पञ्चाक्षरमाहात्म्यम् / The Greatness of the Pañcākṣarī (Five-Syllable) Mantra

Verse 1

उपमन्युरुवाच । ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा स्तेयीवा गुरुतल्पगः । मातृहा पितृहा वापि वीरहा भ्रूणहापि वा

ဥပမန်ယူက ပြောသည်– «ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူဖြစ်စေ၊ မူးယစ်ရည်သောက်သူဖြစ်စေ၊ ခိုးသူဖြစ်စေ၊ ဆရာ၏အိပ်ရာကို ဖောက်ဖျက်သူဖြစ်စေ; မိခင်ကို သတ်သူ၊ ဖခင်ကို သတ်သူ၊ သူရဲကောင်းကို သတ်သူ၊ သို့မဟုတ် သန္ဓေကိုပင် ဖျက်ဆီးသူဖြစ်စေ—(ထိုကဲ့သို့သောသူကိုပင် ဤနေရာ၌ ဆိုလိုသည်)»။

Verse 2

संपूज्यामन्त्रकं भक्त्या शिवं परमकारणम् । तैस्तैः पापैः प्रमुच्येत वर्षैर्द्वादशभिः क्रमात्

သတ်မှတ်ထားသော မန္တရနှင့်အတူ အမြင့်ဆုံးအကြောင်းရင်းဖြစ်သော သခင် ရှိဝကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျှင် ထိုအမျိုးမျိုးသော အပြစ်များမှ တစ်ဆင့်တစ်ဆင့် လွတ်မြောက်ကာ ဆယ့်နှစ်နှစ်အတွင်း ပြေလည်သွားမည်။

Verse 3

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पतितो ऽपि यजेच्छिवम् । भक्तश्चेन्नापरः कश्चिद्भिक्षाहारो जितेंद्रियः

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် အပြစ်ထဲကျသွားသူပင်လျှင် ရှိဝကို ယဇ္ဈပူဇော်ရမည်။ သူသည် ဘက္တဖြစ်၍ အခြားခိုလှုံရာမရှိ၊ ဆွမ်းခံစား၍ အင်ဒြိယများကို အနိုင်ယူထားလျှင် ဖြစ်သည်။

Verse 4

कृत्वापि सुमहत्पापं भक्त्या पञ्चाक्षरेण तु । पूजयेद्यदि देवेशं तस्मात्पापात्प्रमुच्यते

အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရကို သဒ္ဓါဖြင့် ရွတ်ဆိုကာ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို ပူဇော်လျှင် ထိုအပြစ်မှ လွတ်မြောက်ရသည်။

Verse 5

अब्भक्षा वायुभक्षाश्च ये चान्ये व्रतकर्शिताः । तेषामेतैर्व्रतैर्नास्ति शिवलोकसमागमः

ရေကိုသာ စားသောက်သူများ၊ လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် ယူသူများနှင့် အခြားသော တင်းကျပ်သည့် ဝရတများကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ချုံ့ယွင်းသွားသူများ—ထိုဝရတများသာဖြင့် ရှိဝလောကနှင့် ဆုံဆည်းခြင်း မရနိုင်။

Verse 6

भक्त्या पञ्चाक्षरेणैव यः शिवं सकृदर्चयेत् । सोपि गच्छेच्छिवस्थानं शिवमन्त्रस्य गौरवात्

သဒ္ဓါဖြင့် ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရကို အားကိုးကာ ရှိဝကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပူဇော်သူသည်လည်း ရှိဝမန္တရ၏ ဂုဏ်တန်ခိုးကြောင့် ရှိဝ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 7

तस्मात्तपांसि यज्ञांश्च सर्वे सर्वस्वदक्षिणाः । शिवमूर्त्यर्चनस्यैते कोट्यंशेनापि नो समाः

ထို့ကြောင့် တပဿာများနှင့် ယဇ္ဉများအားလုံး—ပူဇော်ခအဖြစ် ကိုယ့်ဥစ္စာအားလုံးကိုပင် လှူဒါန်းသော်လည်း—သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော မူရတိကို အာရ္စနာဖြင့် ပူဇော်ခြင်းနှင့် မီလျံတစ်ပိုင်းတောင် မတူညီနိုင်။

