Dhvajāropaṇa and Dhvajāgopaṇa: Procedure, Stotra, and Phala (Merit) of Raising Viṣṇu’s Flag

Verse 1

सनक उवाच । अन्यद्व्रतं प्रवक्ष्यामि ध्वजारोपणसंज्ञितम् । सर्वपापहरं पुण्यं विष्णुप्रीणनकारणम् ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—இப்போது ‘த்வஜாரோபணம்’ எனப்படும் மற்றொரு விரதத்தை உரைக்கிறேன்; அது புண்ணியமானது, எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவது, திருமால் (விஷ்ணு) பிரீதிக்குக் காரணமானது।

Verse 2

यः कुर्याद्विष्णुभवने ध्वजारोपणमुत्तमम् । संपूज्यते विग्निञ्च्याद्यैः किमन्यैर्बहुभाषितैः ॥ २ ॥

விஷ்ணு ஆலயத்தில் சிறந்த த்வஜாரோபணத்தை யார் செய்கிறாரோ, அவர் வி஘்னேசர் (கணேசர்) முதலிய தேவர்களாலும் போற்றப்பட்டு வழிபடப்படுகிறார்; மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 3

हेमभारसहस्त्रं तु यो ददाति कुटुम्बिने । तत्फलं तुल्यमात्रं स्याद्धूजारोपणकर्मणः ॥ ३ ॥

ஒருவன் குடும்பஸ்தனுக்கு ஆயிரம் பாரம் பொன் தானம் செய்தாலும், அதன் பலன் த்வஜாரோபணக் கர்மத்தின் பலனுக்கு சமமட்டுமே ஆகும்।

Verse 4

ध्वजारोपणतुल्यं स्याद्गङ्गास्नानमनुत्तमम् । अथवा तुलसिसेवा शिवलिङ्गप्रपूजनम् ॥ ४ ॥

அனுத்தமமான கங்கைஸ்நானம் த்வஜாரோபணத்துக்கு சமம் எனக் கூறப்படுகிறது; அல்லது துளசி சேவை, சிவலிங்கத்தை முறையாகப் பூஜிப்பதும் அதற்கு ஒப்பாகும்।

Verse 5

अहोऽपूर्वमहोऽपूर्वमहोऽपूर्वमिदं द्विज । सर्वपाप हरं कर्म ध्वजागोपणसंज्ञितम् ॥ ५ ॥

அஹோ! அபூர்வம், அபூர்வம், மிக அபூர்வமிது, ஓ த்விஜா; ‘த்வஜாகோபண’ எனப்படும் இக்கர்மம் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்।

Verse 6

सन्ति वै यानि कार्याणि ध्वजारोपणकर्मणि । तानि सर्वाणि वक्ष्यामि श्रृणुष्व गदतो मम ॥ ६ ॥

த்வஜாரோபணக் கர்மத்தில் செய்ய வேண்டிய செயல்கள் எவை உள்ளனவோ, அவை அனைத்தையும் நான் கூறுவேன்; நான் சொல்வதைக் கேள்।

Verse 7

कार्तिकस्य सिते पक्षे दशम्यां प्रयतो नरः । स्नानं कुर्यात्प्रयत्नेन दन्तधावनपूर्वकम् ॥ ७ ॥

கார்த்திக சுக்லபக்ஷத்தின் தசமியில், ஒழுக்கமுள்ளவன் முதலில் பற்கள் சுத்தம் செய்து, முயற்சியுடன் முறையாக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 8

एकाशी ब्रह्मचारी च स्वपेन्नारायणं स्मरन् । धौताम्बरधरः शुद्धो विप्रो नारायणाग्रतः ॥ ८ ॥

ஏகாதசி விரதமும் பிரம்மச்சரியமும் காத்து, உறக்கத்திலும் நாராயணனை நினைக்க வேண்டும். கழுவிய தூய ஆடைகள் அணிந்த பரிசுத்த பிராமணன் நாராயணன் முன்னிலையில் இருக்க வேண்டும்.

Verse 9

ततः प्रातः समुत्थाय स्नात्वाचम्य यथाविधि । नित्यकर्माणि निर्वर्त्य पश्चाद्विष्णुं समर्चयेत् ॥ ९ ॥

பின்னர் காலையில் எழுந்து விதிப்படி நீராடி ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். தினக்கடமைகளை நிறைவேற்றிய பின் பக்தியுடன் திருமால் (விஷ்ணு) வழிபாட்டைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

चतुर्भिर्ब्राह्मणैः सार्ध्दं कृत्वा च स्वस्तिवाचनम् । नान्दीश्राद्धं प्रकुर्वीत ध्वजारोपणकर्मणि ॥ १० ॥

நான்கு பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து ஸ்வஸ்திவாசனம் செய்ய வைத்து, த்வஜாரோபணச் சடங்கில் நாந்தீஸ்ராத்தத்தை நடத்த வேண்டும்.

