Uttarabhaga
विभूतिविस्तरप्रश्नः / Inquiry into the Expansion of Śiva’s Vibhūti
အဓ್ಯಾಯ ၁ သည် သီဝ၏ ပူဇော်ကန်တော့မှုဖြင့် စတင်ပြီး (ဂေါရီ၏ ရင်သားမှ သီဝ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သံပုရာရောင်အမှတ်တံဆိပ်ရှိသည်ဟူသော သင်္ကေတရုပ်ပုံ) ကိုဖော်ပြကာ ဘက္တိနှင့် သဒ္ဓာတရားကို တည်ဆောက်သည်။ စူတာက ဥပမန်ယူသည် သီဝ၏ ကရုဏာကို ရရှိပြီးနောက် နေ့လယ်အခါ ဝရတအကျင့်မှ ထ၍ ဝါယုသည် နိုင်မိရှာတောရှိ ရှင်ရသီများထံ သွားလာသည်ဟု ပြောသည်။ နေ့စဉ်တာဝန်များ ပြီးစီးထားသော ရှင်ရသီများက ဝါယုရောက်လာသည်ကို မြင်၍ အစည်းအဝေးအလယ်၌ ပြင်ဆင်ထားသော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်စေသည်။ ကမ္ဘာက လေးစားသော ဝါယုသည် သက်သာစွာ ထိုင်ကာ ဘုရား၏ မဟိမကို သတိရပြီး၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သော မအနိုင်ယူနိုင်သည့် မဟာဒေဝကို အားကိုးခိုလှုံကြောင်းဖြင့် စကားစတင်သည်။ သီဝ၏ ဝိဘူတိသည် လှုပ်ရှားသည့်နှင့် မလှုပ်ရှားသည့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ဆိုသည်။ မင်္ဂလာစကားကို ကြားသော သန့်ရှင်းသည့် ရှင်ရသီများက “ဝိဘူတိဝိစတာ” ကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုပြီး၊ ဥပမန်ယူ၏ တပသျာနှင့် ပါရှုပတ ဝရတဖြင့် ရရှိမှု၊ ထို့ပြင် ဝါစုဒေဝ ကృష్ణနှင့် ဆက်စပ်သော ဥပမာများကိုပါ ချိတ်ဆက်မေးမြန်းသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခန်းသည် ဇာတ်ကြောင်းမှ သီဝ၏ ပေါ်ထွန်းမှုများနှင့် ၎င်းတို့ကို ရရှိစေသော နည်းလမ်းများကို စနစ်တကျ ဖော်ပြရန် တောင်းဆိုသည့် သဒ္ဓာတရားပိုင်းသို့ ကူးပြောင်းပေးသော ချိတ်ဆက်ချက်ဖြစ်သည်။
पाशुपतज्ञानप्रश्नः — Inquiry into Pāśupata Knowledge (Paśu–Pāśa–Paśupati)
အဓ್ಯಾಯ ၂ တွင် ရှိသမျှ ရှိသီတို့က pāśupata-jñāna နှင့် Paśupati (ရှီဝ), paśu (ချုပ်နှောင်ခံ သတ္တဝါများ), pāśa (ချည်နှောင်မှု/ကန့်သတ်ချက်များ) တို့၏ သဘောတရားအဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းလင်းပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ စူတာက ဗာယုကို သင့်လျော်သော အကျဉ်းချုပ်ရှင်းပြသူအဖြစ် မိတ်ဆက်ကာ ယခင်ဗျာဒိတ်တစ်ရပ်ကို အခြေခံစေသည်—မဟာဒေဝ (Śrīkaṇṭha) သည် မန္ဒရတောင်ပေါ်တွင် ဒေဝီအား အမြင့်မြတ်ဆုံး Pāśupata ဉာဏ်ကို သင်ကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဗာယုက နောက်ပိုင်း သင်ကြားရေးအခန်းသို့ ဆက်စပ်ပေးပြီး ကృష్ణ (ကృష్ణရုပ်ဖြင့် ဗိဿနု) သည် ရှင် Upamanyu ထံသို့ လေးစားစွာ ချဉ်းကပ်ကာ ဗဟုသုတတော်နှင့် ရှီဝ၏ vibhūti (ထင်ရှားသော အာနုဘော်/ဂုဏ်တော်) ကို အပြည့်အစုံ ရှင်းပြပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ကൃഷ്ണ၏ မေးခွန်းများက အဓိကကွက်လပ်ကို သတ်မှတ်သည်—Paśupati သည် မည်သူ၊ paśu ဟု ခေါ်သူများ မည်သူ၊ မည်သည့် pāśa များဖြင့် ချုပ်နှောင်ထားသနည်း၊ မည်သို့ လွတ်မြောက်သနည်း။ Upamanyu သည် ရှီဝနှင့် ဒေဝီကို ဂါရဝပြုပြီးနောက် ဖြေကြားမှုကို စတင်ကာ ချုပ်နှောင်မှုနှင့် လွတ်မြောက်မှု ခွဲခြမ်းသုံးသပ်ခြင်းအပေါ် အခြေခံသော Śaiva မောက္ခသဘောတရားကို တည်ဆောက်ရန် အစပြုသည်။
शिवस्य विश्वव्याप्तिः—अष्टमूर्तिः पञ्चब्रह्म च | Śiva’s Cosmic Pervasion: Aṣṭamūrti and the Pañcabrahma Forms
ဥပမန်ယူက ကృష్ణအား သင်ကြားသည်မှာ မဟေရှ/ရှီဝသည် ပရမာတ္မန်အဖြစ် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို မိမိ၏ မူရတိများဖြင့် ပြည့်နှံ့ထိန်းသိမ်းထားသည်ဟု ဆိုသည်။ စကြဝဠာသည် ရှီဝ၏ အဋ္ဌမူရတိအတွင်း တည်ရှိပြီး ကြိုးပေါ်တွင် ပုလဲများစီထားသကဲ့သို့ ဟောပြောသည်။ ထို့နောက် ပဉ္စဗြဟ္မ တနုများ—ဣရှာန၊ တတ္ပုရုရှ၊ အဃောရ၊ ဝာမဒေဝ၊ သဒျောဇာတ—ကို အရာအားလုံးကို လုံးဝမကျန်အောင် ပြည့်နှံ့စေသော ပုံသဏ္ဍာန်များအဖြစ် အလေးထားဖော်ပြသည်။ တစ်ပါးစီသည် အဓိဋ္ဌာတೃအဖြစ် အတ္တဗေဒနှင့် သိမြင်မှုကဏ္ဍများကို အုပ်စိုးသည်—ဣရှာနသည် က్షေတ্ৰဇ్ఞ/ဘောက္တೃ၊ တတ္ပုရုရှသည် အဗျက္တနှင့် ဂုဏအခြေပြု ခံစားရာများ၊ အဃောရသည် ဗုဒ္ဓိတတ္တဝနှင့် ဓမ္မစသည်တို့၊ ဝာမဒေဝသည် အဟံကာရ၊ သဒျောဇာတသည် မနသကို အုပ်စိုးသည်။ ထို့ပြင် အာရုံခံအင်္ဂါ၊ လုပ်ဆောင်အင်္ဂါ၊ အာရုံအရာဝတ္ထုနှင့် ဓာတ်များကိုလည်း ဆက်စပ်ဖော်ပြသည် (śrotra–vāk–śabda–vyoman; tvak–pāṇi–sparśa–vāyu; cakṣus–caraṇa–rūpa–agni; rasanā–pāyu–rasa–āpas; ghrāṇa–upastha–gandha–bhū)။ နိဂုံးတွင် ဤမူရတိများ၏ ကီရ్తိနှင့် ပူဇော်ထိုက်မှုကို အတည်ပြုပြီး śreyas အကျိုးကောင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းဟု ချီးမွမ်းသည်။
शिवशक्त्यैक्य-तत्त्वविचारः / Inquiry into the Unity of Śiva and Śakti (Para–Apara Ontology)
အဓ್ಯಾಯ ၄ တွင် ကృష్ణသည် အလင်းတောက်ပသည့် သာရဝ (ရှီဝ) ၏ မူရတိ (ရုပ်သဏ္ဌာန်) များက စကြဝဠာကို မည်သို့ ပြည့်နှံ့စိမ့်ဝင်ထားသနည်း၊ မိန်း–ယောက်ျား သဘောနှစ်ဖက်ဖြစ်သော လောကကို ဘုရားစုံတွဲက မည်သို့ အုပ်စိုးကြသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ ဥပမန်ယူက ရှီဝနှင့် ရှီဝါ (မဟာဒေဝီ) ၏ သီရိမဒ်-ဝိဘူတိ (မဟာအာနုဘော်/အာနုဘော်တန်ခိုး) နှင့် အမှန်သဘောကို အပြည့်အစုံဖော်ပြ၍ မရနိုင်သဖြင့် အကျဉ်းချုပ်သာ ပြောမည်ဟု ဖြေသည်။ သူက ရှက္တိကို မဟာဒေဝီဟု သတ်မှတ်ပြီး ရှီဝကို ရှက္တိပိုင်ရှင်ဟု ဆိုကာ လှုပ်ရှားသည့်နှင့် မလှုပ်ရှားသည့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် သူတို့၏ ဝိဘူတိ၏ အစိတ်အပိုင်းသေးငယ် (လေရှ) သာ ဖြစ်ကြောင်း ထောက်ပြသည်။ ထို့နောက် စစ်မှန်မှုအမျိုးအစားများ—စိတ် (cit) နှင့် အစိတ် (acit)၊ သန့်ရှင်း/မသန့်ရှင်း၊ ပရ/အပရ—ကို ခွဲခြားပြီး စံသာရကို အပရ/မသန့်ရှင်းဘက်တွင် စိတ်သည် အစိတ်နှင့် ဆက်စပ်နေသည့် အစုအဖွဲ့နှင့် ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ သို့ရာတွင် ပရနှင့် အပရ နှစ်မျိုးလုံးသည် ရှီဝ–ရှီဝါ၏ သဘာဝအုပ်စိုးမှု (svāmya) အောက်တွင် ရှိကြောင်း၊ လောကသည် သူတို့အောက်တွင်ရှိပြီး သူတို့သည် လောကအောက်တွင် မဟုတ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ လနှင့် လရောင် မခွဲနိုင်သကဲ့သို့ ရှီဝသည် ရှက္တိမရှိလျှင် လောကတွင် ထင်ရှားသော အလင်းမဖြစ်နိုင်ဟု ဥပမာဖြင့် အဘေဒ (မကွဲပြားမှု) ကို အတည်ပြုကာ၊ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းမှုနှင့် ညီညွတ်မှု-နှစ်မျိုးတည်းဖြစ်မှု၏ သဘောတရားသို့ ဆက်လက် ဦးတည်စေသည်။
शिवस्य परापरब्रह्मस्वरूपनिर्णयः / Determination of Śiva as Higher and Lower Brahman
အဓ್ಯಾಯ ၅ တွင် ဥပမန်ယူက လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးပါဝင်သည့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် ဒေဝဒေဝ ရှိဝ၏ “ရုပ်သဏ္ဍာန်”(vigraha) ဖြစ်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ သို့သော် ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကြောင့် ချည်နှောင်ခံသတ္တဝါများ မသိမြင်နိုင်ကြသည်။ ထို့နောက် တစ်ခုတည်းသော သတ္တိတရားကို အမျိုးမျိုးသောစကားဖြင့် ဖော်ပြရခြင်းနှင့် အဗိကల్ప (avikalpa) အမြင့်ဆုံးအခြေအနေကို မသိမမြင်သေးသူများ၏ အနက်ဖွင့်အခက်အခဲကို ဆွေးနွေးသည်။ အပရ-ဗြဟ္မန်သည် ဓာတ်များ၊ အင်ဒြိယများ၊ အန္တಃကရဏ (antaḥkaraṇa) နှင့် အရာဝတ္ထုကဏ္ဍများ၏ စုပေါင်းဖြစ်ပြီး၊ ပရ-ဗြဟ္မန်သည် သန့်ရှင်းသော အသိစိတ် (cidātmaka) ဖြစ်သည်ဟု ခွဲခြားပြသည်။ “ဗြဟ္မန်” ကို အဓိပ္ပါယ်ရင်း (bṛhattva/bṛhaṇatva) ဖြင့် ရှင်းလင်းကာ နှစ်မျိုးစလုံးသည် ဗြဟ္မန်ကို အုပ်စိုးသော သခင် ရှိဝ၏ ပုံသဏ္ဍာန်များဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် စကြဝဠာကို ဝိဒ္ယာ/အဝိဒ္ယာ အခြေခံဖွဲ့စည်းမှုအဖြစ် ပြန်လည်သတ်မှတ်ပြီး၊ ဝိဒ္ယာသည် သတိရှိ၍ သစ္စာနှင့်ကိုက်ညီသော သိမြင်မှု၊ အဝိဒ္ယာသည် မသိစိတ်/အဇီဝအဖြစ် အမှားသဘောယူမှုဟု ဖော်ပြသည်။ ဘြာန္တိ (အမှား) နှင့် ယထာရ္ထ-သံဝိတ္တိ (မှန်ကန်သိမြင်မှု) ကို နှိုင်းယှဉ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ရှိဝသည် သတ် (sat) နှင့် အသတ် (asat) နှစ်ဖက်လုံး၏ အရှင်ဖြစ်၍ ထိုနှစ်မျိုးသော သတ်မှတ်ချက်များနှင့် သိမြင်မှုဆိုင်ရာ အကျိုးဆက်များကို အုပ်စိုးကြောင်း သတ်မှတ်သည်။
Śiva’s Freedom from Bondage and His Cosmic Support (शिवस्य अबन्धत्वं तथा सर्वाधिष्ठानत्वम्)