Verse 8

बद्धो वाप्यथ मुक्तो वा पश्चात्पञ्चाक्षरेण चेत् । पूजयन्मुच्यते भक्तो नात्र कार्या विचारणा

ပာရှာဖြင့် ချည်နှောင်ထားသူဖြစ်စေ လွတ်မြောက်ပြီးသူဖြစ်စေ၊ နောက်တစ်ဖန် ပဉ္စာက္ṣarī မန္တရဖြင့် သီဝကို ပူဇော်လျှင် ထိုဘက္တသည် လွတ်မြောက်၏။ ဤအကြောင်း၌ ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။

Verse 9

अरुद्रो वा सरुद्रो वा सूक्तेन शिवमर्चयेत् । यः सकृत्पतितो वापिमूढो वा मुच्यते नरः

ရုဒြဝိနယမရှိသူဖြစ်စေ၊ ရုဒြ၏ အာနုဘော်ရှိသူဖြစ်စေ၊ ဤသုတ္တံဖြင့် ရှိဝကို အာရ္ချနာပြုသင့်သည်။ တစ်ကြိမ်ပင် လဲကျခဲ့သူ သို့မဟုတ် မောဟဖြစ်နေသူပင်လျှင် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိသည်။

Verse 10

षडक्षरेण वा देवं सूक्तमन्त्रेण पूजयेत् । शिवभक्तो जितक्रोधो ह्यलब्धो लब्ध एव च

ခြောက်အက္ခရာ မန္တရဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ဝေဒသုတ္တ-မန္တရဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ဘုရားကို ပူဇော်သင့်သည်။ ရှိဝဘက်တိရှိ၍ ဒေါသကို အနိုင်ယူထားသူသည် မရရှိသေးသူဖြစ်စေ ရရှိပြီးသူဖြစ်စေ တည်ငြိမ်၍ တူညီနေသည်။

Verse 11

अलब्धाल्लब्ध एवात्र विशिष्टो नात्र संशयः । स ब्रह्मांगेन वा तेन सहंसेन विमुच्यते

ဤနေရာ၌ မရရှိဖူးသေးသောအရာကို ရရှိလာသူသည် အထူးမြတ်သော ရှာဖွေသူဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။ ထိုရရှိမှုကြောင့် သူသည် လွတ်မြောက်သည်၊ ဗြဟ္မာ၏ ကိုယ်တော်သဘောနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဟံသ (အတွင်းရှိ အမြင့်ဆုံး အတ္တ) နှင့်အတူလည်းကောင်း။

Verse 12

तस्मान्नित्यं शिवं भक्त्या सूक्तमन्त्रेण पूजयेत् । एककालं द्विकालं वा त्रिकालं नित्यमेव वा

ထို့ကြောင့် သဒ္ဓါဖြင့် နေ့စဉ် သီဝကို စကားလှသော စုက္တနှင့် မန္တရဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ပူဇော်ခြင်းကို တစ်နေ့တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ် ပြုနိုင်သကဲ့သို့၊ နေ့စဉ် သာသနာရေးဝတ္တရားအဖြစ် အမြဲတမ်းလည်း ပြုနိုင်သည်။

Verse 13

ये ऽर्चयंति महादेवं विज्ञेयास्ते महेश्वराः । ज्ञानेनात्मसहायेन नार्चितो भगवाञ्छिवः

မဟာဒေဝကို အర్చနာပြုသူတို့ကို ‘မဟေရှ္ဝရ’ ဟု သိမှတ်ရမည် (မဟာသခင်၏ စစ်မှန်သော ဘက္တားများ)။ သို့သော် မိမိအတ္တကို အခြေခံထားသော ဉာဏ်ပညာတစ်မျိုးတည်းဖြင့် (ဘက္တိနှင့် မှန်ကန်သော အကျင့်မပါဘဲ) ဘဂဝန် သီဝကို မပူဇော်နိုင်။

Verse 14

स चिरं संसरत्यस्मिन्संसारे दुःखसागरे । दुर्ल्लभं प्राप्य मानुष्यं मूढो नार्चयते शिवम्

