The Greatness of the Gaṅgā (Gaṅgā-māhātmya): Saudāsa/Kalmāṣapāda’s Curse and Release

Verse 1

नारद उवाच । शप्तः कथं वसिष्ठेन सौदासो नृपसत्तमः । गङ्गाबिन्दूभिषेकेण पुनः शुद्धोऽबवत्कथम् ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்த சௌதாசனை வசிஷ்டர் எவ்வாறு சபித்தார்? கங்கைத் துளிகளின் அபிஷேகத்தால் அவன் மீண்டும் எவ்வாறு தூய்மையடைந்தான்?

Verse 2

सर्वमेतदशेषेण भ्रातर्मे वक्तुमर्हसि । श्रृण्वतां वदतां चैव गङ्गाख्यानं शुभावहम् ॥ २ ॥

அண்ணனே, இவற்றையெல்லாம் முழுமையாக எனக்குச் சொல்லத் தகுதியானவன் நீ. கங்கையின் வரலாறு கேட்போருக்கும் பாராயணம் செய்வோருக்கும் மங்களம் தருவது.

Verse 3

सनक उवाच । सौदासः सर्वधर्मज्ञः सर्वज्ञो गुणवाञ्छुचिः । बुभुजे पृथिवीं सर्वां पितृवद्रञ्जयन्प्रजाः ॥ ३ ॥

சனகர் கூறினார்—சௌதாசன் எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன், அனைத்திலும் நுண்ணறிவுடையவன், குணமிக்கவன், தூயவன். தந்தைபோல் குடிகளை மகிழ்வித்து முழு பூமியையும் ஆட்சி செய்தான்.

Verse 4

सगेरण यथा पूर्वं महीयं सप्तसागरा । रक्षिता तद्वदमुना सर्वधर्माविरोधिना ॥ ४ ॥

முன்னாளில் ஏழு கடல்களால் சூழப்பட்ட இந்தப் பூமியை சகரன் எவ்வாறு காத்தானோ, அதுபோலவே எந்தத் தர்மத்திற்கும் முரணாக நடக்காத அந்த அரசனும் இதைக் காத்தான்.

Verse 5

पुत्रपौत्रसमायुक्तः सर्वैश्वर्यसमन्वितः । त्रिंशदष्टसहस्त्राणि बुभुजे पृथिवीं युवा ॥ ५ ॥

மகன்களும் பேரன்களும் உடன், எல்லா செல்வங்களாலும் நிறைந்த அந்த இளைய அரசன் முப்பத்தெட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் பூமியை அனுபவித்து ஆட்சி செய்தான்.

Verse 6

सौदासस्त्वेकदा राजा मृगयाभिरतिर्वनम् । विवेज्ञ सबलः सम्यक् शोधितं ह्यासमन्त्रिभिः ॥ ६ ॥

ஒருமுறை வேட்டையில் விருப்பமுடைய சௌதாச அரசன், அமைச்சர்கள் நன்கு சோதித்து பாதுகாப்பாக்கிய காட்டில் தன் படையுடன் நுழைந்தான்.

Verse 7

निषादैः सहितस्तत्र विनिघ्रन्मूगसंचयम् । आससाद नदीं रेवां धर्मज्ञः स पिपासितः ॥ ७ ॥

அங்கே நிஷாதர்களுடன் இருந்து மான்களின் கூட்டத்தை வேட்டையாடிக் கொன்றபடியே, தர்மத்தை அறிந்த அந்த அரசன் தாகத்தால் வாடி ரேவா நதியை (நர்மதா) அடைந்தான்.

Verse 8

सुदासतनयस्तत्र स्नात्वा कृत्वाह्निकं मुने । भुक्त्वा च मन्त्रिभिः सार्ध्दं तां निशां तत्र चावसत् ॥ ८ ॥

முனிவரே, அங்கே சுதாசனின் மகன் நீராடி தினசரி கர்மங்களைச் செய்து; அமைச்சர்களுடன் உணவு உண்டு, அந்த இரவையும் அங்கேயே தங்கினான்।

Verse 9

ततः प्रातः समुथाय कृत्वा पौर्वाह्णिकीं क्रियाम् । बभ्राम मन्त्रिसहितो नर्मदातीरजे वने ॥ ९ ॥

பின்னர் காலை எழுந்து முற்பகல் கிரியைகளைச் செய்து, அமைச்சர்களுடன் நர்மதா கரையோர வனத்தில் சுற்றித் திரிந்தான்।

Verse 10

वनाद्वनान्तरं गच्छन्नेक एव महीपत्तिः । आकर्णकृष्टबाणः सत् कृष्णसारं समन्वगात् ॥ १० ॥

ஒரு வனப்பகுதியிலிருந்து மற்றொன்றிற்கு தனியே சென்ற அந்த மன்னன், காதுவரை அம்பை இழுத்தவனாய், கருங்கலை மானைத் துரத்தினான்।

Verse 11

दूरसैन्योऽश्वमारूढः स राजानुव्रजन्मृगम् । व्याघ्रद्वयं गुहासंस्थमपश्थमपश्यत्सुरते रतम् ॥ ११ ॥

படையைத் தொலைவில் விட்டுவிட்டு குதிரைமேல் ஏறிய அந்த அரசன் மானைத் துரத்திச் சென்றான்; அப்போது குகையில் தங்கியிருந்த புலிகளின் ஜோடியை கண்டான், அவர்கள் காமச் சேர்க்கையில் மூழ்கியிருந்தனர்।

Verse 12

मृगपृष्टं परित्यज्य व्याघ्रयोः संमुखं ययौ । धनुःसंहितबाणेन तेनासौ शरशास्त्रवित् ॥ १२ ॥

மானைத் துரத்துவதை விட்டுவிட்டு, அவன் புலிகளின் முன்னே நேராகச் சென்றான்; வில்லில் அம்பைச் சேர்த்தவனாய், அம்புவித்தையில் தேர்ந்தவன் அவர்களை எதிர்கொண்டான்।

Verse 13

तां व्याघ्रीं पातयामास तीक्ष्णाग्रनतपर्वणा । पतमाना तु साव्याघ्री षट्रत्रिंशद्योजनायता ॥ १३ ॥

அவன் கூர்மையான முனையும் மூட்டுகளும் கொண்ட ஆயுதத்தால் அந்தப் புலிப்பெண்ணைத் தள்ளி வீழ்த்தினான். வீழும் போது முப்பத்தாறு யோஜனை நீளமுள்ள அவள் பெரும் ஓசையுடன் தரையில் மோதினாள்.

Verse 14

तडित्वद्धोरनिर्घोषा राक्षसी विकृताभवत् । पतितां स्वप्रियां वीक्ष्य द्विषन्स व्याघ्रराक्षसः ॥ १४ ॥

மின்னலைப் போன்ற கொடிய முழக்கத்துடன் அந்த ராட்சசி அருவருப்பான உருவம் கொண்டாள். தன் பிரியையை வீழ்ந்ததைக் கண்டு புலி போன்ற ராட்சசன் வெறுப்பால் கொதித்தான்.

Verse 15

प्रतिक्रियां करिष्यामीत्युक्तवा चांतर्दधे तदा । राजा तु भयसंविग्नो वनेसैन्यं समेत्य च ॥ १५ ॥

“நான் எதிர்செயல் செய்வேன்” என்று கூறி அவன் அப்போது மறைந்தான். அரசன் பயத்தால் நடுங்கி, வனப் படையையும் திரட்டி ஒன்றுகூடினான்.

Verse 16

तद्रृत्तं कथयन्सर्वान्स्वां पुरीं स न्यवर्त्तत । शङ्कमानस्तु तद्रक्षःकृत्या द्राजा सुदासजः ॥ १६ ॥

அந்த நிகழ்வை அனைவருக்கும் கூறி அவன் தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான். ஆனால் சுதாஸனின் மகனான அரசன், அந்த ராட்சசனின் க்ருத்யா மாயையை அஞ்சித் தொடர்ந்து சந்தேகத்தில் இருந்தான்.

Verse 17

परितत्याज मृगयां ततः प्रभृति नारद । गते बहुतिथे काले हयमेधमखं नृपः ॥ १७ ॥

அதன் பின், நாரதரே, அந்த அரசன் வேட்டையை முற்றிலும் கைவிட்டான். நீண்ட காலம் கடந்தபின் அந்த மன்னன் மகத்தான அஸ்வமேத யாகத்தைத் தொடங்கினான்.

