Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers

Verse 1

नारद उवाच । भगवन्सर्वधर्मज्ञ सर्वशास्त्रार्थपारग । सर्वकर्मवरिष्टं च त्वयोक्तं ध्वजधारणम् ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்— ஓ பகவனே! நீங்கள் எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவர், எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் கடந்தவர். எல்லா கர்மங்களிலும் த்வஜ-தாரணமே உயர்ந்தது என்று நீங்கள் உரைத்தீர்கள்.

Verse 2

यस्तु वै सुमतिर्नाम ध्वजारोपपरो मुने । त्वयोक्तस्तस्य चरितं विस्तरेण ममादिश ॥ २ ॥

முனிவரே! த்வஜத்தை ஏற்றுவதில் பராயணனாகிய ‘சுமதி’ எனும் அவனை நீங்கள் கூறினீர்; அவன் வரலாற்றை எனக்கு விரிவாக அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

सनक उवाच । श्रृणुष्वैकमनाः पुण्यमितिहासं पुरातनम् । ब्रह्मणा कथितं मह्यं सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ३ ॥

சனகர் கூறினார்— ஒருமுக மனத்துடன் இந்தப் பழமையான புனித இதிகாசத்தை கேள்; பிரம்மா எனக்கு உரைத்தது இது, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 4

आसीत्पुरा कृतयुगे सुमतिर्नाम भूपतिः । सोमवंशोद्भवः श्रीमान्सत्पद्वीपैकनायकः ॥ ४ ॥

பண்டைக் காலத்தில் க்ருதயுகத்தில் ‘சுமதி’ என்னும் அரசன் இருந்தான். அவன் சோமவம்சத்தில் பிறந்தவன், செல்வச் சிறப்புடையவன், ‘சத்பத்வீபம்’ எனும் தீவுக்கண்டத்தின் ஒரே ஆளுநன்.

Verse 5

धर्मात्मा सत्यसंपन्नः शुचिवंश्योऽतिथिप्रियः । सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वसंपद्विभूषितः ॥ ५ ॥

அவன் தர்மாத்மா, சத்தியத்தில் நிலைத்தவன், தூய குலத்தில் பிறந்தவன், விருந்தோம்பலில் மகிழ்வான். எல்லா நல்விளக்கங்களும் உடையவன்; எல்லாச் செல்வங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.

Verse 6

सदा हरिकथासेवी हरिपूजापरायणः । हरिभक्तिपराणां च शुश्रूषुर्निरहंकृतिः ॥ ६ ॥

அவன் எப்போதும் ஹரிகதையைச் சேவித்து, ஹரிபூஜையில் பராயணனாய் இருந்து, ஹரிபக்தியில் நிலைத்தவர்களைப் பணிவுடன் சேவித்து, அகங்காரமின்றி வாழ்வான்।

Verse 7

पूज्यपूजारतो नित्यं समदर्शी गुणान्वितः । सर्वभूतहितः शान्तः कृतज्ञः कीर्तिमांस्तथा ॥ ७ ॥

அவன் எப்போதும் பூஜ்யரைக் கௌரவித்து வழிபடுவான்; சமதரிசனன், நற்குணங்களால் நிறைந்தவன்; எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டு, அமைதியுடன், நன்றியுணர்வுடன், நற்கீர்த்தியுடனும் இருப்பான்।

Verse 8

तस्य भार्या महाभागा सर्वलक्षणसंयुता । पतिव्रता पतिप्राणा नाम्रा सत्यमतिर्मुने ॥ ८ ॥

அவனுடைய மனைவி மகாபாக்கியவதி, எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் உடையவள்; பதிவிரதை, கணவனையே உயிரெனக் கொண்டவள்—முனிவரே—அவள் பெயர் சத்யமதி.

Verse 9

तावुभौ दम्पती नित्यं हरिपूजापरायणौ । जातिस्मरौ महाभागौ सत्यज्ञौ सत्परायणौ ॥ ९ ॥

அந்த இரு தம்பதியரும் எப்போதும் ஹரிபூஜையில் பராயணராய் இருந்தனர்; முன்பிறவிகளை நினைவுகூர்வோர், மகாபாக்கியர், சத்தியத்தை அறிந்தோர், சத்பாதையில் உறுதியாக நிலைத்தோர்.

Verse 10

अन्नदानरतौ नित्यं जलदानपरायणौ । तडागारामवप्रादौ नसंख्यातान्वितेनतुः ॥ १० ॥

அவர்கள் எப்போதும் அன்னதானத்தில் ஈடுபட்டு, ஜலதானத்தில் பராயணராய் இருந்தனர்; மேலும் பொதுநலனுக்காக குளங்கள், தோட்டங்கள், கிணறுகள் முதலிய எண்ணற்ற தானங்களையும் செய்தனர்।

Verse 11

सा तु सत्यमतिर्नित्यं शुचिर्विष्णुगृहे सती । नृत्यत्यत्यन्तसन्तुष्टा मनोज्ञा मञ्जुवादिनी ॥ ११ ॥

அவள் எப்போதும் சத்தியமதியாய், தூய்மையுடன், சதியாக விஷ்ணுவின் இல்லத்தில் வாழ்ந்தாள். உள்ளம் மிகுந்த திருப்தியுடன், மனோகரமாய் இனிய மொழியுடன் நடனம் ஆடினாள்.

