पञ्चाक्षर-षडक्षरमन्त्र-माहात्म्यम् | The Greatness of the Pañcākṣara/Ṣaḍakṣara Mantra

Verse 1

श्रीकृष्ण उवाच । महर्षिवर सर्वज्ञ सर्वज्ञानमहोदधे । पञ्चाक्षरस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူ၏— «အရှင် မဟာရိရှီအထူးမြတ်၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသူ၊ ဉာဏ်ပင်လယ်ကြီးတော်— ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရ၏ မဟိမကို တတ္တဝအတိုင်း အမှန်တကယ် နားထောင်လိုပါသည်»။

Verse 2

उपमन्युरुवाच । पञ्चाक्षरस्य माहात्म्यं वर्षकोटिशतैरपि । अशक्यं विस्तराद्वक्तुं तस्मात्संक्षेपतः शृणु

ဥပမန်ယူက ပြော၏— «ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရ၏ မဟိမကို နှစ်ပေါင်း ကုဋိရာချီကြာသော်လည်း အသေးစိတ်အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်သေး; ထို့ကြောင့် အကျဉ်းချုပ်ကို နားထောင်ပါ»။

Verse 3

वेदे शिवागमे चायमुभयत्र षडक्षरेः । सर्वेषां शिवभक्तानामशेषार्थसाधकः

ဝေဒနှင့် ရှိဝအာဂမတို့တွင်လည်း ဤ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို နှစ်ဖက်လုံး၌ သင်ကြားထားသည်။ ရှိဝဘက္တအားလုံးအတွက် ၎င်းသည် လောကီကောင်းကျိုးမှ အမြင့်ဆုံး မောက္ခအထိ အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 4

तदल्पाक्षरमर्थाढ्यं वेदसारं विमुक्तिदम् । आज्ञासिद्धमसंदिग्धं वाक्यमेतच्छिवात्मकम्

ထိုမိန့်ခွန်းသည် စာလုံးနည်းသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝ၍ ဝေဒ၏ အနှစ်သာရဖြစ်ကာ မောက္ခကို ပေးစွမ်းသည်။ သာသနာတော်၏ အာဏာဖြင့် တည်ထောင်ထား၍ သံသယကင်းသော ဤစကားသည် ရှီဝ၏ သဘာဝတော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 5

नानासिद्धियुतं दिव्यं लोकचित्तानुरंजकम् । सुनिश्चितार्थं गंभीरं वाक्यं तत्पारमेश्वरम्

ထိုပရမေရှ్వర မိန့်ခွန်းသည် ဒိဗ္ဗဖြစ်၍ စိတ္တိအမျိုးမျိုးနှင့် ပြည့်စုံကာ သတ္တဝါလောက၏ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ ၎င်း၏ အဓိပ္ပါယ်သည် သေချာတည်ငြိမ်၍ အနက်ရှိုင်းလှသည်။

Verse 6

मन्त्रं सुखमुकोच्चार्यमशेषार्थप्रसिद्धये । प्राहोन्नमः शिवायेति सर्वज्ञस्सर्वदेहिनाम्

အဓိပ္ပါယ်နှင့် ရည်မှန်းချက်အားလုံး ပြည့်စုံထင်ရှားစေရန်၊ လွယ်ကူစွာ ရွတ်ဆိုနိုင်သော မန္တရကို ကြေညာတော်မူသည်—«အောမ် နမးး ရှိဝါယ»။ ဤသည်မှာ အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသော သီဝ၏ ဝိညာဉ်တော်၊ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တဖြစ်၏။

Verse 7

तद्बीजं सर्वविद्यानां मंत्रमाद्यं षडक्षरम् । अतिसूक्ष्मं महार्थं च ज्ञेयं तद्वटबीजवत्

ဤသည်မှာ ဗိဒ္ဓာအားလုံး၏ မျိုးစေ့ဖြစ်ပြီး၊ ခြောက်အက္ခရာပါသော အဓိက မန္တရဖြစ်သည်။ အလွန်သိမ်မွေ့သော်လည်း အဓိပ္ပါယ်ကြီးမား၏; ဗန်ယန်ပင်၏ မျိုးစေ့ကဲ့သို့ (သေးငယ်သော်လည်း အလားအလာအလွန်ကြီး) ဟု နားလည်သင့်သည်။

