अवभृथस्नान-तीर्थयात्रा-तेजोदर्शनम् | Avabhṛtha Bath, Tīrtha-Pilgrimage, and the Vision of Divine Radiance

Verse 1

श्रीसूत उवाच । इति स विजितमन्योर्यादवेनोपमन्योरधिगतमभिधाय ज्ञानयोगं मुनिभ्यः । प्रणतिमुपगतेभ्यस्तेभ्य उद्भावितात्मा सपदि वियति वायुः सायमन्तर्हितो ऽभूत्

သီရိ စူတက ပြောသည်—ဤသို့ အုပမန်ယူ ရရှိထားသော လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏယောဂကို မုနိတို့အား ရှင်းလင်းကြေညာပြီး၊ ယာဒဝ (ကృష్ణ) သည် ထိုသူထံမှ သင်ယူခဲ့ကြောင်းကိုလည်း ဆိုပြီးနောက်၊ မုနိတို့၏ ဦးချကန့်ကွက်ပူဇာဖြင့် မိမိအတွင်းသဘော မြင့်တက်လာသော ဝါယုသည် ချက်ချင်း မိုးကောင်းကင်သို့ တက်သွားကာ ညနေချိန်တွင် မျက်စိမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 2

ततः प्रभातसमये नैमिषीयास्तपोधनाः । सत्रान्ते ऽवभृथं कर्तुं सर्व एव समुद्ययुः

ထို့နောက် မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် တပဿအင်အားကြွယ်ဝသော နိုင်မိရှာရဏျ၏ တပဿရှင်များအားလုံးသည် ယဇ္ဉစတရ (satra) ပြီးဆုံးရာတွင် အဆုံးသတ် အဝဘෘထ (avabhṛtha) ရေချိုးပူဇာကို ပြုလုပ်ရန် တစ်စုတစ်စည်းတည်း ထွက်ခွာကြသည်။

Verse 3

तदा ब्रह्मसमादेशाद्देवी साक्षात्सरस्वती । प्रसन्ना स्वादुसलिला प्रावर्तत नदीशुभा

ထို့နောက် ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်အရ ဒေဝီ—ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာသော စရस्वတီ—သည် ကြည်နူးပျော်ရွှင်၍ ကရုဏာတော်ဖြင့် ပြည့်ဝလာသည်။ ထိုကောင်းမြတ်သော မြစ်သည် ချိုမြိန်သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် စီးဆင်းလာလေ၏။

Verse 4

सरस्वतीं नदीं दृष्ट्वा मुनयो हृष्टमानसाः । समाप्य सत्रं प्रारब्धं चक्रुस्तत्रावगाहनम्

စရस्वတီ မြစ်ကို မြင်ကြသောအခါ မုနိတို့၏ စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းသွားသည်။ စတင်ထားသော ယဇ္ဉပွဲ (စတြ) ကို ပြီးစီးစေပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ပူဇော်ရေး ရေချိုးအဝဂါဟနကို ပြုလုပ်ကြသည်။

Verse 5

अथ संतर्प्य देवादींस्तदीयैः सलिलैः शिवैः । स्मरन्तः पूर्ववृत्तान्तं ययुर्वाराणसीं प्रति

ထို့နောက် သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော ရေများဖြင့် ဒေဝတားတို့နှင့် အခြားသူတို့ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကျေနပ်စေပြီး၊ အတိတ်ဖြစ်ရပ်များကို မှတ်မိလျက် ဝါရာဏသီသို့ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 6

तदा ते हिमवत्पादात्पंततीं दक्षिणामुखीम् । दृष्ट्वा भागीरथी तत्र स्नात्वा तत्तीरतो ययुः

ထို့နောက် ဟိမဝတ်တောင်ခြေမှ ဆင်းသက်၍ တောင်ဘက်သို့ စီးဆင်းနေသော ဘာဂီရသီ (ဂင်္ဂါ) ကို မြင်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး ထိုသန့်ရှင်းသော ကမ်းပါးမှ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 7

