The Origin of the Gaṅgā and the Gods’ Defeat Caused by Bali

Verse 1

नारद उवाच । विष्णुपादाग्रसंभूता या गङ्गेत्यभिधीयते । तदुत्पत्तिं वद भ्रातरनुग्राह्योऽस्मि ते यदि ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்—‘கங்கை’ என அழைக்கப்படும் அந்த நதி, திருமால் விஷ்ணுவின் திருப்பாத நுனியிலிருந்து தோன்றினாள் என்று சொல்லப்படுகிறது. சகோதரா, நான் உமது அருளுக்குத் தகுதியானவன் என்றால் அவளது தோற்றத்தைச் சொல்லும்.

Verse 2

सनक उवाच । श्रृणु नारद वक्ष्यामि गङ्गोत्पत्तिं तवानघ । वदतां श्रृण्वतां चैंव पुण्यदां पापनाशिनीम् ॥ २ ॥

சனகர் கூறினார்—ஓ பாவமற்ற நாரதா, கேள்; கங்கையின் தோற்றத்தை நான் சொல்கிறேன். அவளைப் பற்றி சொல்லுவோருக்கும் கேட்போருக்கும் புண்ணியம் அளித்து, பாவங்களை அழிப்பவள் அவள்.

Verse 3

आसीदिंद्रादिदेवानां जनकः कश्यपो मुनिः । दक्षात्मजे तस्य भार्ये दितिश्चादितिरेव च ॥ ३ ॥

இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் தந்தை கஷ்யப முனிவர் ஆவார். அவருடைய மனைவிகள் தக்ஷனின் புதல்வியரான திதி மற்றும் அதிதி ஆகியோரே.

Verse 4

अदितिर्देवमातास्ति दैत्यानां जननी दितिः । ते तयोरात्मजा विप्र परस्परजयैषिणः ॥ ४ ॥

அதிதி தேவர்களின் தாய்; திதி தைத்தியர்களின் தாய் எனப் போற்றப்படுகிறாள். ஓ பிராமணரே, அவ்விருவரின் புதல்வர்கள் எப்போதும் ஒருவரை ஒருவர் வெல்லவே விரும்புகின்றனர்.

Verse 5

सदा सपूर्वदेवास्तु यतो दैत्याः प्रकीर्तिताः । आदिदैंत्यो दितेः पुत्रो हिरण्यकशिपुर्बली ॥ ५ ॥

தைத்தியர்கள் எப்போதும் முன்னைய தேவர்களோடு சேர்த்தே கூறப்படுவதால், திதியின் புதல்வனான வல்லமைமிகு ஹிரண்யகசிபுவே ஆதித் தைத்தியன் எனப் புகழப்படுகிறான்.

Verse 6

प्रह्लादस्तस्य पुत्रो।़भूत्सुमहान्दैत्यसत्तमः । विरोचन स्तस्य सुतो बभूव द्विजभक्तिमान् ॥ ६ ॥

அவனுக்கு மகனாகப் பிரஹ்லாதன் பிறந்தான்—மிகப் பெருமைமிகு, தைத்தியர்களில் சிறந்தவன். பிரஹ்லாதனின் மகன் விரோசனன்; அவன் இருபிறப்போரான (பிராமணர்களான)ோரிடம் பக்தியுடையவன்.

Verse 7

तस्य पुत्रोऽतितेजस्वी बलिरासीत्प्रतापवान् । स एव वाहिनीपालो दैत्यानामभवन्मुनेः ॥ ७ ॥

அவனுடைய மகன் மிகுந்த தேஜஸும் பிரதாபமும் உடைய பலி. ஓ முனிவரே, அவனே தைத்தியர்களின் சேனையின் தலைவனாகவும் காவலனாகவும் ஆனான்.

Verse 8

बलेन महता युक्तो बुभुजे मेदिनीमिमाम् । विजित्य वसुधां सर्वां स्वर्गं जेतुं मनो दधे ॥ ८ ॥

மிகுந்த வலிமையுடன் கூடிய அவன் இந்தப் பூமியை அனுபவித்தான். முழு உலகையும் வென்று, சொர்க்கத்தையும் வெல்ல மனம் கொண்டான்.

