Dharmānukathana (Narration of Dharma)

Verse 1

धर्मराज उवाच । देवतायतनं यस्तु कुरुते कारयत्यपि । शिवस्यापि हरेर्वापि तस्य पुण्यफलं शृणु 1. ॥ १ ॥

தர்மராஜர் கூறினார்—எவர் தெய்வாலயத்தை கட்டுகிறாரோ அல்லது கட்டச் செய்கிறாரோ, அது சிவனுக்காகவாயினும் ஹரிக்காக (விஷ்ணுவுக்காக)வாயினும், அவருக்குரிய புண்ணியபலனை இப்போது கேளுங்கள்।

Verse 2

मातृतः पितृतश्चैव लक्षकोटिकुलान्वितः । कल्पत्रयं विष्णुपदे तिष्ठत्येव न संशयः ॥ २ ॥

தாய்வழி, தந்தைவழி என இரு வழிகளின் இலட்சக் கோடி குலங்களோடும் சேர்ந்து, அவன் ஐயமின்றி மூன்று கல்பங்கள் விஷ்ணுபதம் (பரம தாமம்) இல் தங்குவான்.

Verse 3

मृदैव कुरुते यस्तु देवतायतनं नरः । यावत्पुण्यं भवेत्तस्य तन्मे निगदतः शृणु ॥ ३ ॥

மண்ணினாலேயே தேவதையின் ஆலயம் (ஆயதனம்) அமைக்கும் மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியத்தின் அளவை நான் கூறுகிறேன்; கேளுங்கள்.

Verse 4

दिव्यदेहधरो भूत्वा विमानवरमास्थितः । कल्पत्रयं विष्णुपदे तिष्ठत्येव न संशयः ॥ ४ ॥

தெய்வீக உடலை ஏற்று, சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்து, அவன் ஐயமின்றி மூன்று கல்பங்கள் விஷ்ணுபதத்தில் தங்குவான்.

Verse 5

मृदैव कुरुते यस्तु देवतायतनं नरः । यावत्पुण्यं भवेत्तस्य तन्मे निगदतः शृणु ॥ ५ ॥

மண்ணினாலேயே தேவதையின் ஆலயம் அமைக்கும் மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியம் எவ்வளவோ, அதை என் சொல்லில் கேளுங்கள்.

Verse 6

दिव्यदेहधरो भूत्वा विमानवरमास्थितः । कल्पत्रयं विष्णुपदे स्थित्वा ब्रह्मपुरं व्रजेत् ॥ ६ ॥

தெய்வீக உடலை ஏற்று, சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்து, மூன்று கல்பங்கள் விஷ்ணுபதத்தில் நிலைத்து, அதன் பின் பிரம்மபுரம் (பிரம்மாவின் நகரம்) செல்வான்.

Verse 7

कल्पद्वयं स्थितस्तत्र पुनः कल्पं वसेद्दिवि । ततस्तु योगिनामेव कुले जातो दयान्वितः ॥ ७ ॥

அங்கே இரண்டு கல்பங்கள் தங்கி, பின்னர் இன்னொரு கல்பம் ஸ்வர்கத்தில் வாசம் செய்தான். அதன் பின் யோகிகளின் குலத்திலேயே கருணையுடன் பிறந்தான்।

Verse 8

वैष्णवं योगमास्थाय मुक्तिं व्रजति शाश्वतीम् । दारुभिः कुरुते यस्तु तस्य स्याद् द्विगुणं फलम् ॥ ८ ॥

வைஷ்ணவ யோகத்தைச் சார்ந்தவன் நித்திய முக்தியை அடைவான். புனித தாரு (விறகு) கொண்டு அதைச் செய்பவனுக்கு பலன் இரட்டிப்பாகும்।

Verse 9

त्रिगुणं चेष्टकाभिस्तु शिलाभिस्तच्चतुर्गुणम् । स्फाटिकाभिः शिलाभिस्तु ज्ञेयं दशगुणोत्तरम् ॥ ९ ॥

செங்கற்களால் செய்தால் பலன் மும்மடங்கு; கல் தகடுகளால் செய்தால் நான்மடங்கு. ஸ்படிகக் கல் தகடுகளால் செய்தால் பத்து மடங்கு மேலான புண்ணியம் என அறிக।

Verse 10

ताम्रीभिस्तच्छतगुणं हेम्ना कोटिगुणं भवेत् । देवालयं तडागं वा ग्रामं वा पालयेत्तु यः ॥ १० ॥

செம்பால் செய்தால் புண்ணியம் நூறுமடங்கு; பொன்னால் செய்தால் கோடிமடங்கு ஆகும். தேவாலயம், தடாகம் (குளம்) அல்லது கிராமத்தைப் பாதுகாப்பவன் அத்தகைய பெருகிய பலனை அடைவான்।

Verse 11

कर्तुःशतगुणं तस्य पुण्यं भवति भूपते । देवालयस्य शुश्रूषां लेपसेचनमण्डनैः ॥ ११ ॥

அரசே! தேவாலயத்தை லேபனம், சேசனம் (நீர் தெளித்தல்), மண்டனம் ஆகியவற்றால் சேவிப்பவனின் புண்ணியம் சாதாரண செய்பவனின் புண்ணியத்தை விட நூறுமடங்கு ஆகும்।

Verse 12

कुर्याद्यत्सततं भक्त्या तस्य पुण्यमनन्तकम् । वेतनाद्विष्टितो वापि पुण्यकर्मप्रवर्त्तिताः ॥ १२ ॥

மனிதன் பக்தியுடன் இடையறாது எதைச் செய்தாலும், அதன் புண்ணியம் அளவற்றதாகிறது. கூலிக்காகவோ கட்டாயச் சேவைக்கோ தள்ளப்பட்டவர்களும் அதனால் புண்ணியச் செயல்களில் ஈடுபடுகின்றனர்.

Verse 13

ते गच्छन्ति धराधाराः शाश्वतं वैष्णवं पदम् । तडागार्द्धफलं राजन्कासारे परिकीर्तितम् ॥ १३ ॥

அத்தகைய தராதாரர்கள்—உலகிற்கு ஆதரவான உபகாரிகள்—நித்தியமான வைஷ்ணவ பதத்தை அடைகின்றனர். அரசே, காசாரம் (சிறு குளம்) தடாகம் (பெரிய நீர்த்தேக்கம்) அளிக்கும் புண்ணியத்தின் பாதி என கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 14

कूपे पादफलं ज्ञेयं वाप्यां पद्माकरोन्मितम् । वापीशतगुणं प्रोक्तं कुल्यायां भूपतेः फलम् ॥ १४ ॥

கிணற்றின் புண்ணியம் நான்கில் ஒரு பங்கு என அறிய வேண்டும்; வாபி (குளம்) புண்ணியம் அதில் உள்ள தாமரைத் திடல்களின் எண்ணிக்கையின்படி அளவிடப்படுகிறது. பெரிய நீர்த்தேக்கம் குளத்தின் புண்ணியத்தை நூறு மடங்கு தரும் என கூறப்படுகிறது; கால்வாய் (குல்யா) புண்ணியம், அரசே, அரசனுக்கே உரியது என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 15

दृषद्भिस्तु धनी कुर्यान्मृदा निष्किञ्चनो जनः । तयोः फलं समानं स्यादित्याह कमलोद्भवः ॥ १५ ॥

செல்வன் கற்களால் இதைச் செய்யட்டும்; ஏழை மண்ணால் செய்யலாம். இருவருக்கும் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன் ஒன்றே என்று கமலோத்பவன் (பிரம்மா) கூறினார்.

Verse 16

दद्यादाढ्यस्तु नगरं हस्तमात्रमकिञ्चनः । भुवं तयोः समफलं प्राहुर्वेदविदो जनाः ॥ १६ ॥

செல்வன் ஒரு நகரமே தானமாக அளிக்கட்டும்; வறியவன் கையில் அடங்கும் அளவு மட்டும் அளிக்கட்டும். இவ்விரு தானங்களின் புண்ணியப் பலன் சமம் என்று வேதவிதர்கள் கூறுகின்றனர்.