ဤအခန်းသည် ဥပမညု၏ သဒ္ဓမ္မရှင်းလင်းချက်ဖြစ်ပြီး၊ သီဝကို အပေါ်ယံသဘောတရားများဖြင့် မကန့်သတ်နိုင်ကြောင်း အပေါ်မူတည်၍ ဖော်ပြသည်။ သီဝသည် အာဏဝ၊ မာယီယ၊ ပရာကృత၊ စိတ်ဗေဒ၊ အာရုံခံ၊ ဓာတ်တရားနှင့် တန်မာတြာတို့အပါအဝင် မည်သည့်ချည်နှောင်မှုမျိုးမှ မခံရ။ ထို့ပြင် ကာလ၊ ကလာ၊ ဝိဒ္ယာ၊ နိယတိ၊ ရာဂ၊ ဒွေသ၊ ကမ္မ၊ ဝိပါကနှင့် သုခဒုက္ခတို့ကိုလည်း ပယ်ဖျက်သည်။ မိတ်/ရန်သူ၊ အုပ်ချုပ်သူ/နှိုးဆော်သူ၊ ဆရာ/အရှင်/ကာကွယ်သူ စသည့် ဆက်နွယ်သတ်မှတ်ချက်များကို ငြင်းပယ်ကာ သီဝ၏ လွတ်လပ်မှုနှင့် မအာရုံမူတည်မှုကို ထူထောင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သီဝသည် ပရမాత္မန်အဖြစ် အပြည့်အဝ မင်္ဂလာရှိပြီး၊ သက္တိအားဖြင့် မိမိသဘာဝ၌ တည်ကာ အလုံးစုံ၏ အခြေခံအထောက်အပံ့ (အဓိဋ္ဌာန) ဖြစ်သဖြင့် “သ္ထာဏု” ဟု မှတ်မိကြသည်။
शक्तितत्त्ववर्णनम् / Exposition of the Principle of Śakti
အဓ್ಯಾಯ ၇ တွင် ဥပမန်ယူက သီဝ၏ «သဘာဝတရားဖြစ်သော သက္တိ» ကို သဒ္ဓါတရားဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာအဖြစ် ဟောကြားသည်။ ထိုသက္တိသည် စကြဝဠာလုံးဆိုင်ရာ၊ အလွန်သိမ်မွေ့၍ အာနန္ဒ-သိမြင်မှုသဘောဖြစ်ကာ နေရောင်ကဲ့သို့ တစ်ခုတည်းလည်း ဖြစ်၊ အများအပြားလည်း ပေါ်ထွန်းသည်။ သက္တိ၏ မျိုးကွဲများမှာ အဆုံးမရှိ—အိစ္ဆာ(ဆန္ဒ)၊ ဉာဏ(အသိပညာ)၊ ကရိယာ(လုပ်ဆောင်မှု)—ဟု ဖော်ပြပြီး မီးမှ မီးစက်များ ထွက်သကဲ့သို့ ကောစမစ် အမျိုးအစားများသည် နាងထံမှ ထွက်ပေါ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဝိဒ္ယာ/အဝိဒ္ယာ၏ အုပ်စိုးသူများ၊ ပုရုෂများနှင့် ပရကృతిတို့သည် နាង၏ ကွင်းအတွင်းရှိပြီး မဟတ်မှစ၍ ဖြစ်ပေါ်သမျှသည် နាង၏ အကျိုးဖြစ်သည်။ သီဝကို «သက္တိမန်» ဟု ခေါ်ကာ သက္တိကို ဝေဒ/ရှရုတိ/စမရိတိ၊ သိမြင်မှု၊ တည်ငြိမ်မှုနှင့် သိ-လို-လုပ် အင်အားတို့၏ အခြေခံအဖြစ် တင်ပြသည်။ မာယာ၊ ဇီဝ၊ ပြောင်းလဲမှုများနှင့် သတ္/အသတ္ အားလုံးကို နាងက ပြန့်နှံ့ဖုံးလွှမ်းပြီး နား၏ လီလာသည် မောဟဖြစ်စေသလို လွတ်မြောက်စေသည်။ နားနှင့်အတူ စရဝေရှသည် စကြဝဠာကို မျိုးစုံ (၂၇ မျိုး) ဖြင့် ပြန့်နှံ့ကာ ဤသဘောကို နားလည်ခြင်းမှ မောက္ခ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။
शिवज्ञान-प्रश्नः तथा सृष्टौ शिवस्य स्वयमाविर्भावः (Inquiry into Śiva-knowledge and Śiva’s self-manifestation in creation)
အဓ್ಯಾಯ ၈ တွင် ကృష్ణသည် မောက္ခကိုပေးနိုင်သော ရှီဝသင်ကြားသည့် «ဝေဒသာရ» (vedasāra) ကို တိတိကျကျ ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုသည်။ ဤသဘောတရားသည် နက်နဲ၍ ကာကွယ်ထားသဖြင့် ဘက္တိမရှိသူ သို့မဟုတ် မပြင်ဆင်သေးသူ မရောက်နိုင်ကာ အဓိပ္ပါယ်အလွှာများစွာရှိသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ကృష్ణက ပူဇာ (pūjā) ကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်၊ အခွင့်အာဏာ (adhikāra) ရှိသူ မည်သူနည်း၊ ဉာဏ (jñāna) နှင့် ယောဂ (yoga) တို့၏ ဆက်နွယ်မှုကို မေးမြန်းသည်။ ဥပမညုက ဝေဒ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသော ရှိုင်ဝသဘောတရားကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြကာ ချီးမွမ်း/ကဲ့ရဲ့ စကားလုံးများမလိုဘဲ ချက်ချင်း ယုံကြည်မှုကို ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုပြီး အပြည့်အစုံ ချဲ့ထွင်ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် အနှစ်ချုပ်သာ ပြောမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် စကြဝဠာဖန်ဆင်းမှုသို့ လှည့်ကာ ဖန်ဆင်းမှုမပေါ်မီ ရှီဝ (Sthāṇu/Maheśvara) သည် အကြောင်းတရားအခြေခံဖြင့် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာပြီး နောက်တစ်ဆင့် ဒေဝတို့အနက် ပထမဆုံးဖြစ်သော ဘြဟ္မာကို ပေါ်ထွန်းစေသည်။ ဘြဟ္မာက မိမိ၏ ဒေဝဘုရားမူလကို မြင်ရသကဲ့သို့ မူလဘုရားကလည်း ပေါ်ထွန်းလာသော ဘြဟ္မာကို မြင်သည်ဟု ဆိုကာ ဖန်ဆင်းအာဏာသည် ရှီဝ၏ မူလကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းမှုမှ စတင်ကြောင်း အဆင့်အတန်းကို ထင်ရှားစေသည်။
योगाचार्यरूपेण शर्वावताराः (Śarva’s manifestations as Yoga-Teachers)
အဓ್ಯಾಯ ၉ တွင် ကృష్ణသည် ဥပမညုကို ရှာဝ (ရှီဝ) အကြောင်း မေးမြန်းသည်။ ယုဂများ လှည့်ပတ်ပြောင်းလဲသည့်အခါတိုင်း ရှီဝသည် ယောဂဆရာ (yoga-ācārya) အဖြစ် လှည့်ကွက်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာပြီး တပည့်များကိုလည်း တည်ထောင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဥပမညုက ဝါရာဟကလ္ပနှင့် အထူးသဖြင့် မနွန္တရာ ၇ (Manu ကာလ) အတွင်းရှိ ယောဂဆရာ ၂၈ ပါးကို ယုဂအစဉ်အတိုင်း စာရင်းပြုဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဆရာတစ်ပါးစီတွင် စိတ်ငြိမ်သက်သော တပည့် ၄ ယောက်ရှိကြောင်း ပြောပြီး Śveta မှစ၍ Śvetāśva၊ Śvetalohita၊ vikośa/vikeśa နှင့် Sanatkumāra အုပ်စု စသည့် အမည်စုများအထိ အစဉ်လိုက် ဖော်ပြသည်။ ဤအခန်းသည် ရှိုင်ဝယောဂ သင်ကြားပေးမှု၏ မျိုးဆက်စာရင်းတစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
श्रद्धामाहात्म्यं तथा देवीप्रश्नः (The Greatness of Śraddhā and Devī’s Question to Śiva)
အဓ್ಯಾಯ ၁၀ တွင် သင်ကြားရေးဆက်လက်ပုံစံဖြင့် ကృష్ణသည် ရှိဝဗေဒ (śiva-jñāna) ကို အထူးသိမြင်သူ အပမန်ယူ ရှင်ကို ချီးမွမ်းကာ “အမృత” ကဲ့သို့သော ရှိဝဉာဏ်ကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် မလုံလောက်သေးကြောင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် အပမန်ယူက မန္ဒရတောင်ပေါ်၌ မဟာဒေဝသည် ဒေဝီနှင့် အနီးကပ် သမาธိအတွင်း ထိုင်နေပြီး ဒေဝီများနှင့် ဂဏများ (gaṇa) ဝန်းရံနေသည့် မြင်ကွင်းကို ရှင်းပြသည်။ အခွင့်ကောင်းကို မြင်သော ဒေဝီက “အတ္မတတ္တဝ (ātma-tattva) တွင် မတည်ကြသူ၊ ဉာဏ်နည်းသော လူသားတို့သည် မဟာဒေဝကို မည်သို့ ရရှိနိုင်သနည်း” ဟု မေးသည်။ ဣရှ్వరက ကర్మကာန်၊ တပဿ၊ ဂျပ၊ အာသန၊ သဘောတရားဉာဏ်တို့ထက် śraddhā (ယုံကြည်သဒ္ဓါ) ကို ဦးစားပေးကာ သဒ္ဓါမရှိလျှင် အရာအားလုံးသည် ဘုရားသို့ နီးကပ်စေမနိုင်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် သဒ္ဓါကို ကိုယ့်ဓမ္မဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ကာ ကာကွယ်ရပြီး ဝဏ္ဏာရှရမ (varṇāśrama) စည်းကမ်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် အပြင်ပန်းကျင့်စဉ်များသည် အတွင်းသဒ္ဓါမရှိလျှင် မပြည့်စုံ၊ သဒ္ဓါသည် စည်းကမ်းရှိသော ဓမ္မရေးရာ-လူမှုရေး အစီအစဉ်ဖြင့် တည်ငြိမ်လာကာ ရှိဝ၏ ကရုဏာကို ရယူ၍ တွေ့မြင်၊ ထိတွေ့၊ ပူဇော်၊ စကားပြောနိုင်သည့် လမ်းကို ဖွင့်ပေးသည်။
भक्ताधिकारि-द्विजधर्म-योगिलक्षणवर्णनम् / Duties of Qualified Devotees and Marks of Yogins
သီဝက ဒေဝီအား ဗာဏ္ဏဓမ္မနှင့် အရည်အချင်းပြည့်ဝသော ဘက္တများ၊ ဒွိဇပညာရှင်များ လိုက်နာရမည့် စည်းကမ်းကို အကျဉ်းချုပ်ဟောကြားမည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအধ্যာယတွင် တစ်နေ့သုံးကြိမ် ရေချိုးခြင်း၊ အဂ္နိကာရျ၊ လိင်္ဂပူဇာကို အစဉ်လိုက်ပြုခြင်းတို့ကဲ့သို့ ပူဇာပုံမှန်မှုနှင့် ဒါန၊ ကရုဏာ၊ ဣရှ္ဝရဘဝ (ဘုရားကို အရှင်အဖြစ်မြင်ခြင်း) စသည့် လူမှု-ဘာသာရေးဂုဏ်သတ္တိများကို ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် အဟിംသာနှင့် သစ္စာတရားတို့ကဲ့သို့ သီလကန့်သတ်ချက်များ၊ စာသင်စာဖတ်၊ သင်ကြား၊ ရှင်းလင်းဟောပြော၊ ဘြဟ္မစရိယ၊ သြဝဏ (နားထောင်ခြင်း)၊ တပ၊ ချမာ၊ သောစ စသည့် ပညာရေးနှင့် တပသီအကျင့်များကိုလည်း စာရင်းပြုထားသည်။ မြင်သာသော အမှတ်အသားများအဖြစ် ရှိခါ၊ ဥပဝီတ၊ ဥရှ္ဏီရှ၊ ဥတ္တရီယ၊ ဘသ္မလိမ်းခြင်းနှင့် ရုဒ္ရాక్ష ပတ်ဆင်ခြင်း၊ ပရဝန်နေ့များတွင် အထူးပူဇာပြုခြင်း (အထူးသဖြင့် စတုရဒသီ) ကို ညွှန်ကြားသည်။ အစားအသောက်နှင့် သန့်ရှင်းမှုစည်းကမ်းများတွင် ကာလအလိုက် သတ်မှတ်ထားသော စားသောက်မှုနှင့် မသန့်/တားမြစ်အစားအစာများ (ဟောင်းနွမ်းအစားအစာ၊ အချို့သော သီးနှံ၊ မူးယစ်အရက်နှင့် ၎င်း၏ အနံ့တောင်) ကို ရှောင်ကြဉ်ရန် ပါဝင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယောဂီ၏ “လိင်္ဂ” (လက္ခဏာ) များဖြစ်သော ချမာ၊ ရှာန္တိ၊ သန္တောသ၊ သစ္စာ၊ အစတေယ၊ ဘြဟ္မစရိယ၊ သီဝကို သိမြင်ခြင်း၊ ဝိုင်ရာဂျ၊ ဘသ္မသေဝနာနှင့် အလုံးစုံကပ်ငြိမှုမှ ဆုတ်ခွာခြင်းတို့ကို အကျဉ်းချုပ်ကာ နေ့ခင်းဘက် ဆွမ်းခံစားသောက်ခြင်းကဲ့သို့ တင်းကျပ်သော အကျင့်ကိုလည်း ထည့်သွင်းသည်။ စုစည်းအားဖြင့် ဤအধ্যာယသည် ပြင်ပအကျင့်ပူဇာ၊ သီလသန့်ရှင်းမှုနှင့် ယောဂဆန်သော ကပ်ငြိမှုကင်းခြင်းကို ချိတ်ဆက်သည့် ရှိုင်ဝ စည်းကမ်းတရားဖြစ်သည်။
पञ्चाक्षर-षडक्षरमन्त्र-माहात्म्यम् | The Greatness of the Pañcākṣara/Ṣaḍakṣara Mantra
