Adhyaya 24

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रयोविंशो ऽध्यायः व्यास उवाच अग्निहोत्रं तु जुहुयादाद्यन्ते ऽहर्निशोः सदा / दर्शेन चैव पक्षान्ते पौर्णमासेन चैव हि

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີກູຣະມະປຸຣານະ» ໃນສັງຫິຕາ 6,000 ຄຳກອນ ໃນພາກຫຼັງ ບົດທີ 23 ສິ້ນສຸດລົງ. ວະຍາສະກ່າວວ່າ: «ຄວນຖວາຍໄຟອັກນິໂຫຕຣະ (Agnihotra) ເປັນນິດ ໃນຕອນເລີ່ມແລະຕອນສິ້ນຂອງກາງວັນແລະກາງຄືນ; ແລະໃນທ້າຍແຕ່ລະກຶ່ງເດືອນ ຄວນປະຕິບັດພິທີ Darśa ແລະພິທີ Paurṇamāsa ເຊັ່ນດຽວກັນ»។

Verse 2

शस्यान्ते नवशस्येष्ट्या तथर्त्वन्ते द्विजो ऽध्वरैः / पशुना त्वयनस्यान्ते समान्ते सौमिकैर्मखैः

ໃນທ້າຍລະດູການເກັບກ່ຽວ ຄວນປະຕິບັດພິທີນະວະຊັສຍະ-ອິດຕິ (navaśasya-iṣṭi) ຖວາຍເຂົ້າໃໝ່. ໃນທ້າຍແຕ່ລະລະດູ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija) ຄວນປະກອບຍັນຍາແບບເວດາ (adhvara). ໃນທ້າຍອາຍະນະ (ayana) ຄວນຖວາຍຍັນຍາດ້ວຍສັດ; ແລະໃນທ້າຍປີ ຄວນປະກອບມະຄະໂສມະ (saumika makha) ຄືຍັນຍາໂສມະ.

Verse 3

नानिष्ट्वा नवशस्येष्ट्या पशुना वाग्निमान् द्विजः / नवान्नमद्यान्मांसं वा दीर्घमायुर्जिजीविषुः

ພຣະດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ຄອບຄົວທີ່ຮັກສາໄຟສັກສິດ ປາຖະນາອາຍຸຍືນ ບໍ່ຄວນກິນເຂົ້າໃໝ່ ຫຼື ເນື້ອສັດ ກ່ອນຈະໄດ້ປະກອບພິທີລະດູການດ້ວຍຜົນຜະລິດຄັ້ງທໍາອິດ (ນະວ-ສັສຍະ) ແລະ ຕາມທີ່ບັນຍັດ ມີການບູຊາສັດດ້ວຍ.

Verse 4

नवेनान्नेन चानिष्ट्वा पशुहव्येन चागन्यः / प्राणानेवात्तुमिच्छन्ति नवान्नामिषगृद्धिनः

ຜູ້ໃດບໍ່ໄດ້ບູຊາດ້ວຍເຂົ້າໃໝ່ຢ່າງຖືກຕ້ອງກ່ອນ ແຕ່ກັບເຂົ້າໄປຫາໄຟດ້ວຍຂອງບູຊາເນື້ອສັດ—ຜູ້ທີ່ໂລບໃນເຂົ້າໃໝ່ແລະເນື້ອ ແທ້ຈິງແລ້ວເຫມືອນປາຖະນາຈະກິນລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ (ປຣານ) ຂອງຕົນເອງ.

Verse 5

सावित्रान् शान्तिहोमांश्च कुर्यात् पर्वसु नित्यशः / पितॄंश्चैवाष्टकास्वर्चन् नित्यमन्वष्टकासु च

ໃນວັນພິທີສັກສິດ (ປັຣວະ) ຄວນສວດສາວິຕຣີ ແລະ ປະກອບຊານຕິ-ໂຮມະ (ໂຮມະເພື່ອຄວາມສະງົບ) ຢ່າງສະເໝີ; ແລະຄວນບູຊາບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣຶ) ໃນວັນອາສະຕະກາ ແລະ ໃນພິທີອັນວາສະຕະກາ ກໍໃຫ້ເຮັດເປັນປະຈໍາເຊັ່ນກັນ.

Verse 6

एष धर्मः परो नित्यमपधर्मो ऽन्य उच्यते / त्रयाणामिह वर्णानां गृहस्थाश्रमवासिनाम्

ນີ້ແມ່ນທຳອັນສູງສຸດ ຄວນປະພຶດເປັນນິດ; ສິ່ງໃດທີ່ຂັດກັນກັບນີ້ ເອີ້ນວ່າ ອະທຳ. ຄໍາສອນນີ້ເພື່ອວັນນະສາມພວກ ທີ່ພໍານັກຢູ່ໃນອາສຣົມຄອບຄົວ (ຄຣຶຫັສຖະ) ໃນໂລກນີ້.