Verse 11

ध्वजस्तम्भो च गायत्र्या प्रोक्षयेद्वस्त्रसंयुतौ । सूर्यं च वैनतेयं च हिमांशुं तत्परोऽर्चयेत् ॥ ११ ॥

காயத்ரீ மந்திரத்தால் கொடியையும் கொடித்தூணையும், அவற்றின் துணிகளுடன் சேர்த்து ப்ரோட்சணம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஒருமுக பக்தியுடன் சூரியன், வைநதேயன் (கருடன்), ஹிமாம்சு (சந்திரன்) ஆகியோரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 12

धातारं च विधातारं पूजयेद्धजदण्डके । हरिद्राक्षतगन्धाद्यैः शुक्लपुष्पैर्विशेषतः ॥ १२ ॥

கொடித்தண்டில் தாதா, விதாதா ஆகியோரைக் பூஜிக்க வேண்டும். மஞ்சள், அக்ஷதை, நறுமணப் பொருட்கள் முதலியவற்றை—சிறப்பாக வெள்ளைப் பூக்களுடன்—அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 13

ततो गोचर्ममात्रघं तु स्थण्डिलं चोपलिप्य वै । आधायान्गिं स्वगृह्योत्त्या ह्याज्यभागादिकं क्रमात् ॥ १३ ॥

பின்பு பசுத்தோல் அளவுள்ள ஸ்தண்டிலத்தைச் சீராகப் பூசி, தன் க்ருஹ்ய விதிப்படி புனித அக்னியை நிறுவி, அதன் பின் முறையே நெய்-ஆஹுதிகள் முதலிய நியத பாகங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 14

जुहुयात्पायसं चैव साज्यमष्टोत्तरं शतम् । प्रथमं पौरुषं सूक्तं विष्णोर्नुकमिरावतीम् ॥ १४ ॥

நெய் கலந்த பாயசத்தை அக்னியில் நூற்று எட்டு ஆஹுதிகளாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் முதலில் புருஷஸூக்தம், விஷ்ணு-ஸ்துதி மந்திரங்கள், ‘இராவதீ’ எனப்படும் ஸூக்தம் ஆகியவற்றை ஓத வேண்டும்।

Verse 15

ततश्च वैनतेयाय स्वाहेत्यष्टाहुतीस्तथा । सोमो धेनुमुदुत्यं च जुहुयाच्च ततो द्विज ॥ १५ ॥

அதன்பின் ‘ஸ்வாஹா’ என்று கூறி வைநதேயன் (கருடன்) பொருட்டு எட்டு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்; பின்னர், ஓ த்விஜா, ‘ஸோமோ தேனுஃ’ மற்றும் ‘உதுத்யம்’ மந்திரங்களாலும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 16

सौरमन्त्राञ्जपेत्तत्र शान्तिसूत्कानि शक्तितः । रात्रौ जागरणं कुर्यादुपकण्ठं हरेः शुचुः ॥ १६ ॥

அங்கே சௌர மந்திரங்களை ஜபித்து, இயன்ற அளவு சாந்தி ஸூக்தங்களை ஓத வேண்டும். தூய்மையடைந்து இரவில் ஹரி (விஷ்ணு) சன்னிதியில் விழித்திருப்பை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 17

ततः प्रातः समुत्थाय नित्यकर्म समाप्य च । गन्धपुष्पादिभिर्देवमर्चयेत्पूर्ववत्क्रमात् ॥ १७ ॥

பின்பு காலையில் எழுந்து நித்திய கர்மங்களை நிறைவு செய்து, முன் கூறிய முறையின்படி வரிசையாக சந்தனம், மலர்கள் முதலியவற்றால் தேவனை (பகவானை) அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 18

ततो मङ्गलवाद्यैश्च सूक्तपाठैश्च शौभनम् । नृत्यैश्च रतोत्रपठनैर्नयेद्विष्णवालये ध्वजम् ॥ १८ ॥

பின்னர் மங்கள வாத்தியங்கள், ஸூக்தப் பாராயணம், சிறப்பான விழாக்கோலம், நடனம் மற்றும் ஸ்தோத்திரப் பாடல்களுடன் விஷ்ணு ஆலயத்திற்கு த்வஜத்தை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 19

