Nārada’s Hymn to Viṣṇu (Nāradasya Viṣṇu-stavaḥ)
ரிஷிகளின் கேள்விகளுக்கு பதிலாக சூதர் சனகாதி குமாரர்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார்—அவர்கள் பிரம்மாவின் மனப்புத்ரர்கள், பிரம்மச்சாரிகள், மோக்ஷநோக்கினர்; மேருவிலிருந்து பிரம்மசபைக்குச் செல்கின்றனர். வழியில் விஷ்ணுவின் புனித நதியான கங்கையைப் பார்த்து சீதா-நீரில் ஸ்நானம் செய்ய விரும்புகின்றனர். அப்போது நாரதர் வந்து மூத்த சகோதரர்களை வணங்கி நாராயணன், அச்யுதன், அனந்தன், வாசுதேவன், ஜனார்தனன் முதலிய நாமங்களை ஜபித்து விரிவான விஷ்ணு ஸ்தோத்திரத்தைப் பாடுகிறார். ஸ்தோத்திரத்தில் விஷ்ணு சகுண-நிர்குணன், ஞானமும் ஞாதாவும், யோகமும் யோகத்தால் அடையப்படுபவனும், விஸ்வரூபனாக இருந்தும் அசங்கன் என விளக்கப்படுகிறது; கூர்ம, வராஹ, நரசிம்ஹ, வாமன, பரசுராம, ராம, கிருஷ்ண, கல்கி ஆகிய அவதாரங்கள் கீர்த்திக்கப்படுகின்றன; நாமஸ்மரணத்தின் பாவநாசி-மோக்ஷதாயக மகிமை மீண்டும் மீண்டும் போற்றப்படுகிறது. ஸ்நானம் செய்து ஸந்த்யா-தர்ப்பணங்களை நிறைவேற்றிய பின் முனிவர்கள் ஹரிகதையில் ஈடுபடுகின்றனர்; பின்னர் நாரதர் பகவானின் லக்ஷணங்கள், பலனளிக்கும் கர்மம், உண்மை ஞானம், தபஸ், விஷ்ணுவுக்கு பிரியமான அதிதி-பூஜை முறைகள் குறித்து கேட்கிறார். இறுதியில் பலஸ்ருதி: காலைபொழுது பாராயணம் புனிதத்தையும் விஷ்ணுலோகப் பிராப்தியையும் தரும்.
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । कथं सनत्कुमारस्तु नारदाय महात्मने । प्रोक्तवान् सकलान् धर्मान् कथं तौ मिलितावुभौ 1. ॥ १ ॥
ரிஷிகள் கூறினர்—மகாத்மா நாரதருக்கு சனத்குமாரர் எவ்வாறு எல்லா தர்மங்களையும் உபதேசித்தார்? மேலும் அவர்கள் இருவரும் எவ்வாறு சந்தித்தனர்?
Verse 2
कस्मिन् स्थाने स्थितौ सूत तावुभौ ब्रह्मवादिनौ । हरिगीतसमुद्गाने चक्रतुस्तद्वदस्व नः ॥ २ ॥
ஓ சூதரே! அந்த இரு பிரம்மவாதிகள் எந்த இடத்தில் அமர்ந்திருந்தனர்? மேலும் ஹரியின் புகழ்பாடும் இனிய கீர்த்தனையை அவர்கள் எங்கு தொடங்கினர்? எமக்கு உரையுங்கள்.
Verse 3
सूत उवाच । सनकाद्या महात्मानो ब्रह्मणो मानसाः सुताः । निर्ममा निरहङ्काराः सर्वे ते ह्यूर्ध्वरेतसः ॥ ३ ॥
சூதர் கூறினார்—சனக முதலிய மகாத்மாக்கள் பிரம்மாவின் மனப்பிறந்த புதல்வர்கள். அவர்கள் பற்றும் அகந்தையும் அற்றவர்கள்; அனைவரும் ஊர்த்வரேதஸ், அதாவது பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்தவர்கள்.
Verse 4
तेषां नामानि वक्ष्यामि सनकश्च सनन्दनः । सनत्कुमारश्च विभुः सनातन इति स्मृतः ॥ ४ ॥
அவர்களின் பெயர்களை நான் கூறுகிறேன்—சனகன், சனந்தனன், வல்லமைமிகு சனத்குமாரன், மேலும் ‘சனாதனன்’ என நினைவுகூரப்படுபவன்.
