शिवज्ञान-प्रश्नः तथा सृष्टौ शिवस्य स्वयमाविर्भावः (Inquiry into Śiva-knowledge and Śiva’s self-manifestation in creation)

Verse 1

कृष्ण उवाच । भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि शिवेन परिभाषितम् । वेदसारे शिवज्ञानं स्वाश्रितानां विमुक्तये

ကృష్ణက ပြောသည်— “အရှင်မြတ်၊ သီဝရှင်ကိုယ်တိုင် မိန့်ကြားထားသော သီဝဗေဒနာဏ်ကို ကြားလိုပါသည်။ ၎င်းသည် ဝေဒတို့၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး၊ သူ့ထံ အားကိုးခိုလှုံသူတို့အား မောက္ခကို ပေးတော်မူသည်။”

Verse 2

अभक्तानामबुद्धीनामयुक्तानामगोचरम् । अर्थैर्दशर्धैः संयुक्तं गूढमप्राज्ञनिंदितम्

ဤသင်ခန်းစာသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူ၊ ဉာဏ်မပြည့်သူ၊ စည်းကမ်းမရှိသူတို့၏ လက်လှမ်းမမီရာ ဖြစ်၏။ အနက်အဓိပ္ပါယ် နက်ရှိုင်းသော ဆယ်ပါးနှင့် ပေါင်းစည်းထားသဖြင့် လျှို့ဝှက်နေပြီး မသိမမြင်သူတို့ကပင် အပြစ်တင်ကြ၏။

Verse 3

वर्णाश्रमकृतैर्धर्मैर्विपरीतं क्वचित्समम् । वेदात्षडंगादुद्धृत्य सांख्याद्योगाच्च कृत्स्नशः

အချို့အရာများတွင် ဗර්ဏနှင့် အာශ්ရမတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ဓမ္မတာဝန်များနှင့် ဆန့်ကျင်သကဲ့သို့၊ အချို့အရာများတွင် ထိုဓမ္မများနှင့် ကိုက်ညီလည်း ရှိ၏။ ဤအယူဝါဒကို ဝေဒနှင့် ၎င်း၏ အင်္ဂခြောက်ပါးတို့မှလည်းကောင်း၊ စာံခ்யနှင့် ယောဂမှလည်းကောင်း အပြည့်အစုံ ဆွဲထုတ်ထား၏။

Verse 4

शतकोटिप्रमाणेन विस्तीर्णं ग्रंथसंख्यया । कथितं परमेशेन तत्र पूजा कथं प्रभोः

ဤသင်ကြားချက်ကို အမြတ်ဆုံးသခင်တော်က ဟောကြားတော်မူ၍ အပိုင်းအခြားရေတွက်အားဖြင့် ကုဋေတစ်ရာမျှ ကျယ်ဝန်းလှ၏။ ဤမျှကြီးမားသော ဗျာဒိတ်တော်၌ အရှင်ဘုရား၏ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း၊ အရှင်?

Verse 5

कस्याधिकारः पूजादौ ज्ञानयोगादयः कथम् । तत्सर्वं विस्तरादेव वक्तुमर्हसि सुव्रत

ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်းစသည့် အမှုများကို ဆောင်ရွက်ရန် မည်သူက အရည်အချင်းရှိသနည်း။ ဉာဏယောဂ စသည့် လမ်းစဉ်များကို မည်သို့ ကျင့်သုံးရမည်နည်း။ အကောင်းမြတ်သော ဝတ္တရားရှိသူရေ၊ ထိုအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ဟောကြားသင့်ပါသည်။

Verse 6

उपमन्युरुवाच । शैवं संक्षिप्य वेदोक्तं शिवेन परिभाषितम् । स्तुतिनिंदादिरहितं सद्यः प्रत्ययकारणम्