Verse 12

सोऽपि राजा महाभागो द्वादशीद्धादशीदिने । ध्वजमारोपयत्येव मनोज्ञं बहुविस्तरम् ॥ १२ ॥

அந்த மகாபாக்ய அரசனும் த்வாதசி நாளில் மனோகரமான, பரந்தவையாக விரிந்த கொடியை உயர்த்தினான்.

Verse 13

एवं हरिपरं नित्यं राजानं धर्मकोविदम् । प्रियां सत्यमतिं चास्य देवा अपि सदास्तुवन् ॥ १३ ॥

இவ்வாறு ஹரியைச் சார்ந்தும் நித்தம் தர்மத்தில் தேர்ந்தும் இருந்த அந்த அரசனையும், அவனுடைய பிரியமான சத்தியமதியையும் தேவர்களும் எப்போதும் போற்றினர்.

Verse 14

त्रिलोके विश्रुतौ ज्ञात्वा दम्पती धर्मको विदौ । आययौ बहुभिः शिष्यैर्द्रष्टुकामो विभाण्डकः ॥ १४ ॥

மூன்று உலகங்களிலும் தர்மத்தை அறிந்தவர்களெனப் புகழ்பெற்ற அந்த தம்பதியரை அறிந்து, அவர்களைத் தரிசிக்க விரும்பி விபாண்டக முனிவர் பல சீடர்களுடன் வந்தார்.

Verse 15

तमायांतं मुनिं श्रुत्वा स तु राजा विभाण्डकम् । प्रत्युद्ययौ सपत्नीकः प्रजाभि र्बहुविस्तरम् ॥ १५ ॥

விபாண்டக முனிவர் வருகிறார் எனக் கேட்டு, அரசன் தன் மனைவியுடன் மற்றும் பெருந்திரளான குடிமக்களுடன் அவரை வரவேற்க முன்னே சென்றான்.

Verse 16

कृतातिथ्यक्रियं शान्तं कृतासनपरिग्रहम् । नीचासनस्थितो भूयः प्राञ्जलिर्मुनिमब्रवीत् ॥ १६ ॥

அதிதி உபசாரக் கிரியைகளை அமைதியுடன் நிறைவேற்றி, ஆசனத்தை ஏற்பாடு செய்து, தானோ தாழ்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து; மீண்டும் கைகூப்பி முனிவரிடம் உரைத்தான்।

Verse 17

राजो वाच । भगवन्कृतकृत्योऽस्मिं त्वदभ्यागमनेन वै । सतामायमनं सन्तं प्रशंसन्ति सुरवावहम् ॥ १७ ॥

அரசன் கூறினான்—பகவனே! உங்கள் வருகையாலே நான் கृतகೃತ்யனானேன். நல்லோர் சாந்தர்களின் வருகையைப் புகழ்வர்; அது தேவர்களின் அருளும் நலனும் தருவது.

Verse 18

यत्र स्यान्महतां प्रेम तत्र स्युः सर्वसम्पदः । तेजः कीर्तिर्धनं पुत्रा इति प्राहुर्विपश्चितः ॥ १८ ॥

மகான்களிடையே அன்பு நிலவும் இடத்தில் எல்லாச் செல்வங்களும் உண்டாகும்—ஒளி, புகழ், பொருள், நல்ல பிள்ளைகள்—என்று ஞானிகள் உரைப்பர்।

Verse 19

तत्र वृद्धिमुपायान्ति श्रेयांस्यनुदिनं मुने । यत्र सन्तः प्रकुर्वन्ति महतीं करुणां प्रभो ॥ १९ ॥

முனிவரே! சாந்தர்கள் எங்கு இடையறாது பேரருளைச் செய்கிறார்களோ, அங்கே நாள்தோறும் நன்மையும் மங்களமும் பெருகும், பிரபுவே।

Verse 20

यो मृर्ध्नि धारयेदूह्यन्महत्पादजलं रजः । स स्नातः सर्वतीर्थेषु पुण्यात्मा नात्र संशयः ॥ २० ॥

யார் பக்தியுடன் மகானின் பாதம் கழுவிய நீரால் புனிதமான தூசியைத் தம் சிரசில் தாங்குகிறாரோ, அவர் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவரே; அவர் புண்ணியவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 21

मम पुत्राश्च दाराश्च संपत्त्वयि समर्पिताः । मामाज्ञापय विप्रेन्द्र किं प्रियं करवाणि ते ॥ २१ ॥

என் புதல்வர்கள், மனைவி, மேலும் என் செல்வமெல்லாம் உமக்கே ஒப்படைக்கப்பட்டன. ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, எனக்கு ஆணையிடுங்கள்—உமக்கு இன்பமளிக்க நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 22

विनञ्चवनतं भूपं स निरीक्ष्य मुनीश्वरः । स्पृशन्करेण तं प्रीत्युवाचातिहर्षितः ॥ २२ ॥

பணிவுடன் தலைவணங்கிய அரசனைப் பார்த்த மாமுனிவர் அவனை அன்புடன் நோக்கினார்; பின்னர் கரத்தால் நேசமுடன் தொடிந்து, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உரைத்தார்।