Verse 17

धनाढ्यः कुरुते यस्तु तडागं फलसाधनम् । दरिद्र ः कुरुते कूपं समं पुण्यं प्रकीर्तितम् ॥ १७ ॥

செல்வன் பலன் தரும் பொதுநலக் குளத்தை அமைத்தாலும், ஏழை கிணற்றைத் தோண்டினாலும்—இருவருக்கும் சமமான புண்ணியம் எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 18

आश्रमं कारयेद्यस्तु बहुजन्तूपकारकम् । स याति ब्रह्मभुवनं कुलत्रयसमन्वितः ॥ १८ ॥

பல உயிர்களின் நலனுக்காக ஆசிரமத்தை அமைப்பவன், தன் குலத்தின் மூன்று தலைமுறைகளின் புண்ணியத்துடன் பிரம்மலோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 19

धेनुर्वा ब्राह्मणो वापि यो वा को वापि भूपते । क्षणार्द्धं तस्य छायायां तिष्ठन्स्वर्गं नयत्यमुम् ॥ १९ ॥

அரசே, பசுவோ பிராமணனோ—அல்லது யாராயினும்—அவரின் நிழலில் அரைக்கணம் நின்றாலும், அந்தப் புண்ணியத்தால் அவன் சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்।

Verse 20

आरामकारका राजन्देवतागृहकारिणः । तडागग्रामकर्त्तारः पूज्यन्ते हरिणा सह ॥ २० ॥

அரசே, பொதுத் தோட்டங்களை அமைப்போர், தேவாலயங்களை கட்டுவோர், குளங்களையும் கிராமங்களையும் உருவாக்குவோர்—அவர்கள் ஹரியுடன் சேர்ந்து போற்றப்படுவர்।

Verse 21

सर्वलोकोपकारार्थं पुष्पारामं जनेश्वर । कुर्वते देवतार्थं वा तेषां पुण्यफलं शृणु ॥ २१ ॥

மனிதர்களின் தலைவனே, எல்லாரின் நலனுக்காகவோ அல்லது தேவர்களுக்கு அர்ப்பணமாகவோ மலர்த் தோட்டம் அமைப்போரின் புண்ணியப் பயனை கேள்।

Verse 22

तत्र यावन्ति पर्णानि कुसुमानि भवन्ति च । तावद्वर्षाणि नाकस्थो मोदते कुलकोटिभिः ॥ २२ ॥

அங்கே எத்தனை இலைகளும் மலர்களும் உள்ளனவோ, அவ்வளவு ஆண்டுகள் சொர்க்கம் அடைந்தவன் தேவலோகத்தில் தன் குலக் கோடிகளுடன் மகிழ்ந்து வாழ்வான்।

Verse 23

प्राकारकारिणस्तस्य कण्टकावरणप्रदाः । प्रयान्ति ब्रह्मणः स्थानं युगानामेकसप्ततिम् ॥ २३ ॥

அதற்காக பாதுகாப்புச் சுவர் (பிராகாரம்) அமைப்பவரும், முள்ளுகளிலிருந்து காக்க மூடுபடலம் அளிப்பவரும், எழுபத்தொன்று யுகங்கள் வரை பிரம்மலோகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 24

तुलसीरोपणं ये तु कुर्वते मनुजेश्वर । तेषां पुण्यफलं राजन्वदतो मे निशामय ॥ २४ ॥

மனிதர்களின் தலைவனே! துளசியை நடுபவர்கள் குறித்து, அரசனே, அவர்களுக்கு உண்டாகும் புண்ணியப் பயனை நான் கூறுகிறேன்; கவனமாகக் கேள்।

Verse 25

सप्तकोटिकुलैर्युक्तो मातृतः पितृतस्तथा । वसेत्कल्पशतं साग्रं नारायणपदे नृप ॥ २५ ॥

அரசே! தாய்வழியும் தந்தைவழியும் ஏழு கோடி குலங்களுடன் தொடர்புடையவன், நாராயணனின் திருப்பதத்தில் நூறு கல்பங்களுக்கும் மேலாக வாசம் செய்வான்।

Verse 26

ऊर्ध्वपुण्ड्रधरो यस्तु तुलसीमूलमृत्स्नया । गोपिकाचन्दनेनापि चित्रकूटमृदापि वा । गङ्गामृत्तिकया चैव तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ २६ ॥

துளசியின் வேர் மண்ணாலோ, கோபீசந்தனத்தாலோ, சித்ரகூட மண்ணாலோ, அல்லது கங்கையின் புனிதக் களிமண்ணாலோ ஊர்த்வபுண்ட்ரம் அணிபவனின் புண்ணியப் பயனை கேள்।

Verse 27

विमानवरमारुढो गन्धर्वाप्सरसां गणैः । सङ्गीयमानचरितो मोदते विष्णुमन्दिरे ॥ २७ ॥

மிகச் சிறந்த திவ்ய விமானத்தில் ஏறி, கந்தர்வர்–அப்ஸரஸ்கள் கூட்டத்துடன், தன் சரிதம் கீர்த்தனையாகப் பாடப்பட, விஷ்ணு மந்திர-தாமத்தில் மகிழ்கிறான்।

Verse 28

पत्राणि तुलसीमूलाद्यावन्ति पतितानि वै । तावन्ति ब्रह्महत्यादिपातकानि हतानि च ॥ २८ ॥

துளசியின் வேரிலிருந்து எத்தனை இலைகள் விழுந்தனவோ, அவ்வளவு பிரம்மஹத்த்யா முதலான பாபங்களும் அழிகின்றன।

Verse 29

तुलस्यां सेचयेद्यस्तु जलं चुलुकमात्रकम् । क्षीरोदवासिना सार्द्धं वसेदाचन्द्र तारकम् ॥ २९ ॥

துளசிக்கு ஒரு கையளவு நீரேனும் ஊற்றுபவன், க்ஷீரசாகர-வாசி பகவானுடன் சந்திரன் நட்சத்திரங்கள் இருக்கும் வரை வாசம் பெறுவான்।

Verse 30

ददाति ब्राह्मणानां यः कोमलं तुलसीदलम् । स याति ब्रह्मसदने कुलत्रितयसंयुतः ॥ ३० ॥

பிராமணர்களுக்கு துளசியின் மென்மையான இலை அளிப்பவன், மூன்று தலைமுறைகளை உயர்த்தும் புண்ணியத்துடன் பிரம்மசதனத்தை அடைவான்।

Verse 31

शालग्रामेऽपयेद्यस्तु तुलस्यास्तु दलानि च । स वसेद्विष्णुभवने यावदाभूतसम्प्लवम् ॥ ३१ ॥

சாலகிராமத்திற்கு துளசி இலைகளை அர்ப்பணிப்பவன், எல்லா உயிர்களின் பிரளயம் வரையிலும் விஷ்ணு-பவனத்தில் வாசம் பெறுவான்।

Verse 32

कण्टकावरणं यस्तु प्राकारं वापि कारयेत् । सोऽप्येकविंशतिकुलैर्मोदते विष्णुमन्दिरे ॥ ३२ ॥

யார் பாதுகாப்புக்காக முள்ள்வேலி அல்லது சுற்றுப்புறப் பிராகாரத்தை அமைக்கச் செய்கிறாரோ, அவர் இருபத்தொன்று குலங்களுடன் விஷ்ணு ஆலயத்தில் மகிழ்வார்।

Verse 33

योऽच्चयेद्धरिपादाब्जं तुलस्याः कोमलैर्दलैः । न तस्य पुनरावृत्तिर्विष्णुलोकान्नरेश्वर ॥ ३३ ॥

மனிதர்களின் அரசே! துளசியின் மென்மையான இலைகளால் ஹரியின் திருவடித் தாமரைகளை வழிபடுவோருக்கு விஷ்ணுலோகத்திலிருந்து மீண்டும் பிறவி இல்லை।

Verse 34

द्वादश्यां पौर्णमास्यां यः क्षीरेण स्नापयेद्धरिम् । कुलायुतयुतः सोऽपि मोदते वैष्णवे पदे ॥ ३४ ॥

த்வாதசி நாளில் பௌர்ணமியும் சேர்ந்தபோது பால் கொண்டு ஹரியை அபிஷேகம் செய்பவர், பத்தாயிரம் குலப் பாவச்சுமை இருந்தாலும் வைஷ்ணவ பதத்தில் மகிழ்வார்।

Verse 35

प्रस्थमात्रेण पयसा यः स्नापयति केशवम् । कुलायुतायुतयुतः सोऽपि विष्णुपुरे वसेत् ॥ ३५ ॥

ஒரு பிரஸ்த அளவு பால் கொண்டு கேசவனை அபிஷேகம் செய்பவர், எண்ணற்ற குலப் புண்ணியப் பெருக்குடன் விஷ்ணுபுரியில் வாசிப்பார்।

Verse 36

घृतप्रस्थेन यो विष्णुं द्वादश्यां स्नापयेन्नरः । कुलकोटियुतो राजन्सायुज्यं लभते हरेः ॥ ३६ ॥

அரசே! த்வாதசி நாளில் ஒரு பிரஸ்த அளவு நெய் கொண்டு விஷ்ணுவை அபிஷேகம் செய்பவன், கோடி குலப் பெருக்குடன் ஹரியின் சாயுஜ்யத்தை அடைவான்।

Verse 37

पञ्चामृतेन यः स्नानमेकादश्यां तु कारयेत् । विष्णोः सायुज्यकं तस्य भवेत्कुलशतायुतैः ॥ ३७ ॥

ஏகாதசியன்று பஞ்சாமிருதத்தால் ஸ்நானம் செய்விப்பவன், திருமால் விஷ்ணுவின் சாயுஜ்யத்தை அடைவான்; தன் குலத்தின் இலட்சக்கணக்கானோருடன் அந்தப் பேற்றால் பாக்கியவான் ஆவான்.

Verse 38

एकादश्यां पौर्णमास्यां द्वादश्यां वा नृपोत्तम । नालिकेरोदकैर्विष्णुं स्नापयेत्तत्फलं शृणु ॥ ३८ ॥

அரசர்களில் சிறந்தவனே! ஏகாதசி, பௌர்ணமி அல்லது த்வாதசியன்று தேங்காய் நீரால் திருமால் விஷ்ணுவை ஸ்நானம் செய்விக்க வேண்டும்; அதன் பலனை கேள்.

