Dharmānukathana (Narration of Dharma)

Verse 1

धर्मराज उवाच । देवतायतनं यस्तु कुरुते कारयत्यपि । शिवस्यापि हरेर्वापि तस्य पुण्यफलं शृणु 1. ॥ १ ॥

ဓမ္မရာဇက မိန့်တော်မူသည်— မည်သူမဆို ဒေဝတာအတွက် ဘုရားကျောင်းကို တည်ဆောက်သော်လည်းကောင်း တည်ဆောက်စေသော်လည်းကောင်း၊ ရှိဝအတွက်ဖြစ်စေ ဟရီ (ဗိဿဏု) အတွက်ဖြစ်စေ၊ ထိုသူရရှိမည့် ကုသိုလ်အကျိုးဖလကို ယခု နားထောင်လော့။

Verse 2

मातृतः पितृतश्चैव लक्षकोटिकुलान्वितः । कल्पत्रयं विष्णुपदे तिष्ठत्येव न संशयः ॥ २ ॥

မိခင်ဘက်နှင့် ဖခင်ဘက် အမျိုးအနွယ်များ—သိန်းသောင်းနှင့် ကုဋေကူလ များစွာတိုင်အောင်—နှင့်အတူ ထိုသူသည် ဗိဿဏု၏ အမြင့်ဆုံးအဘိုဒ် (Viṣṇupada) တွင် ကလ္ပ သုံးကြိမ်တိုင်အောင် အမှန်တကယ် တည်နေ၏၊ သံသယမရှိ။

Verse 3

मृदैव कुरुते यस्तु देवतायतनं नरः । यावत्पुण्यं भवेत्तस्य तन्मे निगदतः शृणु ॥ ३ ॥

လူတစ်ယောက်က မြေညစ် (ရွှံ့) သာဖြင့်ပင် ဒေဝတားအာယတန (ဘုရားကျောင်း/သန့်ရှင်းရာ) ကို ဆောက်လုပ်ပါက၊ ထိုကောင်းမှု၏ ပုဏ္ဏားအကျိုး မည်မျှကြီးမားသည်ကို ငါပြောသည့်အတိုင်း နားထောင်လော့။

Verse 4

दिव्यदेहधरो भूत्वा विमानवरमास्थितः । कल्पत्रयं विष्णुपदे तिष्ठत्येव न संशयः ॥ ४ ॥

ဒိဗ္ဗကိုယ်ခန္ဓာကို ခံယူကာ အထူးကောင်းမွန်သော ကောင်းကင်ယာဉ် (ဝိမာန) ပေါ်၌ ထိုင်လျက်၊ ထိုသူသည် ဗိဿဏု၏ အဘိုဒ် (Viṣṇupada) တွင် ကလ္ပ သုံးကြိမ်တိုင်အောင် အမှန်တကယ် တည်နေ၏၊ သံသယမရှိ။

Verse 5

मृदैव कुरुते यस्तु देवतायतनं नरः । यावत्पुण्यं भवेत्तस्य तन्मे निगदतः शृणु ॥ ५ ॥

လူတစ်ယောက်က ဒေဝတားအာယတန (ဘုရားကျောင်း/သန့်ရှင်းရာ) ကို မြေညစ်သာဖြင့်ပင် ဆောက်လုပ်လျှင် ကောင်းမှုအကျိုးတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရရှိ၏။ ထိုပုဏ္ဏားအကျိုး မည်မျှကြီးမားသည်ကို ငါရှင်းပြမည်၊ နားထောင်လော့။

Verse 6

दिव्यदेहधरो भूत्वा विमानवरमास्थितः । कल्पत्रयं विष्णुपदे स्थित्वा ब्रह्मपुरं व्रजेत् ॥ ६ ॥

ဒိဗ္ဗကိုယ်ခန္ဓာကို ခံယူကာ အထူးကောင်းမွန်သော ကောင်းကင်ယာဉ် (ဝိမာန) ပေါ်၌ ထိုင်လျက်၊ ဗိဿဏု၏ အမြင့်ဆုံးအဘိုဒ် (Viṣṇupada) တွင် ကလ္ပ သုံးကြိမ်တိုင်အောင် တည်နေပြီးနောက်၊ ထို့နောက် ဘြဟ္မာ၏ မြို့တော် (Brahmapura) သို့ သွားရောက်မည်။

Verse 7

कल्पद्वयं स्थितस्तत्र पुनः कल्पं वसेद्दिवि । ततस्तु योगिनामेव कुले जातो दयान्वितः ॥ ७ ॥

ထိုနေရာ၌ ကလ္ပနှစ်ခါတိုင်တိုင် နေထိုင်ပြီးနောက်၊ ထပ်မံကလ္ပတစ်ခါကာလအတွင်း ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်하였다။ ထို့နောက် ယောဂီတို့၏ မျိုးရိုးကူလ၌ မွေးဖွားလာ၍ ကရုဏာမေတ္တာ ပြည့်ဝ하였다။

Verse 8

वैष्णवं योगमास्थाय मुक्तिं व्रजति शाश्वतीम् । दारुभिः कुरुते यस्तु तस्य स्याद् द्विगुणं फलम् ॥ ८ ॥

ဝိုင်ရှ္ဏဝ ယောဂကို အားကိုး၍ ကျင့်သုံးသူသည် အမြဲတမ်းသော မုက္ခတိကို ရောက်၏။ သို့ရာတွင် သန့်ရှင်းသော မီးဖိုသစ် (အင်္ဓန) ဖြင့် ပြုလုပ်သူ၏ အကျိုးဖလသည် နှစ်ဆ ဖြစ်၏။

Verse 9

त्रिगुणं चेष्टकाभिस्तु शिलाभिस्तच्चतुर्गुणम् । स्फाटिकाभिः शिलाभिस्तु ज्ञेयं दशगुणोत्तरम् ॥ ९ ॥

အုတ်ခဲများဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် အကျိုးဖလ သုံးဆ ဖြစ်၏။ ကျောက်ပြားများဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် လေးဆ ဖြစ်၏။ စဖာတိက (ကြည်လင်ကျောက်) ပြားများဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် ဆယ်ဆ ပိုမိုသော ပုဏ္ဏကျေးဇူး ရရှိသည်ဟု သိရ၏။

Verse 10

ताम्रीभिस्तच्छतगुणं हेम्ना कोटिगुणं भवेत् । देवालयं तडागं वा ग्रामं वा पालयेत्तु यः ॥ १० ॥

ကြေးနီဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် ပုဏ္ဏကျေးဇူး ရာဆ ဖြစ်၏။ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် ကိုဋိဆ ဖြစ်၏။ ဘုရားကျောင်း၊ ရေကန် (တဒာဂ) သို့မဟုတ် ရွာအသိုင်းအဝိုင်းကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူသည် ထိုကဲ့သို့ များပြားသော အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 11

कर्तुःशतगुणं तस्य पुण्यं भवति भूपते । देवालयस्य शुश्रूषां लेपसेचनमण्डनैः ॥ ११ ॥

အို မင်းကြီး၊ ဘုရားကျောင်းကို လိမ်းသုတ်သန့်စင်ခြင်း၊ ရေဖြန်းခြင်း၊ အလှဆင်ခြင်းတို့ဖြင့် ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်သူ၏ ပုဏ္ဏကျေးဇူးသည် သာမန်ကောင်းမှုလုပ်သူ၏ ပုဏ္ဏထက် ရာဆ ဖြစ်လာ၏။

Verse 12

कुर्याद्यत्सततं भक्त्या तस्य पुण्यमनन्तकम् । वेतनाद्विष्टितो वापि पुण्यकर्मप्रवर्त्तिताः ॥ १२ ॥

လူတစ်ဦးက ဘက္တိဖြင့် အမြဲမပြတ် ပြုလုပ်သမျှသည် ပုဏ္ဏကံအကျိုးသည် အဆုံးမရှိ ဖြစ်လာသည်။ လစာကြောင့် အတင်းအကျပ် လုပ်ရသူ သို့မဟုတ် ဝန်ထမ်းအဖြစ် ဖိအားပေးခံရသူတို့ပင် ကုသိုလ်ကံလုပ်ငန်းသို့ လှုံ့ဆော်ခံရသည်။

Verse 13

ते गच्छन्ति धराधाराः शाश्वतं वैष्णवं पदम् । तडागार्द्धफलं राजन्कासारे परिकीर्तितम् ॥ १३ ॥

ဤကမ္ဘာကို ထောက်ပံ့သူများ (အကျိုးပြုသူများ) သည် အမြဲတည်သော ဗိဿဏု၏ ပဒ (ဗိုင်ရှ္ဏဝ အဘိဓာန်) သို့ ရောက်ကြသည်။ အို မင်းကြီး၊ ကာသာရ (ရေကန်သေး) ၏ အကျိုးသည် တဋာဂ (ရေကန်ကြီး/ရေသိုလှောင်ကန်) တည်ဆောက်ခြင်း၏ ပုဏ္ဏကံ၏ တစ်ဝက်သာဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 14

कूपे पादफलं ज्ञेयं वाप्यां पद्माकरोन्मितम् । वापीशतगुणं प्रोक्तं कुल्यायां भूपतेः फलम् ॥ १४ ॥

ရေတွင်း၏ အကျိုးကို ပုဏ္ဏကံ၏ လေးပုံတစ်ပုံသာဟု သိရမည်။ ရေကန်၏ အကျိုးသည် ကြာပန်းအုံများ မည်မျှ ထွန်းကားစေသနည်း အတိုင်း တိုင်းတာသည်။ ရေကန်ကြီး (ဝါပီ) သည် ရေကန်၏ အကျိုးထက် တစ်ရာဆ ပိုသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ စိုက်ပျိုးရေးအတွက် ရေမြောင်း (ကူလျာ) ၏ အကျိုးကို မင်းကြီး၏ အကျိုးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 15

दृषद्भिस्तु धनी कुर्यान्मृदा निष्किञ्चनो जनः । तयोः फलं समानं स्यादित्याह कमलोद्भवः ॥ १५ ॥

ချမ်းသာသူသည် ကျောက်တုံးများဖြင့် ကုသိုလ်ကံကို ပြုလုပ်သင့်ပြီး၊ အလွန်ဆင်းရဲသူသည် မြေညစ် (မြေခဲ) ဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ နှစ်မျိုးလုံး၏ အကျိုးသည် တူညီသည်ဟု ကမလိုဒ္ဘဝ (ဗြဟ္မာ) က မိန့်ကြားသည်။

Verse 16

दद्यादाढ्यस्तु नगरं हस्तमात्रमकिञ्चनः । भुवं तयोः समफलं प्राहुर्वेदविदो जनाः ॥ १६ ॥

ချမ်းသာသူသည် မြို့တစ်မြို့တောင် လှူဒါန်းသင့်ပြီး၊ ဆင်းရဲသူသည် လက်တစ်ဖက်ထဲ ဝင်လောက်သမျှသာ လှူဒါန်းသင့်သည်။ ဗေဒကို သိမြင်သော ပညာရှိတို့က နှစ်မျိုးလုံး၏ ပုဏ္ဏကံအကျိုးသည် တူညီသည်ဟု ကြေညာကြသည်။

Verse 17

धनाढ्यः कुरुते यस्तु तडागं फलसाधनम् । दरिद्र ः कुरुते कूपं समं पुण्यं प्रकीर्तितम् ॥ १७ ॥

