द्वितीयतृतीयावरणपूजाक्रमः | The Sequence of the Second and Third Enclosure Worship (Āvaraṇa-pūjā)

Verse 1

तत्रादौ शिवयोः पार्श्वे दक्षिणे वामतः क्रमात् । गंधाद्यैरर्चयेत्पूर्वं देवौ हेरंबषण्मुखौ

ထိုနေရာ၌ အစပြုရာတွင် ရှီဝတော်နှင့် ဒေဝီ၏ ဘေး၌ အစဉ်အတိုင်း—အရင် ညာဘက်၊ ထို့နောက် ဘယ်ဘက်—စန္ဒနလိမ်းနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဒေဝတော်နှစ်ပါးဖြစ်သော ဟေရံဗ (ဂဏေရှ) နှင့် ဆဏ္မုခ (စကန္ဒ) ကို ပထမဦးစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 2

ततो ब्रह्माणि परित ईशानादि यथाक्रमम् । सशक्तिकानि सद्यांतं प्रथमावरणे यजेत्

ထို့နောက် အရပ်ပတ်လုံး၌ ဣရှာနမှ စ၍ သင့်လျော်သော အစဉ်အတိုင်း ဘြဟ္မာကို ထင်ရှားစေသော ဒေဝတော်များကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ပထမအာဝရဏ (မဏ္ဍလ၏ ပထမဝိုင်း) အတွင်း၌ စဒျ (Sadya) မှ စ၍ အဆုံးတိုင်အောင် မိမိတို့၏ ရှက္တိများနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 3

षडंगान्यपि तत्रैव हृदयादीन्यनुक्रमात् । शिवस्य च शिवायाश्च वाह्नेयादि समर्चयेत्

ထိုနေရာ၌ပင် နှလုံးမှစ၍ အစဉ်လိုက် အင်္ဂခြောက်ပါးကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် မီးပူဇော်ခြင်းမှစသော ကర్మများဖြင့် သီဝနှင့် သီဝါ (ပါရဝတီ) ကိုလည်း သဒ္ဓါဖြင့် အလေးအနက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 4

तत्र वामादिकान्रुद्रानष्टौ वामादिशक्तिभिः । अर्चयेद्वा न वा पश्चात्पूर्वादिपरितः क्रमात्

ထိုနေရာ၌ ဝါမမှစသော ရုဒြရှစ်ပါးကို ဝါမာမှစသော သက္တိများနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။ ထိုပူဇော်မှုကို လုပ်လည်းရ မလုပ်လည်းရ—ထို့နောက် အရှေ့မှစ၍ အခြားဦးတည်ရာများအတိုင်း မဏ္ဍလကို အစဉ်လိုက် ပတ်လည် လှည့်လည်ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 5

प्रथमावरणं प्रोक्तं मया ते यदुनंदन । द्वितीयावरणं प्रीत्या प्रोच्यते श्रद्धया शृणु

ယဒုဝంశ၏ အပျော်အပါးဖြစ်သူရေ၊ ပထမအဝရဏကို သင့်အား ငါရှင်းပြပြီးပြီ။ ယခုမူ ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် ဒုတိယအဝရဏကို ပြောကြားမည်—သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်လော့။

Verse 6

अनंतं पूर्वादिक्पत्रे तच्छक्तिं तस्य वामतः । सूक्ष्मं दक्षिणदिक्पत्रे सह शक्त्या समर्चयेत्

အရှေ့ဘက် ပန်းချပ်ပေါ်တွင် အနန္တကို ပူဇော်ရမည်၊ ထို၏ ဘယ်ဘက်၌ ထို၏ သက္တိကို ပူဇော်ရမည်။ တောင်ဘက် ပန်းချပ်ပေါ်တွင် သုက္ခ္မကို သက္တိနှင့်အတူ လေးစားစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 7

ततः पश्चिमदिक्पत्रे सह शक्त्या शिवोत्तमम् । तथैवोत्तरदिक्पत्रे चैकनेत्रं समर्चयेत्

ထို့နောက် အနောက်ဘက် ပန်းချပ်ပေါ်တွင် သက္တိနှင့်အတူ အမြင့်မြတ်ဆုံး သီဝကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုနည်းတူ မြောက်ဘက် ပန်းချပ်ပေါ်တွင် မျက်စိတစ်လုံးရှင် သခင် (သီဝ) ကိုလည်း သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 8

एकरुद्रं च तच्छक्तिं पश्चादीशदले ऽर्चयेत् । त्रिमूर्तिं तस्य शक्तिं च पूजयेदग्निदिग्दले

အီရှာနှင့် ဆက်နွယ်သော အနောက်ဘက် ပန်းချပ်၌ ဧကရုဒြကို သူ၏ သက္တိနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။ မီးဦးတည်ရာ ပန်းချပ်၌လည်း တြိမူရတိကို သက်ဆိုင်ရာ သက္တိနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 9

श्रीकण्ठं नैरृते पत्रे तच्छक्तिं तस्य वामतः । तथैव मारुते पत्रे शिखंडीशं समर्चयेत्

နైరဋ (အနောက်တောင်) ပန်းချပ်၌ သရီကဏ္ဌကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ဘယ်ဘက်၌ သူ၏ သက္တိကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုနည်းတူ လေဦးတည်ရာ (မာရုတ) ပန်းချပ်၌ ရှိခဏ္ဍီဤရှကို လျော်ကန်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 10

द्वितीयावरणे चेज्यास्सर्वर्तश्चक्रवर्तिनः । तृतीयावरणे पूज्याः शक्तिभिश्चाष्टमूर्तयः

ဒုတိယ အဝရဏ၌ ရည်မှန်းချက်အားလုံးကို ပြီးမြောက်စေသော စကြဝတိမင်းများကို ပူဇော်ရမည်။ တတိယ အဝရဏ၌ ရှိဝ၏ အဋ္ဌမူရတိများကို သက်ဆိုင်ရာ သက္တိများနှင့်အတူ ကြည်ညိုပူဇော်ရမည်။

Verse 11

अष्टसु क्रमशो दिक्षु पूर्वादिपरितः क्रमात् । भवः शर्वस्तथेशानो रुद्रः पशुपतिस्ततः

အရှေ့မှစ၍ ပတ်လည်အလိုက် တစ်ဆင့်တစ်ဆင့် သွားသော အရပ်ရှစ်ပါးတွင်၊ သီဝရှင်ကို အစဉ်လိုက် ဘဝ၊ ရှာဝ၊ ဣရှာန၊ ရုဒြ၊ ထို့နောက် ပရှုပတိ ဟူ၍ ခေါ်ကြသည်။

Verse 12

उग्रो भीमो महादेव इत्यष्टौ मूर्तयः क्रमात् । अनंतरं ततश्चैव महादेवादयः क्रमात्

အစဉ်လိုက် ပေါ်ထွန်းသော မူရတိရှစ်ပါးကို “ဥဂ္ရ”, “ဘီမ”, “မဟာဒေဝ” စသည်ဖြင့် ခေါ်ကြသည်။ ထို့နောက်လည်း “မဟာဒေဝ” မှစ၍ အမည်များကို အစဉ်လိုက် ထပ်မံ ရေတွက်ဖော်ပြသည်။

Verse 13

ईशानो विजयो भीमो देवदेवो भवोद्भवः । कपर्दीशश्च कथ्यंते तथैकादशशक्तयः

သူတို့သည် (ရှီဝ) ကို Īśāna၊ Vijaya၊ Bhīma၊ Devadeva၊ Bhavodbhava နှင့် Kapardīśa ဟူ၍ ခေါ်ကြပြီး၊ ထို့အတူ စက္တိ (အာနုဘော်) တစ်ဆယ်တစ်ပါးကိုလည်း ကြေညာကြသည်။

Verse 14

तत्राष्टौ प्रथमं पूज्याः वाह्नेयादि यथाक्रमम् । देवदेवः पूर्वपत्रे ईशानं चाग्निगोचरे

ထိုနေရာတွင် တောင်အရှေ့ထောင့်မှ စ၍ အစဉ်လိုက် အရှစ်ပါးကို ပထမဦးစွာ ပူဇော်ရမည်။ အရှေ့ဘက် ပန်းရွက်ပေါ်တွင် ဒေဝဒေဝ (ရှီဝ) ရှိပြီး၊ အဂ္နိ၏ အဝန်းအဝိုင်း၌ Īśāna ရှိသည်။