Verse 39

दशजन्मार्जितैः पापैर्विमुक्तो नृपसत्तम । शतद्वयकुलैर्युक्तो मोदते विष्णुना सह ॥ ३९ ॥

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அவன் பத்து பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தன் குலத்தின் இருநூறு தலைமுறையினருடன், திருமால் விஷ்ணுவோடு சேர்ந்து மகிழ்வான்.

Verse 40

इक्षुत्येन देवेशं यः स्नापयति भूपते । केशवं लक्षपितृभिः सार्द्धं विष्णुपदं व्रजेत् ॥ ४० ॥

அரசே! கரும்புச் சாறால் தேவேசன் கேசவனை ஸ்நானம் செய்விப்பவன், இலட்சம் பித்ருக்களுடன் விஷ்ணுபதத்தை அடைவான்.

Verse 41

पुष्पोदकेन गोविन्दं तथा गन्धोदकेन च । स्नापयित्वा हरिं भक्त्या वैष्णवं पदमाप्नुयात् ॥ ४१ ॥

மலர்சேர்ந்த நீராலும் நறுமண நீராலும் கோவிந்தன் ஹரியை பக்தியுடன் ஸ்நானம் செய்விப்பவன், வைஷ்ணவப் பதம்—விஷ்ணுவின் பரம தாமம்—அடைவான்.

Verse 42

जलेन वस्त्रपूतेन यः स्नापयति माधवम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुना सह मोदते ॥ ४२ ॥

ஆடையால் வடிகட்டிய தூய நீரால் மாதவனை அபிஷேகம் செய்து ஸ்நானம் செய்விப்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து மகிழ்வான்।

Verse 43

क्षीराद्यैः स्नापयेद्यस्तु रविसङ्क्रमणे हरिम् । स वसेद्विष्णुसदने त्रिसप्तपुरुषैः सह ॥ ४३ ॥

சூரியன் சங்கிரமண காலத்தில் பால் முதலிய மங்களப் பொருட்களால் ஹரியை அபிஷேகம் செய்து ஸ்நானம் செய்விப்பவன், தன் வம்சத்தின் இருபத்தொன்று தலைமுறையினருடன் விஷ்ணு லோகத்தில் வாசிப்பான்।

Verse 44

शुक्लपक्षे चतुर्द्दश्यामष्टम्यां पूर्णिमादिने ॥ ४४ ॥

சுக்ல பக்ஷத்தில்—சதுர்தசி, அஷ்டமி மற்றும் பௌர்ணமி நாள்களில் (இவை சிறப்பு புண்ணிய காலங்கள்)।

Verse 45

एकादश्यां भानुवारे द्वादश्यां पञ्चमीतिथौ । सोमसूर्योपरागे च मन्वादिषु युगादिषु ॥ ४५ ॥

ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் வரும் ஏகாதசி, பஞ்சமி திதியுடன் கூடிய த்வாதசி, சந்திர கிரகணம் மற்றும் சூரிய கிரகணம் நேரங்கள், மேலும் மன்வந்தரங்களும் யுகங்களும் தொடங்கும் காலங்கள்—(இவை மிகப் புனிதமானவை)।

Verse 46

अर्द्धोदये च सूर्यस्य पुष्यार्के रोहिणीबुधे । तथैव शनिरोहिण्यां भौमाश्विन्यां तथैव च ॥ ४६ ॥

சூரியன் அர்த்தோதய நேரத்தில், சூரியன் புஷ்ய நக்ஷத்திரத்தில் இருக்கும் போது, புதன் ரோஹிணியில் இருக்கும் போது, சனி ரோஹிணியில் இருக்கும் போது, மேலும் செவ்வாய் அஸ்வினியில் இருக்கும் போதும் (இந்த அனுஷ்டானம் மிகுந்த பலன் தரும்)।

Verse 47

शन्यां भृगुमृगे चैव भृगुरेवतिसङ्गमे । तथा बुधानुराधायां श्रवणार्के तथैव च ॥ ४७ ॥

சனி மிருகசீர்ஷத்தில் இருந்து, சுக்கிரனும் மிருகசீர்ஷத்தில் இருப்பினும்; அல்லது சுக்கிரன் ரேவதியுடன் சேரினும்; புதன் அனுராதையில் இருப்பினும்; அதுபோல சூரியன் ஸ்ரவணையில் இருப்பினும்—அதே புண்ணியப் பலன் உண்டாகும்।

Verse 48

तथा च सोमश्रवणे हस्तयुक्ते बृहस्पतौ । बुधाष्टम्यां बुधाषाढे पुण्ये चान्ये दिने तथा ॥ ४८ ॥

அதேபோல் திங்கட்கிழமை ஸ்ரவண நக்ஷத்திரம் சேர்ந்தால், வியாழக்கிழமை ஹஸ்த நக்ஷத்திர யோகம் இருந்தால்; புதன்கிழமை அஷ்டமி திதி வந்தால்; புண்ணியமான ஆஷாட காலத்திலும்—மற்ற புனித நாட்களிலும்—அதே விதியைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 49

स्नापयेत्पयसा विष्णुं शान्तिमान् वाग्यतः शुचिः । घृतेन मधुना वापि दध्ना वा तत्फलं शृणु ॥ ४९ ॥

மனத்தில் அமைதி கொண்டு, சொல்லை அடக்கி, தூய்மையுடன் இருந்து, திருமால் விஷ்ணுவை பாலால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது நெய், தேன், தயிராலும் செய்யலாம். அந்த விதியின் பலனை இப்போது கேள்।

Verse 50

सर्वयज्ञफलं प्राप्य सर्वपापविवर्जितः । वसेद्विष्णुपुरे सार्द्धं त्रिसप्तपुरुषैर्नृप ॥ ५० ॥

அனைத்து யாகங்களின் பலனையும் பெற்று, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, அரசே! அவன் இருபத்தொன்று தலைமுறைகளுடன் விஷ்ணுபுரியில் வாசம் செய்கிறான்।

Verse 51

तत्रैव ज्ञानमासाद्य योगिनामपि दुर्लभम् । मोक्षमाप्नोति नृपते पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ ५१ ॥

அங்கேயே யோகிகளுக்கும் அரிதான அந்த ஞானத்தை அடைந்து, அரசே! மீளவருதல் (பிறவி) இல்லாத மோக்ஷத்தை அவன் பெறுகிறான்।

Verse 52

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां सोमवारे च भूपते । शिवं संस्नाप्य दुग्धेन शिवसायुज्यमाप्नुयात् ॥ ५२ ॥

ஓ பூபதே! கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசி திங்களன்று வந்தால், பக்தியுடன் சிவபெருமானுக்கு பாலால் அபிஷேகம் செய்தால் சிவசாயுஜ்யம் பெறுவான்.

Verse 53

नालिकेरोदकेनापि शिवं संस्नाप्य भक्तितः । अष्टम्यामिन्दुवारे वा शिवसायुज्यमश्नुते ॥ ५३ ॥

தேங்காய் நீராலும் பக்தியுடன் சிவனுக்கு அபிஷேகம் செய்பவன், அஷ்டமியிலோ அல்லது திங்களன்றோ சிவசாயுஜ்யம் அடைவான்.

Verse 54

शुक्लपक्षे चतुर्दश्यामष्टम्यां वापि भूपते । घृतेन मधुना स्नाप्य शिवं तत्साम्यतां व्रजेत् ॥ ५४ ॥

ஓ பூபதே! சுக்லபக்ஷ சதுர்தசியிலோ அல்லது அஷ்டமியிலோ நெய் மற்றும் தேனினால் சிவனுக்கு அபிஷேகம் செய்தால் சிவசாம்யம் (சிவனுக்கு ஒப்பான நிலை) அடைவான்.

Verse 55

तिलतैलेन संस्नाप्य विष्णुं वा शिवमेव च । स याति तत्तत्सारूप्यं पितृभिः सह सप्तभिः ॥ ५५ ॥

எள்ளெண்ணெயால் விஷ்ணுவையோ சிவனையோ அபிஷேகம் செய்பவன், அந்தத் தெய்வத்தின் சாரூப்யம் பெறுவான்; ஏழு பித்ருக்களுடனும் நன்மை அடைவான்.

Verse 56

शिवमिक्षुरसेनापि यः स्नापयति भक्तितः । शिवलोके वसेत्कल्पं स सप्तपुरुषैः सह ॥ ५६ ॥

பக்தியுடன் கரும்புச் சாறாலும் சிவனுக்கு அபிஷேகம் செய்பவன், ஏழு தலைமுறையினருடன் ஒரு கல்பம் முழுதும் சிவலோகத்தில் வாசிப்பான்.

Verse 57

घृतेन स्नापयेल्लिङ्गमुत्थाने द्वादशीदिने । क्षीरेण वा महाभाग तत्फलं शृणु मद्गिरा ॥ ५७ ॥

ஏ மகாபாகனே! உத்தானத் த்வாதசி நாளில் லிங்கத்தை நெய்யால் அல்லது பாலால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். அதன் பலனை என் வாக்கினால் கேள்.