Verse 5
विष्णुभक्ता महात्मानो ब्रह्मध्यानपरायणाः । सहस्रसूर्यसंकाशाः सत्यसन्धा मुमुक्षवः ॥ ५ ॥
அவர்கள் மகாத்மாக்கள்—விஷ்ணுவின் பக்தர்கள்; பிரம்மத் தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர்கள்; ஆயிரம் சூரியரைப் போல ஒளிமிக்கவர்கள், சத்தியத்தில் உறுதியானவர்கள், முக்தியை நாடுபவர்கள்.
Verse 6
एकदा मेरुशृङ्गं ते प्रस्थिताः ब्रह्मणः सभाम् । इष्टां मार्गेऽथ ददृशुः गंगां विष्णुपदीं द्विजाः ॥ ६ ॥
ஒருமுறை அந்த இருமுறைப் பிறந்த முனிவர்கள் மேரு சிகரத்திலிருந்து பிரம்மாவின் சபைக்குச் சென்றனர்; வழியில் விஷ்ணுபதியான புனித கங்கையைத் தரிசித்தனர்.
Verse 7
तां निरीक्ष्य समुद्युक्ताः स्नातुं सीताजलेऽभवन् । एतस्मिन्नन्तरे तत्र देवर्षिर्नारदो मुनिः ॥ ७ ॥
அவளைக் கண்டதும் அவர்கள் சீதா நீரில் நீராட ஆவலுடன் தயாரானார்கள். அதே வேளையில் அங்கே தேவर्षி முனி நாரதர் வந்தடைந்தார்.
Verse 8
आजगाम द्विजश्रेष्ठा दृष्ट्वा भ्रातॄन् स्वकाग्रजान् । तान् दृष्ट्वा स्नातुमुद्युक्तान् नमस्कृत्य कृताञ्जलि ॥ ८ ॥
பின்னர் இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்த நாரதர் வந்தார். தம் மூத்த சகோதரர்களையும் அவர்கள் நீராடத் தயாராக இருப்பதையும் கண்டு, கைகூப்பி வணங்கி நின்றார்.
Verse 9
गृणन् नामानि सप्रेमभक्तियुक्तो मधुद्विषः । नारायणाच्युतानन्त वासुदेव जनार्दन ॥ ९ ॥
அன்பு நிறைந்த பக்தியுடன் மதுத்விஷனின் நாமங்களைப் பாடுக—நாராயணன், அச்யுதன், அனந்தன், வாசுதேவன், ஜனார்தனன்.
Verse 10
यज्ञेश यज्ञपुरुष कृष्ण विष्णो नमोऽस्तु ते । पद्माक्ष कमलाकान्त गङ्गाजनक केशव । क्षीरोदशायिन् देवेश दामोदर नमोऽस्तु ते ॥ १० ॥
யாகங்களின் ஆண்டவனே, யாகபுருஷனே, கிருஷ்ணனே, விஷ்ணுவே—உமக்கு நமஸ்காரம். தாமரை கண்களையுடையவனே, லக்ஷ்மீநாதனே, கங்கையின் ஜனகனான கேசவனே; பாற்கடலில் சயனிப்பவனே, தேவர்களின் ஈசனே, தாமோதரனே—உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 11
श्रीराम विष्णो नरसिंह वामन प्रद्युम्न संकर्षण वासुदेव । अजानिरुद्धामलरुङ् मुरारे त्वं पाहि नः सर्वभयादजस्रम् ॥ ११ ॥
ஓ ஸ்ரீராமா! ஓ விஷ்ணுவே—நரசிம்மா, வாமனா; ஓ பிரத்யும்னா, சங்கர்ஷணா, வாசுதேவா; ஓ அஜானிருத்தா, நிர்மல முராரியே! எங்களை எல்லாப் பயத்திலிருந்தும் இடையறாது காப்பாயாக।
Verse 12
इत्युच्चरन् हरेर्नाम नत्वा तान् स्वाग्रजान् मुनीन् । उपासीनश्च तैः सार्धं सस्नौ प्रीतिसमन्वितः ॥ १२ ॥
இவ்வாறு ஹரியின் நாமத்தை உச்சரித்து, அந்த மூத்த முனிவர்களுக்கு வணங்கி, அவர்களுடன் அமர்ந்து, அன்பும் ஆனந்தமும் நிறைந்து நீராடினார்।
Verse 13
