Maṅgalācaraṇa, Naimiṣāraṇya-Sabhā, Sūta-Āhvāna, and Narada Purāṇa-Māhātmya

Verse 1

ॐ श्रीगुरुभ्यो नमः । ॐ श्रीगणेशाय नमः । ॐ नमो भगवते वासुदेवाय । ॐ नारायाणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं चैवततो जयमुदीरयेत् ॥ १ ॥

ஓம் ஸ்ரீகுருக்களுக்கு வணக்கம். ஓம் ஸ்ரீகணேசருக்கு வணக்கம். ஓம் பகவான் வாசுதேவருக்கு வணக்கம். நாராயணன், நரன், நரோத்தமன் மற்றும் தேவி சரஸ்வதியை வணங்கி, பின்னர் இந்தப் புனித உரைக்காக ‘ஜய’ எனப் புகழ் முழங்க வேண்டும்।

Verse 2

ॐ वेदव्यासाय नमः । वृन्दे वृन्दावनासीनमिन्दिरानन्दन्दमन्दिरम् । उपेन्द्रं सांद्रकारुण्यं परानन्दं परात्परम् ॥ १॥ १ ॥

ஓம் வேதவ்யாசருக்கு வணக்கம். ஓ வ்ரிந்தே! வ்ரிந்தாவனத்தில் அமர்ந்துள்ள உபேந்திரனை நான் வழிபடுகிறேன்—அவர் இந்திரா (லக்ஷ்மி) ஆனந்தத்தின் ஆலய-தாமம்; அவரது கருணை அடர்ந்து பெருகுகிறது; அவர் பரமானந்தமே, பராத்பரனும் ஆவார்।

Verse 3

ब्रह्मविष्णुमहेशाख्यां यस्यांशा लोकसाधकाः । तमादिदेवं चिद्रूपं विशुद्ध परमं भजे ॥ २ ॥

நான் அந்த ஆதிதேவனை வழிபடுகிறேன்—அவர் பரமத் தூய்மை உடையவர், சுத்த சைதன்ய ஸ்வரூபன்; அவரின் அம்‌சங்களே பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் எனப் பெயர்பெற்று உலகங்களின் ஒழுங்கை நடத்துகின்றன।

Verse 4

शौनकाद्या महात्मान ऋषयो ब्रह्मवादिनः । नैमिषाख्ये महारण्ये तपस्तेपुर्मुमुक्षवः ॥ ३ ॥

சௌனக முதலிய மகாத்மா ரிஷிகள்—பிரம்மத்தைப் போதிப்போர்—நைமிஷம் எனப்படும் மாபெரும் வனத்தில், முக்தியை நாடி தவம் செய்தனர்।

Verse 5

जितेन्द्रिया जिताहाराः सन्तः सत्यपराक्रमाः । यजन्तः परया भक्त्या विष्णुमाद्यं सनातनम् ॥ ४ ॥

இந்திரியங்களை வென்று, உணவில் கட்டுப்பாடு கொண்டு, சத்தியத்தில் நிலைபெற்ற வீரத்துடன் வாழ்ந்த அந்த சாந்தர்கள்—உயர்ந்த பக்தியால் ஆதியும் சனாதனனுமான விஷ்ணுவை வழிபட்டனர்।

Verse 6

अनीर्ष्याः सर्वधर्म्मज्ञा लोकानुग्रहतत्पराः । निर्म्ममा निरहंकाराः परस्मिन्नतमानसाः ॥ ५ ॥

அவர்கள் பொறாமையற்றோர்; எல்லா தர்மங்களின் சாரத்தை அறிந்தோர்; உலக நலனில் ஈடுபட்டோர். மமதை, அகங்காரம் இன்றிப் பரமனிடத்தில் மனத்தைத் தாழ்த்தி அர்ப்பணித்திருப்போர்.

Verse 7

न्यस्तकामा विवृजिनाः शमादिगुणसंयुताः । कृष्णाजिनोत्तरीयास्ते जटिला ब्रह्मचारिणः ॥ ६ ॥

அவர்கள் ஆசைகளை விட்டு, பாவமற்றவராய், சமம் முதலான நற்குணங்களுடன் விளங்கினர். கருநிற மான் தோலை மேலாடையாக அணிந்து, ஜடையுடன் பிரம்மச்சாரிகளாய் வாழ்ந்தனர்.

Verse 8

गृणन्तः परमं ब्रह्म जगच्चक्षुः समौजसः । धर्म्मशास्त्रार्थतत्त्वज्ञास्तेपुर्नैमिषकानने ॥ ७ ॥

உலகின் கண் போன்ற பரம்பிரம்மனைப் புகழ்ந்து பாடி, சமமான ஆன்மவலிமையுடன், தர்மசாஸ்திரங்களின் பொருள்-சாரத்தை அறிந்த முனிவர்கள் நைமிஷாரண்யத்தில் தவம் செய்தனர்.

Verse 9

यज्ञैर्यज्ञपतिं केचिज्ज्ञानैर्ज्ञानात्मकं परे । केचिच्च परया भक्त्या नारायणमपूजयन् ॥ ८ ॥

சிலர் யாகங்களால் யாகபதியான இறைவனை வழிபட்டனர்; சிலர் ஞானத்தால் ஞானஸ்வரூபனான பரமனை உபாசித்தனர்; மேலும் சிலர் பராபக்தியால் நாராயணனைப் பூஜித்தனர்.

