Adhyaya 29

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे ऽष्टाविंशो ऽध्यायः व्यास उवाच एवं स्वाश्रमनिष्ठानां यतीनां नियतात्मनाम् / भैक्षेण वर्तनं प्रोक्तं फलमूलैरथापि वा

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີກູຣະມະປຸຣານະ» ໃນສັງຫິຕາ 6,000 ຄໍາກອນ, ໃນພາກຫຼັງ, (ເປີດ) ບົດທີ 28. ວະຍາສະກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນີ້ ສໍາລັບຍະຕີ (ນັກບວດຜູ້ສະຫງົບ) ຜູ້ຍຶດໝັ້ນໃນອາສຣະມະທັມຂອງຕົນ ແລະຄວບຄຸມໃຈໄດ້, ການດໍາລົງຊີວິດຖືກກໍານົດໃຫ້ດ້ວຍພິກຂາ (ຮັບທານ) ຫຼືອີກທາງໜຶ່ງ ດ້ວຍຜົນໄມ້ແລະຮາກໄມ້»។

Verse 2

एककालं चरेद् भैक्षं न प्रसज्येत विस्तरे / भैक्षे प्रसक्तो हि यतिर्विषयेष्वपि सज्जति

ໃຫ້ຍະຕີອອກຮັບພິກຂາ (ຂໍທານ) ແຕ່ຄັ້ງດຽວຕໍ່ມື້ ແລະຢ່າເຂົ້າໄປພົວພັນຍືດເຢື້ອ. ເພາະຍະຕີຜູ້ຕິດໃຈໃນການຮັບທານ ຍ່ອມຕິດໃຈໃນອາຣົມວິໄສ (ວັດຖຸແຫ່ງປະສາດ) ໄດ້ງ່າຍດາຍດ້ວຍ।

Verse 3

सप्तागारं चरेद् भैक्षमलाभात् तु पुनश्चरेत् / प्रक्षाल्य पात्रे भुञ्जीयादद्भिः प्रक्षालयेत् तु तत्

ພິກຂຸຄວນໄປບິນທະບາດຕາມເຮືອນເຈັດຫຼັງ; ຖ້າບໍ່ໄດ້ອາຫານ ຈຶ່ງໄປອີກຄັ້ງ. ລ້າງບາດໃຫ້ສະອາດ ແລ້ວຈຶ່ງສັນອາຫານຈາກບາດນັ້ນ; ຈາກນັ້ນລ້າງອີກຄັ້ງດ້ວຍນ້ຳ.

Verse 4

अथवान्यदुपादाय पात्रे भुञ्जीत नित्यशः / भुक्त्वा तत् संत्यजेत् पात्रं यात्रामात्रमलोलुपः

ຫຼືອີກຢ່າງໜຶ່ງ ໃຫ້ຍົກເອົາພາຊະນະທີ່ສະອາດອື່ນ ແລ້ວສັນອາຫານຈາກບາດທຸກມື້; ກິນແລ້ວຈຶ່ງປະລະພາຊະນະນັ້ນ—ຢູ່ດ້ວຍຄວາມບໍ່ໂລບ ເອົາແຕ່ພຽງພໍສໍາລັບການດໍາລົງຊີວິດໃນເສັ້ນທາງນີ້.

Verse 5

विधूमे सन्नमुसले व्यङ्गारे भुक्तवज्जने / वृत्ते शरावसंपाते भिक्षां नित्यं यतिश्चरेत्

ນັກບວດຜູ້ສະຫຼະຄວນໄປບິນທະບາດທຸກມື້ ເມື່ອໄຟໃນເຮືອນບໍ່ມີຄວັນ, ຄອນແລະຄົກຖືກເກັບໄວ້, ຖ່ານໄຟເຢັນລົງ, ຄົນໃນເຮືອນກິນເສັດແລ້ວ, ແລະພາຊະນະຖືກເກັບເຂົ້າ—ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ການຂໍຂອງຕົນເປັນພາລະແກ່ເຈົ້າເຮືອນ.