ततो वाराणसीं प्राप्य मुदितास्सर्व एव ते । तदोत्तरप्रवाहायां गंगायामवगाह्य च

ထို့နောက် ဝါရာဏသီသို့ ရောက်ကြသော် အားလုံးပျော်ရွှင်ကြ၏။ ထို့ပြင် မြောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းသော ဂင်္ဂါမြစ်၌ ဆင်းရေချိုးကာ သန့်စင်ပူဇော်မှုကို ပြုကြ၏။

Verse 8

अविमुक्तेश्वरं लिंगं दृष्ट्वाभ्यर्च्य विधानतः । प्रयातुमुद्यतास्तत्र ददृशुर्दिवि भास्वरम्

အဝိမုတ္ကေရှ್ವರ လင်္ဂကို မြင်၍ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ပူဇော်ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကောင်းကင်၌ တောက်ပလင်းလက်သော အရာတစ်ခုကို တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 9

सूर्यकोटिप्रतीकाशं तेजोदिव्यं महाद्भुतम् । आत्मप्रभावितानेन व्याप्तसर्वदिगन्तरम्

အဲဒါသည် နေတစ်ကိုဋိများကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍ ဒေဝီယ တေဇောအလင်း အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်ကာ၊ ကိုယ်တိုင်မွေးဖွားသော အလင်းရောင်ဖြင့် အရပ်အနှံ့၏ ကြားဝန်းကျင်အားလုံးကို ပြည့်နှံ့စေ၏။

Verse 10

अथ पाशुपताः सिद्धाः भस्मसञ्छन्नविग्रहाः । मुनयो ऽभ्येत्य शतशो लीनाः स्युस्तत्र तेजसि

ထို့နောက် ပရိပက္ခ ပာရှုပတ စိဒ္ဓများ—ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်ရှင်းသော ဘသ္မဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသူများ—ရာနှင့်ချီ၍ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။ ထိုမုနိများသည် နီးကပ်လာပြီးနောက် သခင်၏ ထိုတေဇောအလင်းထဲသို့ စုပ်ယူလျက် လုံးဝလျောဝင်သွားကြ၏။

Verse 11

तथा विलीयमानेषु तपस्विषु महात्मसु । सद्यस्तिरोदधे तेजस्तदद्भुतमिवाभवत्

ထိုမဟာအတ္မာ တပသ္ဝီများသည် ထိုသို့ လျောဝင်ပျောက်ကွယ်နေစဉ်၊ အံ့ဩဖွယ် တေဇောအလင်းသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွား၍ အလွန်အံ့သြဖွယ် ဖြစ်သကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 12

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं नैमिषीया महर्षयः । किमेतदित्यजानन्तो ययुर्ब्रह्मवनं प्रति

ထိုအံ့ဩဖွယ်ကြီးကို မြင်ကြသော နိုင်မိရှာရဏ္ယာရှိ မဟာရိရှီတို့သည် “ဤအရာသည် အဘယ်နည်း” ဟု မသိနိုင်သဖြင့် အကြောင်းရှင်းလင်းရန် ဘြဟ္မာ၏ တောသို့ သွားကြ၏။

Verse 13

प्रागेवैषां तु गमनात्पवनो लोकपावनः । दर्शनं नैमिषीयाणां संवादस्तैर्महात्मनः

သူတို့ မထွက်ခွာမီကပင် လောကကို သန့်စင်စေသော လေဒေဝတား ဝါယုသည် အရင်သွားနှင့်하였다။ ထိုနေရာ၌ နိုင်မိရှာရဏ്യ၏ ရိရှီတို့ကို တွေ့ဆုံကာ ထိုမဟာသတ္တဝါနှင့် သူတို့အကြား သန့်ရှင်းသော ဆွေးနွေးမှု ဖြစ်ပွား하였다။

Verse 14

शद्धां बुद्धिं ततस्तेषां सांबे सानुचरे शिवे । समाप्तिं चापि सत्रस्य दीर्घपूर्वस्य सत्रिणाम्

