मन्त्रसिद्ध्यर्थं गुरुपूजा–आज्ञा–पौरश्चर्यविधिः / Guru-Authorization, Offerings, and Puraścaraṇa for Mantra-Siddhi

Verse 1

ईश्वर उवाच । आज्ञाहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनं वरानने । आज्ञार्थं दक्षिणाहीनं सदा जप्तं च निष्फलम् । आज्ञासिद्धं क्रियासिद्धं श्रद्धासिद्धं ममात्मकम् । एवं चेद्दक्षिणायुक्तं मंत्रसिद्धिर्महत्फलम्

ဣရှွရ မိန့်တော်မူသည်— «အလှမျက်နှာရှိသူမ၊ ဂုရု၏ အမိန့်ခွင့်မရှိဘဲ၊ သတ်မှတ်ထားသော ကရိယာမရှိဘဲ၊ ယုံကြည်ခြင်းမရှိဘဲ ပြုသော ဂျပ (မန္တရထပ်ရွတ်) သည် အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုနေသော်လည်း အကျိုးမရှိ။ ထို့အတူ ဂုရု၏ အမိန့်ကို ပြည့်စုံစေရန် ရည်ရွယ်၍ ပြုသော်လည်း ဒက္ခိဏာ (ပူဇာအလှူ) မပါလျှင်လည်း အကျိုးမရှိ။ သို့ရာတွင် အမိန့်ခွင့် ပြည့်စုံ၍ ကရိယာ ပြည့်စုံ၍ ယုံကြည်ခြင်း ပြည့်စုံလျှင် မန္တရသည် ငါ၏ သဘာဝတရားတည်းဟူ၍ ဖြစ်လာသည်။ ထိုသို့ ဒက္ခိဏာနှင့်လည်း တွဲဖက်ပါက မန္တရစိဒ္ဓိသည် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးကို ပေးသည်»။

Verse 3

उपगम्य गुरुं विप्रमाचार्यं तत्त्ववेदिनम् । जापितं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम् । तोषयेत्तं प्रयत्नेन भावशुद्धिसमन्वितः । वाचा च मनसा चैव कायेन द्रविणेन च

တတ္တဝကို သိမြင်သော အကျင့်ပြည့်ဝသည့် ဗြာဟ္မဏ အာချာရျ ဂုရုထံသို့ ချဉ်းကပ်၍၊ ဂျပတွင် တည်ကြည်ပြီး ကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံကာ သမาธိဓျာနယောဂ၌ အားထုတ်သူဖြစ်သော ထိုဆရာကို စိတ်ရင်းသန့်ရှင်းစွာ ကြိုးစား၍ ပျော်ရွှင်စေသင့်သည်။ စကားဖြင့်လည်း၊ စိတ်ဖြင့်လည်း၊ ကိုယ်ဖြင့်လည်း၊ ဥစ္စာပစ္စည်းဖြင့်လည်း ထိုဆရာကို လုံ့လဖြင့် ကျေနပ်စေပါစေ။

Verse 5

आचार्यं पूजयेद्विप्रः सर्वदातिप्रयत्नतः । हस्त्यश्वरथरत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च । भूषणानि च वासांसि धान्यानि च धनानि च । एतानि गुरवे दद्याद्भक्त्या च विभवे सति

အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုးပမ်း၍ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ဘက္တသည် အာစာရျ (ဝိညာဉ်ဆရာ) ကို ရိုသေကန်တော့ရမည်။ အင်အားရှိသော် ဘက္တဖြင့် ဆရာထံသို့ ဆင်၊ မြင်း၊ ရထား၊ ရတနာ၊ လယ်မြေ၊ အိမ်၊ အလှဆင်ပစ္စည်း၊ အဝတ်အထည်၊ စပါးနှံနှင့် ဥစ္စာတို့ကို လှူဒါန်းရမည်။

Verse 7

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः । पश्चान्निवेद्य स्वात्मानं गुरवे सपरिच्छदम् । एवं संपूज्य विधिवद्यथाशक्तित्ववंचयन् । आददीत गुरोर्मंत्रं ज्ञानं चैव क्रमेण तु

မိမိ၏ စစ်မှန်သော စိဒ္ဓိကို လိုလားသူသည် ငွေကြေးပစ္စည်းအပေါ် လိမ်လည်မှု မပြုရ။ ထို့နောက် မိမိကိုယ်ကို ပစ္စည်းအပါအဝင် ဂုရုထံ အပ်နှံကာ၊ မိမိစွမ်းအားကို မလွဲမှားအောင် မဖုံးကွယ်ဘဲ စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်လျက်၊ နောက်တစ်ဆင့်တွင် ဂုရုထံမှ မန္တရနှင့် လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ကို အစဉ်လိုက် လက်ခံရမည်။

Verse 9

एवं तुष्टो गुरुः शिष्यं पूजकं वत्सरोषितम् । शुश्रूषुमनहंकारं स्नातं शुचिमुपोषितम् । स्नापयित्वा विशुद्ध्यर्थं पूर्णकुंभघृतेन वै । जलेन मन्त्रशुद्धेन पुण्यद्रव्ययुतेन च

ဤသို့ဖြင့် ဂုရုသည် တစ်နှစ်တာ စေဝာပြုခဲ့သော၊ ပူဇော်ရေးတွင် တည်ကြည်သော၊ ဝန်ဆောင်မှုကို အာရုံစိုက်သော၊ အဟင်္ကာရမရှိသော၊ ရေချိုးပြီး သန့်ရှင်းကာ ဥပောသထ်ကို ထိန်းသိမ်းနေသော တပည့်ကို မြင်၍ ကျေနပ်တော်မူ၏။ သန့်စင်ခြင်းအတွက် အပြည့်ကုံဘမှ ဂhee နှင့် မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေကို ကုသိုလ်ပစ္စည်းများနှင့် ရောစပ်ကာ ရေချိုးစေတော်မူ၏။