Verse 23

ऋषिरुवाच । गजन्यदुक्तं भवता तत्सर्वं त्वत्कुलोचितम् । विनयावनतः सर्वो बहुश्रेयो लभेदिह ॥ २३ ॥

ரிஷி கூறினார்—ஓ கஜன்யா, நீ கூறிய அனைத்தும் உன் குலத்திற்கேற்றதே. பணிவுடன் தலைவணங்குபவன் இவ்வாழ்விலேயே பெரும் நன்மையை அடைகிறான்।

Verse 24

धर्मश्चार्थश्च कामश्च मोक्षश्च नृपसत्तम । विनयाल्लभते मर्त्यो दुर्लभं किं महात्मनाम् ॥ २४ ॥

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, மனிதன் பணிவினால் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மேலும் மோக்ஷமும் அடைகிறான். மகாத்மர்களுக்கு எது தான் அரிது?

Verse 25

प्रीतोऽस्मि तव भूपाल सन्मार्गपरिवर्त्तिनः । स्वस्ति ते सततं भूयाद्यत्पृच्छामि तदुच्यताम् ॥ २५ ॥

ஓ அரசே, நீ நல்வழிக்குத் திரும்பியதால் நான் மகிழ்ந்தேன். உனக்கு எப்போதும் மங்களம் உண்டாகுக. இப்போது நான் கேட்பதற்கு விடை கூறு।

Verse 26

पूजा बहुविधाः सन्ति हरितुष्टिविधायिकाः । तासु नित्यं ध्वजारोपे वर्त्त्से त्वं सदोद्यतः ॥ २६ ॥

பூஜை பலவகை உண்டு; அவை அனைத்தும் ஹரியைத் திருப்திப்படுத்துவன. ஆனால் அவற்றில் நீ தினந்தோறும் பகவானின் பெருமைக்காகத் த்வஜம் ஏற்றுவதில் எப்போதும் உற்சாகமாய் ஈடுபடுகிறாய்.

Verse 27

भार्यापि तव साध्वीयं नित्यं नृत्यपरायणा । किमर्थमेतद्वृत्तान्तं यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ २७ ॥

உன் மனைவியும் சாத்வி; தினமும் நடனத்தில் பராயணமாக இருப்பாள். அப்படியிருக்க, இந்த நிகழ்வு எதனால் ஏற்பட்டது? இதை முறையாக விளக்குவது உனக்கே உரியது.

Verse 28

राजोवाच । श्रृणुष्व भगवन्सर्वं यत्पृच्छसि वदामि तत् । आश्चर्यभूतं लोकानामावयोश्चरितं त्विह ॥ २८ ॥

அரசன் கூறினான்—ஓ பகவனே, கேளுங்கள்; நீங்கள் கேட்பதையெல்லாம் முழுமையாகச் சொல்கிறேன். இங்கு மக்களுக்கு வியப்பாகிய எங்கள் செயல்களின் அதிசய வரலாற்றை உரைக்கிறேன்.

Verse 29

अहमासं पुरा शूद्रो मालिनिर्नाम सत्तम । कुमार्गनिरतो नित्यं सर्वलोकाहिते रतः ॥ २९ ॥

ஓ சிறந்தவரே, முன்பு நான் ‘மாலினி’ என்ற பெயருடைய ஒரு சூத்ரப் பெண்ணாக இருந்தேன். நான் எப்போதும் தவறான வழியில் ஈடுபட்டிருந்தேன்; ஆயினும் எல்லா மக்களின் நலனுக்காகவே செய்கிறேன் என்று எண்ணினேன்.

Verse 30

पिशुनो धर्मविद्वेषी देवद्रव्यापहारकः । गोध्नश्च ब्रह्महा चौरः सर्वप्राणिवधे रतः ॥ ३० ॥

அவன் பழிசொல்லி, தர்மத்தை வெறுப்பவன், தேவத்ரவ்யத்தை அபகரிப்பவன்; பசுக் கொலைகாரன், பிராமணக் கொலைகாரன், திருடன், மேலும் எல்லா உயிர்களையும் கொல்வதில் இன்புறுபவன்.

Verse 31

नित्यं निष्ठुरवक्ता च पापी वेश्यापरायणः । एवं स्थितः कियत्कालमनाहत्यं महदृचः ॥ ३१ ॥

அவன் எப்போதும் கடுஞ்சொல் பேசுபவன், பாவி, வेश्यைகளில் பற்றுடையவன். இந்நிலையில் இருந்து மகாவிதி (கர்மபலன்) தாக்காமல் அவன் எத்தனை நாள் தாங்குவான்?

Verse 32

सर्वबन्धुपरित्यक्तो दुःखी वनमुपागतः । मृगमांसाशनो नित्यं तथा पान्थाविलुम्पकः ॥ ३२ ॥

அனைத்து உறவினராலும் கைவிடப்பட்டு துயருற்றவன் காட்டிற்குச் சென்றான். அவன் எப்போதும் வனவிலங்கின் மாம்சம் உண்டு, வழிப்போக்கர்களை கொள்ளையிடுபவனாகவும் ஆனான்.