Verse 10

एकदा ते महात्मानः समाजं चक्रुरुतमाः । धर्मार्थकाममोक्षाणामुपायाञ्ज्ञातुमिच्छवः ॥ ९ ॥

ஒருமுறை அந்த உயர்ந்த மகாத்ம முனிவர்கள் ஒரு சபையை அமைத்து, தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை அடையும் வழிகளை அறிய விரும்பினர்.

Verse 11

षङ्विंशतिसहस्त्राणि मुनीनामूर्द्ध्वरेतसाम् । तेषां शिष्यप्रशिष्याणां संख्या वक्तुं न शक्यते ॥ १० ॥

ஊர்த்வரேதஸ்களாகிய, பிரம்மச்சரிய நிஷ்டையுடைய இருபத்தாறு ஆயிரம் முனிவர்கள் உள்ளனர்; அவர்களின் சீடர்-பேர்சீடர் எண்ணிக்கை சொல்ல இயலாது।

Verse 12

मुनयो भावितात्मानो मिलितास्ते महौजसः । लोकानुग्रहकर्तारो वीतरागा विमत्सराः ॥ ११ ॥

அந்த முனிவர்கள் ஆத்மபாவிதராய் மஹாதேஜஸ்ஸுடன் கூடியவர்கள்; அவர்கள் ஒன்றுகூடி—ராகமற்றோர், பொறாமையற்றோர்—உலகங்களின் நலனுக்காகச் செயல்பட்டனர்।

Verse 13

कानि क्षेत्राणि पुण्यानि कानि तीर्थानि भूतले । कथं वा प्राप्यते मुक्तिर्नृणां तापार्तचेतसाम् ॥ १२ ॥

பூமியில் எந்தக் க்ஷேத்ரங்கள் புண்ணியமிக்கவை, எந்தத் தீர்த்தங்கள் உள்ளன? மேலும் துயரத் தாபத்தால் வாடும் மனிதர்க்கு முக்தி எவ்வாறு கிடைக்கும்?

Verse 14

कथं हरौ मनुष्याणां भक्तिरव्यभिचारिणी । केन सिध्येत च फलं कर्मणस्त्रिविधात्मनः ॥ १३ ॥

மனிதர்க்கு ஹரியின்மேல் வழுவாத, அசையாத பக்தி எவ்வாறு உண்டாகும்? மேலும் மும்முக இயல்புடைய கர்மத்தின் பலன் எந்த வழியால் நிறைவேறும்?

Verse 15

इत्येवं प्रष्टुमात्मानमुद्यतान्प्रेक्ष्य शौनकः । प्राञ्जलिर्वाक्यमाहेदं विनयावनतः सुधीः ॥ १४ ॥

அவர்கள் தம்மை வினவத் தயாராய் இருப்பதைக் கண்டு, ஞானமிகு ஷௌநகர் பணிவுடன் தலைவணங்கி, கைகூப்பி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 16

शौनक उवाच । आस्ते सिद्धाश्रमे पुण्ये सूतः पौराणिकोत्तमः । यजन्मखैर्बहुविधैर्विश्वरुपं जनार्दनम् ॥ १५ ॥

சௌனகர் கூறினார்—புண்ணியமான சித்தாஶ்ரமத்தில் புராணவாசகர்களில் சிறந்த சூதர் தங்கியுள்ளார்; அவர் பலவகை யாகங்களால் விஸ்வரூப ஜனார்தனனை வழிபடுகிறார்।

Verse 17

स एतदखिलं वेत्ति व्यासशिष्यो महामुनिः । पुराणसंहितावक्ता शान्तो वै रोमहर्षणिः ॥ १६ ॥

வ்யாசரின் சீடரான அமைதியான மகாமுனி ரோமஹர்ஷணி—புராணசம்ஹிதை உரைப்பவர்—இவை அனைத்தையும் முழுமையாக அறிந்தவர்।

Verse 18

युगे युगेऽल्पकान्धर्मान्निरीक्ष्य मधुसूदनः । वेदव्यास स्वरूपेण वेदभागं करोति वै ॥ १७ ॥

யுகம் யுகமாக தர்மம் குறைவதை நோக்கி, மதுசூதனன் (விஷ்ணு) வேதவ்யாச ரூபம் கொண்டு வேதத்தைப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கிறார்।

Verse 19

वेदव्यासमुनिः साक्षान्नारायण इति द्विजाः । शुश्रुमः सर्वशास्त्रेषु सूतस्तु व्यासशासितः ॥ १८ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் நாம் கேட்டோம்—முனி வேதவ்யாசர் சாட்சாத் நாராயணனே; சூதர் வ்யாசரால் போதிக்கப்பட்டு நியமிக்கப்பட்டவர்.

