The Greatness of the Gaṅgā (Gaṅgā-māhātmya): Saudāsa/Kalmāṣapāda’s Curse and Release

Verse 1

नारद उवाच । शप्तः कथं वसिष्ठेन सौदासो नृपसत्तमः । गङ्गाबिन्दूभिषेकेण पुनः शुद्धोऽबवत्कथम् ॥ १ ॥

နာရဒ မဟာရိရှီ မိန့်တော်မူသည်— “မင်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးသော စော်ဒာသ မင်းတော်ကို ဝသိဋ္ဌက မည်သို့ ကျိန်စာတင်ခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် ဂင်္ဂါရေ အစက်များဖြင့် အဘိသေက ခံယူရာမှ မည်သို့ ပြန်လည် သန့်စင်သနည်း။”

Verse 2

सर्वमेतदशेषेण भ्रातर्मे वक्तुमर्हसि । श्रृण्वतां वदतां चैव गङ्गाख्यानं शुभावहम् ॥ २ ॥

အစ်ကိုတော်၊ ဤအကြောင်းအရာအားလုံးကို မကျန်အောင် ပြောကြားပေးသင့်ပါသည်။ ဂင်္ဂါအကြောင်း ပုံပြင်တော်သည် နားထောင်သူတို့နှင့် ရွတ်ဆိုသူတို့အတွက် မင်္ဂလာကို ဆောင်ကြဉ်းပေး၏။

Verse 3

सनक उवाच । सौदासः सर्वधर्मज्ञः सर्वज्ञो गुणवाञ्छुचिः । बुभुजे पृथिवीं सर्वां पितृवद्रञ्जयन्प्रजाः ॥ ३ ॥

သနက မိန့်ကြားသည်– သော်ဒာသ မင်းသည် ဓမ္မအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ အရာရာကို ခွဲခြားသိသူ၊ သီလဂုဏ်ပြည့်ဝ၍ သန့်ရှင်းသူ ဖြစ်ကာ မြေပြင်တစ်လောကလုံးကို အုပ်ချုပ်၍ ဖခင်က သားသမီးကို ပျော်ရွှင်စေသကဲ့သို့ ပြည်သူကို ရွှင်လန်းစေ하였다။

Verse 4

सगेरण यथा पूर्वं महीयं सप्तसागरा । रक्षिता तद्वदमुना सर्वधर्माविरोधिना ॥ ४ ॥

ယခင်က စဂရ မင်းက သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်စင်းဝန်းရံထားသော ဤမြေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သကဲ့သို့၊ ဓမ္မတစ်စုံတစ်ရာနှင့် မဆန့်ကျင်ဘဲ ကျင့်သုံးသူ အဲဒီမင်းလည်း ထိုနည်းတူ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်하였다။

Verse 5

पुत्रपौत्रसमायुक्तः सर्वैश्वर्यसमन्वितः । त्रिंशदष्टसहस्त्राणि बुभुजे पृथिवीं युवा ॥ ५ ॥

သားတော်မြေးတော်တို့နှင့် ပြည့်စုံ၍ အစွမ်းအာဏာနှင့် စည်းစိမ်အလုံးစုံကို ပိုင်ဆိုင်သော လူငယ်မင်းသည် မြေပြင်ကို သုံးဆယ့်ရှစ်ထောင်နှစ်တိုင်တိုင် အုပ်ချုပ်၍ ခံစားနေထိုင်하였다။

Verse 6

सौदासस्त्वेकदा राजा मृगयाभिरतिर्वनम् । विवेज्ञ सबलः सम्यक् शोधितं ह्यासमन्त्रिभिः ॥ ६ ॥

တစ်ခါက မုဆိုးလိုက်ခြင်းကို နှစ်သက်သော သော်ဒာသ မင်းသည် မိမိ၏ အဖွဲ့အင်အားနှင့်အတူ တောထဲသို့ ဝင်ရောက်하였다။ ထိုတောကို မင်း၏ အမတ်များက အရင်ကတည်းက စေ့စပ်စွာ စစ်ဆေးရှာဖွေ၍ လုံခြုံအောင် ပြုလုပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

Verse 7

निषादैः सहितस्तत्र विनिघ्रन्मूगसंचयम् । आससाद नदीं रेवां धर्मज्ञः स पिपासितः ॥ ७ ॥

ထိုနေရာ၌ နိသာဒတို့နှင့်အတူ ရှိနေကာ သမင်အစုအဝေးကြီးကို ထိုးနှက်သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ ဓမ္မကို သိမြင်သော ထိုမင်းသည် ရေငတ်လွန်စွာဖြင့် ရေဝါ မြစ် (နရမဒါ) သို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 8

सुदासतनयस्तत्र स्नात्वा कृत्वाह्निकं मुने । भुक्त्वा च मन्त्रिभिः सार्ध्दं तां निशां तत्र चावसत् ॥ ८ ॥

အို မုနိ၊ ထိုနေရာ၌ စုဒာသ၏သားသည် ရေချိုး၍ နေ့စဉ်ဝတ္တရားများကို ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့နောက် မန္တရီတို့နှင့်အတူ အစာစားပြီး ထိုညကိုလည်း ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 9

ततः प्रातः समुथाय कृत्वा पौर्वाह्णिकीं क्रियाम् । बभ्राम मन्त्रिसहितो नर्मदातीरजे वने ॥ ९ ॥

ထို့နောက် မနက်စောစော ထ၍ နံနက်ပိုင်းဝတ္တရားကို ဆောင်ရွက်ပြီး၊ မန္တရီတို့နှင့်အတူ နർമဒါမြစ်ကမ်းဘေးရှိ တောအုပ်ထဲ၌ လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 10

वनाद्वनान्तरं गच्छन्नेक एव महीपत्तिः । आकर्णकृष्टबाणः सत् कृष्णसारं समन्वगात् ॥ १० ॥

တောတစ်ခုမှ တောတစ်ခုသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားသော မဟာဘုရင်သည် မြားကို နားတိုင်အောင် ဆွဲတင်၍ ကృష్ణသာရ အနက်ရောင်သမင်ကို လိုက်လံ追ခဲ့သည်။

Verse 11

दूरसैन्योऽश्वमारूढः स राजानुव्रजन्मृगम् । व्याघ्रद्वयं गुहासंस्थमपश्थमपश्यत्सुरते रतम् ॥ ११ ॥

စစ်တပ်ကို အဝေးတွင် ထားခဲ့ပြီး မြင်းစီးလျက် ဘုရင်သည် သမင်ကို လိုက်追하였다။ ထိုအခါ ဂူအတွင်း နေထိုင်သော ကျားနှစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်ရပြီး၊ အေးချမ်းစွာ လဲလျောင်းကာ မေထုန်၌ မူးမြူးနေကြသည်။

Verse 12

मृगपृष्टं परित्यज्य व्याघ्रयोः संमुखं ययौ । धनुःसंहितबाणेन तेनासौ शरशास्त्रवित् ॥ १२ ॥

သမင်ကို လိုက်追ခြင်းကို စွန့်၍ ဘုရင်သည် ကျားနှစ်ကောင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက် ချဉ်းကပ်하였다။ မြားကို ကြိုးပေါ်တွင် တင်ထားပြီးသားဖြင့်၊ မြားလက်နက်ပညာ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော သူသည် ၎င်းတို့ကို ရင်ဆိုင်하였다။

Verse 13

तां व्याघ्रीं पातयामास तीक्ष्णाग्रनतपर्वणा । पतमाना तु साव्याघ्री षट्रत्रिंशद्योजनायता ॥ १३ ॥

ချွန်ထက်သော အစွန်းနှင့် အဆစ်အပိုင်းပါသော လက်နက်ဖြင့် သူသည် ထိုကျားမကို လှဲချလိုက်သည်။ ကျားမသည် ကျသွားစဉ် အလျား သုံးဆယ်ခြောက် ယောဇနာရှိ၍ မြေပြင်သို့ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ပြိုကျသွား၏။

Verse 14

तडित्वद्धोरनिर्घोषा राक्षसी विकृताभवत् । पतितां स्वप्रियां वीक्ष्य द्विषन्स व्याघ्रराक्षसः ॥ १४ ॥

လျှပ်တပြက်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟုန်းဟုန်းမြည်သံဖြင့် ရာක්ෂသီသည် အလွန်အကျည်းတန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ မိမိချစ်သူ ကျသွားသည်ကို မြင်လျှင် ကျားသဏ္ဍာန် ရာක්ෂသသည် မုန်းတီးမှုဖြင့် တောက်လောင်ကာ ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်၏။

Verse 15

प्रतिक्रियां करिष्यामीत्युक्तवा चांतर्दधे तदा । राजा तु भयसंविग्नो वनेसैन्यं समेत्य च ॥ १५ ॥

“တုံ့ပြန်မည်” ဟုဆိုကာ ထိုအခါပင် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ သို့ရာတွင် ဘုရင်သည် ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်ကာ တောတပ်များကိုလည်း စုစည်းလိုက်၏။

Verse 16

तद्रृत्तं कथयन्सर्वान्स्वां पुरीं स न्यवर्त्तत । शङ्कमानस्तु तद्रक्षःकृत्या द्राजा सुदासजः ॥ १६ ॥

ထိုဖြစ်ရပ်အားလုံးကို လူတိုင်းအား ပြောပြပြီးနောက် သူသည် မိမိမြို့တော်သို့ ပြန်လည်သွား၏။ သို့သော် စုဒာစ်၏ သားတော်ဘုရင်သည် ရာක්ෂသ၏ မန္တရားနှင့် မကောင်းကင်ပညာကို ကြောက်ရွံ့ကာ စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်၏။

Verse 17

परितत्याज मृगयां ततः प्रभृति नारद । गते बहुतिथे काले हयमेधमखं नृपः ॥ १७ ॥

ထိုအချိန်မှစ၍ အို နာရဒာ၊ ဘုရင်သည် အမဲလိုက်ခြင်းကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်၏။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အုပ်စိုးရှင်သည် အရှွမေဓ မဟာယဇ်ကို စတင်ကျင်းပ၏။

Verse 18

समारेभे प्रसन्नात्मा वशिष्टाद्यमुनीश्वरैः । तत्र ब्रह्मादिदेवेभ्यो हविर्दत्त्वा यथाविधि ॥ १८ ॥