Verse 8

देवो गुणत्रयातीतः सर्वज्ञः सर्वकृत्प्रभुः । ओमित्येकाक्षरे मन्त्रे स्थितः सर्वगतः शिवः

ဘုရားသည် ဂုဏ်သုံးပါးကို လွန်ကဲ၍၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသော အရှင်ဖြစ်ကာ အရာအားလုံး၏ အကြောင်းကိစ္စကို အုပ်စိုးတော်မူ၏။ «အောမ်» ဟူသော တစ်အက္ခရာ မန္တရအတွင်း၌ သီဝသည် တည်ရှိ၍ အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးကာ နေရာတိုင်း၌ ရှိတော်မူ၏။

Verse 9

मंत्रे षडक्षरे सूक्ष्मे पञ्चब्रह्मतनुः शिवः । वाच्यवाचकभावेन स्थितः साक्षात्स्वभावतः

သိမ်မွေ့သော ခြောက်အက္ခရာ မန္တရ၌ ပဉ္စဗြဟ္မတနုရှိသော ရှိဝသည် မိမိ၏ သဘာဝအတိုင်း တိုက်ရိုက်တည်ရှိ၍ အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သော (ဝါချျ) နှင့် အသံဖြစ်သော (ဝါချက) နှစ်မျိုးလုံးအဖြစ် ထင်ရှားနေ၏။

Verse 10

वाच्यश्शिवोप्रमेयत्वान्मंत्रस्तद्वाचकस्स्मृतः । वाच्यवाचकभावो ऽयमनादिसंस्थितस्तयोः

ဝါချျဖြစ်သော ရှိဝသည် တိုင်းတာမရသောကြောင့် မန္တရကို ထိုသခင်ကို ဖော်ပြသော ဝါချကဟု မှတ်ယူကြသည်။ “ဝါချျ–ဝါချက” ဟူသော ဆက်နွယ်မှုသည် နှစ်ဖက်လုံးတွင် အနာဒီကာလမှ တည်ရှိလာသည်။

Verse 11

यथा ऽनादिप्रवृत्तोयं घोरसंसारसागरः । शिवो ऽपि हि तथानादिसंसारान्मोचकः स्थितः

အနာဒီကာလမှ စီးဆင်းလာသော ကြောက်မက်ဖွယ် သံသရာပင်လယ်ကြီးကဲ့သို့ပင်၊ ရှိဝသည်လည်း အနာဒီကာလမှတည်းက သံသရာမှ ကယ်တင်လွတ်မြောက်စေသော မောက္ခပေးသူအဖြစ် တည်ရှိနေ၏။

Verse 12

व्याधीनां भेषजं यद्वत्प्रतिपक्षः स्वभावतः । तद्वत्संसारदोषाणां प्रतिपक्षः शिवस्स्मृतः

ဆေးဝါးသည် မိမိသဘာဝအရ ရောဂါတို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ သံသရာ၏ အပြစ်ဒုက္ခတို့အပေါ် သဘာဝကျ ဆန့်ကျင်အားဖြစ်သူအဖြစ် ရှိဝကို မှတ်ယူကြသည်။

Verse 13

असत्यस्मिन् जगन्नाथे तमोभूतमिदं भवेत् । अचेतनत्वात्प्रकृतेरज्ञत्वात्पुरषस्य च

အကယ်၍ စကြဝဠာ၏ အရှင်သည် မမှန်ကန်သောအရာဖြစ်လျှင် ဤလောကတစ်လုံးလုံးသည် အမှောင်ထဲသို့ ကျရောက်မည်; ပရကృతိသည် အသိမရှိသောအရာဖြစ်၍ ပုရုෂလည်း ကိုယ်တိုင်အားဖြင့် အမှန်တရားသိမြင်မှု မရှိ။