Verse 11

अलंकृत्य सुवेषं च गंधस्रग्वस्त्रभूषणैः । पुण्याहं वाचयित्वा च ब्राह्मणानभिपूज्य च । समुद्रतीरे नद्यां च गोष्ठे देवालये ऽपि वा । शुचौ देशे गृहे वापि काले सिद्धिकरे तिथौ

အနံ့သာလိမ်းကာ ပန်းကုံးဆင်၍ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ တန်ဆာဆင်ရမည်။ ထို့နောက် ပုဏ္ယာဟ (puṇyāha) မင်္ဂလာပဋိပက္ခကို ဖတ်ကြားစေပြီး ဗြာဟ္မဏတို့ကို သင့်တော်သလို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။ ထို့ပြင် ပင်လယ်ကမ်းခြေ၊ မြစ်ကမ်း၊ နွားတဲ၊ ဒေဝालय (ဘုရားကျောင်း) သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသော နေရာတစ်ခုခု—even အိမ်တွင်ပင်—စိဒ္ဓိဖြစ်စေသော အချိန်နှင့် တိထိနေ့တွင် သီဝပူဇော်မှုကို စတင်ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 13

नक्षत्रे शुभयोगे च सर्वदोषविवर्जिते । अनुगृह्य ततो दद्याज्ज्ञानं मम यथाविधि । स्वरेणोच्चारयेत्सम्यगेकांते ऽतिप्रसन्नधीः । उच्चार्योच्चारयित्वा तमावयोर्मंत्रमुत्तमम्

နက္ခတ်နှင့် မင်္ဂလာယောဂများ အဆင်ပြေ၍ အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်သောအခါ၊ အရင်ဦးစွာ ကရုဏာတော်ကို ချီးမြှင့်ပြီးနောက်၊ သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ငါ၏ ဉာဏ်တရားကို ပေးအပ်သင့်သည်။ သီးသန့်နေရာ၌ အသံအနိမ့်အမြင့်မှန်ကန်စွာ၊ စိတ်အလွန်ကြည်လင်ငြိမ်းချမ်း၍ မှန်ကန်စွာ ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တိုင်ရွတ်ဆိုပြီး အခြားသူအားလည်း ရွတ်ဆိုစေကာ၊ ဂုရုနှင့် သင်တန်းသားတို့ နှစ်ဦးပိုင် အမြင့်မြတ်သော မန္တရကို လွှဲပြောင်းပေးရမည်။

Verse 15

शिवं चास्तु शुभं चास्तु शोभनो ऽस्तु प्रियो ऽस्त्विति । एवं दद्याद्गुरुर्मंत्रमाज्ञां चैव ततः परम् । एवं लब्ध्वा गुरोर्मंत्रमाज्ञां चैव समाहितः । संकल्प्य च जपेन्नित्यं पुरश्चरणपूर्वकम्

“ရှီဝ ဖြစ်ပါစေ၊ မင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ၊ တင့်တယ်လှပ ဖြစ်ပါစေ၊ ချစ်ခင်နှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်ပါစေ” ဟုဆို၍ ဂုရုသည် မန္တရကို ချီးမြှင့်ပြီး ထို့နောက် အာဏာတော်အမိန့်/ညွှန်ကြားချက်ကို ပေးရမည်။ ဂုရုထံမှ မန္တရနှင့် အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် စိတ်ကို စုစည်းထားသော साधक သည် သစ္စာကတိကို ချမှတ်ကာ နေ့စဉ် ဂျပ်ကို ပြုရမည်၊ ပူရရှ္စရဏ အစီအမံများကို အရင်ပြုလုပ်၍ စတင်ရမည်။ ဂုရု၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် စည်းကမ်းတကျ ဂျပ်ပြုခြင်းအားဖြင့် ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် သန့်ရှင်းမှုနှင့် မောက္ခကို ပေးတော်မူသော ပတိ—ရှီဝသခင်ထံသို့ ဦးတည်စေခံရသည်။

Verse 17

यावज्जीवं जपेन्नित्यमष्टोत्तरसहस्रकम् । अनन्यस्तत्परो भूत्वा स याति परमां गतिम् । जपेदक्षरलक्षं वै चतुर्गुणितमादरात् । नक्ताशी संयमी यस्स पौरश्चरणिकः स्मृतः

အသက်ရှိသမျှ နေ့စဉ် သီဝမန်ထရကို ၁၀၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ အခြားအရာမစွဲလမ်းဘဲ သီဝဘုရားတော်တည်းကို အာရုံတည်၍ အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်၏။ ထို့ပြင် မန်ထရအက္ခရာ တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကို လေးဆ တိုး၍ ဂရုတစိုက် ပြည့်စုံစေရမည်။ ညစာသာစား၍ စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်သူကို ပူရශ්ချရဏ (puraścaraṇa) ကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်သူဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 19

यः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजापी भवेत्पुनः । तस्य नास्ति समो लोके स सिद्धः सिद्धदो भवेत् । स्नानं कृत्वा शुचौ देशे बद्ध्वा रुचिरमानसम् । त्वया मां हृदि संचिंत्य संचिंत्य स्वगुरुं ततः

ပူရශ්ချရဏ (puraścaraṇa) ကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ နေ့စဉ်မပြတ် မန်ထရဂျပ်သူ ဖြစ်လာသူကို လောက၌ တူညီသူ မရှိ။ သူသည် စိဒ္ဓ (siddha) ဖြစ်လာပြီး အခြားသူတို့အားလည်း စိဒ္ဓိ ပေးနိုင်သူ ဖြစ်၏။ ရေချိုးပြီး သန့်ရှင်းသော နေရာ၌ ထိုင်ကာ စိတ်ကို ကြည်လင်တည်ငြိမ်စေ၍ ငါ့ကို နှလုံးအတွင်း၌ အာရုံပြုစဉ်းစားရမည်။ ထို့နောက် မိမိ၏ ဂုရုကိုလည်း ဆက်လက် အာရုံပြုစဉ်းစားရမည်။