ထို့နောက် သဒ္ဓါနှင့် သဘောပေါက်သိမြင်မှုကြည်လင်ခြင်းကြောင့် သူတို့သည် အမ္ဗာ (ပါရဝတီ) နှင့် အနုచရများပါဝင်သော သီဝ၌ တည်ကြည်ခိုင်မာစွာ အခြေချနိုင်하였다။ ထို့ပြင် ရှည်လျားစွာ ဆောင်ရွက်လာသော ယဇ္ဉပွဲ (စတြ) သည်လည်း ထိုယဇ္ဉပြုသူတို့အတွက် သင့်တော်စွာ ပြီးမြောက်하였다။

Verse 15

विज्ञाप्य जगतां धात्रे ब्रह्मणे ब्रह्मयोनये । स्वकार्ये तदनुज्ञातो जगाम स्वपुरं प्रति

လောကတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် မူလရင်းမြစ်ဖြစ်သော ဗြဟ္မာအား သင့်တော်စွာ လျှောက်တင်အသိပေးပြီးနောက်၊ မိမိတာဝန်အတွက် ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိ하였다။ ထို့နောက် မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 16

अथ स्थानगतो ब्रह्मा तुम्बुरोर्नारदस्य च । परस्पर स्पर्धितयोर्गाने विवदमानयोः

ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။ ထိုအရပ်၌ တုမ္ဘုရုနှင့် နာရဒသည် အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်လျက် သီချင်းဆိုခြင်းအကြောင်းကို အငြင်းပွားနေကြ하였다။

Verse 17

तदुद्भावितगानोत्थरसैर्माध्यस्थमाचरन् । गन्धर्वैरप्सरोभिश्च सुखमास्ते निषेवितः

ထိုသို့ ပေါ်ထွန်းလာသော သီချင်းများမှ ထွက်ပေါ်သည့် သန့်ရှင်းနူးညံ့သော ရသာများကို နှစ်သက်၍၊ သူသည် တည်ငြိမ်သက်သာသော ညီမျှမှု၌ နေထိုင်သည်။ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် အပ်ဆရာများက အမြဲတမ်း ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်သဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ နေ၏။

Verse 18

तदानवसरादेव द्वाःस्थैर्द्वारि निवारिताः । मुनयो ब्रह्मभवनाद्बहिः पार्श्वमुपाविशन्

ထို့နောက် တွေ့ဆုံခွင့်ရမည့် အချိန်မဟုတ်သဖြင့် တံခါးစောင့်များက မုနိများကို တံခါးဝတွင် တားဆီး하였다။ ထို့ကြောင့် မုနိတို့သည် ဘြဟ္မာ၏ နန်းတော်အပြင်ဘက် ဘေးဖက်တွင် ထိုင်၍ စည်းကမ်းနှင့် သည်းခံစောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

Verse 19

अथ तुम्बुरुणा गाने समतां प्राप्य नारदः । साहचर्येष्वनुज्ञातो ब्रह्मणा परमेष्ठिना

ထို့နောက် နာရဒသည် သန့်ရှင်းသော သီချင်းဂီတအနုပညာ၌ တုမ္ဗုရုနှင့် တန်းတူအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး၊ သတ္တဝါတို့၏ အထွတ်အမြတ် အရှင် ဘြဟ္မာက ကောင်းကင်အဖော်အပေါင်းတို့နှင့် အတူ သွားလာခွင့် ပေးတော်မူ၏။

Verse 20

त्यक्त्वा परस्परस्पर्धां मैत्रीं च परमां गतः । सह तेनाप्सरोभिश्च गन्धर्वैश्च समावृतः

အပြန်အလှန် ယှဉ်ပြိုင်မှုကို စွန့်လွှတ်ကာ၊ အမြင့်ဆုံး မိတ်သဟာယအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ၏။ ထို့နောက် သူနှင့်အတူ အပ္စရာများနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗများက ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။

Verse 21

उपवीणयितुं देवं नकुलीश्वरमीश्वरम् । भवनान्निर्ययौ धातुर्जलदादंशुमानिव

သခင်—နကူလီဣရှ္ဝရ၊ အမြင့်ဆုံး အရှင်—အား ဗီဏာတီး၍ ရိုသေစွာ အနီးကပ်ဝတ်ပြုရန်၊ ဓာတာ (ဘြဟ္မာ) သည် မိမိနန်းတော်မှ ထွက်လာ၏၊ မိုးတိမ်မှ နေမင်း ထွက်ပေါ်သကဲ့သို့။