ဥပမန်ယူက ပြောသည်– «ဤရှိုင်ဝသင်ကြားချက်သည် ဝေဒများတွင် ဟောကြားထားသမျှကို ချုံ့စည်းထားပြီး၊ သီဝတော်မူတော်မူသော သီဝက ကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းတော်မူ၏။ ချီးမွမ်းခြင်း၊ ရှုတ်ချခြင်း စသည့်အရာများမှ ကင်းလွတ်၍ ချက်ချင်းပင် တိုက်ရိုက်ယုံကြည်သေချာမှု (pratyaya) ကို ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်»။

Verse 7

गुरुप्रसादजं दिव्यमनायासेन मुक्तिदम् । कथयिष्ये समासेन तस्य शक्यो न विस्तरः

ဆရာဂုရု၏ကရုဏာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဤဒေဝီယသင်ခန်းစာသည် အားထုတ်ခက်ခဲမှုမရှိဘဲ မောက္ခကို ပေးတော်မူ၏။ အကျယ်အဝန်းကို မပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြမရသဖြင့် အကျဉ်းချုပ်သာ ပြောကြားမည်။

Verse 8

सिसृक्षया पुराव्यक्ताच्छिवः स्थाणुर्महेश्वरः । सत्कार्यकारणोपेतस्स्वयमाविरभूत्प्रभुः

ဖန်ဆင်းခြင်းကို ထုတ်ဖော်လိုသော ဆန္ဒဖြင့်၊ သီဝ—တည်ကြည်သော အရှင်၊ မဟေရှဝရ—သည် ပထမဧကန်မထင်ရှားသော အဗျက္တမှ မိမိအလိုတော်ဖြင့် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၍၊ အကြောင်းနှင့် အကျိုး၏ သစ္စာတရားကို ကိုင်ဆောင်သော အထွတ်အမြတ် အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 9

जनयामास च तदा ऋषिर्विश्वाधिकः प्रभुः । देवानां प्रथमं देवं ब्रह्माणं ब्रह्मणस्पतिम्

ထို့နောက် စကြဝဠာအားလုံးကို ကျော်လွန်သော အထွတ်အမြတ် အရှင်သည်၊ ဒေဝတို့အနက် ပထမဆုံးသော ဒေဝဖြစ်သည့် ဗြဟ္မာကို၊ သာသနာဗေဒ၏ အုပ်စိုးသူ (ဗြဟ္မဏස්ပတိ) အဖြစ် မွေးဖွားစေတော်မူ၏။

Verse 10

ब्रह्मापि पितरं देवं जायमानं न्यवैक्षत । तं जायमानं जनको देवः प्रापश्यदाज्ञया

ဗြဟ္မာတောင်မှ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာနေသော ဒေဝဘုရားဖခင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့၏။ ထိုဖခင်တော်သည် ပေါ်ထွန်းလာစဉ်တွင်ပင်၊ ဖန်ဆင်းသူဒေဝသည် အရှင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း မြင်သိခဲ့၏။

Verse 11

दृष्टो रुद्रेण देवो ऽसावसृजद्विश्वमीश्वरः । वर्णाश्रमव्यवस्थां च चकार स पृथक्पृथक्

ရုဒြာက မြင်တွေ့သော ထိုအရှင်—ဣရှဝရ—သည် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမတို့၏ စနစ်ကိုလည်း တစ်ခုချင်းစီ သီးခြားစီ သင့်တော်ရာနေရာ၌ စီမံတည်ထောင်တော်မူ၏။

Verse 12

सोमं ससर्ज यज्ञार्थे सोमाद्द्यौस्समजायत । धरा च वह्निः सूर्यश्च यज्ञो विष्णुश्शचीपतिः

ယဇ္ဉအတွက် ဆိုမကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ဆိုမမှ ကောင်းကင်လောက ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ မြေကြီး၊ မီး၊ နေ၊ ယဇ္ဉကိုယ်တိုင်၊ ဗိဿဏုနှင့် သချီပတိ (အိန္ဒြ) တို့လည်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 13

ते चान्ये च सुरा रुद्रं रुद्राध्यायेन तुष्टुवुः । प्रसन्नवदनस्तस्थौ देवानामग्रतः प्रभुः

