Adhyaya 22

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे एकविशो ऽध्याय इन् रेए निछ्त् ज़ुल्äस्सिगे ज़ेइछेन्: व्यास उवाच गोमयेनोदकैर्भूमिं शोधयित्वा समाहितः / संनिपात्य द्विजान् सर्वान् साधुभिः संनिमन्त्रयेत्

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ກູຣະມະປູຣານະ» ອັນສັກສິດ ໃນສັມຫິຕາ 6,000 ສະໂລກ ພາກຫຼັງ—(ຂໍ້ປິດທ້າຍບົດຢູ່ນີ້) ວະຍາສະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຊໍາລະພື້ນດິນດ້ວຍຂີ້ງົວແລະນ້ໍາ ແລ້ວຕັ້ງໃຈໃຫ້ສະຫງົບ ຄວນເຊີນຮວບຮວມຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງທັງປວງ ແລະໂດຍອາໄສຄົນດີ ເຊີນພວກເຂົາຢ່າງເປັນພິທີເພື່ອກຳມະພິທີອັນສັກສິດ।

Verse 2

श्वो भविष्यति मे श्राद्धं पूर्वेद्युरभिपूज्य च / असंभवे परेद्युर्वा यथोक्तैर्लक्षणैर्युतान्

«ພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ຂອງຂ້ອຍຈະເຮັດໃນມື້ພູ່ນນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ໃນມື້ກ່ອນ ຄວນເຊີນແລະນົບນ້ອມບູຊາພຣາຫມັນ; ຖ້າບໍ່ສາມາດ ກໍເຮັດໃນມື້ຖັດໄປໄດ້—ໂດຍເລືອກຜູ້ທີ່ມີຄຸນລັກສະນະຕາມທີ່ກ່າວໄວ້»।

Verse 3

तस्य ते पितरः श्रुत्वा श्राद्धकालमुपस्थितम् / अन्योन्यं मनसा ध्यात्वा संपतन्ति मनोजवाः

ເມື່ອພິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຂອງລາວໄດ້ຍິນວ່າ ເວລາພິທີສຣາດທະມາຮອດແລ້ວ ພວກເຂົາຮະລຶກຮູ້ກັນໃນໃຈ ແລະພາກັນລົງມາຢ່າງວ່ອງໄວ ດຸດດັ່ງຄວາມໄວຂອງຄວາມຄິດ।

Verse 4

ब्राह्मणैस्ते सहाश्नन्ति पितरो ह्यन्तरिक्षगाः / वायुभूतास्तु तिष्ठन्ति भुक्त्वा यान्ति परां गतिम्

ພິຕຣະທີ່ເຄື່ອນໄຫວໃນອັນຕະຣິກສະ (ພາກກາງ) ຮັບປະທານເຄື່ອງບູຊາຮ່ວມກັບພຣາຫມັນ. ພວກເຂົາຮັບຮູບເປັນລົມ ແລະຢູ່ປະຈຳທີ່ນັ້ນ; ເມື່ອອິ່ມໃຈແລ້ວ ກໍໄປສູ່ຄະຕິອັນສູງສຸດ।

Verse 5

आमन्त्रिताश्च ते विप्राः श्राद्धकाल उपस्थिते / वसेयुर्नियताः सर्वे ब्रह्मचर्यपरायणाः

ເມື່ອເວລາພິທີສຣາດທະມາຮອດ ພຣາຫມັນທີ່ໄດ້ເຊີນໄວ້ຄວນຢູ່ພັກທີ່ນັ້ນທັງໝົດ ດ້ວຍຄວາມສໍາລວມແລະວິໄນ ມຸ່ງໝັ້ນໃນພຣະຫມະຈັຣຍະ (brahmacarya)។

Verse 6

अक्रोधनो ऽत्वरो ऽमत्तः सत्यवादी समाहितः / भारं मैथुनमध्वानं श्राद्धकृद् वर्जयेज्जपम्

ຜູ້ປະຕິບັດຈະປະ (japa) ຄວນບໍ່ມີໂກດ, ບໍ່ຮີບຮ້ອນ, ບໍ່ເມົາ, ເວົ້າຄວາມຈິງ, ແລະຈິດຕັ້ງມັ່ນ. ໃນເວລາຈະປະ ຄວນຫຼີກລ້ຽງການແບກຂອງໜັກ, ການຮ່ວມເພດ, ການເດີນທາງໄກ; ແລະເມື່ອເຮັດພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ຄວນງົດຈະປະ.

Verse 7

आमन्त्रितो ब्राह्मणो वा यो ऽन्यस्मै कुरुते क्षणम् / स याति नरकं घोरं सूकरत्वां प्रायाति च

ຖ້າພຣາຫມັນ (brāhmaṇa) ຜູ້ຖືກເຊີນຢ່າງເປັນພິທີ ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະຫນຶ່ງກໍຫັນໄປຮັບໃຊ້ຄົນອື່ນ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ນະຣົກອັນນ່າຢ້ານ ແລະຕໍ່ມາຍັງໄດ້ເກີດເປັນຫມູອີກດ້ວຍ.

Verse 8

आमन्त्रयित्वा यो मोहादन्यं चामन्त्रयेद् द्विजम् / स तस्मादधिकः पापी विष्ठाकीटो ऽभिजायते

ຜູ້ໃດເຊີນພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງແລ້ວ ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງ ກັບເຊີນພຣາຫມັນອີກຜູ້ໜຶ່ງເຂົ້າແທນ, ຜູ້ນັ້ນຍິ່ງມີບາບໜັກກວ່າຄວາມຜິດເກົ່າ ແລະເກີດເປັນໜອນໃນອາຈົມ.

Verse 9

श्राद्धे निमन्त्रितो विप्रो मैथुनं यो ऽधिगच्छति / ब्रह्महत्यामवाप्नोति तिर्यग्योनौ च जायते

ພຣາຫມັນຜູ້ຖືກເຊີນໃນພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ຖ້າໄປຮ່ວມເພດ ຈະໄດ້ຮັບບາບບຣະຫມະຫັດຍາ (brahma-hatyā) ອັນຮ້າຍແຮງ ແລະຕໍ່ມາເກີດໃນຄັນສັດ.

Verse 10

निमन्त्रितस्तु यो विप्रो ह्यध्वानं याति दुर्मतिः / भवन्ति पितरस्तस्य तं मासं पांशुभोजनाः

ແຕ່ຖ້າພຣາຫມັນຜູ້ຖືກເຊີນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ກັບໄປເດີນທາງດ້ວຍຄວາມໂງ່, ບັນພະບຸລຸດ (pitṛs) ຂອງລາວຈະຕ້ອງດຳລົງຊີວິດໃນເດືອນນັ້ນໂດຍກິນຝຸ່ນເປັນອາຫານ.

Verse 11

निमन्त्रितस्तु यः श्राद्धे प्रकुर्यात् कलहं द्विजः / भवन्ति तस्य तन्मासं पितरो मलभोजनाः

ຖ້າດວິຊະຜູ້ໜຶ່ງ ຖືກເຊີນໄປພິທີສຣາດທະ ແຕ່ກໍ່ຄວາມທະເລາະທີ່ນັ້ນ ແລ້ວຕະຫຼອດເດືອນນັ້ນ ປິຕຣະຂອງລາວຈະເປັນຜູ້ຮັບອາຫານອັນມົນທິນ ດັ່ງກິນຂີ້ເຫຍື້ອ।

Verse 12

तस्मान्निमन्त्रितः श्राद्धे नियतात्मा भवेद् द्विजः / अक्रोधनः शौचपरः कर्ता चैव जितेन्द्रियः

ດັ່ງນັ້ນ ດວິຊະຜູ້ຖືກເຊີນໃນພິທີສຣາດທະ ຄວນຄວບຄຸມຕົນເອງ—ບໍ່ໂກດ, ຍຶດຖືຄວາມບໍລິສຸດ, ຊໍານານໃນການປະກອບພິທີ, ແລະຊະນະອິນທຣີຍະທັງຫຼາຍ।

Verse 13

श्वोभूते दक्षिणां गत्वा दिशं दर्भान् समाहितः / समूलानाहरेद् वारि दक्षिणाग्रान् सुनिर्मलान्

ໃນຍາມອາລຸນ ດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ ຄວນໄປທາງທິດໃຕ້ ແລ້ວນໍານ້ໍາໄປເກັບຫຍ້າດັບພະ (darbha) ອັນບໍລິສຸດຍິ່ງ—ຖອນພ້ອມຮາກ ແລະໃຫ້ປາຍຫຍ້າຫັນໄປທາງໃຕ້।