Verse 58

जन्मायुतार्जितैः पापैर्विमुक्तो मनुजो नृप । कोटिसङ्ख्यं समुद्धृत्य स्वकुलं शिवतां व्रजेत् ॥ ५८ ॥

ஓ அரசே! மனிதன் எண்ணற்ற பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்; மேலும் கோடிக்கணக்கான தன் குலத்தையும் உயர்த்தி, மங்களமான ‘சிவதா’ நிலையை அடைகிறான்.

Verse 59

सम्पूज्य गन्धकुसुमैर्विष्णुं विष्णुतिथौ नृप । जन्मायुतार्जितैः पापैर्मुक्तो व्रजति तत्पदम् ॥ ५९ ॥

ஓ அரசே! விஷ்ணு திதியில் நறுமணங்களாலும் மலர்களாலும் விஷ்ணுவை முறையாகப் பூஜிப்பவன், எண்ணற்ற பிறவிப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு அவரது பரம பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 60

पद्मपुष्पेण यो विष्णुं शिवं वा पूजयन्नेरः । स याति विष्णुभवनं कुलकोटिसमन्वितः ॥ ६० ॥

யார் அலட்சியமின்றி தாமரை மலரால் விஷ்ணுவையோ அல்லது சிவனையோ பூஜிக்கிறாரோ, அவர் கோடிக்கணக்கான குலத்தாருடன் விஷ்ணு-பவனத்தை அடைகிறார்.

Verse 61

हरिं च केतकीपुष्पैः शिवं धत्तूरजैर्निशि । सम्पूज्य पापनिर्मुक्तो वसेद्विष्णुपुरे युगम् ॥ ६१ ॥

இரவில் கேதகி மலர்களால் ஹரியையும், தத்தூர மலர்களால் சிவனையும் முறையாகப் பூஜித்தால், பாவமின்றி விஷ்ணு-புரியில் ஒரு யுகம் தங்குவான்.

Verse 62

हरिं तु चाम्पकैः पुष्पैरर्कपुष्पैश्च शङ्करम् । समभ्यर्च्य महाराज तत्तत्सालोक्यमाप्नुयात् ॥ ६२ ॥

மகாராஜா! சம்பக மலர்களால் ஹரியையும், அர்க்க மலர்களால் சங்கரனையும் முறையாக வழிபடுவோர், அந்தந்த தெய்வத்தின் லோகத்தில் வாசசாம்யமான சாலோக்யத்தை அடைவார்.

Verse 63

शङ्करस्याथवा विष्णोर्घृतयुक्तं च गुग्गुलुम् । दत्त्वा धूपे नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ६३ ॥

பக்தியுடன் சங்கரனுக்கோ விஷ்ணுவுக்கோ நெய் கலந்த குக்குலு தூபத்தை அர்ப்பணிப்பவர், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 64

तिलतैलान्वितं दीपं विष्णोर्वा शङ्करस्य वा । दत्त्वा नरः सर्वकामान्संप्राप्नोति नृपोत्तम ॥ ६४ ॥

நற்பெரும் அரசே! விஷ்ணுவிற்கோ சங்கரனிற்கோ எள்ளெண்ணெய் நிரம்பிய தீபத்தை அர்ப்பணிப்பவர், தம் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறப் பெறுவர்.

Verse 65

घृतेन दीपं यो दद्याच्छङ्करायाथ विष्णवे । स मुक्तः सर्वपापेभ्यो गङ्गास्नानफलं लभेत् ॥ ६५ ॥

நெய் தீபத்தை சங்கரனுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் அர்ப்பணிப்பவர், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு கங்கை ஸ்நானத்துக்கு ஒப்பான புண்ணிய பலனை அடைவார்.

Verse 66

ग्राम्येण वापि तैलेन राजन्नन्येन वा पुनः । दीपं दत्त्वा महाविष्णोः शिवस्यापि फलं शृणु ॥ ६६ ॥

அரசே! சாதாரண எண்ணெயாலோ அல்லது வேறு எந்த எண்ணெயாலோ மகாவிஷ்ணுவிற்கு தீபம் அர்ப்பணித்து—சிவனுக்கான பலனையும் கேளும்.

Verse 67

सर्वपापविनिर्मुक्तः सर्वैश्वर्यसमन्वितः । तत्तत्सालोक्यमाप्नोति त्रिःसप्तपुरुषान्वितः ॥ ६७ ॥

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, எல்லா தெய்வீக ஐஸ்வர்யங்களும் பெற்றவனாய், அந்தப் பரமனின் சாலோக்யத்தை அடைகிறான்; இப்புண்ணியம் இருபத்தொன்று தலைமுறைகளுடன் சேர்ந்து விளங்கும்.

Verse 68

यद्यदिष्टतमं भोज्यं तत्तदीशाय विष्णवे । दत्वा तत्तत्पदं याति चत्वारिंशत्कुलान्वितः ॥ ६८ ॥

தனக்கு மிகப் பிரியமான உணவை அதேபடி திருமால் விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணித்தால், அவன் அதற்கேற்ற தெய்வீக பதத்தை அடைகிறான்; அவன் குலத்தின் நாற்பது தலைமுறைகளும் நலமடையும்.

Verse 69

यद्यदिष्टतमं वस्तु तत्तद्विप्राय दापयेत् । स याति विष्णुभवनं पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ ६९ ॥

தனக்கு மிகப் பிரியமான பொருளை பண்டிதப் பிராமணருக்கு தானமாக அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்; அதனால் அவன் விஷ்ணு-பவனத்தை அடைகிறான், அங்கிருந்து மீள்வருதல் அரிது.

Verse 70

भ्रूणहा स्वर्णदानेन शुद्धो भवति भूपते । अन्नतोयसमं दानं न भूतं न भविष्यति ॥ ७० ॥

அரசே, கருவைக் கொன்றவனும் பொன் தானத்தால் தூய்மையடைகிறான்; ஆனால் அன்னமும் நீரும் அளிக்கும் தானத்துக்கு இணையான தானம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இல்லை.

Verse 71

अन्नदः प्राणदः प्रोक्तः प्राणदश्चापि सर्वदः । सर्वदानफलं यस्मादन्नदस्य नृपोत्तम ॥ ७१ ॥

அன்னம் அளிப்பவன் உயிர் அளிப்பவன் எனப் போற்றப்படுகிறான்; உயிர் அளிப்பவன் உண்மையில் அனைத்தையும் அளிப்பவன். ஆகவே, அரசர்களில் சிறந்தவனே, அன்னதானிக்கு எல்லாத் தானங்களின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 72

अन्नदो ब्रह्मसदनं याति वंशायुतान्वितः । न तस्य पुनरावृत्तिरिति शास्त्रेषु निश्चितम् ॥ ७२ ॥

அன்னதானம் செய்பவன் ஆயிரமாயிரம் வம்சத்தாருடன் பிரம்மலோகத்தை அடைவான்; அவனுக்கு மீண்டும் பிறவி வருதல் இல்லை—என்று சாஸ்திரங்களில் உறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 73

सद्यस्तुष्टिकरं ज्ञेयं जलदानं यतोऽधिकम् । अन्नदानान्नृपश्रेष्ठ निर्दिष्टं ब्रह्मवादिभिः ॥ ७३ ॥

நீர்தானம் உடனடி திருப்தி தருவது என்று அறிக; ஆயினும், அரசர்களில் சிறந்தவனே, பிரம்மவாதிகள் அன்னதானம் அதைவிட மேலானது என்று கூறியுள்ளனர்।

Verse 74

महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः । जलदो मुच्यते तेभ्य इत्याह कमलोद्भवः ॥ ७४ ॥

மகாபாதகத்தால் மாசுபட்டவனாக இருந்தாலும், உபபாதகங்களால் பற்றப்பட்டவனாக இருந்தாலும்—நீர்தானம் செய்பவன் அவை அனைத்திலிருந்தும் விடுபடுவான்; என்று கமலோத்பவன் (பிரம்மா) உரைக்கிறான்।

Verse 75

शरीरमन्नजं प्राहुः प्राणानप्यन्नजान्विदुः । तस्मादन्नप्रदो ज्ञेयः प्राणदः पृथिवीपते ॥ ७५ ॥

உடல் அன்னத்தால் பிறந்தது என்று கூறுவர்; உயிர்வாயுக்களும் அன்னத்திலிருந்தே எழுகின்றன என்று அறியப்படுகிறது. ஆகவே, பூமிபதியே, அன்னம் அளிப்பவன் பிராணன் அளிப்பவனே என்று உணர்க।

Verse 76

यद्यत्तुष्टिकरं दानं सर्वकामफलप्रदम् । तस्मादन्नसमं दानं नास्ति भूपाल भूतले ॥ ७६ ॥

எந்த தானம் திருப்தி அளித்து எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் தருகிறதோ—ஆயினும், அரசே, இந்த பூமியில் அன்னதானத்துக்கு இணையான தானம் இல்லை।

Verse 77

अन्नदस्य कुले जाता आसहस्रं नृपोत्तम । नरकं ते न पश्यन्ति तस्मादन्नप्रदो वरः ॥ ७७ ॥

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அன்னம் அளிப்பவனின் குலத்தில் பிறந்த ஆயிரம் பேர் வரை நரகத்தை காணார்; ஆகையால் அன்னதானி தானங்களில் உத்தமன்.