Verse 21

उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वा मौनी चैकाग्रमानसः । विशोध्य पञ्चतत्त्वानि दहनप्लावनादिभिः । मन्त्रन्यासादिकं कृत्वा सफलीकृतविग्रहः । आवयोर्विग्रहौ ध्यायन्प्राणापानौ नियम्य च

မြောက်ဘက် သို့မဟုတ် အရှေ့ဘက် မျက်နှာမူ၍ မောနဖြင့် တိတ်ဆိတ်ကာ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း အာရုံစိုက်ထားရမည်။ ထို့နောက် အတွင်းပိုင်း “လောင်ကျွမ်းခြင်း” “ရေလွှမ်းသန့်စင်ခြင်း” စသည့် နည်းလမ်းများဖြင့် ဓာတ်ငါးပါးကို သန့်စင်ရမည်။ မန်ထရ-ညာသ (mantra-nyāsa) နှင့် ဆက်စပ်သော ကရိယာများကို ပြုလုပ်၍ သာသနာတော်ရုပ်ကို အကျိုးရှိစေပြီးနောက်၊ ပူဇော်သူနှင့် ဘုရားတော် တစ်လုံးတည်းဖြစ်သကဲ့သို့ အနှစ်သာရရှိသော နှစ်ပါး၏ ဒေဝရုပ်ကို ဓ్యာနပြုကာ၊ ပရာဏနှင့် အပာဏ (အသက်ရှင်စီးကြောင်း) ကိုလည်း ထိန်းညှိရမည်။

Verse 23

विद्यास्थानं स्वकं रूपमृषिञ्छन्दो ऽधिदैवतम् । बीजं शक्तिं तथा वाक्यं स्मृत्वा पञ्चाक्षरीं जपेत् । उत्तमं मानसं जाप्यमुपांशुं चैवमध्यमम् । अधमं वाचिकं प्राहुरागमार्थविशारदाः

မြင့်မြတ်သောအသိပညာ၏နေရာ၊ မိမိ၏ပုံသဏ္ဌာန်၊ ရိရှိ၊ ဂါထာနှင့် အစိုးရသောနတ်မင်းတို့ကို အောက်မေ့လျက်၊ ၎င်း၏မျိုးစေ့အက္ခရာ၊ စွမ်းအားနှင့် မန္တန်တော်တို့ကို ပေါင်းစပ်၍ ပဉ္စက္ခရီ (Pañcākṣarī) မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုအပ်၏။ စိတ်ဖြင့်ရွတ်ဆိုခြင်းသည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏၊ တိုးတိုးရွတ်ဆိုခြင်းသည် အလယ်အလတ်ဖြစ်၏၊ အသံထွက်ရွတ်ဆိုခြင်းသည် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည်ဟု အာဂမကျမ်းဂန်တို့၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွမ်းကျင်သူတို့က ဆိုကြကုန်၏။

Verse 25

उत्तमं रुद्रदैवत्यं मध्यमं विष्णुदैवतम् । अधमं ब्रह्मदैवत्यमित्याहुरनुपूर्वशः । यदुच्चनीचस्वरितैःस्पष्टास्पष्टपदाक्षरैः । मंत्रमुच्चारयेद्वाचा वाचिको ऽयं जपस्स्मृतः

အမြင့်ဆုံးသော ရွတ်ဆိုခြင်းသည် ရုဒြာ နတ်မင်းအား အမှူးထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အလယ်အလတ်သည် ဗိဿနိုး နတ်မင်းအား အမှူးထားခြင်းဖြစ်ကာ၊ အနိမ့်ဆုံးသည် ဗြဟ္မာ နတ်မင်းအား အမှူးထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု အစဉ်အတိုင်း ဆိုကြကုန်၏။ အသံမြင့်၊ အသံနိမ့်၊ အသံပြောင်းလဲမှုတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ရှင်းလင်းစွာ သို့မဟုတ် မရှင်းမလင်းသော အက္ခရာပုဒ်တို့ဖြင့်လည်းကောင်း မန္တန်ကို အသံထွက်၍ ရွတ်ဆိုခြင်းကို 'ဝါစိက ဇပ' (နှုတ်ဖြင့်ရွတ်ဆိုခြင်း) ဟု မှတ်ယူအပ်၏။

Verse 27

जिह्वामात्रपरिस्पंदादीषदुच्चारितो ऽपि वा । अपरैरश्रुतः किंचिच्छ्रुतो वोपांशुरुच्यते । धिया यदक्षरश्रेण्या वर्णाद्वर्णं पदात्पदम् । शब्दार्थचिंतनं भूयः कथ्यते मानसो जपः

လျှာ၏ လှုပ်ရှားမှုသာဖြင့် အနည်းငယ်သာ ထုတ်ဆို၍ အခြားသူတို့ မကြားနိုင်သကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင်လည်း မျှသာကြားရသော ဂျပ်ကို «ဥပာံရှု» (တိတ်တိတ်ညည်းသံဂျပ်) ဟု ခေါ်သည်။ သို့ရာတွင် စိတ်အတွင်း၌ အက္ခရာအစဉ်ကို အက္ခရာတစ်လုံးချင်း၊ စကားလုံးတစ်လုံးချင်း လိုက်လံ၍ ထပ်ခါထပ်ခါ အသံနှင့် အဓိပ္ပါယ်ကို တွေးတောဆင်ခြင်ကာ ပြန်ဆိုခြင်းကို «မာနသ ဂျပ်» (စိတ်ဂျပ်) ဟု ကြေညာသည်။