Verse 20

तेन संशासितः सूतो वेदव्यासेन धीमता । पुराणानि स वेत्त्येव नान्यो लोके ततः परः ॥ १९ ॥

அந்த ஞானமிக்க வேதவ்யாசரால் போதிக்கப்பட்ட சூதரே புராணங்களை உண்மையாக அறிந்தவர்; இவ்வுலகில் அந்த அறிவில் அவரை மிஞ்சியவர் இல்லை।

Verse 21

स पुराणार्थविल्लोके स सर्वज्ञः स बुद्धिमान् । स शान्तो मोक्षधर्मज्ञः कर्मभक्तिकलापवित् ॥ २० ॥

இந்த உலகில் புராணங்களின் பொருளை உண்மையாக அறிந்தவன் அவனே; அவன் அனைத்தறிவன், அறிவுடையவன், அமைதியானவன், மோட்சதர்மத்தை அறிந்தவன், கர்மமும் பக்தியும் ஆகிய அனைத்துப் பாங்குகளிலும் தேர்ந்தவன்।

Verse 22

वेदवेदाङ्गशास्त्राणां सारभूतं मुनीश्वराः । जगद्धितार्थं तत्सर्वं पुराणेषूक्तवान्मुनिः ॥ २१ ॥

முனிவரே! வேதங்களும் வேதாங்க சாஸ்திரங்களும் கொண்ட சாரத்தை, உலக நலனுக்காக, அந்த முனி புராணங்களில் முழுமையாக உரைத்தார்।

Verse 23

ज्ञानार्णवो वै सूतस्तत्सर्वतत्त्वार्थकोविदः । तस्मात्तमेव पृच्छाम इत्यूचे शौनको मुनीन् ॥ २२ ॥

சூதர் உண்மையிலே ஞானக் கடல்; எல்லாத் தத்துவங்களின் பொருள் மற்றும் தாத்பரியத்தில் தேர்ந்தவர். ஆகவே அவரையே நாம் கேட்போம் என்று சௌனகர் முனிவர்களிடம் கூறினார்।

Verse 24

ततस्ते मुनयः सर्वे शौनकं वाग्विदां वरम् । समाश्लिष्य सुसंप्रीताः साधु साध्विति चाब्रुवन् ॥ २३ ॥

அப்போது அந்த முனிவர்கள் அனைவரும், புனித வாக்கின் வல்லுநர்களில் தலைசிறந்த சௌனகரை அணைத்துக்கொண்டு, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் “சாது! சாது!” என்று கூறினர்।

Verse 25

अथ ते मुनयो जग्मुः पुण्यं सिद्धाश्रमं वने । मृगव्रजसमाकीर्णं मुनिभिः परिशोभितम् ॥ २४ ॥

பின்னர் அந்த முனிவர்கள் வனத்தில் உள்ள புனிதமான சித்தாஶ்ரமத்திற்குச் சென்றனர்; அது மான்களின் கூட்டங்களால் நிறைந்ததும், முனிவர்களின் இருப்பால் மேலும் அழகுபெற்றதும் ஆகும்।

Verse 26

मनोज्ञभूरुहलताफलपुष्पविभूषितम् । युक्तं सरोभिरच्छोदैरतिथ्यातिथ्यसंकुलम् ॥ २५ ॥

அது மனம்கவரும் மரங்களும் கொடிகளும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, கனிகளும் மலர்களும் நிறைந்து; தெளிந்த, தூய நீருடைய ஏரிகளால் சூழப்பட்டு, விருந்தினரின் இடையறாத வரவேற்பும் உபசரிப்பும் நிறைந்ததாக இருந்தது।

Verse 27

ते तु नारायणं देवमनन्तमपराजितम् । यजन्तमग्निष्टोमेन ददृशू रोमहर्षणिम् ॥ २६ ॥

ஆனால் அவர்கள் தேவநாராயணனை—அனந்தனும் அஜேயனும்—அக்னிஷ்டோம யாகத்தால் வழிபடுகின்றதை கண்டனர்; அந்த தரிசனம் உடலெங்கும் சிலிர்ப்பை எழுப்பும் பேரவியப்பானதாக இருந்தது।

Verse 28

यथार्हमर्चितास्तेन सूतेन प्रथितौजसः । तस्यावभृथमीक्षन्तस्तत्र तस्थुर्मखालये ॥ २७ ॥

புகழ்பெற்ற வலிமையுடைய அந்த சூதனால் உரிய முறையில் போற்றப்பட்ட அவர்கள், யாகசாலையிலேயே தங்கி, யாகத்தின் அவப்ருத ஸ்நானம் (முடிவுச் சடங்கு நீராடல்) நிகழ்வதை நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 29

अधरावभृथस्नातं सूतं पौराणिकोत्तमम् । पप्रच्छुस्ते सुखासीनां नैमिषारण्यवासिनः ॥ २८ ॥

அவப்ருத ஸ்நானத்திற்குப் பின், புராணக் கதையுரைப்பவர்களில் சிறந்த சூதர் சுகமாக அமர்ந்திருந்தபோது, நைமிஷாரண்ய வாசிகள் அவரை வினவினர்।

Verse 30

ऋषय ऊचुः । वयं त्वतिथयः प्राप्ता आतिथेयास्तु सुव्रत । ज्ञानदानोपचारेण पूजयास्मान्यथाविधिः ॥ २९ ॥

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ நல்விரதனே! நாங்கள் உமது விருந்தினர்களாக வந்துள்ளோம்; ஆகவே நீர் உபசரிப்பாளராக இருந்து, விதிப்படி ஞானதானமும் உரிய உபசாரங்களும் செய்து எங்களைப் போற்றுவீராக।

Verse 31

दिवौकसो हि जीवन्ति पीत्वा चन्द्रकलामृतम् । ज्ञानामृतं भूसुरास्तु मुने त्वन्मुखनिःसृतम् ॥ ३० ॥

தேவலோக வாசிகள் சந்திரகலையின் அமுதத்தை அருந்தி வாழ்கின்றனர்; ஆனால் முனிவரே, பூசுரப் பிராமணர்கள் உங்கள் வாயிலிருந்து வெளிப்படும் ஞானாமுதத்தால் வாழ்வைப் பெறுகின்றனர்.

