समयाह्वय-संस्कारः — Rite of ‘Samayāhvaya’ and the Preparatory Layout (Maṇḍapa, Vedi, Kuṇḍas, Maṇḍala, Śiva-kumbha)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । पुण्ये ऽहनि शुचौ देशे बहुदोषविवर्जिते । देशिकः प्रथमं कुर्यात्संस्कारं समयाह्वयम्

ဥပမန်ယူ မိန့်တော်မူသည်။ “ကောင်းမြတ်သောနေ့၌၊ သန့်ရှင်း၍ အပြစ်အနာအဆာများစွာကင်းသောနေရာတွင်၊ ဒေသိက (ဝိညာဉ်ရေးဆရာ) သည် ပထမဦးစွာ ‘သမယ-အာဟ္ဝယ’ ဟုခေါ်သော သံस्कारပွဲကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုကဲ့သို့ ပြုခြင်းဖြင့် သီဝဘုရားကို ပူဇော်ဝတ်ပြုရာတွင် လိုအပ်သော စည်းကမ်းနှင့် ဦးတည်ချက်အတွင်းသို့ သင်တန်းသားကို တည်စေသည်။”

Verse 2

परीक्ष्य भूमिं विधिवद्गंधवर्णरसादिभिः । शिल्पिशास्त्रोक्तमार्गेण मण्डपं तत्र कल्पयेत्

မြေကို နည်းလမ်းတကျ စမ်းသပ်စိစစ်၍ အနံ့၊ အရောင်၊ အရသာနှင့် အခြားလက္ခဏာများအရ သေချာကြည့်ပြီးနောက်၊ သုလ္ပိရှာသ္တရတွင် ဆိုထားသည့် လမ်းစဉ်အတိုင်း ထိုနေရာ၌ မဏ္ဍပကို တည်ဆောက်ရမည်။

Verse 3

कृत्वा वेदिं च तन्मध्ये कुण्डानि परिकल्पयेत् । अष्टदिक्षु तथा दिक्षु तत्रैशान्यां पुनः क्रमात्

ဝေဒီ (vedī) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ၎င်း၏အလယ်တွင် ကုဏ္ဍ (kuṇḍa) များကို စီမံတပ်ဆင်ရမည်။ အရှစ်မျက်နှာဦးတည်ရာအတိုင်း ချထားပြီး၊ ထို့နောက် အီရှာန (မြောက်အရှေ့) ဦးတည်ရာမှ အစဉ်လိုက် ပြန်လည်စတင်ရမည်။

Verse 4

प्रधानकुंडं कुर्वीत यद्वा पश्चिमभागतः । प्रधानमेकमेवाथ कृत्वा शोभां प्रकल्पयेत्

ပူဇော်သူသည် အဓိက ကုဏ္ဍ (မီးကန်) ကို တည်ဆောက်ရမည်၊ သို့မဟုတ် အနောက်ဘက်တွင် ထားနိုင်သည်။ အဓိက အလ္တာတစ်ခုတည်းကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုပူဇော်ပွဲအတွက် သင့်လျော်သော အလှအပနှင့် မင်္ဂလာအလှဆင်မှုကို စီစဉ်ရမည်။

Verse 5

वितानध्वजमालाभिर्विविधाभिरनेकशः । वेदिमध्ये ततः कुर्यान्मंडलं शुभलक्षणम्

ထို့နောက် မဏ္ဍပအမိုးများ၊ အလံတော်များ၊ ပန်းမော်လီများဖြင့် နည်းမျိုးစုံအလှဆင်ပြီး၊ ဝေဒီ၏အလယ်ဗဟို၌ မင်္ဂလာလက္ခဏာပါသော မဏ္ဍလကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 6

रक्तहेमादिभिश्चूर्णैरीश्वरावाहनोचितम् । सिंदूरशालिनीवारचूर्णैरेवाथ निर्धनः

ဘုရားအီရှွရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ရာ၌ ဖိတ်ခေါ်ရန် အနီရောင်ပစ္စည်းများ၊ ရွှေစသည်တို့မှ ပြုလုပ်သော အမှုန့်များသည် သင့်လျော်သည်ဟု ဆို၏။ သို့သော် ဆင်းရဲသူသည် စင်ဒူးရ်၊ ဆန်မှုန့်နှင့် သကြားမှုန့်တို့သာဖြင့်လည်း ထိုဖိတ်ခေါ်မှုကို ပြုနိုင်သည်။

Verse 7

एकहस्तं द्विहस्तं वा सितं वा रक्तमेव वा । एकहस्तस्य पद्मस्य कर्णिकाष्टांगुला मता

“(အသုံးပြုမည့်) ကြာပန်းသည် လက်တစ်ထွာ သို့မဟုတ် လက်နှစ်ထွာ ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ အဖြူ သို့မဟုတ် အနီ ဖြစ်နိုင်သည်။ လက်တစ်ထွာကြာပန်း၏ အလယ်အုံ (ကဏ္ဏိကာ) သည် လက်ချောင်းအကျယ် ရှစ်ခုဟု သတ်မှတ်သည်။”

Verse 8

केसराणि तदर्धानि शेषं चाष्टदलादिकम् । द्विहस्तस्य तु पद्मस्य द्विगुणं कर्णिकादिकम्

ကေသာရ (ပန်းအမျှင်) များကို ထိုအတိုင်းအတာ၏ တစ်ဝက်အဖြစ် ပြုလုပ်ရမည်၊ ကျန်သော အစိတ်အပိုင်းများ—ရှစ်ပွင့်ချပ်မှ စ၍—ကိုလည်း သင့်တော်သလို စီစဉ်ရမည်။ လက်နှစ်ထွာကြာပန်းအတွက်မူ အလယ်အုံ (ကဏ္ဏိကာ) နှင့် အတွင်းပိုင်းအရာများကို အတိုင်းအတာ နှစ်ဆ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 9

कृत्वा शोभोपशोभाढ्यमैशान्यां तस्य कल्पयेत् । एकहस्तं तदर्धं वा पुनर्वेद्यः तु मंडलम्

ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ထိုနေရာ၏ အရှေ့မြောက် (ဣရှာန) ထောင့်၌ အလှအပနှင့် မင်္ဂလာအလှဆင်မှုများ ပြည့်ဝသော နေရာတစ်ခုကို စီမံထားရမည်။ ထို့နောက် ယဇ္ဉဝေဒိပေါ်တွင် ထပ်မံ၍ ဟස්တတစ်လက်—သို့မဟုတ် ထို၏ တစ်ဝက်—အတိုင်းအတာရှိသော မဏ္ဍလကို မှတ်သားရေးဆွဲရမည်။

Verse 10

व्रीहितंदुलसिद्धार्थतिलपुष्पकुशास्तृते । तत्र लक्षणसंयुक्तं शिवकुंभं प्रसाधयेत्

ဆန်နှင့် စပါးမျိုးစေ့များ၊ မတ်စတာစေ့၊ နှမ်း၊ ပန်းများနှင့် ကုရှာမြက်ကို ခင်းထားသော အခင်းပေါ်တွင်၊ သတ်မှတ်ထားသော မင်္ဂလာလက္ခဏာများနှင့် ပြည့်စုံအောင် «ရှီဝ-ကುಂಬ္ဟ» (ရှီဝအတွက် သန့်ရေခွက်) ကို စနစ်တကျ စီမံတန်ဆာဆင်ရမည်။

Verse 11

सौवर्णं राजतं वापि ताम्रजं मृन्मयं तु वा । गन्धपुष्पाक्षताकीर्णं कुशदूर्वांकुराचितम्

ရွှေဖြစ်စေ၊ ငွေဖြစ်စေ၊ ကြေးနီဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မြေခွက်ဖြစ်စေ—အနံ့သာ၊ ပန်းများနှင့် မကွဲမပျက် ဆန်စေ့ (အက္ရှတ) ကို ဖြန့်ကြဲ၍၊ ကုရှာမြက်နှင့် ဒူರ್ವာမြက်ပင်ပေါက်သစ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်လျှင်၊ ရှီဝ၏ ပူဇော်မှုအတွက် သင့်တော်လာသည်။

Verse 12

सितसूत्रावृतं कंठे नववस्त्रयुगावृतम् । शुद्धाम्बुपूर्णमुत्कूर्चं सद्रव्यं सपिधानकम्

လည်ပင်းအနားတွင် အဖြူရောင်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်၍ အသစ်သော အဝတ်နှစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် အပေါ်တွင် အမွှေးတုတ်တံ (tuft) တပ်ဆင်ကာ သန့်ရေဖြင့် ပြည့်စုံစေ၍ သင့်လျော်သော ပစ္စည်းများ ပါဝင်စေပြီး အဖုံးပါရှိရမည်။

Verse 13

भृङ्गारं वर्धनीं चापि शंखं च चक्रमेव वा । विना सूत्रादिकं सर्वं पद्मपत्रमथापि वा

ရေခွက် (ဘೃင်္ဂာရ)၊ ရေဖြန်းအိုး (ဝර්ဓနီ)၊ သံခ (śaṅkha) သို့မဟုတ် စက်ရ (cakra) စသည့် အရာမည်သည့်အရာမဆို—သန့်စင်အပ်နှံသော ကြိုးနှင့် ဆက်စပ်သော ပူဇော်ပစ္စည်းများ မပါလျှင် အားလုံးသည် (ပူဇော်ရေးအရ) အကျိုးမရှိပေ။ ပဒ္မရွက်တစ်ရွက်ပင်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 14

तस्यासनारविंदस्य कल्पयेदुत्तरे दले । अग्रतश्चंदनांभोभिरस्त्रराजस्य वर्धनीम्

ထို ကြာပန်းအာသန၏ မြောက်ဘက် ပွင့်ချပ်ပေါ်တွင် သတ်မှတ်ထားသည့် အစီအစဉ်အတိုင်း စီမံထားရမည်။ ထို့နောက် ရှေ့ဘက်တွင် စန္ဒနံ့ရေဖြင့် အစတြရာဇ (လက်နက်တို့၏ သခင်) အတွက် «ဝဓနီ» ဟူသော ပူဇော်ပစ္စည်းအိုးကို ပြင်ဆင်ရမည်။

Verse 15

मण्डलस्य ततः प्राच्यां मंत्रकुंभे च पूर्ववत् । कृत्वा विधिवदीशस्य महापूजां समाचरेत्

ထို့နောက် မဏ္ဍလ၏ အရှေ့ဘက်တွင်လည်းကောင်း၊ မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ကုಂಭ (မန်တရကုಂಭ) တွင်လည်းကောင်း၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် စည်းကမ်းတကျ သခင် အီရှ (Īśa) ၏ မဟာပူဇာကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 16

अथार्णवस्य तीरे वा नद्यां गोष्ठे ऽपि वा गिरौ । देवागरे गृहे वापि देशे ऽन्यस्मिन्मनोहरे

ထို့နောက် ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ဖြစ်စေ၊ မြစ်ကမ်း၌ဖြစ်စေ၊ နွားတဲ၌ဖြစ်စေ၊ တောင်ပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ ဘုရားကျောင်း၌ဖြစ်စေ၊ မိမိအိမ်၌ဖြစ်စေ၊ သာယာလှပသော အခြားနေရာတစ်ခုခု၌ဖြစ်စေ—ထိုနေရာ၌ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေသော ပတိ (Pati) သီဝ (Śiva) ကို ပူဇော်ကန်တော့၍ သမาธိပြုရမည်။

Verse 17

कृत्वा पूर्वोदितं सर्वं विना वा मंडपादिकम् । मंडलं पूर्ववत्कृत्वा स्थंडिलं च विभावसोः

ယခင်က ဖော်ပြထားသမျှကို အကုန်ပြုလုပ်ပြီးနောက်—မဏ္ဍပနှင့် ဆက်စပ်အဆောက်အဦများကို မပြုလုပ်လည်းရ—ယခင်ကကဲ့သို့ မဏ္ဍလကို ပြင်ဆင်၍၊ ထို့ပြင် ဝိဘாவသ (သန့်ရှင်းသော မီး) အတွက် စ္ထဏ္ဍိလ (သန့်စင်မြေပြင်) ကိုလည်း စီစဉ်ရမည်။

Verse 18

प्रविश्य पूजाभवनं प्रहृष्टवदनो गुरुः । सर्वमंगलसंयुक्तः समाचरितनैत्यकः

ဂုရုသည် ပူဇော်ခန်းမသို့ ဝင်ရောက်လာ၍ မျက်နှာတောက်ပရွှင်လန်းကာ မင်္ဂလာလက္ခဏာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံလျက် နေ့စဉ်ကျင့်ရမည့် နိယမကိစ္စများကို စတင်ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 19