Verse 29

वाचिकस्त्वेक एव स्यादुपांशुः शतमुच्यते । साहस्रं मानसः प्रोक्तः सगर्भस्तु शताधिकः । प्राणायामसमायुक्तस्सगर्भो जप उच्यते । आद्यंतयोरगर्भो ऽपि प्राणायामः प्रशस्यते

ဂျပ်တွင် ပါးစပ်ဖြင့် ထုတ်ဆိုသော ဝါစိက (vācika) သည် တစ်ခုအဖြစ်သာတွက်သည်။ တိတ်တိတ်ညည်းသံ ဥပာံရှု (upāṃśu) ကို ရာတစ်ရာအဖြစ် ဆိုကြသည်။ စိတ်ဂျပ် မာနသ (mānasa) ကို ထောင်တစ်ထောင်အဖြစ် ကြေညာသည်။ ပရာဏာယာမနှင့် တွဲဖက်ပြုလုပ်သော ဂျပ်ကို «စဂರ್ಭ» (အတွင်း၌ မန္တရကို ထိန်းထားသော) ဟု ခေါ်၍ ရာထက်ပို၍ မြတ်သည်။ ထို့ပြင် ဂျပ်၏ အစနှင့် အဆုံးတွင် ပြုလုပ်သော «အဂರ್ಭ» ပရာဏာယာမ ကိုလည်း ချီးမွမ်းထားသည်။

Verse 31

चत्वारिंशत्समावृत्तीः प्राणानायम्य संस्मरेत् । मंत्रं मंत्रार्थविद्धीमानशक्तः शक्तितो जपेत् । पञ्चकं त्रिकमेकं वा प्राणायामं समाचरेत् । अगर्भं वा सगर्भं वा सगर्भस्तत्र शस्यते

အသက်ရှူသွင်းရှူထုတ်ကို တိုင်းတာထားသော အကြိမ် ၄၀ ဖြင့် ထိန်းညှိပြီးနောက် (အရှင်) ကို သတိရစေ။ မန္တရ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို သိသော ပညာရှိသည် မပြည့်စုံသေးသူဖြစ်စေကာမူ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း မန္တရကို ဂျပ်ပြုရမည်။ ပရာဏာယာမကို ငါးကြိမ်တစ်စု၊ သုံးကြိမ်တစ်စု သို့မဟုတ် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့်ပင် ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ မန္တရမပါသော အဂರ್ಭ (agarbha) ဖြစ်စေ မန္တရနှင့်တကွ စဂರ್ಭ (sagarbha) ဖြစ်စေ၊ ဤနေရာတွင် စဂರ್ಭကို အထူးချီးမြှောက်ထားသည်။

Verse 33

सगर्भादपि साहस्रं सध्यानो जप उच्यते । एषु पञ्चविधेष्वेकः कर्तव्यः शक्तितो जपः । अङ्गुल्या जपसंख्यानमेकमेवमुदाहृतम् । रेखयाष्टगुणं विद्यात्पुत्रजीवैर्दशाधिकम्

အတွင်းစူးစိုက်မှုဖြင့် (မန္တရကို အတွင်း၌ ထိန်းထား၍) ထပ်ဆိုသော အကြိမ် ၁,၀၀၀ ပင်လျှင် ဓျာနနှင့် တွဲဖက်သော ဂျပ်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤငါးမျိုးထဲမှ တစ်မျိုးကို ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဂျပ်ရေတွက်ပုံကို ဤသို့ဆိုသည်—လက်ချောင်းဖြင့် ရေတွက်ခြင်းသည် တစ်မတ်တည်း; မျဉ်းဆွဲ၍ ရေတွက်လျှင် ရှစ်ဆ; ပုတြဇီဝ (putrajīva) ပုတီးဖြင့် ရေတွက်လျှင် ထိုထက် ဆယ်ပိုသည်။

Verse 35

शतं स्याच्छंखमणिभिः प्रवालैस्तु सहस्रकम् । स्फटिकैर्दशसाहस्रं मौक्तिकैर्लक्षमुच्यते । पद्माक्षैर्दशलक्षन्तु सौवर्णैः कोटिरुच्यते । कुशग्रंथ्या च रुद्राक्षैरनंतगुणितं भवेत्

သင်္ခမဏိ (conch-gems) ဖြင့် ပြုလုပ်သော ပုတီးဖြင့် ရေတွက်လျှင် ၁၀၀ ဟု ကြေညာသည်။ ပရဝါလ် (coral) ဖြင့်ဆိုလျှင် ၁,၀၀၀ ဟု ဆိုကြသည်။ စဖတိက (crystal) ဖြင့် ၁၀,၀၀၀; မောက္တိက (pearls) ဖြင့် လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ဟု ခေါ်သည်။ ပဒ္မာက္ရှ (lotus-seeds) ဖြင့် ဆယ်လက္ခ; ရွှေဖြင့် ကောဋိ (၁၀,၀၀၀,၀၀၀) ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ကုရှမြက်ဖြင့် ချည်ထုံးထားသော ပုတီးနှင့် ရုဒြာက္ရှ ပုတီးကို သုံးလျှင်၊ သီဝ (Śiva) သခင်—သတ္တဝါအားလုံး၏ ပတိ (အုပ်စိုးရှင်)—၏ ကျေးဇူးကြောင့် ကုသိုလ်သည် အနန္တအဆ မျိုးပွားတိုးတက်မည်။

Verse 37

त्रिंशदक्षैः कृता माला धनदा जपकर्मणि । सप्तविंशतिसंख्यातैरक्षैः पुष्टिप्रदा भवेत् । पञ्चविंशतिसंख्यातैः कृता मुक्तिं प्रयच्छति । अक्षैस्तु पञ्चदशभिरभिचारफलप्रदा