Verse 22

तं दृष्ट्वा षट्कुलीयास्ते नारदं मुनिगोवृषम् । प्रणम्यावसरं शंभोः पप्रच्छुः परमादरात्

နာရဒကို—မုနိတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ ထူးမြတ်သူကို—မြင်သောအခါ မျိုးရိုးခြောက်သွယ်၏ ဘက္တများသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။ ထို့နောက် အလွန်အမင်း ရိုသေစွာ၊ သမ္ဘူ (သီဝ) ကို ပူဇော်ရာတွင် သင့်လျော်သော အချိန်နှင့် နည်းလမ်းကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 23

स चावसर एवायमितोंतर्गम्यतामिति । वदन्ययावन्यपरस्त्वरया परया युतः

ထို့နောက် သူက “ဤအချိန်ပင် သင့်တော်သောအခါ—ဒီကနေ အတွင်းသို့ ဝင်ကြစို့” ဟု ဆို၏။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အခြားကိစ္စကို အာရုံစိုက်ကာ အလွန်အမင်း အလျင်အမြန်ဖြင့် ဆက်လက်သွားလေ၏။

Verse 24

ततो द्वारि स्थिता ये वै ब्रह्मणे तान्न्यवेदयन् । तेन ते विविशुर्वेश्म पिंडीभूयांडजन्मनः

ထို့နောက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသူတို့က သူတို့အကြောင်းကို ဘြဟ္မာအား အသိပေးကြ၏။ ထိုကြောင့် အဏ္ဍမှ မွေးဖွားသော သတ္တဝါတို့သည် တစ်စုတစ်စည်းတည်း စုဝေးကာ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 25

प्रविश्य दूरतो देवं प्रणम्य भुवि दंडवत् । समीपे तदनुज्ञाताः परिवृत्योपतस्थिरे

ဝင်ရောက်ပြီး အဝေးမှပင် ဘုရားသခင်အား မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် လဲကျကာ ပူဇော်နမസ്കာရပြုကြ၏။ ထို့နောက် ဘုရား၏ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် နီးကပ်လာကာ ပတ်လည်ဝန်းရံ၍ ရိုသေစွာ ဆောင်ရွက်အမှုတော်ပြုကြ၏။

Verse 26

तांस्तत्रावस्थितान् पृष्ट्वा कुशलं कमलासनः । वृत्तांतं वो मया ज्ञातं वायुरेवाह नो यतः

ကြာပန်းပေါ်ထိုင်သော ဘြဟ္မာသခင်သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်နေသူတို့ကို မြင်၍ ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်းကာ မိန့်တော်မူသည်— «သင်တို့၏ အခြေအနေ အလုံးစုံကို ငါ သိပြီးသား ဖြစ်သည်၊ ဝါယုဒေဝတားက ငါတို့ထံ သတင်းပို့ထားသောကြောင့်»။

Verse 27

भवद्भिः किं कृतं पश्चान्मारुतेंतर्हिते सति । इत्युक्तवति देवेशे मुनयो ऽवभृथात्परम्

ဒေဝတို့၏ အရှင်က «ဝါယု ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သင်တို့ ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း» ဟု မေးမြန်းသောအခါ၊ မုနိတို့သည် အဆုံးသတ်သန့်စင်ရေချိုးပွဲ (အဝဘ္ဟෘထ) ကို ပြီးစီးပြီးနောက် ထပ်မံရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားကာ သာသနာရေး အကျင့်များကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ကြသည်။

Verse 28

गंगातीर्थेस्य गमनं यात्रां वाराणसीं प्रति । दर्शनं तत्र लिंगानां स्थापितानां सुरेश्वरैः

ဂင်္ဂါမြစ်၏ သန့်ရှင်းသော တီर्थသို့ သွားရောက်ခြင်း၊ ဝါရာဏသီသို့ ယာဉ်တော်ခရီး (ယာထရာ) ထွက်ခြင်း၊ ထိုနေရာ၌ နတ်ဘုရားတို့၏ အရှင်များက တည်ထောင်ထားသော ရှိဝလင်္ဂများကို ဖူးမြင်ခြင်း—ဤအရာတို့ကို ရှိဝ၏ ကရုဏာသို့ ဝိညာဉ်ကို ဦးတည်စေသော သန့်ရှင်းသည့် ဘုရားပူဇော်လမ်းစဉ်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 29