Verse 6

गोदोहमात्रं तिष्ठेत कालं भिक्षुरधोमुखः / भिक्षेत्युक्त्वा सकृत् तूष्णीमश्नीयाद् वाग्यतः शुचिः

ພິກຂຸຄວນຢືນກົ້ມໜ້າ ເທົ່າເວລາທີ່ໃຊ້ໃນການບີບນົມງົວເທົ່ານັ້ນ. ເວົ້າຂໍພຽງຄັ້ງດຽວວ່າ “ບິນທະບາດ” ແລ້ວຈຶ່ງສັນອາຫານຢ່າງງຽບໆ—ສຳລວມວາຈາ ແລະບໍລິສຸດພາຍໃນ.

Verse 7

प्रक्षाल्य पाणिपादौ च समाचम्य यथाविधि / आदित्ये दर्शयित्वान्नं भुञ्जीत प्राङ्मुखोत्तरः

ລ້າງມືແລະຕີນ ແລ້ວເຮັດອາຈະມະນະ (ācamana) ຕາມພິທີ. ຈາກນັ້ນນໍາອາຫານຖວາຍແດ່ພຣະອາທິດ (Āditya) ແລ້ວຈຶ່ງສັນອາຫານ ໂດຍນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ຫຼືທາງເໜືອ.

Verse 8

हुत्वा प्राणाहुतीः पञ्च ग्रासानष्टौ समाहितः / आचम्य देवं ब्रह्माणं ध्यायीत परमेश्वरम्

ເມື່ອໄດ້ບູຊາອາຫຸຕິທັງຫ້າແດ່ລົມຫາຍໃຈຊີວິດ ແລະກິນແປດຄໍາດ້ວຍໃຈສະຫງົບ ຄວນທໍາອາຈະມະນະ ແລ້ວພິຈາລະນາພຣະປະເມດສະວອນ—ພຣະພຣະຫມັນ ພຣະເຈົ້າອັນສູງສຸດ।

Verse 9

अलाबुं दारुपात्रं च मृण्मयं वैणवं ततः / चत्वारि यतिपात्राणि मनुराह प्रजापतिः

ພາຊະນະຈາກໝາກນ້ຳເຕົ້າ, ຖ້ວຍໄມ້, ຖ້ວຍດິນເຜົາ, ແລະຖ້ວຍໄມ້ໄຜ່—ນີ້ແມ່ນບາດບິນສີ່ຢ່າງຂອງຍະຕິ, ດັ່ງທີ່ມະນຸ ພຣະປະຊາປະຕິ ໄດ້ກ່າວໄວ້।

Verse 10

प्राग्रात्रे पररात्रे च मध्यरात्रे तथैव च / संध्यास्वह्नि विशेषेण चिन्तयेन्नित्यमीश्वरम्

ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຄືນ, ໃນຕອນທ້າຍຂອງຄືນ, ແລະໃນຍາມທ່ຽງຄືນ; ໂດຍພິເສດໃນເວລາສັນທະຍາ—ຄວນຄິດຄຳນຶງພຣະອີສະວອນເປັນນິດ।

Verse 11

कृत्वा हृत्पद्मनिलये विश्वाख्यं विश्वसंभवम् / आत्मानं सर्वभूतानां परस्तात् तमसः स्थितम्

ເມື່ອສະຖາປະນາໃນດອກບົວແຫ່ງຫົວໃຈ ອາດຕະມັນຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ “ທັງປວງ” ແລະເປັນບໍ່ເກີດຂອງຈັກກະວານ; ຄວນພິຈາລະນາອາດຕະມັນສູງສຸດຂອງສັດທັງຫມົດ ຜູ້ສະຖິດເຫນືອຄວາມມືດແຫ່ງຕະມັສ।