Verse 14

दक्षिणाप्रवणं स्निग्धं विभक्तं शुभलक्षणम् / शुचिं देशं विविक्तं च गोमयेनोपलेपयेत्

ຄວນຈັດເຮັດບ່ອນທີ່ສະອາດ ແລະສະງົບສະຫງົບ—ໃຫ້ລາດລົງໄປທາງໃຕ້ຢ່າງອ່ອນນຸ່ມ, ເນື້ອດິນເຫມືອນມັນ, ແບ່ງຂອບເຂດຖືກຕ້ອງ, ມີລັກສະນະມົງຄຸນ; ແລ້ວທາພື້ນດິນນັ້ນດ້ວຍຂີ້ງົວເພື່ອຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ।

Verse 15

नदीतीरेषु तीर्थेषु स्वभूमौ चैव सानुषु / विविक्तेषु च तुष्यन्ति दत्तेन पितरः सदा

ປິຕຣະ (ວິນຍານບັນພະບຸລຸດ) ຍ່ອມພໍໃຈເສມອດ້ວຍທານທີ່ຖວາຍ ທີ່ຝັ່ງນ້ໍາ, ທີ່ຕີຣຖະ (ສະຖານທີ່ສັກສິດ), ໃນດິນຂອງຕົນ, ຕາມໄຫຼ່ພູ, ແລະໃນບ່ອນສະງົບສະຫງົບດ້ວຍ।

Verse 16

पारक्ये भूमिभागे तु पितॄणां नैव निर्वपेत् / स्वामिभिस्तद् विहन्येत मोहाद् यत् क्रियते नरैः

ບໍ່ຄວນເຮັດພິທີສຣາດທະ (ບູຊາປິຕຣິ) ໃນດິນຂອງຄົນອື່ນ. ສິ່ງໃດທີ່ຄົນເຮັດດ້ວຍຄວາມຫຼົງ ຈະເປັນໄຮ້ຜົນ ເພາະເຈົ້າຂອງທີ່ດິນທຳໃຫ້ເສຍຜົນ.

Verse 17

अटव्यः पर्वताः पुण्यास्तीर्थान्यायतनानि च / सर्वाण्यस्वामिकान्याहुर्न हि तेषु परिग्रहः

ປ່າອັນສັກສິດ, ພູອັນບຸນ, ທີ່ທິຣຖະ (ທ່າຂ້າມຈາລິກ) ແລະ ສະຖານບູຊາ ທັງໝົດ ຖືກກ່າວວ່າບໍ່ມີເຈົ້າຂອງສ່ວນຕົວ; ເພາະໃນທີ່ນັ້ນບໍ່ມີການອ້າງຄອບຄອງທີ່ຊອບທຳ.

Verse 18

तिलान् प्रविकिरेत् तत्र सर्वतो बन्धयेदजान् / असुरोपहतं सर्वं तिलैः शुद्ध्यत्यजेन वा

ທີ່ນັ້ນຄວນຫວ່ານເມັດງາໄປທົ່ວທິດ ແລະຜູກແບ້ໄວ້ຮອບດ້ານ. ທຸກສິ່ງທີ່ຖືກອຳນາດອະສຸຣະກະທົບ ຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍເມັດງາ ຫຼືໂດຍແບ້ (ໃນພິທີ).

Verse 19

ततो ऽन्नं बहुसंस्कारं नैकव्यञ्जनमच्युतम् / चोष्यपेयसमृद्धं च यथाशक्त्या प्रकल्पयेत्

ແລ້ວຕາມກຳລັງ ຄວນຈັດອາຫານທີ່ປຸງແຕ່ງດີ ມີການປັບປຸງຫຼາຍຢ່າງ ມີອາຫານຄຽງຫຼາຍຊະນິດ ແລະອຸດົມດ້ວຍຂອງຄຽວແລະເຄື່ອງດື່ມ ເພື່ອຖວາຍແດ່ອະຈະຍຸຕະ ພຣະຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສູນ.

Verse 20

ततो निवृत्ते मध्याह्ने लुप्तलोमनखान् द्विजान् / अभिगम्य यथामार्गं प्रयच्छेद् दन्तधावनम्

ແລ້ວເມື່ອພ້ນເວລາທ່ຽງໄປ ໃຫ້ເຂົ້າໄປຫາພວກດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ທີ່ຕັດຜົມແລະຕັດເລັບແລ້ວ ແລະມອບໄມ້ຂັດແຂ້ວຕາມພິທີທີ່ຖືກຕ້ອງ.

Verse 21

तैलमभ्यञ्जनं स्नानं स्नानीयं च पृथग्विधम् / पात्रैरौदुम्बरैर्दद्याद् वैश्वदैवत्यपूर्वकम्

ຄວນຖວາຍນ້ຳມັນສຳລັບທາກາຍ, ການອາບນ້ຳ, ແລະເຄື່ອງໃຊ້ອາບນ້ຳຫຼາຍຢ່າງແຍກເປັນສ່ວນໆ; ແລ້ວຖວາຍໃນພາຊະນະໄມ້ອຸດຸມບະຣະ ໂດຍມີພິທີໄວສະເວະເທວະ (ບູຊາເທວະທົ່ວສາກົນ) ນຳໜ້າກ່ອນ।

Verse 22

ततः स्नात्वा निवृत्तेभ्यः प्रत्युत्थायकृताञ्जलिः / पाद्यमाचमनीयं च संप्रयच्छेद् यथाक्रमम्

ຈາກນັ້ນ ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ຄວນລຸກຂຶ້ນຕ້ອນຮັບຜູ້ທີ່ກັບຄືນ ດ້ວຍພັບມືນົບນ້ອມ; ແລ້ວຖວາຍນ້ຳລ້າງຕີນ ແລະນ້ຳອາຈະມະນະ (ນ້ຳຈິບຊຳລະ) ຕາມລຳດັບອັນຄວນ।

Verse 23

ये चात्र विश्वेदेवानां विप्राः पूर्वं निमन्त्रिताः / प्राङ्मुखान्यासनान्येषां त्रिदर्भोपहितानि च

ແລະບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ຖືພິທີ ທີ່ໄດ້ເຊີນມາກ່ອນເພື່ອພິທີວິສເວເທວາ ໄດ້ຈັດອາສນະໃຫ້ພວກເຂົາຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ; ແລະອາສນະນັ້ນກໍປູດ້ວຍຫຍ້າດັຣພະ 3 ໃບອັນສັກສິດດ້ວຍ।

Verse 24

दक्षिणामुखयुक्तानि पितॄणामासनानि च / दक्षिणाग्रैकदर्भाणि प्रोक्षितानि तिलोदकैः

ຄວນຈັດອາສນະສຳລັບພິຕຣຶ (ບັນພະບຸລຸດ) ໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງໃຕ້; ແລ້ວວາງຫຍ້າກຸສະ/ກຸຊະ ແຕ່ລະອັນເປັນໃບດຽວ ໃຫ້ປາຍຫັນໄປທາງໃຕ້, ແລ້ວປະພອຍນ້ຳປົນງາໃຫ້ບໍລິສຸດ।

Verse 25

तेषूपवेशयेदेतानासनं स्पृश्य स द्विजम् / आसध्वमिति संजल्पन् आसनास्ते पृथक् पृथक्

ເມື່ອໃຫ້ພວກເຂົານັ່ງລົງແລ້ວ ເຈົ້າພາບຄວນແຕະອາສນະ ແລະແຕະພຣາຫມັນ (ດວິຊະ) ດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ; ກ່າວວ່າ «ຂໍໃຫ້ນັ່ງ» ແລ້ວຈັດອາສນະໃຫ້ແຕ່ລະອົງແຍກກັນໄປ।

Verse 26

द्वौ दैवे प्राङ्मुखौ पित्र्ये त्रयश्चोदङ्मुखास्तथा / एकैकं वा भवेत् तत्र देवमातामहेष्वपि

ສໍາລັບການບູຊາເທວະ ໃຫ້ນັ່ງພຣາຫມັນ 2 ຄົນຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ; ສໍາລັບການບູຊາປິຕຣິ (ບັນພະບຸລຸດ) ໃຫ້ນັ່ງ 3 ຄົນຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ. ຫຼືຈະແຕ່ງຕັ້ງພຽງຄົນລະ 1 ກໍໄດ້ ໃນພິທີຂອງເທວະ ແມ່ ແລະຕາຝ່າຍແມ່ດ້ວຍ.