Verse 9

गजाश्च यस्यायुतकोटिलक्षास्तावन्त एवाश्वरथा मुनींद्र । गजेगजे पंचशती पदातेः किं वर्ण्यते तस्य चमूर्वरिष्टा ॥ ९ ॥

முனீந்திரரே! அவனிடம் அயுதம், கோடி, லட்சம் என எண்ணமுடியாத யானைகள்; அதே அளவு குதிரைரதங்களும் உள்ளன. ஒவ்வொரு யானைக்கும் ஐந்நூறு காலாட்கள்—அத்தகைய ஒப்பற்ற சேனையின் மேன்மையை எவ்வாறு வர்ணிப்பது?

Verse 10

अमात्यकोट्यग्रसरावमात्यौ कुम्भाण्डनामाप्यथ कूपकर्णः । पित्रा समं शौर्यपराक्रमाभ्यां बाणो बलेः पुत्रशतग्रजोऽभूत् ॥ १० ॥

அமைச்சர்களின் கோடி கூட்டத்தில் இரு முதன்மை அமாத்தியர்கள்—கும்பாண்டன் மற்றும் கூபகர்ணன். மேலும் பாணன், வீரமும் பராக்கிரமமும் தந்தையை ஒத்தவனாய், பலியின் நூறு புதல்வர் வம்சத்தில் பேரப்பேரனாகப் பிறந்தான்.

Verse 11

बलिः सुराञ्जेतुमनाः प्रवृत्तः सैन्येन युक्तो महता प्रतस्थे । ध्वजातपर्त्रैर्गगनाबुराशेस्तरङ्गविद्युत्स्मरणं प्रकुर्वन् ॥ ११ ॥

தேவர்களை வெல்லும் எண்ணத்துடன் பலி பெரும் சேனையுடன் புறப்பட்டான். கொடிகளின் அலைபாயும் துணிகள் வானத்தை கடலெனச் செய்தன—அலைகளும் மின்னலும் ஒருசேர நினைவூட்டின.

Verse 12

अवाप्य वृत्रारिपुरं सुरारी रुरोघ दैत्यैर्मृगराजगाढैः । सुरश्च युद्धाय पुरात्तथैव विनिर्ययुर्वज्रकरादयश्च ॥ १२ ॥

விருத்திராரி (இந்திரன்) நகரை அடைந்ததும், தேவர்களின் பகைவன் சிங்கங்களைப் போல் அடர்ந்த தைத்யர்களால் அதை முற்றுகையிட்டான். அப்போது தேவர்களும் அதேபோல் போருக்காக நகரிலிருந்து வெளியே வந்தனர்—வஜ்ரம் தாங்கிய இந்திரன் முதலியோர் முன்னணியில்.

Verse 13

ततः प्रववृते युद्धं घोरं गीर्वाणदैत्ययो । कल्पांतमेघानिर्धोषं डिंडिंमध्वनिसंभ्रमम् ॥ १३ ॥

அப்போது தேவர்கள் மற்றும் தைத்யர்கள் இடையே பயங்கரப் போர் வெடித்தது—அதன் முழக்கம் கல்பாந்த மேகங்களின் இடிமுழக்கத்தைப் போல்; போர்முரசுகளின் ஒலியால் எங்கும் பெரும் கலக்கம் எழுந்தது.

