लिङ्गप्रतिष्ठा-माहात्म्यम् / The Greatness of Liṅga Installation

Verse 1

उपमन्युरुवाच । नित्यनैमित्तिकात्काम्याद्या सिद्धिरिह कीर्तिता । सा सर्वा लभ्येत सद्यो लिंगबेरप्रतिष्ठया

ဥပမန်ယူက ပြောသည်။ «ဤနေရာတွင် နေ့စဉ်ကိစ္စရပ်များ၊ အခါအားလျော်စွာ ပြုလုပ်သည့် ကိစ္စရပ်များနှင့် ဆန္ဒအလိုရှိ၍ ပြုလုပ်သည့် ကိစ္စရပ်များမှ ရရှိသော အောင်မြင်မှုများကို ကြေညာထားသည်။ ထိုအားလုံးကို ရှီဝ၏ လင်္ဂနှင့် သန့်ရှင်းသော ဘေရ (bera) ရုပ်တော်ကို ပရတိဋ္ဌာ (pratiṣṭhā) ဖြင့် သာသနာတင်အပ်ခြင်းကြောင့် ချက်ချင်း ရနိုင်သည်»။

Verse 2

सर्वो लिंगमयो लोकस्सर्वं लिंगे प्रतिष्ठितम् । तस्मात्प्रतिष्ठिते लिंगे भवेत्सर्वं पतिष्ठितम्

လောကတစ်လောကလုံးသည် လင်္ဂဖြင့် ပြည့်နှံ့နေပြီး အရာအားလုံးသည် လင်္ဂအတွင်း၌ တည်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လင်္ဂကို သင့်တော်စွာ ပရတိဋ္ဌာပြုလျှင် အရာအားလုံးလည်း တည်မြဲခိုင်ခံ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ အရာအားလုံး၏ အခြေခံဖြစ်သော ပတိ (Pati) ထံ၌ အားထားတည်နေသည်။

Verse 3

ब्रह्मणा विष्णुना वापि रुद्रेणान्येन केन वा । लिंगप्रतिष्ठामुत्सृज्य क्रियते स्वपदस्थितिः

ဗြဟ္မာဖြစ်စေ၊ ဗိဿဏုဖြစ်စေ၊ ရုဒြဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အခြားမည်သူဖြစ်စေ—ရှီဝလိင်္ဂကို မတည်ထောင်ဘဲ (လိင်္ဂပရတိဋ္ဌာ မပြုဘဲ) မိမိ၏ အမှန်တရားသော အနေအထား၌ တည်ကြည်ခြင်း (အမြင့်ဆုံး အဆင့်) ကို မရနိုင်ပေ။

Verse 4

किमन्यदिह वक्तव्यं प्रतिष्ठां प्रति कारणम् । पर्तिष्ठितं शिवेनापि लिंगं वैश्वेश्वरं यतः

ဤနေရာ၌ ပူဇော်တင်မြှောက်၍ သာသနာတည်မြဲစေသော ပရတိဋ္ဌာ၏ အကြောင်းနှင့် အာဏာအကြောင်း ထပ်၍ ဘာပြောရန်ရှိသနည်း။ ထိုကြောင့်ပင် သီဝကိုယ်တိုင်က «ဝိုင်ရှွေရှွရ» လိင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။

Verse 5

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन परत्रेह च शर्मणे । स्थापयेत्परमेशस्य लिंगं बेरमथापि वा

ထို့ကြောင့် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံး၌ ချမ်းသာကောင်းကျိုးကို ရှာဖွေလိုသူသည် အားထုတ်မှုအားလုံးဖြင့် ပရမေရှွရအတွက် သီဝလိင်္ဂကိုဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဘေရ (ရုပ်တော်) ကိုဖြစ်စေ တည်ထောင်သင့်သည်။

Verse 6

श्रीकृष्ण उवाच । किमिदं लिंगमाख्यातं कथं लिंगी महेश्वरः । कथं च लिंगभावो ऽस्य कस्मादस्मिञ्छिवो ऽर्च्यते