ပုတီးစေ့ ၃၀ ပါသော မာလာကို ဂျပ၌ သုံးလျှင် ဓနကို ပေးတတ်၏။ ၂၇ စေ့ပါလျှင် အာဟာရနှင့် ပွားပေါက်ချမ်းသာကို ပေး၏။ ၂၅ စေ့ပါလျှင် မောက္ခကို ပေး၏။ သို့သော် ၁၅ စေ့ပါသော မာလာသည် အဘိစာရ (အန္တရာယ်ပြု မန္တရ) ရိတု၏ အကျိုးကို ပေးတတ်၏။

Verse 39

अंगुष्ठं मोक्षदं विद्यात्तर्जनीं शत्रुनाशिनीम् । मध्यमां धनदां शांतिं करोत्येषा ह्यनामिका । अष्टोत्तरशतं माला तत्र स्यादुत्तमोत्तमा । शतसंख्योत्तमा माला पञ्चाशद्भिस्तु मध्यमा

လက်မကို မောက္ခပေးသူဟု သိရမည်၊ လက်ညှိုးကို ရန်သူဖျက်ဆီးသူဟု သိရမည်။ လက်ခလယ်သည် ဓနပေး၏၊ လက်မောင်း (လက်စွပ်ဝတ်သော လက်ချောင်း) သည် အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖြစ်စေ၏။ ဤအကျင့်တွင် ၁၀၈ စေ့ မာလာသည် အကောင်းဆုံးထဲမှ အကောင်းဆုံး၊ ၁၀၀ စေ့ မာလာသည် အထူးကောင်း၊ ၅၀ စေ့ မာလာသည် အလယ်အလတ်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 41

चतुः पञ्चाशदक्षैस्तु हृच्छ्रेष्ठा हि प्रकीर्तिता । इत्येवं मालया कुर्याज्जपं कस्मै न दर्शयेत् । कनिष्ठा क्षरिणी प्रोक्ता जपकर्मणि शोभना । अंगुष्ठेन जपेज्जप्यमन्यैरंगुलिभिस्सह

စေ့ ၅၄ ပါသော မာလာကို နှလုံးချစ်မြတ်နိုးရသော အကောင်းဆုံးဟု ကြေညာကြ၏။ ထိုမာလာဖြင့် ဂျပကို ပြုလုပ်၍ မည်သူမဆိုအား မပြသသင့်။ လက်ချောင်းအသေး (လက်မောင်း) ကို ‘ခ္ဆရိဏီ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး ကုသိုလ်ယိုစိမ့်စေတတ်သဖြင့် ဂျပ၌ မသင့်တော်။ ထို့ကြောင့် လက်မဖြင့် အခြားလက်ချောင်းများနှင့်အတူ (လက်ချောင်းအသေးကို ချန်လှပ်၍) မန္တရကို ရေတွက်၍ ဂျပပြုရမည်။

Verse 43

अंगुष्ठेन विना जप्यं कृतं तदफलं यतः । गृहे जपं समं विद्याद्गोष्ठे शतगुणं विदुः । पुण्यारण्ये तथारामे सहस्रगुणमुच्यते । अयुतं पर्वते पुण्ये नद्यां लक्षमुदाहृतम्

လက်မမသုံးဘဲ ရေတွက်၍ ပြုသော ဂျပသည် အကျိုးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အိမ်တွင် ပြုသော ဂျပကို သာမန်အကျိုးဟု သိရမည်၊ နွားတဲ၌ ပြုလျှင် အဆတစ်ရာဟု ဆိုကြ၏။ ပုဏ္ဏာရဏ္ယ (သန့်ရှင်းသော တော) နှင့် ပုဏ္ဏာရామ (သန့်ရှင်းသော ဥယျာဉ်) တွင် အဆတစ်ထောင်ဟု ကြေညာ၏။ ကုသိုလ်ရှိသော တောင်ပေါ်တွင် အဆတစ်သောင်း၊ မြစ်ကမ်း သို့မဟုတ် မြစ်ရေထဲတွင် အဆတစ်သိန်းဟု ဆိုကြ၏။

Verse 45

कोटिं देवालये प्राहुरनन्तं मम सन्निधौ । सूर्यस्याग्नेर्गुरोरिंदोर्दीपस्य च जलस्य च । विप्राणां च गवां चैव सन्निधौ शस्यते जपः । तत्पूर्वाभिमुखं वश्यं दक्षिणं चाभिचारिकम्

ဒေဝါလယ (ဘုရားကျောင်း) တွင် ဂျပ၏ ကုသိုလ်သည် ကောဋိဆတစ်ဆ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုကြ၏၊ ငါ၏ အနီးကပ်တည်ရှိရာ၌မူ အဆုံးမရှိဟု ဆို၏။ နေ၊ မီး၊ ဂုရု၊ လ၊ မီးအိမ်နှင့် ရေ၏ ရှေ့တွင်လည်းကောင်း၊ ဗြာဟ္မဏများနှင့် နွားများ၏ ရှေ့တွင်လည်းကောင်း ဂျပကို ချီးမွမ်းကြ၏။ (အနိမ့်ရည်ရွယ်ချက်အချို့တွင်) အရှေ့ဘက်မျက်နှာမူခြင်းကို ဝရှျ (အုပ်ချုပ်/နှိမ့်ချ) အတွက်ဟု ဆိုပြီး၊ တောင်ဘက်မျက်နှာမူခြင်းကို အဘိစာရိက (အန္တရာယ်ပြု) ရိတုအတွက်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 47

पश्चिमं धनदं विद्यादौत्तरं शातिदं भवेत् । सूर्याग्निविप्रदेवानां गुरूणामपि सन्निधौ । अन्येषां च प्रसक्तानां मन्त्रं न विमुखो जपेत् । उष्णीषी कुंचुकी नम्रो मुक्तकेशो गलावृतः