စိတ်နှလုံးကြည်နူးသက်သာ၍ အေးချမ်းသောစိတ်ဖြင့်၊ ဝသိဋ္ဌကို ဦးဆောင်သော မဟာမုနိရှင်တို့နှင့်အတူ ယဇ္ဉပွဲကို စတင်하였다။ ထိုနေရာတွင် သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့အား ဟဝိရ်ကို ပူဇော်အပ်နှံ하였다။

Verse 19

समाप्य यज्ञनिष्क्रांतो वशिष्टः स्नातकोऽपि च । अत्रान्तरे राक्षसोऽसौ नृपहिम्सितभार्यकः । कर्तुं प्रतिक्रियां राज्ञे समायातोरुषान्वितः ॥ १९ ॥

ယဇ္ဉကို ပြီးစီးပြီးနောက် ဝသိဋ္ဌသည် စနာတက (snātaka) သန့်စင်ရေချိုးခြင်းကိုပါ ပြီးမြောက်ကာ ထွက်ခွာသွား하였다။ ထိုအချိန်အတွင်း မင်းကြီးကြောင့် မိမိဇနီး ထိခိုက်နာကျင်ခဲ့သော ရာක්ෂသသည် ဒေါသထွက်လျက် မင်းကြီးအား ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် ရောက်လာ하였다။

Verse 20

स राक्षसस्तस्य गुरौ प्रयाते वशिष्टवेषं तु तदैव धृत्वा । राजानमभ्येत्य जगाद भोक्ष्ये मांसं समिच्छाम्यहमित्युवाच ॥ २० ॥

ဂုရုကြီး ထွက်ခွာသွားသောအခါ ရာක්ෂသသည် ချက်ချင်း ဝသိဋ္ဌ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဝတ်ဆင်ယူ하였다။ မင်းကြီးထံ ချဉ်းကပ်၍ “ငါ စားမည်၊ ငါ အသားကို လိုချင်သည်” ဟု ပြောဆို하였다။

Verse 21

भूयः समास्थाय स सूदवषं पक्त्वामिषं मानुपमस्य वादात् । स्थितश्च राजापि हरि यपात्रे धृत्वा गुरोरागमनं प्रतीक्षन् ॥ २१ ॥

ထို့နောက် ထပ်မံလိုက်နာကာ ချက်ပြုတ်သူ၏ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှုကြောင့် အသားကို ချက်ပြုတ်하였다။ မင်းကြီးလည်း အစားအစာတင်ပူဇော်ရာ ပန်းကန်တွင် ပူဇော်ပစ္စည်းကို ကိုင်ထား၍ ဂုရု၏ ရောက်လာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းကာ ရပ်နေ하였다။

Verse 22

तन्मांसं हेमपात्रस्थं सौदासो विनयान्वितः । समागताय गुरवे ददौ तस्मै ससादरम् ॥ २२ ॥

ထို့နောက် နှိမ့်ချမှုနှင့် ပြည့်စုံသော စောဒာသသည် ထိုအသားကို ရွှေခွက်တွင် ထည့်ကာ ရောက်လာသော ဂုရုအား လေးစားစွာဖြင့် ပူဇော်အပ်နှံ하였다။

Verse 23

तं दृष्ट्वा चिन्तयामास गुरुः किमिति विस्मितः ॥ २३ ॥

ဆရာသခင်သည် သူ့ကိုမြင်လျှင် အံ့ဩမှင်သက်လျက် “ဤအရာသည် အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ရသနည်း” ဟု တွေးတောဆင်ခြင်လေ၏။

Verse 24

अपश्यन्मानुषं मासं परमेण समाधिना । अहोऽस्य राज्ञो दौःशील्यमभक्ष्यं दत्तवान्मम ॥ २४ ॥

လူတို့၏ နေ့ရက် មួយလလုံးလုံး ငါသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သမာဓိ ဈာန်ဝင်စားလျက် သတိမမူမိခဲ့ချေ။ ဤဘုရင်၏ ယုတ်မာမှုကား ကြီးမားလှပါတကား။ သူသည် ငါ့အား မစားအပ်သော အရာကို ပေးလှူခဲ့ပြီ။

Verse 25

इति विरमयमापन्नः प्रमन्युरभवन्मुनिः । अभोऽज्यं मद्विघाताय दत्त हि पृथिवीपते ॥ २५ ॥

ထိုသို့ ချုပ်တည်းရန် ကြိုးစားပြီးနောက် ရသေ့သည် အလွန် အမျက်ထွက်လေ၏။ “အို မြေပြင်ကို အစိုးရသော မင်းကြီး၊ ငါ့ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ဤမစားအပ်သော အရာကို ပေးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်တကား။”

Verse 26

तस्मात्तवापि भवतु ह्येतदेव हि भोजनम् । नृमांसं रक्षसामेव भोज्यं दत्तं मम त्वया ॥ २६ ॥

“ထို့ကြောင့် ဤအရာသည် သင်၏ အစာလည်း ဖြစ်ပါစေ။ လူသားသည် ဘီလူး (Rakshasa) တို့အတွက်သာ အစာဖြစ်၏။ ၎င်းကို သင်သည် ငါ့အား ပေးလှူခဲ့ပြီ။”

Verse 27

तद्याहि राक्षसत्वं त्वं तदाहारोचितं नृपा । इति शापं ददत्यस्मिन्सौदासो भयविह्वूलः ॥ २७ ॥

“ထို့ကြောင့် အို မင်းကြီး၊ သင်သည် ထိုကဲ့သို့သော အစာနှင့် ထိုက်တန်သော ဘီလူး (Rakshasa) ဖြစ်စေသတည်း။” ဤသို့ ဆိုလျက် သောဒါသ မင်းကြီးသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထိုကျိန်စာကို မြွက်ဆိုလေ၏။

Verse 28

आज्ञत्पो भवतैवेति सकंपोऽस्म व्यजिज्ञपत् । भूश्च चिन्तयामास वशिष्टस्तेन नोदितः ॥ २८ ॥

“သင်၏အမိန့်ကို အမှန်တကယ် လက်ခံရရှိပါသည်” ဟု တုန်လှုပ်စွာ လျှောက်တင်၏။ ထို့နောက် မြေမိခင် ဘူ (Bhū) သည် စဉ်းစားတော်မူ၍၊ သူ၏နှိုးဆော်မှုကြောင့် ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) လည်း ထိုကိစ္စကို ဆင်ခြင်တော်မူ၏။

Verse 29

रक्षसा वंचितं भूपं ज्ञातवान् दिव्यचक्षुषा । राजापि जलमादाय वशिष्टं शप्तुमुद्यतः ॥ २९ ॥

သူ၏ ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် မင်းကြီးသည် ရာක්ෂသ (rākṣasa) တစ်ကောင်၏ လှည့်ဖြားခြင်းကို ခံရကြောင်း သိမြင်၏။ မင်းကြီးလည်း လက်ထဲတွင် ရေကိုယူကာ ဝသိဋ္ဌကို ကျိန်စာချရန် ပြင်ဆင်လျက်ရှိ၏။

Verse 30

समुद्यतं गुरुं शप्तं दृष्ट्वा भूयो रुपान्वितम् । मदयंती प्रियातस्य प्रत्युवाचाथ सुव्रता ॥ ३० ॥

အလွန်လေးစားထိုက်သော ဂုရုသည် ထ၍ ကျိန်စာဆိုနေသည်ကို—ထပ်မံ ရုပ်သဏ္ဌာန်ပြည့်စုံလျက်—မြင်သောအခါ၊ သီလဝတီ မဒယန္တီ (Madayantī) သည် သူ၏ချစ်မြတ်နိုးသူအဖြစ် ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

Verse 31

मदयंत्युवाच । भो भो क्षत्रियदायाद कोप संहर्तुमर्हसि । त्वया यत्कर्म भोक्तव्यं तत्प्रात्पं नात्र संशयः ॥ ३१ ॥

မဒယန္တီက ပြောသည်—“ဟေ့ က္ଷတ္တရိယအမျိုးအနွယ်၏ အမွေဆက်ခံသူ၊ အမျက်ကို ထိန်းချုပ်သင့်၏။ သင်ခံစားရမည့် ကံ၏အကျိုးသည် ဤနေရာတွင် ရောက်ရှိပြီးသားဖြစ်သည်၊ သံသယမရှိပါ။”

Verse 32

गुरु तुम्कृत्य हुंम्कृत्य यो वदेन्मृढधीर्नरः । अरण्ये निर्जले देश स भवेद्बुह्यराक्षसः ॥ ३२ ॥

ဂုရုကို မထီမဲ့မြင်သံဖြင့် “tum” “hum” ဟု ပြောဆိုသော ဉာဏ်မိုက်သူသည် တောအတွင်း ရေမရှိသောဒေသ၌ နေထိုင်ရသော ဘုဟျ-ရာක්ෂသ (Buhya-rākṣasa) အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွား၏။

Verse 33

जितेन्द्रिया जितक्रोधा गुरु शुश्रूषणे रताः । प्रयान्ति ब्रह्मसदनमिति शास्त्रेषु निश्चयः ॥ ३३ ॥

အာရုံတို့ကို အနိုင်ယူ၍ ဒေါသကို ချုပ်တည်းကာ ဂုရုအား သစ္စာရှိစွာ ဆည်းကပ်ဝန်ဆောင်မှု၌ ပျော်ရွှင်သူတို့သည် ဗြဟ္မာ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်ကြသည်ဟု—ဓမ္မစာတမ်းတို့၏ အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။

Verse 34

तयोक्तो भूपतिः कोपं त्यक्त्वा भार्यां ननन्द च । जलं कुत्र क्षिपामीति चिन्तयामास चात्मना ॥ ३४ ॥

သူတို့၏စကားကို ကြားသော် ဘုရင်သည် ဒေါသကို စွန့်၍ မိဖုရားအပေါ် ဝမ်းမြောက်လေ၏။ ထို့နောက် မိမိစိတ်ထဲတွင် “ဤရေကို ဘယ်မှာ သွန်ပစ်ရမလဲ” ဟု စဉ်းစားလေ၏။

Verse 35

तज्जलं यत्र संसिक्तं तद्भवेद्भस्म निश्चितम् । इति मत्वा जलं तत्तु पादयोर्न्यक्षिपत्स्वयम् ॥ ३५ ॥

ထိုရေကို မည်သည့်နေရာတွင် ပက်လျှင်လည်း အမှန်တကယ် ပြာဖြစ်သွားမည်ဟု သိမြင်သဖြင့်၊ ဘုရင်သည် ထိုရေကို ကိုယ်တိုင်ပင် မိမိခြေထောက်နှစ်ဖက်ပေါ်သို့ သွန်ချလေ၏။