Verse 15

भवोद्भवस्तयोर्मध्ये कपालीशस्ततः परम् । तस्मिन्नावरणे भूयो वृषेन्द्रं पुरतो यजेत्

Bhava နှင့် Udbhava ကြားတွင်လည်းကောင်း၊ ထိုတို့ထက် အထက်တွင်လည်းကောင်း Kapālīśa (ခေါင်းခွံကို ဆောင်သော အရှင်ရှီဝ) ရှိသည်။ ထိုအဝရဏအတွင်း၌ ထပ်မံ၍ အရှေ့ဘက်တွင် တင်ထားသော နွားတို့၏ အထွဋ်အမြတ် နန္ဒင်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 16

नंदिनं दक्षिणे तस्य महाकालं तथोत्तरे । शास्तारं वह्निदिक्पत्रे मात्ःर्दक्षिणदिग्दले

သူ၏ တောင်ဘက်တွင် နန္ဒင် ရှိပြီး၊ မြောက်ဘက်တွင် မဟာကာလ ရှိသည်။ မီး၏ ဦးတည်ရာ ပန်းရွက်တွင် Śāstā ရှိ၍၊ တောင်ဘက် ပန်းရွက်တွင် ဒေဝီမాతೃများ (မိခင်ဘုရားများ) ရှိသည်။

Verse 17

गजास्यं नैरृते पत्रे षण्मुखं वारुणे पुनः । ज्येष्ठां वायुदले गौरीमुत्तरे चंडमैश्वरे

အနောက်တောင်ဘက် (နೈရృత) ပန်းချပ်၌ ဂဇာသျ (ဂဏေရှ) ကို သတိပြုစိတ်တည်စေ။ ထို့နောက် အနောက်ဘက် ဝရုဏ ပန်းချပ်၌ ဆဏ္မုခ (ကာတ္တိကေယ) ကို တည်စေ။ အနောက်မြောက်ဘက် ဝါယု ပန်းချပ်၌ ဇျေဋ္ဌာ ကို တည်စေ၊ မြောက်ဘက် ပန်းချပ်၌ ဂေါရီ ကို တည်စေ၊ နှင့် အရှေ့မြောက်ဘက် ဣရှာန ပန်းချပ်၌ ခဏ္ဍမဟေရှဝရ—မဟေရှဝရ၏ ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ကို တည်စေ။

Verse 18

शास्तृनन्दीशयोर्मध्ये मुनीन्द्रं वृषभं यजेत् । महाकालस्योत्तरतः पिंगलं तु समर्चयेत्

ရှာස්တೃ (Śāstṛ) နှင့် နန္ဒီဤရှ (Nandīśa) တို့အကြား၌ မုနိဣန္ဒြတို့က ဂုဏ်ပြုသော ဝೃಷဘ (နွားတော်) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် မဟာကာလ၏ မြောက်ဘက်၌ ပိင်္ဂလ (Piṅgala) ကို သင့်လျော်စွာ ဆက်ကပ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 19

शास्तृमातृसमूहस्य मध्ये भृंगीश्वरं ततः । मातृविघ्नेशमध्ये तु वीरभद्रं समर्चयेत्

ထို့နောက် Śāstā နှင့် မာတೃကာ မိခင်တော်များ၏ အစုအဝေးအလယ်၌ ဘ္ဟೃင်္ဂီဤရှဝရ (Bhṛṅgīśvara) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် မိခင်တော်များနှင့် ဝိဃ္နေးဤရှ (Vighneśa/ဂဏေရှ) တို့အကြား၌ ဝီရဘဒြ (Vīrabhadra) ကို သင့်လျော်စွာ ဆက်ကပ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 20

स्कन्दविघ्नेशयोर्मध्ये यजेद्देवीं सरस्वतीम् । ज्येष्ठाकुमारयोर्मध्ये श्रियं शिवपदार्चिताम्

စကန္ဒ (Skanda) နှင့် ဝိဃ္နေးဤရှ (Vighneśa) တို့အကြား၌ ဒေဝီ စရസ്വတီ (Sarasvatī) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် အကြီးနှင့် အငယ် (သားတော်များ) တို့အကြား၌ သီရိ (Śrī/လက္shmi) ကို ပူဇော်ရမည်—သူမ၏ ခြေတော်ကို သီဝ (Śiva) သခင်ကပင် အာရాధနာပြုသော အရှင်မ။

Verse 21

ज्येष्ठागणाम्बयोर्मध्ये महामोटीं समर्चयेत् । गणाम्बाचण्डयोर्मध्ये देवीं दुर्गां प्रपूजयेत्

ဇျေဋ္ဌာ နှင့် ဂဏာမ္ဘာ (Gaṇāmbā) တို့အကြား၌ မဟာမောတီ (Mahāmoṭī) ကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ဂဏာမ္ဘာ နှင့် ခဏ္ဍာ (Caṇḍā) တို့အကြား၌ ဒေဝီ ဒုရ္ဂါ (Durgā) ကို အထူးပင် ပူဇော်ရမည်။

Verse 22

अत्रैवावरणे भूयः शिवानुचरसंहतिम् । रुद्रप्रथमभूताख्यां विविधां च सशक्तिकाम्

ဤအဝန်းအတွင်း၌ပင် ထပ်မံ၍ သီဝ၏ အနုချရများ၏ အစုအဝေးကြီးကို မြင်ရ၏—ရုဒ္ရက ပထမဦးစွာ ဖန်ဆင်းထုတ်ပေါ်စေသော ပုရောဟိတ်မူလသတ္တဝါများဖြစ်၍ ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံနှင့် တစ်ဦးချင်းစီ၌ မိမိ၏ သက္တိ (Śakti) အင်အားကို ကိုယ်စီပိုင်ဆိုင်ကြသည်။

Verse 23

शिवायाश्च सखीवर्गं जपेद्ध्यात्वा समाहितः । एवं तृतीयावरणे वितते पूजिते सति

စိတ်ကို စုစည်းတည်ငြိမ်စေ၍ သီဝာ (ပါရဝတီ) ၏ မိတ်သဟာယအဖွဲ့၏ အမည်/မန္တရားများကို ဓ్యာနပြုကာ ဂျပ်ဆိုရမည်။ ထို့နည်းတူ ပူဇော်ပွဲ၏ တတိယအဝန်းကို စီစဉ်ပြင်ဆင်၍ သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် အခမ်းအနားသည် ဤသို့ ဆက်လက်သွားသည်။

Verse 24

चतुर्थावरणं ध्यात्वा बहिस्तस्य समर्चयेत् । भानुः पूर्वदले पूज्यो दक्षिणे चतुराननः

သန့်ရှင်းသော မဏ္ဍလ၏ စတုတ္ထအဝန်း (āvaraṇa) ကို ဓ్యာနပြု၍ ထို့နောက် အပြင်ဘက်တွင် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။ အရှေ့ဘက် ပန်းချပ်တွင် ဘာနု (နေမင်း) ကို ပူဇော်ရပြီး၊ တောင်ဘက် ပန်းချပ်တွင် စတုရာနန (မျက်နှာလေးပါး ဘြဟ္မာ) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 25

रुद्रो वरुणदिक्पत्रे विष्णुरुत्तरदिग्दले । चतुर्णामपि देवानां पृथगावरणान्यथ

ရုဒ္ရကို ဝရုဏ၏ ဦးတည်ရာ (အနောက်ဘက်) ပန်းချပ်ပေါ်တွင် တင်ထားရပြီး၊ ဗိဿ္ဏုကို မြောက်ဘက် ပန်းချပ်ပေါ်တွင် တင်ထားရသည်။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတားလေးပါးအတွက် အဝန်းကာကွယ်မှုများ (āvaraṇa) ကို သီးခြားသီးခြား အစဉ်လိုက် စီစဉ်ရမည်။

Verse 26

तस्यांगानि षडेवादौ दीप्ताद्याभिश्च शक्तिभिः । दीप्ता सूक्ष्मा जया भद्रा विभूतिर्विमला क्रमात्

အစဉ်အလာအရ သူ၏ အင်္ဂါများသည် ခြောက်ပါးဟု ဆိုကြပြီး၊ ဒီပ္တာမှ စတင်သော သက္တိများဖြင့် တောက်ပစွာ ပြည့်စုံသည်—အမည်အားဖြင့် ဒီပ္တာ၊ စူက္ခ္မာ၊ ဇယာ၊ ဘဒ္ရာ၊ ဝိဘူတိ၊ ဝိမလာ ဟူ၍ အစဉ်လိုက် ဖြစ်သည်။