Verse 18

समारेभे प्रसन्नात्मा वशिष्टाद्यमुनीश्वरैः । तत्र ब्रह्मादिदेवेभ्यो हविर्दत्त्वा यथाविधि ॥ १८ ॥

மகிழ்ந்த அமைதியான உள்ளத்துடன், வசிஷ்ட முதலிய முனிவர்தலைவர்களுடன் சேர்ந்து அவர் விதிப்படி யாகத்தைத் தொடங்கினார். அங்கே பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்கு முறையாக ஹவிசை அர்ப்பணித்து பின்னர் முன்னே சென்றார்।

Verse 19

समाप्य यज्ञनिष्क्रांतो वशिष्टः स्नातकोऽपि च । अत्रान्तरे राक्षसोऽसौ नृपहिम्सितभार्यकः । कर्तुं प्रतिक्रियां राज्ञे समायातोरुषान्वितः ॥ १९ ॥

யாகத்தை முடித்து, வசிஷ்டர் ஸ்நாதக ஸ்நானத்தையும் நிறைவேற்றி புறப்பட்டார். அதற்கிடையில், அரசனால் தன் மனைவி துன்புறுத்தப்பட்ட அந்த ராக்ஷசன் கோபத்துடன் அரசனிடம் பழிவாங்க வருகை தந்தான்।

Verse 20

स राक्षसस्तस्य गुरौ प्रयाते वशिष्टवेषं तु तदैव धृत्वा । राजानमभ्येत्य जगाद भोक्ष्ये मांसं समिच्छाम्यहमित्युवाच ॥ २० ॥

குரு புறப்பட்டதும் அந்த ராக்ஷசன் உடனே வசிஷ்டரின் வேடம் பூண்டான். அரசனை அணுகி, “நான் உண்ணப் போகிறேன்; எனக்கு மாம்சம் வேண்டும்” என்று கூறினான்।

Verse 21

भूयः समास्थाय स सूदवषं पक्त्वामिषं मानुपमस्य वादात् । स्थितश्च राजापि हरि यपात्रे धृत्वा गुरोरागमनं प्रतीक्षन् ॥ २१ ॥

மீண்டும், சமையல்காரனின் வற்புறுத்தலால் அவனுக்குக் கட்டுப்பட்டு மாம்சத்தைச் சமைத்தான். அரசனும் ஹரி-பாத்திரத்தில் நைவேத்யத்தை ஏந்தி குருவின் வருகையை எதிர்நோக்கி நின்றான்।

Verse 22

तन्मांसं हेमपात्रस्थं सौदासो विनयान्वितः । समागताय गुरवे ददौ तस्मै ससादरम् ॥ २२ ॥

அப்போது பணிவுடன் கூடிய சௌதாசன் அந்த மாம்சத்தை பொன் பாத்திரத்தில் வைத்து, வந்த குருவிற்கு மரியாதையுடன் அர்ப்பணித்தான்।

Verse 23

तं दृष्ट्वा चिन्तयामास गुरुः किमिति विस्मितः ॥ २३ ॥

அவனைப் பார்த்த குரு வியப்புற்று—“இதன் காரணம் என்ன?” என்று சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 24

अपश्यन्मानुषं मासं परमेण समाधिना । अहोऽस्य राज्ञो दौःशील्यमभक्ष्यं दत्तवान्मम ॥ २४ ॥

ஒரு முழு மனித மாதம் நான் பரம சமாதியில் மூழ்கி எதையும் அறியவில்லை. அய்யோ, இந்த அரசனின் தீயொழுக்கம்! எனக்கு உண்ணத் தகாததைத் தந்தான்.

Verse 25

इति विरमयमापन्नः प्रमन्युरभवन्मुनिः । अभोऽज्यं मद्विघाताय दत्त हि पृथिवीपते ॥ २५ ॥

இவ்வாறு தடுத்து முடிக்க முயன்ற முனிவர் கடும் சினமுற்றார்—“அய்யோ, பூமிபதி! என் அழிவிற்காகவே நெய் தந்தாயே!”

Verse 26

तस्मात्तवापि भवतु ह्येतदेव हि भोजनम् । नृमांसं रक्षसामेव भोज्यं दत्तं मम त्वया ॥ २६ ॥

ஆகையால் உனக்கும் இதுவே உணவாகட்டும். மனித மாம்சம் ராக்ஷசர்களுக்கே உரிய உணவு—அதையே நீ எனக்குத் தந்தாய்.

Verse 27

तद्याहि राक्षसत्वं त्वं तदाहारोचितं नृपा । इति शापं ददत्यस्मिन्सौदासो भयविह्वूलः ॥ २७ ॥

“எனவே, அரசே! நீ ராக்ஷசத் தன்மை அடைந்து, அந்த உணவிற்கே தகுதியானவனாக ஆகுக.” என்று கூறி, பயத்தால் கலங்கிய சௌதாசன் சாபம் அளித்தான்.

Verse 28

आज्ञत्पो भवतैवेति सकंपोऽस्म व्यजिज्ञपत् । भूश्च चिन्तयामास वशिष्टस्तेन नोदितः ॥ २८ ॥

“நீங்களே எனக்கு ஆணையிட்டீர்கள்,” என்று நடுங்கியபடி பணிவுடன் அவன் தெரிவித்தான். அப்போது பூதேவி சிந்திக்கத் தொடங்கினாள்; அவனால் தூண்டப்பட்ட வசிஷ்டர் முனிவரும் அந்தப் பொருளை மனத்தில் ஆராய்ந்தார்.

Verse 29

रक्षसा वंचितं भूपं ज्ञातवान् दिव्यचक्षुषा । राजापि जलमादाय वशिष्टं शप्तुमुद्यतः ॥ २९ ॥

தெய்வக் கண்ணோட்டத்தால், அரசன் ஒரு ராட்சசனால் ஏமாற்றப்பட்டதை அவன் அறிந்தான். அரசனும் கையில் நீர் எடுத்துக் கொண்டு வசிஷ்டரை சபிக்கத் தயாரானான்.

Verse 30

समुद्यतं गुरुं शप्तं दृष्ट्वा भूयो रुपान्वितम् । मदयंती प्रियातस्य प्रत्युवाचाथ सुव्रता ॥ ३० ॥

மதிப்பிற்குரிய குரு எழுந்து சாபம் உரைப்பதையும், மீண்டும் உருவம் பெற்றிருப்பதையும் கண்டதும், அவருக்குப் பிரியமான நற்குணவதி மதயந்தி அப்போது பதிலுரைத்தாள்.

Verse 31

मदयंत्युवाच । भो भो क्षत्रियदायाद कोप संहर्तुमर्हसि । त्वया यत्कर्म भोक्तव्यं तत्प्रात्पं नात्र संशयः ॥ ३१ ॥

மதயந்தி கூறினாள்—“ஓ க்ஷத்திரிய குல வாரிசே, கோபத்தை அடக்க வேண்டும். நீ அனுபவிக்க வேண்டிய கர்மப் பயன் உனக்கு ஏற்கெனவே வந்தடைந்தது; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 32

गुरु तुम्कृत्य हुंम्कृत्य यो वदेन्मृढधीर्नरः । अरण्ये निर्जले देश स भवेद्बुह्यराक्षसः ॥ ३२ ॥

குருவை இகழ்ந்து ‘தும்’, ‘ஹும்’ போன்ற அவமதிப்பு ஒலிகளால் பேசும் மூடபுத்தியுடையவன், காட்டின் நீரற்ற இடத்தில் வாழும் ‘புஹ்ய-ராக்ஷசன்’ ஆக மறுபிறவி எடுப்பான்.

Verse 33

जितेन्द्रिया जितक्रोधा गुरु शुश्रूषणे रताः । प्रयान्ति ब्रह्मसदनमिति शास्त्रेषु निश्चयः ॥ ३३ ॥

புலன்களையும் சினத்தையும் வென்று, குரு சேவையில் ஈடுபடுபவர்கள் பிரம்ம லோகத்தை அடைவார்கள் என்பது சாஸ்திரங்களின் உறுதியான முடிவு.

Verse 34

तयोक्तो भूपतिः कोपं त्यक्त्वा भार्यां ननन्द च । जलं कुत्र क्षिपामीति चिन्तयामास चात्मना ॥ ३४ ॥

அவள் கூறியதைக் கேட்டு மன்னன் சினத்தைக் கைவிட்டு மனைவியிடம் மகிழ்ந்தான்; 'இந்த நீரை எங்கே ஊற்றுவது?' என்று தனக்குள்ளே சிந்திக்கலானான்.

Verse 35

तज्जलं यत्र संसिक्तं तद्भवेद्भस्म निश्चितम् । इति मत्वा जलं तत्तु पादयोर्न्यक्षिपत्स्वयम् ॥ ३५ ॥

அந்த நீர் எங்கு தெளிக்கப்படுகிறதோ, அது நிச்சயமாகச் சாம்பலாகும் என்று கருதி, அந்த நீரைத் தன் கால்களிலேயே ஊற்றிக்கொண்டான்.

Verse 36

तज्जलस्पर्शमात्रेण पादौ कल्माषतां गतौ । कल्माषपाद इत्येवं ततः प्रभृति विस्तृतः ॥ ३६ ॥

அந்த நீர் பட்ட உடனேயே அவன் கால்கள் கറുத்து, கறையுள்ளதாயின; அன்று முதல் அவன் 'கல்மாஷபாதன்' (கறைபட்ட கால்களை உடையவன்) என்று புகழ்பெற்றான்.