Verse 36

तज्जलस्पर्शमात्रेण पादौ कल्माषतां गतौ । कल्माषपाद इत्येवं ततः प्रभृति विस्तृतः ॥ ३६ ॥

ထိုရေ၏ ထိတွေ့မှုသာဖြင့်ပင် ဘုရင်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် မဲညစ်၍ အညစ်အကြေးစွဲသွားလေ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်မှစ၍ “ကလ္မာရှပာဒ” (ခြေညစ်သူ) ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျယ်ပြန့်စွာ သိကြလေ၏။

Verse 37

कल्माषपादो मतिमान् प्रिययाश्चासितस्तदा । मनसा सोऽतिभीतस्तु ववन्दे चरणं गुरोः ॥ ३७ ॥

ထိုအခါ “ကလ္မာရှပာဒ” သည် ဉာဏ်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း မိမိချစ်သူ၏ သြဇာအောက်၌ လှုပ်ရှားသွားလေ၏။ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ကြောက်ရွံ့ကာ ဂုရု၏ ခြေတော်ကို ဦးချကန်တော့လေ၏။

Verse 38

उवाच च प्रपन्नस्तं प्राञ्जलिर्नयकोविदः । क्षमस्व भगवन्सर्वं नापराधः कृतो मया ॥ ३८ ॥

ပညာရှိသူသည် ထိုသခင်ထံ အားကိုးခိုလှုံကာ လက်အုပ်ချီ၍ ပြောသည်– «အို ဘုရားသခင်မြတ်၊ အရာအားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်ထံမှ အပြစ်မရှိပါ»။

Verse 39

तच्छुत्वोवाच भूपालं मुनिर्निःश्वस्य दुःखितः । आत्मानं गर्हयामास ह्यविवेकपरायणम् ॥ ३९ ॥

ထိုစကားကို ကြားသော် မုနိသည် ဝမ်းနည်း၍ သက်ပြင်းချကာ ဘုရင်အား ပြောပြီး၊ အမြင်ခွဲခြားမှုမရှိခြင်းကို အားထားခဲ့သဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်လေ၏။

Verse 40

अविवेको हि सर्वेषामापदां परमं पदम् । विवेकरहितो लोके पशुरेव न संशयः ॥ ४० ॥

အမြင်ခွဲခြားမှုမရှိခြင်းသည် အပဒ္ဒများအားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ လောက၌ ခွဲခြားသိမြင်မှုကင်းသူသည် သံသယမရှိဘဲ တိရစ္ဆာန်နှင့် မခြားနား။

Verse 41

राज्ञा त्वजानता नूनमेतत्कर्मोचितं कृतम् । विवेकरहितोऽज्ञोऽहं यतः पापं समाचरेत् ॥ ४१ ॥

ဘုရင်သည် သင့်လျော်ရာကို မသိဘဲ ဤအမှုကို ပြုခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ ငါသည် မသိနားမလည်၍ အမြင်ခွဲခြားမှုကင်းသူဖြစ်သဖြင့် အပြစ်ကို ကျူးလွန်သွားလေ၏။

Verse 42

विवेकनियतो याति यो वा को वापि निर्वृत्तिम् । इत्युक्तवा चात्मनात्मानं प्रत्युवाच मुनिर्नृपम् । नात्यन्तिंकं भवेदेतद्दादशाब्दं भविष्यति ॥ ४३ ॥

«ဗိဝေကဖြင့် ထိန်းညှိထားသူ မည်သူမဆို နိဗ္ဗြတ္တိ (ငြိမ်းချမ်းဆုံးခြင်း) သို့ ရောက်သည်» ဟုဆိုပြီးနောက်၊ မုနိသည် အတ္တမ၏အမြင်မှ ဘုရင်အား ပြန်လည်ဖြေကြားသည်– «ဤအရာသည် အဆုံးစွန်မဟုတ်; ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာလိမ့်မည်»။

Verse 43

गङ्गाबिन्दूभिषिक्तस्तु त्यक्त्त्वा वै राक्षसीं तनुम् । पूर्वरुपं त्वमापन्नो भोक्ष्यसे मेदिनीमिमाम् ॥ ४४ ॥

ဂင်္ဂါရေစက်များဖြင့် ပက်ဖျန်းခံရသော် သင်သည် ရက္ခသပုံစံကို အမှန်တကယ် စွန့်လွှတ်မည်။ မူလရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်ရပြီး ဤမြေပြင်ကို အုပ်စိုး၍ ခံစားမည်။

Verse 44

तद्बिंदुसेकसंभूतज्ञानेन गतकल्मषः । हरिसेवापरो भूत्वा परां शान्तिं गमिष्यसि ॥ ४५ ॥

အဲဒီရေစက်ပက်ဖျန်းခြင်းမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဉာဏ်ကြောင့် သင်၏အညစ်အကြေးများ ပျောက်ကင်းမည်။ ဟရီ၏ စေဝာ၌ အပြည့်အဝ အပ်နှံသူဖြစ်ကာ အမြင့်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ရောက်မည်။

Verse 45

इत्युक्त्वाथर्वविद्भूपं वशिष्टः स्वाश्रमं ययौ । राजापि दुःखसंपन्नो राक्षसीं तानुमाश्रितः ॥ ४६ ॥

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် အထရ္ဝဝေဒကို သိမြင်သူ ဝသိဋ္ဌသည် မိမိ၏ အာရှ్రమသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဘုရင်လည်း ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ရက္ခသီဆန်သော အခြေအနေ (ဒေမုန်အခြေအနေ) ထဲသို့ ကျရောက်하였다။

Verse 46

क्षुत्पपासाविशेषार्तो नित्यं क्रोधपरायणः । कृष्णक्षपाद्युतिर्भीमो बभ्राम विजने वने ॥ ४७ ॥

ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒုက္ခရောက်ကာ အမြဲတမ်း ဒေါသကို အားထားသူဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်ည၏ အလင်းရောင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်သော ဘီမသည် လူမရှိသော တောထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 47

मृगांश्च विविधांस्तत्र मानुषांश्च सरीसृपान् । विहङ्गमान्प्लवङ्गांश्च प्रशस्तांस्तानभक्षयत् ॥ ४८ ॥

အဲဒီနေရာတွင် မျိုးစုံသော သမင်များကိုလည်း မစားဘဲ၊ လူသားများကိုလည်း မစားဘဲ၊ မြွေကောင်စသည့် တွားသွားသတ္တဝါများကိုလည်း မစားခဲ့။ ထို့ပြင် ငှက်များနှင့် မျောက်များ—လေးစားထိုက်သော သတ္တဝါများကိုလည်း မစားဘဲ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။

Verse 48

अस्थिभिर्बहुभिर्भूयः पीतरक्तकलेवरैः । रक्तान्तप्रेतकेशैशअच चित्रासीद्भूर्भयंकरी ॥ ४९ ॥

မြေပြင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိုးများ၊ အဝါရောင်သန်း၍ သွေးစွန်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်များ၊ သွေးလိမ်းကျံနေသော တစ္ဆေဆံပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

Verse 49

ऋतुत्रये स पृथिवीं शतयो जनविस्तृताम् । कृत्वातिदुःखितां पश्चाद्वनान्तरमुपागमत् ॥ ५० ॥

ရာသီဥတု သုံးခုကာလအတွင်း၊ ယူဇနာပေါင်း ရာနှင့်ချီ ကျယ်ဝန်းပြီး လူအများအပြား နေထိုင်သော ကမ္ဘာမြေကို အလွန်အမင်း ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်စေခဲ့ပြီးနောက်၊ သူသည် တောနက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

Verse 50

तत्रापि कृतवान्नित्यं नरमांसाशनं सदा । जगाम नर्मदातीरं मुनिसिद्धनिषेवितम् ॥ ५१ ॥

ထိုနေရာ၌ပင် သူသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် လူသားအသားကို စားသောက်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရသေ့များနှင့် သိဒ္ဓိရှင်များ မှီခိုရာ နာမဒါမြစ်ကမ်းပါးသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

Verse 51

विचरन्नर्मदातीरे सर्वलोकभयंकरः । अपश्यत्कंचन मुनिं रमन्तं प्रियया सह ॥ ५२ ॥

ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သူသည် နာမဒါမြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာနေစဉ်၊ ချစ်သူနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်နေသော ရသေ့တစ်ပါးကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

Verse 52

क्षुधानलेन संतत्पस्तं मुनिं समुपाद्रवत् । जाग्राह चातिवेगेन व्याधो मृगशिशं यथा ॥ ५३ ॥

ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း မီးတောက်လောင်ကျွမ်းနေသဖြင့်၊ မုဆိုးသည် သမင်ငယ်ကို ဖမ်းဆီးသကဲ့သို့၊ သူသည် ရသေ့ထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်ပြီး ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။

Verse 53

ब्राह्मणी स्वपतिं वीक्ष्य निशाचरकरस्थितम् । शिरस्यञ्जलिमाधाय प्रोवाच भयविह्वला ॥ ५४ ॥

ညအချိန်လှည့်လည်သော ဒေဝါနတ်ဆိုး၏ လက်ထဲတွင် မိမိခင်ပွန်းကို ဖမ်းဆီးထားသည်ကို မြင်သော်၊ ဗြာဟ္မဏီမိန်းမသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ခေါင်းပေါ်တင်ပြီး ပြောလေ၏။

Verse 54

ब्राह्मण्युवाच । भो भो नृपतिशार्दूल त्राहि मां भयविह्वलाम् । प्राणप्रिय प्रदानेन कुरु पूर्णं मनोरथम् ॥ ५५ ॥

ဗြာဟ္မဏီမိန်းမက ပြောသည်– “အို မင်းတို့အနက် ကျားကြီးတော်မူသော မဟာဘုရင်၊ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ကျွန်မကို ကယ်တင်ပါ။ အသက်ထက်ချစ်မြတ်နိုးသော အရာကို ပေးသနားခြင်းဖြင့် ကျွန်မ၏ ဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေပါ။”

Verse 55

नाम्ना मित्रसहस्त्वं हि सूर्यवंशसमुद्भवः । न राक्षसस्ततोऽनाथां पाहि मां विजने वने ॥ ५६ ॥