देवस्य द्वारदेशे वा शिखरे वा मुदान्वितः । सुस्थिरं स्थापयेद्विप्र ध्वजं सस्तम्भसंयुतम् ॥ १९ ॥

ஓ விப்ரரே! மகிழ்ச்சியும் பக்தியும் கொண்டு, தேவாலயத்தின் வாயில் பகுதியில் அல்லது சிகரத்தில், தண்டுடன் கூடிய த்வஜத்தை உறுதியாக நிறுவ வேண்டும்।

Verse 20

गन्धपुष्पाघक्षतैर्द्देवं धूपदीपैर्मनोहरैः । भक्षयभोज्यादिसंयुक्तैर्नैवेद्यैश्च हरिं यजेत् ॥ २० ॥

நறுமணம், மலர்கள், அக்ஷதை, இனிய தூப-தீபங்கள், மேலும் இனிப்புகள் முதலிய உணவுகளுடன் கூடிய நைவேத்யம் கொண்டு ஹரியை வழிபட வேண்டும்।

Verse 21

एवं देवालये स्थाप्य शोभनं ध्वजमुत्तमम् । प्रदक्षिणमनुव्रज्य स्तोत्रमेतदुदूरयेत् ॥ २१ ॥

இவ்வாறு ஆலயத்தில் சிறந்த, அழகிய த்வஜத்தை நிறுவி, பிரதட்சிணம் செய்து கொண்டே இந்த ஸ்தோத்திரத்தை உரக்கச் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 22

नमस्ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन । नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज ॥ २२ ॥

ஓ புண்டரீகாக்ஷா! உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓ விஶ்வபாவனா! உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ ஹ்ருஷீகேஷா! மகாபுருஷா, ஆதிப் பூர்வஜா—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 23

येनेदमखिलं जातं यत्र सर्वं प्रतिष्टितम् । लयमेष्यति यत्रैवं तं प्रपन्नोऽस्मि केशवम् ॥ २३ ॥

யாரால் இந்த முழு பிரபஞ்சமும் தோன்றியது, யாரில் அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது, யாரிடமே இறுதியில் அனைத்தும் லயமாகிறது—அந்த கேசவனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 24

न जानन्ति परं भावं यस्य ब्रह्यादयः सुराः । योगिनोयं न पश्यन्ति तं वन्दं ज्ञानरुपिणम् ॥ २४ ॥

யாருடைய பரம உண்மையை பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் அறியார்; யோகிகளும் காணார்—அந்த ஞானஸ்வரூபமான இறைவனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 25

अन्तरिक्षंतु यन्नाभिर्द्यौर्मूर्द्धा यस्य चैव हि । पादोऽभूद्यस्य पृथिवी तं वन्दे विश्वरुपिणम् ॥ २५ ॥

யாருடைய நாபி அந்தரிக்ஷம், தலை வானம், பாதம் பூமியாக ஆனதோ—அந்த விஸ்வரூப இறைவனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 26

यस्य श्रोत्रे दिशः सर्वा यच्चक्षुर्दिनकृच्छशी । ऋक्सामयजुषी येन तं वन्दे ब्रह्ररुपिणम् ॥ २६ ॥

யாருக்கு எல்லாத் திசைகளும் செவிகளாய், சூரியன்-சந்திரன் கண்களாய் உள்ளன; யாரால் ரிக், சாம, யஜுர் வேதங்கள் வெளிப்பட்டு நிலைபெற்றனவோ—அந்த பிரம்மஸ்வரூபனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 27

यन्मुखाद्वाह्मणा जाता यद्वाहोरभवन्नृपाः । वैश्या यस्योरुतो जाताः पद्भ्यां शूद्रो व्यजायत ॥ २७ ॥

யாருடைய முகத்திலிருந்து பிராமணர்கள் பிறந்தனர், தோள்களிலிருந்து க்ஷத்திரிய அரசர்கள் தோன்றினர், தொடைகளிலிருந்து வைசியர்கள் பிறந்தனர், பாதங்களிலிருந்து சூத்ரன் உருவானான்—அந்த ஜகதாதார இறைவனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 28

मायासङ्गममात्रेण वदन्ति पुरुषं त्वजम् । स्वभावविमलं शुद्धं निर्विकारं निरञ्जनम् ॥ २८ ॥

மாயையின் சங்கமம் காரணமாகவே புருஷனை ‘பிறந்தவன்’ எனச் சொல்கின்றனர்; உண்மையில் அவர் இயல்பாகவே விமலன், சுத்தன், நிர்விகாரன், நிரஞ்சனன்।