Verse 27

अमोघा विद्युता चैव पूर्वादि परितः स्थिताः । द्वितीयावरणे पूज्याश्चतस्रो मूर्तयः क्रमात्

ဒုတိယ အာဝရဏ၌ အရှေ့ဘက်မှ စ၍ ပတ်လည်တဝိုက် တည်ရှိသော အမောဃာ နှင့် ဝိဒျုတာ တို့အပါအဝင် ရုပ်တော်လေးပါးကို အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 28

पूर्वाद्युत्तरपर्यंताः शक्तयश्च ततः परम् । आदित्यो भास्करो भानू रविश्चेत्यनुपूर्वशः

အရှေ့ဘက်မှ စ၍ မြောက်ဘက်အထိ သက္တိတော်များကို ရေတွက်ဖော်ပြကြ၏။ ထို့နောက် အစဉ်လိုက် နေဘုရားကို အာဒိတျ၊ ဘာස්ကရ၊ ဘာနု၊ ရဝိ ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 29

अर्को ब्रह्मा तथा रुद्रो विष्णुश्चैते विवस्वतः । विस्तारा पूर्वदिग्भागे सुतरां दक्षिणे स्थिताः

ဝိဝသွတ် (နေဘုရား) ထံမှ ဤတို့ ပေါ်ထွန်းလာသည်—အရ္က၊ ဗြဟ္မာ၊ ရုဒ္ရ၊ နှင့် ဝိෂ္ဏု။ သူတို့၏ ဖြန့်ကျက်မှုများသည် အရှေ့ဘက်အပိုင်း၌ တည်ရှိပြီး အထူးသဖြင့် တောင်ဘက်၌ ပိုမိုတည်ရှိ၏။

Verse 30

बोधनी पश्चिमे भागे आप्यायिन्युत्तरे पुनः । उषां प्रभां तथा प्राज्ञां सन्ध्यामपि ततः परम्

အနောက်ဘက်တွင် «ဗောဓနီ» ဟူသော သက္တိရှိ၏။ ထို့ပြင် မြောက်ဘက်တွင် «အာပျာယိနီ» ရှိ၏။ ထို့နောက် «ဥရှာ», «ပရဘာ», «ပရာဇ္ဉာ» တို့ရှိပြီး၊ ထို့အလွန်တွင် «သန္ဓျာ» သက္တိလည်း ရှိ၏။

Verse 31

ऐशानादिषु विन्यस्य द्वितीयावरणे यजेत् । सोममंगारकं चैव बुधं बुद्धिमतां वरम्

«ဣရှာန» မှစ၍ အရပ်အရပ်တွင် ထိုတို့ကို တည်စေပြီး၊ ဒုတိယအဝိုင်း၌လည်း ပူဇော်ရမည်—«ဆိုမ» (လ), «မင်္ဂါရက» (အင်္ဂါ), နှင့် «ဗုဓ» (ဗုဒ္ဓိရှိသူတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး) တို့ကို၊ ရှိဝ၏ သန့်ရှင်းသော မဏ္ဍလအတွင်း အစောင့်အရှောက်အဖြစ်။

Verse 32

बृहस्पतिं बृहद्बुद्धिं भार्गवं तेजसां निधिम् । शनैश्चरं तथा राहुं केतुं धूम्रं भयंकरम्

ဘုရားရှင်ကိုကိုးကွယ်သူသည် ဗြဟස්ပတိ (ဂျူပီတာ) မဟာဉာဏ်ရှိသူကိုလည်းကောင်း၊ ဘာရ္ဂဝ (ရှုကရ/ဗီးနပ်စ်) တေဇော၏ خز خزနာကိုလည်းကောင်း၊ ထို့အပြင် ရှနൈශ්ချရ (စတန်) နှင့် ရာဟု၊ ကေတု—ဒုမ္ရ အကြောက်ဖွယ်သူကိုပါ စိတ်တွင်တည်၍ ဖိတ်ခေါ်ရမည်။

Verse 33

समंततो यजेदेतांस्तृतीयावरणे क्रमात् । अथवा द्वादशादित्या द्वितीयावरणे यजेत्

ထို့နောက် အလယ်ဘုရားကိုဝန်းရံ၍ ဤဒေဝတားတို့ကို တတိယအဝရဏ (ဝန်းပတ်) တွင် အစဉ်လိုက် စနစ်တကျ ပူဇော်ရမည်။ သို့မဟုတ် ဒွါဒသ အာဒိတျ (အာဒိတျ ၁၂ ပါး) ကို ဒုတိယအဝရဏတွင် ပူဇော်ရမည်။

Verse 34

तृतीयावरणे चैव राशीन्द्वादश पूजयेत् । सप्तसप्त गणांश्चैव बहिस्तस्य समंततः

တတိယအဝရဏတွင် ရာသီ ၁၂ ပါးကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့အပြင် အပြင်ဘက်တွင်လည်း ပတ်လည်အနှံ့ ဂဏ (Gaṇa) အဖွဲ့များကို ၇ ခုစီ ၇ စုအဖြစ် စီစဉ်ထားသကဲ့သို့ ပူဇော်ဂါရဝပြုရမည်။

Verse 35

ऋषीन्देवांश्च गंधर्वान्पन्नगानप्सरोगणान् । ग्रामण्यश्च तथा यक्षान्यातुधानांस्तथा हयान्

ထာဝရရှင်၏ သက္တိတော်သည် ရှိသမျှကို စုစည်း၍ ခေါ်ဆောင်လာကာ ရှိသီ (Ṛṣi) များနှင့် ဒေဝ (Deva) များ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ (Gandharva) များ၊ နာဂ (Nāga) များနှင့် အပ္စရာ (Apsaras) အစုအဖွဲ့များကိုလည်းကောင်း၊ ထို့အတူ ရွာအုပ်ခေါင်းဆောင်များ၊ ယက္ခ (Yakṣa) များ၊ ယာတုဓာန (Yātudhāna) အကြမ်းဖက်ညလှည့်သတ္တဝါများနှင့် မြင်းများတောင်ပါဝင်စေကာ—အရာအားလုံးသည် သီဝ၏ အာဏာတော်အတွင်း၌ တည်စေ하였다။

Verse 36

सप्तच्छंदोमयांश्चैव वालखिल्यांश्च पूजयेत् । एवं तृतीयावरणे समभ्यर्च्य दिवाकरम्

ဝေဒ၏ ချန္ဒ (မီတာ) အဖြစ်တည်ရှိသော အုပ်စု ၇ စုကိုလည်းကောင်း၊ ဝါလခိလျ (Vālakhilya) ရှိသီများကိုလည်းကောင်း ပူဇော်ရမည်။ ထို့ကြောင့် တတိယအဝရဏတွင် စနစ်တကျ အာရ္ချနာပြု၍ ပြီးလျှင် သီဝက ထိန်းသိမ်းထားသော ကမ္ဘာလောကစည်းကမ်း၏ သန့်ရှင်းသော အင်္ဂါတစ်ပါးအဖြစ် ဒိဝါကရ (နေမင်း) ကို အာဒိုရပြုရမည်။

Verse 37

ब्रह्माणमर्चयेत्पश्चात्त्रिभिरावरणैः सहः । हिरण्यगर्भं पूर्वस्यां विराजं दक्षिणे ततः

ထို့နောက် အဝရဏ သုံးဝိုင်းနှင့်အတူ ဗြဟ္မာကို ပူဇော်ရမည်။ အရှေ့ဘက်တွင် ဟိရဏ္ယဂర్భကို ပူဇော်၍ ထို့နောက် တောင်ဘက်တွင် ဝိရာဇကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 38

कालं पश्चिमदिग्भागे पुरुषं चोत्तरे यजेत् । हिरण्यगर्भः प्रथमो ब्रह्मा कमलसन्निभः

အနောက်ဘက်တွင် ကာလကို ပူဇော်ရမည်၊ မြောက်ဘက်တွင် ပုရုရှကိုလည်း ယဇ်ပူဇော်ရမည်။ ဟိရဏ္ယဂರ್ಭဟူသည် ပထမဦးဆုံးမွေးဖွားသော ဗြဟ္မာဖြစ်၍ ကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပလှသည်။