Verse 14

मुमुचुः शरजालानि दैंत्याः सुमनसां बले । देवाश्च दैत्यसेनासु संग्रामेऽत्यन्तदारुणे ॥ १४ ॥

அந்த மிகக் கொடூரமான போரில் தைத்யர்கள் தேவர் சேனையின் மீது அம்புகளின் வலைபோல் பொழிந்தனர்; தேவர்களும் பதிலாக தைத்ய சேனையின் மீது சரவெள்ளத்தைப் பொழிந்தனர்।

Verse 15

जहि दारय भिंधीते छिंधि मारय ताडय । इत्येवं सुमहान्घोषो वदतां सेनयोरभूत् ॥ १५ ॥

“அடி! கிழி! குத்து! வெட்டு! கொல்! தட்டு!”—இவ்வாறு இரு சேனைகளின் வீரர்கள் ஒருவரையொருவர் கூவி, பேரொலி எழுந்தது।

Verse 16

शरदुन्दुभिनिध्वानैः सिंहनादैः सिंहनादैः सुरद्विषाम् । भाङ्कारैः स्यन्दनानां च बाणक्रेङ्गारनिःस्वनैः ॥ १६ ॥

போர் முரசுகளின் முழக்கம், தேவர்க்கெதிரிகளின் மீண்டும் மீண்டும் எழும் சிங்கநாதம், தேர்களின் கலகல ஒலி, அம்புகளின் கடுமையான சீறல்-ஒலியால் போர்க்களம் முழங்கியது।

Verse 17

अश्वानां हेषितैश्चैव गजानां बृंहितैस्तथा । टङ्गारैर्धनुषां चैव लोकः शब्दत्मयोऽभवत् ॥ १७ ॥

குதிரைகளின் கிண்கிண ஒலி, யானைகளின் முழக்கம், வில்ல்களின் டங்காரத்தால் உலகமெங்கும் ஒலியால் நிரம்பியது போல ஆனது।

Verse 18

सुरासुरविनिर्मुक्तबाणनिष्पेषजानले । अकालप्रलयं मेने निरीक्ष्य सकलं जगत् ॥ १८ ॥

தேவரும் அசுரரும் விடுத்த அம்புகள் மோதிச் சிதறியதில் எழுந்த தீயால் உலகமெங்கும் எரிகின்றது போலக் கண்டு, அவன் இது அகாலப் பிரளயம் வந்ததென எண்ணினான்।

Verse 19

बभौ देवद्विषां सेना स्फुरच्छस्त्रौघधारिणी । चलद्विद्युन्निभा रात्रिश्छादिता जलदैरिव ॥ १९ ॥

தேவர்களை வெறுப்போரின் சேனை மின்னியது; மின்னும் ஆயுதக் கூட்டங்களைத் தாங்கி, நகரும் மின்னலால் ஒளிரும் இரவைப் போல, மேகங்களால் மூடப்பட்டதுபோல் தோன்றியது.

Verse 20

तस्मिन्युद्धे महाधोरैर्गिरीन् क्षित्पान् सुरारिभिः । नाराचैश्चूर्णयामासुर्देवास्ते लघुविक्रमाः ॥ २० ॥

அந்த மிகக் கொடிய போரில், தேவர்களின் பகைவர்கள் மலைகளை எறிந்தபோது, விரைந்து செயல்படும் தேவர்கள் இரும்பு அம்புகளால் அவற்றைத் தூளாக்கினர்.

Verse 21

केचित्सताडयामासुर्नागैर्नागान्रथान्रथैः । अश्वैरश्वांश्च केचित्तु गदादण्डैरथार्द्दयन् ॥ २१ ॥

சிலர் யானைகளால் யானைகளைத் தாக்கினர்; ரதங்களால் ரதங்களை மோதினர்; சிலர் குதிரைகளால் குதிரைகளைத் தள்ளினர்; மற்றவர்கள் கதைகள், தண்டுகளால் பகைவரை அடித்தனர்.