Verse 78

पादाभ्यङ्गं भक्तियुक्तो योऽतिथेः कुरुतेनरः । स स्नातः सर्वतीर्थेषु गङ्गास्नानपुरःसरम् ॥ ७८ ॥

பக்தியுடன் விருந்தினரின் பாதங்களுக்கு அப்யங்கம் செய்பவன், கங்கா ஸ்நானத்தை முதன்மையாகக் கொண்டு எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவன் எனக் கருதப்படுவான்.

Verse 79

तैलाभ्यङ्गं महाराज ब्राह्मणानां करोति यः । स स्नातोऽष्टशतं साग्रं गङ्गायां नात्र संशयः ॥ ७९ ॥

மகாராஜனே! பிராமணர்களுக்கு எண்ணெய் அப்யங்கம் செய்விப்பவன், கங்கையில் எட்டுநூறு முறைக்கும் மேலாக நீராடியவன் எனக் கருதப்படுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 80

रोगितान्ब्राह्मणान्यस्तु प्रेम्णा रक्षति रक्षकः । स कोटिकुलसंयुक्तो वसेद् ब्रह्मपुरे युगम् ॥ ८० ॥

அன்புடன் நோயுற்ற பிராமணர்களைக் காக்கும் பாதுகாவலன், கோடி குலங்களின் புண்ணியத்துடன் கூடி, பிரம்மபுரியில் ஒரு யுகம் தங்குவான்.

Verse 81

यो रक्षेत्पृथिवीपाल रङ्कं वा रोगिणं नरम् । तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा सर्वान्कामान्प्रयच्छति ॥ ८१ ॥

பூமிபாலனே! ஏழையையோ நோயாளியையோ காக்கும் ஒருவனுக்கு விஷ்ணு மனமகிழ்ந்து எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வார்.

Verse 82

मनसा कर्मणा वाचा यो रक्षेदामयान्वितम् । सर्वान्कामानवाप्नोति सर्वपापविवर्जितः ॥ ८२ ॥

மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றால் நோயால் துன்புறுவோனை காத்து பராமரிப்பவன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைந்து, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 83

यो ददाति महीपाल निवासं ब्राह्मणाय वै । तस्य प्रसन्नो देवेशः स्वलोकं सम्प्रयच्छति ॥ ८३ ॥

ஓ மஹீபாலா! பிராமணனுக்கு வாசஸ்தலத்தைத் தானமாக அளிப்பவனுக்கு தேவேசன் மகிழ்ந்து தன் சொந்த லோகத்தை அருள்வான்.

Verse 84

ब्राह्मणाय ब्रह्मविदे यो दद्याद्गां पयस्विनीम् । स याति ब्रह्मसदनमन्येषामतिदुर्लभम् ॥ ८४ ॥

பிரம்மத்தை அறிந்த பிராமணனுக்கு பால் தரும் பசுவைத் தானமாக அளிப்பவன், பிறர்க்கு மிக அரிதான பிரம்மாவின் சதனத்தை அடைவான்.

Verse 85

अन्येभ्यः प्रतिगृह्यापि यो दद्याद्गां पयस्विनीम् । तस्य पुण्यफलं वक्तुं नाहं शक्तोऽस्मि पण्डित ॥ ८५ ॥

ஓ பண்டிதரே! பிறரிடமிருந்து பெற்றிருந்தாலும் பால் தரும் பசுவைத் தானமாக அளிப்பவனின் புண்ணியப் பயனை நான் சொல்ல இயலாது.

Verse 86

कपिलां वेदविदुषे यो ददाति पयस्विनीम् । स एव रुद्रो भूपाल सर्वपापविवर्जितः ॥ ८६ ॥

ஓ பூபாலா! வேதத்தை அறிந்தவருக்கு கபிலா நிறமுடைய, பால் நிறைந்த பசுவைத் தானமாக அளிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு ருத்ரனுக்கு ஒப்பாவான்.

Verse 87

विप्राय वेदविदुषे दद्यादुभयतोमुखीम् । यस्तस्य पुण्यं सङ्ख्यातुं न शक्तोऽब्दशतैरपि ॥ ८७ ॥

வேதம் அறிந்த பிராமணருக்கு ‘உபயதோமுகீ’ தானம் அளிக்க வேண்டும்; அந்த தானத்தின் புண்ணியத்தை நூறு ஆண்டுகளாலும் யாரும் கணிக்க இயலாது।

Verse 88

तस्य पुण्यफलं राजञ्श्छृणु वक्ष्यामि तत्त्वतः । एकतः क्रतवः सर्वे समग्रवरदक्षिणाः ॥ ८८ ॥

அரசே, அதன் புண்ணியப் பலனை உண்மையாய் கேள்; ஒரு புறம் அது சிறந்தவும் முழுமையான தக்ஷிணைகளுடன் எல்லா கிரதுக்களையும் ஒன்றாகச் செய்த பலனுக்கு ஒப்பானது।

Verse 89

एकतो भयभीतस्य प्राणिनः प्राणरक्षणम् । संरक्षति महीपाल यो विप्रं भयविह्वलम् ॥ ८९ ॥

ஒரு புறம் இது அச்சத்தில் நடுங்கும் உயிரின் உயிரைக் காப்பதற்கு ஒப்பானது; அதுபோல அச்சத்தால் கலங்கிய பிராமணனை காக்கும் அரசன் உயிரையே காக்கிறான்।

Verse 90

स स्नातः सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दीक्षितः । वस्त्रदो रुद्र भवनं कन्यादो ब्रह्मणः पदम् ॥ ९० ॥

அவன் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவனாகவும், எல்லா யாகங்களிலும் தீக்ஷை பெற்றவனாகவும் கருதப்படுகிறான். ஆடை தானம் செய்பவன் ருத்ரலோகத்தை அடைகிறான்; கன்யாதானம் செய்பவன் பிரம்மபதத்தை அடைகிறான்।

Verse 91

हेमदो विष्णुभवनं प्रयाति स्वकुलान्वितः । यस्तु कन्यामलङ्कृत्य ददात्यध्यात्मवेदिने ॥ ९१ ॥

தன் குலத்தாருடன் பொன் தானம் செய்பவன் விஷ்ணுவின் திருவீட்டைக் அடைகிறான். மேலும், கன்யையை அலங்கரித்து ஆத்மஞானியார்க்கு அளிப்பவனும் அதே பரம பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 92

शतवंशसमायुक्तः स व्रजेद् ब्रह्मणः पदम् । कार्तिक्यां पौर्णमास्यां वा आषाढ्यां वापि भूपते ॥ ९२ ॥

ஓ அரசே! நூறு வம்சங்களால் இணைந்த (புண்ணியமிக்க சந்ததியுடைய)வன் பிரம்மாவின் பதத்தை அடைவான்—கார்த்திகை பௌர்ணமியிலோ அல்லது ஆஷாட பௌர்ணமியிலோ।

Verse 93

वृषभं शिवतुष्ट्यर्थमुत्सृजेत्तत्फलं शृणु । सप्तजन्मार्जितैः पापैर्विमुक्तो रुद्र रूपभाक् ॥ ९३ ॥

சிவபிரானின் திருப்திக்காக காளையை விடுதலை செய்ய வேண்டும்—அதன் பலனை கேள்: ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு ருத்ரனுக்கு ஒப்பான ரூபத்தை அடைவான்।

Verse 94

कुलसप्ततिसंयुक्तो रुद्रे ण सह मोदते । शिवलिङ्गाङ्कितं कृत्वा महिषं यः समुत्सृजेत् ॥ ९४ ॥

சிவலிங்கச் சின்னம் பொறித்து எருமையை விடுதலை செய்பவன், தன் குலத்தின் எழுபது தலைமுறைகளுடன் ருத்ரனோடு சேர்ந்து மகிழ்வான்।

Verse 95

न तस्य यातनालोको भवेन्नृपतिसत्तम । ताम्बूलदानं यः कुर्याच्छक्तितो नृपसत्तम ॥ ९५ ॥

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தாம்பூலம் (வெற்றிலை) தானம் செய்பவனுக்கு யாதனாலோகத்தின் துன்ப அனுபவம் இல்லை।

Verse 96

तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा ददात्यायुर्यशः श्रियम् । क्षीदो घृतदश्चैव मधुदो दधिदस्तथा ॥ ९६ ॥

அத்தகையவர்மேல் விஷ்ணு உள்ளம் மகிழ்ந்து நீண்ட ஆயுள், புகழ், செல்வம் அருள்கிறார். அதுபோல பால், நெய், தேன், தயிர் தானம் செய்பவனும் இப்பலன்களை அடைவான்।

Verse 97

दिव्याब्दायुतपर्यन्तं स्वर्गलोके महीयते । प्रयाति ब्रह्मसदनमिक्षुदाता नृपोत्तम ॥ ९७ ॥

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இக்ஷு (கரும்பு) தானம் செய்பவன் பத்தாயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் வரை ஸ்வர்கலோகத்தில் போற்றப்படுவான்; அதன் பின் பிரம்மாவின் சதனத்தை அடைவான்.

