသန့်ရှင်းသောရေတစ်စက်ကိုသာ သောက်သုံးခြင်းကြောင့်ပင် စဂရဝంశ၌ မွေးဖွားသူသည် အဆုရစိတ်သဘောကို စွန့်လွှတ်ကာ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 71

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गामाहात्म्यं नाम षष्टोऽध्यायः ॥ ६ ॥

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ဘೃಹန်နာရဒီယ ပုရာဏ၏ ပူರ್ವဘားဂ၊ ပထမပဒ၌ «ဂင်္ဂါ၏ မဟိမ» ဟု အမည်ရသော ဆဋ္ဌမ အဓ್ಯಾಯ ပြီးဆုံး၏။