ထိုဒေဝတားတို့နှင့် အခြားဒေဝတားတို့လည်း ရုဒြာဓျာယဖြင့် ရုဒြကို ချီးမွမ်းကြ၏။ မျက်နှာပျော်ရွှင်တော်မူသော အရှင်သည် ဒေဝတားတို့ရှေ့၌ ရပ်တည်ကာ၊ ဘက္တများအတွက် ကရုဏာပြည့် သဂုဏရূপကို ထင်ဟပ်ပြတော်မူ၏။

Verse 14

अपहृत्य स्वलीलार्थं तेषां ज्ञानं महेश्वरः । तमपृच्छंस्ततो देवाः को भवानिति मोहिताः

မိမိ၏ လီလာတော်အတွက် မဟေရှ္ဝရသည် သူတို့၏ ဉာဏ်ကို ဖယ်ရှားတော်မူ၏။ ထို့နောက် မောဟဖြစ်သော ဒေဝတားတို့က “သင်သည် မည်သူနည်း” ဟု မေးမြန်းကြ၏။

Verse 15

सो ऽब्रवीद्भगवान्रुद्रो ह्यहमेकः पुरातनः । आसं प्रथममेवाहं वर्तामि १ च सुरोत्तमाः

ထို့နောက် ဘဂဝန် ရုဒြက မိန့်တော်မူသည်— “အမှန်တကယ် ငါတစ်ပါးတည်းသာ ရှေးဦးအနန္တ။ ငါသည် အစဦးဆုံးကတည်းက ရှိခဲ့ပြီး၊ ယခုလည်း မပြောင်းလဲဘဲ တည်ရှိနေသည်၊ ဒေဝတားအမြတ်တို့ရေ।”

Verse 16

भविष्यामि च मत्तोन्यो व्यतिरिक्तो न कश्चन । अहमेव जगत्सर्वं तर्पयामि स्वतेजसा

ငါတစ်ပါးတည်းသာ ရှိမည်၊ ငါမှ ခွဲခြား၍ အခြားသူ မရှိ။ ငါကိုယ်တိုင်ပင် စကြဝဠာအလုံးစုံ ဖြစ်ပြီး၊ ငါ၏ မွေးရာပါ တേജောအလင်းဖြင့် ၎င်းကို ထိန်းသိမ်း၍ ပြည့်ဝစေ၏။

Verse 17

अपश्यंतस्तमीशानं स्तुवंतश्चैव सामभिः । व्रतं पाशुपतं कृत्वा त्वथर्वशिरसि स्थितम्

သူတို့သည် အရှင် ဣရှာနကို တိုက်ရိုက် မမြင်ရသော်လည်း စာမ သီချင်းများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့ပြင် ပာရှုပတ ဝရတကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် အထာဝရှီရသ၌ တည်မြဲကာ—သတ္တဝါတို့၏ အရှင် ပာရှုပတိကို ဖော်ပြသော လျှို့ဝှက်သဒ္ဓာန်၌ အနားယူကြ၏။

Verse 18

भस्मसंछन्नसर्वांगा बभूवुरमरास्तदा । अथ तेषां प्रसादार्थं पशूनां पतिरीश्वरः

ထိုအခါ နတ်တို့၏ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံးသည် သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာသန့်) ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့အား ကရုဏာတော် ပေးရန်အတွက် ပရှုတို့၏ ပတိ (အရှင်) ဖြစ်သော ဣရှ္ဝရ သခင်တော်သည် ထင်ရှားလာတော်မူ၏။

Verse 20

सगणश्चोमया सार्धं सान्निध्यमकरोत्प्रभुः । यं विनिद्रा जितश्वासा योगिनो दग्धकिल्बिषाः