ချမ်းသာသူက အကျိုးဖြစ်ထွန်းသော အများပြည်သူအတွက် ရေကန်တည်ဆောက်လျှင်၊ ဆင်းရဲသူက ရေတွင်းတူးလျှင်—နှစ်ဦးစလုံး၏ ကုသိုလ်သည် တူညီကြောင်း ကြေညာထားသည်။

Verse 18

आश्रमं कारयेद्यस्तु बहुजन्तूपकारकम् । स याति ब्रह्मभुवनं कुलत्रयसमन्वितः ॥ १८ ॥

အသက်ရှိသတ္တဝါများအများအတွက် အကျိုးပြုသော အာရှရမ် (အမိုးအကာ/တောရိပ်) ကို ဆောက်လုပ်စေသူသည် မိမိမျိုးရိုး သုံးဆက်ကို မြှင့်တင်သော ကုသိုလ်နှင့်အတူ ဘြဟ္မာလောကသို့ ရောက်သည်။

Verse 19

धेनुर्वा ब्राह्मणो वापि यो वा को वापि भूपते । क्षणार्द्धं तस्य छायायां तिष्ठन्स्वर्गं नयत्यमुम् ॥ १९ ॥

အို မင်းကြီး၊ နွားဖြစ်စေ ဘြာဟ္မဏဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မည်သူမဆိုဖြစ်စေ—သူ၏ အရိပ်အောက်တွင် ခဏတစ်ဝက်ပင် ရပ်နေလျှင် ထိုကုသိုလ်ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပို့ဆောင်ခံရသည်။

Verse 20

आरामकारका राजन्देवतागृहकारिणः । तडागग्रामकर्त्तारः पूज्यन्ते हरिणा सह ॥ २० ॥

အို မင်းကြီး၊ အပန်းဖြေဥယျာဉ် (အာရမ်) ပြုလုပ်သူများ၊ ဒေဝတာများအတွက် ဘုရားကျောင်းတည်ဆောက်သူများ၊ ရေကန်နှင့် ရွာတည်ထောင်သူများကို ဟရီ (ဗိṣṇု) နှင့်အတူ ဂုဏ်ပြုကာ ပူဇော်ကြသည်။

Verse 21

सर्वलोकोपकारार्थं पुष्पारामं जनेश्वर । कुर्वते देवतार्थं वा तेषां पुण्यफलं शृणु ॥ २१ ॥

အို လူတို့၏ အရှင်၊ လူအားလုံးအကျိုးအတွက်ဖြစ်စေ ဒေဝတာများအား ပူဇော်ရန်ဖြစ်စေ ပန်းဥယျာဉ်ကို ပြုလုပ်သူတို့၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို နားထောင်ပါ။

Verse 22

तत्र यावन्ति पर्णानि कुसुमानि भवन्ति च । तावद्वर्षाणि नाकस्थो मोदते कुलकोटिभिः ॥ २२ ॥

ထိုနေရာ၌ ရွက်နှင့် ပန်းများ ရှိသမျှအရေအတွက်နှင့် တူညီသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ကောင်းကင်သို့ ရောက်သူသည် နတ်ဘုံ၌ နေထိုင်ကာ မိမိမျိုးရိုးတန်းတင် သန်းပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်မြူးတူးလေ၏။

Verse 23

प्राकारकारिणस्तस्य कण्टकावरणप्रदाः । प्रयान्ति ब्रह्मणः स्थानं युगानामेकसप्ततिम् ॥ २३ ॥

ထိုအရာအတွက် ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းများ ဆောက်လုပ်သူတို့နှင့် ဆူးများမှ ကာကွယ်ဖုံးအုပ်ပေးသူတို့သည် ယုဂ ၇၁ ကြာအောင် ဘြဟ္မာ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်ကြလေ၏။

Verse 24

तुलसीरोपणं ये तु कुर्वते मनुजेश्वर । तेषां पुण्यफलं राजन्वदतो मे निशामय ॥ २४ ॥

လူတို့အကြား အရှင်မင်းမြတ်ရေ၊ တုလစီကို စိုက်ပျိုးသူတို့၏ ပုဏ္ဏဖလကို—အို မင်းကြီး၊ ငါပြောမည့်အရာကို နားထောင်လော့။

Verse 25

सप्तकोटिकुलैर्युक्तो मातृतः पितृतस्तथा । वसेत्कल्पशतं साग्रं नारायणपदे नृप ॥ २५ ॥

အို မင်းကြီး၊ မိခင်ဘက်နှင့် ဖခင်ဘက် တူညီစွာ မျိုးရိုး ကုဋေ ၇ ခုနှင့် ဆက်နွယ်သူသည် နာရာယဏ၏ ပဒ (အဘောဒ) တွင် ကလ္ပ ၁၀၀ ပြည့်နှင့် ထို့ထက်ပို၍ နေထိုင်ရလေ၏။

Verse 26

ऊर्ध्वपुण्ड्रधरो यस्तु तुलसीमूलमृत्स्नया । गोपिकाचन्दनेनापि चित्रकूटमृदापि वा । गङ्गामृत्तिकया चैव तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ २६ ॥

ယခု တုလစီအမြစ်မှ သန့်မြေဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ဂိုပီချန္ဒနဖြင့်ဖြစ်စေ၊ စိတ္တရကူဋ မြေဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဂင်္ဂါမြစ်၏ မြေညစ်ဖြင့်ဖြစ်စေ—ဦးတည်လိုင်း ဝိုင်ရှ္ဏဝ လက္ခဏာ (ဦර්ဓ္ဝပုဏ္ဍရ) ကို နဖူးပေါ်တွင် ဆောင်သူ၏ ပုဏ္ဏဖလကို နားထောင်လော့။

Verse 27

विमानवरमारुढो गन्धर्वाप्सरसां गणैः । सङ्गीयमानचरितो मोदते विष्णुमन्दिरे ॥ २७ ॥

အလွန်မြတ်သော ကောင်းကင်ရထားပေါ် တက်စီး၍ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် အပ္စရာတို့၏ အစုအဝေးနှင့်အတူ လာရောက်ကာ၊ သူ၏ဂုဏ်ကိစ္စများကို သီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုကြသဖြင့်၊ ဗိෂ္ဏု၏ မန္ဒိရ-နိဝါသ၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေ၏။

Verse 28

पत्राणि तुलसीमूलाद्यावन्ति पतितानि वै । तावन्ति ब्रह्महत्यादिपातकानि हतानि च ॥ २८ ॥

တူလစီ၏ အမြစ်မှ ကျသွားသော အရွက်များ မည်မျှရှိသနည်း၊ ထိုမျှတည်းဟူသော အပြစ်များ—ဗြဟ္မဟတ္ယာ (ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း) စသည့် မဟာပာတကများ—လည်း ပျက်စီးသွား၏။

Verse 29

तुलस्यां सेचयेद्यस्तु जलं चुलुकमात्रकम् । क्षीरोदवासिना सार्द्धं वसेदाचन्द्र तारकम् ॥ २९ ॥

တူလစီပင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခပ်သောက်နိုင်သလောက် ရေတစ်ခွက်တည်းဖြင့်ပင် ရေလောင်းသူသည်၊ နို့ပင်လယ်၌ နေထိုင်သော သခင်နှင့်အတူ လနှင့် ကြယ်များ တည်ရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး နေထိုင်ရ၏။

Verse 30

ददाति ब्राह्मणानां यः कोमलं तुलसीदलम् । स याति ब्रह्मसदने कुलत्रितयसंयुतः ॥ ३० ॥

ဗြာဟ္မဏတို့အား နူးညံ့သော တူလစီရွက်တစ်ရွက်ကို ပူဇော်ပေးသူသည်၊ မိမိ၏ မျိုးရိုးသုံးဆက်ကို မြှောက်တင်သော ကုသိုလ်နှင့်အတူ ဗြဟ္မာ၏ နိဝါသသို့ ရောက်၏။

Verse 31

शालग्रामेऽपयेद्यस्तु तुलस्यास्तु दलानि च । स वसेद्विष्णुभवने यावदाभूतसम्प्लवम् ॥ ३१ ॥

ရှာလဂြာမ (ဗိෂ္ဏု၏ သင်္ကေတကျောက်) ထံသို့ တူလစီရွက်များကို ပူဇော်သူသည်၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ စကြဝဠာပျက်ကွက်မှု (ပရလယ) တိုင်အောင် ဗိෂ္ဏု၏ နိဝါသ၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 32

कण्टकावरणं यस्तु प्राकारं वापि कारयेत् । सोऽप्येकविंशतिकुलैर्मोदते विष्णुमन्दिरे ॥ ३२ ॥

အကာအကွယ်အတွက် ဆူးခြံစည်းရိုး သို့မဟုတ် ပတ်လည်တံတိုင်းကို ဆောက်လုပ်စေသူသည် မိမိ၏ မျိုးဆက်၂၁ဆက်နှင့်အတူ ဗိဿဏု၏ မန္ဒိရ၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေ၏။

Verse 33

योऽच्चयेद्धरिपादाब्जं तुलस्याः कोमलैर्दलैः । न तस्य पुनरावृत्तिर्विष्णुलोकान्नरेश्वर ॥ ३३ ॥

အို လူတို့အကြား အရှင်မင်း၊ ဟရီ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို တူလစီ၏ နူးညံ့သော အရွက်များဖြင့် ပူဇော်သူသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသို့ မပြန်ရတော့ဘဲ ဗိဿဏုလောကမှ ပြန်လာခြင်း မရှိတော့။

Verse 34

द्वादश्यां पौर्णमास्यां यः क्षीरेण स्नापयेद्धरिम् । कुलायुतयुतः सोऽपि मोदते वैष्णवे पदे ॥ ३४ ॥

ဒွါဒသီနေ့နှင့် လပြည့်နေ့ တိုက်ဆိုင်သည့်အခါ နို့ဖြင့် ဟရီကို ရေချိုးပူဇော်သူသည် မျိုးရိုးတစ်သောင်းတိုင်အောင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်များရှိသော်လည်း ဗိုင်ရှ္ဏဝ အမြင့်မြတ်သော အဘောဒ်၌ ပျော်ရွှင်ရ၏။

Verse 35

प्रस्थमात्रेण पयसा यः स्नापयति केशवम् । कुलायुतायुतयुतः सोऽपि विष्णुपुरे वसेत् ॥ ३५ ॥

ပရස්ထာတစ်ပမာဏ နို့ဖြင့် ကေရှဝကို ရေချိုးပူဇော်သူသည် မရေတွက်နိုင်သော မျိုးရိုးများတစ်လျှောက် ကုသိုလ်တိုးပွားသူဖြစ်၍ ဗိဿဏု၏ သာသနာတော်မြို့၌ နေထိုင်ရမည်။

Verse 36

घृतप्रस्थेन यो विष्णुं द्वादश्यां स्नापयेन्नरः । कुलकोटियुतो राजन्सायुज्यं लभते हरेः ॥ ३६ ॥

အို မင်းကြီး၊ ဒွါဒသီနေ့တွင် ဂျီ (ghee) ပရස්ထာတစ်ပမာဏဖြင့် ဗိဿဏုကို ရေချိုးပူဇော်သူသည် မျိုးရိုးကုဋေများစွာ၏ ကုသိုလ်အင်အားကို ရရှိကာ ဟရီနှင့် စာယုဇျ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို လက်ခံရ၏။

