गङ्गामाहात्म्य — The Greatness of the Gaṅgā

Verse 1

सनक उवाच । एवमौर्वाश्रमे ते द्वे बाहुभार्ये मुनीश्वर । चक्राते भक्तिभावेन शुश्रूषां प्रतिवासरम् 1. ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—ஓ முனீஸ்வரா! இவ்வாறு ஔர்வரின் ஆசிரமத்தில் பாஹுவின் அந்த இரு மனைவியரும் பக்தி உணர்வுடன் தினந்தோறும் சேவை-சுஷ்ரூஷை செய்தனர்।

Verse 2

गते वर्षार्द्धके काले ज्येष्ठा राज्ञी तु या द्विज । तस्याः पापमतिर्जाता सपत्न्याः सम्पदं प्रति ॥ २ ॥

மழைக்காலத்தின் பாதி கடந்தபோது, ஓ த்விஜரே, மூத்த அரசி தன் இணைமனைவியின் செல்வவளத்தின்மேல் பாபமான எண்ணம் கொண்டாள்।

Verse 3

ततस्तया गरो दत्तः कनिष्ठायै तु पापया । न स्वप्रभावं चक्रे वै गरो मुनिनिषेवया ॥ ३ ॥

அப்போது அந்தப் பாவினி இளையவளுக்கு விஷம் கொடுத்தாள்; ஆனால் முனிவரின் சேவை-சங்கத்தின் பாதுகாப்பால் அந்த விஷம் தன் விளைவைச் செய்யவில்லை।

Verse 4

भूलेपनादिभिः सम्यग्यतः सानुदिनं मुनेः । चकार सेवां तेनासौ जीर्णपुण्येन कर्मणा ॥ ४ ॥

எளிமை முதலிய பணிவுக் குணங்களால் அவன் நன்றாக ஒழுங்குபட்டு, நாள்தோறும் முனிவருக்கு சேவை செய்தான்; பழைய புண்ணியக் கர்மத்தின் பயனால் அவன் பக்தியுடன் சுஷ்ரூஷை செய்தான்।

Verse 5

ततो मासत्रयेऽतीते गरेण सहितं सुतम् । सुषाव सुशुभे काले शुश्रूषानष्टकिल्बिषा ॥ ५ ॥

பின்னர் மூன்று மாதங்கள் கடந்தபோது, சேவாபக்தியால் பாவம் நீங்கிய அவள் நல்ல நேரத்தில் அபரா (பிளாசென்டா) உடன் ஒரு மகனைப் பெற்றாள்।

Verse 6

अहो सत्सङ्गतिर्लोके किं पापं न विनाशयेत् । न तदातिसुखं किं वा नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ६ ॥

அஹோ! இவ்வுலகில் சத்சங்கம் அழிக்காத பாவம் எது? மேலும் மனிதர்க்கு புண்ணியக் கர்மத்தால் பிறக்கும் பேரின்பத்தைவிட உயர்ந்த இன்பம் என்ன?

Verse 7

ज्ञानाज्ञानकृतं पापं यच्चान्यत्कारितं परैः । तत्सर्वं नाशयत्याशु परिचर्या महात्मनाम् ॥ ७ ॥

அறிந்தோ அறியாமலோ செய்த பாவமும், பிறரால் செய்யவைக்கப்பட்ட பிற குற்றங்களும்—மகாத்மர்களின் பக்தியுடனான சேவை அவையனைத்தையும் விரைவில் அழித்துவிடும்।

Verse 8

जडोऽपि याति पूज्यत्वं सत्सङ्गाज्जगतीतले । कलामात्रोऽपि शीतांशुः शम्भुना स्वीकृतो यथा ॥ ८ ॥

சத்சங்கத்தால் இந்த உலகில் மந்தபுத்தியுள்ளவனும் வணக்கத்திற்குரியவனாகிறான்—ஒரு கலையளவான சந்திரனையும் சம்பு (சிவன்) ஏற்றுக்கொண்டதுபோல்।

Verse 9

सत्सङ्गतिः परामृद्धिं ददाति हि नृणां सदा । इहामुत्र च विप्रेन्द्र सन्तः पूज्यतमास्ततः ॥ ९ ॥

உண்மையாகவே சத்சங்கம் மனிதர்க்கு எப்போதும் உன்னத செழிப்பை அளிக்கிறது—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும். ஆகவே, ஓ பிராமணசிரேஷ்டா, சாந்தர்கள் மிகப் போற்றத்தக்கவர்கள்.

Verse 10

अहो महद्गुणान्वक्तुं कः समर्थो मुनीश्वर । गर्भं प्राप्तो गरो जीर्णो मासत्रयमहोऽदभुतम् ॥ १० ॥

ஆஹா, ஓ முனீஸ்வரா! இத்தகைய மகத்தான குணங்களை முழுமையாக யார் வர்ணிக்க முடியும்? கொடிய விஷம் கருவில் புகுந்தும் மூன்று மாதங்கள் அங்கேயே ஜீரணமானது—எவ்வளவு அதிசயம்!

Verse 11

गरेण सहितं पुत्रं दृष्ट्वा तेजोनिधिर्मुनिः । जातकर्म चकारासौ तन्नाम सगरेति च ॥ ११ ॥

விஷம் (கர) உடன் பிறந்த மகனைப் பார்த்து, தேஜோநிதி முனிவர் ஜாதகர்மத்தைச் செய்து, அவனுக்கு ‘சகர’ என்று பெயரிட்டார்।

Verse 12

पुपोष सगरं बालं तन्माता प्रीतिपूर्वकम् । चौलोपवीतकर्माणि तथा चक्रे मुनीश्वरः ॥ १२ ॥

அவனுடைய தாய் மிகுந்த அன்புடன் பாலன் சகரனை வளர்த்தாள்; மேலும் முனீஸ்வரர் விதிப்படி அவனுக்கு சூடாகர்மமும் உபநயனச் சடங்கும் செய்து வைத்தார்.

Verse 13

शास्त्राण्यध्यापयामास राजयोग्यानि मन्त्रवित् । समर्थं सगरं दृष्ट्वा किंचिदुद्भिन्नशैशवम् ॥ १३ ॥

மந்திரங்களை அறிந்த அந்த முனீஸ்வரர், அரசர்க்கு ஏற்ற சாஸ்திரங்களை சகரனுக்குக் கற்பித்தார்; அவன் திறமைமிக்கவனாகவும் சிறுவயது மலரத் தொடங்கியவனாகவும் இருப்பதைக் கண்டு, தக்கவாறு போதித்தார்.

Verse 14

मन्त्रवत्सर्वशस्त्रास्त्रं दत्तवान्स मुनीश्वरः । सगरः शिक्षितस्तेन सम्यगौर्वर्षिणा मुने ॥ १४ ॥

அந்த முனீஸ்வரர் மந்திர சக்தியுடன் கூடிய எல்லா ஆயுதங்களையும் அவனுக்கு அளித்தார்; ஓ முனிவரே, அவ்வாறு ஔர்வ ரிஷியால் சகரன் முறையாகப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டான்.

Verse 15

बभूव बलवान्धर्मी कृतज्ञो गुणवान्सुधीः । धर्मज्ञः सोऽपि सगरो मुनेरमिततेजसः । समित्कुशाम्बुपुष्पादि प्रत्यहं समुपानयत् ॥ १५ ॥

சகரனும் வலிமைமிக்கவன், தர்மநிஷ்டன், நன்றியுணர்வுடையவன், குணமிக்கவன், அறிவுடையவன்—தர்மத்தை அறிந்தவன்—ஆனான். மேலும் அளவற்ற தேஜஸுடைய முனிவருக்காக தினந்தோறும் சமித்து, குசை, நீர், மலர்கள் முதலியவற்றை கொண்டு வந்து அர்ப்பணித்தான்.

Verse 16

स कदाचिद्गुणनिधिः प्रणिपत्य स्वमातरम् । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा सगरो विनयान्वितः ॥ १६ ॥

ஒருமுறை குணங்களின் நிதியான சகரன் தன் தாயை வணங்கினான்; பின்னர் கைகூப்பி, பணிவுடன், அவளிடம் கூறினான்.

