Prathama Pada
Maṅgalācaraṇa, Naimiṣāraṇya-Sabhā, Sūta-Āhvāna, and Narada Purāṇa-Māhātmya
இந்த அத்தியாயம் குரு, கணேசன், வாசுதேவன்/நாராயணன், நர–நரோத்தமர், சரஸ்வதி ஆகியோருக்கான மங்களாசரணத்துடன் தொடங்கி, பிரம்மா–விஷ்ணு–மஹேசராக அंशமாய் வெளிப்பட்டு உலகை நடத்தும் ஆதிபுருஷனைப் போற்றுகிறது। நைமிஷாரண்யத்தில் ஷௌனக முதலிய முனிவர்கள் தவம், யாகம், ஞானம், பக்தி மூலம் விஷ்ணுவை ஆராதித்து தர்ம-அர்த்த-காம-மோக்ஷங்களை அடைய ஒருங்கிணைந்த வழியை வினவுகின்றனர்। வ்யாசரின் சீடனும் அதிகாரப்பூர்வ புராணவாசகருமான சூத ரோமஹர்ஷணர் சித்தாஶ்ரமத்தில் இருப்பதை அறிந்து அங்கு சென்று, நாராயணன் தொடர்புடைய அக்னிஷ்டோம யாகப் பிரசங்கத்தையும் அவப்ருத முடிவுக்கான எதிர்பார்ப்பையும் காண்கிறார்கள்। ‘அதிதி-ஸத்காரமாகிய ஞானம்’ வேண்டி, விஷ்ணுவை மகிழ்விக்கும் முறை, முறையான பூஜை, வர்ணாஶ்ரம ஒழுக்கம், அதிதி தர்மம், பலன் தரும் கர்மம், விடுதலை அளிக்கும் பக்தியின் இயல்பு ஆகியவற்றை கேட்கிறார்கள்। சூதர், சனகாதி முனிவர்கள் நாரதருக்கு பாடிய தத்துவத்தைத் தான் உரைப்பேன் எனச் சொல்லி, நாரதபுராணம் வேதத்தோடு ஒத்தது, பாபநாசக சக்தி உடையது, அத்தியாயங்களை கேட்க/படிக்க படிப்படியான பலன் உண்டு, மேலும் உரை-கேள்வியின் நெறிமுறையும் தகுதியும் உள்ளன என விளக்குகிறார்। இறுதியில் நாராயண ஸ்மரணம் மற்றும் ஒருமுகக் கேள்வி பக்தியை எழுப்பி எல்லாப் புருஷார்த்தங்களையும் நிறைவேற்றும்—இதுவே மோக்ஷதர்மத்தின் சாரம் என முடிகிறது।
Nārada’s Hymn to Viṣṇu (Nāradasya Viṣṇu-stavaḥ)
ரிஷிகளின் கேள்விகளுக்கு பதிலாக சூதர் சனகாதி குமாரர்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார்—அவர்கள் பிரம்மாவின் மனப்புத்ரர்கள், பிரம்மச்சாரிகள், மோக்ஷநோக்கினர்; மேருவிலிருந்து பிரம்மசபைக்குச் செல்கின்றனர். வழியில் விஷ்ணுவின் புனித நதியான கங்கையைப் பார்த்து சீதா-நீரில் ஸ்நானம் செய்ய விரும்புகின்றனர். அப்போது நாரதர் வந்து மூத்த சகோதரர்களை வணங்கி நாராயணன், அச்யுதன், அனந்தன், வாசுதேவன், ஜனார்தனன் முதலிய நாமங்களை ஜபித்து விரிவான விஷ்ணு ஸ்தோத்திரத்தைப் பாடுகிறார். ஸ்தோத்திரத்தில் விஷ்ணு சகுண-நிர்குணன், ஞானமும் ஞாதாவும், யோகமும் யோகத்தால் அடையப்படுபவனும், விஸ்வரூபனாக இருந்தும் அசங்கன் என விளக்கப்படுகிறது; கூர்ம, வராஹ, நரசிம்ஹ, வாமன, பரசுராம, ராம, கிருஷ்ண, கல்கி ஆகிய அவதாரங்கள் கீர்த்திக்கப்படுகின்றன; நாமஸ்மரணத்தின் பாவநாசி-மோக்ஷதாயக மகிமை மீண்டும் மீண்டும் போற்றப்படுகிறது. ஸ்நானம் செய்து ஸந்த்யா-தர்ப்பணங்களை நிறைவேற்றிய பின் முனிவர்கள் ஹரிகதையில் ஈடுபடுகின்றனர்; பின்னர் நாரதர் பகவானின் லக்ஷணங்கள், பலனளிக்கும் கர்மம், உண்மை ஞானம், தபஸ், விஷ்ணுவுக்கு பிரியமான அதிதி-பூஜை முறைகள் குறித்து கேட்கிறார். இறுதியில் பலஸ்ருதி: காலைபொழுது பாராயணம் புனிதத்தையும் விஷ்ணுலோகப் பிராப்தியையும் தரும்.
Sṛṣṭi-varṇana, Bhārata-khaṇḍa-mahātmya, and Jagad-bhūgola (Creation, Glory of Bhārata, and World Geography)
நாரதர் சனகரிடம் கேட்கிறார்—ஆதி, அனைத்திலும் நிறைந்த பரமன் பிரம்மாவையும் தேவர்களையும் எவ்வாறு உண்டாக்கினார்? சனகர் விஷ்ணு-மையமான அத்வைதக் கோட்பாட்டை உரைக்கிறார்—நாராயணன் எங்கும் வியாபித்தவன்; படைப்பு-பாதுகாப்பு-அழிவு ஆகியவற்றிற்காக பிரஜாபதி/பிரம்மா, ருத்ரன், விஷ்ணு எனத் திரிமூர்த்தி வெளிப்படுகிறது. மாயை/சக்தி வித்யையும் அவித்யையும்—வேறுபாடு எனக் கொண்டால் பந்தம், வேறுபாடற்றதாக அறிந்தால் விடுதலை. பின்னர் சாங்க்யம் போன்ற சிருஷ்டி வரிசை (பிரக்ருதி–புருஷ–கால; மகத், புத்தி, அகங்காரம்; தன்மாத்திரைகள், மகாபூதங்கள்) மற்றும் பிரம்மாவின் அடுத்தடுத்த படைப்புகள் கூறப்படுகின்றன. ஏழு மேலுலோகங்கள், பாதாளங்கள், மேரு, லோகாலோக, ஏழு தீவுகள்-சமுத்திரங்கள், மேலும் பாரதவர்ஷம் கர்மபூமி என வரையறுக்கப்படுகிறது. முடிவில் பக்தி, நிஷ்காம கர்மம் உயர்த்தப்படுகிறது—எல்லா செயல்களையும் ஹரி/வாசுதேவனுக்கு அர்ப்பணித்தல், பக்தர்களை மதித்தல், நாராயணன்-சிவன் அபேதம் காணுதல், வாசுதேவனைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை என்ற உறுதி।
Bhakti-Śraddhā-Ācāra-Māhātmya and the Commencement of the Mārkaṇḍeya Narrative
சனகர் நாரதருக்கு உபதேசிக்கிறார்—ஸ்ரத்தையே எல்லா தர்மங்களின் வேர்; பக்தியே எல்லா சித்திகளின் உயிர். பக்தியின்றி தானம், தவம், அஸ்வமேதம் போன்ற யாகங்களும் பயனற்றவை; ஆனால் ஸ்ரத்தையுடன் செய்த சிறு செயலும் நிலையான புண்ணியமும் புகழும் தரும். அவர் பக்தியை வர்ணாஸ்ரம-ஆசாரத்துடன் இணைத்து, விதிக்கப்பட்ட ஆசாரத்தை கைவிட்டவன் ‘பதிதன்’; ஆசாரத்தை விட்டவரை வேதாந்தப் படிப்பு, தீர்த்தயாத்திரை, யாகம் எதுவும் காக்காது என்கிறார். பக்தி சத்சங்கத்தால் பிறக்கும்; சத்சங்கம் முன்புண்ணியத்தால் கிடைக்கும்; நல்லோர் நல்வாக்குப் போதனையால் உள்ளிருள் நீக்குவர். பகவான் பக்தர்களின் இலக்கணமும் கதியும் என்ன என நாரதர் கேட்க, சனகர் மார்கண்டேயரின் ரகசிய உபதேசத்தைத் தொடங்குகிறார். பின்னர் பிரளயத்தில் விஷ்ணு பரம ஒளியாகவும், க்ஷீரசாகரத்தில் தேவர்கள் ஸ்துதி செய்வதும், விஷ்ணுவின் அருளாச்சுவாசமும் கூறப்படுகிறது. ம்ருகண்டு முனிவரின் தவமும் ஸ்தோத்திரமும் விஷ்ணுவை மகிழ்வித்து—அவர் முனிவரின் புதல்வனாக அவதரிப்பேன் என வரம் அளிக்கிறார்; இவ்வாறு கதையால் பக்தியின் ரட்சக சக்தி நிறுவப்படுகிறது।
Mārkaṇḍeya-varṇanam (The Description of Mārkaṇḍeya)
நாரதர் கேட்கிறார்—பகவான் ம்ருகண்டு முனிவரின் மகனாக எவ்வாறு பிறந்தார்? பிரளயத்தில் மார்கண்டேயர் விஷ்ணுவின் மாயையை எவ்வாறு கண்டார்? சனகர் கூறுகிறார்—ம்ருகண்டு கிருஹஸ்த ஆசிரமம் ஏற்று, ஹரியின் தேஜஸிலிருந்து மகன் பிறந்தான்; அவனுக்கு உபநயனம் நடந்தது. தந்தை சந்த்யா வழிபாடு, வேதப் பயில், தமம், தீங்கு தரும் பேச்சைத் தவிர்தல், வைஷ்ணவ சத்புருஷர் சங்கம் ஆகியவற்றை கற்பித்தார். மார்கண்டேயர் அச்யுதனை நோக்கி தவம் செய்து புராண-சங்கிரகத்துடன் தொடர்பான ஆற்றலைப் பெற்றார்; பிரளயத்தில் நீர்மேல் இலைபோல் இருந்து யோகநித்திரையில் துயிலும் ஹரியைத் தரிசித்தார். பின்னர் நிமேஷம் முதல் கல்பம், மன்வந்தரம், பிரம்மாவின் நாள்-இரவு, பரார்த்தம் வரை கால அளவுகள் விளக்கப்படுகின்றன. படைப்பு மீண்டும் தொடங்கியபோது அவர் ஜனார்தனனைப் புகழ்கிறார்; பகவான் பகவத-லக்ஷணங்களைச் சொல்கிறார்—அஹிம்சை, அசூயையின்மை, தானம், ஏகாதசி, துளசி மரியாதை, பெற்றோர்/பசு/பிராமண சேவை, தீர்த்தயாத்திரை, சிவ-விஷ்ணு சமபாவம். சாலகிராமத்தில் தியானமும் தர்மமும் கொண்டு அவர் நிர்வாணம் அடைகிறார்.