အဓ್ಯಾಯ ၁၂ တွင် သီရိကృష్ణသည် ပဉ္စာက္ṣara မန္တရ၏ မဟာတန်ခိုးကို အမှန်တကယ် (tattvataḥ) ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုသည်။ ဥပမန်ယူက အချိန်အလွန်ရှည်လျားသော်လည်း အပြည့်အစုံဖော်ပြခြင်း မတိုင်းတာနိုင်ကြောင်းဆိုပြီး အကျဉ်းချုပ်ပုံစံဖြင့် သင်ကြားသည်။ ဤအခန်းသည် မန္တရ၏ အာဏာကို ဝေဒနှင့် Śivāgama နှစ်ဖက်လုံးတွင် အတည်ပြုပြီး Śiva-ဘက္တများအတွက် ရည်မှန်းချက်အားလုံးကို ပြီးမြောက်စေသော ပြည့်စုံသည့် ကိရိယာဟု ဖော်ပြသည်။ စာလုံးအနည်းငယ်သာရှိသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်ကြွယ်ဝ၍ ဝေဒ၏ အနှစ်သာရ၊ မောက္ခပေးနိုင်သော၊ သေချာတိကျသော၊ အတွင်းသဘောအရ Śiva ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်ဟု ချီးမွမ်းသည်။ ထို့ပြင် ဒေဝတားဆန်၍ siddhi ပေးနိုင်ကာ သတ္တဝါတို့၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်သော်လည်း နက်နဲပြီး မရှုပ်ထွေးသည့် အဓိပ္ပါယ်ရှိကြောင်း ဆိုသည်။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် မန္တရပုံစံကို «namaḥ śivāya» ဟု ထုတ်ဖော်ကာ အဓိက (ādya) မန္တရဟု သတ်မှတ်သည်။ အရေးကြီးသော သဘောတရားမှာ ekākṣara «oṃ» ကို Śiva ၏ အလုံးစုံပျံ့နှံ့တည်ရှိမှုနှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး Īśāna နှင့် pañcabrahma အစုနှင့် ဆက်နွယ်သော တစ်လုံးစာ အနုသဘောတရားများကို မန္တရအစဉ်အတွင်း ထည့်သွင်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မန္တရသည် အညွှန်းနှင့် အညွှန်းခံ အရာတစ်ခုတည်းဖြစ်ပြီး vācyavācaka-bhāva (အသံ–အဓိပ္ပါယ် တစ်သားတည်း) အရ Śiva သည် pañcabrahma-tanu အဖြစ် အနု ṣaḍakṣara အတွင်း တည်ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။
पञ्चाक्षरीविद्यायाḥ कलियुगे मोक्षोपायः | The Pañcākṣarī Vidyā as a Means of Liberation in Kali Yuga
အဓ್ಯಾಯ ၁၃ သည် သဒ္ဓမ္မဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးပွဲအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ဒေဝီက ကလိယုဂ၏ အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းဖော်ပြသည်။ အချိန်က “ကလုသိတ” (အညစ်အကြေးကပ်) ဖြစ်၍ ကျော်လွှားရန်ခက်ကာ ဓမ္မကို လျစ်လျူရှုကြပြီး ဝර්ဏာශ්ရမ စည်းကမ်းကျင့်ဝတ်များ ပျက်ယွင်းကာ လူမှု–ဘာသာရေး အကျပ်အတည်းဖြစ်၍ ဂုရု–ရှিষယ သင်ကြားပို့ချမှုလည်း ချိုးဖောက်ခံရသည်။ ထိုကန့်သတ်ချက်များအောက်တွင် ရှိဝ၏ ဘက္တများ မောက္ခရနိုင်မည်နည်းဟု မေးရာ ဣရှ္ဝရက မိမိ၏ “ပရမာ ဝိဒျာ” ဖြစ်သော နှလုံးကို ပျော်ရွှင်စေသည့် ပဉ္စာက္ෂရီ မန္တရကို အားကိုးရန် ညွှန်ကြားပြီး ဘက္တိဖြင့် အတွင်းဘဝကို ပုံဖော်သူသည် ကလိယုဂတွင်ပင် လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ပြဿနာကို ထပ်မံတင်းကျပ်စေ၍ လူတို့သည် စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ်၏ အပြစ်များကြောင့် ကမ္မအတွက် မသင့်တော်နိုင်သကဲ့သို့ “ပတိတ” (ကျဆုံးသူ) ဖြစ်နိုင်ပြီး လုပ်သမျှသည် နరకသို့သာ ဦးတည်မလားဟု မေးသည်။ ရှိဝက မြေပြင်တွင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုထားသော ကတိကို အတည်ပြုပြီး ကျဆုံးသူ ဘက္တတောင် ဤဝိဒျာဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ပြန်လည်ကြေညာကာ ကာကွယ်ထားသော “ရဟಸ್ಯ” ကို ထုတ်ဖော်သည်—မန္တရနှင့်အတူ ဘုရားပူဇော်ခြင်း (စမမန္တရက ပူဇာ) သည် အဆုံးအဖြတ်ပေးသော ကယ်တင်ရေး အင်အားဖြစ်သည်။ အခန်း၏ လမ်းကြောင်းမှာ ကလိယုဂ ခွဲခြမ်းချက် → ပူဇာ/သီလ မစွမ်းနိုင်မှု → မန္တရ-ဘက္တိ ဖြေရှင်းချက် → ဘုရားကတိအာမခံ → ကျဆုံးသူများအတွက် မန္တရပူဇာ အာဏာပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
मन्त्रसिद्ध्यर्थं गुरुपूजा–आज्ञा–पौरश्चर्यविधिः / Guru-Authorization, Offerings, and Puraścaraṇa for Mantra-Siddhi
အဓ್ಯಾಯ ၁၄ တွင် မန္တရ-စိဒ္ဓိ (mantra-siddhi) ရရှိရန် ရှိုင်ဝ (Śaiva) နည်းလမ်းတိကျစွာ ဖော်ပြသည်။ ဣရှ္ဝရက အာဇ္ဉာ (ājñā) မရှိဘဲ၊ ကရိယာ (kriyā) မမှန်ဘဲ၊ သဒ္ဓါ (śraddhā) မရှိဘဲ၊ ထို့ပြင် သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာ/ပူဇာအလှူ မပါဘဲ ဂျပ (japa) ပြုလျှင် နိဿဖလ (အကျိုးမရှိ) ဟု ဆိုသည်။ သာသနာခံသည် တတ္တဝေဒိ (tattvavedit) ဖြစ်ပြီး သီလဂုဏ်နှင့် သမาธိကျင့်စဉ်ရှိသော ဂုရု/အာစာရျထံသို့ ဘာဝ-ရှုဒ္ဓိ (bhāvaśuddhi) ဖြင့် ချဉ်းကပ်ကာ စကား၊ စိတ်၊ ကိုယ်၊ ငွေကြေးတို့ဖြင့် ဝန်ဆောင်မှု ပြုရမည်။ ဂုရုပူဇာကို ဆက်တိုက်ပြု၍ စွမ်းအားအလိုက် ရက်ရောစွာ အလှူပေးရန်၊ ငွေကြေးလိမ်လည်ခြင်း (vittaśāṭhya) ကို တားမြစ်ထားသည်။ ဂုရုကျေနပ်သော် သာသနာခံသည် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသောရေ၊ မင်္ဂလာပစ္စည်းများဖြင့် သန့်စင်ကာ သင့်တော်စွာ အလှဆင်ပြီး သန့်ရှင်းသောနေရာ (မြစ်ကမ်း၊ ပင်လယ်ကမ်း၊ နွားတဲ၊ ဘုရားကျောင်း၊ သန့်အိမ်) နှင့် အပြစ်ကင်းသော တိသီ၊ နက္ခတ်၊ ယောဂ အချိန်တွင် ပူဇာပြုရမည်။ ထို့နောက် ဂုရုက အသံထွက်မှန်ကန်စွာ “အမြင့်မားသော မန္တရ” ကို ပေးအပ်၍ အာဇ္ဉာ ချီးမြှင့်သည်။ မန္တရနှင့် အမိန့်ရပြီးနောက် သာသနာခံသည် puraścaraṇa စနစ်အတိုင်း အရေအတွက်သတ်မှတ်ထားသော ဂျပကို စည်းကမ်းတကျ (ထိန်းချုပ်မှု၊ အစားအသောက်ကန့်သတ်မှု စသည်) ဆောင်ရွက်ရမည်။ အဆုံးတွင် puraścaraṇa ပြီးစီးပြီး နေ့စဉ် ဂျပကို ထိန်းသိမ်းသူသည် စိဒ္ဓ ဖြစ်ကာ အောင်မြင်မှုကို ပေးနိုင်ပြီး အတွင်းစိတ်၌ သီဝနှင့် ဂုရုကို အမြဲသတိရခြင်းပေါ် အခြေခံသည်ဟု ဆိုသည်။
शिवसंस्कार-दीक्षानिरूपणम् (Śivasaṃskāra and the Typology of Dīkṣā)
ဤအခန်းသည် မန္တရ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် အသုံးချနည်းကို မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ သီရိကృష్ణက «Śivasaṃskāra» ကို တိတိကျကျ ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ဥပမညုက saṃskāra သည် pūjā နှင့် ဆက်စပ်သည့် သာသနာရေးကျင့်စဉ်များကို လုပ်ဆောင်ခွင့်ပေးသော အခမ်းအနားဖြစ်ပြီး ṣaḍadhvan ကို သန့်စင်ကာ ဉာဏ်ပညာကို ပေးအပ်၍ pāśa ချည်နှောင်မှုကို လျော့နည်းစေသဖြင့် dīkṣā ဟုလည်း ခေါ်ကြောင်း သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် Śivāgama အရ dīkṣā ကို Śāṃbhavī၊ Śāktī၊ Māṃtrī ဟူ၍ သုံးမျိုး ခွဲခြားသည်။ Śāṃbhavī သည် ဂုရုမှတဆင့် ချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်နိုင်ပြီး မျက်စိကြည့်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ စကားပြောခြင်းဖြင့်တောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ကာ tīvrā နှင့် tīvratarā ဟူ၍ pāśa ပျော်ကွယ်မှုအဆင့်အလိုက် ခွဲသည်။ tīvratarā သည် ချက်ချင်း ငြိမ်းချမ်းမှု/မုက္ခကို ပေးပြီး tīvrā သည် ဘဝတစ်လျှောက် သန့်စင်စေသည်။ Śāktī dīkṣā သည် ဉာဏ်ပညာသယ်ဆောင်သော အင်အားဆင်းသက်မှုဖြစ်၍ ဂုရုက ယောဂနည်းနှင့် «ဉာဏ်မျက်စိ» ဖြင့် သင်တန်းသား၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်စေသည်။
समयाह्वय-संस्कारः — Rite of ‘Samayāhvaya’ and the Preparatory Layout (Maṇḍapa, Vedi, Kuṇḍas, Maṇḍala, Śiva-kumbha)
အဓ್ಯಾಯ ၁၆ တွင် ဥပမညုက မင်္ဂလာနေ့၊ သန့်ရှင်း၍ အပြစ်အနာမရှိသောနေရာ၌ စတင်ပြုလုပ်ရမည့် «သမယာဟ္ဝယ-သံစ్కာရ» (samayāhvaya-saṃskāra) ကို ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် မြေပြင်စစ်ဆေးခြင်း (bhūmi-parīkṣā) ကို အနံ့၊ အရောင်၊ အရသာ စသည့် လက္ခဏာများဖြင့် ပြုလုပ်ပြီး၊ သီလ္ပိ-ရှာစတြာ စံနှုန်းအတိုင်း မဏ္ဍပကို တည်ဆောက်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဝေဒီကို တည်ပြီး ကုဏ္ဍများကို အရှေ့၊ အနောက် စသည့် အဋ္ဌဒိသာအတိုင်း စီစဉ်ကာ အီရှာန (အရှေ့မြောက်) ဘက်သို့ အထူးအစီအစဉ်ထားပြီး၊ လိုလျှင် အနောက်ဘက်တွင် အဓိကကုဏ္ဍတစ်ခု ထားနိုင်သည်။ ဝေဒီကို မိုးကာ၊ အလံ၊ ပန်းကုံးတို့ဖြင့် အလှဆင်ပြီး၊ အလယ်တွင် အရောင်မှုန့်ဖြင့် မင်္ဂလာမဏ္ဍလကို ရေးဆွဲသည်။ ချမ်းသာသူများသည် ရွှေရောင်/အနီရောင် အဖိုးတန်မှုန့်များကို သုံးနိုင်သော်လည်း ဆင်းရဲသူများအတွက် စင်ဒူရ၊ ဆန်/ရှာလီ သို့မဟုတ် နီဝါရမှုန့်တို့ဖြင့် အစားထိုးနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြ၍ ပူဇော်ပွဲဝင်ရောက်နိုင်မှုကို အဆင့်လိုက် ခွင့်ပြုထားသည်။ လောတပ်မဏ္ဍလ၏ အချိုးအစား (လက်တစ်လက် သို့မဟုတ် လက်နှစ်လက် တိုင်းတာ)၊ ကဏ္ဏိကာ၊ ကေသရာနှင့် ပွင့်ချပ်အရွယ်အစားတို့ကို သတ်မှတ်ပြီး အီရှာနဘက်တွင် အထူးတင်မြှောက်အလှဆင်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သီးနှံ၊ နှမ်း၊ ပန်းနှင့် ကုရှမြက်တို့ကို ဖြန့်ချပြီး အမှတ်အသားပြည့်စုံသော ရှီဝ-ကుంభကို ပြင်ဆင်ကာ အနောက်ပိုင်းက အာဝဟနနှင့် နောက်ဆက်တွဲကర్మများသို့ ကူးပြောင်းစေသည်။