Verse 17

सगर उवाच । मातर्गतः पिता कुत्र किं नामा कस्य वंशजः । तत्सर्वं मे समाचक्ष्व श्रोतुं कौतूहलं मम ॥ १७ ॥

சகரன் கூறினான்—என் தந்தை எங்கே சென்றார்? அவர் பெயர் என்ன, எந்த வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்? அவையனைத்தையும் எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; கேட்க எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது.

Verse 18

पित्रा विहीना ये लोके जीवन्तोऽपि मृतोपमाः ॥ १८ ॥

இந்த உலகில் தந்தையற்றவர்கள், உயிரோடு இருந்தாலும் இறந்தவர்களைப் போன்றவர்களே.

Verse 19

दरिद्रो ऽपि पिता यस्य ह्यास्ते स धनदोपमः । यस्य माता पिता नास्ति सुखं तस्य न विद्यते ॥ १९ ॥

ஒருவனின் தந்தை ஏழையாக இருந்தாலும் உயிருடன் இருந்தால் அவன் செல்வவானைப் போன்றவன்; ஆனால் தாய் தந்தை இருவரும் இல்லாதவனுக்கு இன்பம் இல்லை.

Verse 20

धर्महीनो यथा मूर्खः परत्रेह च निन्दितः । मातापितृविहीनस्य अज्ञस्याप्यविवेकिनः । अपुत्रस्य वृथा जन्म ऋणग्रस्तस्य चैव हि ॥ २० ॥

தர்மமற்றவன் மூடனைப் போல—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பழிக்கப்படுவான். அதுபோல தாய் தந்தையற்ற, அறியாமையும் விவேகமின்மையும் உடையவனும். மகன் இல்லாதவனின் பிறப்பு வீண்; கடனால் நசுங்குபவனின் வாழ்வும் வீண்.

Verse 21

चन्द्र हीना यथा रात्रिः पद्महीनं यथा सरः । पतिहीना यथा नारी पितृहीनस्तथा शिशुः ॥ २१ ॥

நிலா இல்லாத இரவு போல, தாமரை இல்லாத குளம் போல, கணவன் இல்லாத பெண் போல—தந்தை இல்லாத குழந்தையும் அப்படியே.

Verse 22

धर्महीनो यथा जन्तुः कर्महीनो यथा गृही । पशुहीनो यथा वैश्यस्तथा पित्रा विनार्भकः ॥ २२ ॥

தர்மமற்ற உயிர் பயனற்றது போல, விதிக்கடமையற்ற இல்லறத்தான் வெறுமை போல, மாடுபசு இல்லாத வைசியன் வாழ்வாதாரம் இழப்பது போல—தந்தையில்லா குழந்தையும் வறுமையுற்றதாய் நிற்கும்।

Verse 23

सत्यहीनं यथा वाक्यं साधुहीना यथा सभा । तपो यथा दयाहीनं तथा पित्रा विनार्भकः ॥ २३ ॥

உண்மையற்ற சொல் பயனற்றது போல, சான்றோர் இல்லாத சபை வெறுமை போல; கருணையற்ற தவம் கனியற்றது போல—தந்தையில்லா குழந்தையும் வஞ்சிதம் அடையும்।

Verse 24

वृक्षहीनं यथारण्यं जलहीना यथा नदी । वेगहीनो यथा वाजी तथा पित्रा विनार्भकः ॥ २४ ॥

மரமற்ற காடு போல, நீரற்ற நதி போல, வேகமற்ற குதிரை போல—தந்தையில்லா குழந்தையும் அப்படியே.

Verse 25

यथा लघुतरो लोके मातर्याच्ञापरो नरः । तथा पित्रा विहीनस्तु बहुदुःखान्वितःसुतः ॥ २५ ॥

இந்த உலகில் தாயின் ஆணையை மீறும் மனிதன் இழிவாகக் கருதப்படுவது போல, தந்தையற்ற மகன் பல துயரங்களால் சூழப்படுவான்।

Verse 26

इतीरितं सुतेनैषा श्रुत्वा निःश्वस्य दुःखिता । संपृष्टं तद्यथावृत्तं सर्वं तस्मै न्यवेदयत् ॥ २६ ॥

மகன் இவ்வாறு கூறியதை கேட்டவுடன் அவள் துயரத்தில் நெடுமூச்சு விட்டாள்; பின்னர் கேட்டபோது நடந்தது நடந்தபடியே அனைத்தையும் அவனிடம் தெரிவித்தாள்।

Verse 27

तच्छ्रुत्वा सगरः क्रुद्धः कोपसंरक्तलोचनः । हनिष्यामीत्यरातीन्स प्रतिज्ञामकरोत्तदा ॥ २७ ॥

அதைக் கேட்ட சகர மன்னன் கோபத்தில் கொந்தளித்து, சினத்தால் கண்கள் சிவந்தன. அப்போது “எதிரிகளை நான் வதம் செய்வேன்” என்று உறுதியான பிரமாணம் செய்தான்.

Verse 28

प्रदक्षिणीकृत्य मुनिं जननीं च प्रणम्य सः । प्रस्थापितः प्रतस्थे च तेनैव मुनिना तदा ॥ २८ ॥

அவன் முனிவரைப் பிரதட்சிணம் செய்து, தன் தாயையும் சேர்த்து வணங்கினான். பின்னர் அதே முனிவரால் முறையாக அனுப்பப்பட்டு, அவன் பயணம் தொடங்கினான்.

Verse 29

और्वाश्रमाद्विनिष्क्रान्तः सगरः सत्यवाक् शुचिः । वसिष्ठं स्वकुलाचार्यं प्राप्तः प्रीतिसमन्वितः ॥ २९ ॥

ஔர்வரின் ஆசிரமத்திலிருந்து புறப்பட்ட சத்தியவாக்கும் தூய்மையும் உடைய சகரன், அன்பும் பக்தியும் நிறைந்து தன் குலாசாரியர் வசிஷ்டரை அணைந்தான்.

Verse 30

प्रणम्य गुरवे तस्मै वशिष्ठाय महात्मने । सर्वं विज्ञापयामास ज्ञानदृष्ट्या विजानते ॥ ३० ॥

அந்த மகாத்மா குரு வசிஷ்டருக்கு வணங்கி, ஞானதரிசனத்தால் அனைத்தையும் அறிந்திருந்த அவரிடம் எல்லாவற்றையும் முழுமையாக அறிவித்தான்.

Verse 31

एन्द्रा स्त्रं वारुणं ब्राह्ममाग्नेयं सगरो नृपः । तेनैव मुनिनाऽवाप खड्गं वज्रोपमं धनुः ॥ ३१ ॥

சகர மன்னன் அந்த முனிவரிடமிருந்து இந்திராஸ்திரம், வருணாஸ்திரம், பிராஹ்மாஸ்திரம், ஆக்னேயாஸ்திரம் ஆகியவற்றைப் பெற்றான்; மேலும் வாளும், வஜ்ரம் போன்ற வலிமையுடைய வில்லும் அவனுக்குக் கிடைத்தன.

Verse 32

ततस्तेनाभ्यनुज्ञातः सगरः सौमनस्यवान् । आशीर्भिरर्चितः सद्यः प्रतस्थे प्रणिपत्य तम् ॥ ३२ ॥

அவரின் அனுமதி பெற்ற மகிழ்ச்சியுள்ள சகரன், ஆசீர்வாதச் சொற்களால் அவரை வணங்கி, பணிந்து உடனே புறப்பட்டான்।

Verse 33

एकेनैव तु चापेन स शूरः परिपन्थिनः । सपुत्रपौत्रान्सगणानकरोत्स्वर्गवासिनः ॥ ३३ ॥

அந்த வீரன் ஒரே வில்லினால் வழிப்பறியாளர்களை—அவர்களின் மகன், பேரன் மற்றும் கூட்டத்தாருடன்—சுவர்க்கவாசிகளாக்கினான்।

Verse 34

तच्चापमुक्तबाणाग्निसंतप्तास्तदरातयः । केचिद्विनष्टा संत्रस्तास्तथा चान्ये प्रदुद्रुवुः ॥ ३४ ॥

அந்த வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட தீப்போன்ற அம்புகளால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட பகைவர்கள் கலங்கினர்—சிலர் அழிந்தனர், சிலர் அஞ்சினர், மற்றவர்கள் திசைதிசையாக ஓடினர்।