သီကရိရှ္ဏက မေးတော်မူသည်—“လိင်္ဂဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် ဤအရာသည် အဘယ်နည်း။ မဟေရှွရကို ‘လိင်္ဂီ’ (လိင်္ဂကို ဆောင်ထားသော အရှင်) ဟု မည်သို့ခေါ်သနည်း။ ထိုအရှင်၌ ‘လိင်္ဂဖြစ်ခြင်း’ သဘောသည် မည်သို့ရှိသနည်း။ ထို့ပြင် ဤလိင်္ဂ၌ အဘယ်ကြောင့် သီဝကို ပူဇော်ကြသနည်း။”

Verse 7

उपमन्युरुवाच । अव्यक्तं लिंगमाख्यातं त्रिगुणप्रभवाप्ययम् । अनाद्यनंतं विश्वस्य यदुपादानकारणम्

ဥပမန်ယူက ပြောသည်—“လိင်္ဂသည် အဗျက္တ (မထင်ရှားသော) ဟု ကြေညာထားသည်။ ထိုအရာမှ သုံးဂုဏ်တို့ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုအရာထဲသို့ပင် ပြန်လည်ပျော်ဝင်သွားသည်။ အစမရှိ အဆုံးမရှိ၊ ကမ္ဘာလောက၏ ဥပဒါနကာရဏ (ပစ္စည်းအကြောင်း) ဖြစ်သည်။”

Verse 8

तदेव मूलप्रकृतिर्माया च गगनात्मिका । तत एव समुत्पन्नं जगदेतच्चराचरम्

ထိုတရားတည်းဟူသော အမြစ်-ပရကృతိသည် မာယာဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး အာကာသကဲ့သို့ အနှံ့အပြား နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သဘောရှိသည်။ ထိုတစ်ခုတည်းမှပင် လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 9

अशुद्धं चैव शुद्धं यच्छुद्धाशुद्धं च तत्त्रिधा । ततः शिवो महेशश्च रुद्रो विष्णुः पितामहः

ထိုအမြင့်ဆုံး တတ္တဝသည် သုံးမျိုးတည်းဟူ၍ ရှိသည်—အညစ် (အရှုဒ္ဓ)၊ သန့် (ရှုဒ္ဓ) နှင့် သန့်အညစ် ပေါင်းစပ် (ရှုဒ္ဓာရှုဒ္ဓ)။ ထိုမှပင် စကြဝဠာလုပ်ငန်းတို့၏ အုပ်စိုးဒေဝတားများဖြစ်သော ရှီဝ၊ မဟေရှ၊ ရုဒ္ဒရ၊ ဗိရှ္ဏု နှင့် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) တို့ ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 10

भूतानि चेन्द्रियैर्जाता लीयन्ते ऽत्र शिवाज्ञया । अत एव शिवो लिंगो लिंगमाज्ञापयेद्यतः

သတ္တဝါများနှင့် ထိုတို့ ပေါ်ပေါက်ရာ အင်ဒြိယများသည် ရှီဝ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ဤနေရာ၌ ပျော်ဝင်လျက် လျော့ကွယ်သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရှီဝကို လိင်္ဂဟု ခေါ်သည်—အကြောင်းမှာ သူ၏ အာဏာတော်ဖြင့် လောကတစ်လုံးလုံးကို အမှတ်အသားပြု၍ အုပ်စိုးစီမံသော အရာဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

Verse 11

यतो न तदनाज्ञातं कार्याय प्रभवेत्स्वतः । ततो जातस्य विश्वस्य तत्रैव विलयो यतः

သူမသိမမြင်သော အရာတစ်စုံတစ်ရာသည် ကိုယ်တိုင်အလိုအလျောက် အကျိုးဖြစ်အဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သူထံမှ မွေးဖွားလာသော စကြဝဠာသည်လည်း သူတစ်ပါးတည်းထဲသို့ ပြန်လည်ပျော်ဝင်သွားသည်—အကြောင်းမှာ သူသည် ၎င်း၏ အခြေခံနှင့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