षडध्व-शुद्धिः (Purification of the Six Adhvans / Sixfold Cosmic Path)
အဓ್ಯಾಯ ၁၇ တွင် ဥပမညုက ဂုရုသည် သင်တန်းသား၏ အရည်အချင်းနှင့် အခွင့်အာဏာ (yogyatā/adhikāra) ကို စိစစ်ပြီးမှသာ ချည်နှောင်မှုအားလုံးမှ လွတ်မြောက်ခြင်း (sarva-bandha-vimukti) အတွက် ṣaḍadhvā-śuddhi ကို သင်ကြား/ကျင့်သုံးစေရမည်ဟု ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် အဓွဝန် ခြောက်ပါး—kalā, tattva, bhuvana, varṇa, pada, mantra—ကို ပေါ်ထွန်းမှု၏ အဆင့်လိုက် “လမ်းကြောင်း” အဖြစ် အစဉ်လိုက် သတ်မှတ်ပြသည်။ Nivṛtti မှ စတင်သော kalā ငါးပါးကို ရှင်းလင်းပြီး ကျန်အဓွဝန် ငါးပါးသည် ထို kalā များဖြင့် ပျံ့နှံ့ဖုံးလွှမ်းထားကြောင်း ဆိုသည်။ tattvādhvan ကို Śiva-tattva မှ Bhūmi အထိ ၂၆ ဆင့်အဖြစ် ရေတွက်ကာ သန့်စင်၊ မသန့်စင်၊ ရောနှော ဟူ၍ လက္ခဏာပြုသည်။ bhuvanādhvan သည် Ādhāra မှ Unmanā အထိ (ခွဲခြားချက်များမပါ) ၆၀ ဟု ဖော်ပြသည်။ varṇādhvan ကို ရုဒြရူပ အက္ခရာ ၅၀ ဟု ဆိုပြီး padādhvan သည် ခွဲခြားမှုများစွာရှိသည်။ mantrādhvan သည် အမြင့်ဆုံး vidyā ဖြင့် ပျံ့နှံ့ထားပြီး၊ ဥပမာအဖြစ် tattva များ၏ အရှင် Śiva ကို tattva အတွင်း မရေတွက်သကဲ့သို့ mantra-nāyaka ကိုလည်း mantrādhvan အတွင်း မရေတွက်ကြောင်း ပြောသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဓွဝန်ခြောက်ပါး၏ အမှန်တကယ် သိမြင်မှုနှင့် “ဖုံးလွှမ်းသူ–ဖုံးလွှမ်းခံ” (vyāpaka–vyāpya) တရားကို မသိလျှင် adhva-śodhana အတွက် မသင့်တော်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် လက်တွေ့ကျင့်စဉ်မတိုင်မီ အဓွဝန်၏ သဘောနှင့် ဖုံးလွှမ်းမှုဖွဲ့စည်းပုံကို နားလည်ရမည်ဟု အလေးပေးသည်။
Maṇḍala–Pūjā–Homa Krama (Maṇḍala Worship and Homa Sequence for the Disciple)
အဓ್ಯಾಯ ၁၈ တွင် အာစာရျ၏ အမိန့်အောက်၌ မဏ္ဍလပူဇာနှင့် ဟോമ အစီအစဉ်ကို တိတိကျကျ ဖော်ပြသည်။ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် သစ္စာတော်ခံသည် လက်အုပ်ချီ၍ သမาธိဖြင့် ရှိဝမဏ္ဍလသို့ ချဉ်းကပ်သည်။ ဂုရုသည် မဏ္ဍလကို မျက်စိပိတ်ခြင်း (netrabandhana) အဆင့်ထိ ဖွင့်ပြပြီး၊ သစ္စာတော်ခံက ပုಷ္ပာဝကိရဏ (ပန်းချ) ပြုလုပ်သည်။ ပန်းကျရာနေရာကို အညွှန်းလက္ခဏာအဖြစ်ယူကာ ဂုရုက သစ္စာတော်ခံ၏ အမည်/တာဝန်ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ ထို့နောက် နိရ္မာလျမဏ္ဍလသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ဣရှာန (ရှီဝ) ကို ပူဇာပြု၍ ရှီဝမီး (śivānala) တွင် အဟုတိများ ဆက်ကပ်သည်။ မကောင်းသောအိပ်မက်မြင်ပါက မူလမန္တရ (mūla-vidyā) ဖြင့် ၁၀၀/၅၀/၂၅ ကြိမ် ဟോമပြုကာ အပြစ်အနာကို သက်သာစေသည်။ ထို့နောက် ဆံထုံးထိပ်တွင် ကြိုးချည်ပြီး ချလွှတ်ခြင်းကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာလက္ခဏာများ၊ nivṛtti-kalā နှင့် ဆက်စပ်သော ādhāra-pūjā ကို ထည့်သွင်းကာ နောက်ဆုံး Vāgīśvarī ပူဇာနှင့် ဟോമအစီအစဉ်ဖြင့် ပြီးစီးသည်။ ဂုရု၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ yojana နှင့် ခွင့်ပြု mudrā များကြောင့် သစ္စာတော်ခံသည် sarva-yoniṣu အားလုံးတွင် တပြိုင်နက် ဝင်ရောက်နိုင်သကဲ့သို့ အတ္တလက္ခဏာနှင့် အရည်အချင်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်သည်။
साधक-दीक्षा तथा मन्त्रसाधन (Puraścaraṇa and the Discipline of the Mantra-Sādhaka)
အဓ್ಯಾಯ ၁၉ တွင် ဂုရုက အရည်အချင်းပြည့်ဝသော သာဓကကို တည်ထောင်ကာ ရှိုင်ဝ ဝိဒ္ယာ/မန္တရကို ပေးအပ်သင်ကြားပုံကို လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ဥပမန်ယူက မဏ္ဍလအတွင်း ပူဇော်ခြင်း၊ ကုမ္ဘ၌ တင်သွင်းတည်ဆောက်ခြင်း၊ ဟိုးမ (မီးပူဇော်)၊ သင်တန်းသားကို နေရာချခြင်းနှင့် အစပြုအဆင့်များကို ယခင်ဖော်ပြသည့် အစီအစဉ်အတိုင်း ပြီးစီးစေခြင်းတို့ကို ရှင်းလင်းသည်။ ဂုရုသည် အဘိသေက ပြုလုပ်ပြီး “အမြင့်ဆုံး မန္တရ” ကို တရားဝင် ပေးအပ်ကာ ပုಷ္ပာမ္ဗု (ပန်းရေ) ကို ကလေး/သင်တန်းသား၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ထည့်ပေးသည့် ထိတွေ့ပူဇော်နည်းဖြင့် ဝိဒ္ယောပဒေသကို အဆုံးသတ်သည်။ မန္တရသည် ပရမေဋ္ဌင် (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာကြောင့် ယခုလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံးတွင် အောင်မြင်မှုများ ပေးနိုင်သည်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ ရှီဝ၏ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် ဂုရုက သာဓနာနှင့် ရှီဝယောဂကို သင်ကြားသည်။ သာဓကသည် ဝိနိယောဂကို ဂရုစိုက်ကာ မန္တရ-သာဓနာကို လေ့ကျင့်ပြီး ထိုစည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်မှုကို မူလမန္တရ၏ ပုရశ္ଚရဏ ဟု ခေါ်သည်။ မုမုက္ရှု (လွတ်မြောက်ရေးရှာသူ) အတွက် အလွန်အကျွံ ပူဇော်ရေး အားထုတ်မှု မလိုအပ်သော်လည်း ပြုလုပ်ခြင်းသည် မင်္ဂလာဖြစ်ကြောင်းလည်း ဆိုထားသည်။
शिवाचार्याभिषेकविधिः / Rite of Consecrating a Śiva-Teacher (Śivācārya Abhiṣeka)
အဓ್ಯಾಯ ၂၀ တွင် သံစ్కာရဖြင့် သန့်စင်ပြီး ပာရှုပတဝ్రတကို လိုက်နာသော သင်တန်းသားကို ယောဂ/ပူဇာအရည်အချင်းနှင့် ကိုက်ညီစွာ Śivācārya အဖြစ် တင်မြှောက်သည့် အဘိသေက အစီအစဉ်ကို ဖော်ပြသည်။ “ယခင်ကဲ့သို့” မဏ္ဍလကို တည်ဆောက်ကာ ပရမေရှ್ವರကို ပူဇာပြုခြင်းမှ စတင်သည်။ ကလശ ၅ လုံးကို အရှေ့/ရှေ့ဘက်၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက်နှင့် အလယ်တွင် တည်ထားပြီး Śaiva ကလာများကို သတ်မှတ်သည်—အရှေ့တွင် Nivṛtti၊ အနောက်တွင် Pratiṣṭhā၊ တောင်တွင် Vidyā၊ မြောက်တွင် Śānti၊ အလယ်တွင် Parā။ ထို့နောက် ရက္ခာကာကွယ်ရေး၊ dhainavī မုဒြာ၊ မန္တရဖြင့် ကလശသန့်စင်ခြင်းနှင့် pūrṇāhuti အထိ အလှူပူဇာများကို အစဉ်အလာအတိုင်း ဆောင်ရွက်သည်။ သင်တန်းသားကို ခေါင်းမဖုံးဘဲ မဏ္ဍလအတွင်းသို့ ခေါ်ယူကာ mantra-tarpaṇa စသည့် ကြိုတင်လုပ်ငန်းများ ပြီးစီးစေသည်။ ဆရာသည် သင်တန်းသားကို အဘိသေကအတွက် ထိုင်စေပြီး sakalīkaraṇa (ပြည့်စုံစေခြင်း) ကို ပြုကာ ကလာ ၅ ပါးရုပ်ကို ချည်နှောင်/ထင်ရှားစေပြီး Śiva ထံသို့ အခမ်းအနားဖြင့် “လွှဲအပ်” သည်။ အဘိသေကကို Nivṛtti ကလശမှ စ၍ အစဉ်လိုက် ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် “Śiva ၏လက်” ကို ခေါင်းပေါ်တင်ကာ Śivācārya အဖြစ် တရားဝင် အမိန့်ပေးတင်မြှောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပူဇာဆက်လက်ပြုကာ ဟောမ ၁၀၈ ကြိမ် ပြုလုပ်ပြီး အဆုံးပေါ် pūrṇāhuti ဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။
शिवाश्रम-नित्यनैमित्तिककर्मविधिः / Śaiva Āśrama-Duties: Daily and Occasional Rites (Morning Purity & Bath Procedure)
အဓ್ಯಾಯ ၂၁ တွင် ကృష్ణသည် သီဝ၏ ကိုယ်တိုင်သော သာස්တရအရ Śaiva-āśrama အကျင့်သမား၏ တာဝန်များကို နိတျယကမ္မနှင့် နိုင်မိတ္တိကကမ္မ ခွဲခြား၍ တိတိကျကျ ရှင်းပြရန် မေးမြန်းသည်။ ဥပမညုက မနက်ခင်း လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ပြောသည်—အရုဏ်တက်ချိန် ထ၍ သီဝနှင့် အမ္ဗာ(Śakti) ကို သမားတော်စိတ်ဖြင့် သတိပြုကာ တိတ်ဆိတ်ရာတွင် ကိုယ်ခန္ဓာလိုအပ်ချက်များ ပြုလုပ်သည်။ ထို့နောက် śauca ဖြင့် သန့်စင်ခြင်း၊ သွားသန့်စင်ခြင်းနှင့် သွားတံမရှိသော်လည်းကောင်း လပြက္ခဒိန်အချို့နေ့များတွင် မသုံးရသော်လည်းကောင်း အစားထိုးနည်းများ၊ ရေဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပါးစပ်ဆေးခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်သည်။ ထို့ပြင် “vāruṇa snāna” ရေသန့်ပွဲငုပ်ချိုးခြင်းကို မြစ်၊ ကန်၊ ရေကန်၊ အိမ်တွင် ပြုလုပ်နိုင်သကဲ့သို့ ငုပ်ချိုးပစ္စည်းကို ကိုင်တွယ်ပုံ၊ အပြင်အညစ်အကြေး ဖယ်ရှားပုံ၊ မြေမှုန့်(mṛd) ဖြင့် သန့်စင်ပုံနှင့် ငုပ်ချိုးပြီးနောက် သန့်ရှင်းရေးတို့ကို ဖော်ပြသည်။ သန့်ဝတ်စုံဝတ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်သန့်စင်ခြင်းကို အလေးထားသည်။ ထို့အပြင် ဗြဟ္မစာရီ၊ တပသ္ဝီ၊ မုဆိုးမ စသည့် အုပ်စုများသည် အနံ့သာရေချိုးခြင်းနှင့် အလှဆင်သဘောရှိသော အကျင့်များကို ရှောင်ရန် ကန့်သတ်ထားသည်။ ငုပ်ချိုးအစီအစဉ်ကိုလည်း ပွဲတော်သဘောဖြင့်—upavīta ဝတ်၍ śikhā ချည်ကာ ရေထဲဝင်၊ ācamanā ပြု၊ ရေထဲတွင် “tri-maṇḍala” ထား၊ ရေအောက်တွင် မန္တရဇပ ပြု၍ သီဝကို သတိရကာ နောက်ဆုံး သန့်ရေဖြင့် ကိုယ်တိုင် အဘိသေက ပြုခြင်းဖြင့်—နေ့စဉ်ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို မန္တရအခြေပြု Śaiva ဝိနယအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။