Verse 12

सर्वस्याधारभूतानामानन्दं ज्योतिरव्ययम् / प्रधानपुरुषातीतमाकाशं दहनं शिवम्

ພຣະອົງແມ່ນຄວາມສຸກອັນປິຕິ ແລະແສງສະຫວ່າງອະມະຕະທີ່ບໍ່ເສື່ອມ; ເປັນຖານຮອງຂອງທຸກສິ່ງ. ພົ້ນເຫນືອປະທານ (ທໍາມະຊາດດັ້ງເດີມ) ແລະປຸຣຸສະ; ພຣະອົງແມ່ນອາກາດອັນແຜ່ຊຶມທົ່ວ ແລະໄຟຜູ້ເຜົາຜານ—ພຣະສິວະ ຜູ້ມີມົງຄຸນສູງສຸດ।

Verse 13

तदन्तः सर्वभावानामीश्वरं ब्रह्मरूपिणम् / ध्यायेदनादिमद्वैतमानन्दादिगुणालयम्

ຄວນເພ່ງສະມາທິໃນພຣະເຈົ້າຜູ້ສະຖິດຢູ່ພາຍໃນສະພາວະທັງປວງ ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງພຣະພຣະມັນ (Brahman) ອະນາດິ ອະດວິຕ ແລະເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງອານັນດາ ແລະຄຸນທິບທັງຫມົດ.

Verse 14

महान्तं परमं ब्रह्म पुरुषं सत्यमव्ययम् / सितेतरारुणाकारं महेशं विश्वरूपिणम्

ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ພຣະພຣະມັນສູງສຸດ ບຸລຸດສູງສຸດ ຜູ້ເປັນຄວາມຈິງແທ້ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ; ພຣະມະເຫສາ (Mahēśa) ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງທັງຂາວແລະແດງອ່ອນ ແລະຜູ້ມີຮູບເປັນສາກົນທັງປວງ.

Verse 15

ओङ्कारान्ते ऽथ चात्मानं संस्थाप्य परमात्मनि / आकाशे देवमीशानं ध्यायीताकाशमध्यगम्

ແລ້ວໃນຕອນສິ້ນສຽງ «ໂອມ» ໃຫ້ສະຖາປະນາຕົນເອງໃນພຣະອາດຕະມັນສູງສຸດ ແລະເພ່ງສະມາທິພຣະອີຊານ (Śiva) ເປັນພຣະອົງໃນອາກາດ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ກາງຫ້ວງອາກາດ.

Verse 16

कारणं सर्वभावानामानन्दैकसमाश्रयम् / पुराणं पुरुषं शंभुं ध्यायन् मुच्येत बन्धनात्

ຜູ້ໃດເພ່ງສະມາທິພຣະຊຳພູ (Śambhu) ບຸລຸດບູຮານ ເປັນເຫດແຫ່ງສະພາວະທັງປວງ ແລະມີອານັນດາເປັນທີ່ພຶ່ງພາພຽງອັນດຽວ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກພັນທະນາການ.

Verse 17

यद्वा गुहायां प्रकृतौ जगत्संमोहनालये / विचिन्त्य परमं व्योम सर्वभूतैककारणम्

ຫຼືອີກທາງໜຶ່ງ ໃນຖ້ຳແຫ່ງປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ອັນເປັນທີ່ຢູ່ຂອງຄວາມຫຼົງໄຫຼຂອງໂລກ ຄວນພິຈາລະນາ «ວະໂຢມ» ອັນສູງສຸດ—ຫ້ວງກວ້າງອັນຄອບຄຸມທັງປວງ—ເປັນເຫດອັນດຽວຂອງສັດທັງຫມົດ.

Verse 18

जीवनं सर्वभूतानां यत्र लोकः प्रलीयते / आनन्दं ब्रह्मणः सूक्ष्मं यत् पश्यन्ति मुमुक्षवः

ພຣະສັດຈະທຳອັນສູງສຸດນັ້ນ ແມ່ນຊີວິດຂອງສັດທັງປວງ; ໂລກທັງຫມົດລະລາຍເຂົ້າໄປໃນນັ້ນ. ນັ້ນແມ່ນອານັນດອັນລະອຽດຂອງພຣະພຣະຫມັນ ທີ່ຜູ້ປາຖະໜາຫຼຸດພົ້ນໄດ້ເຫັນ.