သူသည် သံသရာဟူသော ဒုက္ခပင်လယ်ထဲ၌ အချိန်ကြာကြာ လှည့်လည်နေ၏။ ရှားပါးသော လူ့ဘဝကို ရရှိပြီးသော်လည်း မိုက်မဲသူသည် သီဝဘုရားကို မပူဇော်မခိုလှုံ။

Verse 15

निष्फलं तस्य तज्जन्म मोक्षाय न भवेद्यतः । दुर्ल्लभं प्राप्य मानुष्यं ये ऽर्चयन्ति पिनाकिनम्

ထိုသူ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးမရှိပေ၊ မောက္ခသို့ မဖြစ်စေသောကြောင့်။ ရှားပါးသော လူ့ဘဝကို ရပြီးလည်း ပိနာကင် (သီဝဘုရား) ကို မပူဇော်သူအတွက် ဖြစ်၏။

Verse 16

तेषां हि सफलं जन्म कृतार्थास्ते नरोत्तमाः । भवभक्तिपरा ये च भवप्रणतचेतसः

သူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးရှိ၏။ လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူတို့သည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံအောင်မြင်ကြ၏— ဘဝ (သီဝဘုရား) ကို သဒ္ဓါဖြင့် ချစ်ခင်ကိုးကွယ်၍ စိတ်နှလုံးကို ဘဝရှေ့၌ ဦးညွှတ်ထားသူတို့။

Verse 17

भवसंस्मरणोद्युक्ता न ते दुःखस्य भागिनः । भवनानि मनोज्ञानि विभ्रमाभरणाः स्त्रियः

ဘဝ (သီဝဘုရား) ကို အမြဲသတိရရန် ကြိုးပမ်းသူတို့သည် ဒုက္ခ၏ အစိတ်အပိုင်း မဖြစ်ကြ။ သူတို့အတွက် အိမ်ရာများပင် စိတ်နှလုံးနှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်လာပြီး၊ လှပစွာ အလှဆင်ထားသော မိန်းမတို့သည်လည်း ဘဝ၏ မင်္ဂလာအလှတန်ဆာကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။

Verse 18

धनं चातृप्तिपर्यन्तं शिवपूजाविधेः फलम् । ये वाञ्छन्ति महाभोगान्राज्यं च त्रिदशालये

သီဝပူဇာကို စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးခြင်း၏ အကျိုးသည် ချို့တဲ့မှု ပျောက်ကင်းစေသည့် အလွန်အမင်း ဥစ္စာဓန ဖြစ်၏။ မဟာဘောဂများကို လိုလားသူတို့သည်လည်း သုံးဆယ်သုံးပါး နတ်တို့၏ နေရာ၌ အာဏာပိုင်မှုကို ရကြ၏။

Verse 19

ते वाञ्छन्ति सदाकालं हरस्य चरणाम्बुजम् । सौभाग्यं कान्तिमद्रूपं सत्त्वं त्यागार्द्रभावता

သူတို့သည် အမြဲကာလ ဟရ (ရှီဝ) ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို တောင့်တလျက်ရှိကြသည်။ ထိုဘက်တိမှ မင်္ဂလာကံကောင်းခြင်း၊ တောက်ပလှပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ စိတ်နှလုံး၏ သန့်ရှင်းသော သတ္တဝ၊ နှင့် စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ ဝိညာဉ်ကြောင့် နူးညံ့သွားသော နှလုံးသားတို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 20

शौर्यं वै जगति ख्यातिश्शिवमर्चयतो भवेत् । तस्मात्सर्वं परित्यज्य शिवैकाहितमानसः

ဤလောက၌ ရဲရင့်မှုနှင့် ဂုဏ်သတင်းသည် သီဝကို ပူဇော်သူ၌ ဖြစ်ပေါ်၏။ ထို့ကြောင့် အခြားအရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ စိတ်ကို သီဝတစ်ပါးတည်း၌ တည်စေကြလော့။

Verse 21

शिवपूजाविधिं कुर्याद्यदीच्छेच्छिवमात्मनः । त्वरितं जीवितं याति त्वरितं याति यौवनम्

မိမိအတ္တ၌ ပတိဖြစ်သော သီဝ၏ ကရုဏာကို လိုလားပါက သီဝပူဇော်နည်းလမ်းကို သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ကျင့်ဆောင်ရမည်။ အကြောင်းမူကား အသက်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ယောဝနလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 22