The Greatness of the Gaṅgā (Gaṅgāmāhātmya)
சூதர் கூறுகிறார்—பக்தியால் மகிழ்ந்த நாரதர், சாஸ்த்ரார்த்தம் அறிந்த சனகரிடம் ‘எந்த க்ஷேத்திரம், எந்த தீர்த்தம் சிறந்தது?’ என்று கேட்கிறார். சனகர் ‘ரகசிய’ பிரம்மோபதேசத்துடன் தீர்த்தப் புகழாக, பிரயாகத்தில் கங்கை–யமுனை சங்கமமே எல்லா க்ஷேத்திர–தீர்த்தங்களிலும் உத்தமம்; தேவர்கள், ரிஷிகள், மனுக்கள் அங்கு வருவார்கள் என அறிவிக்கிறார். கங்கையின் புனிதம் (விஷ்ணுவின் பாதத்திலிருந்து தோற்றம்) விளக்கப்படுகிறது—பெயர் நினைவு, உச்சரிப்பு, தரிசனம், ஸ்பரிசம், ஸ்நானம், ஒரே துளியாலும் பாபநாசம் மற்றும் உயர்ந்த நிலை கிடைக்கும். பின்னர் காசி/வாரணாசி (அவிமுக்த) மகிமை, மரணவேளையில் நினைவு செய்தால் சிவபதம் பெறுதல் கூறப்பட்டாலும், சங்கமம் அதைவிட உயர்ந்தது என வலியுறுத்தப்படுகிறது. ஹரி–சங்கரர் (மற்றும் பிரம்மா) அபேதம் என்ற தத்துவம் போதித்து, பிரிவினை எண்ணத்தைத் தடுக்கிறது. இறுதியில் புராண பாராயணம் மற்றும் புராணவாசகரை மதிப்பது கங்கை/பிரயாக புண்யத்துக்கு சமம் என்றும், கங்கை–காயத்ரி–துளசி அரிய ரட்சக ஆதாரங்கள் என்றும் முடிகிறது।
Gaṅgā-māhātmya: Bāhu’s Envy, Defeat, Forest Exile, and Aurva’s Dharmic Consolation
நாரதர் சனகரிடம் சகர வம்சமும், அசுரப் பண்பிலிருந்து விடுபட்ட ஒருவரும் குறித்து வினவுகிறார். சனகர் முதலில் கங்கையின் பரமப் பாவனத் தன்மையை அறிவிக்கிறார்—அவளின் ஸ்பரிசத்தால் சகர குலம் தூய்மையடைந்து விஷ்ணு தாமத்தை அடைகிறது. பின்னர் விகு வம்சத்து அரசன் பாஹுவின் கதை: தர்மநெறியுடன் ஆட்சி செய்து ஏழு அஸ்வமேத யாகங்களை நடத்தி வர்ண தர்மங்களை நிறுவுகிறான்; ஆனால் செழிப்பால் அகங்காரம், பொறாமை வளர்கிறது. பொறாமை, கடுஞ்சொல், ஆசை, வஞ்சகம் ஆகியவை விவேகத்தையும் செல்வத்தையும் அழித்து, சொந்தத்தாரையும் பகைவராக்கும் என நெறி உரை வருகிறது. விஷ்ணு அருள் விலகியதும் ஹைஹயர், தாலஜங்கர் பாஹுவை தோற்கடிக்க, அவன் கர்ப்பிணி மனைவிகளுடன் வனத்துக்குச் சென்று, ஔர்வ முனிவரின் ஆசிரமத்தருகே அவமானத்துடன் இறக்கிறான். துயருற்ற கர்ப்பிணி ராணி பாஹுப்ரியா சிதையில் ஏற முயன்றபோது, ஔர்வ முனிவர் தர்மத்தை நினைவூட்டி, கருவில் உள்ள வருங்கால சக்கரவர்த்தி காரணமாகத் தடுத்து, கர்மத்தால் மரணம் தவிர்க்க முடியாதது என போதித்து முறையான இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்யச் சொல்கிறார். தகனம் முடிந்ததும் பாஹு தெய்வ ரதத்தில் விண்ணுலகம் செல்கிறான்; ராணி ஔர்வரைச் சேவிக்கிறாள்; கருணையும் உலகநலமும் கொண்ட வாக்கே விஷ்ணுவைப் போன்றது எனப் புகழ்ந்து அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது।
गङ्गामाहात्म्य — The Greatness of the Gaṅgā
சனகர் நாரதரிடம் கூறுகிறார்—பாகு அரசனின் இரு மனைவியரும் ஔர்வ முனிவருக்கு சேவை செய்கின்றனர். மூத்த அரசி விஷம் கொடுக்க முயன்றாலும், சாதுசேவையின் பலனால் இளைய அரசி காக்கப்பட்டு, ஜீரணமான ‘கர’ விஷத்தால் ‘சகரன்’ எனும் மகனைப் பெறுகிறாள். ஔர்வர் சகரனுக்கு ஸம்ஸ்காரங்கள் செய்து, ராஜதர்மமும் மந்திரபலமுள்ள ஆயுதவித்யையும் கற்பிக்கிறார். சகரன் தன் வம்சத்தை அறிந்து, அபகரித்தவர்களை வெல்ல உறுதி செய்து வசிஷ்டரை அணைகிறான்; வசிஷ்டர் பகைவர்களை அடக்கி, கர்மநியதி மற்றும் ஆத்மாவின் அவ்யாத்யத்துவத்தை உபதேசித்து அவன் கோபத்தைத் தணிக்கிறார். அபிஷேகமடைந்த சகரன் அஸ்வமேதம் செய்கிறான்; இந்திரன் குதிரையைத் திருடி பாதாளத்தில் கபில முனிவரருகே மறைக்கிறான். சகரனின் புதல்வர்கள் பூமியைத் தோண்டி கபிலரை அணைந்து, அவரது தீவிழியால் சாம்பலாகிறார்கள். அம்ஷுமான் பணிவும் ஸ்துதியும் செய்து வரம் பெறுகிறான்—பின்னர் பகீரதன் கங்கையை இறக்குவான்; கங்கை நீர் பித்ருக்களைத் தூய்மைப்படுத்தி முக்தி அளிக்கும். இறுதியில் பகீரதன் வரை வம்சவரிசையும், கங்கையின் சாபநிவாரண சக்தியும் (சௌதாச) கூறப்படுகிறது।
The Greatness of the Gaṅgā (Gaṅgā-māhātmya): Saudāsa/Kalmāṣapāda’s Curse and Release
நாரதர் சனகரிடம், மன்னன் சௌதாசன் வசிஷ்டரால் சபிக்கப்பட்டு பின்னர் கங்கை துளிகளால் எவ்வாறு புனிதமடைந்தான் என்று கேட்டார். சனகர் கூறினார்: ரேவா நதிக்கரையில் வேட்டையாடும் போது, மன்னன் ஒரு பெண் புலியை (அரக்கி) கொன்றான்; அவளது துணைவன் பழிவாங்க திட்டமிட்டான். அஸ்வமேத யாகத்திற்குப் பிறகு, அரக்கன் வசிஷ்டர் வேடமணிந்து மன்னனை மாமிசம் படைக்கத் தூண்டினான். உண்மையான வசிஷ்டர் கோபமடைந்து மன்னனை பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அரக்கனாகுமாறு சபித்தார், கங்கை நீரால் விமோசனம் கிடைக்கும் என்றும் கூறினார். சாப நீர் கால்களில் பட்டதால் மன்னன் 'கல்மாஷபாதன்' ஆனான். அரக்க வடிவில் பல பாவங்களைச் செய்தாலும், இறுதியில் ஒரு அந்தணர் கங்கை நீர் மற்றும் துளசியைத் தெளித்ததால் அவனும் ஒரு பிசாசும் விமோசனம் பெற்றனர். மன்னன் வாரணாசி சென்று, கங்கையில் நீராடி, சதாசிவனைத் தரிசித்து மோட்சம் அடைந்தான்.
The Origin of the Gaṅgā and the Gods’ Defeat Caused by Bali
நாரதர் சனகரிடம் கங்கையின் தோற்றத்தை வினவுகிறார்—விஷ்ணுவின் பாதநுனியிலிருந்து வெளிப்பட்டதும், சொல்லுபவரும் கேட்பவரும் பெறும் பாவங்களை அழிப்பதும் ஆன புனித கங்கை. சனகர் தேவர்–அசுர வம்ச வரலாற்றைச் சொல்கிறார்: கश्यபரின் மனைவிகள் அதிதி, திதி மூலம் தேவர்கள் மற்றும் தைத்யர்கள் பிறந்தனர்; பகை ஹிரண்யகசிபுவின் வம்சத்தில் பிரஹ்லாதன், விரோசனன், மகாபலி வரை வளர்ந்தது. பலி பேர்சேனையுடன் இந்திரபுரியைத் தாக்க, சங்கநாதம், ஆயுதங்களின் முழக்கம், உலகமே நடுங்கும் அளவிலான பயங்கரப் போர் நிகழ்கிறது. எட்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின் தேவர்கள் தோற்று ஓடி, பூமியில் மறைவேடத்தில் அலைகிறார்கள். பலி செழித்து விஷ்ணுப்ரீதிக்காக அச்வமேத யாகங்களைச் செய்கிறான்; ஆனால் மகன்கள் அரசாட்சியை இழந்ததால் அதிதி துயருறுகிறாள். அவள் இமயத்திற்கு சென்று ஹரியை சச்சிதானந்த ரூபமாகத் தியானித்து கடுந்தவம் செய்கிறாள். தைத்ய மாயாவிகள் உடல் அளவு, தாய்க்கடமை என வாதித்து அவளைத் தடுக்க முயல்கிறார்கள்; தோல்வியுற்று தாக்கினால் அவர்கள் எரிந்து சாம்பலாகிறார்கள். தேவர்கள்மேல் கருணையால் விஷ்ணுவின் சுதர்சனச் சக்கரம் நூறு ஆண்டுகள் அதிதியைப் பாதுகாக்கிறது.