Verse 22

परिधैस्ताडिताः केचित्पेतुः शोणितकर्द्दमे । समुक्त्रांतासवः केचिद्विमानानि समाश्रिताः ॥ २२ ॥

இரும்புக் கம்பிகளால் தாக்கப்பட்ட சிலர் இரத்தம் கலந்த சேற்றில் விழுந்தனர்; சிலர், உயிர்வாயு விலகிக் கொண்டிருக்க, விமானங்களைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 23

ये दैत्या निहता देवैः प्रसह्य सङ्गरे तदा । ते देवभावमापन्ना दैतेयान्समुपाद्रवन् ॥ २३ ॥

அப்போது போர்க்களத்தில் தேவர்கள் வலியுறுத்தி கொன்ற தைத்யர்கள் தேவர்நிலையை அடைந்தனர்; தேவர்சுபாவம் பெற்ற அவர்கள் மீண்டும் தைத்யர்களையே தாக்கினர்.

Verse 24

अथ दैत्यगणाः क्रुद्वास्तड्यमानाः सुर्वैर्भृशम् । शस्त्रैर्बहुविधैर्द्देवान्निजध्नुरतिदारुणाः ॥ २४ ॥

அப்போது தெய்வங்களின் கடும் தாக்குதலால் பலமாகத் தாக்கப்பட்டபோதும், கோபம் கொண்ட தைத்யக் கூட்டம் பலவகை ஆயுதங்களால் மிகக் கொடூரமாக தேவர்களைத் தாக்கி வீழ்த்தத் தொடங்கியது।

Verse 25

दृषद्भिर्भिदिपालैश्च खङ्गैः परशुतोमरैः । परिधैश्छुरिकाभिश्च कुन्तैश्चक्रैश्च शङ्कुभिः ॥ २५ ॥

அவர்கள் கற்களாலும், பிந்திபால ஈட்டிகளாலும், வாள்களாலும், கோடாரி மற்றும் தோமரங்களாலும், இரும்புக் கம்புகளாலும், கத்திகளாலும், குந்தங்களாலும், சக்கர ஆயுதங்களாலும், முள்-குத்துகளாலும் தாக்கினர்।

Verse 26

मुसलैरङ्कुशेश्वैव लाङ्गलैः पट्टिशैस्तथा । शक्त्योपलैः शतघ्रीभिः पाशैश्च तलमुष्टिभिः ॥ २६ ॥

அவர்கள் முசலங்களாலும், அங்குசங்களாலும், உழவாள்களாலும், பட்டிசங்களாலும்; சக்தி ஈட்டிகளாலும், கற்களாலும், சதக்ரீ (முள் கொண்ட கதா)யாலும், பாசங்களாலும், தலமுஷ்டி (முஷ்டி ஆயுதம்)யாலும் தாக்கினர்।

Verse 27

शूलैर्नालीकनाराचैः क्षेपणीयैस्समुद्ररैः । रथाश्वनागपदगैः सङ्कुलो ववृधे रणः ॥ २७ ॥

திரிசூலங்கள், நாலீக-நாராச அம்புகள், எறியத்தக்க ஆயுதங்கள், முத்கரங்கள்; மேலும் ரதங்கள், குதிரைகள், யானைகள், காலாட்கள் என நிரம்பி அந்தப் போர் அடர்ந்த கலவரமாகப் பெருகியது।

Verse 28

देवाश्च विविधास्त्राणि दैतेयेभ्यः समाक्षिपन् । एवमष्टसहस्त्राणि युद्धमासीत्सुदारुणम् ॥ २८ ॥

மேலும் தேவர்கள் தைத்யர்கள்மேல் பலவகை அஸ்திரங்களை எறிந்தனர். இவ்வாறு எட்டாயிரம் (ஆண்டுகள்) மிகக் கொடிய போர் நீடித்தது।

Verse 29

अथ दैत्यबले वृद्धे पराभूता दिवौकसः । सुरलोकं परित्यतज्य सर्वे भीताः प्रदुद्रुवुः ॥ २९ ॥

அப்போது தைத்யர்களின் வலிமை பெருக, விண்ணுலகத் தேவர்கள் தோல்வியுற்றனர்; தேவருலகத்தை விட்டுவிட்டு அனைவரும் அச்சத்தால் ஓடினர்।