Verse 7

नास्तिक्यादथवालस्याद् यो ऽग्नीन् नाधातुमिच्छति / यजेत वा न यज्ञेन स याति नरकान् बहून्

ເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ເຊື່ອ (ນາສະຕິກະ) ຫຼື ຄວາມຂີ້ຄ້ານ ຜູ້ໃດບໍ່ປາຖະນາຈະຕັ້ງໄຟສັກສິດ ຫຼື ມີແລ້ວແຕ່ບໍ່ບູຊາດ້ວຍຍັດຍະ (ຍະຊະ) ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ນະລົກຫຼາຍປະການ.

Verse 8

तामिस्त्रमन्धतामिस्त्रं महारौरवरौरवौ / कुम्भीपाकं वैतरणीमसिपत्रवनं तथा

ມີນະລົກຊື່ ຕາມິສຣະ (Tāmisra), ອັນທະຕາມິສຣະ (Andhatāmisra), ມະຫາຣໍຣະວະ (Mahāraurava) ແລະ ຣໍຣະວະ (Raurava)؛ ອີກທັງ ກຸມພີປາກ (Kumbhīpāka), ໄວຕະຣະນີ (Vaitaraṇī) ແລະ ປ່າໃບດາບ ອະສິປັດຕະຣະວະນະ (Asipatravana) ດ້ວຍ.

Verse 9

अन्यांश्च नरकान् घोरान् संप्राप्यान्ते सुदुर्मतिः / अन्त्यजानां कुले विप्राः शूद्रयोनौ च जायते

ເມື່ອໄດ້ປະສົບນະລົກອັນນ່າຢ້ານອື່ນໆອີກແລ້ວ, ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວນັ້ນ ໃນທ້າຍສຸດຂອງການທຸກທໍລະມານ ຈະເກີດໃນຕະກູນຂອງຊົນນອກວັນນະ ແລະຍັງເກີດໃນຄັນຂອງຊູດຣະ—ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ.

Verse 10

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणो हि विशेषतः / आधायाग्निं विशुद्धात्मा यजेत परमेश्वरम्

ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນທຸກປະການ—ໂດຍສະເພາະພຣາຫມະນ—ເມື່ອໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄຟບູຊາອັນສັກສິດຕາມພິທີ ແລະເຮັດໃຈໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ຄວນບູຊາພຣະປະເມສະວະຣະ (Parameśvara) ດ້ວຍຍັດຍະ.

Verse 11

अग्निहोत्रात् परो धर्मो द्विजानां नेह विद्यते / तस्मादाराधयेन्नित्यमग्निहोत्रेण शाश्वतम्

ສໍາລັບຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ທະວິຊະ) ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີທໍາອັນໃດສູງກວ່າ ອັກນິໂຫຕຣະ (Agnihotra) ເລີຍ। ດັ່ງນັ້ນ ຄວນບູຊາພຣະອົງຜູ້ນິລັນດອນ ຢ່າງສະເໝີ ດ້ວຍອັກນິໂຫຕຣະ.

Verse 12

यश्चाधायाग्निमालस्यान्न यष्टुं देवमिच्छति / सो ऽसौ मूढो न संभाष्यः किं पुनर्नास्तिको जनः

ແຕ່ຜູ້ໃດ ເມື່ອໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄຟບູຊາແລ້ວ ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມຂີ້ຄ້ານ ບໍ່ປາດຖະໜາຈະບູຊາເທວະດ້ວຍຍັດຍະ—ຄົນຫຼົງນັ້ນ ບໍ່ຄວນແມ່ນແຕ່ຈະເວົ້າດ້ວຍ; ຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ ຄົນບໍ່ເຊື່ອ (ນາສະຕິກະ) ຈະເປັນແນວໃດ!

Verse 13

यस्य त्रैवार्षिकं भक्तं पर्याप्तं भृत्यवृत्तये / अधिकं चापि विद्येत स सोमं पातुमर्हति

ຜູ້ໃດມີເຂົ້າອາຫານສຳຮອງສາມປີ ພຽງພໍເພື່ອລ້ຽງດູຜູ້ພຶ່ງພາແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ ແຖມຍັງເຫຼືອອີກ—ຜູ້ນັ້ນຄວນໄດ້ດື່ມໂສມະ।

Verse 14

एष वै सर्वयज्ञानां सोमः प्रथम इष्यते / सोमेनाराधयेद् देवं सोमलोकमहेश्वरम्

ແທ້ຈິງແລ້ວ ໂສມະແມ່ນຖືກນັບວ່າເປັນອັນດັບທຳອິດໃນບັນດາຍັດຍະທັງປວງ। ດ້ວຍໂສມະ ພຶງບູຊາພຣະເທວະ—ມະເຫສະວະຣະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກໂສມະ।

Verse 15

न सोमयागादधिको महेशाराधने क्रतुः / समो वा विद्यते तस्मात् सोमेनाभ्यर्चयेत् परम्

ໃນການບູຊາມະເຫສະ ບໍ່ມີພິທີບູຊາໃດສູງກວ່າຍັດຍະໂສມະ ແລະບໍ່ມີອັນໃດເທົ່າທຽມມັນ। ດັ່ງນັ້ນ ພຶງບູຊາພຣະສູງສຸດດ້ວຍໂສມະ (ການຖວາຍໂສມະ)។