तेषां चापि तु सीताया जले लोकमलापहे । स्नात्वा सन्तर्प्य देवर्षिपितॄन् विगतकल्मषाः ॥ १३ ॥
அவர்களும் உலக மாசை அகற்றும் சீதையின் அந்த நீரில் நீராடி பாவமற்றவர்களானார்கள்; பின்னர் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்தி அளித்தார்கள்।
Verse 14
उत्तीर्य सन्ध्योपास्त्यादि कृत्वाचारं स्वकं द्विजाः । कथां प्रचक्रुर्विविधाः नारायणगुणाश्रिताः ॥ १४ ॥
நீராடி வெளியே வந்து, இருபிறப்பாளர்கள் சந்த்யா உபாசனை முதலிய தம் நியமமான ஆச்சாரங்களைச் செய்து, பின்னர் நாராயணனின் குணங்களை மையமாகக் கொண்ட பலவகை உரையாடல்களைத் தொடங்கினர்।
Verse 15
कृतक्रियेषु मुनिषु गङ्गातीरे मनोरमे । चकार नारदः प्रश्नं नानाख्यानकथान्तरे ॥ १५ ॥
அழகிய கங்கைத் துறையில் முனிவர்கள் தங்கள் கிரியைகளை நிறைவு செய்தபோது, பலவகை ஆக்யானக் கதைகளின் நடுவே நாரதர் ஒரு கேள்வியை எழுப்பினார்।
Verse 16
नारद उवाच । सर्वज्ञाः स्थ मुनिश्रेष्ठाः भगवद्भक्तितत्पराः । यूयं सर्वे जगन्नाथा भगवन्तः सनातनाः ॥ १६ ॥
நாரதர் கூறினார்—நீங்கள் அனைவரும் சர்வஞ்ஞர்கள், முனிவர்களில் சிறந்தோர், பகவத்-பக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டோர். நீங்கள் தான் ஜகந்நாதர்கள்; சனாதனமான, வணங்கத்தக்க பகவான்கள்॥१६॥
Verse 17
लोकोद्धारपरान् युष्मान् दीनेषु कृतसौहृदान् । पृच्छे ततो वदत मे भगवल्लक्षणं बुधाः ॥ १७ ॥
உலகோத்தாரத்தில் ஈடுபட்டு, தாழ்ந்தோரிடம் அன்பு காட்டும் உங்களை நான் கேட்கிறேன். ஓ ஞானிகளே, பகவானின் இலக்கணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்॥१७॥
Verse 18
येनेदमखिलं जातं जगत्स्थावरजङ्गमम् । गङ्गापादोदकं यस्य स कथं ज्ञायते हरिः ॥ १८ ॥
எவரால் இந்த முழு உலகம்—அசையாததும் அசையும் உயிர்களும்—உண்டாயிற்றோ, எவரின் திருவடிகளைத் துவைத்த நீரே கங்கை எனப்படுகிறதோ, அந்த ஹரியை சாதாரண வழிகளால் எவ்வாறு முழுமையாக அறிய முடியும்?॥१८॥
Verse 19
कथं च त्रिविधं कर्म सफलं जायते नृणाम् । ज्ञानस्य लक्षणं ब्रूत तपसश्चापि मानदाः ॥ १९ ॥
மனிதர்களின் மூவகை கர்மம் எவ்வாறு பலனளிக்கிறது? ஓ மதிப்பிற்குரியவர்களே, உண்மையான ஞானத்தின் இலக்கணத்தையும், தவத்தின் இலக்கணத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்॥१९॥
Verse 20
अतिथेः पूजनं वापि येन विष्णुः प्रसीदति । एवमादीनि गुह्यानि हरितुष्टिकराणि च । अनुगृह्य च मां नाथास्तत्त्वतो वक्तुमर्हथ ॥ २० ॥
விருந்தினரைப் போற்றுதல்—அதனால் விஷ்ணு மகிழ்வார்—இவ்வாறான ஹரியைத் திருப்திப்படுத்தும் மறைநெறிகள் முதலியவற்றை; ஓ நாதர்களே, என்மேல் அருள் செய்து அவற்றின் தத்துவத்தை உண்மையாய் விளக்குங்கள்॥२०॥
Verse 21