न्यासत्रैविध्य-भूतशुद्धि-प्रक्रिया (Threefold Nyāsa and the Procedure of Elemental Purification)
အဓ್ಯಾಯ ၂၂ တွင် ဥပမညုက နျာသ (nyāsa) ကို ကမ္ဘာလောက၏ လည်ပတ်မှုနှင့် ကိုက်ညီသော သုံးမျိုးသော စည်းကမ်းအဖြစ် ရှင်းလင်းသည်—စ្ថိတိ (တည်ငြိမ်စေခြင်း), ဥတ္ပတ္တိ (ပေါ်ထွန်းဖန်ဆင်းခြင်း), သံဟෘတိ (ပြန်လည်သိမ်းယူပျောက်ကွယ်ခြင်း)။ ပထမဦးစွာ အာရှရမ (ဂೃಹသ္ထ, ဗြဟ္မစာရီ, ယတိ, ဝါနပရස්ထ) အလိုက် နျာသကို ခွဲခြားပြီး စ្ថိတိ-နျာသနှင့် ဥတ္ပတ္တိ-နျာသ၏ ဦးတည်ရာ/အစဉ်အလာကို သတ်မှတ်ကာ သံဟෘတိကို ပြန်လှန်အစဉ်အလာဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် အက္ခရာ/ဝဏ္ဏများကို ဘိန္ဒုနှင့်အတူ ထားခြင်း၊ လက်ချောင်းနှင့် လက်ဖဝါးတွင် ရှိဝကို တင်သွင်းခြင်း၊ ဒသဒိဂ် (တစ်ဆယ်ဦးတည်ရာ) အပေါ် အස්တြ-နျာသ ပြုခြင်း၊ ဓာတ် ၅ နှင့် တူညီသော ကလာ ၅ ကို သမาธိပြုခြင်းတို့ကို နည်းပညာဆန်စွာ ဖော်ပြသည်။ ကလာများကို သုက္ခမကိုယ်၏ ဗဟိုများ—နှလုံး, လည်ချောင်း, တာလု, မျက်ခုံးကြား, ဗြဟ္မရန္ဓ္ရ—တွင် တည်စေပြီး သက်ဆိုင်ရာ ဘီဇမန်တရဖြင့် “ချည်ကပ်” သည်; သန့်စင်မှုကို ပဉ္စာက္ခရီ-ဝိဒျာ ဂျပဖြင့် ထောက်ပံ့သည်။ ယောဂအဆင့်တွင် ပရာဏကို ထိန်းချုပ်၍ အස්တြ-မုဒြာဖြင့် ဘူတဂရန္ထိကို ဖြတ်တောက်ကာ သုရှုမနာမှတစ်ဆင့် အတ္တကို ဗြဟ္မရန္ဓ္ရမှ ထွက်စေ၍ ရှိဝ-တေဇနှင့် ပေါင်းစည်းစေသည်။ ထို့နောက် လေဖြင့် ခြောက်သွေ့စေခြင်း၊ ကာလာဂ္နိဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေခြင်း၊ ကလာများကို ပြန်လည်သိမ်းယူခြင်းနှင့် “အမృత-ပလாவန” (အမృతရည်ဖြင့် လွှမ်းမိုးခြင်း) တို့ဖြင့် မန္တရဖွဲ့ ကိုယ် (ဝိဒျာ-မယ ကိုယ်) ကို ပြန်တည်ဆောက်သည်။ နိဂုံးတွင် ကရ-နျာသ, ဒေဟ-နျာသ, အင်္ဂ-နျာသ, အဆစ်အမြစ်များတွင် ဝဏ္ဏ-နျာသ, ဆဋ္ဌအင်္ဂ-နျာသနှင့် ဒိဂ္ဗန္ဓတို့ကို ဖော်ပြပြီး အတိုချုံးနည်းလည်း ပေးထားသည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကိုယ်-အတ္တ သန့်စင်၍ ရှိဝဘဝသို့ ရောက်ကာ ပရမေရှွရကို မှန်ကန်စွာ ပူဇော်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
पूजाविधान-व्याख्या (Pūjāvidhāna-vyākhyā) — Exposition of the Procedure of Worship
အဓ್ಯಾಯ ၂၃ တွင် ဥပမညုက သီဝ၏ သင်ကြားချက်ကို သီဝာသို့ ပေးအပ်ထားသည့် pūjā-vidhāna ကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြသည်။ အတွင်းယာဂ (ābhyantara-yāga) ကို ပြီးစီးပြီး မီးပူဇော်ပွဲ အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် အဆုံးသတ်နိုင်ကာ ထို့နောက် အပြင်ယာဂ (bahir-yāga) သို့ ဆက်လက်သွားရန် အစီအစဉ်ကို ရှင်းလင်းသည်။ စိတ်ကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို သန့်စင်ခြင်းကို အလေးထားပြီး၊ ထို့နောက် ဓျာနပြုကာ အတားအဆီးဖယ်ရှားရန် ဝိနာယက (Vināyaka) ကို တရားဝင်ပူဇော်သည်။ ထို့ပြင် တောင်ဘက်နှင့် မြောက်ဘက်တွင် ရှိသည့် နန္ဒီဿ နှင့် သုယဿ စသည့် အစောင့်အရှောက်များကို စိတ်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုကာ၊ သင့်လျော်သော အာသန (āsana)—စင်္ဟာသန/ယောဂအာသန သို့မဟုတ် “တတ္တဝ သုံးပါး” ဖြင့် သန့်ရှင်းသော ကြာပန်းအာသန—ကို တည်ဆောက်သည်။ ထိုအာသနပေါ်တွင် စာမ္ဘာ သီဝကို အလွန်မြင့်မြတ်သော အလှဆင်ထားသည့် လက်လေးဖက်၊ မျက်စိသုံးလုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် မြင်ကွင်းဖန်တီးကာ varada/abhaya မုဒြာ၊ mṛga နှင့် ṭaṅka ကို ကိုင်ဆောင်၍ မြွေအလှဆင်နှင့် အပြာလည်တောက်ပမှုကို ထင်ရှားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် (ရွေးယူထားသော အပိုင်းအတွင်း) သီဝ၏ ဘယ်ဘက်ရှိ မဟေဿဝရီသို့ ဓျာနကို ဦးတည်စေပြီး သီဝ–သက္တိ ပူးတွဲပူဇော်သဘောတရားကို ဖော်ညွှန်းသည်။
पूजास्थानशुद्धिः पात्रशोधनं च — Purification of the Worship-Space and Preparation of Ritual Vessels
အဓ್ಯಾಯ ၂၄ တွင် ရှိဝပူဇာအတွက် သန့်ရှင်းသင့်တော်သော ပတ်ဝန်းကျင်တည်ဆောက်ပုံကို အစဉ်လိုက်ဖော်ပြသည်။ ဥပမန်ယူက (၁) မူလမန္တရဖြင့် ရေဖျန်းကာ ပူဇာနေရာကို သန့်စင်ပြီး စန္ဒနရေမွှေးဖြင့် စိုစွတ်သော ပန်းများကို တင်ခြင်း၊ (၂) အစတြမန္တရဖြင့် အတားအဆီး (ဝိဃ္န) ဖယ်ရှားပြီး အဝဂုဏ္ဍနနှင့် ဝර්မကာကွယ်မှု ပြုကာ အစတြကို အရပ်မျက်နှာများသို့ ချထား၍ ပူဇာကွင်းကို သတ်မှတ်ခြင်း၊ (၃) ဒರ್ಭာမြက်ခင်းချ၍ ရေဖျန်းသန့်စင်ကာ ပစ္စည်းအိုးခွက်အားလုံးနှင့် ဒြဗျ-သုဒ္ဓိ (ပစ္စည်းသန့်စင်) ပြုခြင်းကို ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် (၄) ပရောက္သဏီ၊ အရ္ဃျ၊ ပါဒျ၊ အာစမနီယ ဟူသော အိုးခွက် ၄ မျိုးကို သတ်မှတ်ပြီး လျော်၊ ရေဖျန်း၊ “ရှိဝရေ” ဖြင့် သန့်မြတ်စေသည်။ (၅) သတ္တု၊ ရတနာ၊ အနံ့အရသာ၊ ပန်း၊ သီးနှံ၊ ရွက်နှင့် ဒರ್ಭာ စသည့် မင်္ဂလာပစ္စည်းများ ထည့်သွင်းရန် ဆိုသည်။ (၆) အိုးခွက်၏ လုပ်ဆောင်ချက်အလိုက် ထည့်စရာကို ခွဲခြားကာ ရေချိုးရေနှင့် သောက်ရေအတွက် အေးမြသင်းပျံ့သော အနံ့များ၊ ပါဒျအတွက် ဥရှီရနှင့် စန္ဒန၊ အဲလာနှင့် ကမ္ဖော်ကဲ့သို့ အမှုန့်အနံ့များ၊ အရ္ဃျတွင် ကုရှာအဖျား၊ အက္ခတ၊ မုယော/ဂျုံ/နှမ်း၊ ဂီ၊ မတ်စတာ၊ ပန်းနှင့် ဘဟ္သ္မ ထည့်ရန် ဖော်ပြသည်။ အဓ್ಯಾಯ၏ အဓိကသဘောတရားမှာ နေရာ → ကာကွယ်မှု → အိုးခွက် → ရေ → ပူဇာပစ္စည်း ဟူသော အစဉ်လိုက် သန့်မြတ်စေခြင်းဖြင့် ပူဇာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် သာသနာရေးသင့်တော်မှုကို အာမခံခြင်း ဖြစ်သည်။
आवरणपूजाविधानम् / The Procedure of Āvaraṇa (Enclosure) Worship
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဥပမန်ယူက ယခင်က “မပြည့်စုံသေး” ဟုဆို၍ ပူဇာအတွက် နည်းပညာဆိုင်ရာ ဖြည့်စွက်ချက်ကို ဖော်ပြသည်။ ဟဝိစ်ပူဇာ (အဟုတိ)၊ မီးအလင်းပူဇာ၊ နီရာဇနာတို့နှင့် ဆက်စပ်၍ အာဝရဏ-အာရ္စနာ (ဝန်းပတ်ပူဇာ) ကို မည်သည့်အချိန်၊ မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်ကို ရှင်းလင်းထားသည်။ ပူဇာအစီအစဉ်သည် သီဝ (နှင့် သီဝါ) ကို ဗဟိုထားပြီး ပထမဝန်းအတွက် မန္တရရွတ်ဆိုခြင်းမှ စ၍ အပြင်ဘက်သို့ တစ်ဝန်းချင်း တိုးချဲ့ကာ ဦးတည်ရာအလိုက် တည်နေရာချထားသည်။ အိုင်ရှာနျ၊ ပူရ္ဝ၊ ဒက္ခိဏ၊ ဥတ္တရ၊ ပශ්ချိမ၊ အာဂ္နေယ စသည့် ဦးတည်ရာအစဉ်ကို ရေတွက်ပြပြီး အတွင်းဆုံး “ဂರ್ಭ-အာဝရဏ” ကို မန္တရစုစည်းမှုအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ အပြင်ဝန်းတွင် လောက/ဒိက်ကာကွယ်သူများဖြစ်သော အိန္ဒြ (ရှကရ)၊ ယမ၊ ဝရုဏ၊ ကုဗေရ (ဓနဒ)၊ အဂ္နိ (အနလ)၊ နိရ္ရတိ၊ ဝါယု/မာရုတ နှင့် ဆက်စပ်သော ဒေဝတားများကို တင်ထားသည်။ လက်အုပ်ချီ၍ သက်သာစွာ ထိုင်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး “နမස්” ပုံစံဖြင့် နာမတော်များကို ခေါ်ဆိုပူဇာပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ စုစုပေါင်းအားဖြင့် ဤအခန်းသည် ကောစမိုလောဂျီအစီအစဉ်ကို သီဝ–သက္တိ ဗဟိုပတ်လည် လီတူဂျီအဆင့်လိုက် အစီအစဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသော ပူဇာမြေပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
पञ्चाक्षरमाहात्म्यम् / The Greatness of the Pañcākṣarī (Five-Syllable) Mantra
အဓ್ಯಾಯ ၂၆ တွင် ဥပမညု၏ သင်ခန်းစာအဖြစ်၊ သီဝမန်ထရားဘက္တိကို တပဿာ သို့မဟုတ် ယဇ္ဉာလမ်းကြောင်းများထက် အမြင့်ဆုံးဟု ချီးမြှောက်ထားသည်။ အစတွင် ဘြဟ္မဟတ္တယာ၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ ခိုးယူခြင်း၊ ဂုရု၏အိပ်ရာကို ဖောက်ဖျက်ခြင်း၊ မိဘသတ်ခြင်း၊ သူရဲကောင်း သို့မဟုတ် သန္ဓေသားသတ်ခြင်း စသည့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကို ဖော်ပြပြီး၊ ပရမကာရဏဖြစ်သော သီဝကို «ပဉ္စာက္ခ္သရီ» မန်ထရားဖြင့် ပူဇော်ပါက အပြစ်များသည် အဆင့်လိုက် သန့်စင်ကာ ၁၂ နှစ်အတွင်း အစီအစဉ်တကျ လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် သီဝဘက္တိတစ်ခုတည်းကို အခြေခံ၍ အာရုံခံအင်္ဂါများကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ ဘိက္ခာဖြင့် အသက်မွေးခြင်းကဲ့သို့ နည်းပါးသော်လည်း စည်းကမ်းရှိသော ဘဝပုံစံကို အကောင်းဆုံးဟု သတ်မှတ်ကာ “ကျဆုံးသူ” ဟု ခေါ်ခံရသူတောင် လုံလောက်ကြောင်း ပြောသည်။ ထို့ပြင် ရေတစ်မျိုးတည်းစားခြင်း၊ လေတစ်မျိုးတည်းဖြင့် နေရခြင်း စသည့် ပြင်းထန်သော ဝရတများသည် သီဝလောကသို့ ရောက်မည်ဟု မသေချာသော်လည်း၊ ပဉ္စာက္ခ္သရီဘက္တိဖြင့် တစ်ကြိမ်ပူဇော်ခြင်းတောင် မန်ထရား၏ ဂౌရဝအာနိသင်ကြောင့် သီဝ၏ အဘောဒ်သို့ ရောက်စေနိုင်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တပဿာနှင့် ယဇ္ဉာ (ဒက္ခိဏာအဖြစ် ဥစ္စာအားလုံးပေးလှူသော်လည်း) သီဝမူရတိပူဇာနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ကြောင်း၊ ပဉ္စာက္ခ္သရီဖြင့် ပူဇော်သူသည် ချည်နှောင်ခံရသော်လည်း နောက်တစ်ချိန် လွတ်မြောက်ကာ အပြစ်မှ ကင်းစင်ကြောင်း သံသယမလိုဟု အတည်ပြုသည်။ ရုဒြ/မရုဒြ သီချင်းပုံစံများ၊ ဆဋ္အက္ခရာ၊ စုက္တမန်ထရား စသည့် မန်ထရားပုံစံကွဲများကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုသော်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ သီဝဘက္တိပင် ဖြစ်သည်။