Verse 33

एकाकी दुःखबहुलो न्यवसन्निर्जने वने । एकदा क्षुत्परिश्रान्तो निदाघार्त्तः पिपासितः ॥ ३३ ॥

தனியாக, துயரால் நிறைந்தவன், மனிதர் இல்லா காட்டில் தங்கினான். ஒருநாள் பசியால் களைத்து, கோடையின் வெப்பத்தால் வாடி, தாகமுற்றான்.

Verse 34

जीर्णं देवालयं विष्णोरपश्यं विजने वने । हंसकारण्डवाकीर्णं तत्समीपे महत्सरः ॥ ३४ ॥

மனிதர் இல்லா காட்டில் விஷ்ணுவின் பழுதடைந்த ஆலயத்தை நான் கண்டேன்; அதன் அருகே அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்த பெரிய ஏரி இருந்தது.

Verse 35

पर्यन्तवनपुष्पौघच्छादितं तन्मुनीश्वर । अपिबं तत्र पानीयं तत्तीरे विगतश्रमः ॥ ३५ ॥

முனிவரே, அந்த இடம் சுற்றிலும் காட்டு மலர்களின் பெருக்கால் மூடப்பட்டிருந்தது. அங்கே நான் நீர் அருந்தி, அதன் கரையில் ஓய்வெடுத்து என் களைப்பு நீங்கியது.

Verse 36

फलानि जग्ध्वा शीर्णानि स्वयं क्षुच्च निवारिता । तस्मिञ्जीर्णीलये विष्णोनर्निवासं कृतकवानहम् ॥ ३६ ॥

கீழே விழுந்த மிகப் பழுத்த கனிகளை உண்டு, நான் எனது பசியைத் தணித்தேன். அந்தச் சிதைந்த இல்லத்தில் விஷ்ணுவைச் சரணடைந்து மனிதனென வாழ்ந்தேன்.

Verse 37

जीर्णस्फुटितसंधानं तस्य नित्यमकारिषम् । पर्णैस्तृणैश्च काष्ठैघै र्गृहं सम्यक् प्रकल्पितम् ॥ ३७ ॥

அவனுடைய இல்லத்தில் சிதைந்ததும் பிளந்ததும் எதுவாயினும் நான் தினமும் இணைத்து சீர்செய்தேன். இலை, புல், மரக்கட்டைகளால் அந்தக் குடிசையை நன்றாக அமைத்தேன்.

Verse 38

स्वसुऱार्थं तु तद्भमिर्मया लिप्ता मुनीश्वर । तत्राहं व्याधवृत्तिस्थो हत्वा बहुविधान्मृगान् ॥ ३८ ॥

முனிவரே! மாமனாரின் நலனுக்காக நான் அந்த நிலத்தை மெழுகி அமைத்தேன். அங்கே வேட்டைக்காரன் வாழ்வை மேற்கொண்டு பலவகை மான்களை வேட்டையாடினேன்.

Verse 39

आजीवं वर्तय न्नित्यं वर्षाणां विंशतिः स्थितः । अथेयमागता साध्वी विन्ध्यदेशसमुद्भवा ॥ ३९ ॥

தினந்தோறும் வாழ்வாதாரத்தை நடத்தி அவன் இருபது ஆண்டுகள் அப்படியே இருந்தான். பின்னர் விந்திய நாட்டில் பிறந்த ஒரு சாத்வி பெண் அங்கே வந்தாள்.

Verse 40

निषादकुलजा विप्रा नान्मा ख्याताऽवकोकिला । बन्धुवर्गपरित्यक्ता दुःखिता जीर्णविग्रहा ॥ ४० ॥

நிஷாத குலத்தில் பிறந்த அந்தப் பிராமணிப் பெண் ‘அவகோகிலா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள். உறவினரால் கைவிடப்பட்டு, துயருற்று, உடல் சோர்ந்து போயிருந்தாள்.

Verse 41

क्षुत्तृड्घर्मपरिश्रान्ता शोचन्ती स्वकृतं ह्यघम् । दैवयोगाकत्समायाताभ्रमन्ती विजने वने ॥ ४१ ॥

பசி, தாகம், வெயிலின் வெப்பம் ஆகியவற்றால் சோர்ந்து, தானே செய்த பாவத்தை நினைத்து அவள் புலம்பினாள்; விதியின் வலியால் அங்கே வந்து, தனிமையான காட்டில் அலைந்தாள்।

Verse 42

ग्रीष्मतापार्द्दिता बाह्ये स्वान्ते चाधिनिपूडिता । इमां दुःखार्दितां दृष्ट्वा जाता मे विपुला दया ॥ ४२ ॥

கோடை வெப்பத்தால் வெளியில் சுட்டெரித்தும், உள்ளத்தில் அழுத்தப்பட்டும் இருந்த அவளைத் துயரால் வாடுவதாகக் கண்டதும், எனக்குள் பெருங்கருணை எழுந்தது।

Verse 43

दत्तं मया जलं चास्यै मांसं वन्यफलानि च । गतश्रमात्वियं ब्रह्मन्मया पृष्टा यथा तथम् ॥ ४३ ॥

நான் அவளுக்கு நீர் கொடுத்தேன்; மேலும் மாம்சமும் காட்டுப் பழங்களும் அளித்தேன். அவளின் களைப்பு நீங்கியபின், ஓ பிராமணரே, நிலைமைக்கேற்றபடி அவளிடம் கேட்டேன்।

Verse 44

अवेदयत्स्ववृत्तान्तं तच्छृणुष्व महामुने । नान्मावकोकिला चाहं निषादकुलसम्भवा ॥ ४४ ॥

பின்னர் அவள் தன் வரலாற்றைச் சொன்னாள்—“மகாமுனியே, கேளுங்கள். நான் வாகோகிலி அல்ல; நான் நிஷாத குலத்தில் பிறந்தவள்.”