Verse 30

नररुपपरिच्छन्ना विचेरुरवनीतले । वैरोचनिस्त्रिभुवनं नारायणपरायणः ॥ ३० ॥

அவர்கள் மனித வடிவில் மறைந்து பூமித்தளத்தில் உலாவினர்; வைரோசனி நாராயண-பராயணனாய் திரிபுவனமெங்கும் சுற்றினான்।

Verse 31

बुभुजेऽव्याहतैश्चर्यप्रवृद्धश्रीर्महाबलः । इत्याज चाश्वमेघैः स विष्णुप्रीणनतत्परः ॥ ३१ ॥

தடையற்ற தர்மாசாரத்தால் வளர்ந்த செல்வமும் மாபெரும் வலிமையும் உடையவன் அரசை அனுபவித்தான்; விஷ்ணுவை மகிழ்விக்க ஒருமுகமாய் அச்வமேத யாகங்களைச் செய்தான்।

Verse 32

इन्द्रत्वं चाकरोत्स्वर्गे दिक्पालत्वं तथैव च । देवानां प्रीणनार्थाय यैः क्रियन्ते द्विजैर्मखाः ॥ ३२ ॥

விண்ணுலகில் அவை இந்திரப் பதவியையும் திசைக் காவலர் பதவியையும் அளிக்கும்; தேவர்களை மகிழ்விக்க இருபிறப்போர் செய்யும் மఖ யாகங்களே அவை।

Verse 33

तेषु यज्ञेषु सर्वेषु हविर्भुङ्क्ते स दैत्यराट् । अदितिः स्वात्मजान्वीक्ष्य देवमातातिदुःखिता ॥ ३३ ॥

அந்த யாகங்கள் அனைத்திலும் அந்த தைத்யராஜன் ஹவியைத் தானே உண்டான்; தன் மகன்களின் நிலையைப் பார்த்த தேவர்மாதா அதிதி மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்தாள்।

Verse 34

वृथात्र निवसामीति मत्वागाद्धिमवद्गिरम् । शक्रस्यैश्वर्यमिच्छंती दैत्यानां च पराजयम् ॥ २४ ॥

“இங்கே வாழ்வது வீண்” என்று எண்ணி அவள் இமவத் மலைக்கு சென்றாள். சக்கிரன் (இந்திரன்) ஆட்சிச் செல்வமும் தைத்யர்களின் தோல்வியும் வேண்டினாள்।

Verse 35

हरिध्यानपरा भूत्वा तपस्तेपेऽतिदुष्करम् । किंचित्कालं समासीना तिष्टंती च ततः परम् ॥ ३५ ॥

ஹரியின் தியானத்தில் முழுமையாக ஒன்றி அவள் மிகக் கடினமான தவம் செய்தாள். சில காலம் அமர்ந்திருந்தாள்; பின்னர் நின்றபடியும் தவம் தொடர்ந்தாள்।

Verse 36

पादेनैकेन सुचिरं ततः पादाग्रमात्रतः । कंचित्कालं फलाहारा ततः शीर्णदलाशना ॥ ३६ ॥

நீண்ட காலம் அவள் ஒரு காலில் நின்றாள்; பின்னர் காலின் முன்நுனியில் மட்டும் நின்றாள். சில காலம் பழங்களை உண்டு, அதன் பின் உலர்ந்து விழுந்த இலைகளையே உண்டாள்।

Verse 37

ततो जलाशमा वायुभोजनाहारवर्जिता । सच्चिदानन्दसन्दोहं ध्यायत्यात्मानमात्मना ॥ ३७ ॥

பின்னர் அவள் தாகமும் களைப்பும் அற்றவளாய், காற்றையே உணவெனக் கொண்டு சாதாரண உணவைத் துறந்தாள். ஆத்மாவால் ஆத்மாவையே சத்-சித்-ஆனந்தத் திரளாகத் தியானித்தாள்।

Verse 38

दिव्याब्दानां सहस्त्रं सा तपोऽतप्यत नारद । दुरन्तं तत्तपः श्रुत्वा दैतेया मायिनोऽदितिम् ॥ ३८ ॥