Verse 39

कालो जात्यंजनप्रख्यः पुरुषः स्फटिकोपमः । त्रिगुणो राजसश्चैव तामसः सात्त्विकस्तथा

ကာလသည် အညန် (collyrium) ကဲ့သို့ အမဲရောင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ပုရုရှသည် ကြည်လင်သော စဖတိက (ကြည်လင်ကျောက်) ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဂုဏ သုံးပါး—ရဇစ်၊ တမစ်၊ သတ္တဝ—အရ သုံးမျိုးဟုလည်း ဆိုကြသည်။

Verse 40

चत्वार एते क्रमशः प्रथमावरणे स्थिताः । द्वितीयावरणे पूज्याः पूर्वादिपरितः क्रमात्

ဤလေးပါးသည် အစဉ်လိုက် ပထမအဝရဏတွင် တည်ရှိကြသည်။ ဒုတိယအဝရဏတွင်လည်း အရှေ့ဘက်မှ စ၍ ပတ်လည်အနှံ့ အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 41

सनत्कुमारः सनकः सनंदश्च सनातनः । तृतीयावरणे पश्चादर्चयेच्च प्रजापतीन्

ထို့နောက် တတိယအဝရဏတွင် သနတ်ကုမာရ၊ သနက၊ သနန္ဒ၊ သနာတနတို့ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ပရဇာပတိများကိုလည်း ဆက်လက်ပူဇော်ရမည်။

Verse 42

अष्टौ पूर्वांश्च पूर्वादौ त्रीन्प्राक्पश्चादनुक्रमात् । दक्षो रुचिर्भृगुश्चैव मरीचिश्च तथांगिराः

ပထမဦးစွာ «ရှေ့ပိုင်း» ဟုခေါ်သော အရှစ်ပါးရှိ၏။ ထို့နောက် အစဉ်လိုက် ရှေ့နှင့်နောက်တွင်ရှိသော သုံးပါးကို ဆို၏။ ဒက္ရှ၊ ရုချိ၊ ဘೃဂု၊ မရီချိ နှင့် အင်္ဂိရား တို့ဖြစ်ကြ၏။

Verse 43

पुलस्त्यः पुलहश्चैव क्रतुरत्रिश्च कश्यपः । वसिष्ठश्चेति विख्याताः प्रजानां पतयस्त्विमे

ပူလස්တျ၊ ပူလဟ၊ ကရတု၊ အတြိ၊ ကശ്യပ၊ နှင့် ဝသိဋ္ဌ—ဤတို့သည် သတ္တဝါပေါင်းစုံ၏ အရှင်များ (ပုရောဟိတ်-ပုရောဂျနီတာ) ဟု ထင်ရှားကြ၏။ ရှိုင်ဝအမြင်၌ သူတို့သည် ပတိ (ရှီဝ) ၏ အထွတ်အမြတ် အာဏာအောက်တွင် စကြဝဠာစည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းကြ၏။

Verse 44

तेषां भार्याश्च तैस्सार्धं पूजनीया यथाक्रमम् । प्रसूतिश्च तथाकूतिः ख्यातिः सम्भूतिरेव च

သူတို့နှင့်အတူ သူတို့၏ ဇနီးများကိုလည်း အစဉ်လိုက် ပူဇော်ထိုက်၏။ အမည်များမှာ ပရသူတိ၊ အာကူတိ၊ ချျာတိ၊ နှင့် သမ္ဘူတိ တို့ဖြစ်၏။

Verse 45

धृतिः स्मृतिः क्षमा चैव सन्नतिश्चानसूयका । देवमातारुन्धती च सर्वाः खलु पतिव्रताः

ဓြတိ (တည်ကြည်မှု)၊ စ္မృతိ (မှန်ကန်သော သတိမှတ်မိမှု)၊ က్షမာ (အောင့်အည်းခွင့်လွှတ်မှု)၊ ထို့ပြင် စန္နတိ (နှိမ့်ချသော ရိုသေမှု) နှင့် အနသူယာ (မနာလိုမှုကင်းခြင်း)၊ ဒေဝမాతာ နှင့် အရုန္ဓတီတို့—ဤအားလုံးသည် ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတည်မြဲသော ပတိဗြတ သမီးတော်များဟု ထင်ရှားကြ၏။

Verse 46

शिवार्चनरतो नित्यं श्रीमत्यः प्रियदर्शनाः । प्रथमावरणे वेदांश्चतुरो वा प्रपूजयेत्

ရှီဝကို နေ့စဉ် အာရ္ချနာပြုသူတို့သည် စည်းစိမ်နှင့် မင်္ဂလာသဏ္ဌာန် လှပမှုကို ရရှိကြ၏။ ပထမအဝရဏ (ပူဇာမဏ္ဍလ၏ ပထမဝိုင်း) တွင် ဝေဒလေးပါးကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 47

इतिहासपुराणानि द्वितीयावरणे पुनः । तृतीयावरणे पश्चाद्धर्मशास्त्रपुरस्सराः

ထပ်မံ၍ ဒုတိယအဝိုင်းအကာအရံတွင် အိတိဟာသနှင့် ပုရာဏများ ရှိ၏။ ထို့နောက် တတိယအဝိုင်းအကာအရံတွင် ဓမ္မရှာස්တရများနှင့် ဦးဆောင်သော အာဏာရှိ ကျမ်းများ ရှိ၏။

Verse 48

वैदिक्यो निखिला विद्याः पूज्या एव समंततः । पूर्वादिपुरतो वेदास्तदन्ये तु यथारुचि

ဝေဒိကဗေဒပညာ အားလုံးသည် အရပ်ရပ်မှ အမှန်တကယ် ပူဇော်ထိုက်၏။ အရှေ့မှ စ၍ ဝေဒများကို ရှေ့ဘက်တွင် ထားရမည်၊ အခြား သာသနာရေးပညာများကိုမူ စိတ်ကြိုက် စီစဉ်နိုင်၏။

Verse 49

अष्टधा वा चतुर्धा वा कृत्वा पूजां समंततः । एवं ब्रह्माणमभ्यर्च्य त्रिभिरावरणैर्युतम्

ပတ်လည်ပူဇော်မှုကို ရှစ်ပိုင်း သို့မဟုတ် လေးပိုင်း ခွဲ၍ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ အဝိုင်းအကာအရံ သုံးထပ်နှင့်အတူရှိသော ဘြဟ္မာကို ထိုသို့ သင့်တော်စွာ အဘိဓာန်ပူဇော်ရမည်။

Verse 50

दक्षिणे पश्चिमे पश्चाद्रुद्रं सावरणं यजेत् । तस्य ब्रह्मषडंगानि प्रथमावरणं स्मृतम्

တောင်ဘက်၊ အနောက်ဘက်နှင့် နောက်ဘက်တွင် ရုဒြကို အကာအရံဒေဝတားများနှင့်အတူ ယဇ်ပူဇော်ရမည်။ ထိုရုဒြအတွက် ဘြဟ္မ၏ အင်္ဂခြောက်ပါး (ṣaḍ-aṅga) ကို ပထမအဝိုင်းအကာအရံဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 51

द्वितीयावरणे चैव विद्येश्वरमयं तथा । तृतीयावरणे भेदो विद्यते स तु कथ्यते

ဒုတိယအဝိုင်းအကာအရံတွင် အမှန်တကယ် ဗိဒ္ယေရှ္ဝရများ၏ သဘောသဘာဝ ဖြစ်၏။ သို့သော် တတိယအဝိုင်းအကာအရံတွင် ကွဲပြားမှုတစ်ရပ် ရှိနေသည်—ထိုအရာကိုပင် ရှင်းလင်းဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 52

चतस्रो मूर्तयस्तस्य पूज्याः पूर्वादितः क्रमात् । त्रिगुणास्सकलो देवः पुरस्ताच्छिवसंज्ञकः

သူ၏ မూర్తိ လေးပါးကို အရှေ့ဘက်မှ စ၍ အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။ ရှေ့ဘက် (အရှေ့အရပ်) တွင် တြိဂုဏာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော အပြည့်အဝ ထင်ရှားသည့် ဒေဝတော်—«ရှီဝ» ဟူသော နာမဖြင့် ခေါ်သော प्रभု ရှိသည်။

Verse 53

राजसो दक्षिणे ब्रह्मा सृष्टिकृत्पूज्यते भवः । तामसः पश्चिमे चाग्निः पूज्यस्संहारको हरः