Verse 14

प्रधानपरमाण्वादि यावत्किंचिदचेतनम् । न तत्कर्तृ स्वयं दृष्टं बुद्धिमत्कारणं विना

ပဓာန (မူလသဘာဝ) မှ အဏုမြူအထိ၊ အသိမရှိသောအရာအားလုံးသည် ဉာဏ်ရှိသောအကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အလုပ်လုပ်၍ ကိုယ်တိုင်ဖန်ဆင်းသူဖြစ်သည်ဟု မမြင်ရ; ထို့ကြောင့် အသိရှိသော ပတိဖြစ်သည့် အရှင်သည် အင်နတ်ပစ္စည်းကို ကျော်လွန်သော အမှန်တကယ်သော ကာရဏဖြစ်သည်။

Verse 15

धर्माधर्मोपदेशश्च बंधमोक्षौ विचारणात् । न सर्वज्ञं विना पुंसामादिसर्गः प्रसिद्ध्यति

ဓမ္မနှင့် အဓမ္မအကြောင်း သင်ကြားချက်၊ ချုပ်နှောင်မှုနှင့် မောက္ခကို ခွဲခြားစဉ်းစားခြင်းတို့သည် အလုံးစုံသိသော အရှင်မရှိဘဲ လူသားတို့အတွက် မတည်မြဲနိုင်; ထို့အတူ မူလဖန်ဆင်းခြင်း၏ အမှန်တရားလည်း သူ့မပါဘဲ မသိနိုင်။

Verse 16

वैद्यं विना निरानंदाः क्लिश्यंते रोगिणो यथा । तस्मादनादिः सर्वज्ञः परिपूर्णस्सदाशिवः

ဆရာဝန်မရှိလျှင် လူနာတို့သည် ပျော်ရွှင်မှုမရှိဘဲ ဆင်းရဲကြသကဲ့သို့၊ သူမရှိလျှင် သတ္တဝါတို့လည်း ပင်ပန်းဒုက္ခရောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် စဒါရှီဝသည် အစမရှိ၊ အလုံးစုံသိ၊ ပြည့်စုံကောင်းမွန်သောအရှင်ဖြစ်သည်။

Verse 17

अस्ति नाथः परित्राता पुंसां संसारसागरात् । आदिमध्यांतनिर्मुक्तस्स्वभावविमलः प्रभुः

လောကဓာတ်၏ သံသရာပင်လယ်မှ သတ္တဝါတို့ကို ကယ်တင်ပေးသော နာထ (အရှင်)၊ ကာကွယ်ရှင်တော် ရှိသည်။ အစ၊ အလယ်၊ အဆုံးတို့မှ လွတ်ကင်း၍ အရှင်သည် သဘာဝအားဖြင့် အညစ်အကြေးကင်းစင် သန့်ရှင်းတော်မူ၏။

Verse 18

सर्वज्ञः परिपूर्णश्च शिवो ज्ञेयश्शिवागमे । तस्याभिधानमन्त्रो ऽयमभिधेयश्च स स्मृतः

ရှైవ အာဂမများတွင် သီဝသည် အလုံးစုံသိ (သဗ္ဗည) နှင့် ပြည့်စုံအပြည့် (ပရိပူဏ္ဏ) ဟူ၍ သိမှတ်ရမည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နာမမန်တရဖြစ်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်သည် ထိုမန်တရက ညွှန်ပြသည့် အဓိပ္ပါယ်တော်ဟူ၍ မှတ်သားကြသည်။

Verse 19

अभिधानाभिधेयत्वान्मंत्रस्सिद्धः परश्शिवः । एतावत्तु शिवज्ञानमेतावत्परमं पदम्

နာမနှင့် နာမခံ (အဘိဓာန-အဘိဓေယ) တို့ မခွဲမခွာ ဆက်နွယ်သကဲ့သို့ မန်တရနှင့် အဓိပ္ပါယ်လည်း မခွဲမခွာဖြစ်သဖြင့် မန်တရကိုယ်တိုင်ပင် စိဒ္ဓဖြစ်သော ပရမသီဝ ဖြစ်သည်။ ဤမျှသာ သီဝကို သိမြင်ခြင်းဖြစ်၍ ဤမျှသာ အမြင့်ဆုံး ပဒ (အထွတ်အထိပ်အနေအထား) ဖြစ်သည်။

