Dharma-ākhyāna (Discourse on Dharma): Worthy Charity, Fruitless Gifts, and the Merit of Building Ponds

Verse 1

नातद उवाच । श्रुतं तु गङ्गामाहात्म्यं वाञ्छितं पापनाशनम् । अधुना लक्षणं ब्रूहि भ्रातर्मे दानपात्रघयोः ॥ १ ॥

நாததர் கூறினார்—விரும்பத்தக்கதும் பாவநாசகமும் ஆன கங்கா-மாஹாத்மியத்தை நான் கேட்டேன். இப்போது, சகோதரா, தானம் பெறத் தகுதியான பாத்திரர்களின் இலக்கணங்களைச் சொல்வாயாக.

Verse 2

सनक उवाच । सर्वेषामेव वर्णानां ब्रह्मणः परमो गुरुः । तस्मै दानानि देयानि दत्तस्यानन्त्यमिच्छता ॥ २ ॥

சனகர் கூறினார்—எல்லா வர்ணங்களுக்கும் பிராமணத்துவமே பரம குரு; ஆகவே தானத்தின் அழிவிலாப் பலனை விரும்புபவன் பிராமணருக்குத் தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 3

ब्राह्मणः प्रतिगृह्णीयात्सर्वतो भयवर्जितः । न कदापि क्षत्रविशो गृह्णीयातां प्रतिग्रहम् ॥ ३ ॥

பிராமணன் எத்திசையிலும் அச்சமின்றி பிரதிக்ரஹம் (தானம் பெறுதல்) ஏற்கலாம்; ஆனால் க்ஷத்திரியனும் வைசியனும் ஒருபோதும் பிரதிக்ரஹம் ஏற்கக் கூடாது.

Verse 4

चण्डस्य पुत्रहीनस्य दम्भाचाररतस्य च । स्वकर्मत्यागिनश्चापि दत्तं भवति निष्फलम् ॥ ४ ॥

கொடூரனுக்கும், புத்திரமில்லாதவனுக்கும், தம்பாசாரத்தில் ஈடுபட்டவனுக்கும், தன் ஸ்வதர்மத்தைத் துறந்தவனுக்கும் அளிக்கும் தானம் பயனற்றதாகும்।

Verse 5

परदाररतस्यापि परद्रव्याभिलिषिणः । नक्षत्रसूचकस्यापि दत्तं भवति निष्फलम् ॥ ५ ॥

பரஸ்திரீ ஆசை கொண்டவனுக்கும், பிறருடைய செல்வத்தை விரும்புவனுக்கும், வெறும் நட்சத்திரம் காட்டும் (தர்மமற்ற ஜோதிடன்) ஒருவனுக்கும் அளிக்கும் தானம் பயனற்றதாகும்।

Verse 6

असूयाविष्टमनसः कृतन्घस्य च मायिनः । अयाज्ययाजकस्यापि दत्तं भवति निष्फलम् ॥ ६ ॥

பொறாமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனம் உடையவனுக்கும், நன்றியறியாதவனுக்கும், வஞ்சகனுக்கும், யாகத்திற்குத் தகாதவர்களுக்காக யாகம் செய்பவனுக்கும் அளிக்கும் தானம் பயனற்றதாகும்।

Verse 7

नित्यं याच्ञापरस्यापि हिंसकस्य खलस्य च । रसविक्रयिणश्वैव दत्तं भवति निष्फलम् ॥ ७ ॥ नामैका द । वेदविक्रयिणश्चापि स्मृतिविक्रयिणस्तथा । धर्मविक्रयिणो विप्र दत्तं भवति निष्फलम् ॥ ८ ॥

எப்போதும் பிச்சை கேட்பவனுக்கும், வன்முறையாளர் ஒருவனுக்கும், தீயவனுக்கும், ரசம்/போகப் பொருட்களை விற்பவனுக்கும் அளிக்கும் தானம் பயனற்றதாகும்।

Verse 8

गानेन जीविका यस्य यस्य भार्या च पुश्चली । परोपतापिनश्चापि दत्तं भवति निष्फलम् ॥ ९ ॥

பாடலை வியாபாரமாகக் கொண்டு வாழ்வாதாரம் நடத்துபவனுக்கும், கற்பில்லாத மனைவி உடையவனுக்கும், பிறருக்கு துன்பம் தருபவனுக்கும் அளிக்கும் தானம் பயனற்றதாகும்।

Verse 9

असिजीवी मषीजीवी देवलो ग्रामयाजकः । धावको वा भवेत्तेषां दत्तं भवति निष्फलम् ॥ १० ॥

வாளால் வாழ்பவன், எழுத்துப் பணியால் வாழ்பவன், தேவாலயப் பூசாரி (தேவலன்), ஊருக்காக யாகம் செய்பவன், அல்லது ஓட்டுநர்/தூதன்—இவர்களுக்கு அளிக்கும் தானம் பயனற்றதாகிறது।

Verse 10

पाककर्तुः परस्यार्थे कवये गदहारिणे । अभक्ष्य भक्षकस्यापि दत्तं भवति निष्फलम् ॥ ११ ॥

பிறருக்காகச் சமைப்பவன், பணத்திற்காகக் கவிதை பாடுபவன், கதை ஏந்திய கொடியவன், மேலும் தடைசெய்யப்பட்டதை உண்ணுபவன்—இவர்களுக்கு அளிக்கும் தானம் பயனற்றதாகிறது।

Verse 11

शूद्रान्नभोजिनश्चैव शूद्राणां शवदाहिनः । पौंश्वलान्नभुजश्चापि दत्तं भवति निष्फलम् ॥ १२ ॥

சூத்ரரின் உணவை உண்ணுபவன், சூத்ரர்களின் சடலங்களைத் தகனம் செய்பவன், மேலும் ஒழுக்கக்கேடான பெண்ணின் உணவை உண்ணுபவன்—இவர்களுக்கு அளிக்கும் தானம் பயனற்றதாகிறது।