Verse 32

येनेदमखिलं जातं यदाधारं यदात्मकम् । यस्मिन्प्रतिष्ठितं तात यस्मिन्वा लयमेष्यति ॥ ३१ ॥

எதனால் இந்த முழு உலகமும் தோன்றியது, அதுவே இதன் ஆதாரமும் இயல்பும்; அன்பனே, அதிலேயே இது நிலைபெற்று, இறுதியில் அதிலேயே லயமாகும்.

Verse 33

केन विष्णुः प्रसन्नः स्यात्स कथं पूज्यते नरैः । कथं वर्णाश्रमाचारश्चातिथेः पूजनं कथम् ॥ ३२ ॥

எந்த வழியால் விஷ்ணு பிரசன்னமாவார், மனிதர்கள் அவரை எவ்வாறு வழிபட வேண்டும்? வர்ணாஷ்ரம ஒழுக்கம் எவ்வாறு கடைப்பிடிக்க வேண்டும், விருந்தினரை எவ்வாறு பூஜிக்க வேண்டும்?

Verse 34

सफलं स्याद्यथा कर्म मोक्षोपायः कथं नृणाम् । भक्त्या किं प्राप्यते पुंभिस्तथा भक्तिश्च कीदृशी ॥ ३३ ॥

கர்மம் எவ்வாறு உண்மையில் பலன் தரும், மனிதர்க்கு மோட்சத்தின் வழி என்ன? பக்தியால் மனிதன் என்ன பெறுகிறான், மேலும் எத்தகைய பக்தியைப் பயில வேண்டும்?

Verse 35

वद सूत मुनिश्रेष्ट सर्वमेतदसंशयम् । कस्य नो जायते श्रद्धा श्रोतुं त्वद्वचनामृतम् ॥ ३४ ॥

சூதரே, முனிவர்களில் சிறந்தவரே! இவை அனைத்தையும் ஐயமின்றி உரையுங்கள். உங்கள் வாக்கியாமுதத்தை கேட்க யாருக்கு நம்பிக்கை எழாதிருக்கும்?

Verse 36

सूत उवाच । श्रृणुध्वमृषयः सर्वे यदिष्टं वो वदामि तत् । गीतं सनकमुख्यैस्तु नारदाय महात्मने ॥ ३५ ॥

சூதர் கூறினார்—ஓ எல்லா ரிஷிகளே, நீங்கள் அனைவரும் கேளுங்கள். நீங்கள் விரும்பியதையே நான் துல்லியமாகச் சொல்கிறேன்—சனக முதலிய முதன்மை முனிவர்கள் மகாத்மா நாரதருக்காகப் பாடிய இந்தப் புனித உபதேசம்.

Verse 37

पुराणं नारदोपाख्यमेतद्वेदार्थसंमितम् । सर्वपापप्रशमनं दुष्टग्रहनिवारणम् ॥ ३६ ॥

நாரதோபாக்யம் எனப்படும் இந்தப் புராணம் வேதார்த்தத்துடன் ஒத்ததாகும். இது எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து, தீய கிரகங்களால் வரும் துன்பங்களை நீக்குகிறது.

Verse 38

दुःस्वप्ननाशनं धर्म्यं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम् । नारायणकथोपेतं सर्वकल्याणकारणम् ॥ ३७ ॥

இது தீய கனவுகளை அழித்து, தர்மமயமாக இருந்து, போகமும் மோட்சமும் ஆகிய இரண்டின் பலனையும் அளிக்கிறது. நாராயணக் கதையால் நிறைந்ததால் இது எல்லா மங்களங்களுக்கும் காரணமாகிறது.

Verse 39

धर्मार्थकाममोक्षाणां हेतुभूतं महाफलम् । अपूर्वपुण्यफलदं श्रृणुध्वं सुसमाहिताः ॥ ३८ ॥

மிகுந்த ஒருமைப்பாட்டுடன் கேளுங்கள்—இது தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் ஆகியவற்றின் காரணம்; பெரும் பலன் தருவது; முன்னெப்போதும் இல்லாத புண்ணியப் பலனை அளிப்பது.

Verse 40

महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः । श्रृत्वैतदार्षं दिव्यं च पुराणं शुद्धिमाप्नुयात् ॥ ३९ ॥

ஒருவன் மகாபாதகங்களால் மாசடைந்தவனாக இருந்தாலும், அல்லது உபபாதகங்களால் சேர்ந்தவனாக இருந்தாலும், ரிஷிகள் அருளிய இந்தத் தெய்வீகப் புராணத்தைச் செவிமடுத்தால் அவன் தூய்மையை அடைகிறான்.