अग्निकार्य-होमविधिः (Agnikārya and Homa Procedure)
အဓ್ಯಾಯ ၂၇ တွင် ဥပမညုက အဂ္နိကာရျ—ပူဇော်မီးကို တည်ထောင်၍ သန့်စင်ကာ မဟာဒေဝအား ဟောမဖြင့် ပူဇော်သည့် နည်းလမ်းကို လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအဖြစ် ရှင်းလင်းတင်ပြသည်။ အစတွင် ကုဏ္ဍ (မီးကန်), စထဏ္ဍိလ (ပြင်ဆင်ထားသော မြေပြင်), ဝေဒီ (ပူဇော်ပလ္လင်) သို့မဟုတ် သံအိုး/ကောင်းမွန်သော အသစ်မြေခွက် စသည့် ခွင့်ပြုရာနေရာနှင့် အထည်အလိပ်များကို သတ်မှတ်သည်။ ဗိဓာနအတိုင်း မီးတည်ပြီး စံစ్కာရများ ပြီးစီးလျှင် မဟာဒေဝကို ပူဇော်ကာ အာဟုတိများ ဆက်လက်ထည့်သွင်းရမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကုဏ္ဍအရွယ်အစား (ဟஸတ ၁ သို့ ၂), ပုံသဏ္ဍာန် (ဝိုင်း/စတုရန်း), ဝေဒီနှင့် မဏ္ဍလ တည်ဆောက်ပုံ၊ အလယ်တွင် အဋ္ဌဒလအမ္ဗုဇ (ပန်းကန် ၈ ပွင့်) ထားပုံနှင့် အင်္ဂုလဖြင့် အမြင့်တိုင်းတာပုံ (၂၄ အင်္ဂုလ = ကရ/ဟஸတ ၁) ကို ဖော်ပြသည်။ မေခလာ ၁ မှ ၃ လွှာအထိ ဝိုင်းပတ်ခါးပတ်များ၊ မြေသားတည်ဆောက်မှုကို လှပခိုင်မာစေရန်၊ ယောနိပုံစံအမျိုးမျိုးနှင့် တည်နေရာ/ဦးတည်ချက်တို့ကိုလည်း ညွှန်ကြားသည်။ ကုဏ္ဍ/ဝေဒီကို နွားချေးနှင့် ရေဖြင့် လိမ်းသန့်စင်ခြင်း၊ မဏ္ဍလကို နွားချေးရေဖြင့် ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ကို ဆိုပြီး အချို့သော အိုးအရွယ်အစားများမှာ တိတိကျကျ မသတ်မှတ်ကြောင်းလည်း ဖော်ပြသည်။ စုစည်း၍ မဟာဒေဝကို အဓိကထားသော ရှိုင်ဝဟောမအတွက် ပူဇော်ပုံ-တည်ဆောက်ပုံ အပြည့်အစုံသော လမ်းညွှန်ဖြစ်သည်။
नैमित्तिकविधिक्रमः (Occasional Rites and Their Procedure)
အဓ್ಯಾಯ ၂၈ တွင် ဥပမညုက သီဝအာရှရမကို လိုက်နာသူများအတွက် «နိမိတ္တိက» (အခါအားလျော်စွာ) ဝတ္တရားများကို သီဝရှာစတြာအတည်ပြုထားသော လမ်းစဉ်အပေါ် အခြေခံ၍ စည်းကမ်းတကျ ဖော်ပြသည်။ သန့်ရှင်းသောအချိန်ကို အခမ်းအနားဇယားအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ လစဉ်နှင့် လဝက်စဉ် (အဋ္ဌမီ၊ စတုရ္ဒသီ၊ ပရဝန်နေ့များ) ကို အထူးပြု၍၊ အယနပြောင်းချိန်၊ ဗိသုဝ (ညီမျှနေ့) နှင့် နေ/လကြတ်ချိန်တို့တွင် ပူဇော်မှုကို တိုးမြှင့်ရန် ဆိုသည်။ ထို့ပြင် လစဉ်ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ရသော ဝတ္တရားတစ်ရပ်—ဘြဟ္မကူရ္စကို ပြင်ဆင်၍ သီဝကို အဘိသေကလုပ်၊ အစာရှောင်ပြီး ကျန်သည့်အရာကို သောက်သုံးခြင်း—ကို ဖော်ပြကာ ဘြဟ္မဟတ္ယာကဲ့သို့ ကြီးလေးသောအပြစ်များအတွက်တောင် ထူးကဲသော ပရాయရှ္စိတ္တဟု ချီးမွမ်းသည်။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် လ–နက္ခတ်ရာအလိုက် အခမ်းအနားနှင့် ဒါနများကို စာရင်းပြုသည်—ပေါုရှလတွင် ပုရှျနက္ခတ်ရာအောက် နီရာဇန; မာဃလတွင် မဂ္ဃာအောက် ဂျဃတ (နို့ဆီ) စောင်ဒါန; ဖာလ္ဂုနလနှောင်းပိုင်း မဟောৎসဝ စတင်ခြင်း; ချိုင်တြလ ပုဏ္ဏမီတွင် စိတ္ရာအောက် ဒိုလာ (လှည်း/လှုပ်ခတ်) ပူဇော်; ဝိုင်ရှာခလတွင် ဝိသာခာအောက် ပန်းပွဲ; ဇျေဋ္ဌလတွင် မူလာအောက် အေးမြရေခွက်/အိုးဒါန; အာရှာဍလတွင် ဥတ္တရာရှာဍ္ဍာအောက် ပဝိတြာရောပဏ; ရှရဝဏလတွင် မဏ္ဍလ ပြင်ဆင်ခြင်း; ထို့နောက် သတ်မှတ်နက္ခတ်ရာများအနီး ရေလောင်းကစားနှင့် ရေဖြန်းအဘိသေကပွဲများ။ စုစည်းအားဖြင့် ဤအခန်းသည် ဝ്രတ၊ ပူဇော်မှုတိုးမြှင့်ခြင်း၊ ဒါနနှင့် ပွဲတော်ပုံစံများကို ပေါင်းစည်းထားသော လိတုဂျီကယ် ပြက္ခဒိန်အညွှန်းဖြစ်သည်။
काम्यकर्मविभागः — Taxonomy of Kāmya (Desire-Motivated) Śaiva Rites
အဓ್ಯಾಯ ၂၉ တွင် သီရိကృష్ణက ဥပမညုကို မေးမြန်းသည်—ရှီဝဓမ္မကို လိုက်နာသူများ (śivadharmādhikāriṇaḥ) သည် ယခင်သင်ကြားပြီးသော နိတျ/နိမိတ္တိက ကర్తဝျများအပြင် ကာမျကర్మ (လိုအင်အခြေပြု ရှီဝပူဇာ/ကရိယာ) များရှိသလားဟု။ ဥပမညုက အကျိုးရလဒ်ကို အိုင်ဟိက (ဤလောက), အာမူෂ္မိက (နောက်လောက) နှင့် နှစ်မျိုးပေါင်းစပ်ဟူ၍ ခွဲခြားပြီး၊ လုပ်ဆောင်ပုံကို မော်ဒယ်အလိုက် ၅ မျိုး—(၁) ကရိယာမယ (ပူဇာ/ကရိယာ), (၂) တပဟ်မယ (တပသ), (၃) ဇပ–ဓျာနမယ (မန္တရဇပနှင့် ဓျာန), (၄) သర్వမယ (ပေါင်းစည်းလုပ်ဆောင်မှု) စသည်ဖြင့် ဖော်ပြကာ ကရိယာကို ဟောမ၊ ဒါန၊ အာရ္စနာ စသည့် အစဉ်လိုက်ဖြင့် ခွဲပြသည်။ ထို့နောက် ကရိယာသည် śakti (အရည်အချင်း/အာဏာပေးခြင်း) ရှိသူများအတွက်သာ အပြည့်အဝ အကျိုးပေးကြောင်း၊ śakti သည် ပရမಾತ္မန် ရှီဝ၏ အာဇ္ဉာ (အမိန့်/ခွင့်ပြုချက်) နှင့် တူကြောင်းကြောင့် ရှီဝ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ကိုင်ဆောင်သူက ကာမျကရိယာများကို ဆောင်ရွက်သင့်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ဖက်လုံး အကျိုးပေးသော ရိတုများကို Śaiva နှင့် Māheśvara တို့က အတွင်း/အပြင် အစဉ်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ကြောင်း မိတ်ဆက်သည်။ “ရှီဝ” နှင့် “မဟေရှ္ဝရ” သည် အဆုံးစွန် မကွာခြားသကဲ့သို့ Śaiva နှင့် Māheśvara လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် မခွဲခြားကြောင်း၊ Śaiva သည် ရှီဝကို အားကိုး၍ jñāna-yajña (ပညာယဇ္ဉ) ကို အဓိကထားသူ၊ Māheśvara သည် karma-yajña (ကရိယာယဇ္ဉ) ကို အဓိကထားသူဟု ရှင်းလင်းသည်။ ထို့ကြောင့် Śaiva သည် အတွင်းပိုင်း၊ Māheśvara သည် အပြင်ပိုင်းကို အလေးပေးသော်လည်း ရိတု၏ အခြေခံလုပ်ထုံးလုပ်နည်းမှာ တူညီပြီး အလေးပေးချက် (antar/bahiḥ) သာ ကွာခြားသည်။
द्वितीयतृतीयावरणपूजाक्रमः | The Sequence of the Second and Third Enclosure Worship (Āvaraṇa-pūjā)
အဓ್ಯಾಯ ၃၀ သည် ရှိုင်ဝ မဏ္ဍလပူဇာအတွင်း āvaraṇa-pūjā (အဝရဏပူဇာ) ကို နည်းပညာဆန်စွာ ရှင်းလင်းထားသည်။ အစတွင် ရှိဝနှင့် ရှိဝါ၏အနီး၌ ဟေရမ္ဗ ဂဏေရှ နှင့် စဏ္မုခ/စကန္ဒ (ကာရ္တိကေယ) ကို ဂန္ဓာ စသည့် ပူဇာပစ္စည်းများဖြင့် အရင်ဆုံး ပူဇာပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် ပထမအဝရဏကို Īśāna မှ စ၍ ဒిశအလိုက် လှည့်ပတ်ကာ တစ်ပါးချင်းစီကို သက်တိနှင့်တကွ (saśaktika) ပူဇာပြု၍ Sadyānta ထိ ပြီးစီးစေသည်။ ရှိဝနှင့် ရှိဝါ နှစ်ပါးစလုံးအတွက် ṣaḍaṅga (နှလုံး စသည်) ကို မီးဒిశနှင့် အခြားဒిశများအလိုက် တည်နေရာချ၍ ပူဇာပြုသည်။ Vāma မှ စသော ရုဒြ ၈ ပါးကို ၎င်းတို့၏ Vāmā-Śakti များနှင့်အတူ ဒిశလေးဖက်ပတ်လည်တွင် အစဉ်လိုက် ပူဇာပြုနိုင်ကြောင်းလည်း ဆိုသည်။ ပထမအဝရဏပြီးနောက် ဒုတိယအဝရဏတွင် ဒిశပတ္တ (dikpatra) ပေါ်၌ သက်တိနှင့်တကွ ရှိဝရုပ်ပုံများကို တင်ထားသည်—အရှေ့ Ananta၊ တောင် Sūkṣma၊ အနောက် Śivottama၊ မြောက် Ekanetra—ထို့ပြင် အလယ်ဒిశပတ္တများတွင် Ekarudra၊ Trimūrti၊ Śrīkaṇṭha၊ Śikhaṇḍīśa တို့နှင့် သက်တိ/တည်နေရာများကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ဒုတိယအဝရဏတွင် cakravartin မင်းများကို ပူဇာဝတ္ထုအဖြစ် ထည့်သွင်းပြီး တတိယအဝရဏတွင် Aṣṭamūrti ၈ မျိုးကို သက်တိများနှင့်အတူ ဂုဏ်ပြုသည်။ အနှုတ်ချုပ်အားဖြင့် ဤအဓ್ಯಾಯသည် အဝရဏအဆင့်လိုက်၊ ဒిశသဘောတရားနှင့် သက်တိမပါလျှင် တရားဝင်မပြည့်စုံကြောင်းကို ပြသသော ပူဇာမြေပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
पञ्चावरणमार्गस्थं योगेश्वरस्तोत्रम् (Pañcāvaraṇa-mārga Stotra to Yogeśvara Śiva)
အဓ್ಯಾಯ ၃၁ တွင် ဥပမညုသည် ကృష్ణအား မိန့်ကြား၍ pañcāvaraṇa-mārga ဟူသော အလွှာငါးဆင့်သော ပူဇော်နည်းအရ ယောဂေရှွရ ရှိဝအား ဆည်းကပ်သီချင်း (stotra) ကို ကြေညာသည်။ စာပိုဒ်များတွင် “ဇယ ဇယ” နှင့် “နမಃ” ဟူသော အောင်မြင်မင်္ဂလာစကားများ၊ ဂုဏ်နာမများဖြင့် ရှိဝကို စကြဝဠာ၏ တစ်ပါးတည်းသော အရှင်၊ သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်တရား၊ စကားနှင့် စိတ်ကူးထက်လွန်သော အမှန်တရားအဖြစ် ချီးမွမ်းသည်။ နိရဉ္ဇန (အညစ်မရှိ), နိရာဓာရ (အထောက်အထားမရှိသော်လည်း အားလုံးကို ထောက်ပံ့), နိစ္ကာရဏောဒယ (အကြောင်းမဲ့ ပေါ်ထွန်း), နိရန္တရပရာနန္ဒ (မပြတ်သော အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ), နိရ္ဝෘတိကာရဏ (ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် မောက္ခ၏ အကြောင်း) ဟူ၍ ဖော်ပြသည်။ ဤအခန်းသည် ရွတ်ဆိုပူဇော်ရန် လိတူဂျီတစ်ရပ်ဖြစ်သကဲ့သို့ သဘောတရားကို ချုပ်ဆိုထားပြီး၊ ဆည်းကပ်သူ၏ စိတ်ကို အလွှာလိုက် သတိပဋ္ဌာန်ဖြင့် ဦးတည်စေကာ ကမ္မပြည့်စုံမှုနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အကျိုးရလဒ်သို့ ပို့ဆောင်သည်။