Verse 12

अनेन लिंगतां तस्य भवेन्नान्येन केनचित् । लिंगं च शिवयोर्देहस्ताभ्यां यस्मादधिष्ठितम्

ဤအကြောင်းကြောင့်သာ ၎င်းသည် လိင်္ဂဖြစ်ခြင်း၏ အခြေအနေကို ရရှိသည်—အခြား မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မျှ မဟုတ်။ လိင်္ဂသည် ရှီဝ (နှင့် ရှက္တိ) ၏ ကိုယ်တော်တည်းဟူသောကြောင့်၊ ထိုနှစ်ပါးက ၎င်းကို အခြေချ၍ အတွင်း၌ တည်နေကြသည်။

Verse 13

अतस्तत्र शिवः साम्बो नित्यमेव समर्चयेत् । लिंगवेदी महादेवी लिंगं साक्षान्महेश्वरः

ထို့ကြောင့် ထိုသန့်ရှင်းသောနေရာ၌ အုမာနှင့်အတူရှိသော သီဝ (စాంబ) ကို အမြဲတမ်း ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။ လိင်္ဂ၏ပလ္လင်သည် မဟာဒေဝီကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး လိင်္ဂသည် မဟေရှ္ဝရကိုယ်တိုင် မျက်စိရှေ့တွင် ထင်ရှားနေသည်။

Verse 14

तयोः संपूजनादेव स च सा च समर्चितौ । न तयोर्लिंगदेहत्वं विद्यते परमार्थतः

သူတို့နှစ်ပါးကို ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းတည်းဟူသော အကျိုးကြောင့်ပင် သူနှင့်သူမတို့သည် ထိုက်တန်စွာ ချီးမြှောက်ခံရသည်။ သို့သော် အမြင့်ဆုံးသော သစ္စာအရ သူတို့နှစ်ပါးသည် လိင်္ဂ၏ ကိုယ်ခန္ဓာဟူ၍ အမှန်တကယ် မရှိကြ။

Verse 15

यतस्त्वेतौ विशुद्धौ तौ देहस्तदुपचारतः । तदेव परमा शक्तिः शिवस्य परमात्मनः

ဤနှစ်ပါးသည် အလွန်သန့်ရှင်းကြသဖြင့် “ကိုယ်ခန္ဓာ” ဟူသော အမည်သည် အလေ့အထအရသာ ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသန့်ရှင်းသော သဘောတရားတည်းဟူသောအရာပင် သီဝ အမြင့်ဆုံးသော အတ္တမန်၏ အမြင့်ဆုံးသော သက္တိဖြစ်သည်။

Verse 16

शक्तिराज्ञां यदादत्ते प्रसूते तच्चराचरम् । न तस्य महिमा शक्यो वक्तुं वर्षशतैरपि

အရှင်၏ အမိန့်တော်အရ အာဏာရှင် သက္တိ (Śakti) ကို ပေးအပ်သည့်အခါ၊ ထိုသက္တိသည် လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အပါအဝင် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို မွေးဖွားစေသည်။ ထို (သက္တိနှင့် အရှင်၏) မဟာဂုဏ်ကို ရာနှစ်များဖြင့်ပင် အပြည့်အဝ မဖော်ပြနိုင်။

Verse 17

येनादौ मोहितौ स्यातां ब्रह्मनारायणावपि । पुरा त्रिभुवनस्यास्य प्रलये समुपस्थिते

အစဦးကာလ၌ပင် ဘြဟ္မာနှင့် နာရာယဏတို့တောင် ထိုအရှင်ကြောင့် မောဟဖြစ်ခဲ့ကြသည်—ယခင်က ဤသုံးလောက၏ ပျက်သိမ်းကာလ (ပရလယ) နီးကပ်လာသောအခါ။