Verse 35

केचिद्विशीर्णकेशाश्च वल्मीकोपरि संस्थिताः । तृणान्यभक्षयन्केचिन्नग्नाश्च विविशुर्जलम् ॥ ३५ ॥

சிலர் சிதறிய கூந்தலுடன் எறும்புப் புற்றின் மேல் அமர்ந்தனர்; சிலர் புல்லையே உண்டனர்; சிலர் நிர்வாணமாக நீரில் இறங்கினர்।

Verse 36

शकाश्च यवनाश्चैव तथा चान्ये महीभृतः । सत्वरं शरणं जग्मुर्वशिष्ठं प्राणलोलुपाः ॥ ३६ ॥

சகர், யவனர் மற்றும் பிற பூமிபதிகளும் உயிரைக் காக்கும் ஆவலால் விரைந்து வசிஷ்டரின் சரணடைந்தனர்।

Verse 37

जितक्षितिर्बाहुपुत्रो रिपून्गुरुसमीपगान् । चारैर्विज्ञातवान्सद्यः प्राप्तश्चाचार्यसन्निधिम् ॥ ३७ ॥

பாஹுவின் புதல்வன் ஜிதக்ஷிதி, உளவாளர்களால் குருவின் அருகே வந்த பகைவர்களை உடனே அறிந்து, விரைந்து ஆசாரியரின் சன்னிதியில் சேர்ந்தான்।

Verse 38

तमागतं बाहुसुतं निशम्य मुनिर्वशिष्ठः शरणागतांस्तान् । त्रातुं च शिष्याभिहितं च कर्तुं विचारयामास तदा क्षणेन ॥ ३८ ॥

பாஹுபுதல்வன் வந்தான் எனக் கேட்டு, சரணடைந்தவர்களைப் பார்த்த முனிவர் வசிஷ்டர், அவர்களை காக்கவும் சீடன் கூறியதை நிறைவேற்றவும் உடனே சிந்தித்தார்।

Verse 39

चकार मुण्डाञ्शबरान्यवनांल्लम्बमूर्द्धजान् । अन्धांश्च श्मश्रुलान्सर्वान्मुण्डान्वेदबहिष्कृतान् ॥ ३९ ॥

அவர் சபரர், யவனர் ஆகியோரின் தலையை மொட்டையடித்து, உச்சியில் நீண்ட சிகையை வைத்தார்; மற்ற அனைவரையும் குருடர்களாகவும் தாடியுடனும் மொட்டையடித்தவர்களாகவும் செய்து வேதத்திலிருந்து நீக்கினார்।

Verse 40

वसिष्ठमुनिना तेन हतप्रायान्निरीक्ष्य सः । प्रहसन्प्राह सगरः स्वगुरुं तपसो निधिम् ॥ ४० ॥

முனிவர் வசிஷ்டர் அவர்களை ஏறத்தாழ அழித்த நிலையைக் கண்டு, அரசன் சகரன் புன்னகைத்து, தவத்தின் நிதியான தன் குரு வசிஷ்டரிடம் கூறினான்।

Verse 41

सगर उवाच । भो भो गुरो दुराचारानेतान्ररक्षसि तान्वृथा । सर्वथाहं हनिष्यामि मत्पितुर्देशहारकान् ॥ ४१ ॥

சகரன் கூறினான்—குருதேவா! இத்தகைய தீயவர்களை நீங்கள் வீணாகக் காக்கிறீர்கள். என் தந்தையின் நாட்டை அபகரித்த இவர்களை நான் எப்படியாயினும் நிச்சயமாக வதம் செய்வேன்।

Verse 42

उपेक्षेत समर्थः सन्धर्मस्य परिपन्थिनः । स एव सर्वनाशाय हेतुभूतो न संशयः ॥ ४२ ॥

சமர்த்தனாக இருந்து சத்தர்மத்திற்கு தடையாவோரை அலட்சியம் செய்தால், அவனே ஐயமின்றி முழுநாசத்திற்குக் காரணமாவான்.

Verse 43

बान्धवं प्रथमं मत्वा दुर्जनाः सकलं जगत् । त एव बलहीनाश्चेद्भजन्तेऽत्यन्तसाधुताम् ॥ ४३ ॥

துஷ்டர்கள் முதலில் தம் உறவினரையே முதன்மை எனக் கொண்டு, அதே நோக்கில் உலகமெங்கும் நடத்துவர்; அவர்களே வலியிழந்தால், மிகுந்த சாதுத்தனத்தைப் புனைந்து கொள்வர்.

Verse 44

अहो मायाकृतं कर्म खलाः कश्मलचेतसः । तावत्कुर्वन्ति कार्याणि यावत्स्यात्प्रबलं बलम् ॥ ४४ ॥

அஹோ! களங்கமனத்தையுடைய துஷ்டர்களின் மாயைத் தூண்டிய செயல் இதுவே; வலிமை வலுவாக இருக்கும் வரை அவர்கள் தங்கள் சூழ்ச்சிகளை நடத்துவர்.

Verse 45

दासभावं च शत्रूणां वारस्त्रीणां च सौहृदम् । साधुभावं च सर्पाणां श्रेयस्कामो न विश्वसेत् ॥ ४५ ॥

உண்மையான நலனை நாடுபவன், பகைவரின் அடிமைத்தனம், விலைமகளின் நேசம், பாம்பின் சாதுத்தனம்—இவற்றை நம்பக் கூடாது.

Verse 46

प्रहासं कुर्वते नित्यं यान्दन्तान्दर्शयन्खलाः । तानेव दर्शयन्त्याशु स्वसामर्थ्यविपर्यये ॥ ४६ ॥

துஷ்டர்கள் எப்போதும் பற்களை காட்டி நகையாடுவர்; ஆனால் அவர்களின் வலிமை மாறி எதிராகும்போது, அதே பற்களையே அவர்கள் விரைவில் காட்ட வேண்டி வரும்.

Verse 47

पिशुना जिह्वया पूर्वं परुषं प्रवदन्ति च । अतीव करुणं वाक्यं वदन्त्येव तथाबलाः ॥ ४७ ॥

பழிசொல்லும் நாவால் முதலில் கடுமையாகப் பேசுவோர், பின்னர் பலவீன குணத்தால் மிகக் கருணை நிறைந்ததுபோல் தோன்றும் சொற்களையும் பேசுவார்கள்।

Verse 48

श्रेयस्कामो भवेद्यस्तु नीतिशास्त्रार्थकोविदः । साधुत्वं समभावं च खलानां नैव विश्वसेत् ॥ ४८ ॥

உண்மையான நலனை விரும்புபவன் நெறி-அரசியல் நூல்களின் பொருளை அறிந்தவனாக இருக்க வேண்டும்; தீயோர் காட்டும் ‘நல்லொழுக்கம்’ மற்றும் ‘சமநிலை’ மீது ஒருபோதும் நம்பிக்கை வைக்கக் கூடாது।

Verse 49

दुर्जनं प्रणतिं यान्तं मित्रं कैतवशीलिनम् । दुष्टां भार्यां च विश्वस्तो मृत एव न संशयः ॥ ४९ ॥

வணங்கி வந்தாலும் தீயவனை, வஞ்சக இயல்புடைய நண்பனை, தீய மனைவியையும் நம்புகிறவன்—சந்தேகமின்றி இறந்தவனுக்கு ஒப்பான்।

Verse 50

मा रक्ष तस्मादेतान्वै गोरूपव्याघ्रकर्मिणः । हत्वैतानखिलान् दुष्टांस्त्वत्प्रसादान्महीं भजे ॥ ५० ॥

ஆகவே இவர்களைப் பாதுகாக்காதீர்—வடிவில் பசுவைப் போல், செயலில் புலியைப் போல் உள்ளோர். இத்தனை தீயவர்களையும் அழியச் செய்யுங்கள்; உங்கள் அருளால் நான் பூமியை அனுபவித்து ஆள்வேன்।

Verse 51

वशिष्ठस्तद्वचः श्रुत्वा सुप्रीतो मुनिसत्तमः । कराभ्यां सगरस्याङ्गं स्पृशन्निदमुवाच ह ॥ ५१ ॥

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட முந்திய முனிவரான வசிஷ்டர் மிக மகிழ்ந்தார். இரு கைகளாலும் சகரனின் உடலைத் தொட்டு, இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 52

वसिष्ठ उवाच । साधु साधु महाभाग सत्यं वदसि सुव्रत । तथापि मद्वचः श्रुत्वा परां शान्तिं लभिष्यसि ॥ ५२ ॥

வசிஷ்டர் கூறினார்: "நன்று, நன்று, ஓ பெரும் பேறு பெற்றவனே! ஓ விரதங்களில் உறுதியானவனே, நீ உண்மையைச் சொல்கிறாய். ஆயினும், என் வார்த்தைகளைக் கேட்டு நீ பரம சாந்தியை அடைவாய்."