त्वरितं व्याधिरभ्येति तस्मात्पूज्यः पिनाकधृक् । यावन्नायाति मरणं यावन्नाक्रमते जरा

ရောဂါသည် လူကို လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပိနာကာဓရ—ပိနာကာလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်သော သီဝ—ကို မရဏမလာသေးခင်၊ အိုမင်းခြင်း မလွှမ်းမိုးသေးခင် ပူဇော်ရမည်။

Verse 23

यावन्नेन्द्रियवैकल्यं तावत्पूजय शंकरम् । न शिवार्चनतुल्यो ऽस्ति धर्मो ऽन्यो भुवनत्रये

အင်္ဂါရုံများ မချို့ယွင်းသေးသရွေ့ သင်္ကရကို ပူဇော်လော့။ လောကသုံးပါး၌ သီဝအာရ္ချနာနှင့် တူညီသော ဓမ္မတရား အခြားမရှိ။

Verse 24

इति विज्ञाय यत्नेन पूजनीयस्सदाशिवः । द्वारयागं जवनिकां परिवारबलिक्रियाम्

ဤသို့ သိရှိပြီးနောက် စေတနာဖြင့် စဒာရှီဝကို ကြိုးစားအားထုတ်ကာ ပူဇော်ရမည်—တံခါးပူဇော်ပွဲ (ဒွာရယာဂ) ကို ဆောင်ရွက်၍ ဇဝနိကာ (အတွင်းခန်းကာတင်) ကို စီစဉ်ကာ၊ ထို့ပြင် ပရိဝါရဒေဝတားတို့အား သတ်မှတ်ထားသော ဘလိ (ပူဇော်အနုဘော) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 25

नित्योत्सवं च कुर्वीत प्रसादे यदि पूजयेत् । हविर्निवेदनादूर्ध्वं स्वयं चानुचरो ऽपि वा

ယုံကြည်မှုဖြင့် ပူဇော်ကာ သဒ္ဓါဖြင့် ပရသာဒ (သခင်၏ ကရုဏာအာနုဂ्रह) ကို လက်ခံရရှိပါက၊ ထိုသခင်အား ဂုဏ်ပြုသည့် နေ့စဉ် သာသနာပွဲ (နိတျယောৎসဝ) ကိုလည်း ပြုလုပ်ရမည်။ ဟဝိစ် (ပူဇော်အစားအစာ) ကို နိဝေဒနအဖြစ် ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ပူဇော်သူကိုယ်တိုင်—သို့မဟုတ် သူ၏ အနုချရ (အကူအညီပေးသူ) ပင်—အစီအစဉ်တကျ ဆက်လက် စေဝာပြုရမည်။

Verse 26

प्रसादपरिवारेभ्यो बलिं दद्याद्यथाक्रमम् । निर्गम्य सह वादित्रैस्तदाशाभिमुखः स्थितः

အစဉ်အတိုင်း သန့်ရှင်းသော ပူဇော်ပစ္စည်းတို့၏ အစောင့်အရှောက်များထံ ဘလိ (bali) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် တူရိယာသံများနှင့်အတူ အပြင်သို့ထွက်ကာ သတ်မှတ်ထားသော ဦးတည်ရာသို့ မျက်နှာမူ၍ စည်းကမ်းတကျ မင်္ဂလာဖြင့် ရပ်တည်ရမည်။

Verse 27

पुष्पं धूपं च दीपञ्च दद्यादन्नं जलैः सह । ततो दद्यान्महापीठे तिष्ठन्बलिमुदङ्मुखः

ပန်း၊ နံ့သာ၊ မီးအလင်း (ဒီပ) ကို ပူဇော်၍ ရေနှင့်အတူ အစာကိုလည်း ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် မဟာပီဋ္ဌ (mahāpīṭha) ပေါ်တွင် ရပ်ကာ မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ဘလိကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 28