Vāmana’s Advent, Aditi’s Hymn, Bali’s Gift, and the Mahatmya of Bhū-dāna
நாரதர் கேட்கிறார்—காட்டுத்தீ (தாவானலம்) அதிதியை எவ்வாறு தீண்டவில்லை? சனகர் கூறுகிறார்: ஹரி-பக்தி மனிதனையும் அவன் வாழும் இடத்தையும் புனிதமாக்குகிறது; அங்கே பேரிடர், நோய், திருடர், தீய சக்திகள் நிலைபெற முடியாது. விஷ்ணு அதிதிக்கு தரிசனம் தந்து வரங்கள் அளிக்கிறார்; அதிதி அவரின் நிர்குண-சகுண பரமத்துவம், விஸ்வரூபம், வேதமயத் தன்மை, சிவ-ஏக்யம் ஆகியவற்றை விளக்கும் விரிவான ஸ்தோத்திரம் பாடுகிறாள். பகவான் அவளின் மகனாக அவதரிப்பேன் என வாக்குறுதி அளித்து, ‘அவரை தாங்கும்’ பக்தர்களின் உள்ளார்ந்த அடையாளங்களைச் சொல்கிறார்—அஹிம்சை, சத்தியம், நிஷ்டை/பதிவிரதம், குரு-சேவை, தீர்த்த ஆசை, துளசி வழிபாடு, நாம-சங்கீர்த்தனம், கோ-பாதுகாப்பு. அதிதிக்கு வாமனன் பிறக்கிறான்; கஷ்யபர் ஸ்துதி செய்கிறார். பலியின் சோமயாகத்தில் சுக்ரர் தானம் செய்ய வேண்டாம் என எச்சரிக்கிறார்; ஆனால் பலி விஷ்ணுவுக்கு தானம் செய்வதே தர்மம் என உறுதியாக நிற்கிறான். வாமனன் மூன்று அடிகள் நிலம் கேட்டு, வைராக்யம் மற்றும் அந்தர்யாமி தத்துவம் போதித்து, பூதான மஹாத்மியத்தை—பத்ரமதி-சுகோஷ உபாக்யானம், பலன் படிநிலைகள்—விரிவாக உரைக்கிறான். பின்னர் விஷ்ணு விராடாக விரிந்து உலகங்களை அளந்து, பிரம்மாண்டத்தைத் துளைத்து; அவரது பாதோதகத்திலிருந்து கங்கை தோன்றுகிறது. பலி கட்டப்பட்டாலும் ரசாதலத்தைப் பெற்று, விஷ்ணு வாசல்காவலனாகிறார். இறுதியில் கங்கையின் மகிமையும் இந்தக் கதையைக் கேட்பதன் புண்ணியமும் புகழப்படுகிறது।
Dharma-ākhyāna (Discourse on Dharma): Worthy Charity, Fruitless Gifts, and the Merit of Building Ponds
கங்கையின் பாபநாசக மகிமையை கேட்ட நாரதர், தானத்திற்கு உரிய பாத்திரனின் இலக்கணங்களை சனகரிடம் கேட்கிறார். சனகர், அழியாத பலன் வேண்டி தானம் தகுதியான பிராமணர்களுக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், பிரதிக்ரஹம் (தானம் ஏற்றல்) குறித்த கட்டுப்பாடுகளையும் கூறுகிறார். பின்னர் வஞ்சகம், பொறாமை, பாலியல் தவறு, தீங்கு விளைவிக்கும்/அதர்ம வாழ்வு, அசுத்த யாஜகம், புனிதச் செயல்களின் வாணிபம் முதலிய குற்றங்களுள்ளவர்களுக்கு அளிக்கும் தானம் ‘நிஷ்பலம்’ என நீண்ட பட்டியல் வருகிறது. நோக்கத்தின் படி தானத்தின் தரம்—நம்பிக்கையுடன் விஷ்ணு-பூஜையாக அளிப்பது உத்தமம்; ஆசையால், அல்லது கோபம்/அவமதிப்புடன், அல்லது அயோக்யருக்கு அளிப்பது மத்திய/அதமம். செல்வம் பரோபகாரத்திற்கே சிறந்தது; பிறருக்காக வாழ்வதே உண்மையான வாழ்வு. பின்னர் தர்மராஜன் பகீரதனைப் புகழ்ந்து தர்ம-அதர்ம உபதேசம் கூறி, பிராமணப் போஷணம் மற்றும் குளம்/நீர்த்தேக்கம் அமைப்பதின் மகாபுண்யத்தை விளக்குகிறார். தோண்டுதல், சேறு அகற்றுதல், அணை அமைத்தல், மரநடுதல், பிறரை ஊக்குவித்தல் போன்ற பொதுநல நீர்ப்பணிகள் பாவங்களை அழித்து ஸ்வர்கபலன் தரும் எனப் பலश्रுதி கூறி அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
Dharmānukathana (Narration of Dharma)
இந்த अध्यாயத்தில் தர்மராஜன் அரசனுக்கு உபதேசமாக, பலன் படிப்படியாக உயர்த்தும் தர்மச் செயல்களை விளக்குகிறார். சிவன் அல்லது ஹரிக்கான கோவில் கட்டுதல், மண்ணால் செய்த சிறு ஆலயம்கூட, பல கல்பங்கள் விஷ்ணுலோக வாசத்தை அளித்து, பின்னர் பிரஹ்மபுரம், ஸ்வர்கம் முதலிய உயர்வுகளுக்குப் பின், இறுதியில் யோகஜன்மம் வழியாக மோக்ஷத்தைத் தரும். எரிக்கட்டை, செங்கல், கல், ஸ்படிகம், செம்பு, தங்கம் போன்ற பொருட்களின்படி, மேலும் சுத்தம் செய்தல், சுண்ணாம்பு பூசல், நீர் தெளித்தல், அலங்காரம், பாதுகாப்பு-பராமரிப்பு போன்ற சேவைகளால் புண்ணியம் பலமடங்கு ஆகும். குளம், நீர்த்தேக்கம், கிணறு, தொட்டி, கால்வாய், கிராமம், ஆசிரமம், தோப்பு போன்ற பொதுநலப் பணிகள் பயனின்படி தரவரிசை பெறுகின்றன; தம் திறனுக்கேற்ப தானம் செய்தால் ஏழை-பணக்காரர் இருவருக்கும் சம பலன் என நீதியும் கூறப்படுகிறது. துளசி நடுதல்-நீர்ப்பாய்ச்சி, இலை தானம், சாலகிராமத்திற்கு அர்ப்பணம், ஊர்த்வபுண்ட்ரம் தரித்தல் ஆகியவை மகாபாப நாசமும் நாராயணதாமத்தில் நீண்ட வாசமும் தரும். பால், நெய், பஞ்சாமிர்தம், தேங்காய் நீர், கரும்புச் சாறு, வடிகட்டிய நீர், மணமுள்ள நீர் ஆகியவற்றால் அபிஷேகம்; ஏகாதசி, த்வாதசி, பௌர்ணமி, கிரகணம், சங்கிராந்தி, நக்ஷத்திர-யோகங்களில் விசேஷ பலன். தானதர்மத்தில் அன்னம்-நீர் சிறந்தது; பசு மற்றும் வித்யை மோக்ஷதாயினி; ரத்தின-வாகன தானங்களுக்கு தனித்தனி லோகப் பலன். இசை, நடனம், மணி, சங்கு, தீபம் போன்ற ஆலயக் கலைச் சேவை மோக்ஷ நோக்கிய சேவையாக கூறப்படுகிறது. முடிவில் தர்மம், கர்மம், சாதனம், பலன் அனைத்தும் விஷ்ணுவே என விஷ்ணுமயத் தத்துவம் நிறுவப்படுகிறது.
Dharmopadeśa-Śānti: Rules of Impurity, Expiations, and Ancestor Rites
தர்மராஜன் அரசனுக்கு ஸ்ருதி–ஸ்மிருதி ஆதாரமான சௌசம் மற்றும் நிஷ்க்ருதி/ப்ராயச்சித்த விதிகளை உபதேசிக்கிறார். உணவின்போது சாண்டாள/பதிதர் தொடுதல், உச்சிஷ்ட தோஷம், மலமூத்திரம், வாந்தி முதலியவற்றால் தீட்டு ஏற்பட்டால் திரி-சந்த்யா ஸ்நானம், பஞ்சகவ்யம், உபவாசம், நெய்-ஆஹுதி, விரிவான காயத்ரி ஜபம் போன்ற படிப்படியான பரிகாரங்கள் கூறப்படுகின்றன. அந்த்யஜ தொடுதல், மாதவிடாய், பிரசவ சூதகம் ஆகியவற்றில்—பிரம்மகூர்ச்சம் போன்ற கர்மங்களுக்குப் பிறகும்—ஸ்நானம் அவசியம் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. மைதுன தர்மத்தில் ருது/அருது வேறுபாடு, தவறான சேர்க்கை தோஷங்கள், சில மகாபாதகங்களில் அக்னி-ப்ரவேசமே ஒரே ப்ராயச்சித்தம் எனச் சொல்லப்படுகிறது. தற்கொலை அல்லது விபத்து மரணம் பெற்றோர் நிரந்தர புறக்கணிக்கப்படார்; சாந்த்ராயணம்/க்ருச்சிரம் மூலம் சுத்தி பெறலாம். கோ-ஹிம்சை நெறி, ஆயுத வேறுபாட்டின்படி தவத்தின் அளவுகள், முண்டனம்-சிகா விதிகள், அரச நீதியும் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் இஷ்ட–பூர்த்த புண்யங்கள், பஞ்சகவ்ய தயாரிப்பு, சூதகம்/கருக்கலைப்பு தீட்டு காலம், திருமணத்தில் கோத்திர மாற்றம், ஸ்ராத்த-தர்ப்பண விதிகள் மற்றும் வகைகள் விளக்கப்படுகின்றன.
Pāpa-bheda, Naraka-yātanā, Mahāpātaka-vicāra, Atonement Limits, Daśa-vidhā Bhakti, and Gaṅgā as Final Remedy
சனகன் கூறும் உரையாடலில் தர்மராஜன் யமன், பகீரதனுக்கு பாவங்களின் வகைகள், நரகங்களின் பெயர்கள், கொடிய யாதனைகள் (அக்னி, வெட்டுதல், உறைபனி தண்டனை, மலம்சார்ந்த தண்டங்கள், இரும்புக் கருவிகள்) ஆகியவற்றை விளக்குகிறார். பின்னர் நான்கு மகாபாதகங்கள்—பிரம்மஹத்தி, சுராபானம், ஸ்தேயம் (சிறப்பாக பொன் திருட்டு), குருதல்பகமனம்—மேலும் பாவிகளின் சங்கம் ஐந்தாவது எனவும், அதற்கு இணையான பாவங்களின் பாரமும் கூறப்படுகிறது. பிராயச்சித்தம் உண்டான குற்றங்கள்–அப்ராயச்சித்தம் எனப் பிரிவு, மேலும் பொறாமை, திருட்டு, விபச்சாரம், பொய் சாட்சி, தானத் தடுப்பு, மிகை வரி, கோவில் மாசுபடுத்தல் முதலியவற்றுக்கு நரகவாசமும் தாழ்ந்த பிறவிகளின் தொடரும் விவரிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் விஷ்ணு சன்னிதியில் செய்யும் பிராயச்சித்தத்தின் பயன், கங்கையின் மீட்புச் சக்தி, பக்தியின் பத்துவகை (தாமச-ராஜச-சாத்த்விக நிலைகள்), ஹரி-சிவ அபேதம், முன்னோர் விடுதிக்காக பகீரதன் கங்கையை கொண்டு வரத் தீர்மானித்தது கூறப்படுகிறது.