Verse 53

मयैते निहताः पूर्वं त्वत्प्रतिज्ञाविरोधिनः । हतानां हनने कीर्तिः का समुत्पद्यते वद ॥ ५३ ॥

உனது சபதத்திற்கு எதிரான இவர்களை நான் முன்பே கொன்றுவிட்டேன். ஏற்கனவே கொல்லப்பட்டவர்களைக் கொல்வதால் என்ன புகழ் உண்டாகும்? சொல்.

Verse 54

भूमीश जन्तवः सर्वे कर्मपाशेन यन्त्रिताः । तथापि पापैर्निहताः किमर्थं हंसि तान्पुनः ॥ ५४ ॥

ஓ பூமிக்கு அரசனே! உயிரினங்கள் அனைத்தும் கர்ம வினையால் கட்டுண்டுள்ளன. பாவங்களால் ஏற்கனவே கொல்லப்பட்ட அவர்களை, நீ ஏன் மீண்டும் கொல்கிறாய்?

Verse 55

देहस्तु पापजनितः पूर्वमेवैनसा हतः । आत्मा ह्यभेद्यः पूर्णत्वाच्छास्त्राणामेष निश्चयः ॥ ५५ ॥

உடலோ பாவத்தால் உண்டானது; அது பாவத்தாலேயே முன்பே அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. ஆனால் ஆன்மா முழுமையானது என்பதால் பிளக்க முடியாதது; இதுவே சாஸ்திரங்களின் உறுதியான முடிவு.

Verse 56

स्वकर्मफलभोगानां हेतुमात्रा हि जन्तवः । कर्माणि दैवमूलानि दैवाधीनमिदं जगत् ॥ ५६ ॥

உயிரினங்கள் தங்கள் கர்ம வினைகளை அனுபவிப்பதற்கு வெறும் கருவிகளே. செயல்கள் விதியை அடிப்படையாகக் கொண்டவை; இவ்வுலகம் விதியின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது.

Verse 57

यस्माद् दैवं हि साधुनां रक्षिता दुष्टशिक्षिता । ततो नरैरस्वतन्त्रैः किं कार्यं साध्यते वद ॥ ५७ ॥

தெய்வமே சஜ்ஜனரைப் பாதுகாத்து, துஷ்டரைத் தண்டித்து ஒழுங்குபடுத்துகிறது; ஆகவே உண்மையில் சுதந்திரமற்ற மனிதர்களால் எந்தக் காரியம் நிறைவேறும்? சொல்லுங்கள்.

Verse 58

शरीरं पापसंभूतं पापेनैव प्रवर्तते । पापमूलमिदं ज्ञात्वा कथं हन्तुं समुद्यतः ॥ ५८ ॥

இந்த உடல் பாவத்திலிருந்து பிறந்து, பாவத்தாலேயே இயங்குகிறது. இது பாவமூலம் என்று அறிந்தபின், ஒருவர் எவ்வாறு (மற்றொருவரை) கொல்லத் துணிவார்?

Verse 59

आत्मा शुद्धोऽपि देहस्थो देहीति प्रोच्यते बुधैः । तस्मादिदं वपुर्भूप पापमूलं न संशयः ॥ ५९ ॥

ஆத்மா தூயதாயிருந்தாலும், உடலில் தங்கியிருப்பதால் ஞானிகள் அதை ‘தேஹி’ எனக் கூறுவர். ஆகவே, அரசே, இந்த உடலே பாவத்தின் மூலமாம்—சந்தேகமில்லை.

Verse 60

पापमूलवपुर्हन्तुः का कीर्तिस्तव बाहुज । भविष्यतीति निश्चित्य नैतान्हिंसीस्ततः सुत ॥ ६० ॥

வல்லபுயனே! பாவமூல இயல்புடைய உயிர்களை கொல்லும் ஒருவனாக உனக்கு என்ன புகழ் உண்டாகும்? இதை உறுதியாக அறிந்து, மகனே, ஆகவே அவர்களை ஒருபோதும் துன்புறுத்தாதே.

Verse 61

इति श्रुत्वा गुरोर्वाक्यं विरराम स कोपतः । स्पृशन्करेण सगरं नन्दनं मुनयस्तदा ॥ ६१ ॥

குருவின் வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவன் கோபத்தை விட்டு அமைந்தான். அப்போது முனிவர்கள் தங்கள் கையால் நந்தனனின் குடத்தை (சகரம்) தொட்டனர்.

Verse 62

अथाथर्वनिधिस्तस्य सगरस्य महात्मनः । राज्याभिषेकं कृतवान्मुनिभिः सह सुव्रतैः ॥ ६२ ॥

அப்போது மகாத்மா சகரனின் ராஜ்யாபிஷேகத்தை அதர்வநிதி, சிறந்த விரதமுடைய முனிவர்களுடன் சேர்ந்து முறையாகச் செய்தார்।

Verse 63

भार्याद्वयं च तस्यासीत्केशिनी सुमतिस्तथा । काश्यपस्य विदर्भस्य तनये मुनिसत्तम ॥ ६३ ॥

முனிவருள் சிறந்தவரே, அந்த அரசனுக்கு கேசினி, சுமதி என இரண்டு மனைவியர் இருந்தனர்; அவர்கள் விதர்ப நாட்டுக் காச்யபரின் புதல்வியர்.

Verse 64

राज्ये प्रतिष्ठिते दृष्ट्वा मुनिरौर्वस्तपोनिधिः । वनादागत्य राजानं संभाष्य स्वाश्रमं ययौ ॥ ६४ ॥

அரசாட்சி உறுதியாக நிலைபெற்றதைப் பார்த்து, தவவலிமை நிறைந்த அவுர்வ முனிவர் காட்டிலிருந்து வந்து அரசனுடன் உரையாடி, பின்னர் தம் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்।

Verse 65

कदाचित्तस्य भूपस्य भार्याभ्यां प्रार्थितो मुनिः । वरं ददावपत्यार्थमौर्वो भार्गवमन्त्रवित् ॥ ६५ ॥

ஒருமுறை அந்த அரசனின் இரு ராணிகளின் வேண்டுதலின்பேரில், பார்கவ மந்திரங்களை அறிந்த அவுர்வ முனிவர் சந்தானப் பெறுதற்கான வரத்தை அருளினார்।

Verse 66

क्षणं ध्यानस्थितो भूत्वा त्रिकालज्ञो मुनीश्वरः । केशिनीं सुमतिं चैव इदमाह प्रहर्षयन् ॥ ६६ ॥

மூன்று காலங்களையும் அறிந்த முனிவர்தலைவர் சிறிது நேரம் தியானத்தில் நிலைத்து, கேசினி சுமதியை மகிழ்வித்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 67

और्व उवाच । एका वंशधरं चैकमन्या षडयुतानि च । अपत्यार्थं महाभागे वृणुतां च यथेप्सितम् ॥ ६७ ॥

ஔர்வர் கூறினார்—ஹே மகாபாக்யவதியே! ஒரு பசு உனக்கு வம்சத்தைத் தொடரும் ஒரே மகனை அளிக்கும்; மற்றொன்று ஆறாயிரம் மக்களை அளிக்கும். சந்தானப் பயனுக்காக உன் விருப்பம்போல் தேர்ந்தெடு.

Verse 68

अथ श्रुत्वा वचस्तस्य मुनेरौर्वस्य नारद । केशिन्येकं सुतं वव्रे वंशसन्तानकारणम् ॥ ६८ ॥

ஹே நாரதா! ஔர்வ முனிவரின் சொற்களை கேட்ட கేశினி, வம்சத் தொடர்ச்சிக்காக ஒரே மகனை வேண்டினாள்.