நாரதா! அவள் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் தவம் செய்தாள். அந்த அசாதாரண தவத்தின் செய்தி கேட்டு மாயாவி தைத்யர்கள் அதிதியை நோக்கி வந்தனர்।

Verse 39

देवतारुपमास्थाय संप्रोचुर्बलिनोदिताः । किमर्थं तप्यते मातः शरीरपरिशोषणम् ॥ ३९ ॥

தேவரூபம் ஏற்று, பலியால் தூண்டப்பட்ட அவர்கள் கூறினர்— “அம்மையே, எதற்காக உடலை உலரச் செய்யும் இத்தவத்தை நீ செய்கிறாய்?”

Verse 40

यदि जानन्ति दैतेया महदुखं ततो भवेत् । त्यजेदं दुःखबहुलं कायशोषणकारणम् ॥ ४० ॥

தைத்யர்கள் இதை அறிந்தால் அவர்களுக்கு பெருந்துயரம் உண்டாகும்; ஆகவே துயரமிகுந்ததும் உடல் சோர்வுக்குக் காரணமானதுமான இதை விட்டு விட வேண்டும்.

Verse 41

प्रयाससाध्यं सुकृतं न प्रशँसन्ति पण्डिताः । शरीरं यन्ततो रक्ष्यं धर्मसाधनतत्परैः ॥ ४१ ॥

அதிக முயற்சியால் மட்டுமே நிறைவேறும் புண்ணியச் செயலை ஞானிகள் புகழார். தர்மத்தைச் சாதிக்க விரும்புவோர் உடலை கவனமாகக் காக்க வேண்டும்; அதுவே சாதனக் கருவி.

Verse 42

ये शरीरमुपेक्षन्ते ते स्युरात्मविघातिनः । सुखं त्वं तिष्ट सुभगे पुत्रानस्मान्न खेदय ॥ ४२ ॥

உடலை அலட்சியம் செய்பவர்கள் தம்மையே அழிப்பவர்கள். ஆகவே, நல்வாழ்வுடையவளே, நிம்மதியாக இரு; எங்களை—உன் மக்களை—வருத்தாதே.

Verse 43

मात्रा हीना जना मातर्मृतप्राया न संशयः । गावो वा पशवो वापि यत्र गावो महीरुहाः ॥ ४३ ॥

அம்மையே, உரிய அளவும் ஒழுங்கும் இன்றியவர்கள் நிச்சயமாக இறந்தவர்களே போன்றவர்கள். பசுவாக இருந்தாலும் வேறு மிருகமாக இருந்தாலும்—எங்கே பசுவை நிலத்தில் வேரூன்றிய மரம்போல் வெறும் சுமை சுமக்கும் மிருகமாகக் கருதுகிறார்களோ, அங்கே வாழ்வு மந்தமாய் தாழ்ந்து போகிறது.

Verse 44

न लभन्ते सुखं किंचिन्मात्रा हीना मृतोपमाः । दरिद्रो वापि रोगी वा देशान्तरगतोऽपि वा ॥ ४४ ॥

தாயை இழந்தவர்கள் சிறிதளவும் இன்பம் பெறார்; அவர்கள் இறந்தவரைப் போலவே—வறுமையுற்றாலும், நோயுற்றாலும், அந்நாட்டுக்குச் சென்றாலும் கூட।

Verse 45

मातुर्दर्शनमात्रेण लभते परमां मुदम् । अन्ने वा सलिले वापि धनादौ वा प्रियासु च ॥ ४५ ॥

தாயின் தரிசனமட்டுமே மனிதனுக்கு பரம மகிழ்ச்சியை அளிக்கும்—அது உணவில் இருந்தாலும், நீரில் இருந்தாலும், செல்வம் முதலியவற்றில் இருந்தாலும், அன்பினரிடையிலும் கூட।

Verse 46

कदाचिद्विमुखो याति जनो मातरि कोऽपि न । यस्य माता गृहे नास्ति यत्र धर्मपरायणा । साध्वी च स्त्री पतिप्राणा गन्तव्यं तेन वै वनम् ॥ ४६ ॥