Verse 98

गन्धदः पुण्यफलदः प्रयाति ब्रह्मणः पदम् । गुडेक्षुरसदश्चैव प्रयाति क्षीरसागरम् ॥ ९८ ॥

நறுமணம் தானம் புண்ணியப் பயனை அளித்து தானகரனை பிரம்மபதத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறது; மேலும் வெல்லமும் கரும்புச் சாறும் தானம் செய்பவன் க்ஷீரசாகரத்தை அடைவான்.

Verse 99

भटानां जलदो याति सूर्यलोकमनुत्तमम् । विद्यादानेन सायुज्यं माधवस्य व्रजेन्नरः ॥ ९९ ॥

தேவைப்படுவோர்க்கு நீர் தானம் செய்பவன் ஒப்பற்ற சூரியலோகத்தை அடைவான்; ஆனால் வித்யாதானம் செய்பவன் மாதவனுடன் (விஷ்ணுவுடன்) சாயுஜ்யத்தை அடைவான்.

Verse 100

विद्यादानं महीदानं गोदानं चोत्तमोत्तमम् । नरकादुद्धरन्त्येव जपवाहनदोहनात् ॥ १०० ॥

வித்யாதானம், நிலதானம், மேலும் எல்லாவற்றிலும் உத்தமமான கோதானம்—இவை ஜபம், யாகத்தில் பயன்பாடு, வாகனமாகச் சேவை, பால் கறத்தல் ஆகியவற்றால் நரகத்திலிருந்து உயர்த்துகின்றன.

Verse 101

सर्वेषामपि दानानां विद्यादानं विशिष्यते । विद्यादानेन सायुज्यं विष्णोर्याति नृपोत्तम ॥ १०१ ॥

எல்லா தானங்களிலும் வித்யாதானமே சிறந்தது. அரசர்களில் சிறந்தவனே! வித்யாதானத்தால் தானகர் விஷ்ணுவின் சாயுஜ்யத்தை அடைவான்.

Verse 102

नरस्त्विन्धनदानेन मुच्यते ह्युपपातकैः । शालग्रामशिलादानं महादानं प्रकीर्तितम् ॥ १०२ ॥

விறகு (இந்தனம்) தானம் செய்தால் மனிதன் நிச்சயமாக உபபாதகங்கள் (சிறு பாவங்கள்) இலிருந்து விடுபடுவான். மேலும் சாலகிராம-சிலை தானம் மகாதானம் என்று போற்றப்படுகிறது.

Verse 103

यद् दत्वा मोक्षमाप्नोति लिङ्गदानं तथा स्मृतम् । ब्रह्माण्डकोटिदानेन यत्फलं लभते नरः ॥ १०३ ॥

எந்த தானம் அளித்தால் மோட்சம் கிடைக்குமோ, அது லிங்க தானம் என்று ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன. அது கோடி பிரம்மாண்டங்களை தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலனுக்கு இணையான பலனை அளிக்கும்.

Verse 104

तत्फलं समवाप्नोति लिङ्गदानान्न संशयः । शालग्रामशिलादाने ततोऽपि द्विगुणं फलम् ॥ १०४ ॥

லிங்க தானம் செய்தால் அந்தப் பலன் நிச்சயமாக கிடைக்கும்—சந்தேகம் இல்லை. சாலகிராம-சிலை தானம் செய்தால் அதைவிட இரட்டிப்பு பலன் உண்டாகும்.

Verse 105

शालग्रामशिलारूपी विष्णुरेवेति विश्रुतः । यो ददाति नरो दानं गृहेषु महतां प्रभो ॥ १०५ ॥

ஓ பிரபுவே, சாலகிராம-சிலை வடிவில் விஷ்ணுவே தாமே இருப்பதாகப் புகழ்பெற்றது. உயர்ந்தோரின் இல்லங்களில் இதைத் தானம் செய்பவன் மகத்தான புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 106

गङ्गास्नानफलं तस्य निश्चितं नृप जायते । रत्नान्वितसुवर्णस्य प्रदानेन नृपोत्तम ॥ १०६ ॥

ஓ நற்பரசே அரசே, ரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட பொன்னைக் தானம் செய்தால், அந்த நபருக்கு நிச்சயமாக கங்கை ஸ்நானத்தின் பலன் உண்டாகும்.

Verse 107

भुक्तिमुक्तिमवाप्नोति महादानं यतः स्मृतम् । नरो माणिक्यदानेन परं मोक्षमवाप्नुयात् ॥ १०७ ॥

போகமும் முக்தியும் அளிப்பதென ‘மகாதானம்’ என்று நினைவுகூரப்படுவது; மாணிக்கத்தைத் தானம் செய்தால் மனிதன் பரம மோக்ஷபதத்தை அடைவான்.

Verse 108

ध्रुवलोकमवाप्नोति वज्रदानेन मानवः । स्वर्गं विद्रुमदानेन रुद्र लोकमवाप्नुयात् ॥ १०८ ॥

வஜ்ரம் (வைரம்) தானம் செய்தால் மனிதன் துருவலோகத்தை அடைவான்; வித்ருமம் (பவளம்) தானம் செய்தால் ஸ்வர்க்கமும் ருத்ரலோகமும் பெறுவான்.

Verse 109

प्रयाति यानदानेन मुक्तादानेन चैन्दवम् । वैडूर्यदो रुद्र लोकं पुष्परागप्रदस्तथा ॥ १०९ ॥

வாகனம் தானம் செய்தால் தெய்வீகப் பயணம்/பாதை கிடைக்கும்; முத்துத் தானம் செய்தால் சந்திரலோகம் அடையும். வைடூர்யம் (கேட்ஸ்-ஐ) தானம் செய்பவன் ருத்ரலோகத்தை அடைவான்; புஷ்பராகம் (புஷ்பராகம்/டோபாஸ்) தானம் செய்பவனும் அதற்குரிய உயர்ந்த பதத்தை அடைவான்.

Verse 110

पुष्परागप्रदानेन सर्वत्र सुखमश्नुते । अश्वदो ह्यश्वसान्निध्यं चिरं व्रजति भूमिप ॥ ११० ॥

புஷ்பராகம் (புஷ்பராகம்/டோபாஸ்) தானம் செய்தால் எங்கும் இன்பம் அனுபவிப்பான். அரசே, குதிரை தானம் செய்தால் நீண்ட காலம் குதிரைகளின் சான்னித்யம் பெறுவான்.

Verse 111

गजदानेन महता सर्वान्कामानवाप्नुयात् । प्रयाति यानदानेन स्वर्गं स्वर्यानमास्थितः ॥ १११ ॥

மிகுந்த யானைத் தானத்தால் மனிதன் எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவான். வாகனத் தானத்தால் அவன் ஸ்வர்க்கம் சென்று, ஸ்வர்க்கீய வாகனத்தில் ஏறிச் செல்கிறான்.

Verse 112

महिषीदो जयत्येव ह्यपमृत्युं न संशयः । गवां तृणप्रदानेन रुद्र लोकमवाप्नुयात् ॥ ११२ ॥

எருமை-பசு தானம் செய்பவன் சந்தேகமின்றி அகாலமரணத்தை வெல்லுவான். பசுக்களுக்கு புல்/மேய்ச்சல் தானம் செய்தால் ருத்ரலோகம் (சிவதாமம்) அடைவான்.

Verse 113

वारुणं लोकमाप्नोति महीश लवणप्रदः । स्वाश्रमाचारनिरता सर्वभूतहिते रताः ॥ ११३ ॥

அரசே, உப்பு (லவணம்) தானம் செய்பவன் வருணலோகம் அடைவான். தத்தம் ஆச்ரம தர்மத்தைப் பின்பற்றி, எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபடுவோரும் நல்வழியை அடைவர்.

Verse 114

अदाम्भिका गतासूयाः प्रयान्ति ब्रह्मणः पदम् । परोपदेशनिरता वीतरागा विमत्सरा ॥ ११४ ॥

பாசாங்கற்றோர், பொறாமையற்றோர், பிறருக்கு உபதேசத்தில் ஈடுபடுவோர், பற்றற்றோர், பொல்லாமை/மத்ஸரமற்றோர்—அவர்கள் பிரம்மபதத்தை அடைவர்.

Verse 115

हरिपादार्चनरताः प्रयान्ति सदनं हरेः । सत्सङ्गाह्लादनिरताः सत्कर्मसु सदोद्यताः ॥ ११५ ॥

ஹரியின் திருவடிகளை அர்ச்சிப்பதில் ஈடுபடுவோர் ஹரியின் வாசஸ்தலத்தை அடைவர். சத்சங்கத்தின் ஆனந்தத்தில் திளைத்து, அவர்கள் எப்போதும் நற்கர்மங்களில் முயல்வர்.

Verse 116

परापवादविमुखाः प्रयान्ति हरिमन्दिरम् । नित्यं हितकरा ये तु ब्राह्मणेषु च गोषु च ॥ ११६ ॥

பிறரைப் பழிப்பதிலிருந்து விலகியோர் ஹரிமந்திரம் (ஹரிதாமம்) அடைவர். பிராமணர்களுக்கும் பசுக்களுக்கும் எப்போதும் நன்மை செய்வோரும் அதே நிலையை அடைவர்.