Verse 18

यदृच्छया गतस्तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः

နတ်ဘုရား၏ အလိုတော်ကြောင့် မတော်တဆကဲ့သို့ပင်၊ လောကတို့၏ အဘိုးအဖွားနှင့် မူလဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်သော ဗြဟ္မာသည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 19

ददर्श पुण्डरीकाक्षं स्वपन्तं तमनाकुलम् । मायया मोहितः शम्भोर्विष्णुमाह पितामहः

သူသည် ကြာပန်းမျက်စိရှိသော ဗိဿနုကို အိပ်ပျော်နေ၍ စိတ်မရှုပ်မယှက် အလွန်တည်ငြိမ်သကဲ့သို့ မြင်တွေ့하였다။ ထို့နောက် သမ္ဘူ (ရှီဝ) ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သွားသော ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ဗိဿနုအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 20

कस्त्वं वदेत्यमर्षेण प्रहृत्योत्थाप्य माधवम् । स तु हस्तप्रहारेण तीव्रेणाभिहतः क्षणात्

ဒေါသဖြင့် သူသည် မာဓဝကို လက်ဖြင့် ထိုးနှက်ကာ ဆွဲထူ၍ “မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု အော်ဟစ်하였다။ သို့သော် ခဏချင်းပင် ထိုလက်ခတ်အပြင်းအထန်ကြောင့် မာဓဝသည် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွား하였다။

Verse 21

प्रबुद्धोत्थाय शयनाद्ददर्श परमेष्ठिनम् । तमाह चांतस्संक्रुद्धः स्वयमक्रुद्धवद्धरिः

နိုးထ၍ အိပ်ရာမှ ထလာသော ဟရိသည် ပရမေဋ္ဌင် (ဗြဟ္မာ) ကို မြင်တွေ့하였다။ အတွင်းစိတ်၌ ဒေါသရှိသော်လည်း သခင်သည် ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ မဒေါသသကဲ့သို့ ပြောဆို하였다။

Verse 22

कुतस्त्वमागतो वत्स कस्मात्त्वं व्याकुलो वद । इति विष्णुवचः श्रुत्वा प्रभुत्वगुणसूचकम्

“ချစ်သားရေ၊ မင်း ဘယ်က လာတာလဲ။ ဘာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသလဲ၊ ပြောပါ” ဟု ဆို၏။ အုပ်စိုးကာကွယ်သည့် သခင်သဘောကို ဖော်ပြသော ဗိဿနု၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် (အခြားသူက ထိုအတိုင်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်하였다)။

Verse 23

रजसा बद्धवैरस्तं ब्रह्मा पुनरभाषत । वत्सेति मां कुतो ब्रूषे गुरुः शिष्यमिवात्मनः

ထို့နောက် ရဇသ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ရန်ငြိုးကို ချည်နှောင်ခံထားရသူအား ဗြဟ္မာသည် ထပ်မံမိန့်ကြား၏။ «သားချစ်ဟု မည်သို့ကြောင့် ငါ့ကို ခေါ်သနည်း။ သင်သည် ကိုယ်တိုင် ဂုရုဖြစ်၍ ငါကို သင်၏ တပည့်ကဲ့သို့ ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ပင်»။

Verse 24

मां न जानासि किं नाथं प्रपञ्चो यस्य मे कृतिः । त्रिधात्मानं विभज्येदं सृष्ट्वाथ परिपाल्यते

«အို နာထာ၊ ငါ့ကို မသိသလော။ ထင်ရှားပေါ်လွင်သော စကြဝဠာတစ်လောကလုံးသည် ငါ့၏ လက်ရာပင် ဖြစ်၏။ ငါ့အတ္တကို သုံးမျိုးခွဲ၍ ဤလောကကို ဖန်ဆင်းပြီးနောက် ထိန်းသိမ်းကာ အုပ်စိုး၏»။

Verse 25

संहरामि नमे कश्चित्स्रष्टा जगति विद्यते । इत्युक्ते सति सो ऽप्याह ब्रह्माणं विष्णुरव्ययः