Verse 37

कल्माषपादो मतिमान् प्रिययाश्चासितस्तदा । मनसा सोऽतिभीतस्तु ववन्दे चरणं गुरोः ॥ ३७ ॥

பின்னர் அறிவுடையவனான கல்மாஷபாதன் தன் மனைவியால் தேற்றப்பட்டு, மனதில் மிகுந்த அச்சத்துடன் குருவின் பாதங்களை வணங்கினான்.

Verse 38

उवाच च प्रपन्नस्तं प्राञ्जलिर्नयकोविदः । क्षमस्व भगवन्सर्वं नापराधः कृतो मया ॥ ३८ ॥

அப்போது நயநிபுணன் சரணடைந்து கைகூப்பி உரைத்தான்— “பகவனே, அனைத்தையும் மன்னித்தருள்வாயாக; என்னால் எந்த அபராதமும் செய்யப்படவில்லை।”

Verse 39

तच्छुत्वोवाच भूपालं मुनिर्निःश्वस्य दुःखितः । आत्मानं गर्हयामास ह्यविवेकपरायणम् ॥ ३९ ॥

அதைக் கேட்ட முனிவர் துயருற்று நெடுமூச்சுவிட்டு அரசனிடம் பேசினார்; விவேகமின்மையில் பற்றுடையதனால் தம்மையே கண்டித்தார்।

Verse 40

अविवेको हि सर्वेषामापदां परमं पदम् । विवेकरहितो लोके पशुरेव न संशयः ॥ ४० ॥

உண்மையாகவே அவிவேகம் எல்லா ஆபத்துகளுக்கும் உச்ச காரணம். இவ்வுலகில் விவேகமற்றவன், ஐயமின்றி மிருகமே.

Verse 41

राज्ञा त्वजानता नूनमेतत्कर्मोचितं कृतम् । विवेकरहितोऽज्ञोऽहं यतः पापं समाचरेत् ॥ ४१ ॥

உகந்தது எது என்பதை அறியாமல் அரசன் இச்செயலைச் செய்தான். நானும் விவேகமற்ற அறியாமையன்; ஏனெனில் பாவத்தைச் செய்தேன்.

Verse 42

विवेकनियतो याति यो वा को वापि निर्वृत्तिम् । इत्युक्तवा चात्मनात्मानं प्रत्युवाच मुनिर्नृपम् । नात्यन्तिंकं भवेदेतद्दादशाब्दं भविष्यति ॥ ४३ ॥

“விவேகத்தால் கட்டுப்பட்டவன் யாராயினும் நிர்வ்ருத்தியை அடைவான்” என்று கூறி, முனிவர் ஆத்மநிலையிலிருந்து அரசனுக்கு மறுமொழி உரைத்தார்— “இது இறுதியல்ல; இது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடிக்கும்.”

Verse 43

गङ्गाबिन्दूभिषिक्तस्तु त्यक्त्त्वा वै राक्षसीं तनुम् । पूर्वरुपं त्वमापन्नो भोक्ष्यसे मेदिनीमिमाम् ॥ ४४ ॥

கங்கையின் துளிகளால் அபிஷேகமடைந்தவுடன் நீ இந்த ராட்சசி உடலைத் துறப்பாய். முன்னைய உருவை மீட்டு இப்பூமியை ஆளவும் அனுபவிக்கவும் செய்வாய்।

Verse 44

तद्बिंदुसेकसंभूतज्ञानेन गतकल्मषः । हरिसेवापरो भूत्वा परां शान्तिं गमिष्यसि ॥ ४५ ॥

அந்தத் துளி-தெளிப்பால் பிறக்கும் ஞானத்தால் உன் மாசுகள் நீங்கும். ஹரியின் சேவையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு நீ பரம சாந்தியை அடைவாய்।

Verse 45

इत्युक्त्वाथर्वविद्भूपं वशिष्टः स्वाश्रमं ययौ । राजापि दुःखसंपन्नो राक्षसीं तानुमाश्रितः ॥ ४६ ॥

இவ்வாறு கூறி அதர்வவேதத்தை அறிந்த வசிஷ்டர் அரசனை அறிவுறுத்தி தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். அரசனும் துயரால் தளர்ந்து ராட்சசி நிலைக்குள் ஆட்பட்டான்।

Verse 46

क्षुत्पपासाविशेषार्तो नित्यं क्रोधपरायणः । कृष्णक्षपाद्युतिर्भीमो बभ्राम विजने वने ॥ ४७ ॥

பசி தாகத்தால் கடுமையாக வாடி, எப்போதும் கோபத்தில் மூழ்கி, கருநிற இரவின் ஒளிபோல் கருமை கொண்ட பீமன் தனிமையான காட்டில் அலைந்தான்।

Verse 47

मृगांश्च विविधांस्तत्र मानुषांश्च सरीसृपान् । विहङ्गमान्प्लवङ्गांश्च प्रशस्तांस्तानभक्षयत् ॥ ४८ ॥

அங்கே அவன் பலவகை மான்களையும், மனிதர்களையும், ஊர்வனங்களையும், மேலும் மதிக்கத்தக்க பறவைகளையும் குரங்குகளையும் உண்ணவில்லை।

Verse 48

अस्थिभिर्बहुभिर्भूयः पीतरक्तकलेवरैः । रक्तान्तप्रेतकेशैशअच चित्रासीद्भूर्भयंकरी ॥ ४९ ॥

மீண்டும் மீண்டும் பூமி அச்சமூட்டும் தோற்றமாயிற்று—பல எலும்புகள் சிதறிக் கிடந்து, மஞ்சளேறி இரத்தம் படிந்த உடல்களால் மூடப்பட்டு, இரத்தம் ஒட்டிய சடையெனக் குழைந்த பேய்முடிகளால் கொடூரக் காட்சியாகத் தோன்றியது।

Verse 49

ऋतुत्रये स पृथिवीं शतयो जनविस्तृताम् । कृत्वातिदुःखितां पश्चाद्वनान्तरमुपागमत् ॥ ५० ॥

மூன்று பருவங்கள் வரை அவன்—நூற்றுக்கணக்கான யோஜனங்கள் பரந்தும் மக்கள் கூட்டம் நிறைந்தும் இருந்த—பூமியை மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்த்தினான்; பின்னர் காடின் ஆழத்திற்குள் சென்றான்।

Verse 50

तत्रापि कृतवान्नित्यं नरमांसाशनं सदा । जगाम नर्मदातीरं मुनिसिद्धनिषेवितम् ॥ ५१ ॥

அங்கேயும் அவன் நாள்தோறும் இடைவிடாது மனித மாம்சம் உண்டுகொண்டே இருந்தான். பின்னர் முனிவர்களும் சித்தர்களும் போற்றிச் சேவிக்கும் புனித நர்மதா கரைக்கு சென்றான்।

Verse 51

विचरन्नर्मदातीरे सर्वलोकभयंकरः । अपश्यत्कंचन मुनिं रमन्तं प्रियया सह ॥ ५२ ॥

நர்மதா கரையில் அலைந்து கொண்டிருந்த, எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டிய அவன், தன் பிரியையுடன் மகிழ்ந்து இருந்த ஒரு முனிவரை கண்டான்।

Verse 52

क्षुधानलेन संतत्पस्तं मुनिं समुपाद्रवत् । जाग्राह चातिवेगेन व्याधो मृगशिशं यथा ॥ ५३ ॥

பசியின் தீயால் சுட்டெரிந்த அவன் அந்த முனிவர்மேல் பாய்ந்து, மிகுந்த வேகத்துடன் அவரைப் பிடித்தான்—வேட்டைக்காரன் மான் குட்டியைப் பிடிப்பதுபோல்।

Verse 53

ब्राह्मणी स्वपतिं वीक्ष्य निशाचरकरस्थितम् । शिरस्यञ्जलिमाधाय प्रोवाच भयविह्वला ॥ ५४ ॥

தன் கணவனை நிசாசரன் கையடக்கத்தில் பிடித்திருப்பதைக் கண்ட பிராமணிப் பெண் அச்சத்தால் நடுங்கினாள். தலைமேல் கைகூப்பி வைத்து பணிவுடன் பேசினாள்.

Verse 54

ब्राह्मण्युवाच । भो भो नृपतिशार्दूल त्राहि मां भयविह्वलाम् । प्राणप्रिय प्रदानेन कुरु पूर्णं मनोरथम् ॥ ५५ ॥

பிராமணிப் பெண் கூறினாள்—ஓ அரசர்களில் புலியே! அச்சத்தால் கலங்கிய என்னைக் காப்பாற்றுங்கள். உயிரைவிடப் பிரியமானதை அருளி என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுங்கள்.