Verse 37

पञ्चामृतेन यः स्नानमेकादश्यां तु कारयेत् । विष्णोः सायुज्यकं तस्य भवेत्कुलशतायुतैः ॥ ३७ ॥

ဧကာဒသီနေ့တွင် ပဉ္စာမృతဖြင့် ရေချိုးပူဇော်သူသည် သခင်ဗိဿဏုနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် မိမိမျိုးရိုးဝင် အများသိန်းနှင့်အတူ ထိုကောင်းကျိုးကို ခံစားရမည်။

Verse 38

एकादश्यां पौर्णमास्यां द्वादश्यां वा नृपोत्तम । नालिकेरोदकैर्विष्णुं स्नापयेत्तत्फलं शृणु ॥ ३८ ॥

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဧကာဒသီနေ့၊ ပေါ်ဏ္ဏမာသီ (လပြည့်နေ့) သို့မဟုတ် ဒွာဒသီနေ့တွင် အုန်းရည်ဖြင့် သခင်ဗိဿဏုကို ရေချိုးပူဇော်သင့်သည်။ ထိုကောင်းကျိုးကို ယခု နားထောင်လော့။

Verse 39

दशजन्मार्जितैः पापैर्विमुक्तो नृपसत्तम । शतद्वयकुलैर्युक्तो मोदते विष्णुना सह ॥ ३९ ॥

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ သူသည် မွေးဖွားမှု ဆယ်ဘဝအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ပြီး၊ မိမိမျိုးရိုးနှစ်ရာနှင့်အတူ သခင်ဗိဿဏုနှင့် ပျော်ရွှင်မြူးတူးမည်။

Verse 40

इक्षुत्येन देवेशं यः स्नापयति भूपते । केशवं लक्षपितृभिः सार्द्धं विष्णुपदं व्रजेत् ॥ ४० ॥

အို မင်းကြီး၊ သကြားကန်ရည်ဖြင့် ဒေဝတို့၏ အရှင်—ကေရှဝကို ရေချိုးပူဇော်သူသည် မိမိဘိုးဘွား အများသိန်းနှင့်အတူ ဗိဿဏုပဒ (ဗိဿဏု၏ အမြင့်ဆုံး နေရာ) သို့ ရောက်မည်။

Verse 41

पुष्पोदकेन गोविन्दं तथा गन्धोदकेन च । स्नापयित्वा हरिं भक्त्या वैष्णवं पदमाप्नुयात् ॥ ४१ ॥

ပန်းရည်နှင့်လည်းကောင်း၊ မွှေးရနံ့ရည်နှင့်လည်းကောင်း ဂోవိန္ဒ—ဟရိကို ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဗိဿဏဝ ပဒ (ဗိဿဏု၏ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေ/နေရာ) ကို ရရှိမည်။

Verse 42

जलेन वस्त्रपूतेन यः स्नापयति माधवम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुना सह मोदते ॥ ४२ ॥

အဝတ်ဖြင့်စစ်ထုတ်၍ သန့်စင်ထားသော ရေဖြင့် မာဓဝကို ရေချိုးပူဇော်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကာ ဗိဿဏုနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်၏။

Verse 43

क्षीराद्यैः स्नापयेद्यस्तु रविसङ्क्रमणे हरिम् । स वसेद्विष्णुसदने त्रिसप्तपुरुषैः सह ॥ ४३ ॥

နေ၏ ရာသီကူးပြောင်းချိန် (သင်္ကရမဏ) တွင် နို့နှင့် အလားတူ မင်္ဂလာပစ္စည်းများဖြင့် ဟရီကို ရေချိုးအလိမ်းပူဇော်သူသည် မိမိမျိုးရိုး၏ လူ ၂၁ ဆက်နှင့်အတူ ဗိဿဏု၏ နေရာတော်၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 44

शुक्लपक्षे चतुर्द्दश्यामष्टम्यां पूर्णिमादिने ॥ ४४ ॥

လပြည့်ဘက် (သုက္လပက္ခ) တွင် လဆန်း ၁၄ ရက်၊ ၈ ရက်နှင့် လပြည့်နေ့တို့သည် ပူဇော်ဝတ်ပြုရန် အထူးမင်္ဂလာကာလများ ဖြစ်၏။

Verse 45

एकादश्यां भानुवारे द्वादश्यां पञ्चमीतिथौ । सोमसूर्योपरागे च मन्वादिषु युगादिषु ॥ ४५ ॥

တနင်္ဂနွေနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်သော ဧကာဒသီနေ့၊ ပဉ္စမီတိသီနှင့် တိုက်ဆိုင်သော ဒွာဒသီနေ့၊ လကြတ်နှင့် နေကြတ်ကာလများ၊ မနွန္တရနှင့် ယုဂတို့၏ အစများတွင်—ဤအချိန်တို့သည် သာသနာရေးအကျင့်အတွက် အထူးသန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 46

अर्द्धोदये च सूर्यस्य पुष्यार्के रोहिणीबुधे । तथैव शनिरोहिण्यां भौमाश्विन्यां तथैव च ॥ ४६ ॥

ထို့အတူ နေတက်အလယ်အချိန်၌လည်းကောင်း၊ နေသည် ပုဿျာနက္ခတ်၌ ရောက်သောအခါလည်းကောင်း၊ ဗုဒ္ဓဂြိုဟ်သည် ရိုဟိဏီ၌ တည်သောအခါလည်းကောင်း၊ ထို့အတူ စနိဂြိုဟ်သည် ရိုဟိဏီ၌ တည်သောအခါလည်းကောင်း၊ မင်္ဂလာဂြိုဟ်သည် အရှွိနီ၌ တည်သောအခါလည်းကောင်း—အကျင့်၏ အာနိသင်သည် အထူးပြင်းထန်၏။

Verse 47

शन्यां भृगुमृगे चैव भृगुरेवतिसङ्गमे । तथा बुधानुराधायां श्रवणार्के तथैव च ॥ ४७ ॥

ထို့အတူပင် (မင်္ဂလာအကျိုးတရားသည်) စနေဂြိုဟ်သည် မೃဂသီရ္ရှာ၌ ရှိ၍ သုကြဂြိုဟ်လည်း မೃဂသီရ္ရှာ၌ ရှိသောအခါ၊ သုကြဂြိုဟ်သည် ရေဝတီနှင့် ဆုံစည်းသောအခါ၊ ဗုဒ္ဓဂြိုဟ်သည် အနုရာဓာ၌ ရှိသောအခါ၊ ထို့ပြင် နေဂြိုဟ်သည် သြဝဏာ၌ ရှိသောအခါလည်း ဖြစ်၏။

Verse 48

तथा च सोमश्रवणे हस्तयुक्ते बृहस्पतौ । बुधाष्टम्यां बुधाषाढे पुण्ये चान्ये दिने तथा ॥ ४८ ॥

ထို့အတူပင် (ဓမ္မကိစ္စကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်) တနင်္လာနေ့သည် သြဝဏာ နက္ခတ်နှင့် တိုက်ဆိုင်သောအခါ၊ ကြာသပတေးနေ့သည် ဟස්တာ နက္ခတ်နှင့် တိုက်ဆိုင်သောအခါ၊ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် လဆန်း/လဆုတ် အဋ္ဌမီ တိထီကျရောက်သောအခါ၊ မင်္ဂလာသော အာသာဍ္ဍဟ ကာလ၌လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် အခြား သန့်ရှင်းသော နေ့ရက်များ၌လည်းကောင်း ဖြစ်၏။

Verse 49

स्नापयेत्पयसा विष्णुं शान्तिमान् वाग्यतः शुचिः । घृतेन मधुना वापि दध्ना वा तत्फलं शृणु ॥ ४९ ॥

စိတ်ငြိမ်သက်၍ စကားကို ထိန်းချုပ်ကာ သန့်ရှင်းသူသည် သခင် ဗိဿဏုကို နို့ဖြင့် အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) လုပ်ရမည်—သို့မဟုတ် ဂျီ (ghee)၊ ပျားရည်၊ ဒါဓိ (curd) ဖြင့်လည်း ဖြစ်၏။ ယခု ထိုပူဇော်မှု၏ အကျိုးကို နားထောင်လော့။

Verse 50

सर्वयज्ञफलं प्राप्य सर्वपापविवर्जितः । वसेद्विष्णुपुरे सार्द्धं त्रिसप्तपुरुषैर्नृप ॥ ५० ॥

ယဇ္ဉာအားလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိ၍ အပြစ်ပေါင်းစုံမှ ကင်းလွတ်သွားသောသူသည်၊ အို မင်းကြီး၊ မိမိ၏ မျိုးဆက် နှစ်ဆယ်တစ်ဆက်နှင့်အတူ ဗိဿဏုပုရ (ဗိဿဏု၏ မြို့) တွင် နေထိုင်ရ၏။

Verse 51

तत्रैव ज्ञानमासाद्य योगिनामपि दुर्लभम् । मोक्षमाप्नोति नृपते पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ ५१ ॥

ထိုနေရာ၌ပင် ယောဂီတို့အကြား၌ပင် ရှားပါးသော ထိုဉာဏ်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ အို မင်းကြီး၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိနိုင်သော မောက္ခကို ရောက်ရှိ၏။

Verse 52

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां सोमवारे च भूपते । शिवं संस्नाप्य दुग्धेन शिवसायुज्यमाप्नुयात् ॥ ५२ ॥

အို မင်းကြီး၊ ကృష్ణပက္ခ၏ စတုရ္ဒသီ (လဆန်းမဟုတ်၊ လဆုတ် ၁၄ ရက်) သောမဝါရ (တနင်္လာနေ့) နှင့် တိုက်ဆိုင်လျှင်၊ နို့ဖြင့် သီဝကို အဘိသေက လုပ်ရမည်။ ထိုကဲ့သို့ ပြုလျှင် သီဝနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။

Verse 53

नालिकेरोदकेनापि शिवं संस्नाप्य भक्तितः । अष्टम्यामिन्दुवारे वा शिवसायुज्यमश्नुते ॥ ५३ ॥

ကိုကိုနတ်ရည် (အုန်းရည်) ဖြင့်ပင် သီဝကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် အဘိသေက လုပ်လျှင်၊ အဋ္ဌမီ (လ ၈ ရက်) သို့မဟုတ် တနင်္လာနေ့တွင် ပြုရာ၌ အထူးသဖြင့် သီဝနှင့် စာယုဇ္ယကို ရရှိသည်။

Verse 54

शुक्लपक्षे चतुर्दश्यामष्टम्यां वापि भूपते । घृतेन मधुना स्नाप्य शिवं तत्साम्यतां व्रजेत् ॥ ५४ ॥

အို မင်းကြီး၊ သုက္လပက္ခ၏ စတုရ္ဒသီ သို့မဟုတ် အဋ္ဌမီ တွင်၊ ဂျီ (ghee) နှင့် ပျားရည်ဖြင့် သီဝကို အဘိသေက လုပ်ရမည်။ ထိုကဲ့သို့ ပြုလျှင် သီဝနှင့် သာမျတား (တူညီနီးစပ်ခြင်း) သို့ ရောက်မည်။

Verse 55

तिलतैलेन संस्नाप्य विष्णुं वा शिवमेव च । स याति तत्तत्सारूप्यं पितृभिः सह सप्तभिः ॥ ५५ ॥

နှမ်းဆီဖြင့် ဗိဿဏုကိုဖြစ်စေ သီဝကိုဖြစ်စေ အဘိသေက လုပ်သူသည်၊ ထိုထိုဘုရား၏ စာရူပျ (ရုပ်သဏ္ဍာန်တူခြင်း) ကို ရရှိပြီး၊ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) ခုနစ်ဆက်နှင့်အတူ သွားရောက်ရသည်။