သူက «ငါသည် (စကြဝဠာကို) ပျက်သိမ်း၏၊ ငါ့အတွက် လောက၌ ဖန်ဆင်းရှင်ဟူ၍ မရှိ» ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ မပျက်မယွင်းသော ဗိဿဏုသည် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ကာ ဗြဟ္မာအား မိန့်ကြား၏။

Verse 26

अहमेवादिकर्तास्य हर्ता च परिपालकः । भवानपि ममैवांगादवतीर्णः पुराव्ययात्

«ဤစကြဝဠာ၏ အစဦးဖန်ဆင်းရှင်လည်း ငါတစ်ဦးတည်း၊ လယကာလ၌ ပြန်လည်သိမ်းယူသူလည်း ငါ၊ ထိန်းသိမ်းကာကွယ်သူလည်း ငါပင်။ သင်လည်း ရှေးကာလ၌ ငါ့၏ အင်္ဂါတစ်စိတ်မှ ဆင်းသက်လာသူ—မပျက်မယွင်းသော ငါထံမှပင်»။

Verse 27

मन्नियोगात्त्वमात्मानं त्रिधा कृत्वा जगत्त्रयम् । सृजस्यवसि चांते तत्पुनः प्रतिसृजस्यपि

«ငါ့အမိန့်တော်ကြောင့် သင်သည် ကိုယ်အတ္တကို သုံးမျိုးခွဲကာ လောကသုံးပါးကို ဖန်ဆင်း၏။ ထိုတို့ကို ထိန်းသိမ်းပြီး အဆုံး၌ ထိုတို့ကို မူလရင်းမြစ်ထဲသို့ ပြန်လည်သိမ်းယူ၏»။

Verse 28

विस्मृतोसि जगन्नाथं नारायणमनामयम् । तवापि जनकं साक्षान्मामेवमवमन्यसे

သင်သည် ကမ္ဘာလောက၏ အရှင် နာရာယဏကို မေ့လျော့ခဲ့ပြီ၊ အညစ်အကြေးကင်း၍ ရောဂါကင်းသော အရှင်တော်ကို။ ထို့ပြင် သင်သည် ငါကိုလည်း ဤသို့ မထီမဲ့မြင်ပြုသည်—သင်၏ ကိုယ်ပိုင် ဖခင်တော်ဖြစ်သော ငါသည် သင်ရှေ့၌ ထင်ရှားစွာ ရှိနေသော်လည်း။

Verse 29

तवापराधो नास्त्यत्र भ्रांतोसि मम मायया । मत्प्रसादादियं भ्रांतिरपैष्यति तवाचिरात्

ဤကိစ္စ၌ သင်၏ အပြစ်မရှိပါ။ သင်သည် ငါ၏ မာယာကြောင့် လှည့်ဖြားခံရသည်။ ငါ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သင်၏ ဤလွဲမှားမှုသည် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

Verse 30

शृणु सत्यं चतुर्वक्त्र सर्वदेवेश्वरो ह्यहम् । कर्ता भर्ता च हर्ता च न मयास्ति समो विभुः

အမှန်တရားကို နားထောင်လော့၊ မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာရေ—ငါသည် တကယ်တမ်း နတ်ဒေဝတို့၏ အရှင်အမြတ်ဖြစ်၏။ ငါသည် ဖန်ဆင်းသူ၊ ထိန်းသိမ်းသူ၊ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသူ ဖြစ်၏။ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော အရှင်အဖြစ် ငါနှင့် တူညီသူ မရှိ။

Verse 31

एवमेव विवादोभूद्ब्रह्मविष्ण्वोः परस्परम् । अभवच्च महायुद्धं भैरवं रोमहर्षणम्

ထို့ကြောင့် ဘြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏုတို့အကြား အပြန်အလှန် အငြင်းပွားမှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ ဆံပင်ထောင်စေသော မဟာစစ်ပွဲတစ်ရပ် ဖြစ်ပွားလေ၏။ ရှိုင်ဝအမြင်အရ ဤထိပ်တိုက်မှုသည် အမြင့်ဆုံးအရှင် (ပတိ) ဖြစ်သော ရှီဝကို မသိမြင်မချိတ်ဆက်သည့်အခါ လောကီအာဏာ၏ ကန့်သတ်မှုကို ပြသသည်; ထိုပြိုင်ဆိုင်မှုကို အမြင့်သစ္စာကို ထင်ဟပ်ပြ၍ ဖြေရှင်းနိုင်သူမှာ ရှီဝတော်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 32