Verse 45

दारुकस्य सुता चाहं विन्ध्यपर्वतवासिनी । परस्वहारिणी नित्यं सदा पैशुन्यवादिनी ॥ ४५ ॥

“நான் தாருகனின் மகள்; விந்திய மலைகளில் வாழ்பவள். எப்போதும் பிறருடைய பொருளை அபகரிப்பவள்; என்றும் பழிச்சொல் பேசுபவள்.”

Verse 46

पुंश्चलूत्येवमुक्त्वा तु बन्धुवर्गैः समुज्झिता । कियत्कालं ततः पत्या भृताहं लोकनिन्दिता ॥ ४६ ॥

இவ்வாறு “புஞ்சலி” என்று சொல்லி என் சொந்த உறவினர்கள் என்னைத் தள்ளிவிட்டனர். பின்னர் சில காலம் கணவர் என்னை வாழவைத்தாலும், உலகின் பழிச்சொல்லில் நான் வாழ்ந்தேன்.

Verse 47

दैवात्सोऽपि गतो लोकं यमस्यात्र विहाय माम् । कान्तारे विजने चैका भ्रमन्ती दुःखपीडिता ॥ ४७ ॥

தெய்வவசத்தால் அவனும் என்னை இங்கே விட்டுவிட்டு யமலோகத்திற்குச் சென்றான். நான் தனியாக, மக்கள் இல்லா காட்டில் துயரால் வாடி அலைகிறேன்.

Verse 48

दैवात्त्वत्सविधं प्राप्ता जीविताहं त्वयाधुना । इत्येवं स्वकृतं कर्म मह्यं सर्वं न्यवेदयत् ॥ ४८ ॥

“தெய்வவசத்தால் உமது அருகில் வந்தேன்; இப்போது உம்மாலேயே உயிருடன் இருக்கிறேன்.” என்று கூறி, தானே செய்த செயல்களின் முழு வரலாறையும் எனக்குத் தெரிவித்தாள்.

Verse 49

ततो देवालये तस्मिन्दम्पतीभावमाश्रितौ । स्थितौ वर्षाणि दश च आवां मांसफलाशिनौ ॥ ४९ ॥

பின்னர் அந்தத் தேவாலயத்திலேயே நாம் கணவன்-மனைவி நிலையை ஏற்றோம். பத்து ஆண்டுகள் அங்கே தங்கி, இறைச்சியும் பழங்களும் உண்டு வாழ்ந்தோம்.

Verse 50

एकदा मद्यपानेन प्रमत्तौ निर्भरैमुने । तत्र देवालये रात्रौ मुदितौ मांसभोजनात् ॥ ५० ॥

ஒருமுறை, முனிவரே, மதுபானத்தால் மயங்கி கட்டுப்பாடின்றி இருந்த அவர்கள் இருவரும் அந்தத் தேவாலயத்தில் இரவு தங்கினர்; இறைச்சி உண்ட மகிழ்ச்சியில் இருந்தனர்.

Verse 51

तनुवस्त्रापरिज्ञानौ नृत्यं चकृव मोहितौ । प्रारब्धकर्म भोगान्तमावां युगपदागतौ ॥ ५१ ॥

மயக்கத்தில் நாம் உடலும் ஆடையும் பற்றிய உணர்வை இழந்து நடனத்தில் மூழ்கினோம். மேலும் ஒரே நேரத்தில் ஒன்றுகூடி, ஆரம்பித்த (ப்ராரப்த) கர்மபோகத்தின் முடிவை அடைந்தோம்.

Verse 52

यमदूतास्तदायाताः पाशहस्ता भयंकराः । नेतुमावां नृत्यरतौ सुधोरां यमयातनाम् ॥ ५२ ॥

அப்போது யமதூதர்கள் வந்தனர்—கைகளில் பாசம் ஏந்தி அச்சமூட்டுவோர்—நடனத்தில் மூழ்கிய நம்மை ‘சுதோரா’ எனும் யமயாதனை இடத்திற்குக் கொண்டு செல்ல.

Verse 53

ततः प्रसन्नो भगवान्कर्मणा मम मानद । देवावसथसंस्कारसंज्ञितेन कृतेन नः ॥ ५३ ॥

மாநதா! அப்போது ‘தேவாவசத-ஸம்ஸ்காரம்’ என அழைக்கப்படும் நம் செய்த செயலில்—என் அந்த கர்மத்தால்—பகவான் மகிழ்ந்தருளினார்.