महापूजां महेशस्य कृत्वा मण्डलमध्यतः । शिवकुंभे तथा भूयः शिवमावाह्य पूजयेत्

သန့်စင်ထားသော မဏ္ဍလ၏ အလယ်၌ မဟေရှ၏ မဟာပူဇာကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထပ်မံ၍ သီဝကို «သီဝကుంఠ» (အဘိသေကကုံဘ) ထဲသို့ အာဝါဟနာပြု၍ ထိုနေရာ၌လည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 20

पश्चिमाभिमुखं ध्यात्वा यज्ञरक्षकमीश्वरम् । अर्चयेदस्त्रवर्धन्यामस्त्रमीशस्य दक्षिणे

အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူနေသော ယဇ္ဉကို ကာကွယ်သော အရှင်ကို သမาธိဖြင့် တွေးတောပြီး၊ အရှင်၏ ညာဘက်၌ «အස්တြဝဓ္ဓိနီ» (လက်နက်တိုးပွားစေသော) ပုံစံရှိ သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော လက်နက်ကို အာရ္စနာပြု၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 21

मन्त्रकुम्भे च विन्यस्य मन्त्रं मन्त्रविशारदः । कृत्वा मुद्रादिकं सर्वं मन्त्रयागं समाचरेत्

မန္တရကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော မန္တရပညာရှင်သည် မန္တရကုံဘ (ကုံဘ) ထဲသို့ မန္တရကို ထည့်သွင်းထားရမည်။ ထို့နောက် မုဒြာတို့နှင့် ဆက်စပ်သော အခမ်းအနားအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီး မန္တရယဇ్ఞ (မန္တရပူဇာ) ကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 22

ततश्शिवानले होमं कुर्याद्देशिकसत्तमः । प्रधानकुण्डे परितो जुहुयुश्चापरे द्विजाः

ထို့နောက် အထူးမြတ်သော ဒေသိက (ဆရာတော်) သည် ရှိဝအဂ္နိ (Śiva-မီး) ထဲသို့ ဟိုးမ (မီးပူဇာ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် အဓိက ကုဏ္ဍ (မီးကန်) ကို ဝိုင်းရံနေသော အခြား ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ပုရောဟိတ်တို့လည်း အာဟုတိများကို ထည့်လှူရမည်။

Verse 23

आचार्यात्पादमर्धं वा होमस्तेषां विधीयते । प्रधानकुण्ड एवाथ जुहुयाद्देशिकोत्तमः

ထိုအခမ်းအနားများအတွက် သူတို့၏ ဟိုးမပမာဏကို အာစာရျ (ācārya) အတွက် ပြုလုပ်သည့်အရာ၏ လေးပုံတစ်ပုံ၊ သို့မဟုတ် အများဆုံး တစ်ဝက်အထိသာ သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့နောက် အဓိက ကုဏ္ဍ တစ်ခုတည်းတွင်ပင် ဒေသိကအထူးမြတ်သည် အာဟုတိများကို ထည့်လှူရမည်။

Verse 24

स्वाध्यायमपरे कुर्युः स्तोत्रं मंगलवाचनम् । जपं च विधिवच्चान्ये शिवभक्तिपरायणाः

ရှီဝဘက္တိ (သီဝဘုရားကို အလွန်အမင်း သဒ္ဓါဖြင့် ချစ်ခင်ကိုးကွယ်ခြင်း) တွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်သော သဒ္ဓါရှင်အချို့သည် စွာဓျာယ (သင်ကြားချက်များကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာဖတ်ရှုခြင်း) ကို ပြုကြသည်။ အချို့က စတိုးတရ (သီချင်းတော်/ဟိမ်း) နှင့် မင်္ဂလဝါစန (မင်္ဂလာကောင်းချီးစကား) ကို ရွတ်ဆိုကြသည်။ အခြားအချို့ကလည်း သာသနာညွှန်ကြားသည့် နည်းတကျအတိုင်း ဇပ (မန်တရရွတ်) ကို ပြုလုပ်ကြသည်။

Verse 25

नृत्यं गीतं च वाद्यं च मंगलान्यपराणि च । पूजनं च सदस्यानां कृत्वा सम्यग्विधानतः

ထုံးတမ်းစဉ်လာမှန်ကန်သကဲ့သို့ အက၊ သီချင်း၊ တူရိယာတီးခတ်ခြင်းနှင့် မင်္ဂလာအမှုများကို ပြုလုပ်ကာ စည်းဝေးလာသောသူတို့အားလည်း ပူဇော်ဂုဏ်ပြုပြီးနောက် အခမ်းအနားကို စနစ်တကျ ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 26

पुण्याहं कारयित्वाथ पुनः संपूज्य शंकरम् । प्रार्थयेद्देशिको देवं शिष्यानुग्रहकाम्यया

ထို့နောက် မင်္ဂလာပုဏ္ဏယာဟ (puṇyāha) အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်စေပြီး၊ ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ကို ထပ်မံပူဇော်ကာ၊ ဆရာတော်သည် တပည့်တို့အပေါ် ကရုဏာအနုဂ्रह ရရှိစေရန် အလိုရှိ၍ ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းရမည်။

Verse 27

प्रसीद देवदेवेश देहमाविश्य मामकम् । विमोचयैनं विश्वेश घृणया च घृणानिधे

အို နတ်တို့၏နတ်မင်းကြီး၊ ကျေးဇူးပြု၍ မေတ္တာတော်ထားပါ။ ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ဝင်ရောက်တော်မူပါ။ အို ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်၊ ကရုဏာတော်ဖြင့်—မေတ္တာကရုဏာ၏ خز خز (အ خز خز) ဖြစ်တော်မူသောအရှင်—ဤသူကို ချည်နှောင်မှုနှင့် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်စေတော်မူပါ။

Verse 28

अथ चैवं करोमीति लब्धानुज्ञस्तु देशिकः । आनीयोपोषितं शिष्यं हविष्याशिनमेव वा

ထို့နောက် “ဤသို့ပင် ဆောင်ရွက်မည်” ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ခွင့်ပြုချက်ရရှိသော ဆရာတော်သည် ဥပောသ (upavāsa) စောင့်ထိန်း၍ အစာရှောင်ထားသော တပည့်ကို—သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ဟဝိစ် (havis) ပူဇော်အစာကိုသာ စားသုံးသူကို—ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာရမည်။