मुष्टिभिर्न्निघ्नतोस्तीव्रं रजसा बद्धवैरयोः । तयोर्दर्पापहाराय प्रबोधाय च देवयोः

ထိုနတ်နှစ်ပါးသည် ပြင်းထန်သော ရန်ငြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ လက်သီးဖြင့် အပြင်းအထန် ထိုးနှက်ကြ၍ ဖုန်မှုန့်ထူထပ်စွာ ထကြွလာသည်။ ဤအရာသည် သူတို့၏ မာနကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် နတ်နှစ်ပါးကို မှန်ကန်သော အသိဉာဏ်သို့ နိုးကြားစေရန် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 33

मध्ये समाविरभवल्लिंगमैश्वरमद्भुतम् । ज्वालामालासहस्राढ्यमप्रमेयमनौपमम्

ထိုပေါ်ထွန်းမှု၏ အလယ်ဗဟို၌ အံ့ဩဖွယ် အရှင်၏ အဓိပတိ လင်္ဂတော် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ မီးလျှံပန်းကုံး ထောင်ပေါင်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၍ တိုင်းတာမရ၊ နှိုင်းယှဉ်မရ။

Verse 34

क्षयवृद्धिविनिर्मुक्तमादिमध्यांतवर्जितम् । तस्य ज्वालासहस्रेण ब्रह्मविष्णू विमोहितौ

ထိုလင်္ဂတော်သည် ပျက်စီးခြင်းနှင့် တိုးပွားခြင်းမှ ကင်းလွတ်၍ အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး မရှိသောအရာဖြစ်၏။ ထိုအလွန်မြတ်သော တောက်ပမှု၏ မီးလျှံထောင်ပေါင်းများကြောင့် ဗြဟ္မာနှင့် ဝိෂ္ဏုတို့ မောဟဖြစ်ကြ၏။

Verse 35

विसृज्य युद्धं किं त्वेतदित्यचिंतयतां तदा । न तयोस्तस्य याथात्म्यं प्रबुद्धमभवद्यदा

ထိုအခါ သူတို့သည် စစ်ပွဲကို ခဏထား၍ “ဤအရာသည် အမှန်တကယ် ဘာနည်း” ဟု စဉ်းစားကြ၏။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထိုအရာ၏ အမှန်တရားသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် မပေါ်လွင်သေး။

Verse 36

तदा समुद्यतौ स्यातां तस्याद्यंतं परीक्षितुम् । तत्र हंसाकृतिर्ब्रह्मा विश्वतः पक्षसंयुतः

ထိုနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုအကန့်အသတ်မဲ့ ပေါ်ထွန်းမှု၏ အစနှင့် အဆုံးကို စမ်းသပ်ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ဗြဟ္မာသည် ဟံသာပုံစံကို ယူ၍ အရပ်မျက်နှာစုံသို့ ဖြန့်ကျက်သော တောင်ပံများဖြင့် ရှာဖွေလေ၏။

Verse 37

मनोनिलजवो भूत्वा गतस्तूर्ध्वं प्रयत्नतः । नारायणोपि विश्वात्मा लीलाञ्जनचयोपमम्

ဗြဟ္မာသည် စိတ်နှင့် လေကဲ့သို့ လျင်မြန်လာကာ ကြိုးစား၍ အထက်သို့ တက်သွား၏။ စကြဝဠာ၏ အတ္တမဖြစ်သော နာရာယဏလည်း ကြိုးစားကာ မြင့်တက်၍ ကာဇယ်အနက်ရောင် တောက်ပမှု၏ ကစားသဘောတူ အစုအဝေးကဲ့သို့ ထင်ရှားလေ၏။