Verse 12

नामविक्रयिणो विष्णोः संध्याकर्म्मोर्ज्झितस्य च । दुष्प्रतिग्रहदग्धस्य दत्तं भवति निष्फलम् ॥ १३ ॥

விஷ்ணுவின் திருநாமத்தை விற்பவன், சந்த்யா கர்மங்களை விட்டுவிட்டவன், மேலும் தகாத தானங்களை ஏற்றதால் ‘எரிந்தவன்’—இவர்களுக்கு அளிக்கும் தானம் பயனற்றதாகிறது।

Verse 13

दिवाशयनशीलस्य तथा मैथुनकारिणः । सध्याभोजिन एवापिदत्तं भवति निष्फलम् ॥ १४ ॥

பகலில் உறங்கும் பழக்கமுடையவன், காமவழுக்கில் ஈடுபடுபவன், மேலும் சந்த்யா நேரத்தில் உண்பவன்—இவர்களுக்கு அளிக்கும் தானம் பயனற்றதாகிறது।

Verse 14

महापातकयुक्तस्य त्यक्तस्य ज्ञातिबान्धवैः । कुण्डस्य चापि गोलस्य दत्तं भवति निष्फलम् ॥ १५ ॥

மகாபாதகத்தால் மாசுற்று, தன் ஞாதி-பந்துக்களால் கைவிடப்பட்டவனுக்கு—அவன் குண்டனோ கோலனோ ஆயினும்—அளிக்கும் தானம் பயனற்றதாகும்।

Verse 15

परिवित्तेः शठस्यापि परिवत्तुः प्रमादिनः । स्त्रीजितस्यातिदुष्टस्य दत्तं भवित निष्फलम् ॥ १६ ॥

பரிவித்தன், வஞ்சகன், பரிவத்த்ரு, அலட்சியன், பெண்களால் வென்றவன், மிகத் தீயவன்—இவர்களுக்கு அளிக்கும் தானமும் பயனற்றதாகும்।

Verse 16

मद्यमांसाशिनश्चापि स्त्रीविटस्यातिलोभिनः । चौरस्य पिशुनस्यापि दत्तं भवति निष्फलम् ॥ १७ ॥

மதுவும் மாம்சமும் உண்ணுபவன், பெண்வெறியன், மிகப் பேராசைக்காரன், திருடன், பழிசொல்லி—இவர்களுக்கு அளிக்கும் தானமும் பயனற்றதாகும்।

Verse 17

ये केचित्पापनिरता निन्दिताः सुजनैः सदा । न तेभ्यः प्रतिगृह्णीयान्न च वद्याद्दिजोत्तम । सत्कर्मनिरतायापि देयं यत्नेन नारद ॥ १८ ॥

பாவத்தில் ஈடுபட்டு நல்லோரால் எப்போதும் பழிக்கப்படுவோரிடமிருந்து எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது; த்விஜோத்தமன் அவர்களுடன் பேசவும் கூடாது. ஆனால் சத்கர்மத்தில் நிலைத்தவர்க்கு, நாரதா, முயற்சியுடன் தானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 18

यद्दानं श्रद्धया दत्तं तथा विष्णुसमर्पणम् । याचितं वापि पात्रेण भवेत्तद्दानमुत्तमम् ॥ १९ ॥

நம்பிக்கையுடன் அளித்து, பகவான் விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும் தானம்—தகுதியான பாத்திரன் கேட்டாலும்—அத்தானமே உயர்ந்த தானமாகும்।

Verse 19

परलोकं समुद्दश्य ह्यैहिकं वापि नारद । यद्दानं दीयते पात्रे तत्काम्यं मध्यमं स्मृतम् ॥ २० ॥

ஹே நாரதா! பரலோகமோ இவ்வுலகமோ பலன் கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் தகுதியான பாத்திரருக்கு அளிக்கப்படும் தானம் ‘காம்ய’ எனப்படும் நடுத்தரத் தானமாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 20

दग्भेन चापि हिंसार्थं परस्याविधिनापि च । क्रुद्धेनाश्रद्धयापात्रे तद्दानं मध्यमं स्मृतम् ॥ २१ ॥

இகழ்ச்சியுடன், அல்லது தீங்கு செய்யும் நோக்கத்துடன், அல்லது பிறரின் தவறான முறையைப் பின்பற்றி அளிக்கப்படும் தானமும்; அதுபோல கோபத்துடன், நம்பிக்கையின்றி, தகுதியற்றவர்க்கு அளிக்கப்படும் தானமும்—நடுத்தரத் தானமாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 21

अधमं बलितोषायमध्यमं स्वार्थसिद्धये । उत्तमं हरिप्रीत्यर्थं प्राहुर्वेदविदां वराः ॥ २२ ॥

வேதத்தை அறிந்த சிறந்த முனிவர்கள் கூறுகின்றனர்—பலியால் சக்திகளைத் திருப்திப்படுத்துவது தாழ்ந்தது; தன்நல நிறைவேற்றத்திற்காகச் செய்வது நடுத்தரம்; ஹரியின் பிரீதிக்காக மட்டுமே செய்வது உத்தமம்.

Verse 22

दानभोगविनाशाश्च रायः स्युर्गतयस्त्रिधा ॥ २३ ॥

செல்வத்திற்கு மூன்று வழிகள் உண்டு—தானமாகச் செலவாகுதல், இன்ப அனுபவத்தில் நுகரப்படுதல், அல்லது அழிவால் நாசமாதல்.

Verse 23

यो ददाति च नोभुक्ते तद्धनं नाशकारणम् । धनं धर्मफलं विप्र धर्मो माधवतुष्टिकृत् ॥ २४ ॥

தானம் செய்து, இன்ப நுகர்விற்காகச் சேர்த்து வைக்காதவனின் செல்வம் அழிவுக்குக் காரணமாவதில்லை. ஓ பிராமணரே! செல்வத்தின் பலன் தர்மத்திலே; தர்மம் என்பது மாதவனைத் திருப்திப்படுத்துவதே.