Verse 54

स्वदूतान्प्रेषयामास स्वभक्तावनतत्परः । ते दूता देवदेवस्य शङ्खचक्र गदाधराः ॥ ५४ ॥

தம் பக்தர்களைக் காக்க எப்போதும் முனைந்த பகவான் தம் தூதர்களை அனுப்பினார். தேவர்களின் தேவனுடைய அந்த தூதர்கள் சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கியிருந்தனர்.

Verse 55

सहस्रसूर्यासंकाशाः सर्वे चारुचतुर्भुजाः । किरीटकुण्डलधरा हारिणो वनमालिनः ॥ ५५ ॥

அவர்கள் அனைவரும் ஆயிரம் சூரியர்களைப் போல ஒளிர்ந்தனர்; ஒவ்வொருவரும் அழகிய நான்கு கரங்களையுடையவர். கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்து, மனம் கவரும் தோற்றத்துடன், வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 56

दिशो वितिमिरा विप्र कुर्वन्तः स्वेन तेजसा । भयंकरान्याशहस्तान्दंष्ट्रिणो यमकिङ्करान् ॥ ५६ ॥

ஏ விப்ரரே! அவர்கள் தம் சொந்த ஒளியால் திசைகளை இருளற்றதாக்கினர்—அச்சமூட்டும், விரைவுக் கையினர், கொம்புப் பற்களுடைய யமன் பணியாளர்கள்।

Verse 57

आवयोग्राहणे यत्तानृचुः कृष्णपरायणाः ॥ ५७ ॥

அறிதலும் ஏற்றலும் நிகழும் வேளையில், கிருஷ்ணபராயண பக்தர்கள் அந்த ருக் மந்திரங்களை விதிப்படி ஜபித்தனர்.

Verse 58

विष्णुदूता ऊचुः । भो भो क्रूरा दूराचारा विवेकपरिवर्जिताः । मुञ्चध्वमेतौ निष्पापौ दम्पती हरिवल्लभौ ॥ ५८ ॥

விஷ்ணுதூதர்கள் கூறினர்—“ஓ ஓ கொடூரர்களே! தீய நடத்தை உடையவர்களே, விவேகம் அற்றவர்களே! இந்தப் பாவமற்ற தம்பதியை விடுங்கள்; இவர்கள் ஹரிக்கு அன்பானவர்கள்.”

Verse 59

विवेकस्त्रिषु लोकेषु संपदामादिकारणम् । अपापे पापधीर्यस्तु तं विद्यात्पुरुषाधमम् ॥ ५९ ॥

மூன்று உலகங்களிலும் விவேகமே எல்லா உண்மையான செல்வங்களுக்கும் முதற்காரணம்; பாவமில்லாத இடத்தில் பாவம் என எண்ணுபவன் மனிதர்களில் தாழ்ந்தவன் என அறிக.

Verse 60

पापे त्वपापधीर्यस्तु तं विद्यादधमाधमम् ॥ ६० ॥

பாவத்திலேயே தன்னைப் பாவமற்றவன் என எண்ணுபவனை, தாழ்ந்தவர்களிலும் மிகத் தாழ்ந்தவன் என அறிக.

Verse 61

यमदूता ऊचुः । युष्माभिः सत्यमेवोक्तं किं त्वेतौ पापिसत्तमौ । यमेन पापिनो दण्ड्यास्तन्नेष्यामो वयं त्विमौ ॥ ६१ ॥

யமதூதர்கள் கூறினர்—நீங்கள் உண்மையே சொன்னீர்கள்; ஆனால் இவ்விருவரும் மகாபாபிகள். பாவிகளை யமன் தண்டிப்பான்; ஆகவே இவர்களை நாம் அழைத்துச் செல்கிறோம்.

Verse 62

श्रुतिप्रणिहितो धर्मो ह्यधर्मस्तद्विपर्ययः । धर्माधर्मविवेकोऽयं तन्नेष्यामो यमान्तिकम् ॥ ६२ ॥

ஸ்ருதி (வேதம்) விதித்ததே தர்மம்; அதற்கு எதிரானதே அதர்மம். இதுவே தர்ம-அதர்ம வேறுபாடு; ஆகவே இவனை யமன் முன்னிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறோம்.

Verse 63

एतच्त्छुवातिकुपिता विष्णुदूता महौजसः । प्रत्यूचूस्तान्यमभटानधर्मे धर्ममानिनः ॥ ६३ ॥

இதைக் கேட்ட மகா ஒளியுடைய விஷ்ணுதூதர்கள் மிகக் கோபமுற்று, அதர்மத்தில் இருந்தும் தம்மை தர்மவான்கள் என எண்ணிய யமசேவர்களுக்கு மறுமொழி கூறினர்.

Verse 64

विष्णदूता ऊचुः । अहो कष्टं धर्मदृशामधर्मः स्पृशते सभाम् । सम्यग्विवेकशून्यानां निदानं ह्यापदां महत् ॥ ६४ ॥

விஷ்ணுதூதர்கள் கூறினர்—அய்யோ, எத்தனை துயரம்! தர்மத்தைப் பார்ப்போர் எனக் கூறும் சபையில்கூட அதர்மம் நுழைந்துவிட்டது. சரியான விவேகம் இல்லாதோர்க்கு இது பெரும் பேராபத்தின் காரணம் ஆகும்.