Verse 55

नाम्ना मित्रसहस्त्वं हि सूर्यवंशसमुद्भवः । न राक्षसस्ततोऽनाथां पाहि मां विजने वने ॥ ५६ ॥

உமது பெயரே ‘மித்ரஸஹ’—ஆயிரம் பேர்க்கும் நண்பன்; நீர் சூரியவம்சத்தில் பிறந்தவர். நீர் ராக்ஷசன் அல்ல; ஆகவே இந்த தனிய வனத்தில் ஆதரவற்ற என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்.

Verse 56

या नारी भर्त्तृरहिता जीवत्यपि मृतोपमा । तथापि बालवैधव्यं किं वक्ष्याम्यरिमर्दन ॥ ५७ ॥

கணவன் இல்லாத பெண் உயிரோடு இருந்தாலும் இறந்தவள்போல். அப்படியிருக்க, குழந்தை விதவைத்தனத்தைப் பற்றி நான் என்ன சொல்ல முடியும், ஓ பகைமர்த்தனனே!

Verse 57

न मातापितरौ जाने नापि बंधुं च कंचन । पतिरेव परो बंधुः परमं जीवनं मम ॥ ५८ ॥

எனக்கு தாய் தந்தையையும் அறியேன்; வேறு எந்த உறவினரையும் அறியேன். எனக்குக் கணவரே பரம உறவு—அவரே என் உயிரின் உயிர்.

Verse 58

भवान्येत्त्यखिलान्धर्मान्योषितां वर्त्तनं यथा । त्रायस्व बन्धुरहितां बालापत्यां जनेश्वर ॥ ५९ ॥

ஹே ஜனேஸ்வரா! நீங்கள் வந்து எனக்கு எல்லா தர்மங்களையும், குறிப்பாக பெண்கள் யாவாறு முறையாக நடக்க வேண்டும் என்பதையும் போதியுங்கள். உறவினரற்ற நான் சிறு குழந்தையின் பாரம் சுமக்கிறேன்—என்னை காத்தருளுங்கள்।

Verse 59

कथं जीवामि पत्यास्मिन्हीना हि विजने वने । दुहिताहं भगवतस्त्राहि मां पतिदानतः ॥ ६० ॥

இந்த தனிமையான காட்டில் கணவரின்றி நான் எப்படி வாழ்வேன்? நான் பகவானின் மகள்; ஹே பகவான், என்னை காத்தருளி, எனக்கு கணவன்-தானம் அருளுங்கள்।

Verse 60

प्रणदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति । वदन्तीति महाप्राज्ञाः प्राणदानं कुरुष्व मे ॥ ६१ ॥

மகா ஞானிகள் கூறுகின்றனர்—உயிர் காப்பதற்கான தானத்தைவிட உயர்ந்த தானம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இல்லை. ஆகவே எனக்கு உயிர்தானம் அருளி, என்னை காத்தருளுங்கள்।

Verse 61

इत्युक्तावा सा पपातास्य राक्षसस्य पदाग्रतः । एवं संप्रार्थ्यमानोऽपि ब्राह्मण्या राक्षसो द्विजम् ॥ ६२ ॥

இவ்வாறு சொல்லி அவள் அந்த ராக்ஷசனின் பாதங்களின் முன் விழுந்தாள். பிராமணிப் பெண் எவ்வளவு வேண்டினாலும், ராக்ஷசன் அந்த த்விஜனைப் பிடித்தான்।

Verse 62

अभक्षयकृष्णसारशिशुं व्याघ्रो यथा बलात् ॥ ६२ ॥

கரும்புள்ளி மானின் குட்டியைப் புலி வலுக்கட்டாயமாக இரையாகப் பிடிப்பதுபோல், அந்த ராக்ஷசன் அந்த த்விஜனைப் பிடித்தான்।

Verse 63

ततो विलप्य बहुधा तस्य पत्नी पतिव्रता । पूर्वशापहतं भूपमशपत्क्रोधिता पुनः ॥ ६३ ॥

பிறகு அந்தப் பதிவிரதையான மனைவி பலவாறு புலம்பி, ஏற்கனவே சாபத்தால் பாதிக்கப்பட்ட அந்த அரசனை கோபத்துடன் மீண்டும் சபித்தாள்.

Verse 64

पतिं मे सुरतासक्तं यस्माद्धिंसितवान्बलात् । तस्मात्स्त्रीसङ्गमं प्रात्पस्त्वमपि प्राप्स्यसे मृतिम् ॥ ६४ ॥

சிற்றின்பத்தில் ஈடுபட்டிருந்த என் கணவனை நீ வன்முறையாகக் கொன்றதால், நீயும் பெண்ணுடன் கூடும்போது மரணத்தை அடைவாய்.

Verse 65

शप्त्वैवं ब्राह्मणी क्रुद्धा पुनः शापान्तरं ददौ । राक्षसत्वं ध्रुवं तेऽस्तु मत्पतिर्भक्षितो यतः ॥ ६५ ॥

இவ்வாறு சபித்த அந்தப் பிராமணப் பெண் கோபத்துடன் மீண்டும் மற்றொரு சாபத்தைக் கொடுத்தாள்: "என் கணவனை நீ தின்றதால், நீ நிச்சயமாக ஒரு அரக்கனாக மாறுவாயாக."

Verse 66

सोऽपि शापद्वयं श्रुत्वा तया दत्तं निशाचरः । प्रमन्युः प्राहि विसृजन्कोपादङ्गारसंचयम् ॥ ६६ ॥

அவளால் கொடுக்கப்பட்ட இரண்டு சாபங்களையும் கேட்ட அந்த நிசாசரன் (பிரமன்யு), கோபத்தால் எழுந்த நெருப்புத் தணல்களை உமிழ்ந்தவாறு பேசினான்.

Verse 67

दुष्टे कस्मात्प्रदत्तं मेवृथा शापद्वयं त्वया । एकस्यैवापराधस्य शापस्त्वेको ममोचितः ॥ ६७ ॥

"ஏ தீயவளே, நீ ஏன் எனக்கு வீணாக இரண்டு சாபங்களைக் கொடுத்தாய்? ஒரு குற்றத்திற்கு, எனக்கு ஒரு சாபம் மட்டுமே பொருத்தமானது."

Verse 68

यस्मात्क्षिपसि दुष्टाग्येमयि शापन्तरं ततः । पिशाचयोनिमद्यैव याहि पुत्रसमन्विता ॥ ६८ ॥

அருவருப்பான பெண்ணே, என்ன்மேல் நீ மீண்டும் சாபம் எறிகிறாய்; ஆகவே மகனுடன் இன்று உடனே பிசாசு-யோனிக்குச் செல்।

Verse 69

तेनैवं ब्रह्मणी शत्पा पिशाचत्वं तदा गता । क्षुधार्ता सुस्वरं भीमारुरोदापत्यसंयुता ॥ ६९ ॥

அந்த சாபத்தால் பிரம்மாவின் முன்னிலையில் சத்பா அப்போது பிசாசியாக ஆனாள். பசியால் துன்புற்று, பயங்கரமாக, உரத்த குரலில் பிள்ளையுடன் பெரிதும் அழுதாள்।

Verse 70

राक्षसश्च पिशाची च क्रोशन्तौ निर्जने वने । जग्मतुर्नर्मदातीरे वनं राक्षससेवितम् ॥ ७० ॥

ராட்சசனும் பிசாசியும் பாழ் காட்டில் அலறிக்கொண்டு நர்மதா கரையிலுள்ள, ராட்சசர்கள் உலவும் வனத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 71

औदासीन्यं गुरौ कृत्वा राक्षसीं तनुमाश्रितः । तत्रास्ते दुःखसंतत्पः कश्चिल्लोकविरोधकृत् ॥ ७१ ॥

குருவை அலட்சியப்படுத்தி அவன் ராட்சச இயல்பை ஏற்றான்; அங்கே அவன் இடையறாத துயரால் எரிந்து, உலகத் தர்மத்திற்கு எதிராக நடக்கும் ஒருவனாகத் தங்குகிறான்।

Verse 72

राक्षसं च पिशाचीं च दृष्ट्वा रववटमागतौ । उवाच क्रोधबहुलो वटस्थो ब्रह्मराक्षसः ॥ ७२ ॥

ராட்சசனும் பிசாசியும் ரவ-ஆலமரத்திடம் வந்ததைப் பார்த்து, அந்த ஆலமரத்தில் வாழும் கோபம் நிறைந்த பிரம்மராட்சசன் பேசினான்।

Verse 73

किमर्थमागतौ भीमौ युवां मत्स्थानमीप्सितम् । ईदृशौ केन पापेन जातौ मे ब्रुवतां ध्रुवम् ॥ ७३ ॥

பயங்கர உருவமுடைய நீங்கள் இருவரும் என் தாமத்தை விரும்பி இங்கே எதற்காக வந்தீர்கள்? எந்தப் பாவத்தால் இந்நிலையிலே பிறந்தீர்கள்? உறுதியாக உண்மையைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 74

सौदासस्तद्वचः श्रुत्वातया यच्चात्मना कृतम् । सर्वं निवेदयित्वास्मै पश्चादेतदुवाच ह ॥ ७४ ॥

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சௌதாசன், அவளாலும் தன்னாலும் செய்யப்பட்ட அனைத்தையும் அவனிடம் தெரிவித்து, பின்னர் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 75

सौदास उवाच । कस्त्वं वद महाभाग त्वया वै किं कृतं पुरा । सख्युर्ममाति स्नेहेन तत्सर्वं वक्तुमर्हसि ॥ ७५ ॥

சௌதாசன் கூறினான்—ஓ மகாபாகனே! நீ யார்? முன்காலத்தில் நீ என்ன செய்தாய்? நண்பனாக என்மேல் மிகுந்த அன்பால் அவையனைத்தையும் சொல்லுதல் உனக்கே உரியது.