Verse 41

यस्यैकाध्यायपठनाद्वाजिमेधफलं लभेत् । अध्यायद्वयपाठेन राजसूयफलं तथा ॥ ४० ॥

இந்தப் புராணத்தின் ஒரு அத்தியாயத்தைப் பாராயணம் செய்தால் அச்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்; இரண்டு அத்தியாயங்களைப் பாராயணம் செய்தால் அதுபோல ராஜசூய யாகத்தின் பலன் பெறப்படும்।

Verse 42

ज्येष्ठमासे पूर्णिमायां मूलक्षें प्रयतो नरः । स्नात्वा च यमुना तोये मथुरायामुपोषितः ॥ ४१ ॥

ஜ்யேஷ்ட மாதப் பௌர்ணமியில், மூல நட்சத்திரத்தில், ஒழுக்கமுள்ளவன் யமுனை நீரில் நீராடி மதுராவில் உபவாசம் இருக்க வேண்டும்।

Verse 43

अभ्यर्च्य विधितवत्कृष्णं यत्फलं लभते द्विजाः । तत्फलं समवाप्रोति अध्यायत्रयपाठतः ॥ ४२ ॥

ஓ இருபிறப்பினரே! விதிப்படி ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிபட்டால் கிடைக்கும் பலன், மூன்று அத்தியாயங்களைப் பாராயணம் செய்தாலே அதே பலனாகப் பெறப்படும்।

Verse 44

तत्प्रवक्ष्यामि वः सम्यक् शृणुध्वं गदतो मम । जन्मायुतार्जितैः पापैर्मुक्तः कोटिकुलान्वितः ॥ ४३ ॥

அதை உங்களுக்கு முறையாகச் சொல்கிறேன்; என் சொற்களை கேளுங்கள். இதனால் மனிதன் பல பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, எண்ணற்ற குலங்களுடனும் தூய்மையடைகிறான்।

Verse 45

ब्रह्मणः पदमासाद्य तत्रैव प्रतितिष्ठति । श्रुत्वास्य तु दशाध्यायान्भक्तिभावेन मानवः ॥ ४४ ॥

பிரம்மாவின் பதத்தை அடைந்து அவன் அங்கேயே நிலைபெறுகிறான்; ஆனால் பக்தி உணர்வுடன் இந்த பத்து அத்தியாயங்களையும் கேட்பவன் மனிதனாயினும் அந்தப் பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 46

निर्वाणमूक्तिं लभते नात्र कार्या विचारणा । श्रेयसां परमं श्रेयः पवित्राणामनुत्तमम् ॥ ४५ ॥

மனிதன் நிர்வாண-முக்தியை அடைகிறான்—இங்கே ஐயமோ மேலான விசாரணையோ தேவையில்லை. இது எல்லா நன்மைகளிலும் உச்ச நன்மை; எல்லா தூய்மைகளிலும் ஒப்பற்ற தூய்மையாக்கி.

Verse 47

दुःखप्रनाशनं पुण्यं श्रोतव्यं यत्नतो द्विजाः । श्रद्धया सहितो मर्त्यः श्लोकं श्लोकार्द्धमेव वा ॥ ४६ ॥

ஓ இருபிறப்பினரே, துயரநாசகமான இந்தப் புண்ணிய உபதேசத்தை முயற்சியுடன் கேட்க வேண்டும். நம்பிக்கையுடன் உள்ள மனிதன் ஒரு சுலோகம்—அல்லது அரைச் சுலோகமாவது—கேட்கட்டும்.

Verse 48

पठित्वा मुच्यते सद्यो महापातकराशिभिः । सतामेव प्रवक्तव्यं गुह्याद्गुह्यतरं यतः ॥ ४७ ॥

இதைப் படித்தால் மகாபாதகப் பாவக் குவியல்களிலிருந்தும் உடனே விடுதலை கிடைக்கும். ஆகவே இது சத்புருஷர்களுக்கே சொல்லப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் இது இரகசியத்திலும் மிக இரகசியமானது.

Verse 49

वावयेत्पुरतो विष्णोः पुण्यक्षेत्रे द्विजान्तिके । ब्रह्यद्रोहपराणां च दंभाचारयुतात्मनाम् ॥ ४८ ॥

விஷ்ணுவின் முன்னிலையில், புண்ணியத் தலத்தில், பிராமணர்களின் அருகில் இதை ஓதச் செய்ய வேண்டும்—குறிப்பாக பிரஹ்ம/பிராமண துரோகத்தில் ஈடுபட்டு, வஞ்சகமும் தீய நடத்தையும் சேர்ந்த மனம் உடையவர்களுக்காகவும்.

Verse 50

जनानां बकवृतीनां न ब्रूयादिदमुत्तमम् । त्यक्तकामादिदोषाणां विष्णुभक्तिरतात्मनाम् ॥ ४९ ॥

கொக்கு போன்ற வஞ்சக இயல்புடையவர்களுக்கு இந்த உத்தம உபதேசத்தைச் சொல்லக் கூடாது. இது காமம் முதலான குற்றங்களைத் துறந்து, விஷ்ணு-பக்தியில் மனம் ஈடுபட்டவர்களுக்கே உரியது.