Verse 24

तरवः किं न जीवन्ति तेऽपि लोके परार्थकाः । यत्र मूलफलैर्वृक्षाः परकार्यं प्रकुर्वते ॥ २५ ॥

இந்த உலகில் மரங்கள் வாழ்வதில்லையா? அவையும் பரார்த்தமே; ஏனெனில் வேர், நிழல், கனிகள் மூலம் பிறர்க்கு நன்மை செய்கின்றன।

Verse 25

मनुष्या यदि विप्राग्थ्र न परार्थास्तदा मृताः । परकार्यं न ये मर्त्याः कायेनापि धनेन वा ॥ २६ ॥

ஓ பிராமணசிறந்தவரே! மனிதர் பரார்த்தமாக வாழாவிட்டால் அவர்கள் இறந்தவரே. உடலால் அல்லது செல்வத்தால் பிறர்க்கு உதவாதோர் உண்மையில் வாழ்வோர் அல்லர்।

Verse 26

मनसा वचसा वापि ते ज्ञेयाः पापकृत्तमाः । अत्रेतिहासं वक्ष्यामि श्रृणु नारद तत्त्वतः ॥ २७ ॥

மனத்தாலும் சொல்லாலும் பரஹிதம் செய்யாதோர் மிகப் பாவிகள் என அறியப்படுவர். இங்கே ஒரு இதிஹாசத்தைச் சொல்கிறேன்—ஓ நாரதா, உண்மையாய் கேள்।

Verse 27

यत्र दानादिकानां तु लक्षणं परिकीर्तितम् । गङ्गामाहात्म्यसहितं सर्वपापप्रणाशनम् ॥ २८ ॥

அங்கே தானம் முதலிய தர்மங்களின் இலக்கணங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன; கங்கையின் மஹிமையுடன் கூடிய அந்த உபதேசம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்।

Verse 28

भगीरथस्य धर्मस्य संवादं पुण्यकारणम् । आसीद्भगीरथो राजा सगरान्वयसंभवः ॥ २९ ॥

பகீரதனின் தர்மத்தைப் பற்றிய இந்த உரையாடல் புண்ணியக் காரணம். சகர வம்சத்தில் பிறந்த பகீரதன் என்னும் அரசன் இருந்தான்।

Verse 29

शशास पृथिवीं मेतां सत्पद्वीपां ससागराम् । सर्वधर्मरतो नित्यं सत्यसंधः प्रतापवान् ॥ ३० ॥

அவன் இப்பூமியனைத்தையும்—நல்ல தீவுகளும் சூழ்ந்த கடல்களும் உடனாக—ஆட்சி செய்தான். எப்போதும் எல்லா தர்மங்களிலும் ஈடுபட்டவன்; சத்தியத்தில் உறுதியானவன்; வீரத்தில் ஒளிர்ந்தவன்.

Verse 30

कन्दर्पसद्दशो रुपे यायजृको विचक्षणः । प्रालेयाद्रिसमो धैर्ये धर्मे धर्मसमो नृपः ॥ ३१ ॥

அழகில் கந்தர்ப்பனை ஒத்தவன்; யாகங்களில் விவேகமிக்க யஜமான-போஷகன்; தைரியத்தில் இமயமலைபோல் அசையாதவன்; தர்மத்தில் அந்த அரசன் தர்மதேவனுக்கு நிகரானவன்.

Verse 31

सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वशास्त्रार्थपारगः । सर्वसंपत्समायुक्तः सर्वानन्दकरो मुने ॥ ३२ ॥

முனிவரே, அவன் எல்லா நற்குறிகளாலும் நிறைந்தவன்; எல்லா சாஸ்திரங்களின் தத்துவார்த்தத்திலும் தேர்ந்தவன்; எல்லாச் செல்வங்களும் உடையவன்; அனைவருக்கும் ஆனந்தம் அளிப்பவன்.

Verse 32

आतिथ्यप्रयतो नित्यं वासुदेवार्चनेरतः । पराक्रमी गुणनिधिर्मैत्रः कारुणिकः सधीः ॥ ३३ ॥

அவன் எப்போதும் அதிதி-சத்காரத்தில் முயற்சியுடன், வாசுதேவ ஆராதனையில் ஈடுபட்டு, வீரமிக்கவன், குணங்களின் நிதி, நட்புணர்வுடையவன், கருணையுள்ளவன், நல்லறிவுடையவன்.

Verse 33

एतादृशं तं राजानं ज्ञात्वा हृष्टो भगीरथम् । धर्मराजो द्विजश्रेष्ठ कदाचिद्द्रष्टुमागतः ॥ ३४ ॥

த்விஜச்ரேஷ்டரே, இத்தகைய பகீரத அரசனை அறிந்து தர்மராஜன் (யமன்) மகிழ்ந்து, ஒருகாலத்தில் அவனைத் தரிசிக்க வந்தான்.

Verse 34

समागतं धर्मराजमर्हयामास भूपतिः । शास्त्रदृष्टेन विधिना धर्मः प्री उवाच तम् ॥ ३५ ॥

தர்மராஜர் வந்தபோது அரசன் சாஸ்திர விதிப்படி அவரை முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்தான். பின்னர் மகிழ்ந்த தர்மன் அவனிடம் உரைத்தான்.

Verse 35

धर्मराज उवाच । राजन्धर्मविदां श्रेष्टप्रसिद्धोऽसि जगत्र्रये । धर्मराजोऽथ कीर्तिं ते श्रुत्वा त्वां द्रष्टुमागतः ॥ ३६ ॥

தர்மராஜர் கூறினார்—அரசே, மூன்று உலகங்களிலும் தர்மத்தை அறிந்தோரில் நீயே முதன்மை எனப் புகழ்பெற்றவன். உன் கீர்த்தியைச் செவியுற்ற நான் தர்மராஜன் உன்னைப் பார்க்க வந்தேன்.