Verse 117

परस्त्रीसङ्गविमुखा न पश्यन्ति यमालयम् । जितेन्द्रि या जिताहारा गोषु क्षान्ताः सुशीलिनः ॥ ११७ ॥

பரஸ்த்ரீ சங்கத்தை விலக்கிக் கொள்பவர்கள் யமாலயத்தை காணார். இந்திரியஜயர், மிதாஹாரர், பசுக்களிடம் பொறுமையுடன் சுசீலராக இருப்போர் தண்டலோகத்திற்குச் செல்லார்.

Verse 118

ब्राह्मणेषु क्षमाशीलाः प्रयान्ति भवनं हरेः । अग्निशुश्रूषवश्चैव गुरुशुश्रूषकास्तथा ॥ ११८ ॥

பிராமணர்களிடம் பொறுமையுடனும் மன்னிப்புடனும் இருப்போர் ஹரியின் இல்லத்தை அடைவர். அக்கினிசேவையில் ஈடுபடுவோரும், குருசேவையில் நிலைபெறுவோரும் அதே பதத்தை அடைவர்.

Verse 119

पतिशुश्रूषणरता न वै संसृतिभागिनः । सदा देवार्चनरता हरिनामपरायणाः ॥ ११९ ॥

கணவனைச் சேவிப்பதில் ஈடுபடும் பெண்கள் உண்மையில் சம்சாரச் சுழற்சியின் பங்காளிகள் அல்லர். எப்போதும் தேவார்ச்சனையில் நிலைத்து, ஹரிநாமத்தில் பராயணமாக இருப்போர் சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவர்.

Verse 120

प्रतिग्रहनिवृत्ताश्च प्रयान्ति परमं पदम् । अनाथं विप्रकुणपं ये दहेयुर्नृपोत्तम ॥ १२० ॥

பிரதிக்ரஹம் (தர்மத்தை குலைக்கும் தானம் ஏற்றல்) தவிர்ப்போர் பரம பதத்தை அடைவர். அரசர்களில் சிறந்தவனே, ஆதரவற்ற பிராமண சடலத்தைத் தகனம் செய்பவரும் உயர்ந்த கதியை அடைவர்.

Verse 121

अश्वमेधसहस्राणां फलमश्नुवते सदा । पत्रैः पुष्पैः फलैर्वापि जलैर्वा मनुजेश्वर ॥ १२१ ॥

மனுஜேஸ்வரனே, எவன் தினமும் இலை, மலர், பழம் அல்லது நீரால் (பகவானை) வழிபடுகிறானோ, அவன் ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகங்களின் பலனை எப்போதும் அடைகிறான்.

Verse 122

पूजया रहितं लिङ्गमचर्येत्तत्फलं शृणु । अप्सरोगणगन्धर्वैः स्तूयमानो विमानगः ॥ १२२ ॥

விதிப்பூர்வமான பூஜையின்றியும் லிங்கத்தை வழிபடுவோரின் பலனை கேள்—அவர் திவ்ய விமானத்தில் ஏறி, அப்சரா கூட்டங்களாலும் கந்தர்வர்களாலும் புகழப்படுவார்।

Verse 123

प्रयाति शिवसान्निध्यमित्याह कमलोद्भवः । चुलुकोदकमात्रेण लिङ्गं संस्नाप्य भूमिप ॥ १२३ ॥

கமலோத்பவன் (பிரம்மா) கூறினார்—‘அவன் சிவசான்னித்யத்தை அடைவான்,’ அரசே; ஒரு கைநிறை நீரால் கூட லிங்கத்தை நீராட்டினால்.

Verse 124

लक्षाश्वमेधजं पुण्यं संप्राप्नोति न संशयः । पूजया रहितं लिङ्गं कुसुमैर्योऽचयेत्सुधीः ॥ १२४ ॥

ஐயமில்லை; விதிப்பூர்வ பூஜையின்றியும் லிங்கத்திற்கு மலர்களை அர்ப்பணிக்கும் ஞானி, இலட்சம் அச்வமேத யாகங்களால் உண்டாகும் புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 125

अश्वमेधायुतफलं भवेत्तस्य जनेश्वर । भक्ष्यैर्भोज्यैः फलैर्वापि शून्यं लिङ्गं प्रपूज्य च ॥ १२५ ॥

மனிதர்களின் ஆண்டவனே, எளிய உணவுப் பொருட்கள், சமைத்த உணவு அல்லது பழங்களால் கூட நிராகார (சூன்ய) லிங்கத்தை பக்தியுடன் வழிபட்டால், அவனுக்கு பத்தாயிரம் அச்வமேத யாகங்களின் பலன் கிடைக்கும்।

Verse 126

शिवसायुज्यमाप्नोति पुनरावृत्तिवर्जितम् । पूजया रहितं विष्णुं योऽचयेदर्कवंशज ॥ १२६ ॥

சூரியகுலத் தோன்றலே, விதிப்பூர்வ பூஜையின்றியும் விஷ்ணுவை பக்தியுடன் போற்றி அர்ச்சிப்பவன், மீள்பிறவி அற்ற சிவ-சாயுஜ்யம் (சிவனுடன் ஒன்றாதல்) அடைவான்।

Verse 127

जलेनापि स सालोक्यं विष्णोर्याति नरोत्तम । देवतायतने यस्तु कुर्यात्सम्मार्जनं सुधीः ॥ १२७ ॥

ஓ நரோத்தமா! தெய்வ ஆலயத்தில் அறிவுடையவன் துடைப்பம் செய்து, நீராலும் சுத்தம் செய்தால், அவன் திருமால் (விஷ்ணு) சாலோக்யத்தை அடைவான்।

Verse 128

यावत्पांसु युगावासं वैष्णवे मन्दिरे लभेत् । शीर्णं स्फटिकलिङ्गं तु यः संदध्यान्नृपोत्तम ॥ १२८ ॥

ஓ ந்ருபோத்தமா! வைஷ்ணவ ஆலயத்தில் கணநேரமாவது தங்கிச் சேவை செய்வதால் வரும் புண்ணியம் எவ்வளவோ, அதே புண்ணியம் சிதைந்த ஸ்படிக லிங்கத்தைச் சீரமைத்து மீண்டும் நிறுவுபவனுக்கும் உண்டாகும்।

Verse 129

शतजन्मार्जितैः पापैर्मुच्यते स तु मानवः । यस्तु देवालये राजन्नपि गोचर्ममात्रकम् ॥ १२९ ॥

ஓ அரசே! தெய்வ ஆலயத்தில் பசுத்தோல் அளவு இடமாவது தானம்/அர்ப்பணம் போன்ற புண்ணியச் செயலைச் செய்பவன், நூறு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 130

जलेन सिञ्चेद् भूभागं सोऽपि स्वर्गं लभेन्नरः । गन्धोदकेन यः सिञ्चेद्देवतायतने भुवम् ॥ १३० ॥

நீரால் நிலப்பகுதியைத் தெளிப்பவனும் சொர்க்கம் அடைவான்; தெய்வ ஆலயத்தில் நறுமண நீரால் பூமியைத் தெளிப்பவன் அதைவிட அதிகப் புண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 131

यावत्कणानुकल्पं तु तिष्ठेत देवसन्निधौ । मृदा धातुविकारैर्वा यो लिम्पेद्देवतागृहम् ॥ १३१ ॥

தெய்வத்தின் சன்னிதியில் ஒரு துகள்நேரமாவது நிலைத்திருப்பதும், அல்லது மண்/உலோகக் கலவைகளால் ஆலயத்தைப் பூசி சீரமைப்பதும்—மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிக்கும்।

Verse 132

स कोटिकुलमुद्धृत्य याति साम्यं मधुद्विषः । शिलाचूर्णेन यो मर्त्यो देवागारं तु लेपयेत् ॥ १३२ ॥

எவன் கல்லுத்தூளால் தேவாலயத்தைப் பூசுகிறானோ, அவன் கோடி குலங்களை உயர்த்தி மதுத்விஷன் விஷ்ணுவின் சம்யம் (சாமீப்யம்) அடைகிறான்।

Verse 133

स्वस्तिकादीनि वा कुर्यात्तस्य पुण्यमनन्तकम् । यः कुर्याद्दीपरचनां देवतायतने नृप ॥ १३३ ॥

அல்லது ஸ்வஸ்திகம் முதலான மங்களச் சின்னங்களைச் செய்பவனுக்கு அளவற்ற புண்ணியம் உண்டாகும். அரசே! தேவாலயத்தில் தீபங்களை அமைப்பவன் அளவிலாப் புண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 134

तस्य पुण्यं प्रसङ्ख्यातुं नोत्सहेऽब्दशतैरपि । अखण्डदीपं यः कुर्याद्विष्णोर्वा शङ्करस्य च ॥ १३४ ॥

அவனுடைய புண்ணியத்தை நூறு நூறு ஆண்டுகளாலும் எண்ண இயலாது—விஷ்ணுவிற்கோ அல்லது சங்கரனிற்கோ அகண்ட தீபம் நிறுவுபவனுடைய புண்ணியம் அத்தகையது।