အနောက်ဘက်ကို စည်းစိမ်ပေးသော အရပ်ဟု သိရမည်၊ မြောက်ဘက်ကို ငြိမ်းချမ်းပေးသော အရပ်ဟု ဖြစ်၏။ နေ၊ မီး၊ ဗြာဟ္မဏ၊ ဒေဝတားတို့နှင့် ဂုရု၏ ရှေ့မှောက်၌လည်း၊ အခြားသူများ နီးကပ်နေ၍ လုပ်ကိုင်နေသော်လည်း မန္တရဇပကို မျက်နှာလွှဲ၍ မစွန့်ပစ်ရ။ ခေါင်းဖုံး၍ အပေါ်အဝတ်ဝတ်ကာ၊ နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့်၊ ဆံပင်လျော့ချ၍ လည်ချောင်းကို ဖုံးကာ ဇပပြုရမည်။

Verse 49

अपवित्रकरो ऽशुद्धो विलपन्न जपेत्क्वचित् । क्रोधं मदं क्षुतं त्रीणि निष्ठीवनविजृंभणे । दर्शनं च श्वनीचानां वर्जयेज्जपकर्मणि । आचमेत्संभवे तेषां स्मरेद्वा मां त्वया सह

ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အကျင့်အကြံ မသန့်ရှင်းသူသည် ငိုယိုနေစဉ် မည်သည့်အခါမျှ မန္တရဇပ မပြုရ။ ဇပပြုစဉ် ဒေါသ၊ မူးယစ်ခြင်း၊ နှာချေခြင်းတို့ကို ရှောင်ရမည်။ ထို့အပြင် တံတွေးထွေးခြင်း၊ ဟားယားခြင်းနှင့် ခွေးများ သို့မဟုတ် နိမ့်ကျသူတို့ကို မြင်တွေ့ခြင်း/နီးကပ်ခြင်းကိုလည်း ရှောင်ရမည်။ ထိုအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာပါက အာစမန (ရေကို ပူဇော်သောက်၍ သန့်စင်ခြင်း) ပြုကာ၊ ထို့နောက် ငါ့ကို—သင်နှင့်အတူရှိသော ငါ၏ သက္တိနှင့်တကွ—အောက်မေ့၍ ပြန်လည် ဇပပြုရမည်။

Verse 51

ज्योतींषि च प्रपश्येद्वा कुर्याद्वा प्राणसंयमम् । अनासनः शयाने वा गच्छन्नुत्थित एव वा । रथ्यायामशिवे स्थाने न जपेत्तिमिरान्तरे । प्रसार्य न जपेत्पादौ कुक्कुटासन एव वा

သန့်ရှင်းသော အလင်း (မီးခွက်ကဲ့သို့) ကို ကြည့်ရှုခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ရှုကို ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရမည်။ သင့်လျော်သော အာသန မရှိဘဲ မန္တရဇပ မပြုရ—အိပ်လျက်၊ လမ်းလျှောက်လျက်၊ သို့မဟုတ် ရပ်နေသက်သက်ဖြင့်လည်း မဇပရ။ လမ်းမပေါ်၊ မင်္ဂလာမကောင်းသော နေရာ၊ သို့မဟုတ် အမှောင်အတွင်း၌လည်း မဇပရ။ ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်၍လည်း မဇပရ၊ ကုက္ကుటာသန (ကြက်ပုံစံ အာသန) ဖြင့် ထိုင်လျက်လည်း မဇပရ။

Verse 53

यानशय्याधिरूढो वा चिंताव्याकुलितो ऽथ वा । शक्तश्चेत्सर्वमेवैतदशक्तः शक्तितो जपेत् । किमत्र बहुनोक्तेन समासेन वचः शृणु । सदाचारो जपञ्छुद्धं ध्यायन्भद्रं समश्नुते

ယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေစေ၊ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲနေစေ၊ စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်ကြောင့် လှုပ်ရှားနေစေ—စွမ်းနိုင်လျှင် ဤအကျင့်အထုံးတို့ကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။ မစွမ်းနိုင်လျှင် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း မန္တရဇပ (japa) ကို အနည်းဆုံး ပြုလုပ်ရမည်။ စကားများမလို၊ အကျဉ်းချုပ် နားထောင်လော့—သဒ္ဓါကျင့်ဝတ်ကို ထိန်းသိမ်း၍ သန့်ရှင်းသော ဇပကို ပြုကာ ဓ్యာနပြုသူသည် မင်္ဂလာကို ရရှိသည်။

Verse 55

आचारः परमो धर्म आचारः परमं धनं । आचारः परमा विद्या आचारः परमा गतिः । आचारहीनः पुरुषो लोके भवति निंदितः । परत्र च सुखी न स्यात्तस्मादाचारवान्भवेत्

ကောင်းမွန်သော အကျင့်အကြံသည် အမြင့်ဆုံးသော ဓမ္မဖြစ်၏; ကောင်းမွန်သော အကျင့်အကြံသည် အကြီးမားဆုံးသော ဥစ္စာဖြစ်၏။ ကောင်းမွန်သော အကျင့်အကြံသည် အမြင့်ဆုံးသော ဗိဇ္ဇာဖြစ်၍ ကောင်းမွန်သော အကျင့်အကြံသည် အမြင့်ဆုံးသော လမ်းဆုံးဖြစ်၏။ အကျင့်မရှိသူသည် ဤလောက၌ အပြစ်တင်ခံရပြီး နောက်လောက၌လည်း ချမ်းသာမရ။ ထို့ကြောင့် အကျင့်ရှိသူ ဖြစ်အောင် တည်မြဲရမည်။

Verse 57

यस्य यद्विहितं कर्म वेदे शास्त्रे च वैदिकैः । तस्य तेन समाचारः सदाचारो न चेतरः । सद्भिराचरितत्वाच्च सदाचारः स उच्यते । सदाचारस्य तस्याहुरास्तिक्यं मूलकारणम्