Verse 20

यदोंनमश्शिवायेति शिववाक्यं षडक्षरम् । विधिवाक्यमिदं शैवं नार्थवादं शिवात्मकम्

«အုံ နမး သီဝာယ» ဟူသော ဝါကျသည် သီဝ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြောက်အက္ခရာ ဝါကျတော်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရှైవ ဝိဓိဝါကျ (အကျင့်အကြံ ညွှန်ကြားချက်) ဖြစ်ပြီး ချီးမွမ်းသက်သက် မဟုတ်၊ သီဝသဘာဝတော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

Verse 21

यस्सर्वज्ञस्सुसंपूर्णः स्वभावविमलः शिवः । लोकानुग्रहकर्ता च स मृषार्थं कथं वदेत्

ရှီဝသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သော အပြည့်စုံတော်မူသူ၊ သဘာဝအရ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တော်မူသူ ဖြစ်၏။ လောကတို့ကို ကရုဏာအနုဂ्रह ပေးတော်မူသော အကျိုးပြုရှင်လည်း ဖြစ်၏။ ထိုသို့သောအရှင်သည် မုသာရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မည်သို့ ပြောနိုင်မည်နည်း၊ မမှန်သောစကားကို မည်သို့ ဆိုနိုင်မည်နည်း။

Verse 22

यद्यथावस्थितं वस्तु गुणदोषैः स्वभावतः । यावत्फलं च तत्पूर्णं सर्वज्ञस्तु यथा वदेत्

အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ၎င်းရှိနေသကဲ့သို့ တိတိကျကျ ဖော်ပြရမည်—သဘာဝအရရှိသော ကောင်းချက်နှင့် ချို့ယွင်းချက်တို့အတိုင်းလည်းကောင်း၊ ထိုအရာ၏ အကျိုးရလဒ်ကိုလည်း ပြည့်စုံစွာလည်းကောင်း—အရာအားလုံးကို သိမြင်သောသူက ကြေညာသကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်။

Verse 23

रागाज्ञानादिभिर्दोषैर्ग्रस्तत्वादनृतं वदेत् । ते चेश्वरे न विद्येते ब्रूयात्स कथमन्यथा

ရာဂ (ကပ်ငြိ) နှင့် အဝိဇ္ဇာ (မသိမှု) စသည့် အပြစ်ဒोषများက ဖမ်းဆီးထားသဖြင့် လူသည် မမှန်ကန်သော စကားကို ပြောနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုဒोषများသည် ဣශ්ဝရ (သခင်ရှီဝ) တွင် မရှိ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမှန်တရားမှ လွဲ၍ မည်သို့ ပြောနိုင်မည်နည်း။

Verse 24

अज्ञाताशेषदोषेण सर्वज्ञेय शिवेन यत् । प्रणीतममलं वाक्यं तत्प्रमाणं न संशयः

အပြစ်ဒोषတစ်စုံတစ်ရာမှ မထိခိုက်ဘဲ သိနိုင်သမျှအားလုံးကို သိသော ရှီဝက စီရင်ရေးသားထားသော သန့်ရှင်းအပြစ်ကင်းသော သင်ကြားချက်သည် အာဏာရှိသော အထောက်အထား (ပမာဏ) ဖြစ်သည်—သံသယ မရှိ။

Verse 25

तस्मादीश्वरवाक्यानि श्रद्धेयानि विपश्चिता । यथार्थपुण्यपापेषु तदश्रद्धो व्रजत्यधः

ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့သည် အရှင်၏ ဝစနာတော်ကို ယုံကြည်သင့်သည်။ အကြောင်းမှာ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်အပေါ် အမှန်တရားကို ပြောကြားသဖြင့် ယုံကြည်မှုမရှိသူသည် အောက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