Bhāgīratha’s Bringing of the Gaṅgā
நாரதர் கேட்கிறார்—இமயத்தில் பகீரதன் எவ்வாறு செயல்பட்டான்? கங்கை எவ்வாறு இறங்கினாள்? சனகர் கூறுகிறார்—தபஸ்வி-அரசன் பகீரதன் ப்ருகுவின் ஆசிரமம் சென்று மனித உயர்வின் காரணமும் பகவானை மகிழ்விக்கும் கர்மங்களும் என்னவென்று வினவுகிறான். ப்ருகு, சத்தியம் என்பது தர்மத்தோடு ஒத்த, உயிர்களுக்கு நன்மை தரும் சொல் என விளக்கி, அஹிம்சையைப் போற்றி, தீயோர் சங்கத்தைத் தவிர்க்கச் சொல்லி, வைஷ்ணவ ஸ்மரணமாக பூஜை-ஜபத்துடன் அஷ்டாக்ஷரி “ஓம் நமோ நாராயணாய” மற்றும் த்வாதசாக்ஷரி “ஓம் நமோ பகவதே வாஸுதேவாய”, மேலும் நாராயண தியானத்தை உபதேசிக்கிறார். பகீரதன் ஹிமவத்தில் கடும் தவம் செய்கிறான்; அதன் தீவிரம் தேவர்களை அச்சுறுத்த, அவர்கள் க்ஷீரசாகரத்தில் மகாவிஷ்ணுவை ஸ்துதிக்கிறார்கள். விஷ்ணு தோன்றி முன்னோர்களின் உயர்வை வாக்குறுதி செய்து, ஷம்பு (சிவன்) ஆராதனை செய்யுமாறு ஆணையிடுகிறார். பகீரதன் ஈசானனைப் புகழ, சிவன் தோன்றி வரம் அளிக்கிறார்; சிவனின் ஜடைகளிலிருந்து கங்கை வெளிப்பட்டு பகீரதனைத் தொடர்ந்து வந்து, சகரபுத்திரர்கள் அழிந்த இடத்தைப் புனிதப்படுத்தி அவர்களை விஷ்ணுலோகத்திற்கு விடுவிக்கிறாள். இறுதியில் பலश्रுதி—இக்கதை கேட்க/படிக்க கங்காஸ்நானப் புண்ணியம் கிடைத்து, உரைப்பவரை விஷ்ணுதாமத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.
Dvādaśī-vrata: Month-by-month Viṣṇu Worship and the Year-End Udyāpana
சூதர் உரையாடலைத் தொடரச் செய்ய, முன் கூறிய கங்கை-மகாத்மியத்தால் உருகிய நாரதர், விஷ்ணுவை மகிழ்விக்கும் மற்றும் பிரவிருத்தி–நிவிருத்தியை இணைக்கும் ஹரி-விரதங்களை சனகரிடம் கேட்கிறார். சனகர் சுக்லபக்ஷ த்வாதசியன்று மார்கசீர்ஷம் முதல் கார்த்திகம் வரை மாதந்தோறும் த்வாதசி-விரதச் சுழற்சியை விளக்குகிறார்—உபவாசம், தூய்மை விதிகள், குறிப்பிட்ட அளவு பால் முதலியவற்றால் அபிஷேகம், கேசவ-நாராயண-மாதவ-கோவிந்த-திரிவிக்ரம-வாமன-ஸ்ரீதர-ஹ்ருஷீகேச-பத்மநாப- தாமோதர முதலிய நாமமந்திரங்கள், 108 ஆஹுதிகளுடன் ஹோமம், ஜாகரணம், எள்ளு, க்ருஷரா, அரிசி, கோதுமை, தேன், அப்பூபம், ஆடை, பொன் போன்ற தானங்கள். இறுதியில் மார்கசீர்ஷ கிருஷ்ண த்வாதசியன்று வருடாந்திர உத்யாபனம்—மண்டபம் அமைத்தல், சர்வதோபத்ர வரைபடம், பன்னிரண்டு கும்பங்கள், லக்ஷ்மீ-நாராயண பிரதிமை அல்லது சமமதிப்பு, பஞ்சாம்ருத அபிஷேகம், புராண-श्रவணம், பெரும் எள்ளு-ஹோமம், பன்னிரண்டு பிராமணர்களுக்கு போஜனம், ஆசார்யருக்கு தானம். பலश्रுதி பாபநாசம், குல உயர்வு, இஷ்டசித்தி, விஷ்ணுலோகப் பிராப்தி; கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் வாஜபேய யாகப் புண்ணியத்துக்கு இணை என்கிறது।
Pūrṇimā-vrata (Lakṣmī–Nārāyaṇa-vrata): Observance, Moon Arghya, and Annual Udyāpana
சனகர் நாரதருக்கு ‘பூர்ணிமா விரதம்’ எனும் சிறந்த விரதத்தை உபதேசிக்கிறார்—இது பாபநாசி, சோகநிவாரணி, தீய கனவுகள் மற்றும் தீங்கு தரும் கிரகப் பாதிப்புகளிலிருந்து காக்கும். மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) சுக்ல பூர்ணிமையிலிருந்து விரதியார் பல் சுத்தம், ஸ்நானம், வெண்வஸ்திரம், ஆசமனம் செய்து நாராயண ஸ்மரணத்துடன் சங்கல்பம் கொண்டு லக்ஷ்மீ–நாராயண பூஜை செய்கிறார்; உபசாரங்கள், கீர்த்தனம்/பாராயணம், மேலும் சதுர ஸ்தண்டிலத்தில் கிருஹ்ய முறையில் நெய்-எள்ளு ஆஹுதிகள் புருஷஸூக்தத்தின்படி செய்து, பின்னர் சாந்திஸூக்தத்தால் சமனம் செய்கிறார். பூர்ணிமை அன்று உபவாசம் இருந்து வெள்ளை மலர்கள், அக்ஷதையுடன் சந்திரனுக்கு அர்க்யம் அளித்து, பாஷண்டரைத் தவிர்த்து இரவு ஜாகரணம் செய்கிறார். மறுநாள் காலை மீண்டும் பூஜை, பிராமண போஜனம், பின்னர் குடும்ப உணவு. மாதந்தோறும் ஒரு வருடம் செய்து, கார்த்திகத்தில் உத்யாபனமாக மண்டப அலங்காரம், சர்வதோபத்ர வடிவம், கும்ப ஸ்தாபனம், பஞ்சாம்ருத அபிஷேகம், குருவுக்கு பிரதிமா-தக்ஷிணை, பிராமண போஜனம், எள்ளுதானம் மற்றும் எள்ளு ஹோமம்—இவையால் செல்வம் பெருகி இறுதியில் விஷ்ணுலோகம் கிடைக்கும்।
Dhvajāropaṇa and Dhvajāgopaṇa: Procedure, Stotra, and Phala (Merit) of Raising Viṣṇu’s Flag
சனகர், திருமால் (விஷ்ணு) அவர்களின் த்வஜம் (கொடி) ஏற்றுதல் மற்றும் அதைக் காக்கும் புனித விரதத்தை உபதேசிக்கிறார்; இது பாபநாசகமும், தான-தீர்த்தக் கிரியைகளுக்கு சமமோ மேலோ எனப் புகழப்படுகிறது. கார்த்திக சுக்ல தசமியில் உடல்-மனத் தூய்மை, நியமங்களுடன் தொடங்கி, ஏகாதசியில் கட்டுப்பாடு மற்றும் இடையறாத நாராயண ஸ்மரணம். பிராமணர்களுடன் ஸ்வஸ்திவாசனம், நந்தீஸ்ராத்தம் செய்து, காயத்ரியால் கொடி-தண்டை ஸம்ஸ்காரம் செய்து; சூரியன், கருடன் (வைனதேயன்), சந்திரன் வழிபாடு, மேலும் கொடித்தண்டில் தாதா-விதாதா அர்ச்சனை. கிருஹ்ய அக்னி நிறுவி புருஷஸூக்தம், விஷ்ணு ஸ்தோத்திரங்கள், இராவதி முதலியவற்றுடன் 108 பாயச ஆஹுதிகள், கருடனுக்கானவும் சௌர-சாந்திக்கானவும் ஹோமங்கள் செய்து, ஹரியின் சன்னிதியில் இரவு ஜாகரணம். இசை-ஸ்தோத்திரங்களுடன் கொடியை எடுத்துச் சென்று வாசலில் அல்லது ஆலய சிகரத்தில் நிறுவி, விஷ்ணு பூஜை மற்றும் நீண்ட ஸ்தோத்திர பாராயணம். இறுதியில் குரு-பிராமணர்களை மதித்து, அன்னதானம், பாரணம்; பலனாக விரைவில் பாபநாசம், கொடி நிற்கும் காலமெல்லாம் ஆயிரம் யுகங்கள் சாரூப்யம், பார்த்து மகிழ்வோர்க்கும் புண்ணியப் பயன் எனப் பலश्रுதி கூறுகிறது.
Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers
நாரதர் சனகரிடம் கேட்கிறார்—த்வஜதாரணத்தில் முதன்மையான சுமதியின் மகிமை என்ன? சனகர் க்ருதயுகக் கதையைச் சொல்கிறார்: ஸத்பத்வீபத்தின் அரசன் சுமதி, ராணி சத்யமதி ஆகியோர் மாதிரி வைஷ்ணவ ஆட்சியாளர்கள்; சத்தியவான், விருந்தோம்பல் செய்பவர், அகங்காரமற்றவர், ஹரிகதையில் ஈடுபடுபவர், அன்ன-நீர் தானம் மற்றும் குளம், தோட்டம், கிணறு போன்ற பொதுநலப் பணிகளில் முனைந்தவர். சுமதி த்வாதசியில் விஷ்ணுவிற்காக அழகிய த்வஜத்தை ஏற்றுவார். விபாண்டக முனிவர் வந்து அரசனின் வினயத்தைப் புகழ்ந்து, வினயத்தால் தர்ம-அர்த்த-காம-மோக்ஷம் பெறலாம் என்கிறார். த்வஜதாரணமும் கோவில் நடனமும் அவர்களுடன் ஏன் சிறப்பாக இணைந்தது என்று கேட்டபோது, சுமதி முன்ஜன்மத்தில் பெரிய பாவம் செய்து காட்டில் ஜீர்ண விஷ்ணு ஆலயத்தருகே வாழ்ந்ததைச் சொல்கிறார்; அறியாமலேயே நீண்ட காலம் ஆலய சேவை—சீரமைப்பு, சுத்தம், நீர் தெளித்தல், விளக்கேற்றல்; இறுதியில் ஆலயப் பரப்பில் நடனம். அப்போது யமதூதர்களுக்கு எதிராக ஹரியின் தூதர்கள்—ஹரிசேவை, தற்செயலான பக்தியும் பாவத்தை எரிக்கும் என்று வாதிட்டு தம்பதியை விஷ்ணுலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். பின்னர் செழிப்புடன் மீண்டும் வர, இந்தப் பாவநாசக் கதையை கேட்பதும் கூறுவதும் தரும் புண்ணியம் புகழப்பட்டு அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது।
The Pañcarātra Vow (Haripañcaka Vrata): Observance from Śukla Ekādaśī to Pūrṇimā
சனகர் நாரதருக்கு அரிய ஹரிபஞ்சக/பாஞ்சராத்திர விரதத்தை உபதேசிக்கிறார்—மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) சுக்ல ஏகாதசி முதல் பௌர்ணமி வரை ஐந்து இரவுகள் விஷ்ணுவுக்கான விரதம்; இது தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்-மோக்ஷம் அளிக்கும். சுத்தி, பல் துலக்கி ஸ்நானம், தேவபூஜை, பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்கள், ஒருவேளை உணவு நியமம்; ஏகாதசியில் உபவாசம், அதிகாலையில் எழுந்து வீட்டில் ஹரி பூஜை, பஞ்சாம்ருத அபிஷேகம். கந்தம்-புஷ்பம்-தூபம்-தீபம்-நைவேத்யம்-தாம்பூலம் முதலிய உபசாரங்கள், பிரதக்ஷிணை, வாசுதேவ/ஜனார்தனருக்கு ஞானமய வணக்கங்கள்; ஐந்து இரவுகள் நிராஹார சங்கல்பம், ஏகாதசி ஜாகரணம் மற்றும் த்வாதசி-சதுர்தசி வரை தொடர்ச்சி. பௌர்ணமியில் பால் அபிஷேகம், எள் ஹோமம், எள் தானம்; ஆறாம் நாள் ஆச்ரமக் கடமைகளுக்குப் பின் பஞ்சகவ்யம், பிராமண போஜனம், தேன்-நெய் கலந்த பாயசம், பழங்கள், மணமுள்ள நீர் கலசம், ஐந்து ரத்தினங்களுடன் குடம் முதலிய தானங்கள், வருடச் சுழற்சிக்குப் பின் உத்யாபனம். முடிவில் பெரும் புண்ணியம், மோக்ஷம், பக்தியுடன் கேட்பதாலேயும் விடுதலை என உரைக்கிறது।
Māsopavāsa (Month-long Fast) and Repeated Parāka Observances: Procedure and Fruits
சனகர், சுக்லபக்ஷத்தில் ஆஷாடம் முதல் ஆஷ்வினம் வரை உள்ள நான்கு மாதங்களில் ஏதாவது ஒரு மாதத்தில் செய்ய வேண்டிய ‘பாபநாசக’ வைஷ்ணவ விரதத்தை உபதேசிக்கிறார். விரதியான் இந்திரியக் கட்டுப்பாடு செய்து பஞ்சகவ்யம் அருந்தி, விஷ்ணுவின் அருகில் துயில்ந்து, அதிகாலையில் எழுந்து நித்யகர்மங்களை செய்து, கோபமின்றி விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும். பண்டித பிராமணர்கள் முன்னிலையில் ஸ்வஸ்திவாசனம் செய்து மாதமுழு உபவாச சங்கல்பம் செய்து, பரணம் இறைவன் ஆணையினாலேயே என உறுதி செய்ய வேண்டும். ஹரி ஆலயத்தில் தங்கி தினமும் பஞ்சாமிருத ஸ்நானம், அகண்ட தீபம், அபாமார்க தந்ததாவனம் மற்றும் விதி ஸ்நானம், பூஜை, பிராமண போஜனம் தக்ஷிணையுடன் செய்து, உறவினர்களுடன் கட்டுப்பட்ட உணவு கொள்ள வேண்டும். பின்னர் மீண்டும் மீண்டும் மாசோபவாச/பராகம் செய்வதற்கேற்ப பெருகும் பலன்கள் கூறப்பட்டு, வேத யாகங்களையும் மிஞ்சும் புண்ணியம் இறுதியில் ஹரி-சாத்ருஶ்யம் மற்றும் பரமானந்தம் தரும் எனச் சொல்கிறது. பெண்கள்-ஆண்கள், எல்லா ஆச்ரமத்தாரும், மேலும் நாராயண பக்தியுடன் கேட்பதாலும் பாராயணம் செய்வதாலும் கூட மோக்ஷம் எளிதென அறிவிக்கப்படுகிறது.