ဝေဒနှင့် ဝေဒိက ရှင်ဋ္ဌာနများ သင်ကြားသော သာස්တရများတွင် လူတစ်ဦးအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ကర్తव्यကမ္မ မည်သည့်အရာမဆို၊ ထိုအတိုင်း လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်းသာ «သဒ္ဒာစာရ» (sadācāra) ဟု ခေါ်ပြီး အခြားမဟုတ်။ သုတေသနသမာဓိရှိသူတို့က ကျင့်သုံးသောကြောင့် သဒ္ဒာစာရ ဟု ခေါ်သည်။ ထိုသဒ္ဒာစာရ၏ အမြစ်အကြောင်းရင်းမှာ «အာස්တိက்ய» (āstikya) — ဝေဒ၊ သာස්တရတို့၏ အာဏာနှင့် ၎င်းတို့၏ အတွင်းအဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သော အရှင် (ရှီဝ၊ ပတိ) ကို ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 59

आस्तिकश्चेत्प्रमादाद्यैः सदाचारादविच्युतः । न दुष्यति नरो नित्यं तस्मादास्तिकतां व्रजेत् । यथेहास्ति सुखं दुःखं सुकृतैर्दुष्कृतैरपि । तथा परत्र चास्तीति मतिरास्तिक्यमुच्यते

လူတစ်ယောက်သည် အာස්တိက (āstika) ဖြစ်၍ ပေါ့လျော့မှု စသည့်အကြောင်းများကြောင့်ပင် သဒ္ဒာစာရ (sadācāra) မှ မလွဲမသွားလျှင်၊ ထိုသူသည် အမြဲ မညစ်ပတ် မကပ်ရောက်။ ထို့ကြောင့် အာස්တိကတာ (āstikatā) သို့ ဝင်ရောက်၍ အားကိုးသင့်သည်။ ဤလောက၌ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်ကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဒုက္ခ ဖြစ်ပေါ်သကဲ့သို့၊ ပရလောက၌လည်း ထိုအရာတို့ အမှန်တကယ် ရှိသည်ဟု သေချာသော အမြင်ကို အာස්တိက្យ (āstikya) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 61

रहस्यमन्यद्वक्ष्यामि गोपनीयमिदं प्रिये । न वाच्यं यस्य कस्यापि नास्तिकस्याथ वा पशोः । सदाचारविहीनस्य पतितस्यान्त्यजस्य च । पञ्चाक्षरात्परं नास्ति परित्राणं कलौ युगे

ချစ်သူရေ၊ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်တရားတစ်ပါးကို ငါပြောမည်—ဤသင်ခန်းစာသည် အလွန်လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းရမည်။ မည်သူမဆိုအား မပြောရ—နတ်မယုံသူ (နာစတိက) သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ နေထိုင်သူအားလည်း မပြောရ။ သီလမရှိသူ၊ ကျဆုံးသူ၊ အောက်တန်းသူအားလည်း မပြောရ။ ကလိယုဂ၌ ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရ (နမး ရှိဝါယ) ထက် မြင့်သော ကယ်တင်ရာ မရှိ။

Verse 63

गच्छतस्तिष्ठतो वापि स्वेच्छया कर्म कुर्वतः । अशुचेर्वा शुचेर्वापि मन्त्रो ऽयन्न च निष्फलः । अनाचारवतां पुंसामविशुद्धषडध्वनाम् । अनादिष्टो ऽपि गुरुणा मन्त्रो ऽयं न च निष्फलः

လမ်းလျှောက်နေစဉ်ဖြစ်စေ ရပ်နေစဉ်ဖြစ်စေ မိမိစိတ်ကြိုက် အလုပ်လုပ်နေစဉ်ဖြစ်စေ—မသန့်ရှင်းသူဖြစ်စေ သန့်ရှင်းသူဖြစ်စေ—ဤမန္တရသည် အကျိုးမဲ့ မဖြစ်။ အကျင့်မကောင်းသူများ၊ ခြောက်လမ်းကြောင်း (ṣaḍadhvā) မသန့်စင်သေးသူများအတွက်ပင်၊ ဂုရုက တရားဝင် မပေးအပ်သေးလျှင်တောင် ဤမန္တရသည် မအကျိုးမဲ့။

Verse 65

अन्त्यजस्यापि मूर्खस्य मूढस्य पतितस्य च । निर्मर्यादस्य नीचस्य मंत्रो ऽयं न च निष्फलः । सर्वावस्थां गतस्यापि मयि भक्तिमतः परम् । सिध्यत्येव न संदेहो नापरस्य तु कस्यचित्

အောက်ဆုံးအခြေအနေရှိသူအတွက်ပင်၊ မိုက်မဲသူ၊ မောဟသူ၊ ကျဆုံးသူအတွက်ပင်—အရှက်မရှိသူ၊ နိမ့်ကျသူအတွက်ပင်—ဤမန္တရသည် မည်သည့်အခါမျှ အကျိုးမဲ့ မဖြစ်။ မည်သည့်အခြေအနေသို့ ရောက်နေသူမဆို ငါ့အပေါ် အမြင့်ဆုံး ဘက္တိရှိလျှင် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံအောင်မြင်မည်—သံသယမရှိ။ သို့ရာတွင် အခြားသူအတွက်တော့ မအောင်မြင်။

Verse 67

न लग्नतिथिनक्षत्रवारयोगादयः प्रिये । अस्यात्यंतमवेक्ष्याः स्युर्नैष सप्तस्सदोदितः । न कदाचिन्न कस्यापि रिपुरेष महामनुः । सुसिद्धो वापि सिद्धो वा साध्यो वापि भविष्यति