အမှန်တကယ် သင်၏နာမည်မှာ “မိတ္တရ-သဟ” ဟူ၍ ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်ပြီး နေရောင်မျိုးဆက် (စူရယဝంశ) မှ မွေးဖွားသူဖြစ်သည်။ သင်သည် ရက္ခသ မဟုတ်သဖြင့် ဤတောအလယ် လူမရှိရာ၌ အကူအညီမဲ့သော ကျွန်မကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 56

या नारी भर्त्तृरहिता जीवत्यपि मृतोपमा । तथापि बालवैधव्यं किं वक्ष्याम्यरिमर्दन ॥ ५७ ॥

ခင်ပွန်းမရှိသော မိန်းမသည် အသက်ရှင်နေသော်လည်း သေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ကလေးအရွယ်ကတည်းက မုဆိုးမဖြစ်ရခြင်းကို အို ရန်သူနှိမ်နင်းသူ၊ ကျွန်မ ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။

Verse 57

न मातापितरौ जाने नापि बंधुं च कंचन । पतिरेव परो बंधुः परमं जीवनं मम ॥ ५८ ॥

ကျွန်မသည် မိခင်ဖခင်ကိုလည်း မသိ၊ အခြားဆွေမျိုးတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုလည်း မရှိပါ။ ကျွန်မအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဆွေမျိုးမှာ ခင်ပွန်းတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ အမှန်တကယ် သူသည် ကျွန်မ၏ အသက်ပင် ဖြစ်ပါသည်။

Verse 58

भवान्येत्त्यखिलान्धर्मान्योषितां वर्त्तनं यथा । त्रायस्व बन्धुरहितां बालापत्यां जनेश्वर ॥ ५९ ॥

အို လူတို့၏အရှင်၊ ဓမ္မအလုံးစုံနှင့် မိန်းမတို့၏ သင့်လျော်သော အကျင့်အကြံကို ကျွန်မအား သင်ကြားပေးပါ; ဆွေမျိုးမရှိဘဲ ကလေးငယ်ကို ထမ်းဆောင်နေရသော ကျွန်မကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 59

कथं जीवामि पत्यास्मिन्हीना हि विजने वने । दुहिताहं भगवतस्त्राहि मां पतिदानतः ॥ ६० ॥

“ဤတောအိုက်အိုက် တိတ်ဆိတ်သောနေရာတွင် ခင်ပွန်းမရှိဘဲ ကျွန်မ ဘယ်လိုအသက်ရှင်မလဲ။ ကျွန်မသည် ဘုရားသခင်၏ သမီးဖြစ်သည်—အို အရှင်မြတ်၊ ကျွန်မကို ကယ်တင်၍ ခင်ပွန်းတစ်ဦးထံ ပေးအပ်ပါ”။

Verse 60

प्रणदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति । वदन्तीति महाप्राज्ञाः प्राणदानं कुरुष्व मे ॥ ६१ ॥

မဟာပညာရှိတို့က “ကာကွယ်ပေးခြင်း၏ ဒါနထက် မြင့်မားသော ဒါနသည် အတိတ်တွင်လည်း မရှိ၊ အနာဂတ်တွင်လည်း မရှိ” ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မအား အသက်ပေးသော ဒါနကို ပြုပါ—ကယ်တင်ပါ။

Verse 61

इत्युक्तावा सा पपातास्य राक्षसस्य पदाग्रतः । एवं संप्रार्थ्यमानोऽपि ब्राह्मण्या राक्षसो द्विजम् ॥ ६२ ॥

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရాక్షသ၏ ခြေဖျားရှေ့၌ လဲကျ၍ ဦးချခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဗြာဟ္မဏမိန်းမက အလွန်တောင်းပန်နေသော်လည်း ရाक्षသသည် ဒွိဇကို ဆွဲယူသွားခဲ့သည်။

Verse 62

अभक्षयकृष्णसारशिशुं व्याघ्रो यथा बलात् ॥ ६२ ॥

ကျားတစ်ကောင်က အင်အားသက်သက်ဖြင့် ကృష్ణသာရ သမင်ငယ်ကို အစာအဖြစ် ဆွဲယူသကဲ့သို့ပင်။

Verse 63

ततो विलप्य बहुधा तस्य पत्नी पतिव्रता । पूर्वशापहतं भूपमशपत्क्रोधिता पुनः ॥ ६३ ॥

ထို့နောက် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းပြီးနောက် ၎င်း၏ သစ္စာရှိသော ဇနီးသည်သည် ဒေါသထွက်ကာ ယခင်ကျိန်စာသင့်ပြီးသော ဘုရင်အား ထပ်မံ ကျိန်စာတိုက်လေသည်။

Verse 64

पतिं मे सुरतासक्तं यस्माद्धिंसितवान्बलात् । तस्मात्स्त्रीसङ्गमं प्रात्पस्त्वमपि प्राप्स्यसे मृतिम् ॥ ६४ ॥

ကာမဂုဏ်ခံစားနေစဉ် ငါ၏ခင်ပွန်းကို အသင်သည် အကြမ်းဖက်သတ်ဖြတ်ခဲ့သောကြောင့်၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံချိန်တွင် အသင်သည်လည်း သေခြင်းတရားနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်။

Verse 65

शप्त्वैवं ब्राह्मणी क्रुद्धा पुनः शापान्तरं ददौ । राक्षसत्वं ध्रुवं तेऽस्तु मत्पतिर्भक्षितो यतः ॥ ६५ ॥

ဤသို့ ကျိန်စာတိုက်ပြီးနောက် ဒေါသထွက်နေသော ပုဏ္ဏားမသည် နောက်ထပ် ကျိန်စာတစ်ခုကို ထပ်မံပြုလေသည် - "ငါ၏ခင်ပွန်းသည် စားသောက်ခြင်းခံရသောကြောင့် အသင်သည် ဘီလူး (Rakshasa) ဖြစ်ပါစေသား"။

Verse 66

सोऽपि शापद्वयं श्रुत्वा तया दत्तं निशाचरः । प्रमन्युः प्राहि विसृजन्कोपादङ्गारसंचयम् ॥ ६६ ॥

သူမ ပေးသော ကျိန်စာနှစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ထိုညဉ့်အခါ လှည့်လည်သွားလာသူ Pramanyu သည် ဒေါသကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မီးခဲပုံကို စွန့်ပစ်လျက် ပြောဆိုလေသည်။

Verse 67

दुष्टे कस्मात्प्रदत्तं मेवृथा शापद्वयं त्वया । एकस्यैवापराधस्य शापस्त्वेको ममोचितः ॥ ६७ ॥

"အို ယုတ်မာသောမိန်းမ၊ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို အချည်းနှီး ကျိန်စာနှစ်ခု ပေးသနည်း။ ပြစ်မှုတစ်ခုအတွက်၊ ကျိန်စာတစ်ခုသာလျှင် ငါ့အတွက် သင့်လျော်ပေသည်။"

Verse 68

यस्मात्क्षिपसि दुष्टाग्येमयि शापन्तरं ततः । पिशाचयोनिमद्यैव याहि पुत्रसमन्विता ॥ ६८ ॥

အကြမ်းမဲ့မိန်းမ၊ နင်က ငါ့အပေါ် ထပ်မံကျိန်စာပစ်သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့်—နင့်သားနှင့်အတူ—ယနေ့ပင် ပိသာစ (သရဲဆိုး) ၏ ယောနီ၌ မွေးဖွားသွားလော့။

Verse 69

तेनैवं ब्रह्मणी शत्पा पिशाचत्वं तदा गता । क्षुधार्ता सुस्वरं भीमारुरोदापत्यसंयुता ॥ ६९ ॥

ထိုကျိန်စာကြောင့်ပင်၊ ဘြဟ္မာ၏ရှေ့တော်၌ ရှတ်ပာသည် ပိသာစီ (သရဲမ) ဖြစ်သွား၏။ ဆာလောင်မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရကာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အသံကြီးဖြင့် သားသမီးနှင့်အတူ အလွန်အမင်း ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 70

राक्षसश्च पिशाची च क्रोशन्तौ निर्जने वने । जग्मतुर्नर्मदातीरे वनं राक्षससेवितम् ॥ ७० ॥

ရက္ခသတစ်ကောင်နှင့် ပိသာစီတစ်ယောက်သည် လူမရှိသောတောထဲတွင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးကာ၊ နర్మဒါမြစ်ကမ်းနားရှိ ရက္ခသများ လာလည်လေ့ရှိသော တောအုပ်သို့ သွားကြ၏။

Verse 71

औदासीन्यं गुरौ कृत्वा राक्षसीं तनुमाश्रितः । तत्रास्ते दुःखसंतत्पः कश्चिल्लोकविरोधकृत् ॥ ७१ ॥

မိမိ၏ဆရာကို မလေးစားဘဲ အေးဆေးမူပြု၍၊ သူသည် ရက္ခသသဘောသဘာဝကို ခံယူသွား၏။ ထိုနေရာ၌ သူသည် အဆက်မပြတ်သော ဒုက္ခကြောင့် လောင်ကျွမ်းကာ၊ လောကနှင့် ဓမ္မတရားကို ဆန့်ကျင်ပြုမူသူတစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်လျက်ရှိ၏။

Verse 72

राक्षसं च पिशाचीं च दृष्ट्वा रववटमागतौ । उवाच क्रोधबहुलो वटस्थो ब्रह्मराक्षसः ॥ ७२ ॥

ရက္ခသနှင့် ပိသာစီတို့သည် ဗညန်ပင်အနီးသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ ထိုပင်ပေါ်တွင် နေထိုင်သော ဘြဟ္မရက္ခသသည် ဒေါသပြင်းထန်ကာ စကားဆိုလေ၏။

Verse 73

किमर्थमागतौ भीमौ युवां मत्स्थानमीप्सितम् । ईदृशौ केन पापेन जातौ मे ब्रुवतां ध्रुवम् ॥ ७३ ॥

«အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော သင်တို့နှစ်ဦးသည် ငါ၏နေရာတော်ကို လိုလားကာ ဤသို့လာကြသနည်း။ မည်သည့်အပြစ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ အမှန်တကယ်ကို သေချာစွာ ပြောကြလော့»။

Verse 74

सौदासस्तद्वचः श्रुत्वातया यच्चात्मना कृतम् । सर्वं निवेदयित्वास्मै पश्चादेतदुवाच ह ॥ ७४ ॥