Verse 51

सदाचारपराणां च वक्तव्यं मोक्षयसाधनम् । सर्वदेवमयो विष्णुः स्मरतामार्तिनाशनः ॥ ५० ॥

சதாசாரத்தில் நிலைபெற்றோருக்கு மோட்ச சாதனத்தை நிச்சயமாக உரைக்க வேண்டும். எல்லாத் தேவர்களும் நிறைந்த விஷ்ணு, நினைப்போரின் துயரை அழிக்கிறார்.

Verse 52

सद्भक्तिवत्सलो विप्रा भक्त्या तुष्यति नान्यथा । अश्रद्धयापि यांन्नाच्चि कीर्तितेऽथ स्मूतेऽपि वा ॥ ५१ ॥

ஓ பிராமணர்களே, ஆண்டவன் சத்பக்தருக்கு அன்புடையவன்; அவர் பக்தியாலேயே திருப்தி அடைகிறார், வேறொன்றால் அல்ல. நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும், அவர் நாமம் உச்சரிக்கப் பட்டாலும், கீர்த்திக்கப் பட்டாலும், நினைக்கப் பட்டாலும் பயன் தரும்.

Verse 53

विमुक्तः पातकैर्मर्त्यो लभते पदमव्ययम् । संसारधोरकान्ताग्दावाग्रिर्मधुसुदनः ॥ ५२ ॥

பாவங்களிலிருந்து விடுபட்ட மனிதன் அழியாத பதத்தை அடைகிறான். சம்சாரத்தின் பயங்கர வனாந்தரத் தீயை மதுசூதனன் எரித்து அணைக்கிறான்.

Verse 54

स्मरतां सर्वपापानि नाशयत्याशु सत्तमाः । तदर्थद्योतकमिदं पुराणं श्राव्यमुत्तमम् ॥ ५३ ॥

நல்லோரில் சிறந்தவர்களே, இதை நினைப்போரின் எல்லாப் பாவங்களையும் இது விரைவில் அழிக்கிறது. ஆகவே அந்த அர்த்தத்தை ஒளிரச் செய்யும் இந்த உத்தம புராணம் நிச்சயம் கேட்கப்பட வேண்டும்.

Verse 55

श्रवणात्पठनाद्वापि सर्वपापविनाशकृत् । यस्यास्य श्रवणे बुद्धिर्जायते भक्तिसंयुता ॥ ५४ ॥

இதைக் கேட்பதாலோ அல்லது பாராயணம் செய்வதாலோ இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது. இதைச் செவிமடுத்து பக்தியுடன் கூடிய அறிவு யாரில் எழுகிறதோ அவன் பாக்கியவன்.

Verse 56

स एव कृतकृत्यस्तु सर्वशास्त्रार्थकोविदः । यदर्जितं तपः पुण्यं तन्मन्ये सफलं द्विजाः ॥ ५५ ॥

அவனே உண்மையில் கೃತக்ருத்யன்; எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் அறிந்தவன். ஓ த்விஜர்களே, அவன் ஈட்டிய தவமும் புண்ணியமும் நிச்சயமாகப் பலனளித்ததாக நான் கருதுகிறேன்।

Verse 57

यदस्य श्रवणे भाक्तिरन्यथा नहि जायते । सत्कथासु प्रर्वतन्ते सज्जना ये जगाद्धिताः ॥ ५६ ॥

இதைக் கேட்பதாலேயே பக்தி பிறக்கிறது; வேறு வழியில்லை. உலக நலத்தை நாடும் சஜ்ஜனர்கள் சத்கதைகளில் ஈடுபடுகின்றனர்।

Verse 58

निन्दायां कलहे वापि ह्यसन्तः पाप्तात्पराः । पुराणेष्वर्थवादत्वं ये वदन्ति नराधमाः ॥ ५७ ॥

பழிச்சொல், சண்டையில் ஈடுபடும் அசத்கள் பாவிகளையும் விடக் கீழானவர்கள். புராணங்களை வெறும் ‘அர்த்தவாதம்’ (காலியான புகழ்ச்சி) எனச் சொல்வோர் நராதமர்களும் கண்டிக்கப்படுவர்।

Verse 59

तैरर्जितानि पुण्यानि क्षयं यान्ति द्विजोत्तमाः । समस्तकर्मनिर्मूलसाधनानि नराधमः ॥ ५८ ॥

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அவ்வழிகளால் ஈட்டிய புண்ணியங்கள் குறைந்து போகும். ஆனால் நராதமர்கள் எல்லாக் கர்மங்களையும் வேரோடு அகற்றும் எனக் கூறப்படும் சாதனங்களைச் சார்ந்திருப்பர்।

Verse 60

पुराणान्यर्थवादेन ब्रुवन्नरकमश्नुते । अन्यानि साधयन्त्येव कार्याणि विधिना नराः ॥ ५९ ॥

புராணங்களை ‘அர்த்தவாதம்’ எனக் கூறுபவன் நரகத்தை அடைவான். ஆனால் பிற கடமைகளை மனிதர்கள் விதி-முறையின்படியே நிறைவேற்றுகின்றனர்।

Verse 61

पुराणानि द्विजश्रेष्टाः साधयन्ति न मोहिताः । अनायासेन यः पुण्यानीच्छतीह द्विजोत्तमाः ॥ ६० ॥

ஹே இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! மயக்கமற்றோர் புராணங்களால் தம் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவர். இங்கு எவன் எளிதில் புண்ணியம் விரும்புகிறானோ, ஹே பிராமணச் சிறந்தவர்களே, அவன் புராணங்களைச் சார வேண்டும்.