Verse 26

स्वर्गापवर्गसिद्ध्यर्थं भाषितं यत्सुशोभनम् । वाक्यं मुनिवरैः शांतैस्तद्विज्ञेयं सुभाषितम्

ကောင်းကင်သို့ရောက်ခြင်းနှင့် ထို့ထက်လွန်သော မောက္ခရရှိခြင်းအတွက် ငြိမ်းချမ်း၍ ထူးမြတ်သော မုနိမြတ်တို့က ဆိုကြားသော လှပသည့် သင်ခန်းစာကို ‘ကောင်းစွာပြောသောစကား’ ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 27

रागद्वेषानृतक्रोधकामतृष्णानुसारि यत् । वाक्यं निरयहेतुत्वात्तद्दुर्भाषितमुच्यते

စွဲလမ်းမှု၊ မုန်းတီးမှု၊ မမှန်ကန်မှု၊ ဒေါသ၊ လိုချင်တပ်မက်မှုနှင့် တဏှာတို့နောက်လိုက်သော စကားသည် နရကသို့ကျရောက်စေသော အကြောင်းဖြစ်သဖြင့် ‘မကောင်းသောစကား’ ဟု ခေါ်သည်။

Verse 28

संस्कृतेनापि किं तेन मृदुना ललितेन वा । अविद्यारागवाक्येन संसारक्लेशहेतुना

စကားသည် သန့်စင်ပြေပြစ်၍ နူးညံ့လှပသော်လည်း အဝိဇ္ဇာနှင့် တဏှာက ဆွဲဆောင်လျှင် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။ ထိုစကားသည် သံသရာဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်းသာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 29

यच्छ्रुत्वा जायते श्रेयो रागादीनां च संशयः । विरूपमपि तद्वाक्यं विज्ञेयमिति शोभनम्

ကြားသော် ကောင်းကျိုးဖြစ်ပေါ်စေ၍ ရာဂာစသည့် အာသက်ကပ်မှုတို့အပေါ် သံသယပေါက်ကာ လျော့နည်းစေသော သင်ကြားချက်သည်၊ စကားပုံစံ မပြည့်စုံသော်လည်း အမှန်တရားဟု လက်ခံသိမြင်သင့်၏။ ဤသည်မှာ မင်္ဂလာသော စံနှုန်းဖြစ်သည်။

Verse 30

बहुत्वेपि हि मंत्राणां सर्वज्ञेन शिवेन यः । प्रणीतो विमलो मन्त्रो न तेन सदृशः क्वचित्

မန္တရားတို့ မရေတွက်နိုင်အောင် များစွာရှိသော်လည်း၊ အလုံးစုံသိသော အရှင်ရှီဝက စီရင်တော်မူသော အညစ်အကြေးကင်းသန့် မန္တရားသည် မည်သည့်နေရာ၌မျှ တူညီသောအရာ မရှိ။

Verse 31

सांगानि वेदशास्त्राणि संस्थितानि षडक्षरे । न तेन सदृशस्तस्मान्मन्त्रो ऽप्यस्त्यपरः क्वचित्

ဝေဒများနှင့် အင်္ဂဗေဒပညာများ၊ သာသနာကျမ်းသင်္ချာအားလုံးသည် ခြောက်အက္ခရာ မန္တရား၌ တည်ရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုမန်တရားနှင့် တူညီသော အခြားမန်တရား မည်သည့်နေရာ၌မျှ မရှိ။

Verse 32

सप्तकोटिमहामन्त्रैरुपमन्त्रैरनेकधा । मन्त्रः षडक्षरो भिन्नस्सूत्रं वृत्यात्मना यथा

မဟာမန္တရား ခုနစ်ကုဋေ နှင့် အနုမန္တရား များစွာဖြင့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ထုတ်ဖော်ဆိုကြသော်လည်း၊ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရားသည် အနှစ်သာရအားဖြင့် တစ်ခုတည်းပင် ဖြစ်သည်—အသုံးအနှုန်းပုံစံ မျိုးစုံယူသဖြင့် အမျိုးမျိုးပုံပေါ်သကဲ့သို့ တစ်ချောင်းတည်းသော ချည်မျှင်ကဲ့သို့။