शौनक उवाच । नमः पराय देवाय परस्मात् परमाय च । परावरनिवासाय सगुणायागुणाय च ॥ २१ ॥
சௌனகர் கூறினார்—பராத்பரனும் பரமாத்பரனும் ஆன அந்த பரம தேவனுக்கு நமஸ்காரம்; பரமும் அபரமும் ஆகிய இரு நிலைகளின் இருப்பிடமாய், சகுணனும் நிர்குணனும் ஆனவருக்கு வணக்கம்।
Verse 22
अमायायात्मसंज्ञाय मायिने विश्वरूपिणे । योगीश्वराय योगाय योगगम्याय विष्णवे ॥ २२ ॥
மாயையைத் தாண்டியவர், ஆத்மஸ்வரூபம் எனப் போற்றப்படுபவர்; மாயையின் அதிபதி, விஸ்வரூபன்; யோகிகளின் ஈசன், யோகமே, யோகத்தால் மட்டுமே அடையத்தக்க விஷ்ணுவுக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 23
ज्ञानाय ज्ञानगम्याय सर्वज्ञानैकहेतवे । ज्ञानेश्वराय ज्ञेयाय ज्ञात्रे विज्ञानसम्पदे ॥ २३ ॥
அவர் தாமே ஞானம்; ஞானத்தால் அடையப்படுபவர்; எல்லா ஞானத்திற்கும் ஒரே காரணம்; ஞானத்தின் ஈசன்; அறியத்தக்கவர்; அறிபவர்; விஞ்ஞானச் செல்வம் நிறைந்தவருக்கு வணக்கம்।
Verse 24
ध्यानाय ध्यानगम्याय ध्यातृपापहराय च । ध्यानेश्वराय सुधिये ध्येयध्यातृस्वरूपिणे ॥ २४ ॥
தியானமே ஆனவர்; தியானத்தால் அடையப்படுபவர்; தியானிப்பவரின் பாவங்களை அகற்றுபவர்; தியானத்தின் ஈசன்; தெளிந்த புத்தியின் ஆதாரம்; தியானப் பொருளும் தியானிப்பவரும் ஆகிய இரண்டின் ஸ்வரூபனுக்கு வணக்கம்।
Verse 25
आदित्यचन्द्रा ग्निविधातृदेवाः सिद्धाश्च यक्षासुरनागसंघाः । यच्छक्तियुक्तास्तमजं पुराणं सत्यं स्तुतीशं सततं नतोऽस्मि ॥ २५ ॥
அவருடைய சக்தியால் சூரியன்-சந்திரன், அக்னி, விதாதா மற்றும் தேவர்கள்; மேலும் சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், அசுரர்கள், நாகக் கூட்டங்கள் வலிமை பெறுகின்றன—அந்த அஜன், புராதனன், சத்தியஸ்வரூபன், ஸ்துதிகளின் அதிபதி ஆகிய பிரபுவுக்கு நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்।
Verse 26
यो ब्रह्मरूपी जगतां विधाता स एव पाता द्विजविष्णुरूपी । कल्पान्तरुद्रा ख्यतनुः स देवः शेतेऽङघ्रिपानस्तमजं भजामि ॥ २६ ॥
பிரம்மரூபமாக உலகங்களைப் படைக்கும் விதாதாவும், விஷ்ணுரூபமாக அவற்றைக் காக்கும் பாதுகாவலனும், கல்பாந்தத்தில் ருத்ரனெனும் வடிவம் ஏற்கும் அவனே. சேஷன் மீது திருவடிகளை வைத்து பள்ளிகொள்ளும் அந்த அஜப் பரமேஸ்வரனை நான் வழிபடுகிறேன்.
Verse 27
यन्नामसङ्कीर्तनतो गजेन्द्रो ग्राहोग्रबन्धान्मुमुचे स देवः । विराजमानः स्वपदे पराख्ये तं विष्णुमाद्यं शरणं प्रपद्ये ॥ २७ ॥
யாருடைய நாமசங்கீர்த்தனத்தாலே கஜேந்திரன் முதலைக்குரிய கொடிய பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டானோ—அந்தப் பிரபு ‘பர’ எனப்படும் தம் பரம பதத்தில் ஒளிர்ந்து விளங்குகிறார். அந்த ஆதிய விஷ்ணுவையே நான் சரணடைகிறேன்.