தாயை நோக்கி யாரும் எப்போதும் முகம் திருப்பார் அல்லர். ஆனால் யாருடைய வீட்டில் தர்மநிஷ்டை கொண்ட தாயும் இல்லை, கணவனே உயிரெனும் சதீ மனைவியும் இல்லை—அவனுக்கு உண்மையில் வனமே செல்லத்தக்க இடம்।

Verse 47

धर्मश्च नारायणभक्तिहीनां धनं च सद्भोगविवर्जितं हि । गृहं च मार्यातनयेर्विहीनं यथा तथा मातृविहीनमर्त्यः ॥ ४७ ॥

நாராயண பக்தியற்றவர்களுக்கு ‘தர்மம்’ கூட வெறுமை; செல்வமும் சத்போகமின்றி பயனற்றது. மனைவி-மக்கள் இல்லாத வீடு எவ்வாறு வெறிச்சோ, அதுபோல தாயற்ற மனிதன்।

Verse 48

तस्माद्देवि परित्राहि दुःखार्तानात्मजांस्तव । इत्युक्ताप्यदितिर्दैप्यैर्न चचाल समाधितः ॥ ४८ ॥

“ஆகையால், தேவியே, துன்பத்தால் வாடும் உன் புதல்வர்களைக் காப்பாற்று” என்று தைத்யர்கள் கூறினாலும், சமாதியில் நிலைத்த அதிதி அசையவில்லை।

Verse 49

एवमुक्त्वासुराः सर्वे हरिध्यानपरायणाम् । निरीक्ष्य क्रोधसंयुक्ता हन्तुं चक्रुर्मनोरथम् ॥ ४९ ॥

இவ்வாறு கூறிய அசுரர்கள் அனைவரும் ஹரி-தியானத்தில் முழுகிய அவளை நோக்கி, கோபம் கொண்டவர்களாய் மனோரதாவை கொல்லத் தீர்மானித்தனர்।

Verse 50

कल्पान्तमेघनिर्घोषाः क्रोधसंरक्तलोचनाः । दंष्ट्रग्रैरसृजन्वह्निंम् सोऽदहत्काननं क्षणात् ॥ ५० ॥

கல்பாந்த மேகங்களின் முழக்கம்போல் கர்ஜித்து, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் தந்தங்களின் முனையிலிருந்து தீயை உமிழ்ந்து, கணநேரத்தில் காட்டை எரித்தான்।

Verse 51

शतयोजनविस्तीर्णं नानाजीवसमाकुलम् । तेनैव दग्धा दैतेया ये प्रधर्षयितुं गताः ॥ ५१ ॥

நூறு யோஜனங்கள் விரிந்த, பலவகை உயிர்களால் நிரம்பிய அந்த வனம்; அதைத் தாக்கச் சென்ற தைத்யர்களும் அதே தீயால் எரிந்து சாம்பலானார்கள்।

Verse 52

सैवावशिष्टा जननी सुराणामब्दाच्छतादच्युतसक्तचिता । संरक्षिता विष्णुसुदर्शनेन दैत्यान्तकेन स्वजनानुकम्पिना ॥ ५२ ॥

தேவர்களின் தாய் அவளே மட்டும்—அச்யுதனில் பற்றுடைய மனத்துடன்—உயிருடன் மீந்தாள்; தைத்யநாசகனும் தம் மக்கள்மேல் கருணையுடையவனுமான விஷ்ணுவின் சுதர்சனம் அவளை நூறு ஆண்டுகள் காத்தது।

Verse 53

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे गङ्गोत्पत्तौ बलिकृतदेवपराजयवर्णनन्नाम दशमोऽध्यायः ॥ १० ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதல் பாதத்தில் ‘கங்கோத்பத்தி மற்றும் பலியால் தேவர்கள் தோல்வியுற்றதன் வர்ணனை’ எனும் பத்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।