Verse 19

तन्मध्ये निहितं ब्रह्म केवलं ज्ञानलक्षणम् / अनन्तं सत्यमीशानं विचिन्त्यासीत संयतः

ໃນກາງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມັນຖືກສະຖິດໄວ້—ບໍລິສຸດ ແລະມີລັກສະນະແຕ່ຄວາມຮູ້ຕື່ນ. ຜູ້ຝຶກຕົນຄວນພິຈາລະນາພຣະອີຊານ (Īśāna) ຜູ້ອະນັນຕະ ແລະສັດຈະ ແລ້ວຢູ່ດ້ວຍຄວາມສຳລວມ ແລະສະຫງົບຈົນກົມກຽວ.

Verse 20

गुह्याद् गुह्यतमं ज्ञानं यतीनामेतदीरितम् / यो ऽनुतिष्ठेन्महेशेन सो ऽश्नुते योगमैश्वरम्

ນີ້ແມ່ນຄວາມຮູ້ອັນລັບລຶກທີ່ສຸດ—ລຶກກວ່າຄວາມລັບທັງປວງ—ທີ່ກ່າວໄວ້ສຳລັບຍະຕີຍົກຄີ. ຜູ້ໃດປະພຶດຕາມທີ່ພຣະມະເຫສາ (Śiva) ສອນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບໂຍກະອັນເປັນເຈົ້າອຳນາດ ແລະເທວະ.

Verse 21

तस्माद् ध्यानरतो नित्यमात्मविद्यापरायणः / ज्ञानं समभ्यसेद् ब्राह्मं येन मुच्येत बन्धनात्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຍິນດີໃນການພິຈາລະນາຢູ່ເສມອ ແລະອຸທິດໃຈໃຫ້ວິຊາອາດຕະມາ ຄວນຝຶກຝົນຄວາມຮູ້ແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນຢ່າງພາກພຽນ; ໂດຍຄວາມຮູ້ນັ້ນຈຶ່ງພົ້ນຈາກພັນທະ.

Verse 22

मत्वा पृथक् स्वमात्मानं सर्वस्मादेव केवलम् / आनन्दमजरं ज्ञानं ध्यायीत च पुनः परम्

ເມື່ອເຂົ້າໃຈວ່າ ອາດຕະມາຂອງຕົນແຍກອອກຈາກທຸກສິ່ງ—ໂດດດ່ຽວຢ່າງສິ້ນເຊີງ—ແລ້ວຈຶ່ງຄວນພິຈາລະນາອີກຄັ້ງເຖິງພຣະສູງສຸດ: ຄວາມສຸກອານັນດ, ບໍ່ແກ່ຊະລາ, ແລະເປັນຄວາມຮູ້ຕື່ນອັນບໍລິສຸດ.

Verse 23

यस्मात् भवन्ति भूतानि यद् गत्वा नेह जायते / स तस्मादीश्वरो देवः परस्माद् यो ऽधितिष्ठति

ພຣະອົງຜູ້ທີ່ສັດທັງປວງເກີດອອກຈາກພຣະອົງ ແລະເມື່ອໄດ້ເຖິງພຣະອົງແລ້ວ ບໍ່ກັບມາເກີດໃນນີ້ອີກ—ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນ ອີສະວະຣະ ພຣະເທວະ ຜູ້ປົກຄອງຢູ່ເຫນືອກວ່າຄວາມສູງສຸດທັງປວງ (ປະຣະສະມາ)។

Verse 24

यदन्तरे तद् गगनं शाश्वतं शिवमव्ययम् / यदंशस्तत्परो यस्तु स देवः स्यान्महेश्वरः

ສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃນທຸກສິ່ງນັ້ນ ແມ່ນສະພາວະດັ່ງຟ້າ—ຖາວອນ, ສິວະ (ມົງຄຸນ) ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ. ແລະພຣະເທວະຜູ້ອຸທິດຕົນຕໍ່ພຣະສູງສຸດນັ້ນ—ຜູ້ທີ່ທຸກສິ່ງເປັນສ່ວນຂອງພຣະອົງ—ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນ ມະເຫສະວະຣະ.