Verse 27

सत्क्रियां देशकालौ च शौचं ब्राह्मणसंपदम् / पञ्चैतान् विस्तरो हन्ति तस्मान्नेहेत विस्तरम्

ພິທີອັນຖືກຕ້ອງ, ສະຖານທີ່ແລະເວລາອັນເໝາະສົມ, ຄວາມບໍລິສຸດ, ແລະຄວາມພ້ອມພຽງຂອງພຣາຫມັນ—ທັງຫ້ານີ້ຖືກທໍາລາຍໂດຍການຂະຫຍາຍພິທີເກີນຄວນ; ດັ່ງນັ້ນຢ່າໄລ່ຕາມຄວາມຍືດຍາວທີ່ບໍ່ຈໍາເປັນໃນພິທີ.

Verse 28

अपि वा भोजयेदेकं ब्राह्मणं वेदपारगम् / श्रुतशीलादिसंपन्नमलक्षणविवर्जितम्

ຫຼືອີກຢ່າງໜຶ່ງ ຈະເລີ້ຍງອາຫານແມ່ນແຕ່ພຣາຫມັນຄົນດຽວຜູ້ຊໍານານໃນເວດາ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍການຟັງຮຽນ ແລະຄວາມປະພຶດດີ ແລະປາສຈາກຕໍາໜິອັນເປັນອຸປະສັກ.

Verse 29

उद्धृत्य पात्रे चान्नं तत् सर्वस्मात् प्रकृतात् पुनः / देवतायतने चास्मै निवेद्यान्यत्प्रवर्तयेत्

ແລ້ວຈຶ່ງຕັກເອົາອາຫານທີ່ປຸງແລ້ວນັ້ນອອກຈາກອາຫານລວມ ໃສ່ພາຊະນະທີ່ສະອາດ ແລະນໍາໄປຖວາຍພຣະອົງໃນສະຖານບູຊາເທວະ ເປັນ “ໄນເວດຍະ” (naivedya); ແລ້ວຈຶ່ງດໍາເນີນພິທີທີ່ເຫຼືອຕໍ່ໄປ.

Verse 30

प्रास्येदग्नौ तदन्नं तु दद्याद् वा ब्रह्मचारिणे / तस्मादेकमपि श्रेष्ठं विद्वांसं भोजयेद् द्विजम्

ຈົ່ງໂຍນອາຫານນັ້ນລົງໃນໄຟສັກສິດ (ອັກນິ) ຫຼືບໍ່ກໍໃຫ້ແກ່ພຣະພຣະຫມະຈາຣິນ (ນັກສຶກສາເວດາ). ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຈະເລີ້ຍງພຽງຄົນດຽວ ກໍຄວນເລືອກດວິຈະຜູ້ດີເລີດ ແລະຮູ້ທັນທີ່ສຸດ.

Verse 31

भिक्षुको ब्रह्मचारी वा भोजनार्थमुपस्थितः / उपविष्टेषु यः श्राद्धे कामं तमपि भोजयेत्

ຖ້າມີພິກຂຸ ຫຼື ພຣະພຣະຫມະຈາຣີ ມາຂໍອາຫານ ແມ່ນແຕ່ໃນພິທີສຣາດທະທີ່ແຂກນັ່ງແລ້ວ ກໍຄວນໃຫ້ອາຫານແກ່ທ່ານນັ້ນດ້ວຍໃຈຍິນດີດ້ວຍ.

Verse 32

अतिथिर्यस्य नाश्नाति न तच्छ्राद्धं प्रशस्यते / तस्मात् प्रयत्नाच्छ्राद्धेषु पूज्या ह्यतिथयो द्विजैः

ສຣາດທະໃດທີ່ແຂກບໍ່ໄດ້ຮັບປະທານ ສຣາດທະນັ້ນບໍ່ຖືກສັນລະເສີນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນພິທີສຣາດທະ ພວກດວິຊະຄວນພາກພຽນເຄົາລົບບູຊາແຂກແທ້ໆ.

Verse 33

आतिथ्यरहिते श्राद्धे भुञ्जते ये द्विजातयः / काकयोनिं व्रजन्त्येते दाता चैव न संशयः

ໃນສຣາດທະທີ່ຂາດການຕ້ອນຮັບແຂກ ດວິຊະຜູ້ໄດ້ກິນຈະຕົກໄປເກີດໃນຄອບຄົວນົກກາ; ແລະຜູ້ໃຫ້ທານກໍດ້ວຍ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 34

हीनाङ्गः पतितः कुष्ठी व्रणी पुक्कसनास्तिकौ / कुक्कुटाः शूकराः श्वानो वर्ज्याः श्राद्धेषु दूरतः

ໃນພິທີສຣາດທະ ຄວນໃຫ້ຫ່າງໄກຈາກຜູ້ພິການ, ຜູ້ຕົກຈາກວິນັຍ, ຄົນເປັນໂລກເຮື້ອນ, ຜູ້ມີແຜຫຼືບາດເຈັບ, ພຸກກະສະ ແລະ ນາສຕິກ. ທັງໄກ່, ໝູ, ແລະ ໝາ ກໍຕ້ອງຫ້າມເຂົ້າຢ່າງເຂັ້ມງວດ.

Verse 35

बीभत्सुमशुचिं नग्नं मत्तं धूर्तं रजस्वलाम् / नीलकाषायवसनं पाषण्डांश्च विवर्जयेत्

ຄວນຫຼີກເວັ້ນຜູ້ນ່າຂະຍະ ແລະ ບໍ່ບໍລິສຸດ: ຜູ້ໂປ່ເປືອຍ, ຜູ້ເມົາ, ຜູ້ຫຼອກລວງ, ແລະ ແມ່ຍິງມີປະຈໍາເດືອນ; ພ້ອມທັງຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີນ້ຳເງິນ ຫຼື ສີກາສາຍ (ເປັນເຄື່ອງໝາຍນິກາຍ) ແລະ ພາສັນດະຜູ້ຕ້ານທຳມະ.

Verse 36

यत् तत्र क्रियते कर्म पैतृकं ब्राह्मणान् प्रति / तत्सर्वमेव कर्तव्यं वैश्वदैवत्यपूर्वकम्

ພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດໃດໆ ທີ່ກະທຳຢູ່ນັ້ນ ເພື່ອຖວາຍແດ່ພຣະພຣາຫມັນ—ທັງໝົດນັ້ນພຶງກະທຳໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ໂດຍເລີ່ມກ່ອນດ້ວຍພິທີໄວສະວະເທວະ (ຖວາຍແດ່ເທວະທົ່ວສາກົນ)។

Verse 37

यथोपविष्टान् सर्वांस्तानलङ्कुर्याद् विभूषणः / स्त्रग्दामभिः शिरोवेष्टैर्धूपवासो ऽनुलेपनैः

ແລ້ວຜູ້ຮັບໃຊ້ເພື່ອກຽດຕິຍົດ ພຶງປະດັບພວກທ່ານທັງໝົດ ຕາມທີ່ນັ່ງຢູ່ນັ້ນ—ດ້ວຍພວງມາລາ ແລະສາຍດອກໄມ້, ຜ້າພັນສີສະ, ທູບ, ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມດີ, ແລະນ້ຳຫອມຊະໂລມກາຍ।

Verse 38

ततस्त्वावाहयेद् देवान् ब्राह्मणानामनुज्ञया / उदङ्मुखो यथान्यायं विश्वे देवास इत्यृचा

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂດຍໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກພຣະພຣາຫມັນ ພຶງເຊີນເທວະທັງຫຼາຍຕາມພິທີ—ນັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ—ໂດຍສະດຸດມົນຣິກເວດທີ່ເລີ່ມວ່າ «viśve devāsaḥ…» (“ໂອ ເທວະທັງປວງ…”)។

Verse 39

द्वे पवित्रे गृहीत्वाथ भाजने क्षालिते पुनः / शं नो देव्या जलं क्षिप्त्वा यवो ऽसीति यवांस्तथा

ແລ້ວຈຶ່ງຈັບເອົາວົງພະວິດຕະ (ຫຍ້າສັກສິດ) ສອງວົງ ແລະໃຊ້ພາຊະນະທີ່ລ້າງສະອາດອີກຄັ້ງ; ພຶງພອຍນ້ຳພ້ອມສະດຸດມົນ «ຂໍໃຫ້ເທວີປະທານຄວາມສຸກສົມບູນແກ່ພວກເຮົາ»; ແລະພຶງປະກອບພິທີຊຳລະຂ້າວບາເລດ້ວຍຄຳວ່າ «ເຈົ້າແມ່ນບາເລ».