Verse 33

शिवज्ञानानि यावंति विद्यास्थानापि यानि च । षडक्षरस्य सूत्रस्य तानि भाष्यं समासतः

သီဝနှင့်ဆိုင်သော ဉာဏ်ပညာအားလုံး၊ ပညာရပ်၏ အခြေစိုက်ရာများနှင့် သင်ကြားလေ့ကျင့်မှုများအားလုံးပင်—အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့်—ခြောက်အက္ခရာမန္တရ၏ သုတ္တရားအပေါ် အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက် ဖြစ်၏။

Verse 34

किं तस्य बहुभिर्मंत्रैश्शास्त्रैर्वा बहुविस्तरैः । यस्योन्नमः शिवायेति मन्त्रो ऽयं हृदि संस्थितः

«အိုမ် နမဟ် သီဝာယ» ဟူသော မန္တရသည် သူ၏နှလုံး၌ တည်မြဲစွာ နေရာယူပြီးသားဖြစ်လျှင်၊ အခြား မန္တရများစွာ သို့မဟုတ် အကျယ်အဝန်းကြီးသော ကျမ်းစာများနှင့် ရှည်လျားသော ချဲ့ထွင်ချက်များကို ဘာလိုအပ်မည်နည်း။

Verse 35

तेनाधीतं श्रुतं तेन कृतं सर्वमनुष्ठितम् । येनोन्नमश्शिवायेति मंत्राभ्यासः स्थिरीकृतः

သူကြောင့် သင်ယူမှုအားလုံး ပြီးစီး၍ ကြားသင့်သမျှကို ကြားပြီး၊ တာဝန်ဝတ္တရားအားလုံးကိုလည်း စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်ပြီးစီးခဲ့သည်—သူကြောင့်ပင် «အောမ် နမဟ် ရှိဝါယ» မန္တရကို အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်စွာ လေ့ကျင့်ခြင်း အခိုင်အမာ တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည်။

Verse 36

नमस्कारादिसंयुक्तं शिवायेत्यक्षरत्रयम् । जिह्वाग्रे वर्तते यस्य सफलं तस्य जीवितम्

«နမဟ်» ဟူသော ဂါရဝပြုနမസ്കာရနှင့် ပေါင်းစည်းထားသော «ရှိ-ဝါ-ယ» အက္ခရာသုံးလုံးသည် မိမိလျှာထိပ်၌ အမြဲတမ်း တည်နေသူ၏ ဘဝသည် အမှန်တကယ် ကောင်းချီးမင်္ဂလာပြည့်ဝ၍ အကျိုးသီးပွင့်သော ဘဝဖြစ်သည်—မန္တရသတိဖြင့် ပတိဖြစ်သော ရှိဝကို အနီးကပ် ထိန်းသိမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 37

अंत्यजो वाधमो वापि मूर्खो वा पंडितो ऽपि वा । पञ्चाक्षरजपे निष्ठो मुच्यते पापपंजरात्

အနိမ့်ဆုံးမွေးဖွားသူဖြစ်စေ၊ အောက်တန်းဟု သတ်မှတ်ခံရသူဖြစ်စေ၊ မသိနားမလည်သူဖြစ်စေ၊ ပညာရှိပင်ဖြစ်စေ—ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရကို ဂျပ (japa) ပြုရာ၌ တည်ကြည်သူသည် အပြစ်၏ လှောင်အိမ်မှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 38

इत्युक्तं परमेशेन देव्या पृष्टेन शूलिना । हिताय सर्वमर्त्यानां द्विजानां तु विशेषतः

ဤသို့ပင် သုံးမြှားကိုင်ရှင် ရှိဝအမြတ်တော် (ပရမေရှဝရ) သည် ဒေဝီ၏မေးခွန်းကို ဖြေကြား၍ မော်တယ်အပေါင်းတို့၏ အကျိုးအတွက်၊ အထူးသဖြင့် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့အတွက် ဟောကြားတော်မူ၏။