တောင်ဘက်တွင် ရာဇသဂုဏ် (ဖန်တီးမှု) ကို ဘြဟ္မာအဖြစ်—စೃಷ್ಟိကೃತ် ဖြစ်သော ဘဝ (Bhava) ဟူ၍ ပူဇော်ကြသည်။ အနောက်ဘက်တွင် တာမသဂုဏ် (ဖျက်သိမ်းမှု) ကို အဂ္နိအဖြစ် ပူဇော်ကြပြီး၊ သံဟာရကို ဆောင်ရွက်သော ဟရ (Hara) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 54

सात्त्विकस्सुखकृत्सौम्ये विष्णुर्विश्वपतिर्मृडः । एवं पश्चिमदिग्भागे शम्भोः षड्विंशकं शिवम्

သုခကို ပေးသော သာတ္တဝိက (သန့်ရှင်း) အလင်းရောင်သဘော၌ ရှီဝကို ဗိဿဏု၊ ဗိශ්ဝပတိ (ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်) နှင့် မೃဍ (ကရုဏာရှင် အကျိုးပေးသူ) ဟူ၍ ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် အနောက်အရပ်၌ ဤသည်မှာ သမ္ဘု၏ မင်္ဂလာရှီဝ၏ သန့်ရှင်းသော ပေါ်ထွန်းနာမ ၂၆ မြောက်ဟု ရေတွက်သည်။

Verse 55

समभ्यर्च्योत्तरे पार्श्वे ततो वैकुंठमर्चयेत् । वासुदेवं पुरस्कृत्वा प्रथमावरणे यजेत्

မြောက်ဘက်၌ သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ဝိုင်ကుంఠကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ ဝါစုဒေဝကို ရှေ့ဆုံးတင်ထား၍ ပထမအာဝရဏ၌ ယဇ္ဈပူဇော်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 56

अनिरुद्धं दक्षिणतः प्रद्युम्नं पश्चिमे ततः । सौम्ये संकर्षणं पश्चाद्व्यत्यस्तौ वा यजेदिमौ

တောင်ဘက်၌ အနိရုဒ္ဓကို ပူဇော်ရမည်၊ ထို့နောက် အနောက်ဘက်၌ ပရဒျုမ္နကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလာမြောက်ဘက်၌ သင်္ကർഷဏကို ပူဇော်ရမည်၊ သို့မဟုတ် ဤနှစ်ပါးကို အစဉ်ပြောင်း၍လည်း ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 57

प्रथमावरणं प्रोक्तं द्वितीयावरणं शुभम् । मत्स्यः कूर्मो वराहश्च नरसिंहोथ वामनः

ပထမအဝိုင်းပတ်ကို ဟောကြားပြီးပြီ၊ ဒုတိယအဝိုင်းပတ်သည် မင်္ဂလာရှိ၏။ ထို(ဒုတိယ)အဝိုင်းပတ်အတွင်း၌ မత్సယ၊ ကူရ္မ၊ ဝရာဟ၊ နရစിംဟ နှင့် ဝာမန ဟူသော ရုပ်သဏ္ဍာန်များ ရှိကြ၏။

Verse 58

रामश्चान्यतमः कृष्णो भवानश्वमुखोपि च । तृतीयावरणे चक्रुः पूर्वभागे समर्चयेत्

တတိယအဝိုင်းပတ် (မဏ္ဍလ) အတွင်း၌ ရာမ၊ အထူးမြတ်သော ကృష్ణ၊ ဘဝါန နှင့် အရှွမုခ ကိုလည်း အရှေ့ဘက်အပိုင်း၌ တည်ထားကာ သဒ္ဓါဖြင့် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 59

नारायणाख्यां याम्येस्त्रं क्वचिदव्याहतं यजेत् । पश्चिमे पांचजन्यं च शार्ङ्गंधनुरथोत्तरे

တောင်ဘက်၌ မင်္ဂလာအချိန်တွင် «နာရာယဏ» ဟုခေါ်သော မတားဆီးနိုင်သည့် လက်နက်ကို ပူဇော်ရမည်။ အနောက်ဘက်၌ «ပာဉ္စဇနျယ» ခေါင်းခွံကို ပူဇော်၍ မြောက်ဘက်၌ «ရှာရင်္ဂ» မြားတံကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 60

एवं त्र्यावरणैः साक्षाद्विश्वाख्यां परमं हरिम् । महाविष्णुं सदाविष्णुं मूर्तीकृत्य समर्चयेत्

ဤသို့ အာဝရဏ သုံးပါးအားဖြင့် တိုက်ရိုက်တည်ရှိသော «ကမ္ဘာလောက» ဟုခေါ်သည့် အမြင့်ဆုံး ဟရီကို ရုပ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် ဖန်တီးကာ မဟာဗိဿနု၊ အမြဲဗိဿနုကို သဒ္ဓါဖြင့် စနစ်တကျ ပူဇော်ရမည်။

Verse 61

इत्थं विष्णोश्चतुर्व्यूहक्रमान्मूर्तिचतुष्टयम् । पूजयित्वा च तच्छक्तीश्चतस्रः पुजयेत्क्रमात्

ဤသို့ ဗိဿနု၏ စတုရ်ဗျူဟ အစဉ်အလာအတိုင်း ရုပ်သဏ္ဌာန် လေးပါးကို ပူဇော်ပြီးနောက် ထိုတို့နှင့် သက်ဆိုင်သော သက္တိ လေးပါးကိုလည်း အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 62

प्रभामाग्नेयदिग्भागे नैरृते तु सरस्वतीम् । गणांबिका च वायव्ये लक्ष्मीं रौद्रे समर्चयेत्

အရှေ့တောင်ဘက်တွင် ပရဘာကို ပူဇော်ရမည်။ အနောက်တောင်ဘက်တွင် စရஸဝတီကို ပူဇော်ရမည်။ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် ဂဏာမ္ဘိကာကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် အရှေ့မြောက် (ရုဒြ) ဘက်တွင် လက္ခ္မီကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 63

एवं भान्वादिमूर्तीनां तच्छक्तीनामनंतरम् । पूजां विधाय लोकेशांस्तत्रैवावरणे यजेत्

ထို့နောက် နေမင်းမှစ၍ မူရတီများကိုလည်းကောင်း၊ ထိုတို့၏ သက္တိများကိုလည်းကောင်း အစဉ်လိုက် သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ပြီးလျှင်၊ ထိုအဝရဏ (ဝိုင်းပတ်အကာအရံ) အတွင်း၌ပင် လောကပာလများ—လောက၏ အရှင်များကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 64

इन्द्रमग्निं यमं चैव निरृतिं वरुणं तथा । वायुं सोमं कुबेरं च पश्चादीशानमर्चयेत्

ထို့နောက် အိန္ဒြ၊ အဂ္နိ၊ ယမ၊ နိရ္ရတိ နှင့် ဝရုဏတို့ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ဝါယု၊ သောမ၊ ကုဗေရတို့ကိုလည်း ပူဇော်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် အနောက်ဘက်၌ ဣရှာန—ရှီဝ၏ အရှင်တော်သဘောကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 65

एवं चतुर्थावरणं पूजयित्वा विधानतः । आयुधानि महेशस्य पश्चाद्बांह्यं समर्चयेत्

ဤသို့ အမိန့်တော်အတိုင်း စတုတ္ထအဝရဏကို ပူဇော်ပြီးလျှင်၊ ထို့နောက် မဟေရှ (Maheśa) ၏ အာယုဓများ—သန့်ရှင်းသော တန်ခိုးကိရိယာများကိုလည်းကောင်း၊ အပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင် အစိတ်အပိုင်းများကိုလည်းကောင်း အစဉ်လိုက် ရိုသေစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 66

श्रीमन्त्रिशूलमैशाने वज्रं माहेन्द्रदिङ्मुखे । परशुं वह्निदिग्भागे याम्ये सायकमर्चयेत्

အရှေ့မြောက်ဘက်တွင် မန္တရဖြင့် အာနုဘော်ရသော မင်္ဂလာသုံးခွ (ตรีśūla) ကို ပူဇော်ရမည်။ အိန္ဒြအုပ်စိုးသော အရှေ့ဘက်တွင် ဝဇ္ရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ကို ပူဇော်ရမည်။ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် ပရရှု (ပုဆိန်) ကို၊ တောင်ဘက် (ယာမ్య) တွင် စာယက (မြား) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 67