Verse 28
शिवस्वरूपी शिवभक्तिभाजां यो विष्णुरूपी हरिभावितानाम् । सङ्कल्पपूर्वात्मकदेहहेतुस्तमेव नित्यं शरणं प्रपद्ये ॥ २८ ॥
சிவபக்தர்களுக்கு சிவரூபமாகவும், ஹரிபாவத்தில் கரைந்தவர்களுக்கு விஷ்ணுரூபமாகவும் தோன்றுபவன்; முன்சங்கல்பமும் சூட்சும ஆத்மத் தத்துவமும் காரணமாக உடல்பிறப்பிற்கு ஹேதுவானவன்—அவனையே நான் எந்நாளும் சரணடைகிறேன்.
Verse 29
यः केशिहन्ता नरकान्तकश्च बालो भुजाग्रेण दधार गोत्रम् । देवं च भूभारविनोदशीलं तं वासुदेवं सततं नतोऽस्मि ॥ २९ ॥
கேசியை வதைத்தவனும், நரகனை முடித்தவனும்; சிறுவயதில் கைமுனையில் கோவர்தனத்தைத் தாங்கியவனும்; பூமியின் பாரத்தை அகற்றுவதில் மகிழும் தெய்வமான வாசுதேவனுக்கு நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.
Verse 30
लेभेऽवतीर्योग्रनृसिंहरूपी यो दैत्यवक्षः कठिनं शिलावत् । विदार्य संरक्षितवान् स्वभक्तं प्रह्लादमीशं तमजं नमामि ॥ ३० ॥
உக்கிர நரசிம்ம ரூபமாக அவதரித்து, கல்லைப் போன்ற கடினமான அசுரனின் மார்பை பிளந்து, தம் பக்தன் பிரஹ்லாதனை காத்த அந்த அஜ ஈசனை நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 31
व्योमादिभिर्भूषितमात्मसंज्ञं निरंजनं नित्यममेयतत्त्वम् । जगद्विधातारमकर्मकं च परं पुराणं पुरुषं नतोऽस्मि ॥ ३१ ॥
வ்யோமம் முதலிய தத்துவங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஆத்மா எனப் பெயர்பெற்ற, நிரஞ்சனன், நித்தியன், அளவிடமுடியாத தத்துவமயன்; உலகத்தை விதிப்பவனாயினும் கர்மமற்ற அந்த பரம புராண புருஷனை நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 32
ब्रह्मेन्द्र रुद्रा निलवायुमर्त्यगन्धर्वयक्षासुरदेवसंघैः । स्वमूर्तिभेदैः स्थित एक ईशस्तमादिमात्मानमहं भजामि ॥ ३२ ॥
பிரம்மா, இந்திரன், ருத்ரன், நில்-வாயு, மனிதர்கள், கந்தர்வர், யக்ஷர், அசுரர், தேவர் கூட்டங்களிடையே, தன் சொந்த ரூப வேறுபாடுகளால் தோன்றினாலும் ஒரே ஈசனாக நிலைத்திருக்கும் அந்த ஆதியாத்மனை நான் வழிபடுகிறேன்.
Verse 33
यतो भिन्नमिदं सर्वं समुद्भूतं स्थितं च वै । यस्मिन्नेष्यति पश्चाच्च तमस्मि शरणं गतः ॥ ३३ ॥
எதிலிருந்து இந்தப் பல்வகை உலகம் தோன்றியதோ, எதில் நிலைத்திருக்கிறதோ, இறுதியில் எதிலேயே மீண்டும் சென்று லயமடையுமோ—அவரிடமே நான் சரணடைந்தேன்.
Verse 34
यः स्थितो विश्वरूपेण सङ्गीवात्र प्रतीयते । असङ्गी परिपूर्णश्च तमस्मि शरणं गतः ॥ ३४ ॥
விச்வரூபமாக நிலைத்து இங்கே எல்லாவற்றுடனும் சேர்ந்ததுபோல் தோன்றினாலும், உண்மையில் பற்றற்றும் பரிபூரணனுமான அவரிடமே நான் சரணடைந்தேன்.