Verse 62

श्रोतव्यानि पुराणानि तेन वै भक्तिभावतः । पुराणश्रवणे बुद्धिर्यस्य पुंसः प्रवर्तते ॥ ६१ ॥

ஆகையால் புராணங்களை பக்தி-பாவத்துடன் நிச்சயமாகக் கேட்க வேண்டும். யாருடைய புத்தி புராண-श्रவணத்தில் திரும்புகிறதோ, அவனில் பக்தி எழுந்து உறுதியாகிறது.

Verse 63

पुरार्जितानि पापानि तस्य नश्यन्त्यसंशयम् । पुराणे वर्तमानेऽपि पापपाशेन यन्त्रितः । आदरेणान्यगाथासु सक्तबुद्धिः पतत्यधः ॥ ६२ ॥

அவனுடைய முன்சேர்ந்த பாபங்கள் சந்தேகமின்றி அழிகின்றன. ஆனால் புராணம் ஓதப்படுகின்ற போதிலும் பாபப் பாசத்தில் கட்டுண்டு, தவறான மரியாதையால் பிற (உலகிய) பாடல்-கதைகளில் புத்தியைப் பற்றவைத்தால், அவன் கீழ்நிலைக்கு வீழ்வான்.

Verse 64

सत्सङ्गदेवार्चनसत्कथासु हितोपदेशे निरतो मनुष्यः । प्रयाति विष्णोः परमं पदं यद्देहावसानेऽच्युततुल्यतेजाः ॥ ६३ ॥

சத்சங்கம், தேவாராதனை, நற்கதை-श्रவணம், நலவுரை ஆகியவற்றில் ஈடுபடும் மனிதன் விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைகிறான்; உடல் முடிவில் அச்யுதனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் பிரகாசிக்கிறான்.

Verse 65

तस्मादिदं नारदनामधेयं पुण्यं पुराणं श्रुणुत द्विजेन्द्राः । यस्मिञ्छ्रुते जन्मजरादिहीनो नरो भवेदच्युतनिष्टचेताः ॥ ६४ ॥

ஆகையால், ஹே த்விஜேந்திரர்களே! ‘நாரத’ என்ற நாமம் கொண்ட இந்தப் புண்ணிய புராணத்தைச் செவிமடுக்குங்கள். இதை கேட்டால் மனிதன் பிறப்பு, முதுமை முதலியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு அச்யுதனில் நிலைத்த மனத்துடன் இருப்பான்.

Verse 66

वरं वरेण्यं वरदं पुराणं निजप्रभाभावितसर्वलोकम् । संकल्पितार्थप्रदमादिदेवं स्मृत्वाव्रजेन्मुक्तिपदं मनुष्यः ॥ ६५ ॥

மனிதன் அந்த மிகச் சிறந்த, வரம் அருளும் புராணத்தை—தன் ஒளியால் எல்லா உலகங்களையும் பிரகாசப்படுத்தி, விரும்பிய பயனை அளிப்பதையும்—ஆதிதேவனை நினைத்தால், முக்திப் பதத்தை அடைவான்।

Verse 67

ब्रह्मेशविष्ण्वादिशरीरभेदैर्विश्वं सृजत्यत्ति च पाति विप्राः । तमादिदेवं परमं परेशमाधाय चेतस्युपयाति मुक्तिम् ॥ ६६ ॥

ஓ பிராமணர்களே! பிரம்மா, ஈசன் (சிவன்), விஷ்ணு முதலிய பல்வேறு உடல் வேறுபாடுகளை ஏற்று, அவரே உலகை படைத்து, காத்து, இறுதியில் ஒடுக்கவும் செய்கிறார். அந்த ஆதிதேவன், பரம பரேசனை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தினால் முக்தி கிடைக்கும்।

Verse 68

यो नाम जात्यादिविकल्पहीनः परः पराणां परमः परस्मात् । वेदान्तवेद्यः स्वजनप्रकाशः समीड्यते सर्वपुराणवेदैः ॥ ६७ ॥

பிறப்பு, ஜாதி முதலிய வேறுபாடுகளற்றதே அவருடைய நாமம்; அவர் பராத்பரன், பரமங்களில் பரமன், பரமத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவன்; வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவன், தன் பக்தர்களுக்கு தானே ஒளிர்பவன்—அவரை எல்லா புராணங்களும் வேதங்களும் போற்றுகின்றன।

Verse 69

तस्मात्तिमीशं जगतां विमुक्तिमुपासनायालमजं मुरारिम् । परं रहस्यं पुरुषार्थहेतुं स्मृत्वा नरो याति भवाब्धिपारम् ॥ ६८ ॥

ஆகையால் உலகங்களின் ஈசன், உலகின் விடுதலை-சொரூபன், பிறவியற்ற முராரி—உயர்ந்த இரகசியமும் மனித இலக்குகளின் காரணமும்—அவரை நினைந்து வழிபட்டால் மனிதன் பவக் கடலைக் கடக்கிறான்।

Verse 70

वक्तव्यं धार्मिकेभ्यस्तु श्रद्दधानेभ्य एव च । मुमुक्षुभ्यो यतिभ्यश्च वीतरागेभ्य एव च ॥ ६९ ॥

இந்த உபதேசம் தர்மநிஷ்டையுள்ளவர்களுக்கே, நிச்சயமாக श्रद्धையுள்ளவர்களுக்கே சொல்லப்பட வேண்டும்; மேலும் முக்தியை நாடுவோருக்கும், யதிகளுக்கும், பற்றற்றவர்களுக்குமே.