Ekādaśī Vrata-Vidhi and the Galava–Bhadrashīla Itihāsa (Dharmakīrti before Yama)
சனகர் அனைவருக்கும் பொருந்தும் விஷ்ணுபக்தி விரதமான ஏகாதசியின் விதியை உபதேசிக்கிறார். ஏகாதசி மிகப் புண்ணிய திதி எனக் கூறி, அந்த நாளில் முழு உபவாசம், தசமி மற்றும் த்வாதசியில் ஒருமுறை உணவு—இவ்வாறு மூன்று நாள் ஒழுங்கை நிர்ணயிக்கிறார். ஸ்நானம், விஷ்ணு பூஜை, மந்திர-சங்கல்பம், இரவு ஜாகரணத்தில் கீர்த்தனம் மற்றும் புராண-श्रவணம், பின்னர் த்வாதசியில் பூஜை செய்து பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து தக்ஷிணை வழங்கி, அதன் பின் கட்டுப்பட்ட வாக்குடன் உண்பது என விதிக்கப்படுகிறது. குசங்கம், தம்பம் தவிர்த்து உள்ளார்ந்த தூய்மையை வலியுறுத்துகிறார். பின்னர் இதிஹாசமாக, காளவ முனிவரின் மகன் பத்ரசீலன் முன்ஜன்மத்தில் தர்மகீர்த்தி அரசனாக இருந்த கதையைச் சொல்கிறான்—ரேவா கரையில் தவறுதலாக ஏகாதசி உபவாச-ஜாகரணம் நிகழ, சித்ரகுப்தன் பாபமுக்தி என அறிவிக்கிறான்; யமன் நாராயண பக்தர்களைத் தவிர்க்கத் தூதர்களுக்கு ஆணையிடுகிறான்—ஏகாதசி மற்றும் நாமஸ்மரணத்தின் ரட்சக சக்தி வெளிப்படுகிறது।
Varṇāśrama-ācāra: Common Virtues, Varṇa Duties, and the Four Āśramas
சூதர் கூறுகிறார்—சனகர் முன்பு ஹரியின் புனித விரத நாளைப் பற்றி உபதேசித்த பின், நாரதர் மிகப் புண்ணியமான விரதத்தை ஒழுங்காக விளக்குமாறு கேட்டார்; பின்னர் வர்ண விதிகள், ஆசிரம தர்மங்கள், பிராயச்சித்த முறைகள் பற்றியும் விரிவாக விசாரித்தார். சனகர் பதிலாக—அழிவிலா ஹரி வர்ணாசிரமத்துக்கு ஏற்ற ஒழுக்கத்தின் மூலம் வழிபடப்படுகிறார் என உரைத்தார். நான்கு வர்ணங்களையும், உபநயனத்தால் நிறுவப்பட்ட மூன்று த்விஜக் குழுக்களையும் விளக்கி, ஸ்வதர்மம் மற்றும் கிருஹ்ய கர்மங்களில் நிலைத்திருப்பதை வலியுறுத்தினார்; ஸ்மிருதிக்கு விரோதமில்லையெனில் தேசாசாரத்தை ஏற்றார். கலியுகத்தில் தவிர்க்க/கட்டுப்படுத்த வேண்டிய நடைமுறைகள், சில யாகங்கள், விசேஷ விதிகள் கூறி, ஸ்வதர்மத்தை விட்டால் பாஷண்டத்தில் வீழ்வோம் என எச்சரித்தார். பின்னர் பிராமண-க்ஷத்திரிய-வைசிய-சூத்ர கடமைகள், பொதுநற்குணங்கள்—எளிமை, மகிழ்ச்சி, பொறுமை, தாழ்மை—சொல்லி, ஆசிரம முன்னேற்றமே உச்ச தர்ம சாதனம் என விளக்கினார். இறுதியில் விஷ்ணு பக்தியுடன் கூடிய கர்மயோகமே மீளாமை தரும் பரமபதத்திற்கான வழி எனப் புகழ்ந்தார்।
Varṇāśrama Saṁskāras, Upanayana Windows, Brahmacārin Ācāra, and Anadhyāya Prohibitions
சனகர் நாரதரிடம் வைதிக வர்ணாஶ்ரம ஒழுக்கத்தை விளக்குகிறார்—பரதர்ம நிந்தை, கர்பாதானம் முதலான ஸம்ஸ்காரங்கள், கர்ப்பம்-பிறப்பு சடங்குகள் (ஸீமந்தம், ஜாதகர்மம், நாந்தீ/வ்ருத்தி-ஸ்ராத்தம்), நாமகரண விதிகள், சூடாகரண காலம் மற்றும் தவறினால் பிராயச்சித்தம்। வர்ணத்திற்கேற்ப உபநயன வயது, முக்கிய காலவாய்ப்பைத் தவறினால் தண்டம், மேலும் மேகலா, அஜினம், தண்டம், ஆடை ஆகியவற்றின் சரியான இலக்கணங்கள் கூறப்படுகின்றன। பின்னர் பிரம்மசாரி ஆச்சாரம்—குருகுல வாசம், பிக்ஷை வாழ்வு, நித்ய ஸ்வாத்யாயம், பிரஹ்மயஜ்ஞம்-தர்ப்பணம், உணவு கட்டுப்பாடுகள், வணக்க மரியாதை, யாரை மதிக்க/யாரைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதும் விதிக்கப்படுகிறது। இறுதியில் சுப-அசுப காலங்கள், தானபல தரும் திதிகள் (மன்வாதி, யுகாதி, அக்ஷய தினங்கள்), அனध्यாய விதிகள்; தடை நேரத்தில் படித்தல் நலநாசக மஹாபாபம் என எச்சரிக்கப்படுகிறது। முடிவில் வேதாத்யயனம் பிராமணனின் அத்தியாவசிய பாதை என்றும், வேதம் விஷ்ணுரூப சப்தப்ரஹ்மம் என்றும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது।
Gṛhastha-praveśa: Vivāha-bheda, Ācāra-śauca, Śrāddha-kāla, and Vaiṣṇava-lakṣaṇa
சனக–நாரத உபதேசச் சூழலில் பிரம்மச்சரியம் நிறைவுற்ற பின் குருசேவை, அனுமதி, அக்னி நிறுவல், தக்ஷிணை வழங்கி திருமணம் மூலம் கிருஹஸ்தாஸ்ரமப் பிரவேசம் கூறப்படுகிறது. ஏற்ற மணமகன்/மணமகள் தேர்வின் குணங்கள், சகோத்திரம் முதலான உறவுக் கட்டுப்பாடுகள், தகுதியற்ற குறைகள் பட்டியலிடப்படுகின்றன. எட்டு விவாஹ வகைகள் விளக்கப்பட்டு சிலவற்றின் கண்டனம், சிலவற்றின் படிநிலை அனுமதி சுட்டப்படுகிறது. வெளி–உள் ஆசாரம்—உடை, தூய்மை, வாக்குக் கட்டுப்பாடு, குருவை மதித்தல், பழிசொல் மற்றும் தீய நட்பு விலக்கு—விதிக்கப்படுகிறது; அசுத்தத் தொடர்புகளுக்குப் பின் சுத்திகரிப்பு ஸ்நானம், நல்வினை/தீவினை அறிகுறிகளும் கூறப்படுகின்றன. ஸந்த்யா வழிபாடு, நித்ய–நைமித்திக யாகங்கள், மேலும் ஸ்ராத்த கால நிர்ணயம்—கிரகணம், சங்கிராந்தி, பிரேதபக்ஷம், மன்வாதி, அஷ்டகா, தீர்த்தச் சூழல்கள்—விரிவாக சொல்லப்படுகிறது. முடிவில் வைஷ்ணவ வலியுறுத்தல்: ஊர்த்வபுண்ட்ரமின்றி செய்யும் கர்மம் பயனற்றது; ஸ்ராத்தத்தில் துளசி/திலகத் தடை ஆதாரமற்ற பழக்கம்; விஷ்ணு அருளே தர்ம வெற்றியின் உறுதி என முடிவுறுகிறது.