Verse 135

क्षणे क्षणेऽश्वमेधस्य फलं तस्य न दुर्लभम् । अर्चितं शङ्करं दृष्ट्वा विष्णुं वापि नमेत्तु यः ॥ १३५ ॥

அவனுக்கு கணம் கணமாக அச்வமேத யாகத்தின் பலன் எளிதில் கிடைக்கும்—பூஜிக்கப்பட்ட சங்கரனைத் தரிசித்து விஷ்ணுவையும் வணங்குபவன்।

Verse 136

स विष्णुभवनं प्राप्य मोदते च युगायुतम् । देव्याः प्रदक्षिणामेकां सप्त सूर्यस्य भूमिप ॥ १३६ ॥

அவன் விஷ்ணு-தாமத்தை அடைந்து பத்தாயிரம் யுகங்கள் மகிழ்வுடன் வாழ்வான். அரசே! தேவியை ஒருமுறை பிரதட்சிணம் செய்வது, சூரியனை ஏழுமுறை பிரதட்சிணம் செய்வதற்குச் சமமான பலன் தரும் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 137

तिस्रो विनायकस्यापि चतस्रो विष्णुमन्दिरे । कृत्वा तत्तद्गृहं प्राप्य मोदते युगलक्षकम् ॥ १३७ ॥

விநாயகருக்காக மூன்று, விஷ்ணு ஆலயத்தில் நான்கு இத்தகைய திருக்கோயில்களை அமைத்து, அந்தந்த தெய்வத் தாமங்களை அடைந்து இரு இலட்ச யுகங்கள் மகிழ்வுடன் வாழ்வான்।

Verse 138

यो विष्णोर्भक्तिभावेन तथैव गोद्विजस्य च । प्रदक्षिणां चरेत्तस्य ह्यश्वमेधः पदे पदे ॥ १३८ ॥

விஷ்ணுவின் மீது பக்தி உணர்வுடன் பசுவையும் பிராமணனையும் பிரதட்சிணை செய்பவனுக்கு, ஒவ்வொரு அடியிலும் அச்வமேத யாகப் பலன் உண்டாகும்।

Verse 139

काश्यां माहेश्वरं लिङ्गं संपूज्य प्रणमेत्तु यः । न तस्य विद्यते कृत्यं संसृतिर्नैव जायते ॥ १३९ ॥

காசியில் மாஹேஸ்வர லிங்கத்தை முறையாகப் பூஜித்து வணங்குபவனுக்கு இனி செய்ய வேண்டிய கடமை எதுவும் இல்லை; அவனுக்கு சம்சாரப் பிறவி எழாது।

Verse 140

शिवं प्रदक्षिणं कृत्वा सव्येनैव विधानतः । नरो न च्यवते स्वर्गाच्छङ्करस्य प्रसादतः ॥ १४० ॥

விதிப்படி சிவனை இடப்புறமாக வைத்துப் பிரதட்சிணை செய்தால், சங்கரரின் அருளால் மனிதன் சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்வதில்லை।

Verse 141

स्तुत्वा स्तोत्रैर्जगन्नाथं नारायणमनामयम् । सर्वान्कामानवाप्नोति मनसा यद्यदिच्छति ॥ १४१ ॥

ஸ்தோத்திரங்களால் ஜகந்நாதன்—நிராமய நாராயணன்—என்று துதித்தால், மனத்தில் எதை எதை விரும்புகிறானோ அவை அனைத்தையும் பெறுவான்।

Verse 142

देवतायतने यस्तु भक्तियुक्तः प्रनृत्यति । गायते वा स भूपाल रुद्र लोके च मुक्तिभाक् ॥ १४२ ॥

அரசே! பக்தியுடன் தேவாலயத்தில் நடனம் ஆடுவோனும் பாடுவோனும் முக்தியைப் பெறுவான்; ருத்ரலோகத்தையும் அடைவான்.

Verse 143

ये तु वाद्यं प्रकुर्वन्ति देवतायतने नराः । ते हंसयानमारूढा व्रजन्ति ब्रह्मणः पदम् ॥ १४३ ॥

தேவாலயத்தில் வாத்தியங்களை இசைப்போர், ஹம்ஸயானத்தில் ஏறி பிரம்மாவின் பதம் (பிரம்மலோகம்) அடைவார்கள்.

Verse 144

करतालं प्रकुर्वन्ति देवतायतने तु ये । ते सर्वपापनिर्मुक्ता विमानस्था युगायुतम् ॥ १४४ ॥

தேவாலயத்தில் கரதாளம் (கைத்தட்டல்) செய்வோர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, விமானத்தில் அமர்ந்து, பத்தாயிரம் யுகங்கள் சொர்க்கத்தில் வாழ்வர்.

Verse 145

देवतायतने ये तु घण्टानादं प्रकुर्वते । तेषां पुण्यं निगदितुं न समर्थः शिवः स्वयम् ॥ १४५ ॥

தேவாலயத்தில் மணி ஒலிக்கச் செய்வோரின் புண்ணியத்தைச் சொல்லத் தானே சிவனும் இயலாதவன்.

Verse 146

भेरीमृदङ्गपटहमुरजैश्च सडिण्डिमैः । संप्रीणयन्ति देवेशं तेषां पुण्यफलं शृणु ॥ १४६ ॥

பேரி, மிருதங்கம், படஹம், முரஜம், டிண்டிமம் முதலிய வாத்தியங்களால் அவர்கள் தேவேசனை மகிழ்விக்கின்றனர்; அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியப் பயனை கேள்.

Verse 147

देवस्त्रीगणसंयुक्ताः सर्वकामैः समर्चिताः । स्वर्गलोकमनुप्राप्य मोदन्ते कल्पपञ्चकम् ॥ १४७ ॥

தேவாங்கனைகளின் கூட்டத்துடன் இணைந்து, எல்லா விரும்பிய போகங்களாலும் போற்றப்பட்டு, அவர்கள் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைந்து அங்கே ஐந்து கல்பங்கள் மகிழ்ந்து விளங்குவர்।

Verse 148

देवतामन्दिरे कुर्वन्नरः शङ्खं नृप । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुना सह मोदते ॥ १४८ ॥

அரசே! தெய்வத்தின் ஆலயத்தில் சங்கை உருவாக்கி அல்லது நிறுவும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து மகிழ்வான்।

Verse 149

तालकांस्यादिनिनदं कुर्वन् विष्णुगृहे नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकमवाप्नुयात् ॥ १४९ ॥

விஷ்ணுவின் ஆலயத்தில் தாளம், மணி, காஞ்சியம் முதலியவற்றின் ஒலியை எழுப்பும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்।

Verse 150

यो देवः सर्वदृग्विष्णुर्ज्ञानरूपी निरञ्जनः । सर्वधर्मफलं पूर्णं संतुष्टः प्रददाति च ॥ १५० ॥

எல்லாவற்றையும் காணும், ஞானமே வடிவான, மாசற்ற அந்த தேவன்—விஷ்ணு—திருப்தியடைந்தால் எல்லா தர்மங்களின் முழுப் பயனையும் நிறைவாக அருள்வான்।

Verse 151

यस्य स्मरणमात्रेण देवदेवस्य चक्रिणः । सफलानि भवन्त्येव सर्वकर्माणि भूपते ॥ १५१ ॥

அரசே! தேவர்களின் தேவனாகிய சக்கரதாரி ஆண்டவனை நினைத்த மாத்திரத்தாலே எல்லா செயல்களும் நிச்சயமாகப் பயனளிக்கும்.

Verse 152

परमात्मा जगन्नाथः सर्वकर्म्मफलप्रदः । सत्कर्मकर्तृभिर्नित्यं स्मृतः सर्वार्तिनाशनः । तमुद्दिश्य कृतं यच्च तदानन्त्याय कल्पते ॥ १५२ ॥

பரமாத்மா ஜகந்நாதன் எல்லாக் கர்மங்களின் பலனையும் அருள்வான். சத்கர்மம் செய்பவர்கள் அவரை நித்தம் ஸ்மரிக்கின்றனர்; அவர் எல்லா துயரங்களையும் நீக்குவான். அவரை நோக்கி செய்யப்படும் எதுவும் முடிவில்லா புண்ணியமாகும்.

Verse 153

धर्माणि विष्णुश्च फलानि विष्णुः कर्माणि विष्णुश्च फलानि भोक्ता । कार्यं च विष्णुः करणानि विष्णुरस्मान्न किञ्चिद्व्यतिरिक्तमस्ति ॥ १५३ ॥

தர்மமும் விஷ்ணுவே, பலனும் விஷ்ணுவே; கர்மமும் விஷ்ணுவே, பலனை அனுபவிப்பவனும் விஷ்ணுவே. காரியமும் விஷ்ணுவே, கரணங்களும் (சாதனங்களும்) விஷ்ணுவே—அவரைத் தவிர எதுவும் இல்லை.

Verse 154

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे धर्मानुकथनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः ॥ १३ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகம், முதல் பாதத்தில் ‘தர்மானுகதனம்’ எனப்படும் பதின்மூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.