Verse 69

तथा षष्टिसहस्राणि सुमत्या ह्यभवन्सुताः । नाम्नासमंजाः केशिन्यास्तनयो मुनिसत्तम ॥ ६९ ॥

அதேபோல் சுமதியிடமிருந்து அறுபதாயிரம் மகன்கள் பிறந்தனர். ஹே முனிவருள் சிறந்தவரே! கేశினியின் மகன் ‘சமஞ்ச’ எனப் பெயர்பெற்றான்.

Verse 70

असमंजास्तु कर्माणि चकारोन्मत्तचेष्टितः । तं दृष्ट्वा सागराः सर्वे ह्यासन्दुर्वृत्तचेतसः ॥ ७० ॥

ஆனால் அசமஞ்சன் பித்துப்பிடித்தவன் போல் நடந்து, பழிக்கத்தக்க செயல்களைச் செய்தான். அவனைப் பார்த்த சகரனின் மகன்கள் அனைவரும் தீய மனப்பான்மையுடையவர்களாயினர்.

Verse 71

तद्बालभावं संदुष्टं ज्ञात्वा बाहुसुतो नृपः । चिन्तयामास विधिवत्पुत्रकर्म विगर्हितम् ॥ ७१ ॥

குழந்தையின் இயல்பு கெடுபிடியாக மாறியதை அறிந்த பாஹுவின் மகனான அரசன், பழிக்கத்தக்கதாயினும், மகன் தொடர்பான முறையான நடவடிக்கை என்னவென்று விதிப்படி சிந்தித்தான்.

Verse 72

अहो कष्टतरा लोके दुर्जनानां हि संगतिः । कारुकैस्ताड्यते वह्निरयः संयोगमात्रतः ॥ ७२ ॥

அய்யோ, இவ்வுலகில் துஷ்டரின் சங்கம் மிகக் கடுந்துயரம்; இரும்பின் தொடர்பு மட்டும் காரணமாகக் கைவினையர் தீயையும் அடித்துத் தட்டுகின்றனர்.

Verse 73

अंशुमान्नाम तनयो बभूव ह्यसमंजसः । शास्त्रज्ञो गुणवान्धर्मी पितामहहिते रतः ॥ ७३ ॥

அசமஞ்சசனுக்கு அಂஷுமான் என்ற மகன் பிறந்தான்; அவன் சாஸ்திரஞானி, குணவான், தர்மநிஷ்டன், பிதாமக நலனில் ஈடுபட்டவன்.

Verse 74

दुर्वृत्ताः सागराः सर्वे लोकोपद्र वकारिणः । अनुष्ठानवतां नित्यमन्तराया भवन्ति ते ॥ ७४ ॥

எல்லா கடல்களும் கட்டுப்பாடற்ற இயல்புடையவை, உலகிற்கு இடையூறு செய்பவை; அனுஷ்டானத்தில் நிலைத்தவர்களுக்கு அவை எப்போதும் தடையாகின்றன.

Verse 75

हुतानि यानि यज्ञेषु हवींषि विधिवद् द्विजैः । बुभुजे तानि सर्वाणि निराकृत्य दिवौकसः ॥ ७५ ॥

யாகங்களில் இருபிறப்போர் விதிப்படி அர்ப்பணித்த ஹவிகளை, விண்வாசி தேவர்களை ஒதுக்கி வைத்து, அவன் அனைத்தையும் உண்டான்.

Verse 76

स्वर्गादाहृत्य सततं रम्भाद्या देवयोषितः । भजन्ति सागरास्ता वै कचग्रहबलात्कृताः ॥ ७६ ॥

வானுலகத்திலிருந்து இடையறாது கொண்டுவரப்பட்ட ரம்பா முதலிய தேவமங்கையரை, கசக்ரஹத்தின் வலிமையால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவர்களாக, கடல்கள் உண்மையிலே உடனிருப்பதாகும்.

Verse 77

पारिजातादिवृक्षाणां पुष्पाण्याहृत्य ते खलाः । भूषयन्ति स्वदेहानि मद्यपानपरायणाः ॥ ७७ ॥

பாரிஜாதம் முதலிய கற்பவிருட்சங்களின் மலர்களைப் பறித்து, மதுபானத்தில் ஆசை கொண்ட அந்தத் தீயோர் தம் உடலையே அலங்கரிக்கின்றனர்।

Verse 78

साधुवृत्तीः समाजह्रुः सदाचाराननाशयन् । मित्रैश्च योद्धुमारब्धा बलिनोऽत्यन्तपापिनः ॥ ७८ ॥

மிகப் பாவமிக்கவும் வலிமைமிக்கவும் ஆன அவர்கள், நல்லோரின் வாழ்வாதாரத்தைப் பறித்து, நல்லொழுக்கத்தை அழித்து, நண்பர்களுடன் போர் தொடங்கினர்।

Verse 79

एतद् दृष्ट्वातितुःखार्ता देवा इन्द्र पुरोगमाः । विचारं परमं चक्रुरेतेषां नाशहेतवे ॥ ७९ ॥

இதைக் கண்டு, இந்திரனை முன்னணியாகக் கொண்ட தேவர்கள் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்து, அவர்களை அழிக்கும் வழியைப் பற்றி உயர்ந்த ஆலோசனை செய்தனர்।

Verse 80

निश्चित्य विबुधाः सर्वे पातालान्तरगोचरम् । कपिलं देवदेवेशं ययुः प्रच्छन्नरूपिणः ॥ ८० ॥

தேவர்களின் தேவேசனான கபிலர் பாதாளத்தின் உள் பகுதிகளில் உலாவுகிறார் எனத் தீர்மானித்து, எல்லாத் தேவரும் மறைவேடம் பூண்டு அவரிடம் சென்றனர்।

Verse 81

ध्यायन्तमात्मनात्मानं परानन्दैकविग्रहम् । प्रणम्य दण्डवद् भूमौ तुष्टुवुस्त्रिदशास्ततः ॥ ८१ ॥

தம் ஆத்மாவால் தம் ஆத்மாவையே தியானித்து, பரமானந்தமே வடிவான ஒரே திருமேனியாய் விளங்கிய அவரைக் கண்டு, தேவர்கள் தரையில் தண்டவத் வணங்கி புகழ்ந்து பாடினர்।

Verse 82

देवा ऊचुः । नमस्ते योगिने तुभ्यं सांख्ययोगरताय च । नररूपप्रतिच्छन्नजिष्णवे विष्णवे नमः ॥ ८२ ॥

தேவர்கள் கூறினர்—பரம யோகியே, உமக்கு வணக்கம்; சாங்க்யமும் யோகமும் இன்புறச் செய்பவரே, உமக்கு வணக்கம். மனித வடிவில் மறைந்த எந்நாளும் வெற்றி பெறும் விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்.

Verse 83

नमः परेशभक्ताय लोकानुग्रहहेतवे । संसारारण्यदावाग्ने धर्मपालनसेतवे ॥ ८३ ॥

பரமேஸ்வரனின் பக்தருக்கு வணக்கம்; உலகங்களின் அருள்நலனுக்காகச் செயற்படுபவருக்கு வணக்கம். சம்சாரக் காடின் காட்டுத்தீ போன்றவரே, தர்மத்தைப் பாதுகாக்கும் பாலமாக இருப்பவரே, வணக்கம்.

Verse 84

महते वीतरागाय तुभ्यं भूयो नमो नमः । सागरैः पीडितानस्मांस्त्रायस्व शरणागतान् ॥ ८४ ॥

மகத்துவமுடைய வीतராகரே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். கடல்களால் துன்புறும் நாங்கள் சரணடைந்தோம்; எங்களைப் பாதுகாத்து கரை சேர்த்தருள்வீர்.

Verse 85

कपिल उवाच । ये तु नाशमिहेच्छंतिं यशोबलधनायुषाम् । त एव लोकान्बाधन्ते नात्राश्चर्यं सुरोत्तमाः ॥ ८५ ॥

கபிலர் கூறினார்—இவ்வுலகில் புகழ், வலிமை, செல்வம், ஆயுள் இவற்றின் அழிவை விரும்புவோர் தான் உலகங்களைத் துன்புறுத்துவர்; இதில் வியப்பு இல்லை, தேவர்களில் சிறந்தவர்களே.