Gṛhastha-nitya-karman: Śauca, Sandhyā-vidhi, Pañca-yajña, and Āśrama-krama
சனகர் நாரதருக்கு பிரம்மமுஹூர்த்தம் முதல் இல்லறத்தாரின் நித்திய தர்மத்தை உபதேசிக்கிறார்—மலவிடுதலில் திசைநியமமும் கட்டுப்பாடும், தடைப்பட்ட இடங்கள், வெளி/உள் சௌசத்தின் கோட்பாடு. மண், நீர் ஆகியவற்றால் சுத்தி, ஏற்ற மண்ணின் ஆதாரங்கள், சுத்திகரிப்பு தடவைகளின் படிநிலை எண்ணிக்கை, ஆச்ரம வேறுபாட்டால் பெருக்கம், நோய்/அபத்தில் தளர்வு மற்றும் பெண்களின் சூழ்நிலைகளுக்கான விதிகள் கூறப்படுகின்றன. பின்னர் ஆச்சமனத்தின் தொடு-விதி, பல் துலக்கும் தாது தேர்வு மந்திரத்துடன், நதிகள்-தீர்த்தங்கள்-மோக்ஷம் தரும் நகரங்களை ஆவாஹனம் செய்து ஸ்நானம், அதன் பின் சந்த்யா வழிபாடு—சங்கல்பம், வ்யாஹ்ருதி-ப்ரோட்சணம், ந்யாசம், பிராணாயாமம், மார்ஜனம், அகமர்ஷணம், சூரியனுக்கு அர்க்யம், காயத்ரீ/சாவித்ரீ/சரஸ்வதி தியானம். சந்த்யாவை அலட்சியம் செய்வதின் தோஷம், ஆச்ரமப்படி ஸ்நான நியமம், பிரஹ்மயஜ்ஞம், வைஶ்வதேவம், அதிதி-ஸத்காரம், பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்கள் விதிக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் வானப்ரஸ்த தபஸ், யதி ஒழுக்கம், நாராயண மையமான வேதாந்த தியானம் மற்றும் விஷ்ணுவின் பரமபதப் பெறுமை வாக்குறுதி கூறப்படுகிறது.
Śrāddha-prayoga: Niyama, Brāhmaṇa-parīkṣā, Kutapa-kāla, Tithi-nyāya, and Vaiṣṇava-phala
சனகர் நாரதருக்கு ஸ்ராத்தத்தின் ‘உத்தம முறையை’ உபதேசிக்கிறார். முன்தினக் கட்டுப்பாடுகள்—ஒருவேளை உணவு, பிரம்மச்சரியம், தரையில் உறக்கம், பயணம்/கோபம்/மைதுனம் தவிர்த்தல்; அழைக்கப்பட்டோர் கட்டுப்பாடு மீறினால் பெரும் பாவம் என எச்சரிக்கை. பின்னர் தகுதியான பிராமணர்—ஶ்ரோத்ரியர், விஷ்ணுபக்தர், ஸ்ம்ருதி-வேதாந்த நிபுணர், கருணையாளர்; தகுதியற்றோர்—உடல் குறை, அசுத்த வாழ்வாதாரம், தீய நடத்தை, வேத/மந்திர விற்பனை முதலியவை. குதபகாலம் அபராஹ்ணத்தில் என நிர்ணயித்து க்ஷயாஹ, வித்தா, க்ஷய-வ்ருத்தி திதி, பரா-திதி தீர்மான விதிகள் கூறப்படுகின்றன. தொடர்ந்து செயன்முறை—விஷ்வேதேவர்கள், பித்ருக்கள் அழைப்பு, மண்டல வடிவங்கள், பாத்ய/ஆசமனீயம், எள்ளு சிதறல், அர்க்ய பாத்திரங்கள், மந்திரக் குறிகள், பூஜை, ஹவிஸ் ஹோமம் (அக்னி இல்லையெனில் தாள-ஹோமம்), மௌனத்துடன் உணவளிப்பு, காயத்ரி ஜப எண்ணிக்கை, புருஷஸூக்த/திரிமது/திரிசுபர்ண/பாவமான பாடம், பிண்டதானம், ஸ்வஸ்திவாசனம், அக்ஷயோதகம், தக்ஷிணை, விசர்ஜன மந்திரங்கள். முடிவில் அவசர மாற்றுகள் மற்றும் வைஷ்ணவ முடிவு—எல்லாம் விஷ்ணுவால் வியாபிக்கப்பட்டது; முறையான ஸ்ராத்தம் பாவம் நீக்கி குலம் செழிக்கச் செய்கிறது।
Tithi-Nirṇaya for Vratas: Ekādaśī Rules, Saṅkrānti Punya-kāla, Eclipse Observances, and Prāyaścitta
சனகர் முனிவர்களுக்கு, ஸ்ரௌத‑ஸ்மார்த்த கர்மங்கள், விரதங்கள், தானங்களில் சரியான திதி‑நிர்ணயம் இன்றியமையாதது என அறிவுறுத்துகிறார். உபவாசத்திற்குரிய திதிகளைச் சொல்லி, பரவித்தா‑பூர்வவித்தா, பூர்வாஹ்ண‑அபராஹ்ண, பிரதோஷ காலம், மேலும் க்ஷய‑வ்ருத்தி திதிகளின் நடத்தைப்படி ஏற்றுக்கொள்ளும் விதிகளை விளக்குகிறார். திதி‑நக்ஷத்திர விரதங்களின் தீர்ப்பு, குறிப்பாக ஏகாதசி‑த்வாதசி முரண்பாட்டில் தசமி தோஷம், இரட்டை ஏகாதசி, பாரணை நேரம், இல்லறத்தார்‑துறவியர் வேறுபாடு ஆகியவை விரிவாக கூறப்படுகின்றன. பின்னர் கிரகண நியமங்களில் உணவு தவிர்ப்பு, கிரகணமுழுதும் ஜப‑ஹோமம், சந்திர/சூரிய கிரகணங்களுக்கு தனித்தனி வேத மந்திரங்களால் ஆஹுதி விதி கூறப்படுகிறது. சங்க்ராந்தி புண்யகாலம் ராசி வாரியாக घटிகைகளில் அளக்கப்பட்டு, கர்க்கடத்தில் தக்ஷிணாயனம், மகரத்தில் உத்தராயனம் என நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இறுதியில், விதிப்படி தர்மம் காக்கும் பக்தி கேசவனை மகிழ்வித்து, விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை அளிக்கும் என நிலைநாட்டுகிறது.
Prāyaścitta for Mahāpātakas and the Sin-destroying Power of Viṣṇu-smaraṇa
சனகர் நாரதருக்கு, பிராயச்சித்தமே கர்மங்களின் அவசியமான நிறைவு; பிராயச்சித்தமின்றி செயல் பயனற்றது, உண்மையான தூய்மை நாராயணனை நோக்கிய மனநிலையாலே உண்டாகும் என்று உபதேசிக்கிறார். இவ்வத்யாயத்தில் நான்கு மகாபாதகங்கள்—பிரம்மஹத்த்யா, சுராபானம், சுவர்ணஸ்தேயம், குருதல்பகமனம்—என்று கூறி, அத்தகைய பாவிகளுடன் சேர்வதும் ஐந்தாம் குற்றமாகக் கணிக்கப்படுகிறது; மேலும் இணைவுக் கால அளவின்படி வீழ்ச்சி நிலை வகுக்கப்படுகிறது. பிராமணாதி கொலைக்கான பிராயச்சித்தங்களில் கபாலதாரணத் தவம், தீர்த்தவாசம், பிச்சை, சந்த்யாவந்தனம், பல ஆண்டுகள் விரதங்கள் ஆகியவை; அரச தண்ட விதிகளும் பெண்கள், குழந்தைகள், நோயாளிகளுக்கான தளர்வுகளும் கூறப்படுகின்றன. சுராவின் வகைகள், பாத்திரங்கள், மருந்துப் பயன்பாட்டிலான விதிவிலக்குகள், சாந்திராயணத்தால் மறுதீட்சை ஆகியன விளக்கப்படுகின்றன. திருட்டுக்கான பிராயச்சித்தம் தங்கம்-வெள்ளி மதிப்பீடு, த்ரஸரேணு முதல் சுவர்ணம் வரை நுண்ணளவுகள், பிராணாயாமம் மற்றும் காயத்ரீ ஜப அளவுகள் எனத் தொழில்நுட்பமாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அநியாய காமம், மிருகஹிம்சை, அசௌசத் தொடர்பு, உணவு-வாக்குத் தடை ஆகியனவும் வருகின்றன. முடிவில் மோட்சதர்மமாக ஹரிபக்தி, விஷ்ணு-ஸ்மரணத்தின் பாபநாச சக்தி—ஒருமுறை நினைவும் பாபக்குவியலை அழித்து தர்ம-அர்த்த-காம-மோட்ச பலனை அளிக்கும் என்று கூறப்படுகிறது।
Yamapatha (The Road of Yama), Dāna-Phala, and the Imperishable Fruition of Karma
நாரதர், யமன் ஆளும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய மிகக் கடினமான பாதையை விளக்குமாறு சனகரை வேண்டுகிறார். சனகர், தர்மவான்கள்—குறிப்பாக தானம் செய்பவர்கள்—எளிதாகச் செல்கின்றனர்; பாவிகள் நீண்ட தூரம், கடின நிலம், தாகம், யமதூதர்களின் அடிகள், கட்டி இழுத்துச் செல்லுதல் போன்ற கொடுமைகளை அனுபவிக்கின்றனர் என்று கூறுகிறார். பின்னர் தர்ம வாழ்வின் ஆறுதலும் பலன்களும்: அன்னம், நீர், பால்-நெய், விளக்கு, ஆடை, செல்வம் ஆகிய தானங்கள் அதற்கேற்ற இன்பங்களைத் தரும்; பசு, நிலம், வீடு, வாகனம், மிருகங்கள் போன்ற மகாதானங்கள் சுவர்க்க வளமும் தெய்வீக வாகனங்களும் அளிக்கும்; பெற்றோர்-முனிவர் சேவை, கருணை, ஞானதானம், புராண பாராயணம் பயணத்தை உயர்த்தும். யமன் புண்ணியவான்களை தெய்வீக ரூபத்தில் மதித்து மீதிப் பாவத்தை எச்சரிக்கிறார்; பாவிகள் சித்ரகுப்தன் கணக்கின்படி தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு நரகங்களில் வீழ்த்தப்படுவர், ப்ராயச்சித்தத்திற்குப் பின் நிலையான (ஸ்தாவர) பிறவிகளிலும் பிறக்கலாம். இறுதியில் பிரளயத்தில் புண்ணியம் எவ்வாறு நிலைக்கும் என்ற சந்தேகத்தை, நாராயணனின் அவ்யயத் தன்மை, குணங்களின்படி பிரம்மா-விஷ்ணு-ருத்ர ரூப வெளிப்பாடு, மறுசிருஷ்டி, அனுபவிக்கப்படாத கர்மம் கல்பங்களிலும் அழியாது என்ற போதனையால் சனகர் தீர்க்கிறார்।
Saṃsāra-duḥkha: Karmic Descent, Garbhavāsa, Life’s Anxieties, Death, and the Call to Jñāna-Bhakti
சனகர் நாரதருக்கு பந்தத்தின் இயல்பை விளக்குகிறார்—ஜீவர்கள் புண்யலோகங்களை அனுபவித்து, பாபபலத் துன்பத்தால் வீழ்ந்து, நிலைபேறான யோனிகள் (மரம்-புல்-மலை) முதல் புழு, விலங்கு முதலிய பிறவிகளில் அலைந்து இறுதியில் மனிதப் பிறவியை அடைகிறார்கள். தாவர வளர்ச்சி உவமையால், ஸம்ஸ்காரங்கள் உடல் வெளிப்பாடு மற்றும் பலன் அனுபவத்தை எவ்வாறு நிர்ணயிக்கின்றன என்பதும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் கர்ப்பவாசம்—வீரியத்துடன் ஜீவப் பிரவேசம், கலல முதலான கருவளர்ச்சி நிலைகள், கர்ப்பத் துயரம், முன் நரக நினைவு; பிறப்பு வன்முறையாய், மறதி அஞ்ஞானத்தின் விளைவாய் வர்ணிக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து உதவியற்ற பால்யம், கட்டுப்பாடற்ற சிறுவயது, ஆசை-காமம் தூண்டும் யௌவனம், கவலை நிறைந்த குடும்பவாழ்வு, முதுமை, மரணம், யமதூதர்களின் பந்தம், மீண்டும் நரக அனுபவம். முடிவில் துன்பம் கர்மக் க்ஷயத்தால் சுத்திகரிப்பதாகவும், தீர்வு பரமஞானப் பயிற்சியும், உலகின் காரண-லயஸ்வரூபமான ஹரி/நாராயணனின் பக்தி-பூஜையும்—ஸம்ஸாரமோட்சத்திற்கான நேரடி வழி எனவும் கூறப்படுகிறது.
Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation
நாரதர் சனகரிடம்—ஜீவர்கள் இடையறாது கர்மம் செய்து அதன் பலனை அனுபவிக்கையில், சம்சாரப் பாசம் எவ்வாறு அறுபடும்? என்று கேட்கிறார். சனகர் நாரதரின் தூய்மையைப் புகழ்ந்து, விஷ்ணு/நாராயணனே ஸ்ருஷ்டி-ஸ்திதி-ஸம்ஹார கர்த்தா, மோட்சதாதா என்கிறார்—பக்தி, சரணாகதி, திவ்யரூப ஆராதனை வழியாகவும், தத்துவமாக அத்வைத ஸ்வப்ரகாச பிரம்மமாகவும். பின்னர் நாரதர் யோகசித்தி எவ்வாறு உண்டாகிறது என்று வினவுகிறார். சனகர்—முக்தி ஞானத்தால்; ஆனால் ஞானத்தின் வேர் பக்தி. தானம், யாகம், தீர்த்தம் முதலான புண்யகர்மங்களால் பக்தி பிறக்கிறது என உபதேசிக்கிறார். யோகம் இருவகை—கர்மயோகம், ஞானயோகம்; ஞானயோகத்திற்கு சுத்தகர்ம அடித்தளம் வேண்டும்; கேசவனின் பிரதிமா-பூஜை மற்றும் அஹிம்சை சார்ந்த ஒழுக்கம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. பாபம் க்ஷயமான பின் நித்ய-அநித்ய விவேகத்தால் வைராக்யம், முமுக்ஷுத்துவம் எழுகிறது. பர/அபர ஆத்மா, க்ஷேத்ர-க்ஷேத்ரஜ்ஞ, மாயை, சப்தப்ரஹ்மம் (மஹாவாக்கியங்கள்) மூலம் விடுதலைப் புலன் விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் அஷ்டாங்க யோகம்—யம, நியம, ஆசனம், பிராணாயாமம் (நாடிகள், நான்கு வகை சுவாசம்), பிரத்யாஹாரம், தாரணை, தியானம், சமாதி—விரிவாக கூறி, விஷ்ணுரூப தியானமும் பிரணவ ‘ஓம்’ சிந்தனையும் உச்ச சாதனையாகச் சொல்லப்படுகிறது.
The Characteristics of Devotion to Hari
யோகத்தின் அங்கங்கள் கூறப்பட்ட பின்னும் இறைவன் எவ்வாறு மகிழ்வான் என்று நாரதர் சனகரிடம் கேட்கிறார். சனகர்—நாராயணனுக்கு முழுமனத்துடன் செய்யும் பக்தியே மோக்ஷத்தை அளிக்கும்; பக்தர்கள் பகைமை, துன்பங்களிலிருந்து காக்கப்படுவர்; விஷ்ணுவின் தரிசனம், பூஜை, நாமசேவையில் இంద్రியங்கள் ஈடுபட்டால் அவை பயனுள்ளவையாகும் என்கிறார். குருவும் கேசவனும் உயர்ந்தோர் என்று மீண்டும் மீண்டும் அறிவித்து, நிலையற்ற சம்சாரத்தில் ஹரி-உபாசனையே ஒரே நிலையான உண்மை என வலியுறுத்துகிறார். அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், அபரிக்ரஹம், தாழ்மை, கருணை, ஸத்ஸங்கம், இடையறாத நாமஜபம் ஆகியவற்றோடு ஜாக்ரத்–ஸ்வப்ன–ஸுஷுப்தி விசாரத்தின் மூலம் பரமனை உபாதிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்தர்யாமி நியந்தாவாகக் காட்டுகிறார். வாழ்வு குறுகியது என்பதால் அவசரமாக பக்தி செய்யச் சொல்கிறார்; அகந்தை, பொறாமை, கோபம், காமத்தை கண்டிக்கிறார்; விஷ்ணு ஆலய சேவையை (சுத்தம் செய்வதையும்) புகழ்கிறார்; சமூக நிலை வேறுபாடுகளைத் தாண்டி பக்தி உயர்ந்தது என உறுதிப்படுத்துகிறார். இறுதியில் ஜனார்தனனை நினைவு, வழிபாடு, சரணாகதி செய்தால் சம்சார பந்தங்கள் அறுந்து பரமபதம் கிடைக்கும் என முடிக்கிறார்.
The Exposition of Spiritual Knowledge (Jñāna-pradarśanam)
சனகர் விஷ்ணுவின் மகிமையைச் செவிமடுத்து/பாடுவது உடனடியாகப் பாவநாசம் செய்கிறது என்று போற்றுகிறார்; சாதகர்களின் தகுதி வேறுபாட்டையும் கூறுகிறார்—அமைதியுடையோர் ஆறு உள்பகைவர்களை வென்று ஞானயோகத்தால் அக்ஷரத்தை அடைகிறார்கள்; சடங்கால் தூய்மையடைந்தோர் கர்மயோகத்தால் அச்யுதனை அணைகிறார்கள்; லோபமும் மயக்கமும் கொண்டோர் இறைவனைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். பின்னர் அச்வமேதத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம் தரும் பழங்கதை—வேதமாலி என்ற வேதநிபுணன், ஹரிபக்தன், குடும்பலோபத்தால் அநீதியான வாணிபத்தில் விழுந்து தடைசெய்யப்பட்ட பொருட்கள், மதுபானம், விரதங்களையும் விற்று, அசுத்த தானங்களை ஏற்கிறான். ஆசையின் தீராத தன்மையை உணர்ந்து வைராக்யம் கொண்டு செல்வத்தைப் பகிர்ந்து, பொதுநலப் பணிகள் மற்றும் கோயில் நிர்மாணம் செய்து நர-நாராயண ஆசிரமம் செல்கிறான். அங்கு ஒளிவீசும் முனி ஜானந்தியைச் சந்தித்து விருந்தோம்பல் பெற்று, விடுதலை தரும் ஞானத்தை வேண்டுகிறான். ஜானந்தி இடையறா விஷ்ணு-ஸ்மரணம், பிறரை இகழாமை, கருணை, ஆறு குற்றங்களைத் துறத்தல், விருந்தினர் மரியாதை, நிஷ்காம மலர்-இலை அர்ச்சனை, தேவர்-ரிஷி-பித்ரு தர்ப்பணம், அக்னிசேவை, கோயில் சுத்தம்/பழுதுபார்த்தல்/தீபதானம், பிரதட்சிணை-ஸ்தோத்திரம், தினமும் புராணம்-வேதாந்தம் பயிலுதல் ஆகியவற்றை விதிக்கிறார். ‘நான் யார்?’ என்ற கேள்வி மனத்திலிருந்து எழும் அகங்காரம், நிர்குண ஆத்மா, ‘தத்த்வமசி’ மகாவாக்கியம் மூலம் விளக்கப்பட்டு பிரம்மானுபவத்தில் முடிகிறது; வாராணசியில் இறுதி முக்தி கிடைக்கிறது. பலश्रுதி: இதைச் செவிமடுத்து/பாடுவது கர்மபந்தத்தை அறுக்கும்।
Yajñamālī–Sumālī Upākhyāna: Merit-Transfer through Temple Plastering (Lepa) and the Redemption of a Sinner
சனகர் நாரதருக்கு வேதமாலையின் இரு பிராமண புதல்வர்கள் யஜ்ஞமாலி–சுமாலி ஆகியோரின் மாறுபட்ட வாழ்வை உரைக்கிறார். யஜ்ஞமாலி சொத்தை நீதியாகப் பகிர்ந்து தானதர்மம் செய்து, தந்தையின் பொதுநலப் பணிகளைப் பேணி, விஷ்ணு ஆலய சேவையில் ஈடுபடுகிறான்; சுமாலி இசை, மதுபானம், விலைமகள் தொடர்பு, பரஸ்த்ரீகமனம் போன்ற தீவழக்கங்களில் செல்வத்தை வீணாக்கி, பின்னர் திருட்டும் தடைசெய்யப்பட்ட உணவும் வரை வீழ்கிறான். இருவரும் ஒரே நேரத்தில் இறந்தபோது யஜ்ஞமாலியை விஷ்ணுதூதர்கள் விமானத்தில் விஷ்ணுலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்; வழியில் சுமாலியை யமதூதர்கள் பசி-தாகத்தால் வாடும் பிரேதமாக இழுத்துச் செல்கிறதை அவன் காண்கிறான். கருணையால் நட்புத் தர்மம் (சப்தபதி) நினைத்து, இத்தகைய பாவிக்கு விடுதலை எவ்வாறு எனக் கேட்கிறான். விஷ்ணுதூதர்கள் முன்ஜன்மப் புண்ணியத்தைச் சொல்கிறார்கள்—ஹரி ஆலயத்தில் சேற்றை அகற்றி லேபம் (பிளாஸ்டர்) செய்யத் தகுந்த இடத்தைச் செய்தது; அந்த லேபக் கர்மத்தின் புண்ணியத்தை பிறர்க்கு அளிக்கலாம். யஜ்ஞமாலி அந்தப் புண்ணியத்தை சுமாலிக்குத் தந்தவுடன் யமதூதர்கள் ஓடுகின்றனர்; திவ்ய ரதம் வந்து இருவரும் விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறார்கள். யஜ்ஞமாலி பரம முக்தி பெறுகிறான்; சுமாலி பின்னர் பூமிக்கு வந்து ஹரிபக்தனான நல்ல பிராமணனாகி, கங்கையில் நீராடி, விஸ்வேஸ்வர தரிசனம் செய்து பரமபதம் அடைகிறான். இறுதியில் விஷ்ணு வழிபாடு, ஹரிபக்தர் சங்கம், ஹரிநாமம் ஆகியவை பெரிய பாவங்களையும் கரைக்கும் எனப் பக்தி நெறி கூறப்படுகிறது.