ततो निवेदितं देवे यत्तदन्नादिकं पुरा । तत्सर्वं सावशेषं वा चण्डाय विनिवेदयेत्

ထို့နောက် ယခင်က သခင်ဘုရားထံ ပူဇော်ခဲ့သော အစာနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများကို အကုန်လုံးဖြစ်စေ၊ ကျန်ရှိသမျှဖြစ်စေ စဏ္ဍ (Caṇḍa) ထံ ထပ်မံ ဆက်ကပ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 29

हुत्वा च विधिवत्पश्चात्पूजाशेषं समापयेत् । कृत्वा प्रयोगं विधिवद्यावन्मन्त्रं जपं ततः

ထုံးတမ်းအတိုင်း အဟုတိကို ပူဇော်ပြီးနောက် ပူဇော်ပွဲ၏ ကျန်ရှိသည့် အစိတ်အပိုင်းများကို မှန်ကန်စွာ အဆုံးသတ်ရမည်။ ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ပြီး အမိန့်တော်အတိုင်း မန္တရကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဂျပ်ရမည်။

Verse 30

नित्योत्सवं प्रकुर्वीत यथोक्तं शिवशासने । विपुले तैजसे पात्रे रक्तपद्मोपशोभिते

သီဝ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း နေ့စဉ်ပူဇော်ပွဲကို အမြဲတမ်း ပြုလုပ်ရမည်။ ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ကြီးမားတောက်ပသော အိုးတစ်လုံးတွင် စီစဉ်၍ အနီရောင် ကြာပန်းများဖြင့် လှပစေရာသည်။

Verse 31

अस्त्रं पाशुपतं दिव्यं तत्रावाह्य समर्चयेत् । शिवस्यारोप्यः तत्पात्रं द्विजस्यालंकृतस्य च

အဲဒီနေရာတွင် ဒိဗ္ဗ ပာရှုပတ အစတြကို ဖိတ်ခေါ်တင်၍ သင့်လျော်သော ရိုသေမှုဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုပူဇော်အိုးကို သီဝ၏ အပိုင်အဖြစ် တင်မြှောက်ကာ အလှဆင်ဂုဏ်ပြုထားသော ဘြာဟ္မဏာထံသို့လည်း ပူဇော်ပေးရမည်။

Verse 32

न्यस्तास्त्रवपुषा तेन दीप्तयष्टिधरस्य च । प्रासादपरिवारेभ्यो बहिर्मंगलनिःस्वनैः

ထို့နောက် လက်နက်တို့၏ အရိပ်အယောင်ပါသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူနှင့် တောက်ပသော တံ杖ကိုင်သူတို့ကြောင့် နန်းတော်အဖွဲ့အစည်းများသည် မင်္ဂလာပွဲသံများနှင့်အတူ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 33

नृत्यगेयादिभिश्चैव सह दीपध्वजादिभिः । प्रदक्षिणत्रयं कृत्वा न द्रुतं चाविलम्बितम्

အက၊ သီချင်းနှင့် အခြားအရာများနှင့်အတူ မီးအိမ်၊ အလံတော် စသည့် မင်္ဂလာပစ္စည်းများပါဝင်စေ၍ သုံးကြိမ် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ရမည်၊ အလွန်မမြန်လည်း မအလွန်နှောင့်နှေးလည်း ဖြစ်စေမည်မဟုတ်။

Verse 34

आदायाभ्यंतरं नीत्वा ह्यस्त्रमुद्वासयेत्ततः । प्रदक्षिणादिकं कृत्वा यथापूर्वोदितं क्रमात्

ပူဇော်ကိရိယာများကို ယူဆောင်၍ အတွင်းသို့ သယ်ယူဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ ဖိတ်ခေါ်ထားသော အာစတြ (astra) သတ္တိတော်ကို တရားဝင် ပြန်လွှတ် (udvāsana) ရမည်။ ထို့နောက် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ခြင်းနှင့် အခြား အဆုံးသတ်ကိရိယာများကို ယခင်က ပြောထားသည့် အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 35

आदाय चाष्टपुष्पाणि पूजामथ समापयेत्

ပန်းရှစ်ပွင့်ကိုယူ၍ စိတ်ကြည်ညိုသဒ္ဓါဖြင့် ထိုပန်းများကို အဆုံးသတ်အဖြစ် ပူဇော်ကာ သီဝပူဇာကို တရားတော်အတိုင်း ပြီးစီးစေရာ၏။