သခင်တော်သည် မိမိ၏ ဂဏ (gaṇa) များနှင့်အတူ၊ အူမာဒေဝီကို ဘေးနားတွင်ထားလျက် ကရုဏာတော်ဖြင့် နီးကပ်လာကာ သန့်ရှင်းသော စာနိဓိ (အနီးကပ်တော်ရှိမှု) တွင် တည်နေတော်မူ၏။ အိပ်မက်မရှိ၊ အသက်ရှုကို အနိုင်ယူပြီး၊ အပြစ်ကံများ မီးလောင်ပျောက်ကင်းသော ယောဂီတို့သည် ထိုသခင်တော်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိတ်တွင် ဆင်ခြင်ကြ၏။

Verse 21

हृदि पश्यंति तं देवं ददृशुर्देवपुंगवाः । यामाहुः परमां शक्तिमीश्वरेच्छानुवर्तिनीम्

နှလုံးအတွင်း၌ ထိုဘုရားကို မြင်ကြည့်သဖြင့် နတ်တို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးတို့သည် ထိုသခင်တော်ကို တွေ့မြင်ကြ၏။ ထို့ပြင် သူတို့သည် နាងကို အမြင့်ဆုံးသော သက္တိ (Śakti) ဟူ၍ သိမြင်ကြပြီး၊ ဣရှ္ဝရ၏ အလိုတော်ကို မလွဲမသွေ လိုက်နာသူဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 22

तामपश्यन्महेशस्य वामतो वामलोचनाम् । ये विनिर्धूतसंसाराः प्राप्ताः शैवं परं पदम्

သူတို့သည် မဟာဒေဝ၏ ဘယ်ဘက်ရှိ အင်အားတော်—မျက်လုံးလှပသော မယ်တော်ကို မြင်တွေ့ကြ၏။ မယ်တော်၏ ကရုဏာကြောင့် လောကချည်နှောင်မှုကို ဖယ်ရှားပြီးသူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ရှိုင်ဝပဒ၊ ရှိဝ၏ အထွတ်အထိပ် နေရာသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 23

नित्यसिद्धाश्च ये वान्यं ते च दृष्टा गणेश्वराः । अथ तं तुष्टुवुर्देवा देव्या सह महेश्वरम्

ထိုနေရာ၌ နိစ္စသိဒ္ဓများနှင့် ဂဏေရှဝရတို့၏ အဖွဲ့အစည်းများလည်း မြင်တွေ့ရ၏။ ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် ဒေဝီနှင့်အတူ မဟေရှဝရ (မဟာဒေဝ) ကို စတုတ္ထာများဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 24

स्तोत्रैर्माहेश्वरैर्दिव्यैः श्रोतैः पौराणिकैरपि । देवो ऽपि देवानालोक्य घृणया वृषभध्वजः

ဒေဝတားတို့သည် မဟေရှဝရ၏ ဒိဗ္ဗစတုတ္ထာများနှင့် ရိုးရာပုရာဏသံတော်များဖြင့် ချီးမွမ်းနေစဉ်၊ နွားအလံတော်ကို ထမ်းဆောင်သော အရှင် ရှိဝသည်လည်း ဒေဝတားတို့ကို မြင်၍ ကရုဏာဖြင့် လှုပ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 25

अर्थमहत्तमं देवाः पप्रच्छुरिममादरात् । देवा ऊचुः । भगवन्केन मार्गेण पूजनीयो ऽसि भूतले

အဓိပ္ပါယ်အမြင့်ဆုံးကို သိလိုသဖြင့် ဒေဝတားတို့သည် လေးစားစွာဖြင့် ဤအကြောင်းကို မေးမြန်းကြ၏။ ဒေဝတားတို့က ဆိုသည်—“အရှင်ဘုရား၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့်လမ်းစဉ်၊ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် သင့်အား ပူဇော်သင့်ပါသနည်း?”