Verse 56

शिवमिक्षुरसेनापि यः स्नापयति भक्तितः । शिवलोके वसेत्कल्पं स सप्तपुरुषैः सह ॥ ५६ ॥

သကြားကန်ရည်ဖြင့်ပင် သီဝကို သဒ္ဓါဖြင့် အဘိသေက လုပ်သူသည်၊ သီဝလောက၌ ကလ္ပတစ်ခုကြာ နေထိုင်ရပြီး၊ စပ္တပုရုသ (မျိုးဆက်ခုနစ်ဆက်) နှင့်အတူ ဖြစ်သည်။

Verse 57

घृतेन स्नापयेल्लिङ्गमुत्थाने द्वादशीदिने । क्षीरेण वा महाभाग तत्फलं शृणु मद्गिरा ॥ ५७ ॥

အို မဟာဘဂါ၊ ဥတ္ထာနအချိန် ဒွာဒသီနေ့တွင် လိင်္ဂကို ဂျီ(ထောပတ်သန့်)ဖြင့် သို့မဟုတ် နို့ဖြင့် ရေချိုးပူဇော်ရမည်။ ထိုကံ၏ အကျိုးကို ငါ့စကားမှ နားထောင်လော့။

Verse 58

जन्मायुतार्जितैः पापैर्विमुक्तो मनुजो नृप । कोटिसङ्ख्यं समुद्धृत्य स्वकुलं शिवतां व्रजेत् ॥ ५८ ॥

အို မင်းကြီး၊ လူသည် မွေးဖွားမှု သောင်းသောင်းချီအတွင်း စုဆောင်းလာသော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏။ ထို့ပြင် ကိုယ့်မျိုးရိုးကို ကုဋိအရေအတွက်အထိ မြှောက်တင်ကာ သီဝတာ (မင်္ဂလာသော အခြေအနေ) သို့ ရောက်၏။

Verse 59

सम्पूज्य गन्धकुसुमैर्विष्णुं विष्णुतिथौ नृप । जन्मायुतार्जितैः पापैर्मुक्तो व्रजति तत्पदम् ॥ ५९ ॥

အို မင်းကြီး၊ ဗိဿနု၏ သန့်ရှင်းသော တိထိနေ့တွင် အနံ့သာနှင့် ပန်းများဖြင့် ဗိဿနုကို စနစ်တကျ ပူဇော်သူသည် မွေးဖွားမှု သောင်းသောင်းချီ စုဆောင်းလာသော အပြစ်များမှ လွတ်ကာ သူ၏ အမြင့်မြတ်သော နေရာ (ပဒ) သို့ သွားရောက်၏။

Verse 60

पद्मपुष्पेण यो विष्णुं शिवं वा पूजयन्नेरः । स याति विष्णुभवनं कुलकोटिसमन्वितः ॥ ६० ॥

မပေါ့ဆသူ မည်သူမဆို ကြာပန်းတစ်ပွင့်ဖြင့် ဗိဿနုကို သို့မဟုတ် ရှိဝကိုပင် ပူဇော်လျှင်၊ သူသည် မျိုးရိုးကုဋိများနှင့်အတူ ဗိဿနုဘဝန (ဗိဿနု၏ နေရာ) သို့ ရောက်၏။

Verse 61

हरिं च केतकीपुष्पैः शिवं धत्तूरजैर्निशि । सम्पूज्य पापनिर्मुक्तो वसेद्विष्णुपुरे युगम् ॥ ६१ ॥

ဟရီကို ကေတကီပန်းများဖြင့်၊ ရှိဝကို ညအချိန်တွင် ဓတ္တူရာပန်းများဖြင့် စနစ်တကျ ပူဇော်လျှင်၊ အပြစ်ကင်းစင်ကာ ဗိဿနုပူရ (ဗိဿနု၏ မြို့) တွင် ယုဂတစ်ခေတ် နေထိုင်ရ၏။

Verse 62

हरिं तु चाम्पकैः पुष्पैरर्कपुष्पैश्च शङ्करम् । समभ्यर्च्य महाराज तत्तत्सालोक्यमाप्नुयात् ॥ ६२ ॥

အို မဟာမင်းကြီး၊ ဟရီ (ဗိဿနု) ကို ချမ္ပကာပန်းများဖြင့် ပူဇော်၍၊ သင်္ကရ (ရှင်ကရ/ရှီဝ) ကို အရကပန်းများဖြင့် ပူဇော်လျှင်၊ ထိုသက်ဆိုင်ရာ ဘုရား၏ လောက၌ အတူနေခြင်း (သာလိုက்ய) ကို ရရှိမည်။

Verse 63

शङ्करस्याथवा विष्णोर्घृतयुक्तं च गुग्गुलुम् । दत्त्वा धूपे नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ६३ ॥

သင်္ကရ (ရှီဝ) သို့မဟုတ် ဗိဿနု ထံသို့ ဂီ (ghee) နှင့် ရောစပ်ထားသော ဂုဂ္ဂုလု (guggulu) ကို ဓူပအဖြစ် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်မည်။

Verse 64

तिलतैलान्वितं दीपं विष्णोर्वा शङ्करस्य वा । दत्त्वा नरः सर्वकामान्संप्राप्नोति नृपोत्तम ॥ ६४ ॥

အို မင်းတို့ထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ နှမ်းဆီဖြင့် ပြည့်သော မီးအိမ်ကို ဗိဿနု သို့မဟုတ် သင်္ကရ ထံ ပူဇော်သူသည် ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံခြင်းကို ရရှိမည်။

Verse 65

घृतेन दीपं यो दद्याच्छङ्करायाथ विष्णवे । स मुक्तः सर्वपापेभ्यो गङ्गास्नानफलं लभेत् ॥ ६५ ॥

ဂီ (ghee) ဖြင့် မီးအိမ်ကို သင်္ကရ ထံသို့လည်း၊ ဗိဿနု ထံသို့လည်း ပူဇော်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ပြီး ဂင်္ဂါမြစ်၌ ရေချိုးသကဲ့သို့ အကျိုးပွား (ပုဏ္ဏ) ကို ရရှိမည်။

Verse 66

ग्राम्येण वापि तैलेन राजन्नन्येन वा पुनः । दीपं दत्त्वा महाविष्णोः शिवस्यापि फलं शृणु ॥ ६६ ॥

အို မင်းကြီး၊ သာမန်ဆီဖြင့်ဖြစ်စေ အခြားဆီဖြင့်ဖြစ်စေ မဟာဗိဿနု ထံ မီးအိမ်ကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ရှီဝ (သိဝ) အတွက်လည်း အကျိုး (ပုဏ္ဏ) ကို နားထောင်လော့။

Verse 67

सर्वपापविनिर्मुक्तः सर्वैश्वर्यसमन्वितः । तत्तत्सालोक्यमाप्नोति त्रिःसप्तपुरुषान्वितः ॥ ६७ ॥

အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ဘုရားသခင်ဆန်သော စည်းစိမ်အလုံးစုံနှင့် ပြည့်စုံသူသည် ထိုသခင်၏ လောကတူနေခြင်း (sālokya) ကို ရောက်ရှိပြီး၊ ထိုကုသိုလ်သည် သုံးကြိမ် ခုနစ်ယောက် (၂၁ မျိုးဆက်) နှင့်အတူ အကျိုးပြုသည်။

Verse 68

यद्यदिष्टतमं भोज्यं तत्तदीशाय विष्णवे । दत्वा तत्तत्पदं याति चत्वारिंशत्कुलान्वितः ॥ ६८ ॥

မိမိအလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော အစားအစာကိုသာ သခင် ဗိဿဏုထံ ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင်၊ ထိုနှင့်ကိုက်ညီသော သာသနာတော်အဆင့်ကို ရောက်ရှိပြီး မိမိမျိုးရိုး ၄၀ မျိုးဆက်နှင့်အတူ အကျိုးရသည်။

Verse 69

यद्यदिष्टतमं वस्तु तत्तद्विप्राय दापयेत् । स याति विष्णुभवनं पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ ६९ ॥

မိမိအလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော အရာဝတ္ထုကို ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏထံ လှူဒါန်းစေသင့်သည်။ ထိုကဲ့သို့ပြုလျှင် ဗိဿဏု၏ နေရာတော် (Viṣṇu-bhavana) သို့ ရောက်ပြီး၊ လောကသို့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသည် ရခဲလှသည်။

Verse 70

भ्रूणहा स्वर्णदानेन शुद्धो भवति भूपते । अन्नतोयसमं दानं न भूतं न भविष्यति ॥ ७० ॥

အို မင်းကြီး၊ भ्रूण (ဝမ်းတွင်းကလေး) ကို သတ်သူတောင် ရွှေလှူဒါန်းခြင်းဖြင့် သန့်စင်နိုင်သည်။ သို့သော် အစားအစာနှင့် ရေကို ပေးလှူခြင်းနှင့် တူညီသော ဒါနသည် ယခင်ကလည်း မရှိခဲ့၊ နောင်လည်း မရှိလာမည်မဟုတ်။

Verse 71

अन्नदः प्राणदः प्रोक्तः प्राणदश्चापि सर्वदः । सर्वदानफलं यस्मादन्नदस्य नृपोत्तम ॥ ७१ ॥

အစားအစာပေးသူကို အသက်ပေးသူဟု ဆိုကြသည်။ အသက်ပေးသူသည် အရာအားလုံးပေးသူပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အို မင်းကောင်းမြတ်၊ အစားအစာပေးသူသည် ဒါနအားလုံး၏ အကျိုးफलကို ရရှိသည်။

Verse 72

अन्नदो ब्रह्मसदनं याति वंशायुतान्वितः । न तस्य पुनरावृत्तिरिति शास्त्रेषु निश्चितम् ॥ ७२ ॥

အစာကို လှူဒါန်းသူသည် မဟာဗြဟ္မာ၏ နေရာသို့ သားစဉ်မြေးဆက် သောင်းချီနှင့်အတူ ရောက်၏။ ထိုသူအတွက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိဟု သာသနာကျမ်းများတွင် အတည်ပြုထားသည်။

Verse 73

सद्यस्तुष्टिकरं ज्ञेयं जलदानं यतोऽधिकम् । अन्नदानान्नृपश्रेष्ठ निर्दिष्टं ब्रह्मवादिभिः ॥ ७३ ॥

ရေကို လှူဒါန်းခြင်းသည် ချက်ချင်း စိတ်ကျေနပ်မှုကို ပေးတတ်ကြောင်း သိထားရမည်။ သို့သော် မင်းမြတ်ကြီးရေ၊ ဗြဟ္မန်ကို သိမြင်သူများက အစာလှူဒါန်းခြင်းကို ပိုမိုမြင့်မြတ်ကြောင်း ကြေညာထားသည်။

Verse 74

महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः । जलदो मुच्यते तेभ्य इत्याह कमलोद्भवः ॥ ७४ ॥

မဟာပာတက (mahāpātaka) ကြီးမားသော အပြစ်ရှိသူဖြစ်စေ၊ အုပပာတက (upapātaka) အပြစ်ငယ်များနှင့်ပင် ပတ်သက်နေသူဖြစ်စေ၊ ရေကို လှူဒါန်းသူသည် ထိုအပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်ဟု ကမလောဒ္ဘဝ (ဗြဟ္မာ) က ကြေညာသည်။

