स्तवस्यास्य प्रभावेण दिव्यभावः पुमान्भवेत् । त्वं च मां श्रुतिसंस्कारैः सर्वैः संस्कर्तुमर्हसि
stavasyāsya prabhāveṇa divyabhāvaḥ pumānbhavet | tvaṃ ca māṃ śrutisaṃskāraiḥ sarvaiḥ saṃskartumarhasi
ဤစတဝ၏ အာနုဘော်ကြောင့် လူသည် ဒေဝသဘောသဘာဝကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် သင်သည် ရှရုတိ (ဝေဒ) အမိန့်အတိုင်း သန့်စင်အဘိသေက စသည့် သံස්ကာရ အားလုံးဖြင့် ငါ့ကို ပြုလုပ်ပေးရန် သင့်တော်သူ ဖြစ်သည်။
Skanda (deduced from Kaumārikākhaṇḍa context; narrative voice likely Sūta reporting)
Listener: A sage/ritual specialist being addressed (‘tvam’)
Scene: A devotee recites the hymn; his aura brightens, indicating divya-bhāva. A sage prepares Vedic consecration implements—kuśa, water-pot, sacred thread—signifying śruti-saṃskāra.
Purāṇic devotion and Vedic consecration are shown as complementary: praise elevates the inner nature, rites refine and authorize sacred status.
No tīrtha is mentioned; the verse emphasizes transformation through stotra and śruti-saṃskāra.
Performance of śruti-based saṃskāras (Vedic consecratory rites).