Verse 36

सन्मार्गनिरतं सत्यं सर्वभूतहिते रतम् । द्रष्टुमिच्छन्ति विबुधारतवोत्कुष्टगुणप्रियाः ॥ ३७ ॥

நல்ல வழியில் நிலைத்தும், உண்மையைக் கடைப்பிடித்தும், எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டும் இருப்பவனைப் பார்க்க ஞானிகள் விரும்புவர்; அவர்கள் நற்குணங்களை நேசித்து சிறந்த குணங்களில் மகிழ்வோர்.

Verse 37

कीर्तिर्नीतिश्च संपत्तिर्वर्तते यत्र भूपते । वसन्ति तत्र नियतं गुणास्सन्तश्च देवताः ॥ ३८ ॥

அரசே, எங்கு புகழ், நெறி, செல்வம் நிலவுகின்றனவோ, அங்கு உறுதியாக நற்குணங்களும், சஜ்ஜனர்களும், தேவர்களும் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 38

अहो राजन्महाभाग शोभनीचरितं तव । सर्वभूतहितत्वादि मादृशामपि दुर्लभम् ॥ ३९ ॥

ஆஹா அரசே, பெரும் பாக்கியவனே, உன் நடத்தை மிகச் சிறப்பானது. எல்லா உயிர்களின் நலனைக் கருதுதல் போன்ற குணங்கள் எங்கள்போன்றவர்களிடமும் அரிது.

Verse 39

इत्युक्तवन्तं तं धर्मं प्रणिपत्य भगीरथः । प्रोवाच विनयाविष्टः संहृष्टः श्लक्ष्णया गिरा ॥ ४० ॥

தர்மன் இவ்வாறு உரைத்த பின் பகீரதன் அவரை வணங்கினான். பணிவால் நிறைந்து, மகிழ்ந்து, மென்மையான சொற்களால் அவரை உரைத்தான்.

Verse 40

भगीरथ उवाच । भगवन्सर्वधर्मज्ञ समदर्शित् सुरेश्वर । कृपया परयाविष्टो यत्पृच्छामि वदस्व तत् ॥ ४१ ॥

பகீரதன் கூறினான்—பகவானே! நீங்கள் அனைத்துத் தர்மங்களையும் அறிந்தவர், சமநோக்குடையவர், தேவர்களின் ஈசன். பேரருளால் நான் கேட்பதைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 41

धर्मा कीदृग्विधाः प्रोक्ताः के लोका धर्मशालिनाम् । कियत्यो यातनाः प्रोक्ताः केषां ताः परिकीर्तिताः ॥ ४२ ॥

எத்தகைய எத்தகைய தர்மங்கள் போதிக்கப்பட்டுள்ளன? தர்மத்தில் நிலைத்தோர் எந்தெந்த உலகங்களை அடைவார்கள்? எத்தனை தண்டனைகள் (யாதனைகள்) கூறப்பட்டுள்ளன, அவை யாருக்காக குறிப்பாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன?

Verse 42

त्वया संमाननीया ये शासनीयाश्च ये यथा । तत्सर्वं मे महाभाग विस्तराद्वक्तुमर्हसि ॥ ४३ ॥

மகாபாகனே! உங்களால் யார் யார் மதிக்கப்பட வேண்டும், யார் யார் தண்டிக்கப்பட வேண்டும், எவ்வாறு—இவை அனைத்தையும் எனக்கு விரிவாக உரைக்க வேண்டும்.

Verse 43

धर्मराज उवाच । साधु साधु महाबुद्धे मतिस्ते विमलोर्जिता । धर्माधर्मान्प्रवक्ष्यामितत्त्वतः श्रृणु भक्तितः ॥ ४४ ॥

தர்மராஜன் கூறினான்—நன்று, நன்று, மகாபுத்தியுள்ளவனே! உன் அறிவு தூயதும் உறுதியானதும். இப்போது நான் தத்துவப்படி தர்மம் அதர்மம் ஆகியவற்றை விளக்குகிறேன்; பக்தியுடன் கேள்.

Verse 44

धर्मा बहुविधाः प्रोक्ताः पुण्यलोकप्रदायकाः । तथैव यातनाः प्रोक्ता असंख्या घोरदर्शताः ॥ ४५ ॥

புண்ணிய லோகங்களை அளிக்கும் தர்மங்கள் பலவகையாக உரைக்கப்பட்டன; அதுபோல எண்ணற்ற யாதனைகளும் கூறப்பட்டன, காணவே அச்சமூட்டுவன।

Verse 45

विस्तराद्गदितुं नालमपि वर्षशतायुतैः । तस्मातंसमासतो वक्ष्ये धर्माधर्मनिदर्शनम् ॥ ४६ ॥

விரிவாகச் சொல்ல கோடிக்கணக்கான நூற்றாண்டுகளும் போதாது; ஆகவே தர்மம்–அதர்மத்தின் அடையாளங்களைச் சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்।

Verse 46

वृत्तिदानं द्विजानां वै महापुण्यं प्रकीर्ततम् । तथैवाध्यात्मविदुषो दत्तं भवति चाक्षयम् ॥ ४७ ॥

த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) வாழ்வாதார உதவியாக தானம் செய்வது மகாபுண்ணியம் எனப் போற்றப்படுகிறது; அதுபோல் ஆத்மவித்தையில் வல்லவர்க்கு அளித்தது அழியாப் பலன் தரும்।

Verse 47

कुटुम्बिनं या शास्त्रज्ञं श्रोत्रियं वा गुणान्वितम् । यो दत्त्वा स्यापयेदृतिं तस्य पुण्यफलं श्रृणु ॥ ४८ ॥

குடும்பி இல்லறத்தார்க்கோ, சாஸ்திரஞானிக்கோ, நற்குணமுடைய ச்ரோத்ரியர்க்கோ தானம் செய்து அவர்தம் துயரை நீக்கினால், அந்தத் தானத்தின் புண்ணியப் பலனை கேளுங்கள்।

Verse 48

मातृताः पितृतश्चैव द्विजः कोटिकुलन्वितः । निर्विश्य विष्णुभवनं कल्पं तत्रैव मोदते ॥ ४९ ॥