अविमुक्तेश्वरस्यापि लिंगस्याभ्यर्चनं सकृत् । आकाशे महतस्तस्य तेजोराशेश्च दर्शनम्

အဝိမုက္တေရှ္ဝရ (Avimukteśvara) ၏ လင်္ဂကို တစ်ကြိမ်တည်း ပူဇော်ခြင်းပင်လျှင် မိုးကောင်းကင်၌ ပေါ်ထွန်းလာသော ထိုမဟာသခင်၏ အလွန်ကြီးမားသည့် ဒိဗ္ဗတေဇောရောင်ခြည်အစုအဝေးကို ဖူးမြင်ခွင့် ပေးသည်။

Verse 30

मुनीनां विलयं तत्र निरोधं तेजसस्ततः । याथात्म्यवेदनं तस्य चिंतितस्यापि चात्मभिः

ထိုနေရာ၌ မုနိတို့သည် ကိုယ်ပိုင်ကန့်သတ်အတ္တ၏ ပျောက်ကွယ်လျက် လျောလျောပျော်ပျော် လိမ္မာစွာ လျှောကျသွားကြသည်။ ထို့နောက် စိတ်နှင့် အာရုံတို့၏ တေဇောဓာတ်တောက်ပမှုကို ထိန်းချုပ်တားဆီးသည်။ ထိုသို့ သူ့ကို သမาธိဖြင့် စဉ်းစားတော်မူသော အတ္တများပင်လျှင် သူ၏ အမှန်တရားကို တိုက်ရိုက်သိမြင်ခြင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 31

सर्वं सविस्तरं तस्मै प्रणम्याहुर्मुहुर्मुहुः । मुनिभिः कथितं श्रुत्वा विश्वकर्मा चतुर्मुखः

သူ့ထံသို့ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ်ပြည့်စုံစွာ မကြာခဏ ပြောကြားလေ၏။ မုနိတို့ ပြောဆိုထားသည်ကို ကြားသိပြီးနောက် ဝိශ්ဝကర్మာနှင့် မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာ (စတုရ္မုခ) တို့လည်း အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ကြသည်။

Verse 32

कंपयित्वा शिरः किंचित्प्राह गंभीरया गिरा । प्रत्यासीदति युष्माकं सिद्धिरामुष्मिकी परा

ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းကာ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောလေ၏— “သင်တို့အတွက် နောက်ဘဝ၌ ဆိုင်သော အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) သည် နီးကပ်လာပြီ။”

Verse 33

भवद्भिर्दीर्घसत्रेण चिरमाराधितः प्रभुः । प्रसादाभिमुखो भूत इति भुतार्थसूचितम्

«သင်တို့သည် ရှည်လျားသော စတရ (ယဇ္ဉ) ဖြင့် သခင်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပူဇော်ခဲ့ကြသည်။ ယခု သခင်သည် ကရုဏာတော် ပေးရန် မျက်နှာမူလာပြီ» ဟူ၍ ဖြစ်ရပ်၏ အဓိပ္ပါယ်မှန်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

Verse 34

वाराणस्यां तु युष्माभिर्यद्दृष्टं दिवि दीप्तिमत् । तल्लिंगसंज्ञितं साक्षात्तेजो माहेश्वरं परम्

ဗာရာဏသီ၌ သင်တို့ မြင်တွေ့ခဲ့သော ကောင်းကင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်သည် အမှန်တကယ် “လင်္ဂ” ဟု ခေါ်သည်။ ထိုသည်ပင် အမြင့်ဆုံး မဟာဒေဝ—သခင်ရှီဝ၏ အလွန်မြင့်မြတ်သော ဒေဝအလင်းတော် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

Verse 35

तत्र लीनाश्च मुनयः श्रौतपाशुपतव्रताः । मुक्ता बभूवुः स्वस्थाश्च नैष्ठिका दग्धकिल्बिषाः