Verse 25

व्रतानि यानि भिक्षूणां तथैवोपव्रतानि च / एकैकातिक्रमे तेषां प्रायश्चित्तं विधीयते

ສໍາລັບວຣະຕະທີ່ກໍານົດໃຫ້ແກ່ພຣະພິກຂຸ ແລະອຸປະວຣະຕະ (ຂໍ້ປະພຶດຍ່ອຍ) ຂອງທ່ານດ້ວຍ—ໃນການລ່ວງລະເມີດແຕ່ລະຂໍ້ ມີການກໍານົດປຣາຍະຊິຕ (ການແກ້ບາບ) ເປັນການສະເພາະຕໍ່ແຕ່ລະການຜິດ.

Verse 26

उपेत्य च स्त्रियं कामात् प्रायश्चित्तं समाहितः / प्राणायामसमायुक्तं कुर्यात् सांतपनं शुचिः

ຖ້າຊາຍໃດເຂົ້າໃກ້ຍິງດ້ວຍຕັນຫາກາມ ກໍໃຫ້ເຮັດປຣາຍະຊິຕດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ: ເມື່ອຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ຈົ່ງປະພຶດຕະປະ “ສານຕະປະນະ” ຄຽງຄູ່ກັບວິໄນປຣານາຍາມະ.

Verse 27

ततश्चरेत नियमात् कृच्छ्रं संयतमानसः / पुनराश्रममागम्य चरेद् भिश्रुरतन्द्रितः

ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍໃຈທີ່ຖືກຄວບຄຸມ ຈົ່ງປະພຶດຕະປະ “ກຣິຈຊຣະ” ຕາມກົດລະບຽບ. ແລ້ວຈຶ່ງກັບສູ່ອາສຣະມະ (ຂັ້ນຊີວິດແລະວິໄນ) ຂອງຕົນ ແລະດໍາລົງຊີວິດຕໍ່ໄປ—ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ສໍາລວມ, ບໍ່ເຫນື່ອຍທໍ້.

Verse 28

न धर्मयुक्तमनृतं हिनस्तीति मनीषिणः / तथापि च न कर्तव्यं प्रसङ्गो ह्येष दारुणः

ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ “ຄຳບໍ່ຈິງທີ່ໃຊ້ເພື່ອຮັບໃຊ້ທຳມະ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ເກີດໂທດ” ແຕ່ກໍບໍ່ຄວນເຮັດ ເພາະນີ້ແມ່ນທາງເປີດອັນນ່າຢ້ານ ທີ່ນຳໄປສູ່ຜົນຮ້າຍຢ່າງງ່າຍດາຍ।

Verse 29

एकरात्रोपवासश्च प्राणायामशतं तथा / उक्त्वानृतं प्रकर्तव्यं यतिना धर्मलिप्सुना

ສຳລັບຍະຕິ (ຜູ້ສະຫຼະໂລກ) ຜູ້ປາຖະໜາທຳມະ ຖ້າໄດ້ເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງ ຄວນກະທຳການຊຳລະບາບ: ອົບພາສະ 1 ຄືນ ແລະ ປຣານາຍາມ 100 ຮອບ.