Verse 26

कस्याधिकारः पूजायां वक्तुमर्हसि तत्त्वतः । ततः सस्मितमालोक्य देवीं देववरोहरः

«ပူဇာပြုရန် အမှန်တကယ် အဓိကာရ (adhikāra) ရှိသူသည် မည်သူနည်း။ တတ္တဝ (tattva) အတိုင်း တိတိကျကျ ရှင်းပြသင့်သည်» ဟုဆိုပြီး၊ နတ်တို့အတွင်း အမြတ်ဆုံးသောသူသည် ဒေဝီကို နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လေ၏။

Verse 27

स्वरूपं दर्शयामास घोरं सूर्यात्मकं परम् । सर्वैश्वर्यगुणोपेतं सर्वतेजोमयं परम्

ထိုအခါ ထိုသူသည် မိမိ၏ အထွတ်အမြတ် စွမ်းရည်တော်ပုံ (svarūpa) ကို ဖော်ပြလေ၏—မဟာတန်ခိုးကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်၊ နေရောင်သဘော (sūryātmaka) ဖြစ်၍ လွန်ကဲမြင့်မြတ်သော—အရှင်တန်ခိုးဂုဏ်အပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံကာ အကန့်အသတ်မဲ့ သာသနာတော်အလင်းရောင်ဖြင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်လေ၏။

Verse 28

शक्तिभिर्मूर्तिभिश्चांगैर्ग्रहैर्देवैश्च संवृतम् । अष्टबाहुं चतुर्वक्त्रमर्धनारीकमद्भुतम्

ထိုပုံသဏ္ဌာန်သည် ရှက္တိများ (Śakti)၊ မူရ္တိများ၊ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၊ ဂြဟများ (ဂြိုဟ်များ) နှင့် နတ်များဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိပြီး—လက်ရှစ်ဖက်၊ မျက်နှာလေးဖက်ရှိသော အံ့ဩဖွယ် အရှင်တော်၊ အရ္ဓနာရီဣශ්ဝရ (Ardhanārīśvara) အဖြစ်—တစ်ဝက်ယောက်ျား တစ်ဝက်မိန်းမ—ထင်ရှားလေ၏။

Verse 29

दृष्ट्वैवमद्भुताकारं देवा विष्णुपुरोगमाः । बुद्ध्वा दिवाकरं देवं देवीं चैव निशाकरम्

ထိုအံ့ဩဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်သော်၊ ဗိဿနုဦးဆောင်သော နတ်များသည် အရှင်တော်ကို နေမင်း (Divākara) ဟု သိမြင်ကြပြီး၊ ဒေဝီကိုလည်း လမင်း (Niśākara) ဟု နားလည်ကြလေ၏။

Verse 30

पञ्चभूतानि शेषाणि तन्मयं च चराचरम् । एवमुक्त्वा नमश्चक्रुस्तस्मै चार्घ्यं प्रदाय वै

«ကျန်ရှိသော ဓာတ်ငါးပါးနှင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာ၊ မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးသည် ထိုသခင်၏ သဘာဝတော်ပင် ဖြစ်သည်» ဟု ကြေညာပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ထိုသခင်အား ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ အရဃျ (ရေဖြင့် ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခြင်း) ကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ဆက်ကပ်하였다။

Verse 32

सिंदूरवर्णाय सुमण्डलाय सुवर्णवर्णाभरणाय तुभ्यम् । पद्माभनेत्राय सपंकजाय ब्रह्मेन्द्रनारायणकारणाय

စင်ဒူးရ်ရောင် တောက်ပသည့် အလင်းရောင်နှင့် မင်္ဂလာပြည့်ဝသော ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ရှိသော သင့်အား နမಸ್ಕာရပါ၏။ ရွှေရောင် အလှဆင်အဆင်တန်ဆာများဖြင့် တန်ဆာဆင်တော်မူသော၊ ကြာပန်းမျက်လုံးတော်နှင့် ကြာပန်းနှင့် ဆက်နွယ်တော်မူသော၊ ဘြဟ္မာ၊ အိန္ဒြ၊ နာရာယဏ တို့ ပေါ်ပေါက်ရာ အကြောင်းရင်းမြေခံတော်—သင့်အား နမস্কာရပါ၏။