ဆော်ဒါသသည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက်၊ သူမကပြုခဲ့သမျှနှင့် မိမိကိုယ်တိုင်ကပြုခဲ့သမျှ အားလုံးကို ထိုသူအား ပြည့်စုံစွာတင်ပြကာ၊ ထို့နောက် ဤသို့ဆို하였다။

Verse 75

सौदास उवाच । कस्त्वं वद महाभाग त्वया वै किं कृतं पुरा । सख्युर्ममाति स्नेहेन तत्सर्वं वक्तुमर्हसि ॥ ७५ ॥

ဆော်ဒါသက ဆိုသည်— «အို မဟာကံကောင်းသူ၊ သင်သည် မည်သူနည်း၊ ယခင်က သင်ဘာကို ပြုခဲ့သနည်း။ ငါ့အပေါ် မိတ်ဆွေတစ်ဦးကဲ့သို့ အလွန်ချစ်ခင်သဖြင့် ထိုအရာအားလုံးကို ပြောပြသင့်သည်»။

Verse 76

करोति वञ्चनं मित्रे यो वा को वापि दुष्टधीः । स हि पापपालं भुंक्ते यातनास्तु युगायुतम् ॥ ७६ ॥

မိတ်ဆွေကို လှည့်ဖြားသူ၊ မကောင်းသောဉာဏ်ရှိသူ မည်သူမဆို၊ အပြစ်၏အကျိုးကို မလွဲမသွေ ခံစားရပြီး၊ ယုဂအရေအတွက် သောင်းချီကြာအောင် ဒဏ်ရာဒုက္ခများကို ခံရ၏။

Verse 77

जन्तूनां सर्वदुःखानि क्षीयन्ते मित्रदर्शनात् । तस्मान्मित्रेषु मतिमान्न कुर्याद्वंचनं कदा ॥ ७७ ॥

သတ္တဝါတို့၏ ဒုက္ခအားလုံးသည် မိတ်ကောင်းတစ်ဦးကို တွေ့မြင်ရုံဖြင့် လျော့ပါးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသူသည် မိတ်ဆွေတို့ကို မည်သည့်အခါမျှ မလှည့်ဖြားသင့်။

Verse 78

कल्माषपादेनेत्युक्तो वटस्थो ब्रह्मराक्षसः । उवाच प्रीतिमापन्नो धर्मवाक्यानि नारद ॥ ७८ ॥

ကလ္မာဿပါဒ၏ စကားဖြင့် ခေါ်ဆိုခံရသော ဗဿပင်အောက်နေသော ဗြဟ္မရာက္ခသသည် ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်လာပြီး နာရဒ မုနိအား ဓမ္မစကားများကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 79

ब्रह्मराक्षस उवाच । अहमासं पुरा विप्रो मागधो वेदपारगः । सोमदत्त इति ख्यातो नाम्ना धर्मपरायणः ॥ ७९ ॥

ဗြဟ္မရာက္ခသက ပြောသည်— “အတိတ်ကာလ၌ ငါသည် မဂဓဒေသမှ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ဖြစ်၍ ဝေဒများကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်하였다။ ငါ့နာမည်မှာ သောမဒတ္တ ဟုခေါ်ကြပြီး ဓမ္မကို အလေးထားသူ ဖြစ်하였다။”

Verse 80

प्रमत्तोऽहं महाभाग विद्यया वयसा धनैः । औदासीन्यं गुरोः कृत्वा प्रात्पवानीदृशीं गतिम् ॥ ८० ॥

အို မဟာဘဂျာရှိသူ၊ ငါသည် ပညာ၊ လူငယ်အရွယ်နှင့် ဥစ္စာကြောင့် မေ့လျော့ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။ ဂုရုကို မလေးစားဘဲ အေးဆေးမူပြုသဖြင့် ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်လာရသည်။

Verse 81

नलभेऽहं सुखं किं चिज्जिताहारोऽतिदुःखितः । मया तु भक्षिता विप्राः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ८१ ॥

ငါသည် အနည်းငယ်သာ စားသောက်အောင် ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ပျော်ရွှင်မှု မရနိုင်ဘဲ အလွန်ဒုက္ခရောက်နေသည်။ အမှန်တကယ် ငါသည် ဗြာဟ္မဏများကို ရာချီ၊ ထောင်ချီ စားသုံးခဲ့သည်။

Verse 82

क्षुत्पिपासापरो नित्यमन्तस्तापेन पीडितः । जगत्रासकरो नित्यं मांसाशनपरायणः ॥ ८२ ॥

သူသည် အမြဲတမ်း ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းတို့က လှုံ့ဆော်ခံရပြီး အတွင်းမီးပူပန်မှုကြောင့် နာကျင်တတ်သည်။ ကမ္ဘာလောကအတွက် အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့စရာ ဖြစ်လာကာ အသားစားခြင်းကိုသာ လိုလားနေသည်။

Verse 83

गुर्ववज्ञा मनुष्याणां राक्षसत्वप्रदायिनी । मयानुभूतमेतद्धि ततः श्रीमान्न चाचरेत् ॥ ८३ ॥

ဆရာ (ဂုရု) ကို မလေးစားမခန့်ညားခြင်းသည် လူကို အာသုရသဘော၊ ရက္ခသသဘောသို့ ကျဆင်းစေသည်။ ဤအမှန်တရားကို ငါကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့သိမြင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိ၍ ကံကောင်းသူသည် ထိုအပြစ်ကို မပြုသင့်။

Verse 84

कल्माषपाद उवाच । गुरुस्तु कीदृशः प्रोक्तः कस्त्वयाश्लाघितः पुरा । तद्वदस्व सरवे सर्वं परं कौतूहलं हि मे ॥ ८४ ॥

ကလ္မာရှပာဒက ပြောသည်— “အကောင်းဆုံးဟု ဆိုထားသော ဂုရုသည် မည်သို့သောသူနည်း။ မင်းက အရင်က ချီးမွမ်းခဲ့သူက ဘယ်သူနည်း။ ငါ့အား အကုန်လုံး ပြည့်စုံစွာ ပြောပြပါ; ငါ၏ စိတ်ကူးယဉ်စူးစမ်းလိုစိတ် အလွန်ပြင်းထန်သည်။”

Verse 85

ब्रह्मराक्षस उवाच । गुरवः सन्ति बहवः पूज्या वन्द्याश्च सादरम् । यातानहं कथयिष्यामि श्रृणुष्वैकमनाः सरवे ॥ ८५ ॥

ဗြဟ္မရက္ခသက ပြောသည်— “ဂုရုများသည် များစွာရှိကြပြီး လေးစားပူဇော်ထိုက်၊ ဂုဏ်ပြုနမස්ကာရပြုထိုက်ကြသည်။ ငါသွားရောက်ချဉ်းကပ်ခဲ့သော ဂုရုတို့အကြောင်းကို ငါပြောမည်—အားလုံးတို့ တစ်စိတ်တစ်မနာဖြင့် နားထောင်ကြလော့။”

Verse 86

अध्यापकश्च वेदानां वेदार्थयुतिबोधकः । शास्त्रवक्ता धर्मवक्ता नीतिशास्त्रोपदेशकः ॥ ८६ ॥

ထိုဂုရုသည် ဝေဒများကို သင်ကြားသူ၊ အကြောင်းပြချက်မှန်ကန်သော ယုတ္တိဖြင့် ဝေဒအဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်စေသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သာသနာကျမ်း (ရှာစတြ) ကို ဟောပြောသူ၊ ဓမ္မကို ဟောပြောသူ၊ နီတိရှာစတြ—အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ကျင့်ဝတ်ပညာကို သင်ပေးသူလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 87

मन्त्रोपदेशव्याख्याख्याकृद्वेदसदंहहृत्तथा । व्रतोपदेशकश्चैव भयत्रातान्नदो हि च ॥ ८७ ॥

ထိုဂုရုသည် မန္တရသင်ကြားပေးသူနှင့် ၎င်း၏ အဓိပ္ပါယ်ရှင်းလင်းချက် ပေးသူ၊ သန့်ရှင်းသော ဂုဏ်သတင်းကို ပေးသနားသူ ဖြစ်သည်။ ဝေဒကို အလေးထားသူတို့၏ အပြစ်ပင် ဖယ်ရှားပေးသူ၊ ဝရတ (သစ္စာဝတ်) ကို သင်ပေးသူ၊ ကြောက်ရွံ့မှုမှ ကယ်တင်သူ၊ ထို့ပြင် အစာအဟာရ ပေးသနားသူလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 88

श्वशुरो मातुलश्चैव ज्येष्ठभ्राता पिता तथा । उपनेता निषेक्ता च संस्कर्त्ता मित्रसत्तम ॥ ८८ ॥

ယောက္ခမ၊ မိခင်ဘက်ဦးလေး၊ အစ်ကိုအကြီးဆုံးနှင့် အဖေတော်; ထို့ပြင် ဥပနယန (သန့်ရှင်းကြိုးတပ်) ပေးသူ၊ မွေးဖွားပေးသူ၊ သန့်စင်ရေး စံစကာရများ ဆောင်ရွက်သူတို့သည် အမြတ်ဆုံး မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 89

एते हि गुरवः प्रोक्ताः पूज्या वन्द्यश्च सादरम् ॥ ८९ ॥

ဤသူတို့ကိုပင် စစ်မှန်သော ဂုရုများဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပူဇော်ကန်တော့၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ဝတ်ပြုရမည်။

Verse 90

कल्माषपाद उवाच । गुरवो बहवः प्रोक्ता एतेषां कतमो वरः । तुल्याः सर्वेऽप्युत सरवे तद्यथावद्धि ब्रूहि मे ॥ ९० ॥

ကလ္မာෂပာဒက ပြောသည်– “ဂုရုအမျိုးမျိုးကို ဆိုထားကြသည်။ ထိုသူတို့အနက် အကောင်းဆုံးသည် မည်သူနည်း။ သို့မဟုတ် အားလုံးတူညီကြသလော။ အမှန်အတိုင်း မှန်ကန်စွာ ငါ့အား ပြောကြားပါ။”

Verse 91

ब्रह्मराक्षस उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ यत्पृष्टं तद्वदामि ते । गुरुमाहात्म्यकथनं श्रवणं चानुमोदनम् ॥ ९१ ॥

ဗြဟ္မရာက္ခသက ပြောသည်– “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မဟာပညာရှိရေ။ သင်မေးသောအရာကို ငါပြောမည်။ ဂုရု၏ မဟာတန်ခိုးကို ပြောကြားခြင်း၊ ထိုအကြောင်းကို နားထောင်ခြင်း၊ ထို့နောက် အနုမောဒနာဖြင့် သဘောတူချီးမွမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 92