အဲဒီနေရာ၌ မုနိတို့သည် ထိုအခြေအနေ၌ လုံးဝစိမ့်ဝင်ကာ ဝေဒပဋိပက္ခနှင့် ပာရှုပတ ဝရတများကို သစ္စာရှိစွာ လိုက်နာသူများဖြစ်၍ မုက္ခကို ရရှိကြသည်။ ကိုယ်ပိုင်သဘာဝ၌ တည်ငြိမ်၍ ဝရတ၌ ခိုင်မြဲကာ အပြစ်များသည် မီးလောင်ပျောက်ကင်းသွားသည်။

Verse 36

प्राप्यानेन यथा मुक्तिरचिराद्भवतामपि । स चायमर्थः सूच्येत युष्मद्दृष्टेन तेजसा

«ဤအရာကို ရရှိလျှင် သင်တို့ပင်လည်း မကြာမီ မုက္ခကို ရမည်။ ထို့ပြင် ဤအမှန်တရားကို သင်တို့၏ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့သိမြင်မှု၏ တောက်ပသော အလင်းဖြင့် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြရမည်» ဟု ဆိုသည်။

Verse 37

तत्र वः काल एवैष दैवादुपनतः स्वयम् । प्रयात दक्षिणं मेरोः शिखरं देवसेवितम्

ထိုနေရာ၌ သင်တို့အတွက် ကာလတရားသည် ကံကြမ္မာ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီ။ ထို့ကြောင့် နတ်တို့က ဂုဏ်ပြု၍ ဆည်းကပ်သော မေရုတောင်၏ တောင်ဘက်ထိပ်သို့ သွားကြလော့။

Verse 38

सनत्कुमारो यत्रास्ते मम पुत्रः परो मुनिः । प्रतीक्ष्यागमनं साक्षाद्भूतनाथस्य नंदिनः

“အဲဒီနေရာမှာပင် စနတ်ကုမာရ—ငါ့သား၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး မုနိ—နေထိုင်လျက်ရှိပြီး၊ ဘူတနာထ (Bhūtanātha) သခင် သီဝ၏ အစေခံအရှင် နန္ဒင် (Nandin) ၏ တိုက်ရိုက်လာရောက်မှုကို စောင့်မျှော်နေသည်။”

Verse 39

पुरा सनत्कुमारोपि दृष्ट्वापि परमेश्वरम् । अज्ञानात्सर्वयोगीन्द्रमानी विनयदूषितः

ရှေးကာလတုန်းက စနတ်ကုမာရသည် ပရမေရှဝရကို မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း အဝိဇ္ဇာကြောင့် မာနထောင်လွှားကာ မိမိကိုယ်ကို ယောဂီအပေါင်းတို့၏ အရှင်ဟု ထင်မှတ်၍ အနိမ့်ချမှု ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

Verse 40

अभ्युत्थानादिकं युक्तमकुर्वन्नतिनिर्भयः । ततो ऽपराधात्क्रुद्धेन महोष्ट्रो नंदिना कृतः

သူသည် အလွန်မကြောက်မရွံ့ဖြစ်၍ ထရပ်ကာလေးစားခြင်းစသည့် သင့်လျော်သော အကျင့်အဝတ်အစားများကို မပြုလုပ်ခဲ့။ ထိုအပြစ်ကြောင့် ဒေါသထွက်သော နန္ဒိန် (Nandin) သည် သူ့ကို အိုက်ကြီးသော ကုလားအုတ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲစေ하였다။

Verse 41

अथ कालेन महता तदर्थे शोचता मया । उपास्य देवं देवीञ्च नंदिनं चानुनीय वै

အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ထိုအကြောင်းကြောင့် ငါသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက်၊ သခင်ဘုရားနှင့် ဒေဝီမယ်တော်ကို ပူဇော်ကာ နန္ဒိန် (Nandin) ကိုလည်း သင့်တော်စွာ ချော့မော့ပန်ကြား၍ စိတ်ကျေနပ်စေ하였다။

Verse 42

कथंचिदुष्ट्रता तस्य प्रयत्नेन निवारिता । प्रापितो हि यथापूर्वं सनत्पूर्वां कुमारताम्

ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် သူ၏ ကုလားအုတ်ကဲ့သို့သော အခြေအနေကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ စနတ်ကူမာရ (Sanatkumāra) ၏ သန့်ရှင်းသော လူငယ်အရွယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။

Verse 43

तदाह च महादेवः स्मयन्निव गणाधिपम् । अवज्ञाय हि मामेव तथाहंकृतवान्मुनिः

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် ပြုံးသကဲ့သို့ဖြင့် ဂဏာတို့၏ အရှင်ထံ ပြောတော်မူသည်– «ထိုမုနိသည် ငါ့ကိုသာ မလေးစားဘဲ လျစ်လျူရှု၍ အဟင်္ကာရ (ကိုယ်အထင်ကြီးမှု) အတိုင်း ပြုမူခဲ့သည်»။

Verse 44

अतस्त्वमेव याथात्म्यं ममास्मै कथयानघ । ब्रह्मणः पूर्वजः पुत्रो मां मूढ इव संस्मरन्

ထို့ကြောင့် အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ငါ၏ အမှန်တရားကို သူ့အား သင်တစ်ယောက်တည်း ပြောကြားလော့။ သူသည် ဘြဟ္မာ၏ ပထမဖွားသားဖြစ်သော်လည်း ငါ့ကို မောဟဖြင့် မှတ်ယူသကဲ့သို့—အမြင့်မြတ်သော အရှင်ကို လောကီလူတစ်ဦးလို မှားယွင်းစွာ သတိရနေသည်။

Verse 45

मयैव शिष्यते दत्तो मम ज्ञानप्रवर्तकः । धर्माध्यक्षाभिषेकं च तव निर्वर्तयिष्यति

သူကို ငါတစ်ယောက်တည်းကပင် သင်္ခန်းသားအဖြစ် လက်ခံပေးထားသည်—ငါ၏ လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ပညာကို ဆက်လက်ဖြန့်ဝေစေမည့်သူ။ သူသည် သင်၏ ဓမ္မအုပ်ချုပ်ရေးမှူး အဖြစ် အဘိသေက (အလိမ်းအမတ်) ကိုလည်း သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်ပေးလိမ့်မည်။

Verse 46

स एवं व्याहृतो भूयस्सर्वभूतगणाग्रणीः । यत्पराज्ञापनं मूर्ध्ना प्रातः प्रतिगृहीतवान्

ဤသို့ ထပ်မံ မိန့်ကြားခံရသောအခါ သတ္တဝါအစုအဖွဲ့တို့၏ ခေါင်းဆောင်သည် မနက်အရုဏ်တွင် ဦးခေါင်းချ၍ ရိုသေစွာ အမြင့်မြတ်ဆုံး အမိန့်ကို လက်ခံယူ하였다။

Verse 47

तथा सनत्कुमारो ऽपि मेरौ मदनुशासनात् । प्रसादार्थं गणस्यास्य तपश्चरति दुश्चरम्

ထိုနည်းတူပင် စနတ်ကူမာရလည်း ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း မေရုတောင်ပေါ်တွင် အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ကျင့်၍ ဤဂဏ၏ ကရုဏာတော်ကို ရယူလိုက်သည်။

Verse 48

द्रष्टव्यश्चेति युष्माभिः प्राग्गणेशसमागमात् । तत्प्रसादार्थमचिरान्नंदी तत्रागमिष्यति

“သင်တို့သည် ဂဏေရှနှင့် တွေ့ဆုံမီ အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို သွားမြင်ရမည်။ သူ၏ ကရုဏာကို ရယူရန်အတွက် နန္ဒီသည် မကြာမီ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာလိမ့်မည်။”

Verse 49

इति सत्वरमादिश्य प्रेषिता विश्वयोगिना । कुमारशिखरं मेरोर्दक्षिणं मुनयो ययुः

ဤသို့ အလျင်အမြန် အမိန့်ခံပြီး၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော ယောဂမဟာသခင်က စေလွှတ်သဖြင့်၊ မုနိတို့သည် မေရုတောင်၏ တောင်ဘက်ထိပ် ကုမာရသိခရ သို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။