Verse 75

शरीरमन्नजं प्राहुः प्राणानप्यन्नजान्विदुः । तस्मादन्नप्रदो ज्ञेयः प्राणदः पृथिवीपते ॥ ७५ ॥

ကိုယ်ခန္ဓာသည် အစာမှ မွေးဖွားသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ အသက်ရှုသက် (ပရာဏ) များလည်း အစာမှ ဖြစ်ပေါ်သည်ဟု သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် မြေကြီး၏ အရှင်တော်ရေ၊ အစာပေးသူကို အသက်ပေးသူဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 76

यद्यत्तुष्टिकरं दानं सर्वकामफलप्रदम् । तस्मादन्नसमं दानं नास्ति भूपाल भूतले ॥ ७६ ॥

မည်သည့် လှူဒါန်းမှုမဆို စိတ်ကျေနပ်မှုကို ဖြစ်စေပြီး လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။ သို့သော် ဘုရင်ကြီးရေ၊ ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် အစာလှူဒါန်းခြင်းနှင့် တူညီသော ဒါန မရှိပါ။

Verse 77

अन्नदस्य कुले जाता आसहस्रं नृपोत्तम । नरकं ते न पश्यन्ति तस्मादन्नप्रदो वरः ॥ ७७ ॥

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အစာပေးသူ၏ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသူ တစ်ထောင်တိုင်အောင် နရကကို မမြင်ကြရ; ထို့ကြောင့် အစာလှူဒါန်းသူသည် အလှူရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 78

पादाभ्यङ्गं भक्तियुक्तो योऽतिथेः कुरुतेनरः । स स्नातः सर्वतीर्थेषु गङ्गास्नानपुरःसरम् ॥ ७८ ॥

ဧည့်သည်၏ ခြေကို ဘက္တိဖြင့် လိမ်းနှိပ်ပေးသောသူသည်၊ ဂင်္ဂါရေချိုးကို အထူးအဖြစ်ထား၍၊ တီရ္ထအားလုံး၌ ရေချိုးပြီးသူကဲ့သို့ မှတ်ယူရ၏။

Verse 79

तैलाभ्यङ्गं महाराज ब्राह्मणानां करोति यः । स स्नातोऽष्टशतं साग्रं गङ्गायां नात्र संशयः ॥ ७९ ॥

အို မဟာမင်းကြီး၊ ဘြာဟ္မဏတို့အား ဆီလိမ်းနှိပ် (တೈလာဘျင်္ဂ) ပေးသောသူသည် ဂင်္ဂါမြစ်၌ ရေချိုးခြင်း ရှစ်ရာကြိမ်နှင့် ထို့ထက်ပို၍ ပြုခဲ့သူဟု မှတ်ယူရ၏—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 80

रोगितान्ब्राह्मणान्यस्तु प्रेम्णा रक्षति रक्षकः । स कोटिकुलसंयुक्तो वसेद् ब्रह्मपुरे युगम् ॥ ८० ॥

သို့ရာတွင် ရောဂါခံစားနေသော ဘြာဟ္မဏတို့ကို မေတ္တာဖြင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော ကာကွယ်သူသည်၊ ကုဋိမျိုးရိုး၏ ကုသိုလ်နှင့် ပြည့်စုံကာ၊ ယုဂတစ်ခေတ်တိုင်အောင် ဘြဟ္မာ၏ မြို့တော်၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 81

यो रक्षेत्पृथिवीपाल रङ्कं वा रोगिणं नरम् । तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा सर्वान्कामान्प्रयच्छति ॥ ८१ ॥

အို ဘုရင်၊ ဆင်းရဲသူ သို့မဟုတ် ရောဂါရှိသူကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သောသူအပေါ် ဗိෂ္ဏုသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ကာ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 82

मनसा कर्मणा वाचा यो रक्षेदामयान्वितम् । सर्वान्कामानवाप्नोति सर्वपापविवर्जितः ॥ ८२ ॥

စိတ်ဖြင့်လည်း၊ လုပ်ရပ်ဖြင့်လည်း၊ စကားဖြင့်လည်း နာမကျန်းသူကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူသည် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိကာ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 83

यो ददाति महीपाल निवासं ब्राह्मणाय वै । तस्य प्रसन्नो देवेशः स्वलोकं सम्प्रयच्छति ॥ ८३ ॥

အို မင်းကြီး၊ ဗြာဟ္မဏာတစ်ဦးအား နေထိုင်ရာအိမ်ရာကို ပေးလှူသူအပေါ်၌ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကာ မိမိ၏ သုခလောကကို ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 84

ब्राह्मणाय ब्रह्मविदे यो दद्याद्गां पयस्विनीम् । स याति ब्रह्मसदनमन्येषामतिदुर्लभम् ॥ ८४ ॥

ဗြဟ္မကို သိမြင်သူ ဗြာဟ္မဏာအား နို့ပေါများသော နွားကို ပေးလှူသူသည် အခြားသူတို့အတွက် အလွန်ခက်ခဲသော ဗြဟ္မာ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်၏။

Verse 85

अन्येभ्यः प्रतिगृह्यापि यो दद्याद्गां पयस्विनीम् । तस्य पुण्यफलं वक्तुं नाहं शक्तोऽस्मि पण्डित ॥ ८५ ॥

အခြားသူများထံမှ လက်ခံရရှိထားသော်လည်း နောက်တစ်ဖန် နို့ပေါများသော နွားကို ပြန်လှူသူ၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြရန် မိမိမတတ်နိုင်ပါ၊ ပညာရှိရေ။

Verse 86

कपिलां वेदविदुषे यो ददाति पयस्विनीम् । स एव रुद्रो भूपाल सर्वपापविवर्जितः ॥ ८६ ॥

အို မင်းကြီး၊ ဝေဒကို သိကျွမ်းသူအား နို့ပေါများသော ကပိလာ (အညိုရောင်) နွားကို လှူဒါန်းသူသည် ရုဒ္ဒရကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်၏။

Verse 87

विप्राय वेदविदुषे दद्यादुभयतोमुखीम् । यस्तस्य पुण्यं सङ्ख्यातुं न शक्तोऽब्दशतैरपि ॥ ८७ ॥

ဝေဒကိုကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏအား «ဥဘယတော-မုခီ» အလှူကို ပေးသင့်၏။ ထိုကောင်းမှု၏ အကျိုးကို ရာနှစ်များကြာသော်လည်း မည်သူမျှ မတွက်နိုင်။

Verse 88

तस्य पुण्यफलं राजञ्श्छृणु वक्ष्यामि तत्त्वतः । एकतः क्रतवः सर्वे समग्रवरदक्षिणाः ॥ ८८ ॥

အို မင်းကြီး၊ နားထောင်ပါ။ ထိုကောင်းမှု၏ အကျိုးကို အမှန်တကယ်အတိုင်း ငါရှင်းပြမည်။ ၎င်းသည် ဒက္ခိဏာအလှူများ ပြည့်စုံကောင်းမွန်စွာ ပါဝင်သော ကရတုယဇ် အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ပြုလုပ်သကဲ့သို့ တန်တူ၏။

Verse 89

एकतो भयभीतस्य प्राणिनः प्राणरक्षणम् । संरक्षति महीपाल यो विप्रं भयविह्वलम् ॥ ८९ ॥

တစ်ဖက်တွင် အန္တရာယ်ကြောင့် ကြောက်လန့်နေသော သတ္တဝါ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်းနှင့် တူ၏။ ထို့အတူ ကြောက်ရွံ့လှုပ်ရှားနေသော ဗြာဟ္မဏကို ကာကွယ်သော မဟီပါလ (ဘုရင်) သည် အသက်ကိုပင် ကာကွယ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 90

स स्नातः सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दीक्षितः । वस्त्रदो रुद्र भवनं कन्यादो ब्रह्मणः पदम् ॥ ९० ॥

သူသည် တီရ္ထအားလုံး၌ ရေချိုးပြီးသူကဲ့သို့၊ ယဇ်အားလုံးအတွက် ဒိက္ခာခံပြီးသူကဲ့သို့ မှတ်ယူရ၏။ အဝတ်အထည်ပေးသူသည် ရုဒြ၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်၏၊ သမီးကို (လက်ထပ်ပေး၍) ပေးသူသည် ဘြဟ္မာ၏ အဆင့်သို့ ရောက်၏။

Verse 91

हेमदो विष्णुभवनं प्रयाति स्वकुलान्वितः । यस्तु कन्यामलङ्कृत्य ददात्यध्यात्मवेदिने ॥ ९१ ॥

ရွှေပေးလှူသူသည် မိမိမိသားစုနှင့်အတူ ဗိဿ္ဏု၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်၏။ သို့ရာတွင် သမီးကို အလှဆင်ကာ အတွင်းအတ္တကို သိမြင်သူ (အဓျာတ္မဝေဒိ) ထံ လက်ထပ်ပေးသူသည် ထိုအမြင့်ဆုံးသော ပန်းတိုင်တူညီသို့ ရောက်၏။

Verse 92

शतवंशसमायुक्तः स व्रजेद् ब्रह्मणः पदम् । कार्तिक्यां पौर्णमास्यां वा आषाढ्यां वापि भूपते ॥ ९२ ॥

မျိုးဆက်တစ်ရာနှင့် ပြည့်စုံသူသည် ဗြဟ္မာ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်၏—ကာရ္တိက လပြည့်နေ့၌ သော်လည်းကောင်း၊ အာသာဍ လပြည့်နေ့၌ သော်လည်းကောင်း၊ အို မင်းမြတ်။

Verse 93

वृषभं शिवतुष्ट्यर्थमुत्सृजेत्तत्फलं शृणु । सप्तजन्मार्जितैः पापैर्विमुक्तो रुद्र रूपभाक् ॥ ९३ ॥

ရှီဝကို ပျော်ရွှင်စေလို၍ နွားထီးတစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးသင့်၏—ထိုအကျိုးကို နားထောင်လော့။ မွေးဖွားမှု ခုနစ်ဘဝအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်တို့မှ လွတ်ကင်း၍ ရုဒြ (ရှီဝ) ကဲ့သို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရ၏။

Verse 94

कुलसप्ततिसंयुक्तो रुद्रे ण सह मोदते । शिवलिङ्गाङ्कितं कृत्वा महिषं यः समुत्सृजेत् ॥ ९४ ॥

ရှီဝ၏ လင်္ဂ အမှတ်တံဆိပ်ကို တင်အမှတ်ထားပြီး နွားမကြီး (မဟိသ) တစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးသူသည် မျိုးဆက် ခုနစ်ဆယ်နှင့်အတူ ရုဒြနှင့် ပျော်မြူးတော်မူ၏။

Verse 95

न तस्य यातनालोको भवेन्नृपतिसत्तम । ताम्बूलदानं यः कुर्याच्छक्तितो नृपसत्तम ॥ ९५ ॥

အို မင်းမြတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း တာမ္ဘူလ (ကွမ်းရွက်ပူဇော်သကာ) ကို ပေးလှူသူအတွက် ဒဏ်ခတ်နှိပ်စက်ရာ လောကကို မတွေ့ကြုံရ။

Verse 96

तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा ददात्यायुर्यशः श्रियम् । क्षीदो घृतदश्चैव मधुदो दधिदस्तथा ॥ ९६ ॥