नैरृते तु यजेत्खड्गं पाशं वारुणगोचरे । अंकुशं मारुते भागे पिनाकं चोत्तरे यजेत्

နိရ္ရတိ (အနောက်တောင်) အရပ်၌ ဓားကို ပူဇော်ရမည်။ ဝရုဏ၏ အာဏာတော်ရှိရာ ဒေသ၌ ကြိုးပတ် (ပာရှ) ကို ပူဇော်ရမည်။ ဝါယု၏ အရပ်၌ အင်ကူရှ (ချွန်တံ) ကို ပူဇော်၍ မြောက်အရပ်၌ ပိနာက (ရှီဝ၏ မြားလက်နက်) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 68

पश्चिमाभिमुखं रौद्रं क्षेत्रपालं समर्चयेत् । पञ्चमावरणं चैव सम्पूज्यानन्तरं बहिः

အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ရောဒြ (ပြင်းထန်) သော က္ෂೇತ್ರပာလ (သန့်ရှင်းရာဝန်းကျင်၏ အစောင့်) ကို သေချာစွာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ပဉ္စမ အာဝရဏ ပူဇော်မှုကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးလျှင် အပြင်ဘက် နေရာသို့ ဆက်လက်သွားရမည်။

Verse 69

सर्वावरणदेवानां बहिर्वा पञ्चमे ऽथवा । पञ्चमे मातृभिस्सार्धं महोक्ष पुरतो यजेत्

အာဝရဏ ကာကွယ်ရေးဒေဝတားတို့အားလုံးကို အပြင်ဘက်၌ဖြစ်စေ ပဉ္စမ အာဝရဏအတွင်း၌ဖြစ်စေ ပူဇော်ရမည်။ ထိုပဉ္စမ အာဝရဏ၌ မာတೃကာတို့နှင့်အတူ မဟောက္ษ (ကြီးမြတ်သော နွား) ကို ရှေ့တွင်ထား၍ ပူဇော်ကာ၊ အထွဋ်အမြတ် ရှီဝသို့ မနီးကပ်မီ အရှင်၏ အဖွဲ့အစည်းကို လျော်ကန်စွာ အစဉ်လိုက် ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 70

ततः समंततः पूज्यास्सर्वा वै देवयोनयः । खेचरा ऋषयस्सिद्धा दैत्या यक्षाश्च राक्षसाः

ထို့နောက် အရပ်မျက်နှာစုံမှ ဒေဝယောနိ (ဒေဝဇာတ) အားလုံးသည် ပူဇော်ထိုက်သူများ ဖြစ်လာကြ၏—ကောင်းကင်၌ လှည့်လည်သော ခေချရတို့၊ ရှိသီတို့နှင့် စိဒ္ဓတို့အပြင် ဒೈတျတို့၊ ယက္ခတို့၊ ရာက္ခသတို့လည်း ပါဝင်၏။

Verse 71

अनंताद्याश्च नागेंद्रा नागैस्तत्तत्कुलोद्भवैः । डाकिनीभूतवेतालप्रेतभैरवनायकाः

အနန္တမှ စ၍ နာဂမင်းများနှင့် မိမိမိမိ မျိုးရိုးမှ ပေါက်ဖွားသော နာဂတို့၊ ထို့ပြင် ḍākinī၊ ဘူတ၊ ဝေတාල၊ ပရေတ နှင့် ကြမ်းတမ်းသော ဘိုင်ရဝအဖွဲ့တို့၏ ခေါင်းဆောင်များလည်း စုဝေးလာကြသည်။

Verse 72

पातालवासिनश्चान्ये नानायोनिसमुद्भवाः । नद्यस्समुद्रा गिरयः काननानि सरांसि च

အခြားသူတို့လည်း—ပာတာလာ (Pātāla) လောကတွင် နေထိုင်သူများ၊ မျိုးစုံသော မွေးဖွားရာမှ ပေါ်ထွန်းသူများ—မြစ်များ၊ သမုဒ္ဒရာများ၊ တောင်တန်းများ၊ တောအုပ်များ၊ ရေကန်များနှင့်အတူ၊ ဤအရာအားလုံးသည် ထိုအလုံးစုံပျံ့နှံ့သော စည်းကမ်းအတွင်း ပါဝင်ကြ၏။

Verse 73

पशवः पक्षिणो वृक्षाः कीटाद्याः क्षुद्रयोनयः । नराश्च विविधाकारा मृगाश्च क्षुद्रयोनयः

တိရစ္ဆာန်များ၊ ငှက်များ၊ သစ်ပင်များ၊ ပိုးမွှားတို့စသည့်အရာများသည် ‘နိမ့်သော မွေးဖွားမှု’ ဟု ခေါ်ကြ၏။ လူတို့လည်း အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့်ရှိကြပြီး၊ တောတိရစ္ဆာန်များ (ကောင်မုန့်/သမင် စသည့်) လည်း ထိုနိမ့်သော မွေးဖွားမှုအတွင်း တွက်ချက်ကြ၏။

Verse 74

भुवनान्यन्तरण्डस्य ततो ब्रह्माण्डकोटयः । बहिरंडान्यसंख्यानि भुवनानि सहाधिपैः

ကမ္ဘာအဏ္ဍ (cosmic egg) တစ်လုံးစီ၏ အတွင်း၌ လောကများ ရှိကြ၏။ ထိုမှ ဘြဟ္မာဏ္ဍ (brahmāṇḍa) များ ကောဋိကောဋိ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့ပြင် အပြင်ဘက်တွင်လည်း မရေတွက်နိုင်သော အဏ္ဍများ ရှိပြီး၊ လောကများ မရေတွက်နိုင်လောက်အောင် ရှိကာ တစ်ခုချင်းစီတွင် အုပ်စိုးသူ အရှင်တို့နှင့်အတူ ရှိကြ၏။

Verse 75

ब्रह्मांडाधारका रुद्रा दशदिक्षु व्यवस्थिताः । यद्गौड यच्च मामेयं यद्वा शाक्तं ततः परम्

ကမ္ဘာဥ (ဗြဟ္မာဏ္ဍ) ကို ထောက်တည်သော ရုဒ္ဒရတို့သည် ဒిశတစ်ဆယ်တွင် တည်နေကြ၏။ «ဂေါဍ» ဟု ခေါ်သမျှ၊ «မာမေယ» ဟု သိကြသမျှ၊ «ရှာက်တ» ဟု ခေါ်သမျှတို့ထက် အလွန်မြင့်မြတ်သော အထွတ်အမြတ် ရုဒ္ဒရရှိ၏။

Verse 76

यत्किञ्चिदस्ति शब्दस्य वाच्यं चिदचिदात्मकम् । तत्सर्वं शिवयोः पार्श्वे बुद्ध्वा सामान्यतो यजेत्

စကားလုံးတို့ဖြင့် အညွှန်းခံရသမျှ—သိမြင်မှု (စစ်) သဘောဖြစ်စေ၊ မသိမြင်မှု (အစစ်) သဘောဖြစ်စေ—အရာအားလုံးကို ရှိဝနှင့် ရှက္တိ (ဒေဝီ) တို့၏ အနီး၌ တည်ရှိသည်ဟု နားလည်ကာ၊ အထွေထွေ အလုံးစုံကို ခြုံငုံသည့် ပူဇော်မှုဖြင့် ကိုးကွယ်သင့်၏။

Verse 77

कृतांजलिपुटाः सर्वे ऽचिंत्याः स्मितमुखास्तथा । प्रीत्या संप्रेक्षमाणाश्च देवं देवीं च सर्वदा

သူတို့အားလုံးသည် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို အညံ့အလျားပေါင်း၍ ရိုသေစွာ ရပ်နေကြပြီး၊ အံ့ဩတိတ်ဆိတ်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးနူးညံ့လျက်ရှိကြသည်။ ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တိဖြင့် ဘုရားနှင့် ဒေဝီကို အစဉ်မပြတ် ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 78

इत्थमावरणाभ्यर्चां कृत्वाविक्षेपशांतये । पुनरभ्यर्च्य देवेशं पक्त्वाक्षरमुदीरयेत्

ဤသို့ အဝရဏပူဇာကို ပြု၍ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ငြိမ်းစေပြီးနောက်၊ ထပ်မံ၍ ဒေဝေရှ (ဘုရားတို့၏အရှင်) ကို ပူဇာပြုလျက်၊ သန့်ရှင်းသော အက္ခရာကို စိတ်၌ တည်မြဲစေကာ မန္တရအက္ခရာကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 79