அந்த த்விஜன், தாய்வழி தந்தைவழி இரண்டிலும் கோடிக்கணக்கான குலங்களால் மேன்மையுற்றவனாய், விஷ்ணுவின் திருவீட்டில் புகுந்து அங்கே ஒரு கல்பம் முழுதும் மகிழ்கிறான்।

Verse 49

गण्यन्ते पांसवो भूमेर्गण्यन्ते वृष्टिविन्दवः । न गण्यन्ते विधात्रापि ब्रहह्मवृत्तिफलानि वै ॥ ५० ॥

பூமியின் தூசுத் துகள்களையும், மழைத்துளிகளையும் எண்ணலாம்; ஆனால் பிரம்மவிருத்தியின் ஒழுக்கத்தால் எழும் புண்ணியப் பலன்களை விதாதாவேனும் உண்மையில் எண்ண இயலாது।

Verse 50

समस्तदेवतारुपो ब्राह्मणः परिकीर्तितः । जीवनं ददतस्तस्य कः पुण्यं गदितुं क्षमः ॥ ५१ ॥

பிராமணன் எல்லாத் தேவதைகளின் வடிவம் எனப் போற்றப்படுகிறான். அவனுக்கு வாழ்வாதாரத்தை அளிப்பவனின் புண்ணியத்தை யார் சொல்ல வல்லார்?

Verse 51

यो विप्रहितकृन्नित्यं स सर्वान्कृतवान्मखान् । स स्नातः सर्वतीर्थेषु तप्तं तेनाखिलं तपः ॥ ५२ ॥

எவன் எப்போதும் சாஸ்திரம் விதித்த கடமைகளைச் செய்கிறானோ, அவன் எல்லா யாகங்களையும் செய்தவனே; அவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவனே; அவனால் எல்லாத் தவங்களும் நிறைவேறின.

Verse 52

यो ददस्वेति विप्राणां जीवनं प्रेरयेत्परम् । सोऽपि तत्फलमाप्नोति किमन्यैर्बहुभाषितैः ॥ ५३ ॥

எவன் ‘கொடு’ என்று சொல்லி பிராமணர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காக பிறரைத் தூண்டுகிறானோ, அவனும் அந்தத் தானத்தின் பலனை அடைகிறான்; மேலும் பல சொற்கள் எதற்கு?

Verse 53

तडागं कारयेद्यस्तु स्वयमेवापरेण वा । वक्तुं तत्पुण्यसंख्यानं नालं वर्षशतायुषा ॥ ५४ ॥

யார் குளம்/தடாகம் அமைக்கச் செய்கிறாரோ—தானே செய்தாலும், பிறரால் செய்தாலும்—அதன் புண்ணிய அளவைச் சொல்ல நூறு ஆண்டுகள் ஆயுளும் போதாது।

Verse 54

एकश्चेदध्वगो राजंस्तडागस्य जलं पिबेत् । कत्कर्तुः सर्वपापानि नश्यन्त्येव न संशयः ॥ ५५ ॥

அரசே, ஒரே ஒரு பயணியும் குளத்தின் நீரைப் பருகினால், அந்தக் குளத்தை அமைத்தவனுடைய எல்லாப் பாவங்களும் நிச்சயமாக அழிகின்றன—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 55

एकाहमपि यत्कुर्याद्भूमिस्थमुदकं नरः । स मुक्तः सर्वपापेभ्यः शतवर्षं वसेद्दिवि ॥ ५६ ॥

ஒரு மனிதன் ஒரே நாளாவது நிலத்தில் நீரை நிறுவி (உதகதானம்/அர்க்கியம்) அர்ப்பணித்தால், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு நூறு ஆண்டுகள் சொர்க்கத்தில் வாழ்வான்।

Verse 56

कर्तुं तडागं यो मर्त्यः साह्यकः शक्तितो भवेत् । सोऽपि तत्फलमाप्नोति तुष्टः प्रेरक एव च ॥ ५७ ॥

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப குளம் அமைப்பதில் உதவியாக இருப்பவன் கூட அதே புண்ணியப் பலனை அடைவான்; மகிழ்ந்து பிறரைத் தூண்டுபவனும் அந்தப் பலனைப் பெறுவான்।

Verse 57

मृदं सिद्धार्थमात्रां वा तडागाद्यो वहिः क्षिपेत् । तिष्टत्यब्दशतं स्वर्गे विमुक्तः पापकोटिभिः ॥ ५८ ॥

குளத்திலிருந்து சேற்றை எடுத்து வெளியே எறிவவன்—அது கடுகு விதை அளவாக இருந்தாலும்—கோடிப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு நூறு ஆண்டுகள் சொர்க்கத்தில் தங்குவான்।

Verse 58

देवता यस्य तुष्यन्ति गुरवो वा नृपोत्तम । तडागपुण्यभाक्स स्यादित्येषा शाश्वती श्रुतिः ॥ ५९ ॥

அரசர்களில் சிறந்தவனே, யாரால் தேவர்கள் அல்லது வணக்கத்திற்குரிய குருக்கள் மகிழ்கிறார்களோ, அவன் குளப் புண்ணியத்தின் பங்காளி ஆவான்—இதுவே நித்தியமான ஸ்ருதி உபதேசம்।

Verse 59

इतिहासं प्रवक्ष्यामि तवात्र नृपसत्तम । यं श्रृत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः ॥ ६० ॥

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இங்கே உனக்கு ஒரு புனித இதிகாசத்தை உரைப்பேன். அதைச் செவிமடுத்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 60

गौडदेशेऽतिविख्यातो राजासीद्वीरभद्रकः । महाप्रतापी विद्यावान्सदा विप्रप्रपूजकः ॥ ६१ ॥

கௌட தேசத்தில் மிகப் புகழ்பெற்ற வீரபத்ரகன் என்னும் அரசன் இருந்தான். அவன் பெரும் வீரத்துடன், கல்வியுடன், எப்போதும் பிராமணர்களை வணங்கி மதிப்பவன்.