ချစ်သူရေ၊ ဤကိစ္စ၌ လဂ္န၊ တိထိ၊ နက္ခတ်၊ နေ့၊ ယောဂ စသည်တို့ကို အလွန်အကျွံ စိစစ်ရန် မလိုပါ။ ဤမဟာမန္တရသည် အမြဲတမ်း ထိုခုနစ်ပါးသော စဉ်းစားချက်များနှင့် မချည်နှောင်ထား။ မည်သူ့အတွက်မျှ မည်သည့်အခါမျှ ရန်သူမဖြစ်။ ပြီးပြည့်စုံစွာအောင်မြင်ပြီးသားဖြစ်စေ၊ အောင်မြင်နေဆဲဖြစ်စေ၊ အောင်မြင်ရမည့်အရာဖြစ်စေ၊ အမှန်တကယ် အောင်မြင်မှုကို ပေးလိမ့်မည်။

Verse 69

सिद्धेन गुरुणादिष्टस्सुसिद्ध इति कथ्यते । असिद्धेनापि वा दत्तस्सिद्धसाध्यस्तु केवलः । असाधितस्साधितो वा सिध्यत्वेन न संशयः । श्रद्धातिशययुक्तस्य मयि मंत्रे तथा गुरौ

ပြီးပြည့်စုံသော ဂုရုက ညွှန်ကြားပေးသော မန္တရကို “အပြည့်အဝအောင်မြင်ပြီး” ဟု ခေါ်ကြသည်။ မပြီးပြည့်စုံသေးသူကပင် ပေးအပ်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် သဘာဝအားဖြင့် အောင်မြင်နိုင်သော မန္တရသာ ဖြစ်သည်။ မကျင့်သုံးရသေးသည်ဖြစ်စေ၊ ကျင့်သုံးပြီးသားဖြစ်စေ၊ အောင်မြင်မှုသို့ ရောက်စေမည်မှာ သံသယမရှိ—အထူးသဖြင့် ငါ၌၊ မန္တရ၌၊ ဂုရု၌ အလွန်အမင်း ယုံကြည်သဒ္ဓါရှိသူအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 71

तस्मान्मंत्रान्तरांस्त्यक्त्वा सापायान् १ धिकारतः । आश्रमेत्परमां विद्यां साक्षात्पञ्चाक्षरीं बुधः । मंत्रान्तरेषु सिद्धेषु मंत्र एष न सिध्यति । सिद्धे त्वस्मिन्महामंत्रे ते च सिद्धा भवंत्युत

ထို့ကြောင့် ပညာရှိသော সাধကသည် မန္တရအခြားများကို စွန့်လွှတ်သင့်သည်—အထူးသဖြင့် ချို့ယွင်းချက်ရှိသော သို့မဟုတ် မိမိအရည်အချင်းနှင့် မသင့်သော မန္တရများကို။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးသော ဗိဒ္ယာ၊ တိုက်ရိုက် ပဉ္စာක්ෂရီ မန္တရ၌ အားကိုးခိုလှုံရမည်။ အခြားမန္တရများကို အောင်မြင်ထားသော်လည်း ဤမန္တရသည် ထိုအောင်မြင်မှုများကြောင့် မပြီးမြောက်။ သို့သော် ဤမဟာမန္တရ အောင်မြင်သော် အခြားမန္တရများလည်း အောင်မြင်လာသည်။

Verse 73

यथा देवेष्वलब्धो ऽस्मि लब्धेष्वपि महेश्वरि । मयि लब्धे तु ते लब्धा मंत्रेष्वेषु समो विधिः । ये दोषास्सर्वमंत्राणां न ते ऽस्मिन्संभवंत्यपि । अस्य मंत्रस्य जात्यादीननपेक्ष्य प्रवर्तनात्

မဟေရှဝရီရေ၊ နတ်တို့ကို ရရှိထားသော်လည်း ငါကို နတ်တို့မှတစ်ဆင့် မရနိုင်သကဲ့သို့၊ ငါကို ရရှိသော် ထိုအားလုံးလည်း ရရှိလာသည်။ ဤစည်းကမ်းသည် မန္တရများအပေါ်တွင်လည်း တူညီသည်။ မန္တရအားလုံးတွင် ဖြစ်နိုင်သော ချို့ယွင်းချက်များသည် ဤမန္တရ၌ မဖြစ်ပေါ်နိုင်၊ အကြောင်းမှာ ဤမန္တရကို ဇာတိ/ဝဏ္ဏ စသည်တို့ကို မမှီခိုဘဲ လက်တွေ့ကျင့်သုံးရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 75

तथापि नैव क्षुद्रेषु फलेषु प्रति योगिषु । सहसा विनियुंजीत तस्मादेष महाबलः । उपमन्युरुवाच । एवं साक्षान्महादेव्यै महादेवेन शूलिना । हिता य जगतामुक्तः पञ्चाक्षरविधिर्यथा

သို့သော်လည်း ယောဂီသည် သေးငယ်သောအကျိုးအမြတ်များအတွက် ထိုအရာကို အလျင်အမြန် မသုံးသင့်။ ထို့ကြောင့် ဤကျင့်စဉ်/မန္တရားသည် အင်အားကြီးမား၏။ ဥပမညုက ပြောသည်— တိုက်ရိုက် မဟာဒေဝီထံသို့ သုံးလှံကိုင် မဟာဒေဝက လောကအကျိုးအတွက် ပဉ္စအက္ခရာမန္တရား၏ မှန်ကန်သောနည်းလမ်းကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

Verse 77

य इदं कीर्तयेद्भक्त्या शृणुयाद्वा समाहितः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमां गतिम्

ဤသင်ကြားချက်ကို ဘက္တိဖြင့် ရွတ်ဆိုသူ သို့မဟုတ် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေ—မောက္ခပေးတော်မူသော သီဝဘုရားနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း—သို့ ရောက်ရှိသည်။