Verse 40

या दिव्या इति मन्त्रण हस्ते त्वर्घं विनिक्षिपेत् / प्रदद्याद् गन्धमाल्यानि धूपादीनि च शक्तितः

ເມື່ອສະດຸດມົນທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «yā divyā…» ພຶງວາງອາຣະຄະ (ນ້ຳຖວາຍຄາລະວະ) ລົງໃນຝາມື (ຂອງເທວະ ຫຼືຜູ້ຮັບບູຊາ)។ ຈາກນັ້ນ ຕາມກຳລັງ ພຶງຖວາຍນ້ຳຫອມ ພວງມາລາ ທູບ ແລະເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆຕາມຈາຣີດ।

Verse 41

अपसव्यं ततः कृत्वा पितॄणां दक्षिणामुखः / आवाहनं ततः कुर्यादुशन्तस्त्वेत्यृचा बुधः

ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ຈັດສາຍຍັດຍະໂປວີຕະໃນທ່າອະປະສະວະຍະ (apasavya) ແລະຫັນໜ້າໄປທາງທິດໃຕ້ເພື່ອປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຜູ້ຮູ້ຄວນເຮັດພິທີອາວາຫນະ ໂດຍໃຊ້ຄຳຮ້ອງຣິກເວດທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «uśantaḥ».

Verse 42

आवाह्य तदनुज्ञातो जपेदायन्तु नस्ततः / शं नो देव्योदकं पात्रे तिलो ऽसीति तिलांस्तथा

ເມື່ອໄດ້ເຊີນພວກທ່ານແລ້ວ ແລະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ ຈຶ່ງຄວນສວດວ່າ «ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານມາຫາພວກເຮົາ»; ຕໍ່ຈາກນັ້ນສວດວ່າ «ໂອ ນ້ຳເທວະດາໃນພາຊະນະ ຂໍໃຫ້ເປັນສິຣິແກ່ພວກເຮົາ» ແລະເຫນືອເມັດງາກໍສວດວ່າ «ເຈົ້າແມ່ນງາ».

Verse 43

क्षिप्त्वा चार्घं यथापूर्वं दत्त्वा हस्तेषु वै पुनः / संस्त्रवांश्च ततः सर्वान् पात्रे कुर्यात् समाहितः / पितृभ्यः स्थानमेतेन न्युब्जं पात्रं निधापयेत्

ເມື່ອໄດ້ຫຼັ່ງອາຣະຄະຍະ (arghya) ດັ່ງເກົ່າ ແລະໃຫ້ນ້ຳລົງໃນຝາມືອີກຄັ້ງ ຜູ້ປະຕິບັດຜູ້ມີສະມາທິຄວນຮວບຮວມນ້ຳທີ່ຫຼົ່ນເຫຼືອທັງໝົດໃສ່ພາຊະນະ. ໂດຍການນີ້ ຈຶ່ງຕັ້ງສະຖານທີ່ໃຫ້ປິຕຣະ ແລະວາງພາຊະນະໃຫ້ຄວ່ຳລົງ.

Verse 44

अग्नौ करिष्येत्यादाय पृच्छत्यन्नं घृतप्लुतम् / कुरुष्वेत्यभ्यनुज्ञातो जुहुयादुपवीतवान्

ເມື່ອຖືອາຫານທີ່ຊຸມດ້ວຍກີ (ghee) ແລະຖາມວ່າ «ຂ້ອຍຄວນຖວາຍນີ້ລົງໃນໄຟບໍ?» ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດດ້ວຍຄຳວ່າ «ຈົ່ງເຮັດ» ຜູ້ປະກອບພິທີຜູ້ນຸ່ງສາຍຍັດຍະໂປວີຕະຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຄວນຖວາຍຮອມ (homa) ລົງໃນອັກນິ.

Verse 45

यज्ञोपवीतिना होमः कर्तव्यः कुशपाणिना / प्राचीनावीतिना पित्र्यं वैश्वदेवं तु होमवत्

ພິທີຮອມ (homa) ຄວນເຮັດໃນຂະນະທີ່ນຸ່ງສາຍຍັດຍະໂປວີຕະແບບຖືກຕ້ອງ (upavīta) ແລະຖືຫຍ້າກຸສະ (kuśa) ໃນມື. ແຕ່ພິທີປິຕຣະ (pitrya) ຄວນເຮັດໂດຍນຸ່ງສາຍແບບປຣາຈີນາວີຕະ (prācīnāvīta). ສ່ວນການຖວາຍໄວສະວະເທວະ (Vaiśvadeva) ໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນດຽວກັບຮອມ.

Verse 46

दक्षिणं पातयेज्जानुं देवान् परिचरन् पुमान् / पितृणां परिचर्यासु पातयेदितरं तथा

ເມື່ອຮັບໃຊ້ເທວະດາ ບຸລຸດຄວນກົດຂໍ້ເຂົ່າຂວາໃຫ້ແຕະດິນ; ແລະໃນການຮັບໃຊ້ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ກໍຄວນກົດຂໍ້ເຂົ່າອີກຂ້າງ (ຊ້າຍ) ເຊັ່ນດຽວກັນ।

Verse 47

सोमाय वै पितृमते स्वधा नम इति ब्रुवन् / अग्नये कव्यवाहनाय स्वधेति जुहुयात् ततः

ເວົ້າວ່າ “ແດ່ໂສມະ ຜູ້ສອດຄ່ອງກັບປິຕຣະ—svadhā; ນະມະ” ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍອາຫຸຕິ ໂດຍກ່າວ “svadhā” ລົງໃນອັກນິ ຜູ້ຂົນສົ່ງຄາວຍະ (kavya-vāhana) ຂອງບັນພະບຸລຸດ।

Verse 48

अग्न्यभावे तु विप्रस्य पाणावेवोपपादयेत् / महादेवान्तिके वाथ गोष्ठे वा सुसमाहितः

ແຕ່ຖ້າພຣາຫມັນບໍ່ມີໄຟສັກສິດ ກໍໃຫ້ປະກອບພິທີໃນຝາມືທີ່ກອບເປັນຖ້ວຍຂອງຕົນເອງ; ຫຼືອີກຢ່າງ ໂດຍຈິດຕັ້ງມັ່ນ ຈະປະກອບໃນພຣະສະໜິດຂອງມະຫາເທວະ ຫຼືໃນຄອກງົວກໍໄດ້।

Verse 49

ततस्तैरभ्यनुज्ञातो गत्वा वै दक्षिणां दिशम् / गोमयेनोपतिप्योर्वों स्थानं कृत्वा तु सैकतम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກພວກເຂົາແລ້ວ ຈຶ່ງໄປທາງທິດໃຕ້; ແລະເມື່ອປູພື້ນດ້ວຍຂີ້ງົວແລ້ວ ກໍຈັດເຮັດຈຸດຊາຍເປັນສະຖານທີ່ອັນຄວນສໍາລັບພິທີ।

Verse 50

मण्डलं चतुरस्त्रं वा दक्षिणावनतं शुभम् / त्रिरुल्लिखेत् तस्य मध्यं दर्भेणैकेन चैव हि

ຄວນສ້າງມັນດະລະອັນສັກສິດ ເປັນວົງກົມ ຫຼືເປັນສີ່ຫຼ່ຽມ ອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະລາດລົງໄປທາງທິດໃຕ້ຢ່າງອ່ອນໆ; ແລ້ວໃຊ້ຫຍ້າດັຣພະພຽງໃບດຽວ ຂີດກາງຂອງມັນສາມຄັ້ງ।

Verse 51

ततः संस्तीर्य तत्स्थाने दर्भान् वैदक्षिणाग्रकान् / त्रीन् पिण्डान् निर्वपेत् तत्र हविः शेषात्समाहितः

ແລ້ວຈຶ່ງປູຫຍ້າກຸສະໃນບ່ອນນັ້ນ ໃຫ້ປາຍຫຍ້າຫັນໄປທາງທິດໃຕ້; ຜູ້ປະກອບພິທີຜູ້ມີຈິດສະຫງົບ ຄວນວາງປິນດາຂ້າວ 3 ກ້ອນ ດ້ວຍຮະວິສທີ່ເຫຼືອຈາກການບູຊາ।