Verse 29

क्षीरब्धि शायिनं देवमनन्तमपराजितम् । सद्भक्तवत्सलं विष्णुं भक्तिगम्यं नमाम्यहम् ॥ २९ ॥

பாற்கடலில் சயனிக்கும் அனந்தன், அபராஜிதன் ஆகிய தேவன்—திரு விஷ்ணுவை நான் வணங்குகிறேன்; அவர் சத் பக்தர்களுக்கு வாத்ஸல்யமுடையவர், பக்தியால் அடையப்படுபவர்।

Verse 30

पृथिव्यादीनि भूतानि तन्मात्राणींन्द्रियाणि च । सूक्ष्मासूक्ष्माणि येनासंस्तं वन्दे सर्वतोमुखम् ॥ ३० ॥

பூமி முதலிய பூதங்கள், தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்கள்—நுண்ணும் பருமனும்—யாரால் வெளிப்பட்டனவோ அந்த சர்வதோமுகப் பெருமானை வணங்குகிறேன்।

Verse 31

यद्ब्रह्म परमं धाम सर्वलोकोत्तमोत्तमम् । निर्गुणं परमं सूक्ष्मं प्रणतोऽस्ति पुनः पुनः ॥ ३१ ॥

அந்த பிரம்மத்தை—பரம தாமம், எல்லா உலகங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட உத்தமம், நிர்குணம், பரமம், மிக நுண்ணியது—நான் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்।

Verse 32

अविकारमजं शुद्धं सर्वतोबाहुमीश्वरम् । यमामनन्ति योगीन्द्राः सर्वकारणकारणम् ॥ ३२ ॥

நிர்விகாரன், அஜன், சுத்தன்—எங்கும் கரங்கள் கொண்ட ஈசன்—அவரையே யோகீந்திரர்கள் ‘எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணம்’ எனப் போற்றுகின்றனர்।

Verse 33

यो देवः सर्वभूतानामन्तरात्मा जगन्मयः । निर्गुणः परमात्मा च स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३३ ॥

அனைத்து உயிர்களின் அந்தராத்மாவாய், உலகமெங்கும் நிறைந்தவனாய், குணாதீத பரமாத்மாவாய் உள்ள அந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு என்மேல் அருள்புரிவானாக।

Verse 34

हृदयस्थोऽपि दूरस्थो मायया मोहितात्मनाम् । ज्ञानिनां सर्वगो यस्तु स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३४ ॥

இதயத்தில் இருப்பினும் மாயையால் மயங்கியவர்களுக்கு அவர் தூரமாய் தோன்றுகிறார்; ஞானிகளுக்கு அவர் எங்கும் நிறைந்தவன்—அந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு என்மேல் அருள்புரிவானாக।

Verse 35

चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च । हूयते च पुनर्द्वाभ्यां स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३५ ॥

நான்கு நான்கு ஆஹுதிகளாலும், இரண்டாலும், ஐந்தாலும்; மீண்டும் இரண்டாலும் ஹோமம் செய்யப்படுகிறது—அந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு என்மேல் அருள்புரிவானாக।

Verse 36

ज्ञानिनां कर्मिणां चैव तथा भक्तिमतां नृणाम् । गतिदाता विश्वमृग्यः स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३६ ॥

ஞானிகள், கர்மநிஷ்டர்கள், பக்திமான்கள் ஆகியோர்க்கும் பரமகதியை அளிப்பவன்; உலகமெங்கும் தேடப்படுபவன்—அந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு என்மேல் அருள்புரிவானாக।

Verse 37

जगद्धितार्थं ये देहा ध्रियन्ते लीलया हरेः । तानर्चयन्ति विबुधाः स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३७ ॥

உலக நலனுக்காக ஹரி லீலையாக ஏற்றுக் கொள்ளும் உடல்-ரூபங்களை தேவர்கள் மற்றும் ஞானிகளும் வழிபடுகின்றனர்—அந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு என்மேல் அருள்புரிவானாக।

Verse 38

यमामनन्ति वै सन्तः सच्चिदानन्दविग्रहम् । निर्गुणं च गुणाधारं स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ ३८ ॥

சாதுக்கள் சச்சிதானந்த வடிவன் என்று போற்றும், நிர்குணனாய் இருந்தும் எல்லாக் குணங்களுக்கும் ஆதாரமான அந்த ஸ்ரீவிஷ்ணு என்மேல் அருள்புரிவானாக।