निवेदयेत्ततः पश्चाच्छिवयोरमृतोपमम् । सुव्यञ्जनसमायुक्तं शुद्धं चारु महाचरुम्

ထို့နောက် သီဝနှင့် သူ၏ သမီးတော် (သခင်မ) ထံသို့ အမృతကဲ့သို့ အရသာရှိသော၊ သန့်ရှင်း၍ အလှပသော မဟာချက်အလှူ (မဟာချရု) ကို အမွှေးအကြိုင်ကောင်းကောင်းဖြင့် ပြင်ဆင်ကာ ပူဇာအဖြစ် ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 80

द्वात्रिंशदाढकैर्मुख्यमधमं त्वाढकावरम् । साधयित्वा यथासंपच्छ्रद्धया विनिवेदयेत्

အဓိကအလှူကို အာဍက ၃၂ မျိုးအတိုင်း ပြင်ဆင်၍၊ အနည်းဆုံးအလှူကို အာဍက ၁ မျိုးဖြင့် ပြင်ဆင်ကာ၊ မိမိအင်အားအလိုက် စီမံ၍ ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် သင့်တော်သကဲ့သို့ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 81

ततो निवेद्य पानीयं तांबूलं चोपदंशकैः । नीराजनादिकं कृत्वा पूजाशेषं समापयेत्

ထို့နောက် သောက်ရေကို ဆက်ကပ်၍၊ သင့်တော်သော အဖော်အပါများနှင့်အတူ တမ်းဘူလ (ကွမ်း) ကိုလည်း ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့ပြင် နီရာဇန (အာရတီ) စသည့် အဆုံးသတ်ပူဇာများကို ပြုလုပ်ကာ ပူဇာကျန်ရစ်သမျှကို ပြီးစီးစေရမည်။

Verse 82

भोगोपयोग्यद्रव्याणि विशिष्टान्येव साधयेत् । वित्तशाठ्यं न कुर्वीत भक्तिमान्विभवे सति

အင်အားရှိသော်လည်း ဘက္တိရှိသော ပူဇော်သူသည် ပူဇာအတွက် သင့်တော်၍ ထူးမြတ်သော ပစ္စည်းများကိုသာ စီမံရယူသင့်၏။ ငွေကြေးအပေါ် လိမ်လည်ခြင်း သို့မဟုတ် ကပ်စီးခြင်း မပြုရ။

Verse 83

शठस्योपेक्षकस्यापि व्यंग्यं चैवानुतिष्ठतः । न फलंत्येव कर्माणि काम्यानीति सतां कथा

သမာဓိရှိသူတို့၏ ဆိုစကားအရ—လိမ်လည်သူသည် မသိမသာ လျစ်လျူရှုနေစေကာမူ၊ သို့မဟုတ် မျက်နှာဖုံးဆောင်၍ အပြောင်အပျက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်စေကာမူ၊ ဆန္ဒကြောင့် ပြုသော ကာမယက ကర్మများသည် အမှန်တကယ် မ फल မပေးကြ။

Verse 84

तस्मात्सम्यगुपेक्षां च त्यक्त्वा सर्वांगयोगतः । कुर्यात्काम्यानि कर्माणि फलसिद्धिं यदीच्छति

ထို့ကြောင့် မျက်နှာလွှဲလျစ်လျူမှုကို စွန့်၍ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ ပါဝင်စေကာ ဆန္ဒရှိသော ကာမယက ကర్మများကို ပြုလုပ်ရမည်။ အကျိုးအောင်မြင်မှုကို လိုလားလျှင် ထိုသို့ မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ရ၏။

Verse 85

इत्थं पूजां समाप्याथ देवं देवीं प्रणम्य च । भक्त्या मनस्समाधाय पश्चात्स्तोत्रमुदीरयेत्

ဤသို့ ပူဇော်ပွဲကို ပြီးစီးစေပြီးနောက်၊ ဒေဝ (အရှင်) နှင့် ဒေဝီ (မယ်တော်) ကို ဦးချ၍ နမಸ್ಕာရပြုရ၏။ ထို့နောက် ဘက္တိဖြင့် စိတ်ကို စုစည်းတည်ငြိမ်စေကာ စတုတ္တရ (သီချင်းချီးမွမ်း) ကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 86

ततः स्तोत्रमुपास्यान्ते त्वष्टोत्तरशतावराम् । जपेत्पञ्चाक्षरीं विद्यां सहस्रोत्तरमुत्सुकः

ထို့နောက် ပူဇော်ပွဲအဆုံးတွင် လေးစားစွာ စတုတ္တရရှတ (၁၀၈) ကြိမ်ဖြင့် အထူးကောင်းမြတ်သော စတုတိကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့ပြင် စိတ်အားထက်သန်သော ဘက္တိဖြင့် ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရကို ၁၀၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 87

विद्यापूजां गुरोः पूजां कृत्वा पश्चाद्यथाक्रमम् । यथोदयं यथाश्राद्धं सदस्यानपि पूजयेत्

ပထမဦးစွာ ဗိဒ္ယာ (သိပ္ပံပညာ/သဒ္ဓာဗေဒ) ကို ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ဂုရုကို ပူဇော်ပြီးလျှင်၊ အစဉ်အလာအတိုင်း လျော်ကန်စွာ ဆက်လက်၍ စည်းဝေးလာသော အဖွဲ့ဝင်များကိုလည်း တစ်ဦးချင်း အဆင့်အတန်းနှင့် ကိုက်ညီသကဲ့သို့၊ śrāddha ပွဲကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။

Verse 88

ततः उद्वास्य देवेशं सर्वैरावरणैः सह । मण्डलं गुरवे दद्याद्यागोपकरणैस्सह

ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ အရှင် (သီဝ) ကို အဝရဏ (ပတ်ဝန်းကျင်အလွှာ/အဖွဲ့) အားလုံးနှင့်တကွ ဂုဏ်ပြု၍ ပြန်လွှတ်ပြီးလျှင်၊ ပူဇော်ရာတွင် သန့်စင်သတ်မှတ်ထားသော မဏ္ဍလကို ဂုရုထံ ပူဇော်တင်ပြရမည်၊ ထို့ပြင် ယာဂ (ပူဇော်ပွဲ) အတွက် အသုံးပြုသော ကိရိယာပစ္စည်းများနှင့်အတူ ပေးအပ်ရမည်။

Verse 89

शिवाश्रितेभ्यो वा दद्यात्सर्वमेवानुपूर्वशः । अथवा तच्छिवायैव शिवक्षेत्रे समर्पयेत्

ရှီဝကို ခိုလှုံထားသူတို့အား အစဉ်လိုက် အလုံးစုံကို ပူဇော်လှူဒါန်းနိုင်၏။ သို့မဟုတ် ရှီဝတော်တစ်ပါးတည်းသို့ အပ်နှံ၍ ရှီဝက்ஷೇತ್ರ (ရှီဝ၏ သန့်ရှင်းရာ) တွင် ပူဇော်တင်မြှောက်ရမည်။

Verse 90

शिवाग्नौ वा यजेद्देवं होमद्रव्यैश्च सप्तभिः । समभ्यर्च्य यथान्यायं सर्वावरणदेवताः

သို့မဟုတ် ရှီဝ၏ သန့်ရှင်းသော မီး (Śivāgni) ထဲတွင် သတ်မှတ်ထားသော ဟෝမပစ္စည်း ခုနစ်မျိုးဖြင့် ဟောမပြုကာ ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ထုံးတမ်းအတိုင်း အဝရဏဒေဝတာ (āvaraṇa-devatā) အားလုံးကိုလည်း သင့်တင့်စွာ အာရုံပြု ပူဇော်ရမည်။

Verse 91

एष योगेश्वरो नाम त्रिषु लोकेषु विश्रुतः । न तस्मादधिकः कश्चिद्यागो ऽस्ति भुवने क्वचित्

ဤရှီဝတော်သည် လောကသုံးပါးတွင် ယောဂ၏ အရှင် «ယောဂေရှ္ဝရ» ဟူ၍ ကျော်ကြား၏။ ဤလောက၌ ထိုပူဇော်ခြင်းနှင့် သိမြင်ရခြင်းထက် ကြီးမြတ်သော ယာဂ (ယဇ္ဉ) မရှိချေ။