ထိုသူအပေါ် ဗိဿဏုသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်၍ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် စည်းစိမ်ကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့အတူ နို့၊ ဂျီ (ထောပတ်ကြည်)၊ ပျားရည်နှင့် ဒဟိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) ကို လှူဒါန်းသူလည်း ထိုကောင်းကျိုးတို့ကို ရ၏။

Verse 97

दिव्याब्दायुतपर्यन्तं स्वर्गलोके महीयते । प्रयाति ब्रह्मसदनमिक्षुदाता नृपोत्तम ॥ ९७ ॥

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ကြံလှူဒါန်းသူသည် ကောင်းကင်လောက၌ ဒေဝနှစ်တစ်သောင်းတိုင်အောင် ချီးမြှောက်ခံရပြီး၊ ထို့နောက် ဗြဟ္မာ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 98

गन्धदः पुण्यफलदः प्रयाति ब्रह्मणः पदम् । गुडेक्षुरसदश्चैव प्रयाति क्षीरसागरम् ॥ ९८ ॥

အနံ့သာလှူသူသည် ကုသိုလ်ဖလကို ပေးစွမ်း၍ ဗြဟ္မာ၏ ပဒသို့ ရောက်၏။ ထို့အတူ ဂျက်ဂရီနှင့် ကြံရည်လှူသူသည် နို့ပင်လယ် (Kṣīra-sāgara) သို့ ရောက်၏။

Verse 99

भटानां जलदो याति सूर्यलोकमनुत्तमम् । विद्यादानेन सायुज्यं माधवस्य व्रजेन्नरः ॥ ९९ ॥

လိုအပ်သူတို့အား ရေကို လှူသူသည် အထူးမြတ်သော နေမင်းလောက (Sūrya-loka) သို့ ရောက်၏။ သို့သော် သာသနာပညာကို ပေးလှူခြင်းဖြင့် လူသည် မာဓဝ (ဗိဿဏု) နှင့် စာယုဇျ (sāyujya) သို့ ဝင်ရောက်၏။

Verse 100

विद्यादानं महीदानं गोदानं चोत्तमोत्तमम् । नरकादुद्धरन्त्येव जपवाहनदोहनात् ॥ १०० ॥

ပညာလှူခြင်း၊ မြေလှူခြင်း၊ ထို့အပြင် အမြတ်ဆုံးအမြတ်—နွားလှူခြင်း။ ဤအလှူတို့သည် ယဇ္ဉနှင့် ပူဇော်မှုတွင် အသုံးချခြင်း၊ စီးနင်းယာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်း၊ နို့ညှစ်ခြင်းတို့ကြောင့် နరకမှ အမှန်တကယ် ကယ်တင်တင်မြှောက်သည်။

Verse 101

सर्वेषामपि दानानां विद्यादानं विशिष्यते । विद्यादानेन सायुज्यं विष्णोर्याति नृपोत्तम ॥ १०१ ॥

အလှူဒါနအားလုံးထဲတွင် ပညာလှူဒါနသည် အထူးထင်ရှားအမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ပညာကို ပေးလှူခြင်းဖြင့်၊ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ လူသည် ဗိဿဏုနှင့် စာယုဇျ (sāyujya) သို့ ရောက်၏။

Verse 102

नरस्त्विन्धनदानेन मुच्यते ह्युपपातकैः । शालग्रामशिलादानं महादानं प्रकीर्तितम् ॥ १०२ ॥

ထင်းလှူဒါန်းခြင်းဖြင့် လူသည် အနည်းငယ်သောအပြစ်များမှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်၏။ ထို့ပြင် ရှာလာဂရမ်ကျောက်ကို လှူဒါန်းခြင်းသည် မဟာဒါန (အမြင့်ဆုံးသောလှူဒါန်းမှု) ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 103

यद् दत्वा मोक्षमाप्नोति लिङ्गदानं तथा स्मृतम् । ब्रह्माण्डकोटिदानेन यत्फलं लभते नरः ॥ १०३ ॥

ပေးလှူခြင်းဖြင့် မောက္ခကို ရရှိစေသော ဒါနကို “လင်္ဂလှူဒါန်းခြင်း” ဟု မှတ်သားထားသည်။ ထိုဒါန၏ အကျိုးသည် ဘြဟ္မာဏ္ဍ (ကမ္ဘာစကြဝဠာ) ကို ကုဋေကုဋေ လှူသကဲ့သို့ တူညီသော ပုဏ္ဏကျိုးကို ပေးသည်။

Verse 104

तत्फलं समवाप्नोति लिङ्गदानान्न संशयः । शालग्रामशिलादाने ततोऽपि द्विगुणं फलम् ॥ १०४ ॥

လင်္ဂကို လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ထိုပုဏ္ဏအကျိုးကို မသံသယဘဲ အမှန်တကယ် ရရှိသည်။ ထို့ထက်ပင် ရှာလာဂရမ်ကျောက်ကို လှူဒါန်းလျှင် အကျိုးသည် ထို၏ နှစ်ဆ ဖြစ်သည်။

Verse 105

शालग्रामशिलारूपी विष्णुरेवेति विश्रुतः । यो ददाति नरो दानं गृहेषु महतां प्रभो ॥ १०५ ॥

အရှင်ဘုရား၊ ရှာလာဂရမ်ကျောက်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်၌ ဗိဿနုဘုရားတော် ကိုယ်တိုင် တည်ရှိသည်ဟု ကျော်ကြားသည်။ အမြတ်တန်သူများ၏ အိမ်များ၌ ထိုဒါနကို ပေးလှူသော လူသည် ကြီးမားသော ဓမ္မပုဏ္ဏကို ရရှိ၏။

Verse 106

गङ्गास्नानफलं तस्य निश्चितं नृप जायते । रत्नान्वितसुवर्णस्य प्रदानेन नृपोत्तम ॥ १०६ ॥

အို မင်းကြီး၊ ရတနာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ရွှေကို လှူဒါန်းသူသည် ဂင်္ဂါမြစ်၌ ရေချိုးသကဲ့သို့ အကျိုးကို အမှန်တကယ် ရရှိသည်၊ အကောင်းဆုံးသော အုပ်စိုးရှင်တော်။

Verse 107

भुक्तिमुक्तिमवाप्नोति महादानं यतः स्मृतम् । नरो माणिक्यदानेन परं मोक्षमवाप्नुयात् ॥ १०७ ॥

လောကီအာနန္ဒနှင့် မုတ်ခ္ရှ (mokṣa) နှစ်ပါးလုံးကို ပေးစွမ်းသော «မဟာဒါန» ဟု မှတ်သားထားသဖြင့်၊ လူသည် မာဏိက్య (ရူဘီ) ကို ဒါနပြုလျှင် အမြင့်ဆုံး မုတ်ခ္ရှကို ရနိုင်သည်။

Verse 108

ध्रुवलोकमवाप्नोति वज्रदानेन मानवः । स्वर्गं विद्रुमदानेन रुद्र लोकमवाप्नुयात् ॥ १०८ ॥

လူသည် ဝဇ္ရ (စိန်) ကို ဒါနပြုလျှင် ဓြုဝလောကကို ရောက်၏။ ဗိဒြုမ (ပုလဲမဟုတ်၊ ပင်လယ်ပန်း/ကော်ရယ်) ကို ဒါနပြုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ပြီး ရုဒြလောကကိုလည်း ရနိုင်သည်။

Verse 109

प्रयाति यानदानेन मुक्तादानेन चैन्दवम् । वैडूर्यदो रुद्र लोकं पुष्परागप्रदस्तथा ॥ १०९ ॥

ယာနဒါန (ယာဉ်လှူ) ဖြင့် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်၏။ မုက္တာဒါန (ပုလဲလှူ) ဖြင့် စန္ဒြလောက (လ) သို့ ရောက်၏။ ဝိုင်ဒူရျ (ကြောင်မျက်လုံးရတနာ) ပေးသူသည် ရုဒြလောကသို့ ရောက်ပြီး၊ ပုෂ္ပရာဂ (တိုးပက်ဇ်) ပေးသူလည်း ထိုက်တန်သော မြင့်မြတ်အဘောဒ်သို့ ရောက်၏။

Verse 110

पुष्परागप्रदानेन सर्वत्र सुखमश्नुते । अश्वदो ह्यश्वसान्निध्यं चिरं व्रजति भूमिप ॥ ११० ॥

ပုෂ္ပရာဂ (တိုးပက်ဇ်) ကို ပေးလှူလျှင် နေရာတိုင်း၌ ချမ်းသာသုခကို ခံစားရ၏။ အို မင်းကြီး၊ မြင်းကို ပေးလှူသူသည် မြင်းတို့၏ အနီးကပ်အဖော်အဖြစ်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရရှိ၏။

Verse 111

गजदानेन महता सर्वान्कामानवाप्नुयात् । प्रयाति यानदानेन स्वर्गं स्वर्यानमास्थितः ॥ १११ ॥

ဆင်ကို မဟာဒါနအဖြစ် ပေးလှူလျှင် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ယာနဒါနဖြင့် ကောင်းကင်ယာဉ်ကို စီးနင်းကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ခွာရ၏။

Verse 112

महिषीदो जयत्येव ह्यपमृत्युं न संशयः । गवां तृणप्रदानेन रुद्र लोकमवाप्नुयात् ॥ ११२ ॥

ကျွဲမ နွားမကို လှူဒါန်းသူသည် အချိန်မတိုင်မီ သေခြင်းကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူနိုင်သည်—သံသယမရှိ။ နွားတို့အား မြက်စာ/အစာကို ပေးလှူခြင်းဖြင့် ရုဒြ (ရှီဝ) ၏ လောကသို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 113

वारुणं लोकमाप्नोति महीश लवणप्रदः । स्वाश्रमाचारनिरता सर्वभूतहिते रताः ॥ ११३ ॥

အို မင်းကြီး၊ ဆားကို လှူဒါန်းသူသည် ဝရုဏ၏ လောကသို့ ရောက်သည်။ မိမိ၏ အာရှရမ ဓမ္မကို စောင့်ထိန်းကာ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူတို့လည်း ကောင်းမြတ်သော ဂတိသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 114

अदाम्भिका गतासूयाः प्रयान्ति ब्रह्मणः पदम् । परोपदेशनिरता वीतरागा विमत्सरा ॥ ११४ ॥

ဟန်ဆောင်မှုကင်း၍ မနာလိုမှုကို ပယ်ဖျက်ကာ၊ အခြားသူတို့ကို ညွှန်ပြသင်ကြားရာတွင် တက်ကြွပြီး၊ အာရဂ (ကိလေသာကင်း) သောစိတ်နှင့် မနာလိုမရှိသူတို့သည် ဗြဟ္မန်၏ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 115

हरिपादार्चनरताः प्रयान्ति सदनं हरेः । सत्सङ्गाह्लादनिरताः सत्कर्मसु सदोद्यताः ॥ ११५ ॥

ဟရီ၏ ခြေတော်ကို ပူဇော်အာရాధနာတွင် စိတ်နှလုံးတင်မြှောက်သူတို့သည် ဟရီ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်ကြသည်။ သဒ္ဓါသူတော်ကောင်းတို့၏ စုဝေးမှု (စတ်သင်္ဂ) ၏ ပီတိကို ခံစားကာ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများတွင် အမြဲတမ်း တက်ကြွနေကြသည်။

Verse 116

परापवादविमुखाः प्रयान्ति हरिमन्दिरम् । नित्यं हितकरा ये तु ब्राह्मणेषु च गोषु च ॥ ११६ ॥