Verse 76

करोति वञ्चनं मित्रे यो वा को वापि दुष्टधीः । स हि पापपालं भुंक्ते यातनास्तु युगायुतम् ॥ ७६ ॥

தீய புத்தியுடைய யாரேனும் நண்பனை ஏமாற்றினால், அவன் நிச்சயமாகப் பாவப்பலனை அனுபவித்து, அயுத யுகங்கள் வரை வேதனைகளைச் சுமப்பான்.

Verse 77

जन्तूनां सर्वदुःखानि क्षीयन्ते मित्रदर्शनात् । तस्मान्मित्रेषु मतिमान्न कुर्याद्वंचनं कदा ॥ ७७ ॥

உயிர்களின் எல்லாத் துயரங்களும் உண்மையான நண்பனைப் பார்ப்பதாலே குறைகின்றன; ஆகவே அறிவுடையவன் எந்நேரமும் நண்பர்களை ஏமாற்றக் கூடாது.

Verse 78

कल्माषपादेनेत्युक्तो वटस्थो ब्रह्मराक्षसः । उवाच प्रीतिमापन्नो धर्मवाक्यानि नारद ॥ ७८ ॥

கல்மாஷபாதன் இவ்வாறு கூறியதும், ஆலமரத்தில் தங்கியிருந்த பிரம்மராக்ஷசன் மகிழ்ந்து நாரதருக்கு தர்மவாக்குகளை உரைத்தான்।

Verse 79

ब्रह्मराक्षस उवाच । अहमासं पुरा विप्रो मागधो वेदपारगः । सोमदत्त इति ख्यातो नाम्ना धर्मपरायणः ॥ ७९ ॥

பிரம்மராக்ஷசன் கூறினான்—முன்பு நான் மகத நாட்டைச் சேர்ந்த பிராமணன்; வேதங்களில் தேர்ந்தவன். ‘சோமதத்தன்’ எனப் பெயர்பெற்று தர்மநிஷ்டனாக இருந்தேன்।

Verse 80

प्रमत्तोऽहं महाभाग विद्यया वयसा धनैः । औदासीन्यं गुरोः कृत्वा प्रात्पवानीदृशीं गतिम् ॥ ८० ॥

மகாபாகனே! கல்வி, இளமை, செல்வம் ஆகியவற்றால் நான் அகந்தையுற்று அலட்சியமானேன்; குருவை உதாசீனப்படுத்தி இப்போது இத்தகைய நிலையடைந்தேன்।

Verse 81

नलभेऽहं सुखं किं चिज्जिताहारोऽतिदुःखितः । मया तु भक्षिता विप्राः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ८१ ॥

எனக்கு சிறிதும் இன்பம் இல்லை; உணவை அடக்கினாலும் நான் மிகுந்த துயரத்தில் உள்ளேன். நான் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் பிராமணர்களை விழுங்கியுள்ளேன்।

Verse 82

क्षुत्पिपासापरो नित्यमन्तस्तापेन पीडितः । जगत्रासकरो नित्यं मांसाशनपरायणः ॥ ८२ ॥

அவன் எப்போதும் பசி தாகத்தால் உந்தப்பட்டு, உள்ளெரிச்சலால் வாடி, உலகிற்கு அச்சம் விளைவிப்பவனாக இருந்து, மாமிச உண்ணுதலிலே பற்றுடையவனாக இருக்கிறான்।

Verse 83

गुर्ववज्ञा मनुष्याणां राक्षसत्वप्रदायिनी । मयानुभूतमेतद्धि ततः श्रीमान्न चाचरेत् ॥ ८३ ॥

குருவை அவமதித்தல் மனிதனை ராட்சசப் பண்பில் தள்ளுகிறது. இந்த உண்மையை நான் நேரில் அனுபவித்தேன்; ஆகவே அறிவும் செல்வமும் உடையவன் இதை ஒருபோதும் செய்யக்கூடாது.

Verse 84

कल्माषपाद उवाच । गुरुस्तु कीदृशः प्रोक्तः कस्त्वयाश्लाघितः पुरा । तद्वदस्व सरवे सर्वं परं कौतूहलं हि मे ॥ ८४ ॥

கல்மாஷபாதன் கூறினான்— ‘குரு எப்படிப்பட்டவர் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது? நீ முன்பு யாரை புகழ்ந்தாய்? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்; எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது.’

Verse 85

ब्रह्मराक्षस उवाच । गुरवः सन्ति बहवः पूज्या वन्द्याश्च सादरम् । यातानहं कथयिष्यामि श्रृणुष्वैकमनाः सरवे ॥ ८५ ॥

பிரஹ்மராட்சசன் கூறினான்— ‘குருக்கள் பலர் உள்ளனர்; அவர்கள் பக்தியுடன் பூஜிக்கத் தக்கவரும் வணங்கத் தக்கவரும் ஆவர். நான் அணுகியவர்களைச் சொல்கிறேன்; நீங்கள் அனைவரும் ஒருமனத்துடன் கேளுங்கள்.’

Verse 86

अध्यापकश्च वेदानां वेदार्थयुतिबोधकः । शास्त्रवक्ता धर्मवक्ता नीतिशास्त्रोपदेशकः ॥ ८६ ॥

அவர் வேதங்களின் ஆசிரியர்; நியாயமான காரணத்தால் வேதார்த்தத்தை விளக்குபவர்; சாஸ்திரங்களைப் போதிப்பவர், தர்மத்தை உரைப்பவர், மேலும் நீதிசாஸ்திரத்தை கற்பிப்பவர்.

Verse 87

मन्त्रोपदेशव्याख्याख्याकृद्वेदसदंहहृत्तथा । व्रतोपदेशकश्चैव भयत्रातान्नदो हि च ॥ ८७ ॥

அவர் மந்திர உபதேசமும் அதன் விளக்கமும் அளிப்பவர்; வேதநிஷ்டர்களின் பாவங்களையும் நீக்குபவர்; விரதங்களைப் போதிப்பவர், பயத்திலிருந்து காப்பவர், மேலும் அன்னதானம் செய்பவர்.

Verse 88

श्वशुरो मातुलश्चैव ज्येष्ठभ्राता पिता तथा । उपनेता निषेक्ता च संस्कर्त्ता मित्रसत्तम ॥ ८८ ॥

மாமனார், தாய்மாமன், மூத்த அண்ணன், தந்தை; மேலும் யஜ்ஞோபவீதம் அணிவிப்பவன் (உபநேதா), பிறப்பிக்கிறவன் (நிஷேக்தா), சுத்திச் சடங்குகளைச் செய்பவன் (ஸம்ஸ்கர்த்தா)—இவர்களே உயர்ந்த நண்பர்கள்.

Verse 89

एते हि गुरवः प्रोक्ताः पूज्या वन्द्यश्च सादरम् ॥ ८९ ॥

இவர்களே குருக்கள் என்று கூறப்பட்டவர்கள்; இவர்களைப் பூஜித்து, மரியாதையுடன் பக்தியால் வணங்க வேண்டும்.

Verse 90

कल्माषपाद उवाच । गुरवो बहवः प्रोक्ता एतेषां कतमो वरः । तुल्याः सर्वेऽप्युत सरवे तद्यथावद्धि ब्रूहि मे ॥ ९० ॥

கல்மாஷபாதன் கூறினான்—குருக்கள் பலவகையாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளனர். இவர்களில் யார் சிறந்தவர்? அல்லது அனைவரும் சமமா? உண்மை எப்படியோ அப்படியே எனக்குத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 91

ब्रह्मराक्षस उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ यत्पृष्टं तद्वदामि ते । गुरुमाहात्म्यकथनं श्रवणं चानुमोदनम् ॥ ९१ ॥

பிரஹ்மராக்ஷசன் கூறினான்—நன்று, நன்று, மகாப்ராஜ்ஞனே! நீ கேட்டதையே உனக்குச் சொல்கிறேன்: குருவின் மகிமையை உரைத்தல், அதைச் செவிமடுத்தல், அதற்கு ஒப்புதல் அளித்தல்.