सर्वेषां श्रेय आधत्ते तस्माद्वक्ष्यामि सांप्रतम् । एते समानपूजार्हाः सर्वदा नात्र संशयः ॥ ९२ ॥

ဤအရာသည် အားလုံးအတွက် အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသဖြင့် ယခု ငါရှင်းပြမည်။ ဤဂုရုတို့သည် အမြဲတမ်း တူညီစွာ ပူဇော်ထိုက်ကြသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 93

तथापि श्रुणु वक्ष्यामि शास्त्राणां सारनिश्चयम् । अध्यापकाश्च वेदानां मन्त्रव्याख्याकृतस्तथा ॥ ९३ ॥

သို့သော်လည်း နားထောင်လော့—ကျွန်ုပ်သည် သာသနာကျမ်းများ၏ အနှစ်သာရကို သေချာစွာ ဆုံးဖြတ်ထားသည့်အတိုင်း ကြေညာမည်။ ဗေဒ၏ ဆရာများနှင့် ဗေဒမန္တရားများကို အဓိပ္ပါယ်ဖော်ပြသူတို့လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 94

पिता च धर्मवक्ता च विशेषगुरवः स्मृताः । एतेषामपि भूपाल श्रृणुष्व प्रवरं गुरुम् ॥ ९४ ॥

အဖေတော်နှင့် ဓမ္မကို ဟောပြောသူတို့ကို အထူးဂုရုများဟု မှတ်ယူကြသည်။ သို့ရာတွင် အို မင်းကြီး၊ ထိုသူတို့အနက်မှပင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂုရုကို နားထောင်လော့။

Verse 95

सर्वशास्त्रार्थतत्वज्ञैर्भाषितं प्रवदामि ते । यः पुराणानि वदति धर्मयुक्तानि पणडितः ॥ ९५ ॥

သာသနာကျမ်းအားလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် သဘောတရားကို အမှန်တကယ် သိမြင်သူတို့ ပြောဆိုထားသမျှကို သင့်အား ငါကြေညာမည်။ ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီစွာ ပုရာဏများကို ဟောကြားသူ ပညာရှိသည် အမှန်တကယ် ပဏ္ဍိတ ဖြစ်၏။

Verse 96

संसारपाशविच्छेदकरणानि स उत्तमः । देवपूजार्हकर्माणि देवतापूजने फलम् ॥ ९६ ॥

ထိုလမ်းစဉ်/သင်္ကာရသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏၊ အကြောင်းမှာ သံသရာ၏ ချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်ပေးသည်။ ထို့ပြင် ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ရန် သင့်တော်သော ကုသိုလ်ကမ္မများသည် ဒေဝတားပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် အကျိုးफलကို ရရှိစေသည်။

Verse 97

जायते च पुराणेभ्यस्तस्मात्तानीह देवताः । सर्ववेदार्थसाराणि पुराणानीति भूपते ॥ ९७ ॥

ထို့ပြင် ပုရာဏများမှပင် ဒေဝတားတို့ (နှင့် သူတို့အကြောင်း သိမြင်မှု) ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့ကြောင့် အို မင်းကြီး၊ ပုရာဏများသည် ဗေဒအဓိပ္ပါယ်အားလုံး၏ အနှစ်သာရ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 98

वदन्ति मुनयश्चैव तदूक्ता परमो गुरुः । यः संसारार्णत्वं तर्त्तुमुद्योगं कुरुते नरः ॥ ९८ ॥

ဉာဏ်ရှိသော မုနိတို့လည်း ဤသို့ဆိုကြ၏၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂုရုကလည်း သင်ကြားထား၏။ သံသရာပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုးပမ်းသူသည် မောက္ခအတွက် သင့်တော်သူ ဖြစ်၏။

Verse 99

श्रुणुयात्स पुराणानि इति शास्त्रविभागकृत् । प्रोक्तवान्सर्वधर्माश्च पुराणेषु महीपते ॥ ९९ ॥

“ပုရာဏများကို နားထောင်စေ” ဟု သာသနာဗေဒခွဲခြားစီစဉ်သူက ကြေညာခဲ့၏။ အို မင်းကြီး၊ ပုရာဏများအတွင်း၌ ဓမ္မတာဝန်အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းဟောကြားခဲ့၏။

Verse 100

तर्कस्तु वादहेतुः स्यान्नीतिस्त्वैहिकसाधनम् । पुराणानि महाबुद्धे इहामुत्र सुखाय हि ॥ १०० ॥

တရ္က (အကြောင်းပြချက်ဆင်ခြင်ခြင်း) သည် အငြင်းပွားမှု၏ အခြေခံဖြစ်၏။ နီတိ (ကျင့်ဝတ်နှင့် အုပ်ချုပ်ရေး) သည် လောကီအောင်မြင်မှု၏ နည်းလမ်းဖြစ်၏။ သို့သော် အမြော်အမြင်ကြီးသူရေ၊ ပုရာဏများသည် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံး၏ ချမ်းသာအတွက် ဖြစ်၏။

Verse 101

यः श्रृणोति पुराणानि सततं भक्तिसंयुतः । तस्य स्यान्निर्मला बुद्धिर्भूयो धर्मपरायणः ॥ १ ॥

ပုရာဏများကို အမြဲတမ်း ဘက္တိနှင့်တကွ နားထောင်သူ၏ ဉာဏ်သည် သန့်ရှင်းကြည်လင်လာပြီး၊ ဓမ္မကို ပိုမိုအလေးထားလိုက်နာသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 102

पुराणश्रवणाद्भक्तिर्जायते श्रीपतौ शुभा । विष्णुभक्तनृणां भूप धर्मे बुद्धिः प्रवर्त्तते ॥ २ ॥

ပုရာဏကို နားထောင်ခြင်းကြောင့် လက္ရှ္မီ၏ အရှင် သရီပတိထံသို့ မင်္ဂလာရှိသော ဘက္တိ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အို မင်းကြီး၊ ဗိဿနုဘက္တိရှိသူတို့တွင် ဉာဏ်သည် ဓမ္မဘက်သို့ တက်ကြွစွာ လှည့်သွား၏။

Verse 103

धर्मात्पापानि नश्यन्ति ज्ञानं शुद्धं च जायते । धर्मार्थकाममोक्षाणां ये फलान्यभिलिप्सवः ॥ ३ ॥

ဓမ္မအားဖြင့် အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်၍ သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ဓမ္မ၏ အကျိုးဖြစ်သော အတ္ထ၊ ကာမ၊ မောက္ခကို လိုလားသူတို့သည် ဓမ္မကို အားကိုးသင့်သည်။

Verse 104

श्रुणुयुस्ते पुराणानि प्राहुरित्थं पुराविदः । अहं तु गौतममुनेः सर्वज्ञाद्ब्रह्यवादिनः ॥ ४ ॥

ပုရာဏသိပ္ပံပညာရှင်တို့က “ဤသို့ပင် သင်၏ ပုရာဏများကို နားထောင်မည်” ဟု ဆိုကြ၏။ သို့ရာတွင် ငါသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သော ဗြဟ္မဝါဒင် မဟာမုနိ ဂေါတမထံမှ ထိုအရာတို့ကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 105

श्रुतवान्सर्वधर्मार्थ गङ्गातीरे मनोरमे । कदाचित्परमेशस्य पूजां कर्त्तुमहं गतः ॥ ५ ॥

ဓမ္မအားလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သိရှိပြီးနောက် လှပသော ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ တစ်ခါတလေ ငါသည် အမြင့်ဆုံးဘုရားသခင်ကို ပူဇော်ရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

Verse 106

उपस्थितायापि तस्मै प्रणामं न ह्यकारिषम् । स तु शान्तो महाबुद्धिर्गौतमस्तेजसां निधिः ॥ ६ ॥

သူသည် ငါ့ရှေ့တွင် လာရောက်ရပ်နေသော်လည်း ငါသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်း မပြုခဲ့။ သို့ရာတွင် ဂေါတမမုနိသည် စိတ်ငြိမ်းချမ်း၍ ဉာဏ်ကြီးမားကာ တေဇောဓာတ်၏ خز خز (အလင်းရောင်) သိုလှောင်ရာဖြစ်သဖြင့် တည်ငြိမ်စွာပင် နေခဲ့သည်။

Verse 107

मन्त्रोदितानि कर्मणि करोतीतिमुदं ययौ । यस्त्वर्चितो मया देवः शिवः सर्वजगद्गुरुः ॥ ७ ॥

သူသည် “မန်ထရများအတိုင်း အကျင့်အကြံများကို တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်နေသည်” ဟု တွေးကာ ဝမ်းမြောက်하였다။ ငါပူဇော်ခဲ့သော ဒေဝသည် သီဝဘုရား၊ ကမ္ဘာလောကတစ်လုံး၏ ဂုရုဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 108

गुर्ववज्ञा कृतायेन राक्षसंत्वे नियुक्तवान् । ज्ञानतोऽज्ञानतो वापि योऽवज्ञां कुरुते गुरोः ॥ ८ ॥

ဂုရုကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူသည် ရာක්ෂသအဖြစ်သို့ ချမှတ်ခံရသည်။ သိလျက်ဖြစ်စေ မသိလျက်ဖြစ်စေ ဆရာတော်ကို မလေးစားသူသည် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးဆက်ကို ခံရသည်။

Verse 109

तस्यैवाशु प्रणश्यन्ति धीविद्यार्थात्मजक्रियाः । शुश्रूषां कुरुते यस्तु गुरुणां सादरं नरः ॥ ९ ॥

ထိုသူအတွက် ဉာဏ်ပညာ၊ ပညာသင်ယူမှု၊ စည်းစိမ်၊ သားသမီးနှင့် ကံ၏အကျိုးတို့သည် လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားသည်—ဂုရုတို့ကို အပြင်ပန်းသာ ချီးမြှောက်ပြသ၍ ဝန်ဆောင်သူဖြစ်လျှင်။

Verse 110

तस्य संपद्भवेद्भूप इति प्राहुर्विपश्चितः । तेन शापेन दग्धोऽहमन्तश्चैव क्षधाग्निना ॥ १० ॥