အခြားသူတို့ကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်သူတို့သည် ဟရီ၏ မန္ဒိရ (အိမ်တော်) သို့ ရောက်ကြသည်။ ထို့အပြင် ဗြာဟ္မဏများနှင့် နွားတို့၏ အကျိုးကို နေ့စဉ် ဆောင်ရွက်သူတို့လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 117

परस्त्रीसङ्गविमुखा न पश्यन्ति यमालयम् । जितेन्द्रि या जिताहारा गोषु क्षान्ताः सुशीलिनः ॥ ११७ ॥

သူတစ်ပါး၏ ဇနီးနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သူတို့သည် ယမမင်း၏ နေရာကို မမြင်ရ။ အင်ဒြိယကို ထိန်းချုပ်၍ အစာကို မျှတစွာစားသောက်ကာ၊ နွားတို့အပေါ် သည်းခံသိမ်မွေ့၍ အကျင့်သီလကောင်းသူတို့သည် အပြစ်ဒဏ်လောကသို့ မသွားကြ။

Verse 118

ब्राह्मणेषु क्षमाशीलाः प्रयान्ति भवनं हरेः । अग्निशुश्रूषवश्चैव गुरुशुश्रूषकास्तथा ॥ ११८ ॥

ဗြာဟ္မဏတို့အပေါ် သည်းခံခွင့်လွှတ်တတ်သူတို့သည် ဟရီ၏ နေရာသို့ ရောက်ကြသည်။ ထို့အတူ သန့်ရှင်းသော မီးကို ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်သူများနှင့် ဂုရုကို သစ္စာဖြင့် ဝန်ဆောင်သူများလည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 119

पतिशुश्रूषणरता न वै संसृतिभागिनः । सदा देवार्चनरता हरिनामपरायणाः ॥ ११९ ॥

ခင်ပွန်းကို ဝန်ဆောင်ရန် အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်သူတို့သည် သံသရာ၏ အစုဝင် မဟုတ်ကြ။ နတ်တော်ကို အမြဲပူဇော်သူ၊ ဟရီ၏ နာမကို အပြည့်အဝ အားထားသူတို့သည် သံသရာမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 120

प्रतिग्रहनिवृत्ताश्च प्रयान्ति परमं पदम् । अनाथं विप्रकुणपं ये दहेयुर्नृपोत्तम ॥ १२० ॥

ဓမ္မကို ထိခိုက်စေသော လက်ဆောင်လက်ခံခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်သူတို့သည် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်။ အို မင်းမြတ်၊ အကူအညီမဲ့သော ဗြာဟ္မဏ၏ အလောင်းကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ပေးသူတို့လည်း အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 121

अश्वमेधसहस्राणां फलमश्नुवते सदा । पत्रैः पुष्पैः फलैर्वापि जलैर्वा मनुजेश्वर ॥ १२१ ॥

အို လူတို့၏ အရှင်၊ အမြဲတမ်း ပူဇော်ရာတွင် ရွက်၊ ပန်း၊ သစ်သီး သို့မဟုတ် ရေကိုပင် ဆက်ကပ်သူသည် အရှဝမေဓ ယဇ်တစ်ထောင်၏ အကျိုးတူ ကုသိုလ်ကို အစဉ်ရရှိသည်။

Verse 122

पूजया रहितं लिङ्गमचर्येत्तत्फलं शृणु । अप्सरोगणगन्धर्वैः स्तूयमानो विमानगः ॥ १२२ ॥

ပူဇာနည်းလမ်းအတိုင်း အလှူပစ္စည်းမပါဘဲ လိင်္ဂကို ကိုးကွယ်လျှင် ရလဒ်ကို နားထောင်ပါ။ ထိုသူသည် ကောင်းကင်ယာဉ် (ဝိမာန) ပေါ်တွင် စီးနင်းကာ အပ်ဆရာများနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗများ၏ အဖွဲ့များက ချီးမွမ်းသံဖြင့် ဝန်းရံချီးမြှောက်ကြသည်။

Verse 123

प्रयाति शिवसान्निध्यमित्याह कमलोद्भवः । चुलुकोदकमात्रेण लिङ्गं संस्नाप्य भूमिप ॥ १२३ ॥

“သူသည် ရှိဝ၏ အနီးကပ်သန့်ရှင်းသော ဆန္နိဓိကို ရောက်သည်” ဟု ကမလိုဒ္ဘဝ (ဗြဟ္မာ) က မင်းကြီးအား မိန့်ကြား၏။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခပ်ယူသည့် ရေတစ်လက်ခုပ်သာဖြင့်ပင် ရှိဝလိင်္ဂကို ရေချိုးပေးလျှင် ထိုသို့ ဖြစ်သည်။

Verse 124

लक्षाश्वमेधजं पुण्यं संप्राप्नोति न संशयः । पूजया रहितं लिङ्गं कुसुमैर्योऽचयेत्सुधीः ॥ १२४ ॥

သံသယမရှိပါ။ ပူဇာပွဲအပြည့်အစုံမရှိသော်လည်း လိင်္ဂထံ ပန်းများကို ဆက်ကပ်ပူဇာသော ပညာရှိသည် အရှ္ဝမေဓ ယဇ္ဉ တစ်သိန်း၏ ပုဏ္ဏိယကို ရရှိသည်။

Verse 125

अश्वमेधायुतफलं भवेत्तस्य जनेश्वर । भक्ष्यैर्भोज्यैः फलैर्वापि शून्यं लिङ्गं प्रपूज्य च ॥ १२५ ॥

အို လူတို့၏ အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုသူ၏ အကျိုးသည် အရှ္ဝမေဓ တစ်သောင်း၏ အကျိုးနှင့် တူ၏။ ရုပ်သဏ္ဌာန်မထင်ရှားသော (အဗျက္တ) လိင်္ဂကို အစားအစာ၊ ချက်ပြုတ်အစာ သို့မဟုတ် သစ်သီးတို့ဖြင့်ပင် သင့်လျော်စွာ ပူဇာလျှင် ထိုသို့ ဖြစ်သည်။

Verse 126

शिवसायुज्यमाप्नोति पुनरावृत्तिवर्जितम् । पूजया रहितं विष्णुं योऽचयेदर्कवंशज ॥ १२६ ॥

အို နေရောင်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်သူ၊ ပူဇာပွဲအပြည့်အစုံမရှိသော်လည်း ဗိဿ္ဏုကို သင့်လျော်စွာ ဂုဏ်ပြုကိုးကွယ်သူသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကင်းသော ရှိဝနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိသည်။

Verse 127

जलेनापि स सालोक्यं विष्णोर्याति नरोत्तम । देवतायतने यस्तु कुर्यात्सम्मार्जनं सुधीः ॥ १२७ ॥

အို လူကောင်းမြတ်၊ ရေဖြင့်ပင် သန့်ရှင်းစေသော်လည်း၊ နတ်ဘုရား၏ ဘုရားကျောင်း၌ လှည်းသုတ်သန့်ရှင်းရေးကို ဉာဏ်ရှိသူ ပြုလုပ်လျှင်၊ သခင်ဗိဿဏု၏ လောကတူနေထိုင်ခြင်း (sālokya) ကို ရရှိ၏။

Verse 128

यावत्पांसु युगावासं वैष्णवे मन्दिरे लभेत् । शीर्णं स्फटिकलिङ्गं तु यः संदध्यान्नृपोत्तम ॥ १२८ ॥

အို မင်းမြတ်၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘုရားကျောင်း၌ နေထိုင်၍ ဝတ်ပြုခွင့်ကို ခဏလေးတစ်ခဏသာ ရရှိနိုင်သမျှ၊ ထိုကဲ့သို့ပင် ပျက်စီးဟောင်းနွမ်းသည့် ကြည်လင်ကျောက်လင်္ဂကို ပြန်လည်တပ်ဆင်တည်ထောင်သူ၏ ကုသိုလ်လည်း တိုးပွား၏။

Verse 129

शतजन्मार्जितैः पापैर्मुच्यते स तु मानवः । यस्तु देवालये राजन्नपि गोचर्ममात्रकम् ॥ १२९ ॥

အို မင်းကြီး၊ ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ နွားအရေတစ်ချပ်အရွယ်လောက်သာဖြစ်စေ သန့်ရှင်းသော ဓမ္မကိစ္စ (မြေ/နေရာကို လှူဒါန်း သို့မဟုတ် အပ်နှံခြင်း) ကို ပြုလုပ်သူသည် မွေးဖွားမှုတစ်ရာလုံး စုဆောင်းလာသော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 130

जलेन सिञ्चेद् भूभागं सोऽपि स्वर्गं लभेन्नरः । गन्धोदकेन यः सिञ्चेद्देवतायतने भुवम् ॥ १३० ॥

ရေဖြင့် မြေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပက်ဖျန်းပေးရုံသာဖြစ်စေ လူတစ်ယောက်သည် ကောင်းကင်ဘုံကို ရနိုင်၏။ နတ်ဘုရား၏ ဘုရားကျောင်း၌ မြေပြင်ကို အနံ့သာရေဖြင့် ပက်ဖျန်းသူသည် ထိုထက်ပိုသော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 131

यावत्कणानुकल्पं तु तिष्ठेत देवसन्निधौ । मृदा धातुविकारैर्वा यो लिम्पेद्देवतागृहम् ॥ १३१ ॥

အမှုန်တစ်မှုန်အချိန်တည်းဟူသော ခဏလေးပင်ဖြစ်စေ၊ နတ်ဘုရား၏ အနီးတော်၌ ရပ်တည်နေသူ၊ သို့မဟုတ် မြေညက်နှင့် သတ္တုရောစပ်ပြင်ဆင်မှုများဖြင့် ဘုရားကျောင်းကို လိမ်းကပ်ပြုပြင်သူ၏ လုပ်ရပ်သည် အလွန်ကြီးမားသော ကုသိုလ်ဖြစ်၏။

Verse 132

स कोटिकुलमुद्धृत्य याति साम्यं मधुद्विषः । शिलाचूर्णेन यो मर्त्यो देवागारं तु लेपयेत् ॥ १३२ ॥

ကျောက်မှုန့်ဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်ကို လိမ်းပေးသော လူသားသည် မိမိမျိုးရိုးတစ်ကုဋေကို ကယ်တင်မြှောက်တင်၍ မဓုဒွိṣ (ဗိṣṇု—မဓုကို သတ်သူ) နှင့် တူညီသော နီးကပ်မှုကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 133

स्वस्तिकादीनि वा कुर्यात्तस्य पुण्यमनन्तकम् । यः कुर्याद्दीपरचनां देवतायतने नृप ॥ १३३ ॥

သို့မဟုတ် စွဝတ်စတိကာ စသည့် မင်္ဂလာအမှတ်အသားများကို ပြုလုပ်လျှင် သူ၏ကုသိုလ်သည် အဆုံးမရှိ ဖြစ်လာသည်။ အို မင်းကြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်၌ မီးအလင်းများကို စီစဉ်ပူဇော်သူသည် မတိုင်းတာနိုင်သော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 134

तस्य पुण्यं प्रसङ्ख्यातुं नोत्सहेऽब्दशतैरपि । अखण्डदीपं यः कुर्याद्विष्णोर्वा शङ्करस्य च ॥ १३४ ॥