Verse 92

सर्वेषां श्रेय आधत्ते तस्माद्वक्ष्यामि सांप्रतम् । एते समानपूजार्हाः सर्वदा नात्र संशयः ॥ ९२ ॥

இது அனைவருக்கும் உயர்ந்த நன்மையை அளிப்பதால், இப்போது நான் கூறுகிறேன்—இவர்கள் அனைவரும் எப்போதும் சமமாகப் பூஜைக்குரியவர்கள்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 93

तथापि श्रुणु वक्ष्यामि शास्त्राणां सारनिश्चयम् । अध्यापकाश्च वेदानां मन्त्रव्याख्याकृतस्तथा ॥ ९३ ॥

ஆயினும் கேள்—சாஸ்திரங்களின் உறுதியான சாரத்தை நான் உரைப்பேன்; வேதங்களைப் போதிப்போரும், வேதமந்திர விளக்கங்களைச் செய்வோரும் (குருவென) மதிக்கப்படுவர்.

Verse 94

पिता च धर्मवक्ता च विशेषगुरवः स्मृताः । एतेषामपि भूपाल श्रृणुष्व प्रवरं गुरुम् ॥ ९४ ॥

தந்தையும் தர்மத்தை உரைப்பவரும்—இவர்கள் விசேஷ குருக்கள் என ஸ்மிருதி கூறும். அரசே, இவர்களிலும் மிகச் சிறந்த குருவைச் செவி கொள்.

Verse 95

सर्वशास्त्रार्थतत्वज्ञैर्भाषितं प्रवदामि ते । यः पुराणानि वदति धर्मयुक्तानि पणडितः ॥ ९५ ॥

எல்லாச் சாஸ்திரங்களின் பொருள்-தத்துவத்தை அறிந்தோர் உரைத்ததையே நான் உனக்கு உரைக்கிறேன். தர்மத்தோடு பொருந்தப் புராணங்களைப் போதிப்பவன் பண்டிதன் ஆவான்.

Verse 96

संसारपाशविच्छेदकरणानि स उत्तमः । देवपूजार्हकर्माणि देवतापूजने फलम् ॥ ९६ ॥

சம்சாரப் பாசங்களை அறுக்கும் அதுவே உத்தம (மார்க்கம்). தேவர்-பூஜைக்கு உரிய கர்மங்கள், தேவர்களைப் பூஜிப்பதினாலேயே பலன் தரும்.

Verse 97

जायते च पुराणेभ्यस्तस्मात्तानीह देवताः । सर्ववेदार्थसाराणि पुराणानीति भूपते ॥ ९७ ॥

புராணங்களிலிருந்தே தேவர்களின் (ஞானம்) இங்கு வெளிப்படுகிறது; ஆகவே, அரசே, புராணங்களே எல்லா வேதார்த்தங்களின் சாரம்.

Verse 98

वदन्ति मुनयश्चैव तदूक्ता परमो गुरुः । यः संसारार्णत्वं तर्त्तुमुद्योगं कुरुते नरः ॥ ९८ ॥

முனிவர்களும் இதையே கூறுகின்றனர்; பரம குருவும் இதையே உபதேசித்தார்—சம்சாரக் கடலைக் கடக்க உறுதியான முயற்சி செய்பவனே மோட்சத்திற்குத் தகுதியானவன்।

Verse 99

श्रुणुयात्स पुराणानि इति शास्त्रविभागकृत् । प्रोक्तवान्सर्वधर्माश्च पुराणेषु महीपते ॥ ९९ ॥

“அவன் புராணங்களைச் செவிமடுக்க வேண்டும்” என்று சாஸ்திரப் பிரிவுகளை அமைத்தவர் கூறினார்; அரசே, புராணங்களில் அவர் எல்லா தர்மங்களையும் முழுமையாக விளக்கியுள்ளார்।

Verse 100

तर्कस्तु वादहेतुः स्यान्नीतिस्त्वैहिकसाधनम् । पुराणानि महाबुद्धे इहामुत्र सुखाय हि ॥ १०० ॥

தர்க்கம் வாதத்தின் காரணம்; நீதி இவ்வுலக வெற்றிக்கான சாதனம்; ஆனால் மகாபுத்திமானே, புராணங்கள் இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் ஆகிய இரண்டிலும் இன்பத்திற்கே.

Verse 101

यः श्रृणोति पुराणानि सततं भक्तिसंयुतः । तस्य स्यान्निर्मला बुद्धिर्भूयो धर्मपरायणः ॥ १ ॥

பக்தியுடன் இடையறாது புராணங்களைச் செவிமடுப்பவனின் புத்தி தூய்மையடைகிறது; அவன் மேலும் மேலும் தர்மநிஷ்டனாகிறான்।

Verse 102

पुराणश्रवणाद्भक्तिर्जायते श्रीपतौ शुभा । विष्णुभक्तनृणां भूप धर्मे बुद्धिः प्रवर्त्तते ॥ २ ॥

புராணச் செவிமடுப்பால் ஸ்ரீபதியின்மேல் மங்களமான பக்தி பிறக்கிறது; அரசே, விஷ்ணுபக்தர்களின் புத்தி தர்மத்தில் செயல்படத் தொடங்குகிறது।

Verse 103

धर्मात्पापानि नश्यन्ति ज्ञानं शुद्धं च जायते । धर्मार्थकाममोक्षाणां ये फलान्यभिलिप्सवः ॥ ३ ॥

தர்மத்தால் பாவங்கள் அழிகின்றன; தூய ஞானம் பிறக்கிறது. தர்மத்தின் பலன்களான அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை நாடுவோர் தர்மத்தையே அடைக்கலமாகக் கொள்ளட்டும்.

Verse 104

श्रुणुयुस्ते पुराणानि प्राहुरित्थं पुराविदः । अहं तु गौतममुनेः सर्वज्ञाद्ब्रह्यवादिनः ॥ ४ ॥

புராண அறிஞர்கள் கூறினர்: “இவ்விதமாக உமது புராணங்களை நாம் கேட்போம்.” ஆனால் நான் அனைத்தையும் அறிந்த பிரம்மவாதி கௌதம முனிவரிடமிருந்து (இவற்றை) கேட்டேன்.

Verse 105

श्रुतवान्सर्वधर्मार्थ गङ्गातीरे मनोरमे । कदाचित्परमेशस्य पूजां कर्त्तुमहं गतः ॥ ५ ॥

அனைத்து தர்மங்களின் பொருளை அறிந்து, இனிய கங்கைத் துறையில் நான் ஒருமுறை பரமேஸ்வரனைப் பூஜிக்கச் சென்றேன்.

Verse 106

उपस्थितायापि तस्मै प्रणामं न ह्यकारिषम् । स तु शान्तो महाबुद्धिर्गौतमस्तेजसां निधिः ॥ ६ ॥

அவர் முன் வந்து நின்றபோதும் நான் வணங்கவில்லை. ஆயினும் அமைதியுடைய, பேரறிவாளர், ஒளியின் நிதியான கௌதமர் சாந்தமாகவே இருந்தார்.

Verse 107

मन्त्रोदितानि कर्मणि करोतीतिमुदं ययौ । यस्त्वर्चितो मया देवः शिवः सर्वजगद्गुरुः ॥ ७ ॥

“மந்திரங்களில் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களை இவன் செய்கிறான்” என்று எண்ணி அவர் மகிழ்ந்தார். ஏனெனில் நான் வழிபட்ட தேவன் சிவன்—அனைத்து உலகங்களுக்கும் குரு.

Verse 108

गुर्ववज्ञा कृतायेन राक्षसंत्वे नियुक्तवान् । ज्ञानतोऽज्ञानतो वापि योऽवज्ञां कुरुते गुरोः ॥ ८ ॥

குருவை அவமதித்தவன் ராக்ஷச நிலையிற்கே நியமிக்கப்படுகிறான். அறிந்தோ அறியாமலோ குருவை அவமதிப்பவன் கடும் தீவினைப் பயனை அடைகிறான்॥

Verse 109

तस्यैवाशु प्रणश्यन्ति धीविद्यार्थात्मजक्रियाः । शुश्रूषां कुरुते यस्तु गुरुणां सादरं नरः ॥ ९ ॥

அவனுடைய அறிவு, கல்வி, செல்வம், பிள்ளைகள், செயல்களின் பயன் ஆகியவை விரைவில் அழியும்—குருமார்களை வெளிப்படையான மரியாதை காட்டி மட்டும் சேவிப்பவனுக்கு॥

Verse 110

तस्य संपद्भवेद्भूप इति प्राहुर्विपश्चितः । तेन शापेन दग्धोऽहमन्तश्चैव क्षधाग्निना ॥ १० ॥

ஞானிகள் கூறுவர்—“அரசே, அவனுக்கு செல்வம் உண்டாகும்.” ஆனால் அதே சாபத்தால் நான் சுட்டெரிக்கப்பட்டேன்; உள்ளிலும் பசியின் தீயால் எரிகிறேன்॥

Verse 111

मोक्षं कदा प्रयास्यामि न जाने नृपसत्तम । एवं वदति विप्रेन्द्र वटस्थेऽस्मिन्निशाचरे ॥ ११ ॥