Verse 52

न्युप्य पिण्डांस्तु तं हस्तं निमृज्याल्लेपभागिनाम् / तेषु दर्भेष्वथाचम्य त्रिरायम्य शनैरसून् / तदन्नं तु नमस्कुर्यात् पितॄनेव च मन्त्रवित्

ເມື່ອວາງປິນດາແລ້ວ ຈຶ່ງເຊັດມືທີ່ເປື້ອນຈາກສ່ວນທີ່ຈະແບ່ງໃຫ້ຜູ້ຮັບຂອງເຫຼືອ. ແລ້ວນັ່ງເທິງຫຍ້າດັບພະ ເຮັດອາຈະມະນະ (ācamana) ແລະຄວບຄຸມລົມຫາຍໃຈຢ່າງອ່ອນໂຍນ 3 ເທື່ອ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣາຄວນນົບນ້ອມຕໍ່ອາຫານບູຊານັ້ນ ດັ່ງນົບນ້ອມຕໍ່ພິຕຣະທັງຫຼາຍເອງ।

Verse 53

उदकं निनयेच्छेषं शनैः पिण्डान्तिके पुनः / अवजिघ्रेच्च तान् पिण्डान् यथान्युप्तान् समाहितः

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍຈິດສະຫງົບ ຈຶ່ງນໍານ້ໍາທີ່ເຫຼືອຢ່າງຊ້າໆ ກັບມາໃກ້ປິນດາອີກຄັ້ງ; ແລ້ວກໍດົມກິ່ນປິນດາເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງອ່ອນໂຍນ ຕາມທີ່ວາງໄວ້ ດ້ວຍໃຈຮວບຮວມ।

Verse 54

अथ पिण्डावशिष्टान्नं विधिना भोजयेद् द्विजान् / मांसान्यपूपान् विविधान् दद्यात् कृसरपायसम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຕາມພິທີທີ່ກໍານົດ ຄວນໃຫ້ອາຫານແກ່ພວກດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ດ້ວຍອາຫານທີ່ເຫຼືອຈາກປິນດາ; ແລະຄວນມອບເນື້ອສັດ ແລະຂອງຫວານອາປູປະຫຼາຍຊະນິດ ພ້ອມກັບກຶສະຣະ (ເຂົ້າປົນ) ແລະປາຍະສະ (ເຂົ້ານົມຫວານ)।

Verse 55

सूपशाकफलानीक्षून् पयो दधि घृतं मधु / अन्नं चैव यथाकामं विविधं भक्ष्यपेयकम्

ຄວນຖວາຍແກງ, ຜັກປຸງສຸກ, ໝາກໄມ້ ແລະອ້ອຍ; ພ້ອມທັງນົມ, ດາທິ (ນົມສົ້ມ), ນ້ໍາມັນເນີຍ (ghṛta) ແລະນ້ໍາເຜິ້ງ—ອີກທັງອາຫານຕາມປາຖະໜາ ເປັນຂອງກິນແລະເຄື່ອງດື່ມຫຼາຍຊະນິດ।

Verse 56

यद् यदिष्टं द्विजेन्द्राणां तत्सर्वं विनिवेदयेत् / धान्यांस्तिलांश्च विविधान् शर्करा विविधास्तथा

ສິ່ງໃດທີ່ບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ສູງສຸດປາດຖະໜາ ຄວນນໍາມາຖວາຍທັງໝົດ: ເຂົ້າເມັດຫຼາຍຊະນິດ, ງາຫຼາຍຢ່າງ, ແລະນໍ້າຕານຫຼາຍປະເພດເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 57

उष्णमन्नं द्विजातिभ्यो दातव्यं श्रेय इच्छता / अन्यत्र फलमूलेभ्यः पानकेभ्यस्तथैव च

ຜູ້ໃຝ່ຫາຄວາມຈະເລີນທາງທຳ ຄວນໃຫ້ອາຫານຮ້ອນສົດແກ່ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ; ແຕ່ສໍາລັບໝາກໄມ້ແລະຫົວຮາກ ພ້ອມທັງນໍ້າດື່ມພານະກະ (pānaka) ອາດໃຫ້ໄດ້ຕາມຄວາມເໝາະສົມອື່ນໆ.

Verse 58

नाश्रूणि पातयेज्जातु न कुप्येन्नानृतं वदेत् / न पादेन स्पृशेदन्नं न चैतदवधूनयेत्

ຢ່າໃຫ້ນໍ້າຕາຕົກເດັດຂາດ, ຢ່າໂກດເຄືອງ, ແລະຢ່າເວົ້າຄໍາບໍ່ຈິງ. ຢ່າແຕະອາຫານດ້ວຍຕີນ, ແລະຢ່າສັ່ນສະເທືອນຫຼືດູຖູກມັນ.

Verse 59

क्रोधेन चैव यत् दत्तं यद् भुक्तं त्वरया पुनः / यातुधाना विलुम्पन्ति जल्पता चोपपादितम्

ສິ່ງໃດທີ່ໃຫ້ດ້ວຍຄວາມໂກດ, ສິ່ງໃດທີ່ກິນດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ, ແລະສິ່ງໃດທີ່ຖວາຍພ້ອມກັບການເວົ້າຈາແລະການແກ້ຕົວ—ຍາຕຸທານາ (yātudhāna) ຈະປົ່ນຊິງໄປ ແລະບຸນຍ໌ຈະສູນເສຍ.

Verse 60

स्विन्नगात्रो न तिष्ठेत सन्निधौ तु द्विजन्मनाम् / न चात्र श्येनकाकादीन् पक्षिणः प्रतिषेधयेत् / तद्रूपाः पितरस्तत्र समायान्ति बुभुक्षवः

ເມື່ອຮ່າງກາຍເຫື່ອອອກຊຸ່ມ ຢ່າຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ. ໃນພິທີນີ້ກໍຢ່າໄລ່ນົກເຊັ່ນ ນົກເຫຍື່ອ ແລະນົກກາ ເປັນຕົ້ນ; ເພາະບັນດາປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຈະມາທີ່ນັ້ນໃນຮູບຮ່າງເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອຮັບອາຫານ.

Verse 61

न दद्यात् तत्र हस्तेन प्रत्यक्षलवणं तथा / न चायसेन पात्रेण न चैवाश्रद्धया पुनः

ໃນການຖວາຍທານນັ້ນ ບໍ່ຄວນມອບເກືອດ້ວຍມືເປົ່າໂດຍກົງ; ບໍ່ຄວນໃຫ້ໃນພາຊະນະເຫຼັກ; ແລະບໍ່ຄວນໃຫ້ໂດຍຂາດສັດທາເດັດຂາດ.

Verse 62

काञ्चनेन तु पात्रेण राजतौदुम्बरेण वा / दत्तमक्षयतां याति खड्गेन च विशेषतः

ທານທີ່ຖວາຍໃນພາຊະນະຄໍາ ຫຼື ພາຊະນະເງິນ ຫຼື ພາຊະນະໄມ້ອຸດຸມບະຣະ ຈະໄດ້ບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມ; ແລະຍິ່ງພິເສດເມື່ອມີການຖວາຍດາບຄຽງຄູ່.

Verse 63

पात्रे तु मृण्मये यो वै श्राद्धे भोजयते पितन् / स याति नरकं घोरं भोक्ता चैव पुरोधसः

ຜູ້ໃດໃນພິທີສຣາດທະ (Śrāddha) ໃຫ້ອາຫານແກ່ປິຕຣະດ້ວຍພາຊະນະດິນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ນະຣົກອັນນ່າຢ້ານ; ແລະພຣະປຸໂຣຫິດຜູ້ຮັບປະທານກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 64

न पङ्क्त्यां विषमं दद्यान्न याचेन्न च दापयेत् / याचिता दापिता दाता नरकान् यान्ति दारुणान्

ໃນແຖວນັ່ງຂອງແຂກໃນພິທີ ບໍ່ຄວນແຈກທານຢ່າງບໍ່ເທົ່າກັນ; ບໍ່ຄວນຂໍ ແລະບໍ່ຄວນບັງຄັບໃຫ້ຜູ້ອື່ນໃຫ້. ຜູ້ຂໍ, ຜູ້ຖືກບັງຄັບໃຫ້, ແລະຜູ້ໃຫ້ຕາມການຂໍ—ລ້ວນໄປສູ່ນະຣົກອັນດຸຮ້າຍ.