Verse 61

वेदशास्त्रकुलाचारयुक्तो मित्रक्विर्धनः । तस्य राज्ञी महाभागा नान्मा चम्पकमञ्जरी ॥ ६२ ॥

அவன் வேத-சாஸ்திர அறிவால் நிறைந்தவனாகவும், தன் குல மரபுச் சடங்குகளில் நிலைத்தவனாகவும், பண்டிதர்களுக்கு நண்பனாகவும், செல்வமிக்கவனாகவும் இருந்தான். அவன் அரசியின் பெயர் பெரும் பாக்கியவதி சம்பகமஞ்சரி.

Verse 62

तस्य राज्ञो महामात्याः कृत्माकृस्यविचारणाः । धर्माणां धर्मशास्त्रेस्तु सदा कुर्वन्ति निश्चयम् ॥ ६३ ॥

அரசனின் தலைமை அமைச்சர்கள் செய்யப்பட்டதும் செய்யவேண்டியதும் ஆராய்வோர். அவர்கள் தர்மசாஸ்திரத்தின் படி தர்ம விஷயங்களில் எப்போதும் உறுதியான தீர்மானம் எடுப்பார்கள்.

Verse 63

प्रायश्चित्तं चिकित्त्सां च ज्योतिषे धर्मनिर्णयम् । विनाशास्त्रेण यो ब्रूयात्तमाहुर्ब्रह्यघातकम् ॥ ६४ ॥

அழிவை உண்டாக்கும் சாஸ்திரங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு, பிராயச்சித்தம், மருத்துவம், மேலும் ஜோதிடத்தின் மூலம் தர்மத் தீர்மானம் கூறுபவனை ‘பிரஹ்மஹத்தி’ செய்தவன் (மகாபாபி) எனக் கூறுவர்.

Verse 64

इति निश्चित्य मनसा मन्वादीरितधर्मकान् । आचार्येभ्यः सदा भूपः श्रृणोति विधिपूर्वकम् ॥ ६५ ॥

இவ்வாறு மனத்தில் உறுதி செய்து, மனு முதலிய தர்மநியமகர்கள் உரைத்த தர்மங்களைப் பின்பற்ற எண்ணி, அந்த அரசன் எப்போதும் ஆசாரியர்களிடமிருந்து விதிமுறையோடு அவற்றைச் செவிமடுக்கிறான்।

Verse 65

न कोऽप्यन्यायवर्ती तस्य राज्येऽवरोऽपि च । धर्मेण पाल्यमानस्य तस्य देशस्य भूपतेः ॥ ६६ ॥

தர்மத்தினால் தன் நாட்டை காக்கும் அந்த அரசனுடைய அரசில், மிகத் தாழ்ந்தவரும் கூட அநியாய வழியில் நடப்பதில்லை।

Verse 66

जातं समत्वं स्वर्गस्य सौराज्यस्य शुभावहम् । स चैकदा तु नृपतिर्मृगयायां महावने ॥ ६७ ॥

இவ்வாறு வானுலகத்துக்கு ஒப்பான சமநிலை தோன்றியது; அது அந்த தர்மமிகு அரசாட்சிக்கு மங்களம் அளித்தது. ஒருநாள் அந்த அரசன் பெரிய காட்டில் வேட்டைக்குச் சென்றான்।

Verse 67

मन्त्र्यादिभिः परिवृतो बभ्राम मध्यभास्करम् । दैवादाखेटशून्यस्य ह्यतिश्रान्तस्य तत्र वै ॥ ६८ ॥

அமைச்சர்கள் முதலியோர் சூழ, அந்த அரசன் மதிய சூரியன் நிற்கும் வரை சுற்றித் திரிந்தான். விதிவசமாக வேட்டையின் இன்பம் கிடைக்காமல் அங்கே மிகுந்த சோர்வுற்றான்।

Verse 68

नृपरीतस्य संजातं सरसो दर्शनं नृप । ततः शुष्कां तु सरसीं दृष्ट्वा तत्र व्यचिन्तयत् ॥ ६९ ॥

அரசே, துன்புற்ற அந்த அரசனுக்கு ஒரு ஏரியின் காட்சி தோன்றியது. ஆனால் அங்கே அந்த ஏரி வறண்டு கிடப்பதைக் கண்டு, அவன் அங்கேயே சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 69

किमयं सरसीश्रृङ्गेभुवः केन विनिर्मिता । कथं जलं भवेदत्र येन जीवेदयं नृपः ॥ ७० ॥

ஏரியின் சிகரங்கள்மேல் அமைந்த இந்த நிலம் என்ன? இதை யார் உருவாக்கினார்? இங்கே நீர் எவ்வாறு உண்டாகும், அதனால் இந்த அரசன் உயிர்வாழ்வான்?

Verse 70

ततो बुद्धिः समभवत्खाते तस्या नृपोत्तम । हस्तमात्रं ततो गर्त्तं खात्वा तोयमवाप्तवान् ॥ ७१ ॥

அப்போது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவளுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது; கை அளவு ஆழமுள்ள குழியைத் தோண்டி அங்கேயே நீரைப் பெற்றாள்.

Verse 71

तेन तोयेन पीतेन राज्ञस्तृत्पिरजायत । मन्त्रिणश्चापि भूमिश बुद्धिसागरसंज्ञिनः ॥ ७२ ॥

அந்த நீரை அருந்தியதும் அரசனுக்கு நிறைவு ஏற்பட்டது; மேலும், நிலத்தலைவனே, ‘புத்திசாகரம்’ எனப் புகழ்பெற்ற அமைச்சர்களும் திருப்தியடைந்தனர்.

Verse 72

स बुद्धिसागरो भूपं प्राह धर्मार्थकोविदः । राजन्नियं पुष्करिणी वर्षाजलवती पुरा ॥ ७३ ॥

தர்மமும் அர்த்தமும் அறிந்த அந்த ‘புத்திசாகரம்’ அரசனிடம் கூறினார்—“அரசே, இந்த புஷ்கரிணி முன்பு மழைநீரால் நிரம்பியிருந்தது.”