Verse 16

पितामहेन विप्राणामादावभिहितः शुभः / धर्मो विमुक्तये साक्षाच्छ्रौतः स्मार्तो द्विधा पुनः

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ພຣະປິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ປະກາດທຳອັນມົງຄຸນໃຫ້ແກ່ພວກພຣາຫມັນ—ທຳທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນໂດຍກົງ; ແລະອີກຄັ້ງ ມັນແບ່ງເປັນສອງປະເພດ: ສຣາວຕະ (ພິທີຕາມເວດ) ແລະ ສະມາຣຕະ (ອີງຕາມສະມຣິຕິ)។

Verse 17

श्रौतस्त्रेताग्निसंबन्धात् स्मार्तः पूर्वं मयोदितः / श्रेयस्करतमः श्रौतस्तस्माच्छ्रौतं समाचरेत्

ສຣາວຕະວິໄນເກືອບກັບໄຟສັກສິດສາມດວງ; ສະມາຣຕະວິໄນນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນແລ້ວ। ເສັ້ນທາງສຣາວຕະເປັນທີ່ເກີດປະໂຫຍດສູງສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ ພຶງປະພຶດພິທີສຣາວຕະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ।

Verse 18

उभावभिहितौ धर्मौ वेदादेव विनिः सृतौ / शिष्टाचारस्तृतीयः स्याच्छ्रतिस्मृत्योरलाभतः

ທັງສອງທຳມະນີ້ ແທ້ຈິງແລ້ວ ກໍ່ກຳເນີດຈາກເວດາ. ເມື່ອບໍ່ມີ Śruti ແລະ Smṛti ໃຫ້ອ້າງອີງ ຈະໃຫ້ຈາຣິຍາຂອງຜູ້ດີຜູ້ຮູ້ (śiṣṭa-ācāra) ເປັນຫຼັກຖານທີສາມ.

Verse 19

धर्मेणाभिगतो यैस्तु वेदः सपरिबृंहणः / ते शिष्टा ब्राह्मणाः प्रोक्ता नित्यमात्मगुणान्विताः

ຜູ້ໃດທີ່ເຂົ້າເຖິງເວດາ—ພ້ອມຄຳອະທິບາຍແລະສ່ວນຂະຫຍາຍ—ໂດຍທາງທຳມະ; ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນແບບຢ່າງ (śiṣṭa) ຜູ້ມີຄຸນທຳແຫ່ງອາດຕະມາ ຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 20

तेषामभिमतो यः स्याच्चेतसा नित्यमेव हि / स धर्मः कथितः सद्भिर्नान्येषामिति धारणा

ສິ່ງໃດທີ່ພວກເຂົາ—ຜູ້ດີຜູ້ມີວິໄນ—ຍອມຮັບໃນດວງໃຈຂອງຕົນຢູ່ເປັນນິດ, ນັ້ນແຫຼະຖືກກ່າວໂດຍສັດບຸລຸດວ່າ “ທຳມະ”; ແລະເຂົາເຊື່ອວ່າ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງນັ້ນສຳລັບຜູ້ອື່ນທີ່ຂາດຄວາມໝັ້ນຄົງແລະຄວາມບໍລິສຸດໃນໃຈ.

Verse 21

पुराणं धर्मशास्त्रं च वेदानामुपबृंहणम् / एकस्माद् ब्रह्मविज्ञानं धर्मज्ञानं तथैकतः

ປຸຣານະ ແລະ ທຳມະສາດສະຕຣະ ເປັນການຂະຫຍາຍອະທິບາຍອັນມີອຳນາດຂອງເວດາ. ຈາກແຫຼ່ງດຽວ ຍ່ອມໄດ້ທັງຄວາມຮູ້ແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ແລະຄວາມຮູ້ແຫ່ງທຳມະ ເປັນຄຳສອນອັນດຽວກັນ.

Verse 22

धर्मं जिज्ञासमानानां तत्प्रमाणतरं स्मृतम् / धर्मशास्त्रं पुराणं तद् ब्रह्मज्ञाने परा प्रमा

ສຳລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຮູ້ທຳມະ ນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນເຄື່ອງພິສູດທີ່ໜັກແນ່ນກວ່າ: ທຳມະສາດສະຕຣະ ແລະ ປຸຣານະ. ໃນການຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ ນັ້ນເປັນປຣະມານະ (pramāṇa) ອັນສູງສຸດ.

Verse 23

नान्यतो जायते धर्मो ब्रह्मविद्या च वैदिकी / तस्माद् धर्मं पुराणं च श्रद्धातव्यं द्विजातिभिः

ທັມມະ ແລະ ວິຊາພຣະພຣະຫມັນຕາມເວດ ບໍ່ເກີດຈາກແຫຼ່ງອື່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຄວນວາງສັດທາໃນທັມມະ ແລະ ປຸຣານະ.