Verse 33

सुरत्नपूर्णं ससुवर्णतोयं सुकुंकुमाद्यं सकुशं सपुष्पम् । प्रदत्तमादाय सहेमपात्रं प्रशस्तमर्घ्यं भगवन्प्रसीद

အို ဘဂဝန်၊ ကရုဏာပြုတော်မူပါ။ ရတနာကောင်းများဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ရေနှင့် ရွှေပါဝင်ကာ မင်္ဂလာဆောင်သော ကုကုံ (saffron) စသည်တို့ဖြင့် မွှေးကြိုင်ပြီး ကုရှမြက်နှင့် ပန်းများပါသော ဤအရ္ဃျ (arghya) အလှူကို ရွှေခွက်၌ တင်ဆက်ထားသည်ကို လက်ခံတော်မူပါ။

Verse 34

नमश्शिवाय शांताय सगणायादिहेतवे । रुद्राय विष्णवे तुभ्यं ब्रह्मणे सूर्यमूर्तये

ငြိမ်းချမ်းသော အရှင် ရှိဝအား နမောသ္ကာရပါ၏။ သင်သည် သင့်၏ ဒေဝဂဏများနှင့်အတူ မူလအကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ ရုဒြ၊ ဗိဿဏု၊ ဗြဟ္မာလည်းဖြစ်၍ နေမူရ్తိအဖြစ် တောက်ပသော သင့်အား ငါ ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 35

यश्शिवं मण्डले सौरे संपूज्यैव समाहितः । प्रातर्मध्याह्नसायाह्ने प्रदद्यादर्घ्यमुत्तमम्

စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် နေမဏ္ဍလအတွင်းရှိ ရှိဝကို သေချာစွာ ပူဇော်သူသည် နံနက်၊ မွန်းတည့်၊ ညနေ ဟူသော တစ်နေ့သုံးချိန်ဆုံရာများတွင် အကောင်းဆုံး အရ္ဃျကို ဆက်ကပ်သင့်၏။

Verse 36

प्रणमेद्वा पठेदेताञ्छ्लोकाञ्छ्रुतिमुखानिमान् । न तस्य दुर्ल्लभं किंचिद्भक्तश्चेन्मुच्यते दृढम्

ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝေဒသရုပ်အနှစ်သာရပါသော ဤရှ్లోကများကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းရှိလျှင်၊ ထိုဘက်တ၏အတွက် မရနိုင်သောအရာ မရှိတော့ပေ။ အမှန်တကယ် ဘက်တဖြစ်လျှင် မုက္ခကို ခိုင်မာစွာ ရရှိမည်။

Verse 37

तस्मादभ्यर्चयेनित्यं शिवमादित्यरूपिणम् । धर्मकामार्थमुक्त्यर्थं मनसा कर्मणा गिरा

ထို့ကြောင့် သီဝတော်ကို နေ့စဉ် နေရောင်ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမ နှင့် နောက်ဆုံး မောက္ခကို စိတ်ဖြင့်လည်း၊ လုပ်ရပ်ဖြင့်လည်း၊ စကားဖြင့်လည်း ရရှိစေမည်။

Verse 38

अथ देवान्समालोक्य मण्डलस्थो महेश्वरः । सर्वागमोत्तरं दत्त्वा शास्त्रमंतरधाद्धरः

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် မဏ္ဍလအတွင်း ထိုင်နေ၍ နတ်တို့ကို ကြည့်ရှုတော်မူ၏။ အာဂမအားလုံး၏ အနှစ်သာရနှင့် အဆုံးသတ်ဖြစ်သော အမြင့်ဆုံး သာသနာကျမ်းကို ပေးအပ်တော်မူပြီးနောက်၊ ထိန်းသိမ်းရှင် သီဝတော်သည် သူတို့၏ မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 39

तत्र पूजाधिकारो ऽयं ब्रह्मक्षत्रविशामिति । ज्ञात्वा प्रणम्य देवेशं देवा जग्मुर्यथागतम्

ထိုနေရာ၌ ပူဇော်ခွင့်သည် ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျယ တို့၏ အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့သည် ဒေဝအရှင်ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 40