Verse 29

एकाशनं वा विरतं स्नातं प्रातःकृतक्रियम् । जपंतं प्रणवं देवं ध्यायंतं कृतमंगलम्

သူသည် တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသူ သို့မဟုတ် အစာရှောင်သူ ဖြစ်ရမည်။ ရေချိုးပြီး မနက်ခင်းကိစ္စများ ပြီးစီးထားကာ၊ ပရဏဝ (Oṁ) ကို ဂျပ်၍ ဒေဝတော် သီဝကို ဓ്യာနပြုကာ၊ မင်္ဂလာကရိယာများဖြင့် မင်္ဂလာအခြေအနေ၌ တည်နေသူ ဖြစ်ရမည်။

Verse 30

द्वारस्य पश्चिमस्याग्रमण्डले दक्षिणस्य वा । दर्भासने समासीनं विधायोदङ्मुखं शिशुम्

အနောက်ဘက်တံခါးအနီးရှိ မဏ္ဍပရှေ့ဝင်း၌ သို့မဟုတ် တောင်ဘက်တံခါးအနီး၌ ကုရှမြက်သန့် အာသနပေါ်တွင် ကလေးကို ထိုင်စေ၍ မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူအောင် စီစဉ်ရမည်။

Verse 31

स्वयं प्राग्वदनस्तिष्ठन्नूर्ध्वकायं कृतांजलिम् । संप्रोक्ष्य प्रोक्षणौतोयैर्मूर्धन्यस्त्रेण मुद्रया

ကိုယ်တိုင် အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ တန်းတန်းမတ်မတ် ရပ်၍ လက်နှစ်ဖက်ကို အညလိဖြင့် ရိုသေစွာ ဆုပ်ထားရမည်။ ထို့နောက် ပရိုက္ခဏရေဖြင့် ကိုယ်ကို ပက်သန့်စင်ကာ မူဓနျယ-အஸ္တ్రమန္တရ၏ မုဒြာကို ဖွဲ့၍ ကာကွယ်သန့်စင်မှုကို ပြုရမည်။

Verse 32

पुष्पक्षेपेण संताड्य बध्नीयाल्लोचनं गुरुः । दुकूलार्धेन वस्त्रेण मंत्रितेन नवेन च

ထို့နောက် ပန်းများကို ပက်ချ၍ နူးညံ့စွာ ထိခိုက်စေပြီး၊ ဂုရုသည် မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော အသစ်သော ဒုကူလာအဝတ်၏ တစ်ဝက်ဖြင့် (သင်တန်းသား၏) မျက်လုံးကို ချည်ပိတ်ရမည်။

Verse 33

ततः प्रवेशयेच्छिष्यं गुरुर्द्वारेण मंडलम् । सो ऽपि तेनेरितः शंभोराचरेत्त्रिः प्रदक्षिणम्

ထို့နောက် ဂုရုသည် တံခါးမှတစ်ဆင့် မဏ္ဍလအတွင်းသို့ သင်တန်းသားကို ခေါ်သွင်းရမည်။ ဂုရု၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သင်တန်းသားသည် သမ္ဘူ (ရှီဝ) ကို ညာဘက်တွင်ထားကာ သုံးကြိမ် ပရဒက္ခိဏ ပြုရမည်။

Verse 34

ततस्सुवर्णसंमिश्रं दत्त्वा पुष्पांजलिं प्रभोः । प्राङ्मुखश्चोदङ्मुखो वा प्रणमेद्दंडवत्क्षितो

ထို့နောက် ရွှေနှင့် ရောစပ်ထားသော ပန်းတစ်လက်ဆုပ်ကို प्रभု (အရှင်) ထံ ပူဇော်ပြီး၊ အရှေ့ဘက် သို့မဟုတ် မြောက်ဘက် မျက်နှာမူကာ မြေပေါ်တွင် ဒဏ္ဍဝတ် (ကိုယ်လုံးလျား) ဖြင့် ဦးချကန်တော့ရမည်။

Verse 35

ततस्संप्रोक्ष्य मूलेन शिरस्यस्त्रेण पूर्ववत् । संताड्य देशिकस्तस्य मोचयेन्नेत्रबंधनम्

ထို့နောက် ဆရာသည် ယခင်ကဲ့သို့ မူလမန္တရ (Mūla-mantra) နှင့် ရှိရသျာစတြ မန္တရ (Śirasyāstra-mantra) ဖြင့် တပည့်ကို ပက်ဖျန်းသန့်စင်စေရာ၏။ ထို့ပြင် အညစ်အကြေးနှင့် အတားအဆီး ဖယ်ရှားရန် အခမ်းအနားအရ ထိုးနှက်ပြီးနောက် ထိုသူ၏ မျက်စိပတ်တီးကို ဖြုတ်လွှတ်ရမည်။

Verse 36

स दृष्ट्वा मंडलं भूयः प्रणमेत्साञ्जलिः प्रभुम् । अथासीनं शिवाचार्यो मंडलस्य तु दक्षिणे

သန့်စင်ကာ အဘိသေကခံထားသော မဏ္ဍလကို ထပ်မံမြင်ပြီးနောက်၊ လက်အုပ်ချီ၍ प्रभု (အရှင်) ထံ ဦးချရမည်။ ထို့နောက် ရှိဝအာစာရျ (Śiva-ācārya) သည် မဏ္ဍလ၏ တောင်ဘက်တွင် ထိုင်ရမည်။

Verse 37

उपवेश्यात्मनस्सव्ये शिष्यं दर्भासने गुरुः । आराध्य च महादेवं शिवहस्तं प्रविन्यसेत्

ဂုရုသည် မိမိ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ဒರ್ಭမြက်အာသနပေါ်၌ တပည့်ကို ထိုင်စေ၏။ ထို့နောက် မဟာဒေဝ (Mahādeva) ကို ပထမဦးစွာ ပူဇော်ပြီးလျှင် “ရှိဝ၏လက်” (Śiva-hasta) ကို တပည့်ပေါ်၌ သင့်တော်စွာ တင်ပေးရမည်။