“எனக்கு மோட்சம் எப்போது கிடைக்கும்? எனக்குத் தெரியாது, அரசர்களில் சிறந்தவனே.” என்று கூறி, அந்த உயர்ந்த பிராமணன் இங்கு ஆலமரத்தின் கீழ் இரவில் தங்கினான்॥

Verse 112

धर्मशास्त्रप्रसंगेन तयोः पापं क्षयं गतम् । एतस्मिन्नन्तरे प्राप्तः कश्चिद्विप्रोऽतिधार्मिकः ॥ १२ ॥

தர்மசாஸ்திர உரையாடலால் அவரிருவரின் பாவம் க்ஷயமடைந்தது. அதே இடைவெளியில் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய ஒரு பிராமணன் அங்கு வந்தான்॥

Verse 113

कलिङ्गदेशसम्भूतो नान्म्रा गर्ग इति स्मृतः । वहन्गङ्गाजलं स्कंधे स्तुवन् विश्वेश्वरं प्रभुम् ॥ १३ ॥

கலிங்க தேசத்தில் பிறந்த அவர் ‘நான்ம்ரா’ எனப் பெயர் பெற்ற கர்கர் என்று நினைக்கப்படுகிறார். தோளில் கங்கைநீரைத் தாங்கி, பரமப்ரபு விஸ்வேஸ்வரரைப் புகழ்ந்து சென்றார்।

Verse 114

गायन्नामानि तस्यैव मुदा हृष्टतनू रुहः । तमागतं मुनिं दृष्ट्वा पिशाचीराक्षसौ च तौ ॥ १४ ॥

அந்தப் பரமனின் நாமங்களை மகிழ்ச்சியுடன் பாடியதால் அவர்களின் உடல் சிலிர்த்தது. வந்த முனிவரைப் பார்த்ததும் அந்த இருவர்—பிசாசி மற்றும் ராட்சசன்—அவரை நோக்கினர்।

Verse 115

प्राप्तं नः पारणेत्युक्त्वा प्राद्ववन्नूर्ध्वबाहवः । तेन कीर्तितनामानि श्रुत्वा दूरे व्यवस्थिताः । अशक्तास्तं धर्षयितुमिदमूचुश्च राक्षसाः ॥ १५ ॥

“எங்களுக்கு பாரணம் கிடைத்தது!” என்று கூறி கைகளை உயர்த்தி ஓடினர். ஆனால் அவன் கீர்த்தித்த நாமங்களை கேட்டவுடன் அவர்கள் தூரத்தில் நின்றனர். அவனைத் தாக்க இயலாத ராட்சசர்கள் இவ்வாறு சொன்னார்கள்।

Verse 116

अहो विप्र महाभाग नमस्तुभ्यं महात्मने । नामकीर्तनमाहात्म्याद्राक्षसा दूरगावयम् ॥ १६ ॥

அஹோ மகாபாக்ய பிராமணரே, மகாத்மனே, உமக்கு வணக்கம். நாமகீர்த்தனத்தின் மகிமையால் நாங்கள் ராட்சசர்கள் தூரத்தில் இருக்க வேண்டியுள்ளது।

Verse 117

अस्माभिर्भक्षिताः पूर्वं विप्राः कोटिसहस्रशः । नामप्रावरणं विप्र रक्षति त्वां महाभयात् ॥ १७ ॥

முன்பு நாங்கள் கோடி-ஆயிரக் கணக்கான பிராமணர்களை விழுங்கியுள்ளோம். ஆனால் ஓ பிராமணரே, நாமத்தின் இந்தக் கவசம் உம்மை மகாபயத்திலிருந்து காக்கிறது।

Verse 118

नामश्रवणमात्रेण राक्षसा अपि भो वयम् । परां शान्तिं समापन्ना महिम्ना ह्यच्युतस्य वै ॥ १८ ॥

ஓ முனிவரே! நாங்கள் ராக்ஷசர்களாயினும், திருநாமம் கேட்பதாலேயே அச்யுதனின் மகிமையால் பரம சாந்தியை அடைந்தோம்।

Verse 119

सर्वथा त्वं महाभाग रागादिरुहितोह्यसि । गंगाजलाभिषेकेण पाह्यस्मात्पातकोच्चयात् ॥ १९ ॥

ஓ மகாபாகனே! நீர் எல்லாவிதத்திலும் ராகாதி குற்றங்களின்றி இருப்பவர்; ஆயினும் கங்கைநீர் அபிஷேகத்தால் எங்களை இந்தப் பாவக்குவியலிலிருந்து காப்பாற்றும்।

Verse 120

हरिसे वापरो भूत्वा यश्चात्मानं तु तारयेत् । स तारयेज्जगत्सर्वमिति शंसन्ति सूरयः ॥ २० ॥

ஹரிசேவையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு தன் ஆத்மாவைத் தானே கரை சேர்ப்பவன், உலகமெங்கும் கரை சேர்க்க வல்லவன் என ஞானிகள் உரைக்கின்றனர்।

Verse 121

अवहाय हरेर्नाम घोरसंसारभेषजम् । केनोपायेन लभ्येत मुक्तिः सर्वत्र दुर्लभा ॥ २१ ॥

கொடுமையான சம்சார நோய்க்கு மருந்தான ஹரியின் நாமத்தை விட்டு விட்டால், எங்கும் அரிதான முக்தி எந்த வழியால் கிடைக்கும்?

Verse 122

लोहोडुपेन प्रतरन्निमजत्युदके यथा । ततैवाकृतपुण्यास्तु तारयन्ति कथं परान् ॥ २२ ॥

இரும்புப் படகில் நீரைத் தாண்ட முயல்வவன் நீரில் மூழ்குவது போல, புண்ணியம் சேர்க்காதவர்கள் பிறரை எவ்வாறு கரை சேர்ப்பார்கள்?

Verse 123

अहो चरित्रं महतां सर्वलोकसुखा वहम् । यथा हि सर्वलोकानामानन्दाय कलानिधिः ॥ २३ ॥

ஆஹா! மகான்களின் நடத்தை உண்மையிலே அதிசயமானது; அது எல்லா உலகங்களுக்கும் இன்பம் தருவது. அமுதமய கதிர்களின் நிதியான சந்திரன் எல்லா உயிர்களின் ஆனந்தத்திற்காக இருப்பதுபோல।

Verse 124

पृथिव्यां यानि तीर्थानि पवित्राणि द्विजोत्तम् । तानि सर्वाणि गङ्गायाः कणस्यापि समानि न ॥ २४ ॥

ஹே த்விஜோத்தமா! பூமியில் உள்ள எல்லா புனித தீர்த்தங்களும், கங்கையின் ஒரு துகளுக்கும் சமமல்ல.

Verse 125

तुलसीदलप्रदलसंम्मिश्रमपि सर्षपमात्रकम् । गङ्गाजलं पुनात्येव कुलानामेकविंशतिम् ॥ २५ ॥

துளசி இலைகளும் மலர்த் தாள்களும் கலந்த கங்கைநீர், கடுகு விதை அளவாக இருந்தாலும், நிச்சயமாக ஒரு குலத்தின் இருபத்தொன்று தலைமுறைகளைப் புனிதப்படுத்தும்.

Verse 126

तस्माद्विप्र महाभाग सर्वशास्त्रार्थकोविद । गङ्गाजलप्रदानेन पाह्मस्मान्पापकर्मिणः ॥ २६ ॥

ஆகையால், ஹே மகாபாக்ய த்விஜரே, எல்லா சாஸ்திரார்த்தங்களையும் அறிந்தவரே! கங்கைநீரை தானமாக அளித்து, பாவகர்மங்களில் ஈடுபட்ட எங்களைப் பாதுகாப்பீராக.

Verse 127

इत्याख्यातं राक्षसैस्तैर्गङ्गामाहात्म्यमुत्तमम् । निशम्य विस्मया विष्टो बभूव द्विजसतमः ॥ २७ ॥

இவ்வாறு அந்த ராக்ஷசர்கள் கங்கையின் பரமோத்தம மகிமையை உரைத்தனர். அதை கேட்ட த்விஜச்ரேஷ்டன் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 128

एषामपीद्दशी भक्तिर्गङ्गायां लोकमातरि । किमु ज्ञानप्रभावाणां महतां पुण्यशालिनाम् ॥ २८ ॥

இவர்களிடத்திலும் உலகமாதா கங்கையின்மேல் இத்தகைய பக்தி இருந்தால், ஞானப் பிரபாவத்தால் வல்லமை பெற்றும் புண்ணியசாலிகளுமான மகான்கள் பற்றி இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்!

Verse 129

अथासौ मनसा धर्मं विनिश्चित्य द्विजोत्तमः । सर्वपूतहितो भक्तः प्राप्नोतीति परं पदम् ॥ २९ ॥

அப்போது அந்தச் சிறந்த த்விஜன் மனத்தில் தர்மத்தை உறுதியாகத் தீர்மானித்து, எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபடும் பக்தனாகி, இவ்வாறு பரமபதத்தை அடைகிறான்.