ထိုသူ၏ကုသိုလ်ကို ရာနှစ်များဖြင့်ပင် ရေတွက်ဖော်ပြရန် မစွမ်းနိုင်။ ဗိṣṇုအတွက်ဖြစ်စေ၊ သင်္ကရ (ရှီဝ) အတွက်ဖြစ်စေ မပြတ်မလပ် မီးအလင်းကို တည်စေသူ၏ ကုသိုလ်သည် ထိုသို့ကြီးမားသည်။

Verse 135

क्षणे क्षणेऽश्वमेधस्य फलं तस्य न दुर्लभम् । अर्चितं शङ्करं दृष्ट्वा विष्णुं वापि नमेत्तु यः ॥ १३५ ॥

အချိန်တိုင်း အပူဇော်ခံထားသော သင်္ကရကို မြင်ပြီးနောက် ဗိṣṇုကိုလည်း ဦးချ၍ နမസ്കာရပြုသူအတွက် အရှွမေဓ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးသည် မခက်ခဲဘဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ရရှိနိုင်သည်။

Verse 136

स विष्णुभवनं प्राप्य मोदते च युगायुतम् । देव्याः प्रदक्षिणामेकां सप्त सूर्यस्य भूमिप ॥ १३६ ॥

သူသည် ဗိṣṇု၏ နေရာတော်ကို ရောက်ပြီး ထိုနေရာ၌ ယုဂတစ်သောင်းတိုင်တိုင် ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေသည်။ အို မင်းကြီး၊ ဒေဝီကို တစ်ကြိမ် ပတ်လည်လှည့်ကာ ပရဒက္ခိဏာပြုခြင်းသည် နေကို ခုနစ်ကြိမ် ပတ်လည်လှည့်သကဲ့သို့ အကျိုးရှိသည်။

Verse 137

तिस्रो विनायकस्यापि चतस्रो विष्णुमन्दिरे । कृत्वा तत्तद्गृहं प्राप्य मोदते युगलक्षकम् ॥ १३७ ॥

ဝိနာယကအတွက် ဘုရားကျောင်းသုံးခုနှင့် ဗိဿဏုမন্দိရအတွင်း လေးခုကို ဆောက်လုပ်ပြီးနောက်၊ သက်ဆိုင်ရာ သာသနာတော်၏ နေရာသို့ ရောက်ကာ ယုဂနှစ်သိန်းတိုင်တိုင် ပျော်ရွှင်နေ၏။

Verse 138

यो विष्णोर्भक्तिभावेन तथैव गोद्विजस्य च । प्रदक्षिणां चरेत्तस्य ह्यश्वमेधः पदे पदे ॥ १३८ ॥

ဗိဿဏုအပေါ် ဘက္တိစိတ်ဖြင့်၊ ထို့အတူ နွားနှင့် ဗြာဟ္မဏကိုလည်း ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်သူအတွက်၊ ခြေလှမ်းတိုင်း၌ အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ ကုသိုလ်တူညီသည်။

Verse 139

काश्यां माहेश्वरं लिङ्गं संपूज्य प्रणमेत्तु यः । न तस्य विद्यते कृत्यं संसृतिर्नैव जायते ॥ १३९ ॥

ကာရှီမြို့၌ မာဟေရှွရ လင်္ဂကို သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ဦးညွှတ်ကန်တော့သူအတွက်၊ ထပ်မံပြုရန် ကရိယာမရှိတော့ဘဲ၊ သံသရာ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မဖြစ်ပေါ်တော့။

Verse 140

शिवं प्रदक्षिणं कृत्वा सव्येनैव विधानतः । नरो न च्यवते स्वर्गाच्छङ्करस्य प्रसादतः ॥ १४० ॥

သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း၊ ဘယ်ဘက်၌ ထားကာ ရှိဝကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပြီးနောက်၊ ရှင်ကရာ၏ ကရုဏာကြောင့် လူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ မကျဆင်းတော့။

Verse 141

स्तुत्वा स्तोत्रैर्जगन्नाथं नारायणमनामयम् । सर्वान्कामानवाप्नोति मनसा यद्यदिच्छति ॥ १४१ ॥

စတုတ္တရများဖြင့် ရောဂါကင်းစင်သော (အပြစ်ကင်း) जगन्नाथ နာရာယဏကို ချီးမွမ်းလျှင်၊ စိတ်ထဲ၌ ဆန္ဒရှိသမျှ အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 142

देवतायतने यस्तु भक्तियुक्तः प्रनृत्यति । गायते वा स भूपाल रुद्र लोके च मुक्तिभाक् ॥ १४२ ॥

အို မင်းကြီး၊ ဘုရားတော်၏ ဗိမာန်၌ ဘက္တိဖြင့် ကပြ သို့မဟုတ် သီချင်းဆိုသူသည် မုတ်ခတရားကို ရရှိကာ ရုဒ္ရ၏ လောကသို့လည်း ရောက်၏။

Verse 143

ये तु वाद्यं प्रकुर्वन्ति देवतायतने नराः । ते हंसयानमारूढा व्रजन्ति ब्रह्मणः पदम् ॥ १४३ ॥

သို့သော် ဘုရားတော်၏ ဗိမာန်၌ တူရိယာများ တီးခတ်သူတို့သည် ဟံသာကဲ့သို့သော ယာဉ်ပေါ်တက်စီးကာ ဘြဟ္မာ၏ ပဒသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 144

करतालं प्रकुर्वन्ति देवतायतने तु ये । ते सर्वपापनिर्मुक्ता विमानस्था युगायुतम् ॥ १४४ ॥

ဘုရားတော်၏ ဗိမာန်၌ လက်ခုပ်တီး (ကရတාල) ပြုသူတို့သည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ ကောင်းကင်ယာဉ်ပေါ်၌ ထိုင်လျက် ယုဂတစ်သောင်းကြာ စွမ်းတော်မြင့်လောက၌ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 145

देवतायतने ये तु घण्टानादं प्रकुर्वते । तेषां पुण्यं निगदितुं न समर्थः शिवः स्वयम् ॥ १४५ ॥

ဘုရားတော်၏ ဗိမာန်၌ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်စေသူတို့၏ ကုသိုလ်ကို ရှိဝကိုယ်တိုင်ပင် အပြည့်အဝ မဖော်ပြနိုင်ဟု ဆို၏။

Verse 146

भेरीमृदङ्गपटहमुरजैश्च सडिण्डिमैः । संप्रीणयन्ति देवेशं तेषां पुण्यफलं शृणु ॥ १४६ ॥

ဘေရီ၊ မృဒင်္ဂ၊ ပဋဟ၊ မုရဇ နှင့် ဒိဏ္ဍိမ စသော တူရိယာများဖြင့် သူတို့သည် ဒေဝေရှ (ဒေဝတို့၏ အရှင်) ကို ပျော်ရွှင်စေကြ၏။ ထိုကောင်းမှု၏ အကျိုးကို နားထောင်လော့။

Verse 147

देवस्त्रीगणसंयुक्ताः सर्वकामैः समर्चिताः । स्वर्गलोकमनुप्राप्य मोदन्ते कल्पपञ्चकम् ॥ १४७ ॥

နတ်မိန်းမအစုအဝေးတို့နှင့်အတူ လိုအင်ဆန္ဒအမျိုးမျိုးဖြင့် ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခံရ၍ ကောင်းကင်လောကသို့ ရောက်ပြီး ကလ္ပငါးခါတိုင်အောင် ပျော်ရွှင်နေကြ၏။

Verse 148

देवतामन्दिरे कुर्वन्नरः शङ्खं नृप । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुना सह मोदते ॥ १४८ ॥

အို မင်းကြီး၊ နတ်ဘုရား၏ မန္တိရတွင် သင်္ခကို ပြုလုပ်သော်လည်းကောင်း တင်သွင်းတပ်ဆင်သော်လည်းကောင်း ပြုသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၍ ဗိဿနုနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်မောဒနာ ခံစား၏။

Verse 149

तालकांस्यादिनिनदं कुर्वन् विष्णुगृहे नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकमवाप्नुयात् ॥ १४९ ॥

ဗိဿနု၏ ဂৃহမন্দိရတွင် စင်ဘယ်၊ ခေါင်းလောင်း၊ ကြေးဝါတူရိယာတို့နှင့် အလားတူ အသံများကို ထုတ်ပေးသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၍ ဗိဿနုလောကသို့ ရောက်နိုင်၏။

Verse 150

यो देवः सर्वदृग्विष्णुर्ज्ञानरूपी निरञ्जनः । सर्वधर्मफलं पूर्णं संतुष्टः प्रददाति च ॥ १५० ॥

အရာအားလုံးကို မြင်တော်မူသော၊ ဉာဏ်ပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်သော၊ အညစ်အကြေးကင်းစင်သော ထိုဘုရား—ဗိဿနုသည်—နှစ်သက်တော်မူလျှင် ဓမ္မအားလုံး၏ အပြည့်အဝသော အကျိုးफलကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 151

यस्य स्मरणमात्रेण देवदेवस्य चक्रिणः । सफलानि भवन्त्येव सर्वकर्माणि भूपते ॥ १५१ ॥

အို မင်းကြီး၊ စက်ရကိုင်ဆောင်သော နတ်တို့၏နတ်ဘုရားကို သတိရရုံမျှဖြင့်ပင် လုပ်ဆောင်သမျှ ကర్మအားလုံးသည် အကျိုးသီးပွင့် ဖြစ်လာ၏။

Verse 152

परमात्मा जगन्नाथः सर्वकर्म्मफलप्रदः । सत्कर्मकर्तृभिर्नित्यं स्मृतः सर्वार्तिनाशनः । तमुद्दिश्य कृतं यच्च तदानन्त्याय कल्पते ॥ १५२ ॥

ပရမာတ္မာ၊ လောကနာထ (Jagannātha) သည် ကမ္မအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ပေးသနားတော်မူ၏။ သဒ္ဓမ္မကမ္မကို ပြုသူတို့က နిత్యတမ်း သတိရလျက်ရှိပြီး အပူအပင်ဒုက္ခအားလုံးကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။ ထိုသခင်ကို ရည်မှန်း၍ ပြုလုပ်သမျှသည် အဆုံးမရှိသော ပုဏ္ဏားအကျိုး (အနန္တပုဏ္ဏ) ဖြစ်စေ၏။

Verse 153

धर्माणि विष्णुश्च फलानि विष्णुः कर्माणि विष्णुश्च फलानि भोक्ता । कार्यं च विष्णुः करणानि विष्णुरस्मान्न किञ्चिद्व्यतिरिक्तमस्ति ॥ १५३ ॥

ဓမ္မသည် ဗိဿနုဖြစ်၏၊ အကျိုးဖလလည်း ဗိဿနုဖြစ်၏။ ကမ္မလည်း ဗိဿနုဖြစ်၍ အကျိုးဖလကို ခံစားသူလည်း ဗိဿနုဖြစ်၏။ အကျိုးရလဒ်လည်း ဗိဿနု၊ ကိရိယာကရဏများလည်း ဗိဿနု—သူ့အပြင် ဘာမျှ မရှိ။

Verse 154

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे धर्मानुकथनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः ॥ १३ ॥

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ဘృဟန္-နာရဒီယ ပုရာဏ၏ ပူရ္ဝ-ဘာဂ၊ ပထမပာဒ၌ “ဓမ္မာနုကထန” (ဓမ္မကို ရှင်းလင်းဖော်ပြခြင်း) ဟု အမည်ရသော တတိယဒသမ အခန်း (၁၃) ပြီးဆုံး၏။