Verse 38

शिवतेजोमयं पाणिं शिवमंत्रमुदीरयेत् । शिवाभिमानसंपन्नो न्यसेच्छिष्यस्य मस्तके

ဆရာသည် မိမိလက်ကို ရှိဝ၏ တေဇော (အလင်းရောင်) ဖြင့် ပြည့်ဝစေကာ ရှိဝမန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ရှိဝအဖြစ် သတိတရား ပြည့်စုံလျက် တပည့်၏ ခေါင်းပေါ်၌ ထိုလက်ကို တင်ရမည်။

Verse 39

सर्वांगालंबनं चैव कुर्यात्तेनैव देशिकः । शिष्यो ऽपि प्रणमेद्भूमौ देशिकाकृतमीश्वरम्

ထို့နောက် ဒေသိက (deśika) ဆရာသည် ကိုယ်ခန္ဓာအပြည့်အဝ အားထားကာကွယ်သည့် အခမ်းအနားကို ထိုနည်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ သင်တန်းသားလည်း မြေပြင်၌ လဲကျကန်တော့၍ ဆရာ၏ သာသနာတင်မြှောက်မှုဖြင့် ထင်ရှားတည်ထောင်ထားသော အီရှွရ (Īśvara) ကို နမസ്കာရ ပြုရမည်။

Verse 40

ततश्शिवानले देवं समभ्यर्च्य यथाविधि । हुताहुतित्रयं शिष्यमुपवेश्य यथा पुरा

ထို့နောက် သီဝမီးအဂ္ဂိ၌ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်ကာ ဟောမအဟုတိ သုံးမျိုးကို ဆောင်ရွက်ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ တပည့်ကို သင့်လျော်စွာ ထိုင်စေ하였다။

Verse 41

दर्भाग्रैः संस्पृशंस्तं च विद्ययात्मानमाविशेत् । नमस्कृत्य महादेवं नाडीसंधानमाचरेत्

ကူရှမြက်အဖျားများဖြင့် ထိုအာသန/အထောက်အကူသန့်ရှင်းကို ထိကာ၊ ဝိဒ္ယာ၏ အင်အားဖြင့် မိမိအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး၊ မဟာဒေဝကို ဦးချကန်တော့ကာ နာဍီများကို ချိတ်ဆက်တည်ငြိမ်စေသော ယောဂသမာဓိကျင့်စဉ်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 42

शिवशास्त्रोक्तमार्गेण कृत्वा प्राणस्य निर्गमम् । शिष्यदेहप्रवेशं च स्मृत्वा मंत्रांस्तु तर्पयेत्

သီဝရှာသ္တရတွင် ဆိုထားသည့် လမ်းစဉ်အတိုင်း ပရာဏ (အသက်ရှုအား) ကို ထွက်ခွာစေပြီး၊ ထိုပရာဏ၏ တပည့်ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကိုလည်း သတိရကာ၊ ထို့နောက် မန္တရများကို တర్పဏ (ပူဇော်ဖြည့်တင်းခြင်း) ဖြင့် ကျေနပ်စေသင့်သည်။

Verse 43

संतर्पणाय मूलस्य तेनैवाहुतयो दश । देयास्तिस्रस्तथांगानामंगैरेव यथाक्रमम्

မူလ (အမြစ်) မန္တရ/ဒေဝတাকে အာဟာရဖြည့်၍ ကျေနပ်စေရန် ထိုမန်တရတည်းဖြင့် အဟုတိ ဆယ်ကြိမ် ပူဇော်ရမည်။ ထို့အတူ အင်္ဂ (aṅga) များအတွက်လည်း အစဉ်လိုက် သက်ဆိုင်ရာ အင်္ဂမန်တရများဖြင့် တစ်ခုချင်း အဟုတိ သုံးကြိမ်စီ ပူဇော်ရမည်။

Verse 44

ततः पूर्णाहुतिं दत्त्वा प्रायश्चित्ताय देशिकः । पुनर्दशाहुतीन्कुर्यान्मूलमंत्रेण मंत्रवित्

ထို့နောက် ဒေသိက (ဆရာတော်) သည် ပြစ်ဒဏ်ဖြေရာ (ပရာယရှ္စိတ္တ) အဖြစ် ပူဏ္ဏာဟုတိ (နောက်ဆုံးအဟုတိ) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့ပြင် မန္တရကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် မူလမန်တရဖြင့် ထပ်မံ အဟုတိ ဆယ်ကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 45

पुनः संपूज्य देवेशं सम्यगाचम्य देशिकः । हुत्वा चैव यथान्यायं स्वजात्या वैश्यमुद्धरेत्

ထို့နောက် ဒေသိက (ဂုရု) သည် ဒေဝေရှ (နတ်တို့၏အရှင်) ကို ထပ်မံတိတိကျကျ ပူဇော်ကာ အာစမနကို မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်ပြီး၊ သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဟောမအပူဇော်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် မိမိ၏ ဝဏ္ဏအလိုက် ရိတုဖြင့် ဝိုင်ရှျ (Vaiśya) သင်တန်းသားကို မြှောက်တင်ကာ၊ သီဝ၏ ကရုဏာအောက်တွင် ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသင့်သည်။

Verse 46

तस्यैवं जनयेत्क्षात्रमुद्धारं च ततः पुनः । कृत्वा तथैव विप्रत्वं जनयेदस्य देशिकः

ဤသို့ဖြစ်လျှင် ဂုရုသည် အရင်ဆုံး က္ෂာတ်ရ (Kṣātra) အဆင့်နှင့် မြှောက်တင်ပွဲရိတုကို ပေးအပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုနည်းတူ သတ်မှတ်ထားသည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ကာ၊ သူ့အတွက် ဗြာဟ္မဏ (Brāhmaṇa) အဆင့်ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေသင့်သည်။

Verse 47

राजन्यं चैवमुद्धृत्य कृत्वा विप्रं पुनस्तयोः । रुद्रत्वं जनयेद्विप्रे रुद्रनामैव साधयेत्

ဤသို့ က္ෂတ္တရ (Kṣatriya) ကို မြှောက်တင်ကာ ထပ်မံ၍ ဗြာဟ္မဏအကျင့်သဘောဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထိုဗြာဟ္မဏအတွင်း ရုဒြတ്വ (Rudra-hood) ကို နိုးထစေသင့်သည်။ ထိုအောင်မြင်မှုကို ပြည့်စုံစေသည်မှာ ရုဒြ၏ နာမတော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 48