Verse 65

भुञ्जीरन् वाग्यताः शिष्टा न ब्रूयुः प्राकृतान् गुणान् / तावद्धि पितरो ऽश्नन्ति यावन्नोक्ता हविर्गुणाः

ໃຫ້ຜູ້ມີມາລະຍາດດີ ຄວບຄຸມວາຈາ ແລະຮັບປະທານຢ່າງສງົບ; ຢ່າເວົ້າເລື່ອງໂລກີທີ່ຫຍາບຄາຍ. ເພາະປິຕຣະທັງຫຼາຍຈະຮັບສ່ວນຮະວິ (havī) ຕາມເວລາທີ່ກຳລັງສະດຸດສະດອນຄຸນຄ່າອັນສັກສິດຂອງເຄື່ອງບູຊາ.

Verse 66

नाग्रासनोपविष्टस्तु भुञ्जोत प्रथमं द्विजः / बहूनां पश्यतां सो ऽज्ञः पङ्क्त्या हरति किल्बिषम्

ພຣະດວິຊະບໍ່ຄວນນັ່ງກິນຢູ່ທີ່ຂອບປະຕູ; ຄວນກິນກ່ອນຕາມລຳດັບອັນຖືກຕ້ອງ. ຖ້າໂງ່ເຂົານັ່ງກິນເປັນແຖວ (ປັງກຕິ) ໃນຂະນະທີ່ຄົນຫຼາຍເບິ່ງ ກໍນຳບາບມາສູ່ແຖວອາຫານນັ້ນ.

Verse 67

न किञ्चिद् वर्जयेच्छ्राद्धे नियुक्तस्तु द्विजोत्तमः / न मांसं प्रतिषेधेत न चान्यस्यान्नमीक्षयेत्

ໃນພິທີສຣາດດະ ດວິຊະຜູ້ສູງສຸດທີ່ຖືກແຕ່ງຕັ້ງ ບໍ່ຄວນປະຕິເສດສິ່ງໃດໆທີ່ຖວາຍຕາມພິທີ. ບໍ່ຄວນຫ້າມເນື້ອສັດເມື່ອເປັນຂອງຖວາຍທີ່ກຳນົດ, ແລະບໍ່ຄວນເບິ່ງອາຫານຂອງຄົນອື່ນ.

Verse 68

यो नाश्नाति द्विजो मांसं नियुक्तः पितृकर्मणि / स प्रेत्य पशुतां याति संभवानेकविंशतिम्

ດວິຊະຜູ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງຕາມພິທີໃນກິດພິທີບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣະກັມມະ) ຖ້າບໍ່ກິນເນື້ອທີ່ກຳນົດໃນພິທີນັ້ນ—ເມື່ອຕາຍໄປຈະຕົກໄປເກີດເປັນສັດ ຕໍ່ເນື່ອງຮອດຊາດ 21 ຄັ້ງ.

Verse 69

स्वाध्यायं श्रावयेदेषां धर्मशास्त्राणि चैव हि / इतिहासपुराणानि श्राद्धकल्पांश्च शोभनान्

ຄວນໃຫ້ມີການສະວາດະຍາຍ (ການສວດທ່ອງພຣະຄຳພີ) ໃຫ້ພວກເຂົາຟັງ—ທັງຄຳພີທຳມະສາດຕຣະດ້ວຍ—ພ້ອມອິຕິຫາສະ ແລະ ປຸຣານະ ແລະຄູ່ມືພິທີ (ກັລປະ) ອັນງາມວ່າດ້ວຍສຣາດດະ.

Verse 70

ततो ऽन्नमुत्सृजेद् भुक्ते अग्रतो विकिरन् भुवि / पृष्ट्वा तृप्ताः स्थ इत्येवं तृप्तानाचामयेत् ततः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເມື່ອກິນເສັດແລ້ວ ຄວນແຍກອາຫານອອກເປັນທານ ໂດຍໂປຍກະຈາຍລົງພື້ນດິນຂ້າງໜ້າ. ແລ້ວຖາມວ່າ «ອີ່ມໃຈແລ້ວບໍ? ຈົ່ງຢູ່ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ» ແລະຈາກນັ້ນໃຫ້ແຂກຜູ້ອີ່ມໃຈເຮັດອາຈະມະນະ (ຈິບນ້ຳຕາມພິທີ).

Verse 71

आचान्ताननुजानीयादभितो रम्यतामिति / स्वधास्त्विति च तं ब्रूयुर्ब्राह्मणास्तदनन्तरम्

ເມື່ອໄດ້ກະທຳອາຈະມະນະ (ຈິບນ້ຳເພື່ອຊຳລະ) ແລ້ວ ຜູ້ນຳພິທີຄວນອະນຸຍາດສົ່ງພວກເຂົາກັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ໂດຍກ່າວວ່າ «ຂໍໃຫ້ທ່ານທັງຫຼາຍຊື່ນບານສຸກສະບາຍທົ່ວທິດ»। ທັນທີນັ້ນ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍຈະຕອບວ່າ «ສະວະທາ ຈົ່ງເປັນໄປ!»

Verse 72

ततो भुक्तवतां तेषामन्नशेषं निवेदयेत् / यथा ब्रूयुस्तथा कुर्यादनुज्ञातस्तु वै द्विजैः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເມື່ອພຣາຫມະນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຮັບປະທານແລ້ວ ຄວນນຳອາຫານທີ່ເຫຼືອໄປນ້ອມຖວາຍດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ। ແລະເມື່ອດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ອະນຸຍາດແລ້ວ ກໍໃຫ້ປະຕິບັດຕາມທີ່ພວກເຂົາກ່າວສັ່ງທຸກປະການ।

Verse 73

पित्र्ये स्वदित इत्येव वाक्यं गोष्ठेषु सूनृतम् / संपन्नमित्यभ्युदये दैवे रोचत इत्यपि

ໃນພິທີບູຊາປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຄວນເວົ້າຄຳອ່ອນໂຍນ ແລະຈິງໃຈວ່າ «ຊິມແຊບດີແລ້ວ (svaditam)». ໃນການຊຸມນຸມກໍຄວນເວົ້າຄຳຫວານ ແລະສັດຈິງ. ເມື່ອເກີດຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະອະພິຍຸດທະຍະ ຄວນກ່າວວ່າ «ສຳເລັດສົມບູນ (saṃpannam)»; ແລະໃນພິທີແດ່ທວະກໍກ່າວວ່າ «ເປັນທີ່ພໍໃຈ/ຮັບຮອງ (rocat[e])».

Verse 74

विसृज्य ब्राह्मणांस्तान् वै दैवपूर्वं तु वाग्यतः / दक्षिणां दिशमाकाङ् क्षन्याचेतेमान् वरान् पितॄन्

ເມື່ອໄດ້ສົ່ງພຣາຫມະນເຫຼົ່ານັ້ນກັບໄປຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ແລະໃຫ້ວາຈານ້ອມນຳແດ່ເທວະກ່ອນ ຈຶ່ງຫັນຄວາມປາຖະໜາໄປທາງທິດໃຕ້ ແລະອ້ອນວອນຕໍ່ພິຕຣະຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານີ້।

Verse 75

दातारो नो ऽभिवर्धन्तां वेदाः संततिरेव च / श्रद्धा च नो मा व्यगमद् बहुदेयं च नोस्त्त्विति

ຂໍໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ທານຂອງພວກເຮົາເຈີຣິນງອກງາມ; ຂໍໃຫ້ພຣະເວດາ ແລະສາຍສະກຸນຂອງພວກເຮົາດຳລົງຢູ່. ຂໍໃຫ້ສັດທາຂອງພວກເຮົາຢ່າໄດ້ຫ່າງຫາຍ ແລະຂໍໃຫ້ພວກເຮົາມີສິ່ງທີ່ຈະໃຫ້ທານຢ່າງອຸດົມສົມບູນເສມອ—ຈົ່ງເປັນໄປເຊັ່ນນັ້ນ।

Verse 76

पिण्डांस्तु गो ऽजविप्रेभ्यो दद्यादग्नौ जले ऽपि वा / मध्यमं तु ततः पिण्डमद्यात् पत्नी सुतार्थिनी

ພຶງຖວາຍປິນດາ (ກ້ອນເຂົ້າ) ແກ່ງົວ ແກ່ແບ້ ແລະແກ່ພຣາຫມັນ; ຫາກບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ຈະຝາກໄວ້ໃນໄຟ ຫຼືໃນນ້ຳກໍໄດ້. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພັນລະຍາຜູ້ປາຖະນາບຸດ ພຶງກິນປິນດາກາງ.