Verse 73

अद्यैनां बद्धवप्रां च कर्त्तुं जाता मतिर्मम । तद्भवान्मोदतां देव दत्तादाज्ञां च मेऽनघ ॥ ७४ ॥

இன்று அவளை கட்டி அழைத்துச் செல்லும் தீர்மானம் எனக்குள் எழுந்தது; ஆகவே, தேவனே, குற்றமற்றவனே, நீர் மகிழ்ந்து எனக்கு அனுமதி அருள்வீராக.

Verse 74

इति श्रुत्वा वचस्तस्य मन्त्रिणो नृपसत्तमः । मुमुदेऽतितरां भूपः स्वयं कर्तुं समुद्यतः ॥ ७५ ॥

அமைச்சரின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட அந்த நற்பெரும் அரசன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்; தானே அதை நிறைவேற்ற எழுந்தான்।

Verse 75

तमेव मन्त्रिणां तत्र युयोज शुभकर्मणि । ततो राजाज्ञया सोऽपि बुद्धिसागरको मुदा ॥ ७६ ॥

அங்கே அமைச்சர்களில் அந்த ஒருவரையே நற்காரியத்திற்காக நியமித்தான். பின்னர் அரச ஆணையால் புத்திசாகரனும் மகிழ்ச்சியுடன் அதைச் செய்தான்।

Verse 76

सरसीं सागरं कर्त्तुमुद्यतः पुण्यकृत्तमः । धनुषां चैव पञ्चाशत्सर्वतो विस्तृतायताम् ॥ ७७ ॥

அந்த மிகப் புண்ணியசெயலாளர் அந்த ஏரியை கடல்போல் ஆக்க முனைந்தான்; எல்லாத் திசைகளிலும் ஐம்பது வில்லளவு பரப்பாக விரிவாக்கினான்।

Verse 77

सरसीं बद्धसु शिलां चकारागाधशम्बराम् । तां विनिर्माय सरसीं राज्ञे सर्वं न्यवेदयत् ॥ ७८ ॥

கற்களால் அணை கட்டி ஆழமும் உறுதியும் கொண்ட ஏரியை அமைத்தான். அந்த ஏரியை உருவாக்கி அனைத்தையும் அரசனுக்கு அறிவித்தான்।

Verse 78

तस्यां ततः प्रभृति वै सर्वेऽपि वनचारिणः । पान्थाः पिपासिता भूप लभन्ते स्म जलं शुभम् ॥ ७९ ॥

அதன்பின், அரசே, காட்டில் நடமாடும் தாகமுற்ற பயணிகள் அனைவரும் அந்த ஏரியில் மங்களமான தூய நீரைப் பெற்றனர்।

Verse 79

कदाचित्स्वायुषश्चान्ते स मन्त्री बुद्धिसागरः । प्रमृतो गतवाँल्लोकं लोकशास्तुर्मम प्रभो ॥ ८० ॥

ஒருகால் தன் ஆயுள் முடிவில் அந்த அமைச்சர்—ஞானக் கடல்—உடலை நீத்து, என் ஆண்டவன் உலகாதிபதியின் உலகை அடைந்தான்।

Verse 80

तदर्थं तु मया पृष्टो धर्मो धर्मलिपिंकरः । चित्रगुत्पस्तु तत्कर्म मह्यं सर्वं न्यवेदयत् ॥ ८१ ॥

அதற்காக நான் தர்மத்தை—தர்மத்தை எழுதும் எழுத்தாளனை—வினவினேன்; அப்போது சித்ரகுப்தன் அவன் செய்த அனைத்துக் கருமங்களையும் எனக்கு முழுதும் அறிவித்தான்।

Verse 81

उपदेष्टा स्वयं चासौ धर्मकार्यस्य भूपतेः । तस्माद्धर्मविमानं तु समारोढुमिहार्हति ॥ ८२ ॥

அரசே, உன் தர்மச் செயலில் அவனே தானே உபதேசகன்; ஆகவே இங்கே ‘தர்ம’ எனப்படும் விமானத்தில் ஏறத் தகுதியானவன்.

Verse 82

इत्युक्ते चित्रगुप्तेन समाज्ञप्तो मया नृप । विमानं धर्मसंज्ञं तु आरोढुं बुद्धिसागरः ॥ ८३ ॥

அரசே, சித்ரகுப்தன் இவ்வாறு கூறியபின், ‘தர்ம’ எனப்படும் விமானத்தில் ஞானக் கடலானவர் ஏறுமாறு எனக்கு ஆணை கிடைத்தது.

Verse 83

अथ कालान्तरे राजन्सराजा वीरभद्रकः । मृतो गतो मम स्थानं नमश्चक्रे मुदान्वितः ॥ ८४ ॥

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், அரசே, அந்த அரசன் வீரபத்ரகன் இறந்து என் திருவிடத்துக்கு வந்து, மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கினான்।

Verse 84

मया तु तत्र तस्यापि पृष्टं कर्माखिलं नृप । कथितं चित्रगुत्पेन धर्मं सरसिसंभवम् ॥ ८५ ॥

அங்கே, அரசே, நானும் அவனிடம் எல்லாக் கர்மங்களும் அவற்றின் பலன்களும் பற்றி கேட்டேன். அப்போது சித்ரகுப்தன் தாமரைப் பிறப்பான பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றிய தர்மத்தை எனக்குச் சொன்னான்.

Verse 85

तदा सम्यङ्मया राजा बोधितोऽभूद्यथाश्रृणु । अधित्यकायां भूपाल सैकतस्य गिरेः परा ॥ ८६ ॥

அப்போது, அரசே, நான் அரசனை முறையாக அறிவுறுத்தினேன்—எப்படி நடந்ததோ கேளுங்கள். பூபாலனே, மணற்பர்வதத்துக்கு அப்பால் உள்ள உயர்ந்த மேடையில் அது நிகழ்ந்தது.