प्रोक्षणं ताडनं कृत्वा शिशोस्स्वात्मानमात्मनि । शिवात्मकमनुस्मृत्य स्फुरंतं विस्फुलिंगवत्

ပရိုက္ခဏ (ရေဖြန်းသန့်စင်ခြင်း) နှင့် တာဍန (အနည်းငယ်ထိနှိပ်သော ရိတု) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ကလေး၏ အတ္တကို မိမိ၏ အတ္တအတွင်း ထားရမည်။ ထို့နောက် ထိုအတ္တသည် သီဝသဘာဝဖြစ်ကြောင်း အနုသမရဏပြုကာ၊ မီးစက်ကဲ့သို့ တောက်ပလှုပ်ရှား၍ ပေါက်ထွက်လာသကဲ့သို့ စိတ်တွင် တရားသဘောဖြင့် စူးစမ်းရမည်။

Verse 49

नाड्या यथोक्तया वायुं रेचयेन्मंत्रतो गुरुः । निर्गम्य प्रविशेन्नाड्या शिष्यस्य हृदयं तथा

ထို့နောက် ဂုရုသည် မန္တရအားဖြင့် သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ နာဍီမှတစ်ဆင့် ပရာဏ-ဝါယု (အသက်ရှုတန်ခိုး) ကို ရေချေ (ထုတ်လွှတ်) ရမည်။ ထွက်သွားပြီးနောက်လည်း ထိုနာဍီမှတစ်ဆင့်ပင် သင်တန်းသား၏ နှလုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်စေသကဲ့သို့ ပြုရမည်။

Verse 50

प्रविश्य तस्य चैतन्यं नीलबिन्दुनिभं स्मरन् । स्वतेजसापास्तमलं ज्वलंतमनुचिंतयेत्

ထိုအသိဉာဏ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အပြာရောင်ဗိန္ဒု (bindu) တစ်စက်ကဲ့သို့ဟု မှတ်မိ၍၊ မိမိ၏သဘာဝတေဇောဖြင့် အညစ်အကြေးများ ပယ်ရှားသွားသော မီးလောင်တောက်ပမှုအဖြစ် အစဉ်မပြတ် စိတ်တွင် ဆင်ခြင်သင့်သည်။

Verse 51

तमादाय तया नाड्या मंत्री संहारमुद्रया । न पूरकेण निवेश्यैनमेकीभावार्थमात्मनः

ထို့နောက် ထိုနာဍီမှတဆင့် ၎င်းကို ယူတင်ကာ၊ မန္တရပညာရှင်သည် သံဟာရ (ပြန်လည်ဆုတ်ခွာ) မုဒြာဖြင့်၊ ပူရက (အသက်ရှူသွင်း) ဖြင့်မဟုတ်ဘဲ၊ အတ္တမန်နှင့် တစ်တည်းဖြစ်စေရန် အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းထားသင့်သည်။

Verse 52

कुंभकेन तथा नाड्या रेचकेन यथा पुरा । तस्मादादाय शिष्यस्य हृदये तन्निवेशयेत्

ယခင်ကဲ့သို့ပင်—ကುಂಬ္ဘက (အသက်ထိန်း) ဖြင့်၊ နာဍီမှတဆင့် ဦးတည်စေ၍၊ ရေचक (အသက်ရှူထုတ်) ဖြင့်—ဤသို့ ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် ဆရာသည် ထိုဓာတ်အားကို တပည့်၏ နှလုံးတွင် တည်စေသင့်သည်။

Verse 53

तमालभ्य शिवाल्लब्धं तस्मै दत्त्वोपवीतकम् । हुत्वाहुतित्रयं पश्चाद्दद्यात्पूर्णाहुतिं ततः

သခင်ရှီဝထံမှ ရရှိသော ထိုအုပဝီတ (သန့်ရှင်းသော ကြိုး) ကို ယူကာ သူ့အား ပေး၍ ဝတ်ဆင်စေသင့်သည်။ ထို့နောက် ဟောမမီးထဲသို့ အဟုတိ သုံးကြိမ် ပူဇော်ပြီးနောက်ဆုံးတွင် ပူර්ဏာဟုတိ (ပြည့်စုံသော အဟုတိ) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 54

देवस्य दक्षिणे शिष्यमुपवेश्यवरासने । कुशपुष्पपरिस्तीर्णे बद्धांजलिरुदङ्मुखम्

ထို့နောက် သူသည် ဘုရားသခင်၏ ညာဘက်၌ ကုရှမြက်နှင့် ပန်းများ ခင်းထားသော အကောင်းဆုံး အာသနပေါ်တွင် တပည့်ကို ထိုင်စေ하였다။ ထိုတပည့်ကို မြောက်ဘက်မျက်နှာမူ၍ လက်နှစ်ဖက် ပေါင်းကန်တော့လျက် ထိုင်စေ하였다။

Verse 55

स्वस्तिकासनमारूढं विधाय प्राङ्मुखः स्वयम् । वरासनस्थितो मंत्रैर्महामंगलनिःस्वनैः

အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ မိမိကိုယ်တိုင် စွဝတ္တိကာအာသနကို စီမံကာ ထိုနောက် မြတ်နိုးဖွယ် အာသနပေါ်တွင် ထိုင်လေ၏။ မန္တရများသည် မဟာမင်္ဂလာသံဖြင့် ထွန်းညံ့စွာ ရွတ်ဆိုနေကြ၏။

Verse 56

समादाय घटं पूर्णं पूर्णमेव प्रसादितम् । ध्यायमानः शिवं शिष्यमाभिषिंचेत देशिकः

ရေပြည့်လျှံ၍ အပြည့်အဝ သန့်စင်အပ်နှံထားသော ကလသကို ယူဆောင်ကာ၊ သီဝဘုရားကို စိတ်တွင် သမาธိပြုနေသော ဒေသိက (ဆရာ) သည် တပည့်အား အဘိသေက (ရေသွန်းသင်္ကာ) ကို ပြုလုပ်သင့်၏။

Verse 57

अथापनुद्य स्नानांबु परिधाय सितांबरम् । आचान्तोलंकृतश्शिष्यः प्रांजलिर्मंडपं व्रजेत्