Verse 30

परमापद्गतेनापि न कार्यं स्तेयमन्यतः / स्तेयादभ्यधिकः कश्चिन्नास्त्यधर्म इति स्मृतिः / हिंसा चैषापरा दिष्टा या चात्मज्ञाननाशिका

ແມ່ນແຕ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກຢ່າງຫນັກ ກໍບໍ່ຄວນລັກຂອງຜູ້ອື່ນ. ຄຳສອນໃນສະມຣິຕິກ່າວວ່າ ບໍ່ມີອະທຳໃດຮ້າຍກວ່າການລັກ. ນີ້ແມ່ນຮິງສາອັນສູງກວ່າ ເພາະມັນທຳລາຍປັນຍາແຫ່ງອາດຕະມະ.

Verse 31

यदेतद् द्रविणं नाम प्राण ह्येते बहिश्वराः / स तस्य हरति प्राणान् यो यस्य हरते धनम्

ສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຊັບສິນ” ແທ້ຈິງແມ່ນລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ; ອຳນາດພາຍນອກເຫຼົ່ານີ້ເປັນແຕ່ເຈົ້ານາຍພາຍນອກ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດຍຶດເງິນທອງຂອງຜູ້ອື່ນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຍຶດຊີວິດຂອງເຂົາ.

Verse 32

एवं कृत्वा स दुष्टात्मा भिन्नवृत्तो व्रताच्च्युतः / भूयो निर्वेदमापन्नश्चरेच्चान्द्रायणव्रतम्

ເມື່ອເຮັດຢ່າງນີ້ແລ້ວ ຄົນໃຈຊົ່ວນັ້ນ—ຜູ້ມີຄວາມປະພຶດແຕກຫັກ ແລະຫຼຸດຈາກວຣະຕະ—ຄວນເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍສຳນຶກຜິດອີກຄັ້ງ ແລະປະຕິບັດວຣະຕະ ຈັນດຣາຍະນະ (Cāndrāyaṇa) ເພື່ອຊຳລະບາບ.

Verse 33

विधिना शास्त्रदृष्टेन संवत्सरमिति श्रुतिः / भूयो निर्वेदमापन्नश्चरेद् भिक्षुरतन्द्रितः

ຄຳພີກ່າວວ່າ ຕາມວິທີທີ່ສາດສະຕຣາກຳນົດ ຄວນຮັກສາວັດນັ້ນໃຫ້ຄົບໜຶ່ງປີ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເມື່ອເກີດນິຣເວດະລຶກຊຶ້ງຂຶ້ນ ພິກຂຸຄວນດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ບໍ່ປະມາດ.

Verse 34

अकस्मादेव हिंसां तु यदि भिक्षुः समाचरेत् / कुर्यात्कृछ्रातिकृच्छ्रं तु चान्द्रायणमथापि वा

ຖ້າພິກຂຸເຮັດຮ້າຍ (ຫິງສາ) ໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ ກໍຄວນປະຕິບັດຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດຊື່ ກຣິຈຣາຕິກຣິຈຣາ; ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ອາດຮັບວັດ ຈັນດຣາຍະນະ (Cāndrāyaṇa) ເພື່ອຊຳລະບາບ.

Verse 35

स्कन्देदिन्द्रियदौर्बल्यात् स्त्रियं दृष्ट्वा यतिर्यदि / तेन धारयितव्या वै प्राणायामास्तु षोडश / दिवास्कन्दे त्रिरात्रं स्यात् प्राणायामशतं तथा

ຖ້າຍະຕິ (ນັກບຳເນັດ) ເນື່ອງຈາກຄວາມອ່ອນແອຂອງອິນທຣີຍະ ໄດ້ເບິ່ງຍິງດ້ວຍການຫຼຸດການສຳລວມ ກໍຄວນຕັ້ງຕົນໃຫ້ໝັ້ນດ້ວຍການເຮັດປຣານາຍາມ 16 ຄັ້ງ. ຖ້າຄວາມຜິດພາດເກີດໃນຕອນກາງວັນ ຈະຕ້ອງຮັກສາຕໍ່ເນື່ອງສາມຄືນ ແລະກຳນົດໃຫ້ເຮັດປຣານາຍາມ 100 ຄັ້ງດ້ວຍ.