Verse 71

वक्तव्यं पुण्यदेशे च सभायां देवतागृहे । पुण्यक्षेत्रे पुण्यतीर्थे देव ब्राह्मणसन्निधौ ॥ ७० ॥

இந்தப் புனித உபதேசத்தை புண்ணிய நாட்டிலும், சபையிலும், தேவாலயத்திலும்; புண்ணிய க்ஷேத்திரம் மற்றும் புண்ணிய தீர்த்தத்தில்—விசேஷமாக தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்கள் சன்னிதியில்—சொல்ல வேண்டும்।

Verse 72

उच्छिष्टदेशे वक्तार आख्यानमिदमुत्तमम् । पच्यन्ते नरके घोरे यावदाभूतसंप्लवम् ॥ ७१ ॥

அசுத்தமான இடத்தில் இந்த உத்தம ஆக்யானத்தைப் பாராயணம் செய்பவர்கள், அனைத்துயிர்களின் பிரளயம் வரை கொடிய நரகத்தில் வேதனைப்படுவர்।

Verse 73

मृषा श्रृणोति यो मूढो दम्भी भक्तिविवर्जितः । सोऽपि तद्वन्महाघोरे नरके पच्यतेऽक्षये ॥ ७२ ॥

பக்தியின்றி, பாசாங்குடன், பொய்யான நோக்கத்துடன் கேட்கும் மடையன்—அவனும் அதுபோலவே முடிவில்லா மிகக் கொடிய நரகத்தில் வேதனைப்படுவான்।

Verse 74

नरो यः सत्कथामध्ये संभाषां कुरुतेऽन्यतः । स याति नरकं घोरं तदेकाग्रमना भवेत् ॥ ७३ ॥

சத்கதையின் நடுவில் பிறருடன் பக்கப் பேச்சு பேசுபவன் கொடிய நரகத்திற்குச் செல்கிறான்; ஆகவே மனத்தை ஒருமுகமாக வைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 75

श्रोता वक्ता चविप्रेन्द्रा एष धर्मः सनातनः । असमाहितचित्तस्तु न जानाति हि किंचना ॥ ७४ ॥

ஓ பிராமண சிறந்தவரே! உண்மையான கேட்பவரும் உண்மையான உரைப்பவருமாக இருப்பதே சனாதன தர்மம்; ஆனால் மனம் சிதறியவன் எதையும் அறியான்।

Verse 76

तत एकमना भूत्वा पिबेद्धरिकथामृतम् । कथं संभ्रान्तचित्तस्य कथास्वादः प्रजायते ॥ ७५ ॥

ஆகையால் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி ஹரிகதையின் அமுதத்தைப் பருகுக. கலங்கிய மனத்தவர்க்கு கதையின் சுவை எவ்வாறு பிறக்கும்?

Verse 77

किं सुखं प्राप्यते लोके पुंसा संभ्रान्तचेतसा । तस्मात्सर्वं परित्यज्य कामं दुःखस्य साधनम् ॥ ७६ ॥

கலங்கிய சித்தமுடைய மனிதன் இவ்வுலகில் எந்த இன்பத்தைப் பெறுவான்? ஆகவே அனைத்தையும் விட்டு, துயரத்தின் கருவியான காமத்தைத் துறக்குக.

Verse 78

समाहितमना भूत्वाकुर्यादच्युतचिन्तनम् । येन केनाप्युपायेन स्मृतो नारायणोऽव्ययः ॥ ७७ ॥

மனத்தை அமைதியாக்கி அச்யுதனைத் தியானிக்க. எவ்வித வழியினாலும் அழியாத நாராயணனை நினைவில் நிலைநிறுத்துக.

Verse 79

अपि पातकयुक्तस्य प्रसन्नः स्यान्नसंशयः । यस्य नारायणे भक्तिर्विभौ विश्वेश्वरेऽव्यये । तस्य स्यात्सफलं जन्म मुक्तिश्चैव करे स्थिता ॥ ७८ ॥

பாவம் சூழ்ந்தவராயினும், உலகெங்கும் நிறைந்த அழியாத விஸ்வேஸ்வர நாராயணனில் பக்தி உள்ளவருக்கு, ஆண்டவன் அருள் நிச்சயமாக உண்டாகும். அவனது பிறவி பயனடையும்; முக்தி கைப்பத்திலே நிற்பதுபோல் இருக்கும்.

Verse 80

धर्मार्थकाममोक्षाख्यपुरुषार्था द्विजोत्तमाः । हरिभक्तिपराणां वै संपद्यन्ते न संशयः ॥ ७९ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனப்படும் புருஷார்த்தங்கள் ஹரிபக்தியில் நிலைத்தவர்களுக்கு நிச்சயமாக நிறைவேறும்; ஐயமில்லை.