ထို့နောက် ရေချိုးပြီးသော ရေကို သုတ်ပယ်ကာ ဖြူစင်သော အဝတ်ဖြူကို ဝတ်ဆင်လျက်၊ အာစမနကို ပြု၍ သင့်တော်စွာ အလှဆင်ပြီးသော တပည့်သည် လက်အုပ်ချီကာ မဏ္ဍပသို့ သွားရမည်။

Verse 58

उपवेश्य यथापूर्वं तं गुरुर्दर्भविष्टरे । संपूज्य मंडलं देवं करन्यासं समाचरेत्

ယခင်ကဲ့သို့ တပည့်ကို ထိုင်စေပြီး၊ ဒರ್ಭမြက်ခင်းအာသနပေါ်၌ ဆရာသည် မဏ္ဍလဒေဝကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ကရ-ညာသ (လက်ပေါ် မန္တရဓာတ် တင်သွင်းခြင်း) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 59

ततस्तु भस्मना देवं ध्यायन्मनसि देशिकः । समालभेत पाणिभ्यां शिशुं शिवमुदीरयेत्

ထို့နောက် ဒေသိကဆရာသည် ဘသ္မ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကိုအသုံးပြုကာ စိတ်ထဲတွင် ဘုရားရှင်ကို ဓ్యာနပြု၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကလေးကို နူးညံ့စွာ ထိတွေ့ပြီး «သီဝ» ဟု အမည်တော်ကို မြွက်ဆိုရမည်။

Verse 60

अथ तस्य शिवाचार्यो दहनप्लावनादिकम् । सकलीकरणं कृत्वा मातृकान्यासवर्त्मना

ထို့နောက် သူ၏ ရှိုင်ဝ အာစာရိယသည် မာတൃကာအက္ခရာများကို နျာသ (mātṛkā-nyāsa) ဖြင့် တင်သွင်းသည့် လမ်းစဉ်အတိုင်း မီးဖြင့်သန့်စင်ခြင်း၊ ရေဖြန်းသန့်စင်ခြင်း စသည့် ကర్మများကို ပြုလုပ်ကာ ပူဇော်မှု၏ စကလီကရဏ (sakalīkaraṇa) ကို ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 61

ततः शिवासनं ध्यात्वा शिष्यमूर्ध्नि देशिकः । तत्रावाह्य यथान्यायमर्चयेन्मनसा शिवम्

ထို့နောက် ဒေသိက (ဆရာ) သည် ရှိဝ၏ အာသနကို ဓ్యာနပြု၍ စိတ်ဖြင့် တပည့်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားသကဲ့သို့ ပြုရမည်။ ထို့နောက် ထိုနေရာသို့ ရိုးရာနည်းအတိုင်း ရှိဝကို အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်) ပြုကာ စိတ်ဖြင့် ဘုရားရှင် ရှိဝကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 62

प्रार्थयेत्प्रांजलिर्देवं नित्यमत्र स्थितो भव । इति विज्ञाप्य तं शंभोस्तेजसा भासुरं स्मरेत्

လက်အုပ်ချီ၍ ဘုရားသခင်အား «ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိပါစေ» ဟု ဆုတောင်းရမည်။ ထိုသို့ လျှောက်ထားပြီးနောက် တေဇောဓာတ်ဖြင့် တောက်ပသော သမ္ဘု (Śambhu) ကို သတိပြု ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 63

संपूज्याथ शिवं शैवीमाज्ञां प्राप्य शिवात्मिकाम् । कर्णे शिष्यस्य शनकैश्शिवमन्त्रमुदीरयेत्

ထို့နောက် ရှိဝကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီး၊ ရှိဝတရား၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော ရှိုင်ဝ အာဇ్ఞာကို လက်ခံရရှိကာ၊ တပည့်၏ နားထဲသို့ ရှိဝမန်တရကို တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့စွာ ရွတ်ဆိုပေးရမည်။

Verse 64

स तु बद्धांजलिः श्रुत्वा मन्त्रं तद्गतमानसः । शनैस्तं व्याहरेच्छिष्यशिवाचार्यस्य शासनात्

မန်ထရကို ကြားပြီးနောက် တပည့်သည် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေကာ စိတ်ကို ထိုမန်ထရထဲတွင် စူးစိုက်ထားလျက်၊ သီဝအာချာရျ၏ အမိန့်အတိုင်း တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့စွာ တည်ငြိမ်စွာ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 65

ततः शाक्तं च संदिश्य मन्त्रं मन्त्रविचक्षणः । उच्चारयित्वा च सुखं तस्मै मंगलमादिशेत्

ထို့နောက် မန္တန်ကျွမ်းကျင်သူသည် သက္ကိမန္တန်ကို သင်ကြားပေးပြီး အေးချမ်းစွာ ရွတ်ဆိုကာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ပေးသနားတော်မူရမည်။

Verse 66

ततस्समासान्मन्त्रार्थं वाच्यवाचकयोगतः । समदिश्येश्वरं रूपं योगमासनमादिशेत्

ထို့နောက် မန္တန်၏အဓိပ္ပာယ်ကို အကျဉ်းချုပ်ရှင်းပြပြီးနောက်၊ အရှင်မြတ်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ညွှန်ပြကာ တရားထိုင်ရန်အတွက် ယောဂကျင့်စဉ်ကို သတ်မှတ်ပေးရမည်။

Verse 67

अथ गुर्वाज्ञया शिष्यः शिवाग्निगुरुसन्निधौ । भक्त्यैवमभिसंधाय दीक्षावाक्यमुदीरयेत्

ထို့နောက် ဆရာ၏အမိန့်ဖြင့် တပည့်သည် သီဝအရှင်၊ ပူဇော်သောမီးနှင့် ဆရာ၏ရှေ့မှောက်တွင် ကြည်ညိုစွာဖြင့် ဒီက္ခာစကားကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 68

वरं प्राणपरित्यागश्छेदनं शिरसो ऽपि वा । न त्वनभ्यर्च्य भुंजीय भगवन्तं त्रिलोचनम्

သုံးပွင့်ဆိုင်မျက်လုံးတော်ရှိသော အရှင်မြတ်အား ဦးစွာမပူဇော်ဘဲ အစာစားခြင်းထက် အသက်ကိုစွန့်ခြင်း သို့မဟုတ် ဦးခေါင်းကိုဖြတ်ခြင်းက ပို၍မြတ်၏။