अथ कालेन महता तस्मिञ्छास्त्रे तिरोहिते । भर्तारं परिपप्रच्छ तदंकस्था महेश्वरी

အချိန်အတော်ကြာသွားပြီး ထိုသန့်ရှင်းသော သာသနာတော်အကြောင်းအရာသည် ဖုံးကွယ်သွားသောအခါ၊ မဟေရှွရီ (ပါရဝတီ) သည် မိမိအရှင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်၊ လေးစားစွာဖြင့် ခင်ပွန်း (ရှီဝ) ကို ထပ်မံမေးမြန်း하였다။

Verse 41

तया स चोदितो देवो देव्या चन्द्रविभूषणः । अवदत्करमुद्धृत्य शास्त्रं सर्वागमोत्तरम्

ဒေဝီ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့်၊ လဝက်တံဆိပ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော ထိုဘုရား (ရှီဝ) သည် လက်ကို မြှောက်၍ အာဂမအားလုံးထက် မြင့်မြတ်သော အထွတ်အထိပ် သာသနာတော်ကို ကြေညာတော်မူ하였다။

Verse 42

प्रवर्तितं च तल्लोके नियोगात्परमेष्ठिनः । मयागस्त्येन गुरुणा दधीचेन महर्षिणा

ထိုသန့်ရှင်းသော သင်ကြားချက်/ဝရတသည် ထိုလောက၌ ပရမေဋ္ဌိန် (ဗြဟ္မာ) ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် စတင်ပြုလုပ်လာခဲ့သည်—ကျွန်ုပ်မှလည်းကောင်း၊ ဂုရုအဂတ္စတျယ မဟာသင်္ကြန်မှလည်းကောင်း၊ မဟာရိရှိ ဒဓီစိမှလည်းကောင်း ဖြစ်၏။

Verse 43

स्वयमप्यवतीर्योर्व्यां युगावर्तेषु शूलधृक् । स्वाश्रितानां विमुक्त्यर्थं कुरुते ज्ञानसंततिम्

သုံးမြှားကိုင်ရှင် သီဝဘုရားသည် ယုဂအလှည့်အပြောင်းတိုင်း၌ ကိုယ်တိုင်ဆင်းသက်လာတော်မူ၏။ မိမိထံ ခိုလှုံသူတို့ကို လွတ်မြောက်စေရန် ကယ်တင်သော ဉာဏ်ပညာ၏ ဆက်စပ်မပြတ် စဉ်ဆက်ကို တည်ထောင်တော်မူ၏။

Verse 44

ऋभुस्सत्यो भार्गवश्च ह्यंगिराः सविता द्विजाः । मृत्युः शतक्रतुर्धीमान्वसिष्ठो मुनिपुंगवः

ဤနေရာတွင် ရှင်းလင်းဖော်ပြထားသူများအနက် Ṛbhu၊ Satya၊ Bhārgava၊ Aṅgiras တို့နှင့်၊ ဒွိဇ Savitā၊ ထို့ပြင် Mṛtyu၊ ဉာဏ်ပညာရှိ Śatakratu (အိန္ဒြ) နှင့် မုနိတို့အထဲ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး Vasiṣṭha တို့လည်း ပါဝင်သည်။

Verse 45

सारस्वतस्त्रिधामा च त्रिवृतो मुनिपुंगवः । शततेजास्स्वयं धर्मो नारायण इति श्रुतः

သူသည် Sārasvata ဟုလည်း၊ Tridhāman ဟုလည်း၊ Trivṛta ဟုလည်း—မုနိတို့အထဲ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံးဟုလည်း—သိကြသည်။ ထို့ပြင် Śatatejas ဟုလည်း ထင်ရှားပြီး၊ ဓမ္မကိုယ်တိုင်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ Nārāyaṇa ဟုလည်း ကြားသိရသည်။