Verse 86

यस्तु बाधितुमिच्छेत जनान्निरपराधिनः । तं विद्यात्सर्वलोकेषु पापभोगरतं सुराः ॥ ८६ ॥

ஆனால் குற்றமற்ற மக்களைத் துன்புறுத்த விரும்புவோனை, தேவர்களே, எல்லா உலகங்களிலும் பாவத்தின் அனுபவத்தில் இன்புறுபவன் என அறியுங்கள்.

Verse 87

कर्मणा मनसा वाचा यस्त्वन्यान्बाधते सदा । तं हन्ति दैवमेवाशु नात्र कार्या विचारणा ॥ ८७ ॥

செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் எப்போதும் பிறரைத் துன்புறுத்துவோனை விதியே விரைவில் தண்டிக்கும்; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டாம்।

Verse 88

अल्पैरहोभिरेवैते नाशमेष्यन्ति सागराः । इत्युक्ते मुनिना तेन कपिलेन महात्मना । प्रणम्य तं यथान्यायं गता नाकं दिवौकसः ॥ ८८ ॥

மகாத்ம முனி கபிலர்—“சில நாட்களிலேயே இச் சமுத்திரங்கள் அழிவுறும்” என்று உரைத்தார். அதை கேட்ட தேவர்கள் முறையாக வணங்கி ஸ்வர்க்கம் சென்றனர்।

Verse 89

अत्रान्तरे तु सगरो वसिष्ठाद्यैर्महर्षिभिः । आरेभे हयमेधाख्यं यज्ञं कर्त्तुमनुत्तमम् ॥ ८९ ॥

இதற்கிடையில் அரசன் சகரன், வசிஷ்ட முதலிய மகரிஷிகளுடன் சேர்ந்து ‘அச்வமேத’ எனப்படும் ஒப்பற்ற யாகத்தைத் தொடங்கினான்।

Verse 90

तद्यज्ञे योजितं सप्तिमपहृत्य सुरेश्वरः । पाताले स्थापयामास कपिलो यत्र तिष्ठति ॥ ९० ॥

அந்த யாகத்திற்காக நியமிக்கப்பட்ட குதிரையை அபகரித்த தேவேந்திரன், கபிலர் தங்கும் பாதாளத்தில் அதை வைத்தான்।

Verse 91

गूढविग्रहशक्रेण हृतमश्वं तु सागराः । अन्वेष्टुं बभ्रमुर्लोकान् भूरादींश्च सुविस्मिताः ॥ ९१ ॥

மறைவேடம் பூண்ட சக்ரன் (இந்திரன்) குதிரையை எடுத்துச் சென்றதால், சகரன் புதல்வர்கள் மிகுந்த வியப்புடன் பூலோகம் முதலிய உலகங்களில் அதைத் தேடி அலைந்தனர்।

Verse 92

अदृष्टसप्तयस्ते च पातालं गन्तुमुद्यताः । चख्नुर्महीतलं सर्वमेकैको योजनं पृथक् ॥ ९२ ॥

கண்ணுக்குப் புலப்படாத அந்த ஏழுவரும் பாதாளம் செல்லத் துணிந்தனர். ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக ஒரு யோஜனை அளவுக்கு பூமியின் மேற்பரப்பை முழுதும் தோண்டினர்॥

Verse 93

मृत्तिकां खनितां ते चोदधितीरे समाकिरन् । तद्द्वारेण गताः सर्वे पातालं सगरात्मजाः ॥ ९३ ॥

தோண்டிய மண்ணை அவர்கள் கடற்கரையில் குவித்தனர். அந்தத் திறப்பின் வழியே சகரனின் புதல்வர்கள் அனைவரும் பாதாளத்தில் நுழைந்தனர்॥

Verse 94

विचिन्वन्ति हयं तत्र मदोन्मत्ता विचेतसः ॥ ९४ ॥

அங்கே அவர்கள் குதிரையைத் தேடுகின்றனர்; ஆனால் அகந்தை மயக்கத்தில் மதி மயங்கி, விவேகம் கெட்டுப்போயிற்று॥

Verse 95

तत्रापश्यन्महात्मानं कोटिसूर्यसमप्रभम् । कपिलं ध्याननिरतं वाजिनं च तदन्तिके ॥ ९५ ॥

அங்கே அவன் மகாத்மா கபிலரை கண்டான்—கோடி சூரியர் போல ஒளிவீசும், தியானத்தில் ஆழ்ந்தவர்; அவரருகே குதிரையும் இருந்தது॥

Verse 96

ततः सर्वे तु संरब्धा मुनिं दृष्ट्वाऽतिवेगतः । हन्तुमुद्युक्तमनसो विद्र वन्तः समासदन् ॥ ९६ ॥

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் சினம் கொண்டு முனிவரை கண்டவுடன் மிக வேகமாக பாய்ந்தனர். கொல்லத் துணிந்த மனத்துடன் ஓடி வந்து அவரை அணுகி சூழ்ந்தனர்॥

Verse 97

हन्यतां हन्यतामेष वध्यतां वध्यतामयम् । गृह्यतां गृह्यतामाशु इत्यूचुस्ते परस्परम् ॥ ९७ ॥

“கொல்லுங்கள், கொல்லுங்கள்; இவனை வதம் செய்யுங்கள், தண்டித்து அழியச் செய்யுங்கள்; பிடியுங்கள்—விரைவாகப் பிடியுங்கள்!” என்று அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கூவி உரைத்தனர்।

Verse 98

हृताश्वं साधुभावेन बकवद्ध्य्नातत्परम् । सन्ति चाहो खला लोके कुर्वन्त्याडम्बरं महत् ॥ ९८ ॥

சாது போல் நடித்து அவன் ஹ்ருதாஶ்வனை ஏமாற்றினான்; கொக்கு போல வெளிப்புறத்தில் மட்டும் தியானத்தில் நிலைத்தவன் எனத் தோன்றினான். அய்யோ, உலகில் தீயோர் பக்தியின் பேரில் பெரும் ஆடம்பரம் செய்கின்றனர்।

Verse 99

इत्युच्चरन्तो जहसुः कपिलं ते मुनीश्वरम् । समस्तेन्द्रि यसन्दोहं नियम्यात्मानमात्मनि ॥ ९९ ॥

இவ்வாறு கூறி அவர்கள் முனிவர்களின் தலைவனான கபிலரைப் பார்த்து நகைத்தனர். அப்போது அவர் எல்லா இந்திரியங்களையும் அடக்கி, தன் மனத்தை ஆத்மாவில் நிலைநிறுத்தினார்।

Verse 100

आस्थितः कपिलस्तेषां तत्कर्म ज्ञातवान्नहि ॥ १०० ॥

கபிலர் அவர்களிடையே இருந்தபோதிலும், அந்தச் செயலை அவர் அறியவில்லை (அதில் ஈடுபடவும் இல்லை)।

Verse 101

आसन्नमृत्यवस्ते तु विनष्टमतयो मुनिम् । पद्भिः संताडयामासुर्बाहूं च जगृहुः परे ॥ १०१ ॥

ஆனால் அறிவு கெட்டவர்கள், மரணத்திற்கு அருகில் இருந்த அந்த முனிவரைப் பார்த்து கால்களால் உதைக்கத் தொடங்கினர்; மற்றவர்கள் அவரது கரங்களைப் பிடித்தனர்।

Verse 102

ततस्त्यक्तसमाधिस्तु स मुनिर्विस्मितस्तदा । उवाच भावगम्भीरं लोकोपद्र वकारिणः ॥ १०२ ॥

அப்போது சமாதியிலிருந்து விலகிய அந்த முனிவர் அந்தக் கணத்தில் வியந்து, உலகின் துயர்-உபத்ரவங்களை நீக்குமாறு ஆழ்ந்த பக்தி-உணர்வுடன் உரைத்தார்।

Verse 103

एश्वर्यमदमत्तानां क्षुधितानां च कामिनाम् । अहंकारविमूढानां विवेको नैव जायते ॥ १०३ ॥

செல்வ-அதிகார மயக்கத்தில் மயங்கியவர்களிலும், பசியால் அலைக்கழிக்கப்படுவோரிலும், காமத்தில் ஆட்பட்டவர்களிலும்—அஹங்கார மயக்கத்தால் உண்மையான விவேகம் பிறப்பதில்லை।

Verse 104

निधेराधारमात्रेण मही ज्वलति सर्वदा । तदेव मानवा भुक्त्वा ज्वलन्तीति किमद्भुतम् ॥ १०४ ॥

அக்னிமயமான மறைநிதியின் ஆதாரத்தாலேயே பூமி எப்போதும் வெப்பமாய் எரிகிறது; அதையே மனிதர் உண்டு எரிந்தால் அதில் வியப்பு என்ன?