Verse 69

स एव दद्यान्नियतो यावन्मोहविपर्ययः । तावदाराधयेद्देवं तन्निष्ठस्तत्परायणः

မောဟကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော အမြင်လွဲမှားမှု မပျောက်သေးသရွေ့၊ သတ်မှတ်ထားသော ဝတ်ပြုကျင့်စဉ်ကို သူတစ်ဦးတည်း ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရမည်။ ထိုအမှားယွင်းမှု ပျောက်ကင်းသည့်အထိ၊ ထိုသခင်ကို မပြတ်မလပ် ကိုးကွယ်ရမည်—ထိုအရှင်၌ တည်မြဲ၍ ထိုအရှင်ကို အမြင့်ဆုံးအာရုံ၊ အမြင့်ဆုံးအကာအကွယ်အဖြစ် အပြည့်အဝ အားကိုးလျက်။

Verse 70

ततः स समयो नाम भविष्यति शिवाश्रमे । लब्धाधिकारो गुर्वाज्ञापालकस्तद्वशो भवेत्

ထို့နောက် ရှိဝ၏ အာရှရမ်၌ «သမယ» ဟူသော အချိန်ကာလတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာမည်။ သင့်တော်သော အာဏာကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် ဂုရု၏ အမိန့်ကို နာခံ၍ အကောင်အထည်ဖော်သူ ဖြစ်ကာ ထိုစည်းကမ်းအောက်၌ နေမည်။

Verse 71

अतः परं न्यस्तकरो भस्मादाय स्वहस्ततः । दद्याच्छिष्याय मूलेन रुद्राक्षं चाभिमंत्रितम्

ထို့နောက် လက်များကို သင့်တော်စွာထား၍ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေပြီး မိမိလက်ဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (အရှ်) ကိုယူကာ မူလမန္တရဖြင့် မန္တရသက်သွင်းထားသော ရုဒ္ရాక్షကို တပည့်အား ပေးအပ်ရမည်။

Verse 72

प्रतिमा वापि देवस्य गूढदेहमथापि वा । पूजाहोमजपध्यानसाधनानि च संभवे

ဘုရား၏ ပရတိမာ (ရုပ်တု) ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်သိမ်မွေ့သော ကိုယ်တော်တည်ရှိမှု ဖြစ်စေ၊ အို သမ္ဘု—ပူဇာ၊ ဟောမ (မီးပူဇာ)၊ ဇပ (မန္တရထပ်ဆိုခြင်း) နှင့် ဓျာန (သမาธိ) တို့သည် အားလုံး စာဓနာအောင်မြင်ရန် နည်းလမ်းများ ဖြစ်သည်။

Verse 73

सोपि शिष्यः शिवाचार्याल्लब्धानि बहुमानतः । आददीताज्ञया तस्य देशिकस्य न चान्यथा

ထိုတပည့်လည်း ရှိဝအာချာရျာထံမှ ထိုသန့်ရှင်းသော အရာများ/သင်ကြားချက်များကို အလွန်လေးစားစွာ ရယူပြီး၊ ထိုဒေသိက (ဆရာ) ၏ အမိန့်အတိုင်းသာ လက်ခံရမည်၊ အခြားနည်းဖြင့် မဟုတ်။

Verse 74

आचार्यादाप्तमखिलं शिरस्याधाय भक्तितः । रक्षयेत्पूजयेच्छंभुं मठे वा गृह एववा

အာစာရျ (ācārya) ထံမှ ရရှိသမျှကို ဘက္တိဖြင့် ခေါင်းပေါ်တင်၍ လေးစားရမည်။ ထို့ပြင် သမ္ဘု (Śambhu) ဘုရားကို မഠ (ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း/အာရမ်) တွင်ဖြစ်စေ ကိုယ့်အိမ်တွင်ဖြစ်စေ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 75

अतः परं शिवाचारमादिशेदस्य देशिकः । भक्तिश्रद्धानुसारेण प्रज्ञायाश्चानुसारतः

ထို့နောက် ဒေသိက (deśika) ဆရာသည် ရှိဝအာစာရ (Śivācāra) ဟူသော ရှိဝ၏ စည်းကမ်းနှင့် ကျင့်ဝတ်ကို၊ သူ၏ ဘက္တိနှင့် ယုံကြည်မှုအတိုင်းလည်းကောင်း၊ နားလည်နိုင်စွမ်း (ပညာ) အတိုင်းလည်းကောင်း သင့်လျော်စွာ သင်ကြားပေးရမည်။

Verse 76

यदुक्तं यत्समाज्ञातं यच्चैवान्यत्प्रकीर्तितम् । शिवाचार्येण समये तत्सर्वं शिरसा वहेत्

ဟောကြားထားသမျှ၊ တရားတော်အဖြစ် အမိန့်ချထားသမျှ၊ ထပ်မံကြေညာထားသမျှတို့ကို—အချိန်သင့်တော်သည့်အခါ—ရှီဝာအာချာရျာ၏ အမိန့်တော်ဟု ခေါင်းပေါ်တင်ကာ လေးစားခံယူရမည်။

Verse 77

शिवागमस्य ग्रहणं वाचनं श्रवणं तथा । देशिकदेशतः कुर्यान्न स्वेच्छातो न चान्यतः

ရှီဝာအာဂမကို လက်ခံယူခြင်း၊ ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ နားထောင်ခြင်းတို့ကို သင့်လျော်သောနည်းလမ်းဖြင့် အခွင့်အာဏာရှိသော ဒေသိကဆရာထံမှ၊ သင့်တော်သောနေရာနှင့် သင်ကြားဆက်စပ်မျိုးရိုးအတိုင်းသာ ပြုရမည်—ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်မဟုတ်၊ မည်သည့်ကျပန်းရင်းမြစ်မှလည်း မဟုတ်။

Verse 78

इति संक्षेपतः प्रोक्तः संस्कारः समयाह्वयः । साक्षाच्छिवपुरप्राप्तौ नृणां परमसाधनम्

ထို့ကြောင့် အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် “သမယ” ဟုခေါ်သော သင်္ကာရ (သန့်စင်အကျင့်) ကို ရှင်းလင်းဟောကြားပြီးပြီ။ လူသားတို့အတွက် ၎င်းသည် ရှီဝပုရ—သခင်ရှီဝ၏ နေရာတော်သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရန် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော साधနာ ဖြစ်သည်။