Verse 38

वाराहममितं रूपमस्थाय गतवानधः । एवं वर्षसहस्रं तु त्वरन् विष्णुरधोगतः

အတိုင်းမသိ မတွက်မရသော ဝက်တောရုပ်ကို ခံယူ၍ ဗိဿဏုသည် အောက်သို့ ဆင်းသွား၏။ ထို့နောက် အလျင်အမြန် ဆင်းလျက်ပင် နှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ဆက်လက် ဆင်းသက်ခဲ့၏။

Verse 39

नापश्यदल्पमप्यस्य मूलं लिंगस्य सूकरः । तावत्कालं गतश्चोर्ध्वं तस्यांतं ज्ञातुमिच्छया

အချိန်ကြာမြင့်သော်လည်း ဝက်တော (ဗိဿဏု) သည် ထိုလိင်္ဂ၏ အခြေတိုင်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မမြင်နိုင်ခဲ့။ ထို့နောက် အဆုံးကို သိလိုသော ဆန္ဒဖြင့် အချိန်တူညီသလောက် အပေါ်သို့လည်း တက်သွားသော်လည်း၊ သခင်၏ သင်္ကေတ၏ အဆုံးကို ရှာဖွေရန် မရောက်နိုင်ခဲ့။

Verse 40

तथैव भगवान् विष्णुः श्रांतः संविग्नलोचनः

ထိုနည်းတူပင် ဘုရားဗိဿဏုသည်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ မျက်လုံးတို့တွင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှု ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 41

क्लेशेन महता तूर्णमधस्तादुत्थितो ऽभवत् । समागतावथान्योन्यं विस्मयस्मेरवीक्षणौ

ဒုက္ခပင်ပန်းမှုကြီးစွာဖြင့် သူသည် အောက်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် နှစ်ပါးသည် တွေ့ဆုံကြပြီး အံ့ဩမှုနှင့် နူးညံ့သော အပြုံးပါသော မျက်လုံးဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်ရှုကြ၏။

Verse 42

मायया मोहितौ शंभोः कृत्याकृत्यं न जग्मतुः । पृष्ठतः पार्श्वतस्तस्य चाग्रतश्च स्थितावुभौ

ရှಂಭု၏ မာယာကြောင့် မောဟတိမ်မြုပ်သဖြင့် နှစ်ပါးသည် လုပ်သင့်လုပ်မသင့်ကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့။ ထိုအခါ နှစ်ပါးလုံးသည် သူ၏အနီး၌ တည်နေကြ၍ တစ်ပါးသည် နောက်ဘက်၊ တစ်ပါးသည် ဘေးဖက်၊ ထို့ပြင် ရှေ့ဘက်၌လည်း ရပ်တည်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 43

प्रणिपत्य किमात्मेदमित्यचिंतयतां तदा

ဦးချကန်တော့ပြီး ထိုခဏတည်းကပင် သူတို့သည် စဉ်းစားမေးမြန်းကြ၏— «ဤအတ္တမန် (Ātman) ဟူသည် အမှန်တကယ် ဘာနည်း?»

Verse 89

वारिशय्यागतो विष्णुः सुष्वापानाकुलः सुखम् । ५

ရေပြင်ပေါ်ရှိ အိပ်ရာသို့ သွားရောက်ပြီးနောက် ဗိဿဏုသည် အနှောင့်အယှက်ကင်းစွာ ပျော်ရွှင်သက်သာစွာ အိပ်စက်လေ၏။

Verse 90

श्रांतोत्यंतमदृष्ट्वांतं पापताधः पितामहः । ५

အလွန်ပင်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော ပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ထိုတတ္တဝါ၏ အဆုံးကို မတွေ့မြင်နိုင်ဘဲ၊ အပြစ်သို့ ကျဆင်းသွားခြင်းကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်အလွန်ပူပန်လေ၏။