ပညာရှိတို့က «အို မင်းကြီး၊ သူ့ထံသို့ စည်းစိမ်လာမည်» ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ထိုကျိန်စာတော်ကြောင့်ပင် ငါသည် ဆာလောင်မှု၏ မီးဖြင့် အတွင်းအပြင် လောင်ကျွမ်းခံရ၏။

Verse 111

मोक्षं कदा प्रयास्यामि न जाने नृपसत्तम । एवं वदति विप्रेन्द्र वटस्थेऽस्मिन्निशाचरे ॥ ११ ॥

«မောက္ခကို ဘယ်အချိန်ရမလဲ မသိပါ၊ အို မင်းတို့ထဲက အမြတ်ဆုံး» ဟု အမြတ်ဆုံးသော ဗြာဟ္မဏက ဤနေရာ ဗဋ္ဌပင်အောက်၌ ညအခါ နေစဉ် ပြောလေ၏။

Verse 112

धर्मशास्त्रप्रसंगेन तयोः पापं क्षयं गतम् । एतस्मिन्नन्तरे प्राप्तः कश्चिद्विप्रोऽतिधार्मिकः ॥ १२ ॥

ဓမ္မရှာစတြာအကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်းကြောင့် ထိုနှစ်ဦး၏ အပြစ်သည် ကုန်ခမ်းသွား၏။ ထိုအချိန်အတွင်းပင် အလွန်တရားတော်မူသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရောက်လာ၏။

Verse 113

कलिङ्गदेशसम्भूतो नान्म्रा गर्ग इति स्मृतः । वहन्गङ्गाजलं स्कंधे स्तुवन् विश्वेश्वरं प्रभुम् ॥ १३ ॥

ကလိင်္ဂဒေသ၌ မွေးဖွားသူကို «ဂါရ္ဂ» ဟု မှတ်တမ်းတင်ကြပြီး «နာန်မရာ» ဟူသော နာမဖြင့်လည်း သိကြသည်။ ဂင်္ဂါရေကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ အရှင် ဝိශ්ဝေရှ္ဝရ မဟာပရဘုကို ချီးမွမ်းလျက် သွားလေ၏။

Verse 114

गायन्नामानि तस्यैव मुदा हृष्टतनू रुहः । तमागतं मुनिं दृष्ट्वा पिशाचीराक्षसौ च तौ ॥ १४ ॥

ထိုအရှင်၏ နာမတော်များကို ပျော်ရွှင်စွာ သီဆိုကြသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံး ကြည်နူးတုန်လှုပ်လေ၏။ ထိုမုနိရောက်လာသည်ကို မြင်သော် ပိသာချီနှင့် ရာක්ෂသ တို့နှစ်ဦးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လေ၏။

Verse 115

प्राप्तं नः पारणेत्युक्त्वा प्राद्ववन्नूर्ध्वबाहवः । तेन कीर्तितनामानि श्रुत्वा दूरे व्यवस्थिताः । अशक्तास्तं धर्षयितुमिदमूचुश्च राक्षसाः ॥ १५ ॥

«ငါတို့ ပာရဏ (အစာဖျက်ပြီးနောက် စားသောက်ခြင်း) ရပြီ!» ဟု အော်ကာ လက်မြှောက်၍ ပြေးလာကြ၏။ သို့သော် သူက ကီර්တနာပြုသည့် နာမတော်များကို ကြားသော် အဝေးတွင်ပင် ရပ်နေကြ၏။ သူ့ကို မတိုက်ခိုက်နိုင်သဖြင့် ရာක්ෂသတို့က ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 116

अहो विप्र महाभाग नमस्तुभ्यं महात्मने । नामकीर्तनमाहात्म्याद्राक्षसा दूरगावयम् ॥ १६ ॥

အို ကံကောင်းသော ဗိပရ မဟာအာတ್ಮာ၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ နာမကီර්တနာ၏ အာနုဘော်နှင့် မဟိမကြောင့် ငါတို့ ရာක්ෂသတို့သည် အဝေး၌သာ နေရလေ၏။

Verse 117

अस्माभिर्भक्षिताः पूर्वं विप्राः कोटिसहस्रशः । नामप्रावरणं विप्र रक्षति त्वां महाभयात् ॥ १७ ॥

အတိတ်ကာလ၌ ငါတို့သည် ဗြာဟ္မဏများကို သောင်းသောင်းကောဋိကောဋိ စားသောက်ခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် အို ဗြာဟ္မဏ၊ နာမတော်၏ အကာအကွယ်သည် သင့်ကို မဟာကြောက်ရွံ့မှုမှ ကာကွယ်ပေးလေ၏။

Verse 118

नामश्रवणमात्रेण राक्षसा अपि भो वयम् । परां शान्तिं समापन्ना महिम्ना ह्यच्युतस्य वै ॥ १८ ॥

အို ရသီတော်၊ ရက္ခသများဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် နာမတော်ကို ကြားရုံမျှဖြင့်ပင် အချျုတ (မလဲမခွာသော သခင်) ၏ မဟိမကြောင့် အမြင့်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပါသည်။

Verse 119

सर्वथा त्वं महाभाग रागादिरुहितोह्यसि । गंगाजलाभिषेकेण पाह्यस्मात्पातकोच्चयात् ॥ १९ ॥

အို မဟာဘဂါ၊ သင်သည် အရာရာတွင် ရာဂနှင့် အစရှိသည့် ကိလေသာများမှ လွတ်ကင်းသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂင်္ဂါရေဖြင့် အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ပြုကာ ဤအပြစ်စုတင်မှုမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပေးပါ။

Verse 120

हरिसे वापरो भूत्वा यश्चात्मानं तु तारयेत् । स तारयेज्जगत्सर्वमिति शंसन्ति सूरयः ॥ २० ॥

သုရိယ (ပညာရှိ) များက ကြေညာကြသည်—ဟရီကို အပြည့်အဝ အနုဂ္ဂဟ (ဘက္တိ) ဖြင့် ဆည်းကပ်ကာ မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်နိုင်သူသည် တကယ်ပင် ကမ္ဘာလောက အားလုံးကိုပါ ကယ်တင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 121

अवहाय हरेर्नाम घोरसंसारभेषजम् । केनोपायेन लभ्येत मुक्तिः सर्वत्र दुर्लभा ॥ २१ ॥

ဟရီ၏ နာမတော်—ကြောက်မက်ဖွယ် သံသရာရောဂါ၏ ဆေးတော်—ကို ပယ်ချလိုက်လျှင်၊ နေရာတိုင်းတွင် ရခက်သော မုတ္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 122

लोहोडुपेन प्रतरन्निमजत्युदके यथा । ततैवाकृतपुण्यास्तु तारयन्ति कथं परान् ॥ २२ ॥

သံလှေဖြင့် ရေကို ဖြတ်ကူးရန် ကြိုးစားသူသည် ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်သကဲ့သို့၊ ကုသိုလ်မစုဆောင်းထားသူတို့သည် အခြားသူများကို မည်သို့ကယ်တင်ကူးမြောက်စေနိုင်မည်နည်း။

Verse 123

अहो चरित्रं महतां सर्वलोकसुखा वहम् । यथा हि सर्वलोकानामानन्दाय कलानिधिः ॥ २३ ॥

အိုဟို! မဟာသူတော်ကောင်းတို့၏ အကျင့်အကြံသည် အံ့ဩဖွယ်—လောကအားလုံးသို့ ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းသည်။ အမృతကဲ့သို့ အလင်းရောင်၏ خز خزာ ဖြစ်သော လမင်းက သတ္တဝါအားလုံး၏ အာနန္ဒအတွက် ရှိသကဲ့သို့။

Verse 124

पृथिव्यां यानि तीर्थानि पवित्राणि द्विजोत्तम् । तानि सर्वाणि गङ्गायाः कणस्यापि समानि न ॥ २४ ॥

အို ဒွိဇောတ္တမ! မြေပြင်ပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းစေသော တီရ္ထများ အားလုံးသည်ပင် ဂင်္ဂါမြစ်၏ အမှုန်တစ်မှုန်တောင် မတူညီမတန်းတူ။

Verse 125

तुलसीदलप्रदलसंम्मिश्रमपि सर्षपमात्रकम् । गङ्गाजलं पुनात्येव कुलानामेकविंशतिम् ॥ २५ ॥

တူလစီရွက်နှင့် ပန်းဖတ်တို့နှင့် ရောစပ်ထားသော မုန်ညင်းစေ့အရွယ် ဂင်္ဂါရေ အနည်းငယ်ပင် မိသားစု၏ မျိုးဆက် နှစ်ဆယ့်တစ်ဆက်ကို အမှန်တကယ် သန့်စင်ပေးသည်။

Verse 126

तस्माद्विप्र महाभाग सर्वशास्त्रार्थकोविद । गङ्गाजलप्रदानेन पाह्मस्मान्पापकर्मिणः ॥ २६ ॥

ထို့ကြောင့် အို ကံကောင်းသော ဗြာဟ္မဏ၊ သာස්တရားအဓိပ္ပါယ်အားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ဂင်္ဂါရေကို ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် အပြစ်ကမ္မ၌ လုပ်ဆောင်နေသော ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 127

इत्याख्यातं राक्षसैस्तैर्गङ्गामाहात्म्यमुत्तमम् । निशम्य विस्मया विष्टो बभूव द्विजसतमः ॥ २७ ॥

ဤသို့ ရာක්ෂသတို့က ဂင်္ဂါ၏ အမြင့်မြတ်သော မဟာတန်ခိုးကို ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုကို ကြားသိသောအခါ ဒွိဇတို့အထွဋ်အမြတ်သည် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

Verse 128

एषामपीद्दशी भक्तिर्गङ्गायां लोकमातरि । किमु ज्ञानप्रभावाणां महतां पुण्यशालिनाम् ॥ २८ ॥

ဤသူတို့တောင် လောကမိခင် ဂင်္ဂါဒေဝီအပေါ် ဤသို့သော ဘက္တိရှိလျှင်၊ ဉာဏ်ဓမ္မအာနုဘော်မှ အင်အားပေါက်ဖွားသော ပုဏ္ဏဝန်ကြီးမားသူတို့ကို မည်သို့ မဆိုရမည်နည်း။

Verse 129

अथासौ मनसा धर्मं विनिश्चित्य द्विजोत्तमः । सर्वपूतहितो भक्तः प्राप्नोतीति परं पदम् ॥ २९ ॥