Verse 86

लावकेनामुनाचञ्च्वा खातं द्व्यंङ्गुप्रलमबुनि । ततः कालान्तरे तेन वाराहेण नृपोत्तम ॥ ८७ ॥

லாவகன் எனும் அந்த வராகன் தன் மூக்கால் தோண்டி, நிலத்தை இரண்டு அங்குல அளவு ஆழமாகவும் பரவலாகவும் அகழ்ந்தான். பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அதே வராகன் அங்கே மீண்டும் செயல்பட்டான்.

Verse 87

खनितं हस्तमात्रं तु जलं तुण्डेन चात्मनः । ततोऽन्यदाऽमुया काल्याहस्त युग्ममितः कृतः ॥ ८८ ॥

பூபதியே, முதலில் அவன் ஒரு கை அளவு மட்டும் தோண்டி, தன் அலகால் நீரை கொண்டு வந்தான். பின்னர் வேறு நேரத்தில், கால்யாவின் அதே முயற்சியால் இரண்டு கை அளவு (ஆழம்/விரிவு) ஏற்பட்டது.

Verse 88

खातो जले महाराज तोयं मासद्वयं स्थितम् । पीतं क्षुद्रैर्वनचरैः सत्त्वैस्तृष्णासमाकुलैः ॥ ८९ ॥

மகாராஜனே, தோண்டப்பட்ட அந்த நீர்த் தொட்டியில் நீர் இரண்டு மாதங்கள் நிலைத்திருந்தது. தாகத்தால் வாடிய சிறிய வனவாசி உயிர்கள் அதை குடித்துவிட்டன.

Verse 89

ततो वर्षत्रायान्ते तु गजतानेन सुव्रत । हस्तत्रयमितः खातः कृतस्तत्राधिकं जलम् ॥ ९० ॥

பின்னர் மூன்று ஆண்டுகள் முடிவில், ஓ நல்விரதனே, யானையின் துதிக்கையால் அங்கே மூன்று கை ஆழம் குழி தோண்டப்பட்டது; அந்த இடத்தில் மிகுந்த நீர் வெளிப்பட்டது.

Verse 90

मासत्रये स्थितं तच्च पयो जीवैर्वनेचरैः । भवांस्तत्र समायातो जलशोषादनन्तरम् ॥ ९१ ॥

அந்த பால் மூன்று மாதங்கள் அங்கே இருந்தது; வனத்தில் வாழும் உயிர்கள் அதை உபயோகித்தன. நீர் வற்றிய உடனே நீங்கள் அங்கே வந்தடைந்தீர்கள்.

Verse 91

मासे तत्र तु संप्रात्पं हस्तं खात्वा जलं नृप । ततस्तस्योपदेशेन मन्त्रिणो नृपते त्वया ॥ ९२ ॥

அங்கே ஒரு மாதம் கடந்தபின், ஓ அரசே, கையால் தோண்டியபோது நீர் கிடைத்தது. பின்னர் அவனுடைய உபதேசத்தின்படி, ஓ அரசாதிபதியே, நீங்கள் அமைச்சர்களை நியமித்தீர்/ஆலோசனைக்கு அழைத்தீர்.

Verse 92

पञ्चाशद्धनुरुत्खातं जातं तत्र महाजलम् । पुनः शिलाभिः सुदृढं बद्धं जातं महत्सरः । वृक्षाश्च रोपितास्तत्र सर्वलोकोपकारिणः ॥ ९३ ॥

அங்கே ஐம்பது வில்-அளவு வரை அகழ்ந்தபோது பெரும் நீர்த்தொகை உண்டாயிற்று. பின்னர் கற்களால் உறுதியாக கட்டி வலுப்படுத்தி அது விசாலமான ஏரியாக ஆனது; மேலும் அனைவருக்கும் நன்மை தரும் மரங்களும் அங்கே நடப்பட்டன.

Verse 93

तेन स्वस्वेन पुण्येन पञ्चैते जगतीपते । विमानं धर्म्यमारुढास्त्वमाण्येनं समारुह ॥ ९४ ॥

தத்தம் புண்ணியத்தின் பயனால், ஓ உலகநாதனே, இவ்வைந்து பேர் தர்மமயமான விமானத்தில் ஏறியுள்ளனர். நீங்களும், ஓ அணியனே, தாமதமின்றி இதிலே ஏறுங்கள்.

Verse 94

इति वाक्यं समाकर्ण्य मम राजा स भूमिप । आरुरोह विमानं तत्षष्ठो राजा समांशभाक् ॥ ९५ ॥

அவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும், ஓ பூமிபா, என் அந்த அரசன் அந்த தெய்வீக விமானத்தில் ஏறினான்; தன் உரிய பங்கின் வாரிசாக அறுபத்தாறாவது அரசனானான்।

Verse 95

इति ते सर्वमाख्यातं तडागजनितं फलम् । श्रुत्वैतन्मुच्यते पापादाजन्ममरणान्तिकात् ॥ ९६ ॥

இவ்வாறு குளம்/தடாகம் அமைப்பதால் உண்டாகும் பலனை முழுமையாக உனக்குச் சொன்னேன். இதைக் கேட்டாலே பிறப்பு முதல் மரணம்வரை சேர்ந்த பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்।

Verse 96

यो नरः श्रद्धयो युक्तो व्याख्यातं श्रुणुयात्पठेत् । सोऽप्याप्नोत्यखिलं पुण्यं सरोनिर्माणसंभवम् ॥ ९७ ॥

எவர் பக்தி-நம்பிக்கையுடன் இந்த விளக்கத்தை கேட்கிறாரோ அல்லது பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவரும் புனித ஏரி/சரோவர் அமைப்பதால் உண்டாகும் முழுப் புண்ணியத்தையும் அடைவார்।

Verse 97

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे धर्माख्याने द्वादशोऽध्यायः ॥ १२ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதல் பாதத்தில் ‘தர்மாக்யானம்’ எனும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।