Verse 36

एकान्ने मधुमांसे च नवश्राद्धे तथैव च / प्रत्यक्षलवणे चोक्तं प्राजापत्यं विशोधनम्

ສຳລັບຄວາມຜິດໃນການກິນອາຫານຈານດຽວ, ການກິນນ້ຳເຜິ້ງແລະເນື້ອສັດ, ກໍລະນີສຣາດທະ (śrāddha) ທີ່ເພິ່ງຈັດ, ແລະການກິນເກືອໂດຍກົງ—ໃນນີ້ໄດ້ກ່າວວ່າ ວັດປຣາຈາປັດຕະຍະ (Prajāpatya) ແມ່ນການຊຳລະບາບເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ.

Verse 37

ध्याननिष्ठस्य सततं नश्यते सर्वपातकम् / तस्मान्महेश्वरं ज्ञात्वा तस्य ध्यानपरो भवेत्

ສຳລັບຜູ້ທີ່ຕັ້ງໝັ້ນໃນທຽນ (ການພິຈາລະນາ) ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ບາບທັງປວງຈະຖືກທຳລາຍຢູ່ເລື້ອຍໆ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຮູ້ຈັກມະເຫສະວະຣະ (Mahēśvara) ຢ່າງແທ້ຈິງ ຄວນເປັນຜູ້ອຸທິດຕົນໃນການທຽນພຣະອົງ.

Verse 38

यद् ब्रह्म परमं ज्योतिः प्रतिष्ठाक्षरमद्वयम् / यो ऽन्तरात्र परं ब्रह्म स विज्ञेयो महेश्वरः

ພຣະພຣະຫມັນນັ້ນເປັນແສງສູງສຸດ ເປັນຖານຮາກສຸດທ້າຍ ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ແລະບໍ່ມີສອງ; ຜູ້ທີ່ເປັນອາດມັນພາຍໃນ ແມ່ນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດນັ້ນ—ຄວນຮູ້ຈັກວ່າແມ່ນ ມະເຫສະວະຣະ.

Verse 39

एष देवो महादेवः केवलः परमः शिवः / तदेवाक्षरमद्वैतं तदादित्यान्तरं परम्

ພຣະອົງນີ້ແຕ່ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນແມ່ນພຣະເຈົ້າ—ມະຫາເທວະ, ພຣະຊິວະສູງສຸດ. ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນອັກສອນອະມະຕະ ແລະຄວາມຈິງບໍ່ມີສອງ; ພຣະອົງແມ່ນແສງພາຍໃນສູງສຸດໃນອາທິດຍະ (ດວງຕາເວັນ).

Verse 40

यस्मान्महीयते देवः स्वधाम्नि ज्ञानसंज्ञिते / आत्मयोगाह्वये तत्त्वे महादेवस्ततः स्मृतः

ເນື່ອງຈາກພຣະເຈົ້າຖືກສັນລະເສີນໃນພຣະທຳມະຖານຂອງພຣະອົງເອງ—ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຄວາມຮູ້”—ພາຍໃນຄວາມຈິງທີ່ເອີ້ນວ່າ “ອາດມາ-ໂຢກະ” (ໂຢກະແຫ່ງອາດມັນ) ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ ມະຫາເທວະ—ພຣະເຈົ້າຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 41

नान्यद् देवान्महादेवाद् व्यतिरिक्तं प्रपश्यति / तमेवात्मानमन्वेति यः स याति परं पदम्

ຜູ້ໃດບໍ່ເຫັນເທວະອື່ນໃດວ່າແຍກອອກຈາກມະຫາເທວະ ແລະຕິດຕາມພຣະອົງເທົ່ານັ້ນເປັນອາດມັນຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປຮອດບົດສູງສຸດ (ປະຣະມະ-ປະດະ).