Verse 92

न तदस्ति जगत्यस्मिन्नसध्यं यदनेन तु । ऐहिकं वा फलं किंचिदामुष्मिकफलं तु वा

ဤလောက၌ ဤသန့်ရှင်းသော ရှိုင်ဝနည်းလမ်းဖြင့် မရနိုင်သောအရာ မရှိ။ ဤလောကီအကျိုးတစ်စုံတစ်ရာကို လိုလားသော်လည်းကောင်း၊ နောက်လောကီအကျိုးကို လိုလားသော်လည်းကောင်း၊ အမှန်တကယ် ပြည့်စုံစေနိုင်၏။

Verse 93

इदमस्य फलं नेदमिति नैव नियम्यते । श्रेयोरूपस्य कृत्स्नस्य तदिदं श्रेष्टसाधनम्

၎င်း၏ အကျိုးကို “ဤအကျိုးသာ ဖြစ်၍ အခြားမဟုတ်” ဟု ကန့်သတ်မထားနိုင်။ အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုးသဘောတရား အလုံးစုံအတွက် ဤသည်ပင် အကောင်းဆုံး ရရှိစေသော နည်းလမ်းဖြစ်၏။

Verse 94

इदं न शक्यते वक्तुं पुरुषेण यदर्च्यते । चिंतामणेरिवैतस्मात्तत्तेन प्राप्यते फलम्

လူတစ်ယောက်မျှ မဟာဒေဝ ရှိဝကို ပူဇော်ရာမှ ရရှိသော အမြင့်မြတ်သော မဟိမကို ပြည့်စုံစွာ မဖော်ပြနိုင်။ ထို့ကြောင့် ဆန္ဒပြည့် မဏိရတနာကဲ့သို့၊ ထိုပူဇော်ခြင်းတည်းဟူသော အကြောင်းကြောင့် သင့်လျော်သော အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 95

तथापि क्षुद्रमुद्दिश्य फलं नैतत्प्रयोजयेत् । लघ्वर्थी महतो यस्मात्स्वयं लघुतरो भवेत्

သို့ရာတွင် ဤသန့်ရှင်းသော စည်းကမ်းကို သေးငယ်သော အကျိုးအမြတ်အတွက် မသုံးသင့်။ အကြောင်းမှာ အနည်းငယ်သော အကျိုးကိုသာ လိုလားသူသည် မဟာတရားမှ လှည့်ကွာသဖြင့် ကိုယ်တိုင်ပင် ပို၍ သေးငယ်နိမ့်ကျသွားမည်။

Verse 96

महद्वा फलमल्पं वा कृतं चेत्कर्म सिध्यति । महादेवं समुद्दिश्य कृतं कर्म प्रयुज्यताम्

အကျိုးကြီးဖြစ်စေ အကျိုးနည်းဖြစ်စေ လုပ်ဆောင်သော ကမ္မသည် သင့်တော်သလို အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုပ်ရပ်တိုင်းကို မဟာဒေဝ ရှိဝကို ရည်မှန်း၍ ထိုသို့ပင် အပ်နှံပူဇော်ကာ ကမ္မကို သန့်ရှင်းစေ၍ မင်္ဂလာပြည့်စုံမှုသို့ ဦးတည်စေကြစို့။

Verse 97

तस्मादनन्यलभ्येषु शत्रुमृत्युंजयादिषु । फलेषु दृष्टादृष्टेषु कुर्यादेतद्विचक्षणः

ထို့ကြောင့် ဉာဏ်မြင်ရှိသော ရှာဖွေသူသည် ဤရှైవဝတ်ပြုမှု/ဝိနယကို အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ အကြောင်းမူကား ရန်သူကို အနိုင်ယူခြင်း၊ မရဏကို အောင်မြင်ခြင်း စသည့် အခြားနည်းဖြင့် မရနိုင်သော အကျိုးများကို ပေးပြီး၊ ဤဘဝတွင် မြင်ရသော အကျိုးနှင့် မမြင်ရသော အကျိုး (ပုဏ္ဏကံကောင်းမှု၊ မောက္ခသို့ ဦးတည်ခြင်း) ကိုလည်း ပေးသည်။

Verse 98

महत्स्वपि च पातेषु महारागभयादिषु । दुर्भिक्षादिषु शांत्यर्थं शांतिं कुर्यादनेन तु

ကြီးမားသောဘေးအန္တရာယ်များ၊ ပြင်းထန်သောကျဆုံးမှုများ၊ ရာဂနှင့်ကြောက်ရွံ့မှုကဲ့သို့သောဒုက္ခများ၊ အစာခေါင်းပါးမှုကဲ့သို့သောကပ်ဘေးများအတွင်း၌ပင်၊ ငြိမ်းချမ်းစေရန်အတွက် ဤရှိုင်ဝနည်းဖြင့် သာန္တိကရမ (ပူဇော်သက်သာရေး) ကို ပြုလုပ်၍ ငြိမ်းချမ်းမှုကို တည်စေသင့်သည်။

Verse 99

बहुना किं प्रलापेन महाव्यापन्निवारकम् । आत्मीयमस्त्रं शैवानामिदमाह महेश्वरः

စကားများစွာပြော၍ အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ ဤသင်ကြားချက်သည် ကြီးမားသောကပ်ဘေးကို တားဆီးပယ်ဖျက်သော အကြီးမားဆုံးသောဆေးဖြစ်သည်။ မဟေရှ္ဝရက “ဤသည်မှာ ရှိုင်ဝတို့အတွက် ငါ၏ကိုယ်ပိုင် ဓမ္မအာယုဓ (ဝိညာဉ်ရေးလက်နက်) ဖြစ်သည်” ဟု ကြေညာတော်မူ၏။

Verse 100

तस्मादितः परं नास्ति परित्राणमिहात्मनः । इति मत्वा प्रयुंजानः कर्मेदं शुभमश्नुते

ထို့ကြောင့် ဤအရာထက် မြင့်မားသော အားကိုးရာကာကွယ်ရာသည် ဤလောက၌ မိမိဝိညာဉ်အတွက် မရှိတော့။ ထိုသို့သိမြင်၍ ဤသုဘကရမ (ကောင်းမြတ်သောအကျင့်) ကို လက်တွေ့အသုံးချသူသည် မင်္ဂလာကို ရရှိ၏။

Verse 101

स्तोत्रमात्रं शुचिर्भूत्वा यः पठेत्सुसमाहितः । सोप्यभीष्टतमादर्थादष्टांशफलमाप्नुयात्

ကိုယ်စင်ကြယ်၍ စိတ်ကို ကောင်းစွာတည်ငြိမ်စေကာ ဤစတိုးတရ (ဟိမ်း) ကိုသာ ရွတ်ဖတ်သူသည်ပင်၊ အလိုအပ်ဆုံးသောရည်မှန်းချက်ကို ရရှိခြင်းမှ ဖြစ်သော အကျိုး၏ အဋ္ဌမပိုင်းတစ်ပိုင်းကို—သီဝ၏ကရုဏာဖြင့်—ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 102

अर्थं तस्यानुसन्धाय पर्वण्यनशनः पठेत् । अष्टाभ्यां वा चतुर्दश्यां फलमर्धं समाप्नुयात्

အဓိပ္ပါယ်ကို စူးစမ်းနှလုံးသွင်း၍ လပြည့်လကွယ်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော ဥပုသ်နေ့များတွင် အစာရှောင်ကာ ဤကို ရွတ်ဖတ်ရမည်။ သို့မဟုတ် လဆန်း/လဆုတ် ၈ ရက် (အဋ္ဌမီ) သို့ ၁၄ ရက် (စတုဒ္ဒသီ) တွင် ပြုလျှင် ဖော်ပြထားသော ကုသိုလ်ဖလ၏ တစ်ဝက်ကို ရရှိမည်။

Verse 103

यस्त्वर्थमनुसंधाय पर्वादिषु तथा व्रती । मासमेकं जपेत्स्तोत्रं स कृत्स्नं फलमाप्नुयात्

သို့ရာတွင် အဓိပ္ပါယ်ကို နှလုံးသွင်းထားသော စည်းကမ်းတကျ ဥပုသ်သမားသည် ပွဲတော်နှင့် သန့်ရှင်းသော ဥပုသ်နေ့များတွင် တစ်လပြည့်အောင် ဤစတိုးတရကို ဂျပ (ရွတ်ဆို) လျှင် အပြည့်အဝသော ဖလကို ရရှိမည်။