Verse 105

किमत्र चित्रं सुजनं बाधन्ते यदि दुर्जनाः । महीरुहांश्चानुतटे पातयन्ति नदीरयाः ॥ १०५ ॥

துர்ஜனர்கள் சுஜனரைத் துன்புறுத்தினால் அதில் வியப்பு என்ன? நதியின் ஓட்டம் கரையோரத்தில் நிற்கும் பெருமரங்களையும் வீழ்த்திவிடுகிறது।

Verse 106

यत्र श्रीर्यौवनं वापि शारदा वापि तिष्ठति । तत्राश्रीर्वृद्धता नित्यं मूर्खत्वं चापि जायते ॥ १०६ ॥

எங்கு ஸ்ரீ, இளமை, மேலும் சாரதா எனும் கல்வித் தேவியின் அருள் நிலைகொள்கின்றதோ, அவை இல்லாத இடத்தில் துரதிர்ஷ்டம், நிரந்தர முதுமை, மூடத்தனமும் பிறக்கின்றன।

Verse 107

अहो कनकमाहात्म्यमाख्यातुं केन शक्यते । नामसाम्यदहो चित्रं धत्तूरोऽपि मदप्रदः ॥ १०७ ॥

அஹோ! பொன்னின் மஹிமையை முழுமையாக யார் சொல்ல வல்லார்? பெயரின் ஒற்றுமை எத்தனை வியப்பு—தத்தூராவும் மயக்கம் தருவதே.

Verse 108

भवेद्यदि खलस्य श्रीः सैव लोकविनाशिनी । यथा सखाग्नेः पवनः पन्नगस्य यथा विषम् ॥ १०८ ॥

தீயவனுக்கு செல்வம் வந்தால், அதுவே உலகை அழிப்பதாகிறது—காற்று தீயின் துணைபோல், விஷம் பாம்பின் இயல்புபோல்.

Verse 109

अहो धनमदान्धस्तु पश्यन्नपि न पश्यति । यदि पश्यत्यात्महितं स पश्यति न संशयः ॥ १०९ ॥

அஹோ! செல்வ மயக்கத்தில் குருடானவன் பார்த்தும் பார்க்கான். ஆத்ம நன்மையை உணர்வோனே உண்மையில் காண்கிறான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 110

इत्युक्त्वा कपिलः क्रुद्धो नेत्राभ्यां ससृजेऽनलम् । स वह्निः सागरान्सर्वान्भस्मसादकरोत्क्षणात् ॥ ११० ॥

இவ்வாறு கூறி கோபமுற்ற கபிலர் தம் இரு கண்களிலிருந்து அக்கினியை வெளிப்படுத்தினார்; அந்தத் தீ நொடியில் சகரரின் புதல்வர் அனைவரையும் சாம்பலாக்கியது.

Verse 111

यन्नेत्रजानलं दृष्ट्वा पातालतलवासिनः । अकालप्रलयं मत्वा च्रुकुशुः शोकलालसाः ॥ १११ ॥

கண்களில் பிறந்த அந்த அக்கினியைப் பார்த்த பாதாளவாசிகள், இது காலமற்ற பிரளயம் என எண்ணி, துயரும் அச்சமும் கொண்டு அலறினர்.

Verse 112

तदग्नितापिताः सर्वे दन्दशूकाश्च राक्षसाः । सागरं विविशुः शीघ्रं सतां कोपो हि दुःसहः ॥ ११२ ॥

அந்த அக்கினியால் சுட்டெரிந்த எல்லா பாம்புகளும் ராட்சசர்களும் விரைவாகக் கடலில் புகுந்தனர்; சத்புருஷர்களின் கோபம் உண்மையிலேயே தாங்கமுடியாதது.

Verse 113

अथ तस्य महीपस्य समागम्याध्वरं तदा । देवदूत उवाचेदं सर्वं वृत्तं हि यक्षते ॥ ११३ ॥

அப்போது அந்த வேளையில் தேவதூதன் அரசனின் யாகத்திற்குச் சென்று, “நடந்ததெல்லாம் முழு வரலாறாக உமக்குச் சொல்கிறேன்” என்று கூறினான்.

Verse 114

एतत्समाकर्ण्य वचः सगरःसर्ववित्प्रभुः । दैवेन शिक्षिता दुष्टा इत्युवाचातिहर्षितः ॥ ११४ ॥

இந்த வார்த்தைகளை கேட்டுச் சர்வஞ்ஞனும் வல்லமையுடையவனுமான சகர மன்னன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், “இந்தத் தீயவன் விதியாலேயே தண்டிக்கப்பட்டான்” என்றான்.

Verse 115

माता वा जनको वापि भ्राता वा तनयोऽपि वा । अधर्मं कुरुते यस्तु स एव रिपुरिष्यते ॥ ११५ ॥

தாயாக இருந்தாலும் தந்தையாக இருந்தாலும், சகோதரனாக இருந்தாலும் மகனாக இருந்தாலும்—அதர்மம் செய்பவன் அவனே பகைவர் எனக் கருதப்பட வேண்டும்.

Verse 116

यस्त्वधर्मेषु निरतः सर्वलोकविरोधकृत् । तं रिपुं परमं विद्याच्छास्त्राणामेष निर्णयः ॥ ११६ ॥

அதர்மத்தில் ஈடுபட்டு எல்லா மக்களுக்கும் விரோதமாக நடப்பவனைப் பரம பகைவர் என அறிக; இதுவே சாஸ்திரங்களின் தீர்மானம்.

Verse 117

सगरः पुत्रनाशेऽपि न शुशोच मुनीश्वरः । दुर्वृत्तनिधनं यस्मात्सतामुत्साहकारणम् ॥ ११७ ॥

மகன்கள் அழிந்தபோதும் முனிவர்போன்ற சகரன் துயரப்படவில்லை; ஏனெனில் தீயோரின் அழிவு சத்புருஷருக்கு உற்சாகம் தரும் காரணம் ஆகும்.

Verse 118

यज्ञेष्वनधिकारत्वादपुत्राणामिति स्मृतेः । पौत्रं तमंशुमन्तं हि पुत्रत्वे कृतवान्प्रभुः ॥ ११८ ॥

ஸ்மிருதி கூறுவது: பிள்ளையில்லாதோருக்கு யாகங்களில் உரிமை இல்லை; ஆகவே ஆண்டவன் பேரன் அஂசுமானை மகனாக ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 119

असमञ्जस्सुतं तं तु सुधियं वाग्विदां वरम् । युयोज सारविद् भूयो ह्यश्वानयनकर्मणि ॥ ११९ ॥

அசமஞ்சஸின் மகன்—அறிவாளி, சொல்வல்லோரில் சிறந்தவன்—அவனை ரதவித்தையில் தேர்ந்தவன் மீண்டும் குதிரைகளை கொண்டு வரும் பணியில் நியமித்தான்.

Verse 120

स गतस्तद्बिलद्वारे दृष्ट्वा तं मुनिपुङ्गवम् । कपिलं तेजसां राशिं साष्टाङ्गं प्रणनाम ह ॥ १२० ॥

அவன் அந்தக் குகை வாயிலுக்குச் சென்று, ஒளியின் குவியலான முனிவர்தலைவன் கபிலரை கண்டதும் அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தான்.

Verse 121

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा विनयेनाग्रतः स्थितः । उवाच शान्तमनसं देवदेवं सनातनम् ॥ १२१ ॥

கைகூப்பி பணிவுடன் முன் நின்று, மனம் அமைதியுற்ற சனாதன தேவாதிதேவனை அவன் வேண்டினான்.

Verse 122

अंशुमानुवाच । दौःशील्यं यत्कृतं ब्रह्मन्मत्पितृव्यैः क्षमस्व तत् । परोपकारनिरताः क्षमासारा हि साधवः ॥ १२२ ॥

அம்சுமான் கூறினான்— ஓ பிராமணரே, என் பித்ருவியர்கள் செய்த துர்நடத்தை மன்னியருளுங்கள். சாதுக்கள் பரோபகாரத்தில் ஈடுபடுவர்; மன்னிப்பே அவர்களின் சாரம்.