Hari-nāma Mahimā and Caraṇāmṛta: The Redemption of the Hunter Gulika (Uttaṅka Itihāsa)
சனகர் கமலாபதி/விஷ்ணுவின் மகிமையைப் போற்றி, புலன்விஷய மயக்கம் மற்றும் மமதையில் மூழ்கியவர்களின் பாவங்களை ஹரியின் ஒரே நாமமே அழிக்கிறது என்கிறார். ஹரி-பூஜையற்ற இல்லம் சுடுகாட்டுச் சமம்; வேதத்வேஷமும் கோ-பிராமண த்வேஷமும் ராக்ஷஸப் பண்பு; தீய எண்ணத்தால் செய்யும் வழிபாடு தன்னையே அழிக்கும்; உண்மைப் பக்தர்கள் உலகநல நோக்குடன் ‘விஷ்ணுமயர்’ என அவர் வரையறுக்கிறார். பின்னர் க்ருதயுக இதிஹாசம்—கொடூரப் பாவி குலிகன் கேசவ ஆலயத்தை கொள்ளையிட முயன்று வைஷ்ணவ முனி உத்தங்கரைத் தாக்குகிறான். உத்தங்கர் அவனை அடக்கி, பொறுமை, மமதையின் வீண்மை, தெய்வத்தின் தவிர்க்கமுடியாத தன்மை ஆகியவற்றை உபதேசித்து, மரணத்திற்குப் பின் தர்ம-அதர்மமே மட்டும் தொடர்வதாகச் சொல்கிறார். ஸத்ஸங்கமும் ஹரி சாந்நித்யமும் குலிகனில் பச்சாத்தாபத்தை எழுப்பி, அவன் பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு இறக்கிறான்; விஷ்ணுவின் பாதப் பிரக்ஷாளன நீர்/சரணாமிருதத்தால் அவன் மீண்டும் உயிர்பெற்று தூய்மையடைகிறான். பாவமுக்தனாக விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்து, உத்தங்கர் மகாவிஷ்ணுவை ஸ்துதித்து பக்தி மையமான மோக்ஷதர்ம உபதேசத்தை நிறைவு செய்கிறார்.
The Greatness of Viṣṇu (Uttaṅka’s Hymn, Hari’s Manifestation, and the Boon of Bhakti)
நாரதர் சனகரிடம் கேட்கிறார்—எந்த ஸ்தோத்திரத்தால் ஜனார்தனன் மகிழ்ந்தான், உத்தங்கனுக்கு என்ன வரம் கிடைத்தது? சனகர் கூறுகிறார்: ஹரிபக்தனான உத்தங்கன், பகவானின் பாதோதகத்தின் புனிதத்தால் ஊக்கமடைந்து நீண்ட ஸ்தோத்திரம் பாடுகிறான்; அதில் விஷ்ணுவை ஆதிகாரணம், அந்தராத்மா, மாயா-குணங்களைத் தாண்டிய பரமத்தத்துவம் என்றும், உலகைத் தாங்கும் ஆதாரமாக எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவன் என்றும் போற்றுகிறான். முழு சரணாகதியால் லக்ஷ்மீபதி கண்கூடாகத் தோன்றுகிறார்; உத்தங்கன் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து அழுது, இறைவனின் திருவடிகளைத் துவளச் செய்கிறான். விஷ்ணு வரம் அளிக்க முன்வர, உத்தங்கன் எல்லா பிறவிகளிலும் அசையாத பக்தியே வேண்டுகிறான். இறைவன் அதை அருளி, சங்கத் தொடுதலால் அரிய தெய்வ ஞானம் அளித்து, கிரியா-யோக வழிபாட்டைச் செய்து நர-நாராயணரின் தாமத்திற்குச் சென்று மோட்சம் பெறுமாறு உபதேசிக்கிறார். இறுதியில் பலश्रுதி—பாராயணம்/கேட்குதல் பாபங்களை நீக்கி, வேண்டிய பயன்களைத் தரி, முடிவில் மோட்சத்தை அளிக்கும்।
The Greatness of Viṣṇu (Viṣṇor Māhātmya)
சனகர் பிராமணர்களுக்கு ஹரி-கதை, ஹரி-நாமம், பக்தர் சங்கம் ஆகியவை மிகப் பெரிய ரட்சக சக்தி என உபதேசிக்கிறார். நாமகீர்த்தனத்தில் நிலைத்த பக்தர்கள் வெளிப்புற நடத்தையில் குறை இருந்தாலும் போற்றத்தக்கவர்கள்; கோவிந்தனை தரிசித்தல், நினைத்தல், பூஜித்தல், தியானித்தல், வணங்குதல் ஆகியவற்றால் சம்சாரக் கடலைக் கடக்கலாம் என்கிறார். பின்னர் பழங்கதை—சந்திரவம்ச அரசன் ஜயத்வஜன் ரேவா/நர்மதா கரையில் விஷ்ணு ஆலயத்தைத் துடைத்து சுத்தம் செய்து தீபதானம் செய்கிறான்; இவ்விரண்டின் விசேஷ பலனை புரோகிதன் வீதிஹோத்ரன் கேட்கிறான். அரசன் முன்ஜன்மத் தொடர் கூறுகிறான்: கல்வியுள்ள ஆனால் வீழ்ந்த பிராமணன் ரைவதன் தடைசெய்யப்பட்ட வாழ்வாதாரங்களில் ஈடுபட்டு துயரமாக இறந்து, பாவி சண்டாளன் தண்டகேதுவாகப் பிறக்கிறான். அவன் இரவில் ஒரு பெண்ணுடன் காலியான விஷ்ணு ஆலயத்தில் நுழைந்து, அறியாமலே சுத்தப்பணியுடன் தொடர்பு கொண்டு ஒரு விளக்கை அமைக்கிறான். தூய நோக்கம் இல்லாவிட்டாலும் பாவம் அழிகிறது; காவலர்கள் கொன்றாலும் விஷ்ணுதூதர்கள் அவர்களை விஷ்ணுலோகத்திற்கு அழைத்துச் சென்று நீண்ட காலம் அனுபவிக்கச் செய்து, பின்னர் பூமியில் செல்வமுடன் மீண்டும் பிறக்கச் செய்கிறார்கள். ஜயத்வஜன் முடிவாக—சங்கல்பத்துடன் செய்யும் பக்தியின் பலன் அளவிலாதது; ஜகந்நாத/நாராயண வழிபாடு, சத்சங்கம், துளசி சேவை, சாலக்ராம ஆராதனை, பக்தர்களை மதித்தல் பல தலைமுறைகளை உயர்த்தும் என வலியுறுத்துகிறான்।
Manvantaras and Indras; Sudharmā’s Liberation through Viṣṇu-Pradakṣiṇā; Supremacy of Hari-Bhakti
சனகர், கேட்பதாலும் பாடுவதாலும் பாவநாசம் தரும் வைஷ்ணவ ஸ்துதியை அறிமுகப்படுத்துகிறார். பழைய உரையாடலில், தெய்வ இன்பங்களில் இருந்த இந்திரன், முன் பிரம்ம-கல்பத்தில் படைப்பு எவ்வாறு நடந்தது, மேலும் இந்திரன் மற்றும் தேவர்களின் உண்மை இயல்பும் கடமையும் என்னவென்று பிருகஸ்பதியிடம் கேட்கிறான். பிருகஸ்பதி தன் அறிவின் எல்லையைச் சொல்லி, இந்திரபுரியில் பிரம்மலோகத்திலிருந்து வந்த சுதர்மாவை அணுகுமாறு வழிகாட்டுகிறார். சுதர்மாவின் சபையில் இந்திரன் கல்ப வரலாறையும் சுதர்மாவின் மேன்மைக்கான காரணத்தையும் கேட்கிறான். சுதர்மா பிரம்மாவின் ஒரு நாள் (1000 சதுர்யுகங்கள்) என்பதை விளக்கி, பதினான்கு மனுக்கள், அவரவர் இந்திரர்கள், பல தேவகணங்களை மன்வந்தர வரிசையில் கூறி, உலக நிர்வாகம் மீண்டும் மீண்டும் அதே அமைப்பில் நடைபெறுவதை வலியுறுத்துகிறார். பின்னர் தன் முன்ஜன்மம்—விஷ்ணு ஆலயத்தருகே கொல்லப்பட்ட பாவி கழுகாக இருந்தேன்; ஒரு நாய் என்னைத் தூக்கிச் சென்று ஆலயத்தைச் சுற்றியதால் அறியாமலே பிரதட்சிணை நிகழ்ந்து, இருவரும் பரமபதம் அடைந்தோம் என்கிறார். முடிவில் பக்தி-பலன் தெளிவு—இயந்திரமாகச் சுற்றினாலும் பெரும் புண்ணியம்; நாராயண ஸ்மரணம்-பூஜை பாவங்களை நீக்கி பிறவிச் சுழலை முடித்து விஷ்ணுலோகம் அளிக்கும்; இதை கேட்டு/படித்தால் அஷ்வமேத யாகத்துக்கு இணையான பலன்.
Yuga-Dharma Framework, Kali-Yuga Diagnosis, and the Hari-Nāma Remedy (Transition to Vedānta Inquiry)
நாரதர் யுகங்களின் இலக்கணங்கள், கால அளவு, நடைமுறை விதிகள் ஆகியவற்றை சனகரிடம் கேட்கிறார். சனகர் சந்த்யா–சந்த்யாஂசங்களுடன் கூடிய சதுர்யுக அமைப்பை விளக்கி, க்ருதம் முதல் கலி வரை தர்மம் படிப்படியாகக் குறைவது, யுகத்திற்கேற்ப ஹரியின் நிறமாற்றம், த்வாபரத்தில் வேதப் பிரிவு ஆகியவற்றைச் சொல்கிறார். பின்னர் கலியுகத்தின் தெளிவான நிலை—விரத-யாகங்கள் சிதைவு, வர்ணாஶ்ரமங்களில் வஞ்சகம், அரச ஒடுக்குமுறை, சமூகப் பங்குகளில் குழப்பம், பஞ்சம்–மழையின்மை, பாஷண்டப் போலித்தனம் உயர்வு. ஆயினும் ஹரிபக்தர்களை கலி தீண்ட முடியாது என உறுதிப்படுத்தி, யுகதர்மங்களில் முதன்மை சாதனைகளை கூறுகிறார்; கலியில் தானமும் குறிப்பாக ஹரிநாம சங்கீர்த்தனமும் சிறந்த மருந்து என போதிக்கிறார். ஹரி (மேலும் சிவ) நாமாவளிகள் பாதுகாப்பும் முக்தியும் தருவனவாக வழங்கப்படுகின்றன. இறுதியில் உரை யுகதர்மத்திலிருந்து மோக்ஷதர்மத்துக்கு மாறுகிறது—நாரதர் பிரஹ்மனை உதாரணத்துடன் விளக்கக் கேட்க, சனகர் அவரை சனந்தனரிடம் அனுப்பி, வேதாந்த விசாரணையைத் தொடங்கச் செய்கிறார்.