Verse 77

प्रक्षाल्य हस्तावाचम्य ज्ञातीन् शेषेण तोषयेत् / ज्ञातिष्वपि चतुष्टेषु स्वान् भृत्यान् भोजयोत् ततः / पश्चात् स्वयं च पत्नीभिः शेषमन्नं समाचरेत्

ເມື່ອລ້າງມື ແລະເຮັດອາຈະມະນະ (ācamana) ແລ້ວ ພຶງໃຫ້ຍາດພີ່ນ້ອງພໍໃຈດ້ວຍອາຫານທີ່ເຫຼືອ. ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຮັບໃຊ້ຍາດທັງສີ່ພວກຄົບຖ້ວນແລ້ວ ກໍພຶງໃຫ້ອາຫານແກ່ຜູ້ພຶງພາ ແລະຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຕົນ. ທ້າຍສຸດ ພຶງຮັບປະທານອາຫານທີ່ເຫຼືອຕາມລຳດັບ ຮ່ວມກັບພັນລະຍາທັງຫຼາຍ.

Verse 78

नोद्वासयेत् तदुच्छिष्टं यावन्नास्तङ्गतो रविः / ब्रह्मचारी भवेतां तु दम्पती रजनीं तु ताम्

ບໍ່ພຶງຖິ້ມສິ່ງທີ່ເຫຼືອນັ້ນ ຕາບໃດທີ່ຕາເວັນຍັງບໍ່ຕົກ. ແລະໃນຄືນນັ້ນ ສາມີພັນລະຍາທັງສອງ ພຶງດຳລົງຢູ່ໃນພຣະຫມະຈັນ (brahmacarya).

Verse 79

दत्त्वा श्राद्धं तथा भुक्त्वा सेवते यस्तु मैथुनम् / महारौरवमासाद्य कीटयोनिं व्रजेत् पुनः

ຜູ້ໃດຖວາຍສຣາດທະ (śrāddha) ແລ້ວ ແລະກິນແລ້ວ ຍັງໄປປະພຶດເມຖຸນ (ຮ່ວມເພດ) ຜູ້ນັ້ນຈະເຖິງນະລົກມະຫາເຣາຣະວະ (Mahāraurava) ແລະກັບເກີດອີກເປັນແມງຫຼືໜອນ.

Verse 80

शुचिरक्रोधनः शान्तः सत्यवादी समाहितः / स्वाध्यायं च तथाध्वानं कर्ता भोक्ता च वर्जयेत्

ພຶງເປັນຜູ້ບໍລິສຸດ ບໍ່ໂກດ ສະງົບ ເວົ້າຄວາມຈິງ ແລະຮວບຮວມໃຈໃຫ້ໝັ້ນ. ພຶງຮັກສາສະວາດຫຍາຍ (svādhyāya) ແລະທະຍານ (dhyāna); ແລະພຶງລະທິ້ມຄວາມຄິດວ່າ “ຂ້ອຍແມ່ນຜູ້ກະທຳ” ແລະ “ຂ້ອຍແມ່ນຜູ້ເສບສຸກ”.

Verse 81

श्राद्धं भुक्त्वा परश्राद्धं भुञ्जते ये द्विजातयः / महापातिकिभिस्तुल्या यान्ति ते नरकान् बहून्

ດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ກິນສຣາດທະໜຶ່ງແລ້ວ ຍັງໄປກິນສຣາດທະຂອງຄົນອື່ນອີກ ຖືກນັບເທົ່າກັບຜູ້ມີບາບໃຫຍ່ (ມະຫາປາຕະກິນ) ແລະຈະໄປສູ່ນະຣົກຫຼາຍຫຼັກ।

Verse 82

एष वो विहितः सम्यक् श्राद्धकल्पः सनातनः / आमेन वर्तयेन्नित्यमुदासीनो ऽथ तत्त्ववित्

ດັ່ງນີ້ ພິທີການສຣາດທະອັນຖືກຕ້ອງ ແລະອະມະຕະ (ຖາວອນ) ໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ພວກເຈົ້າຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ। ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງຄວນປະພຶດຕາມເປັນປະຈຳ ດ້ວຍໃຈບໍ່ຍຶດຕິດ ແລະສະເໝີພາບ।

Verse 83

अनग्निरध्वगो वापि तथैव व्यसनान्वितः / आमश्राद्धं द्विजः कुर्याद् विधिज्ञः श्रद्धयान्वितः / तेनाग्नौ करणं कुर्यात् पिण्डांस्तेनैव निर्वपेत्

ແມ່ນແຕ່ດວິຊະຜູ້ບໍ່ມີໄຟພິທີ, ຫຼືກຳລັງເດີນທາງ, ຫຼືຖືກຄວາມທຸກຍາກຮຸກຮານ—ຖ້າຮູ້ວິທີ ແລະມີສັດທາ ກໍຄວນເຮັດ «ອາມ-ສຣາດທະ». ໂດຍພິທີນັ້ນ ຈຶ່ງຄວນຖວາຍຂອງບູຊາລົງໄຟ ແລະໂດຍພິທີນັ້ນເອງ ຈຶ່ງຄວນວາງກ້ອນປິນດະ (piṇḍa) ດ້ວຍ।

Verse 84

यो ऽनेन विधिना श्राद्धं कुर्यात् संयतमानसः / व्यपेतकल्पषो नित्यं योगिनां वर्तते पदम्

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ມີໃຈຖືກຝຶກຝົນ ແລະເຮັດສຣາດທະຕາມວິທີທີ່ກຳນົດນີ້ ຈະພົ້ນຈາກມົນທິນເປັນນິດ ແລະດຳລົງຢູ່ເສມອໃນສະຖານະທີ່ໂຍຄີບັນລຸ।

Verse 85

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन श्राद्धं कुर्याद् द्विजोत्तमः / आराधितो भवेदीशस्तेन सम्यक् सनातनः

ດັ່ງນັ້ນ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດຄວນເຮັດສຣາດທະດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທຸກປະການ; ໂດຍພິທີນັ້ນ ພຣະອີຊະ (Īśa) ຜູ້ຖາວອນ ຖືກບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະພຣະອົງພໍພຣະໄທຢ່າງສົມບູນ।

Verse 86

अपि मूलैर्फलैर्वापि प्रकुर्यान्निर्धनो द्विजः / तिलोदकैस्तर्पयेद् वा पितॄन् स्नात्वा समाहितः

ແມ່ນແຕ່ພຣາຫມັນຜູ້ຍາກຈົນກໍຄວນປະກອບພິທີດ້ວຍຮາກໄມ້ ຫຼື ໝາກໄມ້; ຫຼືອາບນ້ຳແລ້ວ ຕັ້ງໃຈໃຫ້ສະຫງົບ ແລ້ວທຳຕະປະນະໃຫ້ປິຕຣະດ້ວຍນ້ຳປົນເມັດງາ.

Verse 87

न जीवत्पितृको दद्याद्धोमान्तं चाभिधीयते / येषां वापि पिता दद्यात् तेषां चैके प्रचक्षते

ຜູ້ທີ່ພໍ່ຍັງມີຊີວິດ ບໍ່ຄວນໃຫ້ທານ/ປະກອບການຖວາຍແບບນັ້ນ; ແລະກ່າວວ່າຂໍ້ຫ້າມນີ້ຄອບຄຸມຈົນຈົບພິທີໂຮມ (homa) ດ້ວຍ. ແຕ່ອາຈານບາງພວກກ່າວວ່າ ຖ້າພໍ່ເອງໃຫ້ ຫຼືອະນຸຍາດ ກໍເປັນທີ່ອະນຸໂລມໃຫ້ລູກໄດ້.

Verse 88

पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः / यो यस्य म्रियते तस्मै देयं नान्यस्य तेन तु

ຄວນຖວາຍສຣາດທະ/ຂອງບູຊາໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຄວນໄດ້ຮັບແທ້ໆ—ບິດາ ປູ່ ຫຼື ປູ່ທວດ. ຜູ້ໃດຕາຍເປັນຍາດຂອງຜູ້ໃດ ກໍຄວນໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ບໍ່ຄວນໃຫ້ເນື່ອງດ້ວຍຄົນອື່ນ.

Verse 89

भोजयेद् वापि जीवन्तं यथाकामं तु भक्तितः / न जीवन्तमतिक्रम्य ददाति श्रूयते श्रुतिः

ຄວນເລີ້ຍງອາຫານໃຫ້ຜູ້ທີ່ຍັງມີຊີວິດ ດ້ວຍຄວາມພັກດີ ຕາມຄວາມປາດຖະໜາຂອງເຂົາ. ພຣະສຣຸຕິ (Śruti) ປະກາດວ່າ ບໍ່ຄວນຂ້າມຜູ້ມີຊີວິດແລ້ວໄປໃຫ້ທີ່ອື່ນ.