मन्त्रसिद्धिः, प्रतिबन्धनिरासः, श्रद्धा-नियमाः (Mantra Efficacy, Removal of Obstacles, and the Role of Faith/Discipline)
အဓ್ಯಾಯ ၃၂ တွင် ဥပမညုက ကృష్ణအား မိန့်ကြားကာ “ဤလောကနှင့် နောက်လောက” နှစ်ပါးလုံးတွင် အောင်မြင်စေသော အကျင့်ကို အထွေထွေဖော်ပြပြီး၊ ဤဘဝအတွင်း ရရှိနိုင်သော ရှိုင်ဝ (Śaiva) အကျိုးတရားများကို ပူဇာ၊ ဟိုမ၊ ဇပ၊ ဓျာန၊ တပစ်၊ ဒါန တို့ပေါင်းစည်းသည့် စည်းကမ်းဖြင့် အထူးရှင်းလင်းသည်။ မန္တရ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို မှန်ကန်စွာ သိသူသည် အရင်ဆုံး မန္တရ-သံသာဓန (mantra-saṃsādhana) ဖြင့် မန္တရကို ပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ရမည်ဟု အစီအစဉ်တကျ သတ်မှတ်ပြီး၊ ထိုအခြေခံမရှိလျှင် ကర్మကိစ္စများ အကျိုးမပေါ်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် မန္တရ “စိဒ္ဓ” ဖြစ်ပြီးသားတောင် အဒೃષ્ટ အတားအဆီးကြီးများဖြစ်သော ပရတိဗန္ဓ (pratibandha) ကြောင့် အကျိုးတားဆီးနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အတားအဆီးလက္ခဏာများ ပေါ်လာလျှင် ပညာရှိသည် အလျင်အမြန် မလုပ်ဘဲ သကုနာ စသည့် နိမိတ်လက္ခဏာများကို စိစစ်ပြီး ပပျောက်ရေး ပရယာရှ္စိတ္တ (expiation) ကို ပြုလုပ်ရမည်ဟု အကြံပေးသည်။ မမှန်ကန်စွာ သို့မဟုတ် မောဟဖြင့် အခမ်းအနားများ ပြုလုပ်လျှင် အကျိုးမရဘဲ လူမှုရေးအရ ရယ်စရာဖြစ်မည်ဟု သတိပေးပြီး၊ မြင်သာသောအကျိုး (dṛṣṭa-phala) ကို မယုံကြည်ဘဲ လုပ်ခြင်းသည် śraddhā မရှိခြင်းဖြစ်၍ ယုံကြည်မှုမရှိသူ မရလဒ်မရဟု ဆိုသည်။ မအောင်မြင်ခြင်းသည် ဒေဝတာ၏ အပြစ်မဟုတ်ကြောင်း၊ သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းအတိုင်း လုပ်သူများက အကျိုးကို မြင်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အတားအဆီးဖယ်ရှားပြီးသော စာဓကသည် ယုံကြည်မှုနှင့် သဒ္ဓါဖြင့် လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ဆိုကာ၊ လိုလျှင် ဘြဟ္မစရိယနှင့် အစားအသောက်စည်းကမ်း (ညအချိန် ဟဝိရှျ၊ ပာယသ၊ သစ်သီး) ကို လိုက်နာ၍ စိဒ္ဓိရနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
केवलामुष्मिकविधिः — The Rite for Exclusive Otherworldly Attainment (Liṅga-Abhiṣeka and Padma-Pūjā Protocol)
ဥပမညုက အမုဿမိက (နောက်လောကအတွက်သာ) နည်းလမ်းဖြစ်သော အလွန်မြင့်မြတ်သည့် ဝတ်ပြုစည်းကမ်းကို ကြေညာပြီး သုံးလောကတွင် ယင်းနှင့်တူသော ကမ္မမရှိဟု ဆိုသည်။ ထိုဝတ်ကို ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရုဒြ၊ အိန္ဒြနှင့် လောကပာလများ၊ နဝဂြဟ (နေမှစ၍)၊ ဗြဟ္မဝိဒ် မဟာရ္ဓိများဖြစ်သော ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၊ ဝသိဋ္ဌ နှင့် ရှိဝဘက္တ ရှင်တော်များ (ရှွေတ၊ အဂஸ္တျ၊ ဒဓီစ) တို့ကလည်း ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြ၍ အာဏာတည်စေသည်။ နန္ဒီရှ္ဝရ၊ မဟာကာလ၊ ဘೃင်္ဂီရှ စသည့် ဂဏေရှ္ဝရများနှင့် ဒိုင်တျ၊ ရှေෂ နာဂကြီးများ၊ စိဒ္ဓ၊ ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ရက္ခသ၊ ဘူတ၊ ပိသာစ စသည့် အောက်လောက/အလယ်အလတ် အမျိုးအစားများထိ ပါဝင်သည်။ ဤဝတ်ကြောင့် သတ္တဝါတို့သည် မိမိသင့်တော်ရာ အဆင့်သို့ ရောက်ပြီး နတ်တို့သည် “နတ်” ဖြစ်လာကြောင်း၊ ဘြဟ္မာသည် ဘြဟ္မတ္ဝ၊ ဗိဿဏုသည် ဗိဿဏုတ္ဝ၊ ရုဒြသည် ရုဒြတ္ဝ၊ အိန္ဒြသည် အိန္ဒြတ္ဝ၊ ဂဏေရှသည် ဂဏေရှတ္ဝ ကို ရရှိကြောင်း ရေတွက်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် လိင်္ဂကို အဖြူစန္ဒနရနံ့ရေ (စီတ-စန္ဒန-တိုယ) ဖြင့် အဘိသေကလုပ်ခြင်း၊ အဖြူကြာပန်းဖြင့် ပူဇော်ခြင်း၊ ပရဏာမပြုခြင်း၊ အမှတ်အသားမှန်ကန်သော ပဒ္မာသန (ကြာပလ္လင်) တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကို ဆိုပြီး၊ အင်အားရှိလျှင် ရွှေ၊ ရတနာတို့ကို သုံးကာ ကြာပန်းအမျှင်ကွန်ယက် (ကေသရာဇာလ) အလယ်တွင် လိင်္ဂငယ်တစ်ခု ထားရန် ညွှန်ကြားသည်။
लिङ्गप्रतिष्ठा-माहात्म्यम् / The Greatness of Liṅga Installation
အဓ್ಯಾಯ ၃၄ တွင် လိင်္ဂ-ပရတိဋ္ဌာ (နှင့် ဘေရ/ရုပ်တုတည်ထောင်ခြင်း) ကို ချက်ချင်းအကျိုးပေးနိုင်သော ကုသိုလ်ကမ္မအဖြစ် ဖော်ပြပြီး နိတျယ၊ နိုင်မိတ္တိက နှင့် ကာမျ စိဒ္ဓိများကို ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဥပမညုက “လောကသည် လိင်္ဂပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်၍ အရာအားလုံးသည် လိင်္ဂ၌ တည်ရှိသည်” ဟူသော ကမ္ဘာဗေဒအယူကို ထောက်ပြကာ လိင်္ဂတည်ထောင်လျှင် တည်ငြိမ်မှု၊ စည်းကမ်းနှင့် မင်္ဂလာတို့ တည်မြဲလာသည်ဟု ရှင်းလင်းသည်။ ထို့နောက် ကృష్ణ၏ မေးခွန်းများကြောင့် လိင်္ဂသည် အဗျက္တ (မထင်ရှား) ဖြစ်ပြီး တြိဂုဏနှင့် ဆက်နွယ်သော မူလအရင်းအမြစ်၊ ပျက်သိမ်းခြင်း၏ သဘောတရား၊ အစမရှိ အဆုံးမရှိ၊ စကြဝဠာ၏ ဥပဒါန-ကာရဏ (ပစ္စည်းအကြောင်း) ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို ပရကృతိ/မာယာဆန်သော မူလမှ လှုပ်ရှားသည့်နှင့် မလှုပ်ရှားသည့် လောက ပေါ်ထွန်းလာပြီး သုဒ္ဓ/အသုဒ္ဓ/သုဒ္ဓာသုဒ္ဓ ခွဲခြားမှုမှ တော်ဝင်ဒေဝတားကြီးများကို ရှင်းပြသည်။ အခန်းသည် လိင်္ဂကို အပြည့်အဝအားထုတ်၍ တည်ထောင်ကာ ယခုဘဝနှင့် နောက်ဘဝ အကျိုးချမ်းသာရစေသည့် ပူဇော်နည်းနှင့်၊ ရှိဝ၏ အာဇ్ఞာအောက်တွင် အမှန်တရားကို ပြန်လည်အခြေချသည့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ လုပ်ရပ်ဟူသော မေတ္တာဗေဒကို တွဲဖက်တင်ပြသည်။
प्रणवविभागः—वेदस्वरूपत्वं लिङ्गे च प्रतिष्ठा (The Division of Oṃ, Its Vedic Forms, and Its Placement in the Liṅga)
အဓ್ಯಾಯ ၃၅ တွင် ပရဏဝ (Oṃ) ကို ဘြဟ္မန်/ရှီဝ၏ အဓိက သံလက္ခဏာနှင့် ဝေဒဗျာဒိတ်၏ မျိုးစေ့အဖြစ် နည်းပညာဆန်သော ဒဏ္ဍာရီ-သဘောတရားဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ဥပမန်ယူက ‘Oṃ’ ဟု အမှတ်အသားပြုသော တုန်ခါသံ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို ပြောကြားပြီး၊ ရဇသနှင့် တမသ၏ ဖုံးကွယ်အားကြောင့် ဘြဟ္မာနှင့် ဝိෂ္ဏုတို့ အစတွင် မနားလည်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အက္ခရာတစ်လုံးကို A, U, M (မात्रာ သုံးခု) နှင့် နာဒ (nāda) ဟု ခေါ်သော အရဓမात्रာ တစ်ခုပါဝင်သည့် လေးမျိုးအဖြစ် ခွဲခြမ်းသည်။ ထိုအသံအစိတ်အပိုင်းများကို လိင်္ဂ၏ နေရာသင်္ကေတနှင့် ဆက်စပ်ကာ A ကို တောင်ဘက်၊ U ကို မြောက်ဘက်၊ M ကို အလယ်၊ နာဒကို ထိပ်ခေါင်းတွင် ကြားရသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဝေဒများနှင့်လည်း A=ရိဂ်၊ U=ယဇုစ်၊ M=သာမန်၊ နာဒ=အထရဗန် ဟု တိုက်ဆိုင်စေသည်။ ထိုဆက်စပ်မှုများကို ဂုဏ်များ၊ ဖန်တီးရေးလုပ်ငန်းများ၊ တတ္တဝများ၊ လောကများ၊ ကလာ/အဓွန်းနှင့် စိဒ္ဓိဆန်သော အာနုဘော်များထိ ချိတ်ဆက်ကာ မန္တရ၊ ဝေဒနှင့် ကောသမိုစဖွဲ့စည်းပုံတို့သည် ရှီဝဒർശနအောက်တွင် အပြန်အလှန် အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုကြောင်း ပြသသည်။
लिङ्ग-बेर-प्रतिष्ठाविधिः / The Procedure for Installing the Liṅga and the Bera (Icon)
အဓ್ಯಾಯ ၃၆ တွင် ကృష్ణက သီဝက သင်ကြားသည့် လိင်္ဂနှင့် ဘေရ (တင်သွင်းထားသော ရုပ်တော်) အတွက် အကောင်းဆုံး ပရတိဋ္ဌာနည်းကို မေးမြန်းသည်။ ဥပမညုက အစဉ်လိုက် ညွှန်ကြားသည်—မကောင်းသည့်နေ့မဟုတ်ဘဲ လင်းလက်သော ပက္ခဝါတွင် မင်္ဂလာနေ့ရွေးခြင်း၊ သာသနာစာတမ်းအတိုင်း အရွယ်အစားဖြင့် လိင်္ဂပြုလုပ်ခြင်း၊ မြေကို စိစစ်ပြီး မင်္ဂလာနေရာရွေးခြင်း။ အစပိုင်း အုပစာရများပြုကာ ဂဏေရှပူဇာဖြင့် စတင်ပြီး နေရာသန့်စင်ကာ လိင်္ဂကို ရေချိုးရာသို့ ရွှေ့သည်။ ရွှေတံဖြင့် ကုင်ကူမ စသည့် အရောင်ဖြင့် ရှိလ္ပသတ်တရားအတိုင်း အမှတ်အသားရေးထိုးသည်။ လိင်္ဂနှင့် ပိဏ္ဍိကာကို မြေ-ရေဖျော်ရည်များနှင့် ပဉ္စဂဝျာဖြင့် သန့်စင်သည်။ ပီဋ္ဌာ/ဝေဒိကာနှင့်အတူ ပူဇာပြီးနောက် ဒေဝရေကန်သို့ ယူဆောင်ကာ အဓိဝါသ (အနားယူ၍ သက်ဝင်စေခြင်း) အတွက် တင်ထားသည်။ အဓိဝါသခန်းကို တိုရဏ၊ အကာအရံ၊ ဒರ್ಭကွင်း၊ ဒိသအရပ်၈ ဆင်များ၊ ဒိက്പာလ ကုမ္ဘ ၈ လုံးနှင့် အဋ္ဌမင်္ဂလ သင်္ကေတများဖြင့် ပြင်ဆင်ကာ ဒိက్పာလများကို ပူဇာသည်။ အလယ်တွင် ကျယ်ဝန်းသော ပီဋ္ဌာတင်၍ ကြာပန်းအာသန ပုံစံဖြင့် အမှတ်အသားပြုကာ တောက်ပသော/သစ်သားပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်သည်။