Verse 130

ततो विप्रः कृपाविष्टो गङ्गाजलप्रनुत्तममम् । तुलसीदलसंमिश्रं तेषु रक्षःस्वसेचयत् ॥ ३० ॥

பின்னர் கருணையால் நிறைந்த அந்த விப்ரன், துளசி இலைகள் கலந்த மிகச் சிறந்த கங்கைநீரை அந்த ராக்ஷசர்கள்மேல் தெளித்தான்.

Verse 131

राक्षसास्तेन सिक्तास्तु सर्षपोपमबिंदुना । विमृज्य राक्षसं भावमभवन्देवतोपमाः ॥ ३१ ॥

கடுகு விதை அளவான அந்தத் துளியால் தெளிக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்கள், தங்கள் ராக்ஷசப் பாவத்தைத் துடைத்து, தேவர்களைப் போன்றவர்களாயினர்.

Verse 132

ब्राह्मणी पुत्र सम्यक्ते जग्मुर्हस्तथैव च । कोटिसूर्यप्रतीकाशा बभूवुर्विवुधर्पभाः ॥ ३२ ॥

அந்த பிராமணியும் அவளுடைய மகனும் உடனே புறப்பட்டனர்; எங்கும் தேவர்களின் ஒளி வெளிப்பட்டது, அது கோடி சூரியர்களைப் போலப் பிரகாசித்தது.

Verse 133

शंखचक्रगदाचिह्ना हरिसारुप्यमागताः । स्तुवंतो ब्राह्मणं सम्यक्ते जग्मुर्हरिमन्दिरम् ॥ ३३ ॥

சங்கு, சக்கரம், கதா ஆகிய குறிகளுடன் அவர்கள் ஹரியின் சாயலான சாரூப்யத்தை அடைந்தனர். அந்தப் பிராமணனை முறையாகப் புகழ்ந்து ஹரிமந்திரத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 134

राजा कल्माषपादस्तु निजरुपं समास्थितः । जगाम महतीं चिन्तां दृष्ट्वा तान्मुक्तिगानधान् ॥ ३४ ॥

ஆனால் கல்மாஷபாதன் என்னும் அரசன் தன் இயல்பான வடிவில் நிலைபெற்றான். மோட்சப் பாடலில் ஈடுபட்ட அவர்களைப் பார்த்து பெரும் கவலையில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 135

तस्मिन् राज्ञि सुदुःखार्ते गूढरुपा सरस्वती । धर्ममूलं महावाक्यं बभाषेऽगाधया गिरा ॥ ३५ ॥

அரசன் மிகுந்த துயரால் வாடியபோது, மறை வடிவில் இருந்த சரஸ்வதி அளவற்ற ஆழமுள்ள குரலில் தர்மத்தின் மூலமான மகாவாக்கியத்தை உரைத்தாள்.

Verse 136

भो भो राजन्महाभाग न दुःखं गन्तुमर्हसि । राजस्तवापि भोगान्ते महच्छ्रेयो भविष्यति ॥ ३६ ॥

ஓ பெரும்பேறு பெற்ற அரசே, நீ துயரத்தில் ஆழ வேண்டாம். அரசே, உனக்கும் இன்ப அனுபவத்தின் முடிவில் மகத்தான நன்மை—உண்மையான க்ஷேமம்—உண்டாகும்.

Verse 137

सत्कर्मधूतपापा ये हरिभक्तिपरायणाः । प्रयान्ति नात्र संदेहस्तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ३७ ॥

நற்கருமங்களால் பாவம் கழுவப்பட்டு, ஹரிபக்தியில் முழுமையாகச் சார்ந்திருப்போர்—இதில் ஐயமில்லை—விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைவர்.

Verse 138

सर्वभूतदयायुक्ता धर्ममार्गप्रवर्तिनः । प्रयान्ति परमं स्थानं गुरुपूजापरायणाः ॥ ३८ ॥

அனைத்து உயிர்களிடமும் கருணையுடையவர்களும், பிறரை தர்மமார்க்கத்தில் நிலைநிறுத்துவோரும், குருபூஜையில் பராயணமாயிருப்போரும் பரமபதத்தை அடைவார்கள்।

Verse 139

इतीरितं समाकर्ण्य भारत्या नृपसतमः । मनसा निर्वृत्तिं प्राप्यसस्मार च गुरोर्वचः ॥ ३९ ॥

இவ்வாறு பாரதியின் உரையை கேட்ட அரசர்களில் சிறந்தவன் மனத்தில் அமைதியை அடைந்து, பின்னர் தன் குருவின் வாக்கை நினைத்தான்।

Verse 140

स्तुवन्गुरुं च तं विग्नं हरिं चैवातिहर्षितः । पीर्ववृत्तं च विप्राय सर्वं तस्मै न्यवेदयत् ॥ ४० ॥

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவன் தன் குருவையும், தடைகளை அகற்றும் ஹரியையும் போற்றி, முன்பு நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அந்தப் பிராமணரிடம் தெரிவித்தான்।

Verse 141

ततो नृपस्तु कालिंगं प्रणम्य विधिर्वमुने । नामानि व्याहरन्विष्णोः सद्यो वाराणसीं ययौ ॥ ४१ ॥

பின்னர் காலிங்க அரசன் விதிர்வ முனிவருக்கு வணங்கி, விஷ்ணுவின் நாமங்களை உச்சரித்தவாறே உடனே வாராணசிக்குச் சென்றான்।

Verse 142

षण्मासं तत्र गङ्गायां स्नात्वा दृष्ट्वा सदाशिवम् । ब्राह्मणीदत्तश पात्तु मुक्तो मित्रसहोऽभवत् ॥ ४२ ॥

அங்கே கங்கையில் ஆறு மாதங்கள் நீராடி, சதாக்ஷிவனை தரிசித்த பின் அவன் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டான். பிராமணியால் அளிக்கப்பட்ட தானத்தின் காவலால் அவன் நண்பனுடன் கூடியவனானான்।

Verse 143

ततस्तु स्वपुरीं प्राप्तो वसिष्ठेन महात्मना । अभिषिक्तो मुनुश्रेष्ट स्वकं राज्यमपालयत् ॥ ४३ ॥

பின்னர் மகாத்மா வசிஷ்டருடன் தன் தலைநகரை அடைந்த முனிவருள் சிறந்தவர் அபிஷேகம் பெற்றுத் தன் அரசை காத்து நன்றாக ஆட்சி செய்தார்।

Verse 144

पालयित्वा महीं कृत्स्त्रां भुक्त्वा भोगान्स्त्रियं विना । वशिष्टात्प्राप्य सन्तानं गतो मोक्षं नृपोत्तमः ॥ ४४ ॥

முழு பூமியையும் காத்து, பெண்களிடம் பற்றின்றி அரச இன்பங்களை அனுபவித்து, வசிஷ்டரால் சந்ததி பெற்று, அந்த சிறந்த அரசன் இறுதியில் மோட்சம் அடைந்தான்।

Verse 145

नैतच्चित्रं द्विजश्रेष्ट विष्णोर्वाराणसीगुणान् । गृणञ्छृण्वन्स्मरन्गङ्गां पीत्वा मुक्तो भवेन्नरः ॥ ४५ ॥

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, இது வியப்பல்ல; வாராணசியில் விஷ்ணுவின் குணங்களைப் புகழ்ந்து, கேட்டு, நினைத்து, கங்கைநீர் அருந்தினால் மனிதன் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 146

तस्मान्माहिम्ने विप्रेन्द्र गङ्गायाः शक्यते नहि । पारं गन्तुं सुराधीशैर्ब्रह्मविष्णुशिवरपि ॥ ४६ ॥

ஆகவே ஓ பிராமணருள் தலைவரே, கங்கையின் மகிமையின் எல்லையை அடைய இயலாது; தேவர்களின் தலைவர்களாலும், பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவராலும் கூட முடியாது।

Verse 147

यन्नामस्मरणादेव महापातककोटिभिः । विमुक्तो ब्रह्मसदनं नरो याति न संशयः ॥ ४७ ॥

அவளுடைய நாமத்தை நினைப்பதாலேயே மனிதன் கோடிக்கணக்கான மகாபாபங்களிலிருந்து விடுபட்டு பிரம்மசதனத்தை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 148

गङ्गा गङ्गेति यन्नाम सकृदप्युच्यते यदा । तदैव पापनिमुक्तो ब्रह्मलोके महीयते ॥ ४८ ॥

“கங்கை, கங்கை” என்ற நாமம் ஒருமுறையாவது உச்சரிக்கப்படும்போது, அதே கணமே பாவவிமோசனம் பெற்று பிரம்மலோகத்தில் போற்றப்படுவான்.

Verse 149

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गा माहात्म्ये नवमोऽध्यायः ॥ ९ ॥

இவ்வாறு திரு ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதல் பாதத்தில் “கங்கை மாஹாத்மியம்” எனும் ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.