Verse 42

मन्यते ये स्वमात्मानं विभिन्नं परमेश्वरात् / न ते पश्यन्ति तं देवं वृथा तेषां परिश्रमः

ຜູ້ທີ່ຄິດວ່າອາດມັນຂອງຕົນແຍກຈາກພຣະປະຣະເມສະວະຣະ ພວກນັ້ນບໍ່ເຫັນພຣະເທວະນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ; ຄວາມພາກພຽນຂອງເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງເປັນປ່າວໆ.

Verse 43

एकमेव परं ब्रह्म विज्ञेयं तत्त्वमव्ययम् / स देवस्तु महादेवो नैतद् विज्ञाय बध्यते

ມີແຕ່ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດອົງດຽວ ທີ່ຄວນຮູ້ເຫັນ—ຄວາມຈິງອັນບໍ່ເສື່ອມ. ພຣະເທວະນັ້ນແຫຼະແມ່ນມະຫາເທວ; ບໍ່ຮູ້ສິ່ງນີ້ ຍັງຖືກຜູກມັດ.

Verse 44

तस्माद् यतेत नियतं यतिः संयतमानसः / ज्ञानयोगरतः शान्तो महादेवपरायणः

ດັ່ງນັ້ນ ຍະຕິ (ນັກບວດ) ຄວນພາກພຽນຢ່າງສະເໝີ ດ້ວຍວິໄນແນ່ນອນ—ຄວບຄຸມໃຈ—ຈົມຢູ່ໃນໂຍກະແຫ່ງປັນຍາ, ສະງົບ, ແລະອຸທິດຕົນແດ່ມະຫາເທວໂດຍສິ້ນເຊີງ.

Verse 45

एष वः कथितो विप्रो यतीनामाश्रमः शुभः / पितामहेन विभुना मुनीनां पूर्वमीरितम्

ດັ່ງນີ້ ໂອ ພຣາຫມັນ, ວິໄນອັນເປັນມົງຄຸນຂອງອາສຣົມຍະຕິ (ຊີວິດນັກບວດ) ໄດ້ຖືກອະທິບາຍແກ່ເຈົ້າ—ດັ່ງທີ່ປິຕາມະຫະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ (ພຣະພຣະຫມາ) ເຄີຍປະກາດແກ່ມຸນີທັງຫຼາຍໃນກ່ອນ.

Verse 46

नापुत्रशिष्ययोगिभ्यो दद्यादिदमनुत्तमम् / ज्ञानं स्वयंभुवा प्रोक्तं यतिधर्माश्रयं शिवम्

ບໍ່ຄວນມອບຄຳສອນອັນສູງສຸດນີ້ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ເໝາະເປັນບຸດ, ບໍ່ເໝາະເປັນສິດ, ຫຼືບໍ່ແມ່ນໂຍກີຜູ້ອຸທິດຕົນ. ນີ້ແມ່ນປັນຍາອັນມົງຄຸນທີ່ສະວະຍັມພູ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ສອນ ໂດຍອາໄສທຳຂອງຍະຕິ ແລະພັກພິງໃນພຣະຊິວະ.

Verse 47

इति यतिनियमानामेतदुक्तं विधानं पशुपतिपरितोषे यद् भवेदेकहेतुः / न भवति पुनरेषामुद्भवो वा विनाशः प्रणिहितमनसो ये नित्यमेवाचरन्ति

ດັ່ງນີ້ ໄດ້ກ່າວເຖິງຂໍ້ບັງຄັບແຫ່ງນິຍະມຂອງຍະຕິ—ເຫດປັດໃຈອັນດຽວທີ່ເຮັດໃຫ້ປະສຸປະຕິພໍໃຈ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ມີໃຈມຸ່ງໝັ້ນ ແລະປະພຶດຢ່າງສະເໝີ ຈະບໍ່ມີການເກີດຂຶ້ນອີກຂອງການຜູກມັດ ຫຼືການຕົກດັບຈາກສະພາບທີ່ບັນລຸ.