Verse 65

तर्काणाद्यविशेषेण नरकाध्यक्षतां गताः । यूयं किमर्थमद्यापि कर्त्तुं पापानि सोद्यमाः ॥ ६५ ॥

தர்க்கம் முதலியவற்றில் உண்மையான வேறுபாட்டறிவு இன்றித் நீங்கள் நரகத்தின் அதிகாரிகளாக ஆனீர்கள். இருந்தும் இன்னும் ஏன் பாவச் செயல்களைச் செய்ய ஆவலாய் இருக்கிறீர்கள்?

Verse 66

स्वकर्मक्षयपर्यन्तं महापातकिनोऽपि च । तिष्टन्ति नरके घोरे यावच्चन्द्रार्कतारकम् ॥ ६६ ॥

தம் தம் கர்மபலன் தீரும் வரை, மகாபாதகிகளும் கொடிய நரகத்தில் தங்குவர்—சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரையில்.

Verse 67

पूर्वसंचितपापानामदृष्ट्वा निष्कृतिं वृथा । किमर्थं पापकर्माणि करिष्येऽथ पुनः पुनः ॥ ६७ ॥

முன்சேமித்த பாவங்களுக்கு உண்மையான பரிகாரம் நான் காணாவிட்டால், எல்லாம் வீண்; அப்படியிருக்க மீண்டும் மீண்டும் பாவச் செயல் ஏன் செய்ய வேண்டும்?

Verse 68

श्रुतिप्रणिहितो धर्मः सत्यं सत्यं न संशयः । किन्त्वाभ्यां चरितान्धर्मान्प्रवक्ष्यामो यथातथम् ॥ ६८ ॥

தர்மம் ஸ்ருதி மூலம் நிறுவப்பட்டது—இது உண்மை, உண்மை, ஐயமில்லை; எனினும் அந்த இருவரால் நடைமுறையில் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட தர்மங்களை யதார்த்தமாக நாம் கூறுவோம்.

Verse 69

एतौ पापविनिर्मुक्तौ हरिशुश्रूषणे रतौ । हरिणात्रायमाणौ च मुञ्चध्वमविलम्बितम् ॥ ६९ ॥

இவ்விருவரும் பாவமின்றி விடுபட்டோர்; ஹரி-சேவையில் ஈடுபட்டோர்; ஹரியே அவர்களைப் பாதுகாக்கிறார்—ஆகவே தாமதமின்றி விடுவியுங்கள்.

Verse 70

एषा च नर्तनं चक्रे तथैव ध्वजरोषणम् । अन्तकाले विष्णुगृहे तेन निष्पापतां गतौ ॥ ७० ॥

அவள் நடனம் ஆடினாள்; மேலும் கொடியை உயர்த்தி/ஒலிக்கச் செய்தாள்; வாழ்வின் இறுதியில் அந்தச் செயல் காரணமாக விஷ்ணுவின் இல்லம் அடைந்து பாவமற்றவளானாள்.

Verse 71

अन्तकाले तु यन्नाम श्रुत्वोक्त्वापि च वै सकृत् । लभते परमं स्थानं किमु शूश्रूषणे रताः ॥ ७१ ॥

இறுதிக்காலத்தில் அந்த நாமத்தைச் செவியுற்று ஒருமுறை உச்சரித்தாலே பரமபதம் கிடைக்குமெனில், எப்போதும் சேவை-சுஷ்ரூஷையில் ஈடுபடுவோர் எவ்வளவு அதிகம் பெறுவர்!

Verse 72

महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः । कृष्णसेवी नरोऽन्तेऽपि लभते परमां गतिम् ॥ ७२ ॥

மகாபாதகங்களால் சூழப்பட்டவனாக இருந்தாலும், சிறு குற்றங்களால் களங்கமுற்றவனாக இருந்தாலும்—கிருஷ்ணசேவையில் ஈடுபட்டவன் இறுதியில் கூட பரமகதியை அடைவான்.

Verse 73

यतीनां विष्णुभक्तानां परिचर्या परायणाः । ते दूताः सहसा यान्ति पापिनोऽपि परां गतिम् ॥ ७३ ॥

விஷ்ணுபக்தியுடைய யதிகளின் பரிசர்யையில் முழுமையாக ஈடுபடுவோர், ஆண்டவனின் தூதரைப் போல, பாவிகளாயினும் விரைவில் பரமகதியை அடைவர்.

Verse 74

मुहुर्तं वा मुहुर्तार्द्धं यस्तिष्टोद्धरिमन्दिरे । सोऽपि याति परं स्थानं किमुद्वात्रघिंशवत्सरान् ॥ ७४ ॥

ஹரியின் ஆலயத்தில் ஒரு முஹூர்த்தம்—அல்லது அரை முஹூர்த்தம்—தங்கினாலும் அவனும் பரமபதம் அடைவான்; ஆண்டாண்டு தங்குவோரைக் குறித்து என்ன சொல்ல வேண்டும்!