Verse 46

स्वरक्षश्चारुणिर्धीमांस्तथा चैव कृतंजयः । कृतंजयो भरद्वाजो गौतमः कविरुत्तमः

Svarakṣa၊ Cāruṇi၊ ဉာဏ်ပညာရှိ Dhīmān နှင့် Kṛtaṃjaya တို့၊ ထို့ပြင် Kṛtaṃjaya၊ Bharadvāja၊ Gautama နှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး မုနိ Kavi တို့—ဤတို့သည် ရိုသေလေးစားအပ်သော ရှင်မြတ်ရိရှိများအနက် စာရင်းကောက်ဖော်ပြထားသူများဖြစ်သည်။

Verse 47

वाचःस्रवा मुनिस्साक्षात्तथा सूक्ष्मायणिः शुचिः । तृणबिंदुर्मुनिः कृष्णः शक्तिः शाक्तेय उत्तरः

ဝါချ်စရဝါ မုနိသည် တကယ်တမ်းပင် ဖြစ်၏။ ထို့အတူ သန့်ရှင်းသော စူක්ෂ္မာယဏိ၊ တೃဏဗိန္ဒု မုနိ၊ ကృష్ణ၊ သက္တိ၊ သာက္တေယ၊ နှင့် အုတ္တရ—ဤနေရာ၌ ချီးမြှောက်၍ ဆိုထားသော ပုဂ္ဂိုလ်မြတ်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 48

जातूकर्ण्यो हरिस्साक्षात्कृष्णद्वैपायनो मुनिः । व्यासावताराञ्छृण्वंतु कल्पयोगेश्वरान्क्रमात्

ဇာတူကဏ္ဏျ၊ ဟရိသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်၍၊ မုနိ ကృష్ణ-ဒွൈပာယန (ဗျာသ) လည်းရှိ၏။ ကလ္ပတိုင်း ပေါ်ထွန်းလာသော ယောဂဣශ්ဝရ မဟာမြတ်တို့ဖြစ်သည့် ဗျာသ၏ အဆက်ဆက် အဝတားများကို အစဉ်လိုက် နားထောင်ကြလော့။

Verse 49

लैंगे व्यासावतारा हि द्वापरां तेषु सुव्रताः । योगाचार्यावताराश्च तथा शिष्येषु शूलिनः

အို သုဝရတားတို့၊ ဒွာပရယုဂ၌ လိင်္ဂကို အထူးဘုရားပူဇော်သူတို့အတွင်း ဗျာသအဖြစ် တာဝန်ယူသော အဝတားများ အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်းကြ၏။ ထို့အတူ တပည့်တို့အတွင်း၌လည်း သုံးခွထမ်းသော သူလင်—သီဝဘုရားသည် ယောဂဆရာအဝတားများအဖြစ် ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 50

तत्र तत्र विभोः शिष्याश्चत्वारः स्युर्महौजसः । शिष्यास्तेषां प्रशिष्याश्च शतशो ऽथ सहस्रशः

နေရာတိုင်း၌ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော သခင်၏ တပည့် လေးဦးသည် မဟာတေဇောဓာတ်ဖြင့် ပြည့်စုံကြ၏။ ထိုတပည့်တို့၌လည်း မိမိတို့၏ တပည့်နှင့် တပည့်၏တပည့်များ ရာချီ၊ ထောင်ချီ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 51

तेषां संभावनाल्लोके शैवाज्ञाकरणादिभिः । भाग्यवंतो विमुच्यंते भक्त्या चात्यंतभाविताः

ဤလောက၌ ထိုသို့သော ဘက္တများကို ဂုဏ်ပြုလေးစားခြင်းနှင့် သီဝ၏ အာဇ္ဈာများ (နှင့် ဆိုင်ရာ ရှိုင်ဝစည်းကမ်းများ) ကို လိုက်နာခြင်းတို့ကြောင့် ကံကောင်းသူတို့သည် လွတ်မြောက်ကြ၏။ ဘက္တိကြောင့်လည်း သီဝသတိဖြင့် အပြည့်အဝ ပျိုးထောင်သန့်စင်လာကြသည်။