Verse 90

द्व्यामुष्यायणिको दद्याद् बीजिक्षेत्रिकयोः समम् / ऋक्यादर्धं समादद्यान्नियोगोत्पादितो यदि

ລູກຊາຍຜູ້ຢູ່ໃນສາຍບິດາສອງຝ່າຍ (dvyāmuṣyāyaṇika) ຄວນແບ່ງມໍລະດົກໃຫ້ເທົ່າກັນ ລະຫວ່າງຜູ້ໃຫ້ເມັດ (bījī) ແລະຜົວຕາມກົດ/ເຈົ້າແຫ່ງຄົງນາ (kṣetrika). ແຕ່ຖ້າເກີດຈາກນິໂຢກ (niyoga) ກໍຄວນຮັບແຕ່ເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງສ່ວນທີ່ພຶງໄດ້ຂອງທາຍາດຫຼັກ (ṛkya).

Verse 91

अनियुक्तः सुतो यश्च शुल्कतो जायते त्विह / प्रदद्याद् बीजिने पिण्डं क्षेत्रिणे तु ततो ऽन्यथा

ບຸດທີ່ເກີດໂດຍບໍ່ມີນິໂຢກ (niyoga) ແລະບຸດທີ່ເກີດຈາກການແຕ່ງງານດ້ວຍຄ່າສູລະກະ (śulka) ໃນນີ້ ຄວນຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ແກ່ພໍ່ຜູ້ໃຫ້ເຊື້ອ (bījī)។ ແຕ່ຖ້າເປັນບຸດກະເສດຣິຈະ (kṣetrija) ຈະເປັນອື່ນ—ຖວາຍແກ່ຜົວ ຜູ້ເປັນເຈົ້ານາ (kṣetrin)។

Verse 92

द्वौ पिण्डौ निर्वपेत् ताभ्यां क्षेत्रिणे बीजिने तथा / कीर्तयेदथ चैकस्मिन् बीजिनं क्षेत्रिणं ततः

ຄວນຖວາຍປິນດາສອງກ້ອນ—ກ້ອນໜຶ່ງແກ່ກະເສດຣິນ (kṣetrin) ຜົວຜູ້ຊອບທຳ ແລະອີກກ້ອນໜຶ່ງແກ່ບີຈິນ (bījin) ຜູ້ໃຫ້ເຊື້ອ. ແລ້ວໃນປິນດາກ້ອນດຽວ ຈົ່ງເອີ້ນທັງສອງຮ່ວມກັນ—ເອີ້ນຜູ້ໃຫ້ເຊື້ອກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງເອີ້ນຜົວ.

Verse 93

मृताहनि तु कर्तव्यमेकोदिष्टं विधानतः / अशौचे स्वे परिक्षीणे काम्यं वै कामतः पुनः

ໃນວັນທີ່ຕາຍເທົ່ານັ້ນ ຄວນເຮັດສຣາດທະແບບເອກົດດິດ (ekoddiṣṭa) ຕາມພິທີກຳນົດ. ເມື່ອໄລຍະອະເສົາຈະ (aśauca) ຂອງຕົນສິ້ນສຸດແລ້ວ ພິທີກາມຍະ (kāmya) ອັນເປັນທາງເລືອກ ຈຶ່ງອາດເຮັດອີກຕາມປາຖະໜາ.

Verse 94

पूर्वाह्ने चैव कर्तव्यं श्राद्धमभ्युदयार्थिना / देववत्सर्वमेव स्याद् यवैः कार्या तिलक्रिया

ຜູ້ປາຖະໜາຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ຄວນເຮັດສຣາດທະໃນຕອນເຊົ້າ (ກ່ອນທ່ຽງ). ທຸກຢ່າງໃນພິທີນັ້ນ ຄວນເຮັດເຫມືອນພິທີຖວາຍແກ່ເທວະ; ແລະພິທີຖວາຍງາ (tilakriyā) ຈົ່ງເຮັດດ້ວຍຂ້າວບາເລ (yava).

Verse 95

दर्भाश्च ऋजवः कार्या युग्मान् वै भोजयेद् द्विजान् / नान्दीमुखास्तु पितरः प्रीयन्तामिति वाचयेत्

ຈົ່ງຈັດດາຣະພະ (darbha) ຫຍ້າກຸສະໃຫ້ຕົງ ແລ້ວເລີ້ຍງອາຫານແກ່ດວິຈະ (dvija) ພຣາຫມັນເປັນຄູ່ໆ. ໃນຂະນະນັ້ນ ຈົ່ງກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ນານທີມຸຂະ ປິຕຣະ (Nāndīmukha Pitṛs) ບັນພະບຸລຸດຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ຈົ່ງພໍໃຈ.”

Verse 96

मातृश्राद्धं तु पूर्वं स्यात् पितॄणां स्यादनन्तरम् / ततो मातामहानां तु वृद्धौ श्राद्धत्रयं स्मृतम्

ພິທີສຣາດທະແກ່ແມ່ ຄວນເຮັດກ່ອນ; ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເຮັດແກ່ບັນພະບຸລຸດຝ່າຍພໍ່. ຕໍ່ມາ ແກ່ປູ່ຝ່າຍແມ່ດ້ວຍ—ເມື່ອຜູ້ປະກອບພິທີມີອາຍຸສູງ—ຈຶ່ງມີລຳດັບສຣາດທະສາມປະການຕາມຄຳຈື່ຈຳແຫ່ງປະເພນີ.

Verse 97

दवपूर्वं प्रदद्याद् वै न कुर्यादप्रदक्षिणम् / प्राङ्मुखो निर्वपेत् पिण्डानुपवीती समाहितः

ຄວນຖວາຍກ່ອນດ້ວຍຫຍ້າດັຣພະ (darbha) ອັນສັກສິດ, ແລະບໍ່ຄວນປະກອບພິທີໂດຍບໍ່ຮັກສາລຳດັບວຽນຂວາ (ຕາມເຂັມນາລິກາ). ໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ, ຈິດໃຈສະຫງົບ, ສວມສາຍຍັດ (yajñopavīta) ຕາມຄວາມເໝາະ, ແລ້ວວາງພິນດະ (piṇḍa) ເປັນກ້ອນເຂົ້າຕາມພິທີ.

Verse 98

पूर्वं तु मातरः पूज्या भक्त्या वै सगणेश्वराः / स्थण्डिलेषु विचित्रेषु प्रतिमासु द्विजातिषु

ກ່ອນອື່ນ ຄວນບູຊາພຣະແມ່ທັງຫຼາຍ (Mātṛs) ດ້ວຍພັກຕິ ພ້ອມກັບພຣະຄະເນສະວະຣະ (Gaṇeśvara). ພວກນັ້ນຄວນຖືກສັກກາລະໃນສະຖັນດິລະທີ່ຕົກແຕ່ງງາມ, ຜ່ານຮູບປັ້ນ, ແລະຜ່ານດວິຊາຕິ (ພຣາຫມະນະ) ຜູ້ເປັນຜູ້ປະກອບພິທີ.

Verse 99

पुष्पेर्धूपैश्च नैवेद्यैर्गन्धाद्यैर्भूषणैरपि / पूजयित्वा मातृगणं कूर्याच्छ्राद्धत्रयं बुधः

ເມື່ອບູຊາຫມູ່ແມ່ (mātṛ-gaṇa) ດ້ວຍດອກໄມ້, ທູບ, ໄນເວດຍະ (ອາຫານຖວາຍ), ນ້ຳຫອມ ແລະອື່ນໆ—ກະທັ້ງເຄື່ອງປະດັບ—ແລ້ວ ຜູ້ຮູ້ຄວນປະກອບພິທີສຣາດທະສາມປະການ.

Verse 100

अकृत्वा मातृयागं तु यः श्राद्धं परिवेषयेत् / तस्य क्रोधसमाविष्टा हिंसामिच्छन्ति मातरः

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ຈັດຖວາຍພິທີສຣາດທະ ໂດຍບໍ່ໄດ້ເຮັດມາຕຣິຍາກະ (mātṛyāga) ບູຊາແມ່ກ່ອນ, ພຣະແມ່ທັງຫຼາຍຈະຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ ແລະປາຖະໜາໃຫ້ເກີດໂທດພັຍແກ່ຜູ້ນັ້ນ.