ထို့နောက် ထိုဒွိဇိုတ္တမသည် စိတ်၌ ဓမ္မကို တိတိကျကျ ဆုံးဖြတ်ကာ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို ရည်ရွယ်သော ဘက္တဖြစ်လာပြီး၊ ထို့ကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်လေသည်။

Verse 130

ततो विप्रः कृपाविष्टो गङ्गाजलप्रनुत्तममम् । तुलसीदलसंमिश्रं तेषु रक्षःस्वसेचयत् ॥ ३० ॥

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏသည် ကရုဏာဝင်ရောက်ကာ၊ တူလစီရွက်နှင့် ရောစပ်ထားသော ဂင်္ဂါရေ အထူးမြတ်ကို ထိုရက္ခသများအပေါ် ပက်ဖျန်းလေသည်။

Verse 131

राक्षसास्तेन सिक्तास्तु सर्षपोपमबिंदुना । विमृज्य राक्षसं भावमभवन्देवतोपमाः ॥ ३१ ॥

ထိုရက္ခသများသည် မုန်ညင်းစေ့အရွယ် တစ်စက်မျှဖြင့် ပက်ဖျန်းခံရသော်လည်း၊ ရက္ခသစိတ်သဘောကို ဖျက်သိမ်းကာ ဒေဝတားတူ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 132

ब्राह्मणी पुत्र सम्यक्ते जग्मुर्हस्तथैव च । कोटिसूर्यप्रतीकाशा बभूवुर्विवुधर्पभाः ॥ ३२ ॥

ထိုဗြာဟ္မဏီနှင့် သူမ၏သားသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကုဋိသန်းသော နေများကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဒေဝတားတို့၏ အလင်းရောင်သည် အနှံ့အပြား ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 133

शंखचक्रगदाचिह्ना हरिसारुप्यमागताः । स्तुवंतो ब्राह्मणं सम्यक्ते जग्मुर्हरिमन्दिरम् ॥ ३३ ॥

သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ အမှတ်တံဆိပ်များဖြင့် အလှဆင်ထား၍ ဟရီ၏ သဏ္ဍာန်တူညီမှုကို ရရှိကြပြီး၊ ထိုဗြာဟ္မဏကို မှန်ကန်စွာ ချီးမွမ်းကာ ဟရီ၏ မန္ဒိရသို့ သွားကြ၏။

Verse 134

राजा कल्माषपादस्तु निजरुपं समास्थितः । जगाम महतीं चिन्तां दृष्ट्वा तान्मुक्तिगानधान् ॥ ३४ ॥

သို့ရာတွင် ဘုရင် ကလ္မာෂပာဒ သည် မိမိ၏ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်သို့ ပြန်လည်တည်ရှိလာပြီး၊ မောက္ခသီချင်းကို အာရုံစိုက်နေသော မုနိတို့ကို မြင်သဖြင့် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်လေ၏။

Verse 135

तस्मिन् राज्ञि सुदुःखार्ते गूढरुपा सरस्वती । धर्ममूलं महावाक्यं बभाषेऽगाधया गिरा ॥ ३५ ॥

ထိုဘုရင်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေစဉ်၊ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော စရஸဝတီ သည် ဓမ္မ၏ အမြစ်ဖြစ်သော မဟာဝါကျကို အနက်မဆုံးသော အသံဖြင့် ပြောကြားလေ၏။

Verse 136

भो भो राजन्महाभाग न दुःखं गन्तुमर्हसि । राजस्तवापि भोगान्ते महच्छ्रेयो भविष्यति ॥ ३६ ॥

အို မဟာကံကောင်းသော ဘုရင်ကြီး၊ ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ မဝင်သင့်ပါ။ အို ဘုရင်၊ သင်၏ လောကီအပျော်အပါးတို့ အဆုံးသတ်သည့်အခါ၌ပင် အလွန်ကြီးမားသော ကောင်းကျိုး—အမှန်တကယ်သော ချမ်းသာ—ပေါ်ထွန်းလာမည်။

Verse 137

सत्कर्मधूतपापा ये हरिभक्तिपरायणाः । प्रयान्ति नात्र संदेहस्तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ३७ ॥

ကောင်းမှုကံဖြင့် အပြစ်များကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး ဟရီဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ အားထားသူတို့သည် သံသယမရှိဘဲ ဗိෂ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံးသော ပဒသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 138

सर्वभूतदयायुक्ता धर्ममार्गप्रवर्तिनः । प्रयान्ति परमं स्थानं गुरुपूजापरायणाः ॥ ३८ ॥

သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာမေတ္တာပြည့်ဝ၍ ဓမ္မလမ်းကြောင်းသို့ အခြားသူတို့ကို ဦးဆောင်ပို့ဆောင်သူ၊ ဂုရုပူဇာ၌ အလွန်အလေးထားသူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 139

इतीरितं समाकर्ण्य भारत्या नृपसतमः । मनसा निर्वृत्तिं प्राप्यसस्मार च गुरोर्वचः ॥ ३९ ॥

ဤသို့ ဘာရတီ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော မင်းသည် စိတ်အတွင်း ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိကာ ထို့နောက် ဂုရု၏ မိန့်ခွန်းကို သတိရလာ하였다။

Verse 140

स्तुवन्गुरुं च तं विग्नं हरिं चैवातिहर्षितः । पीर्ववृत्तं च विप्राय सर्वं तस्मै न्यवेदयत् ॥ ४० ॥

အလွန်ဝမ်းမြောက်လျက် မိမိ၏ ဆရာဂုရုကိုလည်းကောင်း၊ အတားအဆီးဖယ်ရှားသူ ဟရီကိုလည်းကောင်း ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဗြာဟ္မဏအား အကုန်လုံး တင်ပြ하였다။

Verse 141

ततो नृपस्तु कालिंगं प्रणम्य विधिर्वमुने । नामानि व्याहरन्विष्णोः सद्यो वाराणसीं ययौ ॥ ४१ ॥

ထို့နောက် ကာလိင်္ဂ မင်းသည် ဗိဓိရဝမုနိ ရသီကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ ဗိဿဏု၏ နာမတော်များကို ရွတ်ဆိုလျက် ချက်ချင်းပင် ဝါရာဏသီသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 142

षण्मासं तत्र गङ्गायां स्नात्वा दृष्ट्वा सदाशिवम् । ब्राह्मणीदत्तश पात्तु मुक्तो मित्रसहोऽभवत् ॥ ४२ ॥

ထိုနေရာ၌ ဂင်္ဂါမြစ်တွင် ခြောက်လကြာ ရေချိုးကာ စဒါရှီဝကို ဖူးမြင်ပြီးနောက်၊ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်하였다။ ဗြာဟ္မဏီက ပေးအပ်သော အလှူတော်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် မိတ်ဆွေတစ်ဦးနှင့် အတူရှိသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 143

ततस्तु स्वपुरीं प्राप्तो वसिष्ठेन महात्मना । अभिषिक्तो मुनुश्रेष्ट स्वकं राज्यमपालयत् ॥ ४३ ॥

ထို့နောက် မဟာစိတ်ရှိသော ဝသိဋ္ဌနှင့်အတူ မိမိ၏ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသော မုနိအထွတ်အမြတ်သည် အဘိသိက္ခာခံ၍ ထို့နောက် မိမိနိုင်ငံကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကာ အုပ်ချုပ်လေ၏။

Verse 144

पालयित्वा महीं कृत्स्त्रां भुक्त्वा भोगान्स्त्रियं विना । वशिष्टात्प्राप्य सन्तानं गतो मोक्षं नृपोत्तमः ॥ ४४ ॥

မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပြီး၊ မိန်းမတို့အပေါ် မကပ်ငြိဘဲ ရာဇသုခများကို ခံစားကာ၊ ဝသိဋ္ဌမှတစ်ဆင့် သားစဉ်မြေးဆက်ကို ရရှိပြီးနောက် ထိုအကောင်းဆုံးသော မင်းသည် မောက္ခသို့ ရောက်လေ၏။

Verse 145

नैतच्चित्रं द्विजश्रेष्ट विष्णोर्वाराणसीगुणान् । गृणञ्छृण्वन्स्मरन्गङ्गां पीत्वा मुक्तो भवेन्नरः ॥ ४५ ॥

ဤအရာသည် အံ့သြစရာမဟုတ်ပါ၊ ဒွိဇအထွတ်အမြတ်ရေ—ဝါရာဏသီ၌ ဗိဿဏု၏ ဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်းခြင်း၊ နားထောင်ခြင်း၊ သတိရခြင်းတို့နှင့် ဂင်္ဂါရေကို သောက်ခြင်းဖြင့် လူသည် မုက္တိကို ရနိုင်၏။

Verse 146

तस्मान्माहिम्ने विप्रेन्द्र गङ्गायाः शक्यते नहि । पारं गन्तुं सुराधीशैर्ब्रह्मविष्णुशिवरपि ॥ ४६ ॥

ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်ရေ၊ ဂင်္ဂါ၏ မဟိမကို အဆုံးတိုင် သိမြင်နိုင်ခြင်း မရှိပါ—ဒေဝတို့၏ အရှင်များကပင် မရောက်နိုင်သကဲ့သို့၊ ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရှိဝတို့ကပင်လည်း မပြည့်စုံစွာ မသိနိုင်ကြ။

Verse 147

यन्नामस्मरणादेव महापातककोटिभिः । विमुक्तो ब्रह्मसदनं नरो याति न संशयः ॥ ४७ ॥

သူမ၏ နာမကို သတိရရုံသာဖြင့်ပင် လူသည် မဟာအပြစ် ကုဋေကုဋာများမှ လွတ်မြောက်ကာ ဘြဟ္မာ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်သွားသည်—သံသယမရှိ။

Verse 148

गङ्गा गङ्गेति यन्नाम सकृदप्युच्यते यदा । तदैव पापनिमुक्तो ब्रह्मलोके महीयते ॥ ४८ ॥

“ဂင်္ဂါ၊ ဂင်္ဂါ” ဟူသောနာမကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ရွတ်ဆိုသော်လည်း ထိုခဏတင် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ကာ ဘြဟ္မာလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 149

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गा माहात्म्ये नवमोऽध्यायः ॥ ९ ॥

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးအပ်သော ဘృဟန်-နာရဒီယ ပုရာဏ၏ ပူರ್ವ-ဘားဂ၌ ပထမပာဒအတွင်း “ဂင်္ဂါ၏ မဟာတန်ခိုး” ဟူသော နဝမအခန်း ပြီးဆုံး၏။