Verse 123

दुर्जनेष्वपि सत्वेषु दयां कुर्वन्ति साधवः । नहि संहरते ज्योत्स्नां चन्द्र श्चाण्डालवेश्मनः ॥ १२३ ॥

தீய உயிர்களிடத்திலும் சாதுக்கள் கருணை செய்கின்றனர்; சந்திரன் சாண்டாளன் வீட்டிலிருந்தும் தன் நிலவொளியை மறுப்பதில்லை.

Verse 124

बाध्यमानोऽपि सुजनः सर्वेषां सुखकृद् भवेत् । ददाति परमां तुष्टिं भक्ष्यमाणोऽमरैः शशी ॥ १२४ ॥

ஒடுக்கப்பட்டாலும் நல்லவன் அனைவருக்கும் இன்பம் அளிப்பவனாக இருக்க வேண்டும்; அமரர்கள் ‘உண்ணும்’ கிரகணத்திலும் சந்திரன் உன்னத மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறான்.

Verse 125

दारितश्छिन्न एवापि ह्यामोदेनैव चन्दनः । सौरभं कुरुते सर्वं तथैव सुजनो जनः ॥ १२५ ॥

சந்தனம் பிளந்து வெட்டப்பட்டாலும் தன் இயல்பான மணத்தால் அனைத்தையும் மணமூட்டுகிறது; அதுபோல நல்லவர் துன்பத்திலும் அனைவருக்கும் நன்மை செய்கிறார்.

Verse 126

क्षान्त्या च तपसाचारैस्तद्गुणज्ञा मुनीश्वराः । सञ्जातं शासितुं लोकांस्त्वां विदुः पुरुषोत्तम ॥ १२६ ॥

உமது பொறுமை, தவம், நன்னடத்தை ஆகிய ஒழுக்கங்களால் உமது தெய்வீக குணங்களை அறிந்த முனிவர்தலைவர்கள்—ஓ புருஷோத்தமா—உம்மை உலகங்களை ஆளவும் காக்கவும் வெளிப்பட்டவரென அறிகின்றனர்.

Verse 127

नमो ब्रह्मन्मुने तुभ्यं नमस्ते ब्रह्ममूर्त्तये । नमो ब्रह्मण्यशीलाय ब्रह्मध्यानपराय च ॥ १२७ ॥

ஓ பிரம்மநிஷ்ட முனிவரே! உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓ பிரம்மஸ்வரூபரே! உமக்கு வணக்கம். பிரம்மபராயணமான ஒழுக்கத்துடன், பிரம்மத் தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்ட உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்.

Verse 128

इति स्तुतो मुनिस्तेन प्रसन्नवदनस्तदा । वरं वरय चेत्याह प्रसन्नोऽस्मि तवानघ ॥ १२८ ॥

இவ்வாறு போற்றப்பட்ட முனிவரின் முகம் மலர்ந்தது. அப்போது அவர்—“ஓ பாவமற்றவனே! வரம் கேள்; நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்” என்று கூறினார்.

Verse 129

एवमुक्ते तु मुनिना ह्यंशुमान्प्रणिपत्य तम् । प्रापयास्मत्पितॄन्ब्राह्मं लोकमित्यभ्यभाषत ॥ १२९ ॥

முனிவர் இவ்வாறு கூறியதும் அஂசுமான் அவருக்கு சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி—“எங்கள் பித்ருக்களை பிரம்மலோகத்திற்கு அருள்புரிந்து சேர்த்திடுங்கள்” என்று விண்ணப்பித்தான்.

Verse 130

ततस्तस्यातिसंतुष्टो मुनिः प्रोवाच सादरम् । गङ्गामानीय पौत्रस्ते नयिष्यति पितॄन्दिवम् ॥ १३० ॥

அப்போது முனிவர் அவன்மேல் மிகுந்த திருப்தியடைந்து மரியாதையுடன் கூறினார்—“கங்கையை கொண்டு வந்து உன் பேரனே பித்ருக்களை ஸ்வர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்வான்.”

Verse 131

त्वत्पौत्रेण समानीता गङ्गा पुण्यजला नदी । कृत्वैतान्धूतपापान्वै नयिष्यति परं पदम् ॥ १३१ ॥

உன் பேரனால் கொண்டு வரப்படும் கங்கை—புனித நீருடைய இந்த நதி—இவர்களின் பாவங்களை கழுவி, நிச்சயமாக இவர்களை பரமபதத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும்.

Verse 132

प्रापयैनं हयं वत्स यतः स्यात्पूर्णमध्वरम् । पितामहान्तिकं प्राप्य साश्वं वृत्तं न्यवेदयत् ॥ १३२ ॥

குழந்தையே, இந்த யாகக் குதிரையை முன்னே அனுப்பு; அதனால் அத்வரம் (யாகம்) நிறைவு பெறும். பிதாமகன் பிரம்மாவின் முன்னிலையில் சென்று, குதிரையுடன் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அறிவித்தான்॥

Verse 133

सगरस्तेन पशुना तं यज्ञं ब्राह्मणैः सह । विधाय तपसा विष्णुमाराध्याप पदं हरेः ॥ १३३ ॥

சகரன் அதே யாகப் பசுவுடன் பிராமணர்களோடு சேர்ந்து அந்த யாகத்தை நிறைவேற்றினான். பின்னர் தவத்தால் விஷ்ணுவை ஆராதித்து, ஹரியின் பரம பதத்தை அடைந்தான்॥

Verse 134

जज्ञे ह्यंशुमतः पुत्रो दिलीप इति विश्रुतः । तस्माद्भगीरथो जातो यो गङ्गामानयद्दिवः ॥ १३४ ॥

அம்சுமதனுக்கு ‘திலீபன்’ எனப் புகழ்பெற்ற மகன் பிறந்தான். அவனிடமிருந்து பகீரதன் பிறந்தான்; அவனே விண்ணுலகிலிருந்து கங்கையை கொண்டு வந்தான்॥

Verse 135

भगीरथस्य तपसा तुष्टो ब्रह्मा ददौ मुने । गङ्गां भगीरथायाथ चिन्तयामास धारणे ॥ १३५ ॥

முனிவரே, பகீரதனின் தவத்தால் மகிழ்ந்த பிரம்மா அவனுக்கு கங்கையை அளித்தார். பின்னர் அவளை பூமி எவ்வாறு தாங்கும் என பகீரதன் சிந்தித்தான்॥

Verse 136

ततश्च शिवमाराध्य तद्द्वारा स्वर्णदीं भुवम् । आनीय तज्जलैः स्पृष्ट्वा पूतान्निन्ये दिवं पितॄन् ॥ १३६ ॥

பின்னர் சிவனை ஆராதித்து, அவரின் அருளால் ‘ஸ்வர்ணதீ’ எனும் புனித நிலத்தை இங்கு கொண்டு வந்தான். அதன் நீரால் பித்ருக்களைத் தொடச் செய்து, அவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தி விண்ணுலகிற்கு அழைத்துச் சென்றான்॥

Verse 137

भगीरथान्वये जातः सुदासो नाम भूपतिः । तस्य पुत्रो मित्रसहः सर्वलोकेषु विश्रुतः ॥ १३७ ॥

பகீரதன் வம்சத்தில் சுதாசன் என்னும் அரசன் பிறந்தான். அவன் மகன் மித்ரசஹன், எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 138

वसिष्ठशापात्प्राप्तः स सौदासौ राक्षसीं तनुम् । गङ्गाबिन्दुनिषेकेण पुनर्मुक्तो नृपोऽभवत् ॥ १३८ ॥

வசிஷ்டரின் சாபத்தால் அந்த சௌதாசன் ராட்சச உடலை அடைந்தான்; ஆனால் கங்கைநீர் ஒரு துளி தெளிக்கப்பட்டதால் மீண்டும் விடுதலை பெற்று அரசனானான்.

Verse 139

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गामाहात्म्यं नाम अष्टमोऽध्यायः ॥ ८ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதல் பாதத்தில் ‘கங்கா மாஹாத்மியம்’ எனும் எட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.