Verse 75

उपलेपनकर्त्तारौ संमार्जनपरायणौ । एतौ हरिगृहे नित्यं जीर्णशीर्णाधिरोपकौ ॥ ७५ ॥

அவர்கள் சுவர்-பூச்சு செய்வதிலும் துடைத்து சுத்தம் செய்வதிலும் ஈடுபட்டோர்; ஹரியின் ஆலயத்தில் தினமும் பழுதடைந்தவற்றைச் சீரமைத்து புதுப்பிப்போர்.

Verse 76

जलसेचनकर्त्तारौ दीपदौ हरिमन्दिरे । कथमेतौ महाभागौ यातनाभोगमर्हथ ॥ ७६ ॥

ஹரியின் ஆலயத்தில் நீர் தெளித்து தீபம் அர்ப்பணிப்போர் ஆகிய இவ்விரு மகாபாக பக்தர்கள் துன்பயாதனை அனுபவிக்கத் தகுதியார் எவ்வாறு ஆவர்?

Verse 77

इत्युक्ता विष्णुदूतास्ते च्छित्वा पाशांस्तदैव हि । आरोप्यावां विमानाग्रयं ययुर्विष्णोः परं पदम् ॥ ७७ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் விஷ்ணுதூதர்கள் உடனே பாசங்களை வெட்டி, அவ்விருவரையும் சிறந்த விமானத்தில் ஏற்றி விஷ்ணுவின் பரம பதத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 78

तत्र सामीप्यमापन्नौ देवदेवस्य चक्रिणः । दिव्यान्भोगान्भुक्तवन्तौ तावत्कालं मुनीश्वर ॥ ७८ ॥

அங்கே தேவர்களின் தேவனான சக்கரதாரியின் சான்னித்யத்தை அடைந்து, ஓ முனீஸ்வரா, அவ்விருவரும் அந்த அளவு காலம் தெய்வீக போகங்களை அனுபவித்தனர்.

Verse 79

दिव्यान्भोगांस्तु तत्रापि भुक्त्वा यातौ महीमिमाम् । अत्रापि संपदतुला हरिसेवाप्रसादतः ॥ ७९ ॥

அங்கேயும் தெய்வீக போகங்களை அனுபவித்து அவர்கள் இப்பூமிக்கு மீண்டனர்; இங்கேயும் ஹரி-சேவையின் அருளால் அதற்கு ஒப்பான செல்வத்தை அடைந்தனர்.

Verse 80

अनिच्छया कृतेनापि सेवनेन हरेर्मुने । प्राप्तमीदृक् फलं विप्र देवानामपि दुर्लभम् ॥ ८० ॥

ஓ முனியே, ஓ விப்ரரே, விருப்பமின்றி செய்த ஹரிசேவையாலும் இத்தகைய பலன் கிடைக்கிறது; அது தேவர்களுக்கும் அரிதானது.

Verse 81

इच्छयाराध्य विश्वेशं भक्तिभावेन माधवम् । प्राप्स्यावः परमं श्रेय इति हेतुर्निरुपितः ॥ ८१ ॥

தன்னிச்சையுடன் பக்தி உணர்வோடு உலகநாதன் மாதவனை ஆராதித்தால் நாம் பரம நன்மையை அடைவோம்—இதுவே காரணம் எனத் தெளிவாக நிறுவப்பட்டது।

Verse 82

अवशेनापि यत्कर्म कृतं स्यात्सुमहत्फलम् । जायते भूमिदेवेन्द्र किं पुनः श्रद्धया कृतम् ॥ ८२ ॥

ஓ பூமிதேவேந்திரா! அறியாமலே செய்யப்பட்ட செயலும் மிகப் பெரிய பலனைத் தரும்; அப்படியிருக்க, श्रद्धை-பக்தியுடன் செய்தால் எவ்வளவு அதிகப் பலன் தரும்!

Verse 83

एतदुक्तं निशम्यासौ स मुनीन्द्रो विभण्डकः । प्रशस्य दम्पती तौ तु प्रययौ स्वतपोवनम् ॥ ८३ ॥

இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட மునிவரன் விபாண்டகன் அந்த தம்பதியரைப் புகழ்ந்து, பின்னர் தன் தவவனத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 84

तस्माज्जानीहि देवर्षे देवदेवस्य चक्रिणः । परिचर्या तु सर्वेषां कामधेनूपमा स्मृता ॥ ८४ ॥

ஆகையால், ஓ தேவரிஷியே! தேவர்களின் தேவனாகிய சக்கரதாரி ஆண்டவனின் சேவை அனைவருக்கும் காமதேனுவைப் போன்றதாக நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 85

हरिपूजापराणां तु हरिरेव सनातनः । ददाति परमं श्रेयः सर्वकामफलमप्रदः ॥ ८५ ॥

ஹரிபூஜையில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு சனாதன ஹரியே பரம நன்மையை அருள்கிறார்; நீதியான விருப்பங்களின் பலனை அவர் ஒருபோதும் மறுப்பதில்லை।

Verse 86

य इदं पुण्यमाख्यानं सर्वपापप्रणाशनम् । पठेच्च श्रृणुयाद्वापि सोऽपि याति परां रातिम् ॥ ८६ ॥

எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் இந்தப் புனித ஆக்யானத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவரும் பரம நிலையை அடைவார்।