योगप्रकारनिर्णयः (Classification and Definition of Yoga)
အဓ್ಯಾಯ ၃၇ တွင် သီရိကృష్ణသည် “အလွန်ရှားပါးသော” ယောဂ (parama-durlabha) အကြောင်းကို အရည်အချင်း (adhikāra) အင်္ဂါ (aṅga) နည်းလမ်း (vidhi) ရည်ရွယ်ချက် (prayojana) နှင့် သေခြင်း၏ အကြောင်းရင်းခွဲခြမ်းမှုတို့ကို တိတိကျကျ မေးမြန်းသည်။ ထိုသို့ သိရှိခြင်းဖြင့် လေ့ကျင့်သူသည် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပျက်စီးခြင်းမှ ရှောင်နိုင်ပြီး ချက်ချင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရနိုင်မည်ဟု ဆိုသည်။ ဥပမညုက ယောဂကို ရှိုင်ဝသဘောအရ “အတွင်းစိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ပြီး စိတ်ကို သီဝ (Śiva) ထံ တည်ငြိမ်စွာ တင်ထားသော စိတ်ပြောင်းလဲမှု” ဟု သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် ယောဂကို အဆင့်လိုက် ၅ မျိုး ခွဲပြသည်—မန္တရယောဂ, စပရှယောဂ (prāṇāyāma နှင့် ဆက်စပ်), ဘာဝယောဂ, အဘာဝယောဂ နှင့် အထွတ်အထိပ် မဟာယောဂ။ မျိုးတစ်မျိုးစီတွင် မန္တရရွတ်ဆိုခြင်း၊ ပရాణထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ဘာဝသမားတော်စိတ်တည်ခြင်း၊ ပုံရိပ်ပျောက်ကွယ်၍ အမှန်တရားသို့ လျှောကျခြင်း စသည့် အထောက်အကူများဖြင့် အာရုံစူးစိုက်မှ စိတ်ကူးမဲ့ သမာဓိသို့ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်ကာ အမြင့်ဆုံး ယောဂသို့ ရောက်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
अन्तराय-उपसर्ग-विवेचनम् / Analysis of Yogic Obstacles (Antarāyas) and Upasargas
ဥပမညုသည် ယောဂကျင့်သူတို့ ကြုံတွေ့ရသော အန္တရာယ်အတားအဆီးများ (antarāya) ကို နည်းပညာဆန်စွာ ရှင်းလင်းပြောကြားသည်။ အဓိက အတားအဆီး ၁၀ မျိုး—ပျင်းရိခြင်း၊ ပြင်းထန်သောရောဂါ၊ မသတိမပြုခြင်း၊ လမ်းစဉ် သို့မဟုတ် ကျင့်ရာနေရာအပေါ် သံသယ၊ စိတ်မတည်ငြိမ်ခြင်း၊ သဒ္ဓါမရှိခြင်း၊ မှားယွင်းမြင်ခြင်း၊ ဒုက္ခဝေဒနာ၊ စိတ်ကျခြင်း၊ အာရုံဝတ္ထုများသို့ စိတ်လှုပ်ရှားပြန့်ကျဲခြင်း—ကို စာရင်းပြု၍ အဓိပ္ပါယ်များကို တိတိကျကျ သတ်မှတ်သည်။ ရောဂါကို ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ကမ္မအကြောင်းရင်းတို့ဖြင့် ခွဲခြမ်းပြီး၊ သံသယကို ရွေးချယ်စရာနှစ်ဖက်ကြား စိတ်သိမြင်မှုကွဲခြင်းဟု ဆိုသည်။ မတည်ငြိမ်မှုသည် စိတ်အခြေမတည်ခြင်း၊ သဒ္ဓါမရှိမှုသည် ယောဂလမ်း၌ bhāva မရှိသောသဘော၊ မှားယွင်းမြင်ခြင်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြောင်းပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုက္ခကို ādhyātmika (အတွင်းပိုင်း) ādhibhautika (သတ္တဝါ/ရုပ်ပိုင်း) ādhidaivika (ဒေဝ/ဓာတ်တရား) ဟူ၍ သုံးမျိုးခွဲသည်။ စိတ်ကျခြင်းသည် ဆန္ဒမပြည့်စုံမှုမှ ဖြစ်ပြီး၊ စိတ်ပြန့်ကျဲခြင်းသည် အရာဝတ္ထုမျိုးစုံသို့ စိတ်ပျံ့နှံ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအတားအဆီးများ ငြိမ်းသက်ပြီးနောက် ယောဂီသည် siddhi နီးကပ်ကြောင်း ပြသသော်လည်း မမှန်ကန်စွာယူဆလျှင် လမ်းလွဲစေနိုင်သော ဒေဝီ upasarga ၆ မျိုး—pratibhā (အလင်းပွင့်သဘော) śravaṇa (အထူးကြားနိုင်မှု) vārtā (သတင်းဆက်သွယ်မှု) darśana (မြင်ကွင်း/ဒർശန) āsvāda (အထူးအရသာ) vedanā (ထိတွေ့ခံစားမှုမြင့်မားခြင်း)—ကို ကြုံနိုင်သည်။ အခန်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ အတားအဆီးနှင့် အထူးလက္ခဏာများကို မှန်ကန်စွာသဘောပေါက်ကာ မောက္ခသို့ ဦးတည်စေခြင်းဖြစ်ပြီး အာဏာအံ့ဩမှုတွင် မကပ်မိစေရန် ဖြစ်သည်။
ध्यानप्रकारनिर्णयः / Determination of the Modes of Meditation (on Śrīkaṇṭha-Śiva)
အဓ್ಯಾಯ ၃၉ သည် သီရိကဏ္ဍ (ရှီဝ) ကို အလယ်ထားသော ဓျာနကို အဆင့်လိုက် လေ့ကျင့်ရသည့် နည်းပညာဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်ဖြစ်သည်။ ဥပမန်ယူက ယောဂီများသည် သီရိကဏ္ဍကို ဓျာနပြုကြသည်မှာ အမှတ်ရခြင်းသာဖြင့် ရည်မှန်းချက်များကို ချက်ချင်း ပြည့်စုံစေသောကြောင့်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အရာဝတ္ထုအထောက်အကူရှိသော စထူလ-ဓျာနကို စူක්ෂမနှင့် နိရ္ဝိသယ လမ်းကြောင်းများနှင့် ခွဲခြားဖော်ပြသည်။ ရှီဝကို တိုက်ရိုက် စိတ်ကူးတည်မြဲစွာ ဆင်ခြင်ခြင်းက စိဒ္ဓိအားလုံးကို ပေးနိုင်ပြီး အခြားရုပ်သဏ္ဍာန်များကို ဓျာနပြုသော်လည်း အတွင်းရည်ညွှန်းအဖြစ် ရှီဝ၏ ရုပ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသင့်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဓျာနကို ထပ်တလဲလဲ လေ့ကျင့်၍ တည်ငြိမ်မှုကို ဖြစ်စေသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ဟု ဖော်ပြပြီး စဝိသယမှ နိရ္ဝိသယသို့ ရွေ့လျားသည်။ “အရာမဲ့ ဓျာန” ကိုလည်း ဗုဒ္ဓိစန္တတိ (buddhi-santati) ဟူသော ဉာဏ်စီးဆင်းမှုက နိရာကာရ ကိုယ်သိမြင်မှုသို့ ဦးတည်ခြင်းဟု ပြန်လည်သတ်မှတ်သည်။ ထို့ပြင် စဘီဇ (အထောက်အကူ/မျိုးစေ့ရှိ) နှင့် နိရ္ဘီဇ (မျိုးစေ့မဲ့) ဓျာနကို ဖော်ပြကာ အစတွင် စဘီဇကို လေ့ကျင့်ပြီး အဆုံးတွင် နိရ္ဘီဇဖြင့် ပြည့်စုံသော အောင်မြင်မှုရရန် အကြံပြုသည်။ ပရာဏာယာမကလည်း သန္တိ (ငြိမ်းချမ်းမှု) စသည့် အဆင့်လိုက် အောင်မြင်မှုများကို ဖြစ်စေကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
अवभृथस्नान-तीर्थयात्रा-तेजोदर्शनम् | Avabhṛtha Bath, Tīrtha-Pilgrimage, and the Vision of Divine Radiance
အဓ್ಯಾಯ ၄၀ တွင် သင်ကြားချက်မှ ပူဇော်ပွဲအကောင်အထည်ဖော်ခြင်းနှင့် တီရ္ထယာတရာသို့ ကူးပြောင်းသည်။ စူတက ပြောသည်မှာ ဝါယုသည် ယာဒဝနှင့် ဥပမန်ယူနှင့် ဆက်စပ်သော ဉာဏယောဂကထာကို မုနိများထံ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နိုင်မိဿာရှိ ရှင်မုနိများသည် မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် စတြာပူဇော်ပွဲ၏ အဆုံးသတ် အဝဘෘထသ္နာန်ကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်ဖြင့် သရသွတီဒေဝီသည် ချိုမြိန်သန့်ရှင်းသော ရေရှိသည့် မင်္ဂလာမြစ်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းကာ ပူဇော်ပွဲပြီးစီးစေသည်။ မုနိများသည် ရေချိုးပြီး ယဇ္ဉကို အဆုံးသတ်ကြသည်။ ထို့နောက် ရှိဝနှင့် ဆက်နွယ်သော ရေဖြင့် ဒေဝတားများကို ပူဇော်ကာ အတိတ်ဖြစ်ရပ်များကို သတိရ၍ ဝါရာဏသီသို့ တီရ္ထယာတရာ ထွက်ကြသည်။ လမ်းတွင် ဟိမဝတ်မှ တောင်ဘက်သို့ စီးဆင်းသော ဘာဂီရသီ (ဂင်္ဂါ) ကို တွေ့၍ ရေချိုးကာ ဆက်လက်သွားကြသည်။ ဝါရာဏသီသို့ ရောက်လျှင် မြောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းသော ဂင်္ဂါတွင် ရေချိုးပြီး အဝိမုက္တေရှွရ လင်္ဂကို ဓမ္မနည်းအတိုင်း ပူဇော်ကြသည်။ ထွက်ခွာမည့်အခါ မိုးကောင်းကင်တွင် နေသန်းပေါင်းများစွာကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အရပ်အနှံ့ ပြန့်နှံ့သော အလွန်ထူးကဲသည့် ဒေဝီယ တေဇောကို မြင်ကြသည်။ ဖျာလိမ်းထားသော ပာရှုပတ စိဒ္ဓများ အများအပြားသည် ရာနှင့်ချီ လာရောက်ကာ ထိုတောက်ပမှုထဲသို့ ပေါင်းဝင်သွားကြပြီး ရှိုင်ဝအဆင့်မြင့်သော အောင်မြင်မှုနှင့် ရှိဝ၏ အလွန်တန်ခိုးရှိရာ တည်နေရာကို ညွှန်ပြသည်။
स्कन्दसरः (Skandasara) — तीर्थवर्णनम् / Description of the Skandasara Sacred Lake
အဓ್ಯಾಯ ၄၁ ကို စူတာ၏ ပုံပြင်ပြောကြားမှုဖြင့် စတင်ကာ တီရ္ထအခြေပြု ဖော်ပြချက်အဖြစ် ဆက်လက်တင်ပြသည်။ စကန္ဒသာရ အမည်ရှိ သန့်ရှင်းသော ရေကန်ကို သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ရေသည် ချိုမြိန်၊ အေးမြ၊ ကြည်လင်၍ လွယ်ကူစွာ ဝင်ရောက်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ကြည်လင်သော ကမ်းတန်းများ၊ ရာသီပန်းပွင့်များ၊ ကြာပန်းနှင့် ရေမြက်များ၊ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ လှိုင်းများဖြင့် “မြေပြင်ပေါ်က ကောင်းကင်” သဘောတရားကို ရိုက်ကူးထားသည်။ ထို့နောက် မုနိများနှင့် မုနိကူမာရများက စည်းကမ်းတကျ ရေချိုးခြင်း၊ ရေယူခြင်းကို ပြုလုပ်ကြပြီး ဘသ္မ၊ တြိပုဏ္ဍရ စသည့် ရှိုင်ဝ အကျင့်သင်္ကေတများ၊ အဖြူဝတ်စုံနှင့် အာစာရကို ထိန်းသိမ်းကြသည်။ ဂဋ၊ ကလသ၊ ကမဏ္ဍလု၊ ရွက်ပန်းကန် စသည့် ရေထည့်သယ်ယူကိရိယာများကို ဖော်ပြကာ မိမိအတွက်၊ အခြားသူများအတွက်၊ အထူးသဖြင့် ဒေဝတားများအတွက် သန့်ရေကို စုဆောင်းရသည့် ရည်ရွယ်ချက်များကို ရှင်းလင်းသည်။ ထိုသို့ သန့်မြတ်သော နေရာ→လိုက်နာရမည့် အကျင့်→တီရ္ထရေ၏ ပူဇော်ရေးစီးပွားကို ချိတ်ဆက်ကာ ကုသိုလ်၊ သန့်စင်မှုနှင့် ရှိဝဘုရားကို ဗဟိုထားသော ဘာသာရေးကို အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုသည်။