Verse 39

इति स्तुत्वा नमेद्विष्णुं ब्राह्मणांश्च प्रपूजयेत् । आचार्यं पूजयेत्पश्चाद्दक्षिणाच्छादनादिभिः ॥ ३९ ॥

இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து விஷ்ணுவை வணங்கி, பிராமணர்களை விதிப்படி பூஜித்து மரியாதை செய்ய வேண்டும். பின்னர் குருவையும் தக்ஷிணை, ஆடை முதலியவற்றால் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 40

ब्राह्मणान्भोजयेच्छक्त्या भक्ति भावसमन्वितः । पुत्रमित्रकलत्राद्यैः स्वयं च सह बन्धुभिः ॥ ४० ॥

பக்தி-பாவத்துடன் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பிராமணர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும். பின்னர் மகன், நண்பர், மனைவி முதலியோர் மற்றும் உறவினர்களுடன் தானும் உண்பான்.

Verse 41

कुर्वीत पारणं विप्र नारायणपरायणः । यस्त्वेतत्कर्म कुर्वीत ध्वजारोपणमुत्तमम् । तस्य पुण्यफलं वक्ष्ये श्रृणुष्व सुसमाहितः ॥ ४१ ॥

ஓ பிராமணரே! நாராயணனைச் சரணடைந்தவனாய் பாரணம் (விரத நிறைவு) செய்ய வேண்டும். யார் இந்த உத்தமமான த்வஜாரோபணச் சடங்கைச் செய்கிறாரோ, அவனுடைய புண்ணியப் பலனை நான் கூறுகிறேன்—ஒருமுகமாகக் கேள்.

Verse 42

पटो ध्वजस्य विप्रेन्द्र यावच्चलति वायुना । तावन्ति पापजालानि नश्यन्त्येव न संशयः ॥ ४२ ॥

ஓ விப்ரேந்திரரே! த்வஜத்தின் துணி காற்றில் எவ்வளவு நேரம் அசைகிறதோ, அவ்வளவு நேரம் பாவங்களின் கூட்டம் நிச்சயமாக அழிகிறது—சந்தேகமில்லை.

Verse 43

महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः । ध्वजं विष्णुगृहे कृत्वा मुच्यते सर्वपातकैः ॥ ४३ ॥

மகாபாதகத்தில் மாசுற்றவராயினும், எல்லாப் பாவங்களாலும் சுமையுற்றவராயினும்—விஷ்ணு இல்லம்/கோவிலில் கொடியை நிறுவினால் அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்.

Verse 44

यावद्दिनानि तिष्टेत ध्वजो विष्णुगृहे द्विज । तावद्युगसहस्त्राणि हरिसारुप्यमश्नुते ॥ ४४ ॥

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவரே! விஷ்ணு இல்லம்/கோவிலில் கொடி எத்தனை நாட்கள் நிலைத்து நிற்குமோ, அத்தனை ஆயிரம் யுகங்கள் பக்தன் ஹரியின் சாரூப்யம்—அவரைப் போன்ற தெய்வ வடிவம்—அடைவான்.

Verse 45

आरोपितं ध्वजं दृष्ट्वा येऽभिनन्दन्ति धार्मिकाः । तेऽपि सर्वे प्रमुच्यन्ते महापातककोटिभिः ॥ ४५ ॥

உயர்த்தப்பட்ட கொடியைக் கண்டு மகிழ்ந்து போற்றும் தர்மநெறியினர் கூட கோடிக்கணக்கான மகாபாதகங்களிலிருந்து முழுமையாக விடுபடுவர்.

Verse 46

आरोपितो ध्वजो विष्णुगृहे धुन्वन्पटं स्वकम् । कर्तुः सर्वाणि पापानि धुनोति निमिषार्द्धतः ॥ ४६ ॥

விஷ்ணு இல்லம்/கோவிலில் உயர்த்தப்பட்ட கொடி தன் துணியை அசைத்துப் பறக்கும்போது, அதை நிறுவியவரின் எல்லாப் பாவங்களையும் அரை நிமிஷத்தில் துடைத்தெறிகிறது.

Verse 47

यस्त्वारोप्य गृहे विष्णोर्ध्वजं नित्यमुपाचरेत् । स देवयानेन दिवं यातीव सुमतिर्नृपः ॥ ४७ ॥

ஓ அரசே! யார் தம் இல்லத்தில் விஷ்ணுவின் கொடியை உயர்த்தி அதை நாள்தோறும் வழிபடுகிறாரோ, அந்த நற்கருத்துடையவர் தேவயானப் பாதையில் விண்ணுலகம் அடைவார்.