Verse 35
हृदि स्थितोऽपि यो देवो मायया मोहितात्मनाम् । न ज्ञायेत परः शुद्धस्तमस्मि शरणं गतः ॥ ३५ ॥
இதயத்தில் உறைந்திருந்தாலும், மாயையால் மயங்கிய மனத்தாரால் அறியப்படாதவர்—அந்த பரமன், எப்போதும் தூயவன்; அவரிடமே நான் சரணடைந்தேன்.
Verse 36
सर्वसङ्गनिवृत्तानां ध्यानयोगरतात्मनाम् । सर्वत्र भाति ज्ञानात्मा तमस्मि शरणं गतः ॥ ३६ ॥
எல்லா பற்றுகளையும் விட்டு தியானயோகத்தில் மனம் ஒன்றியவர்களுக்கு ஞானஸ்வரூபமான ஆத்மா எங்கும் ஒளிர்கிறது. அந்த இறைவனிடமே நான் சரணம் புகுந்தேன்.
Verse 37
दधार मंदरं पृष्ठे निरोदेऽमृतमन्थने । देवतानां हितार्थाय तं कूर्मं शरणं गतः ॥ ३७ ॥
அமுதமந்தனத்தின் போது கடலில் மந்தரமலையைத் தன் முதுகில் தாங்கினார். தேவர்களின் நலனுக்காக அந்த கூர்மாவதாரனிடமே நான் சரணம் புகுந்தேன்.
Verse 38
दंष्ट्रांकुरेण योऽनन्तः समुद्धृत्यार्णवाद् धराम् । तस्थाविदं जगत् कृत्स्नं वाराहं तं नतोऽस्म्यहम् ॥ ३८ ॥
அனந்தப் பெருமான் தன் தந்தத்தின் நுனியால் கடலிலிருந்து பூமியை உயர்த்தி எடுத்தார்; அவர்மேல் இந்த முழு உலகமும் நிலைபெற்றது. அந்த வராஹ ரூபத்துக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 39
प्रह्लादं गोपयन् दैत्यं शिलातिकठिनोरसम् । विदार्य हतवान् यो हि तं नृसिंहं नतोऽस्म्यहम् ॥ ३९ ॥
பிரஹ்லாதனை காத்து, கல்லைப் போலக் கடினமான மார்புடைய அசுரனைப் பிளந்து அழித்த ஸ்ரீநரசிம்மப் பெருமானுக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 40
लब्ध्वा वैरोचनेर्भूमिं द्वाभ्यां पद्भ्यामतीत्य यः । आब्रह्मभुवनं प्रादात् सुरेभ्यस्तं नतोऽजितम् ॥ ४० ॥
பலியிடமிருந்து பெற்ற நிலத்தை இரு அடிகளால் மீறி, பிரம்மலோகம் வரை உள்ள உலகங்களை தேவர்களுக்கு அளித்த அஜேயன் அஜிதப் பெருமானுக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 41
हैहयस्यापराधेन ह्येकविंशतिसंख्यया । क्षत्रियान्वयभेत्ता यो जामदग्न्यं नतोऽस्मि तम् ॥ ४१ ॥
ஹைஹயரின் அபராதத்தால் இருபத்தொன்று முறை க்ஷத்திரிய குலத்தை அழித்த ஜாமதக்ன்ய பரசுராமரை நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 42
आविर्भूतश्चतुर्धा यः कपिभिः परिवारितः । हतवान् राक्षसानीकं रामचन्द्रं नतोऽस्म्यहम् ॥ ४२ ॥
நான்கு வடிவங்களாக வெளிப்பட்டு வானரக் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு ராக்ஷச சேனையை அழித்த ராமச்சந்திரரை நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 43
मूर्तिद्वयं समाश्रित्य भूभारमपहृत्य च । संजहार कुलं स्वं यस्तं श्रीकृष्णमहं भजे ॥ ४३ ॥
இரு வடிவங்களை ஏற்று பூமியின் பாரத்தை நீக்கி, பின்னர் தம் குலத்தின் அழிவையும் நிகழ்த்திய ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நான் வழிபடுகிறேன்।
Verse 44
भूम्यादिलोकत्रितयं संतृप्तात्मानमात्मनि । पश्यन्ति निर्मलं शुद्धं तमीशानं भजाम्यहम् ॥ ४४ ॥
பூமி முதலான மூன்று உலகங்களிலும் பரவி, தம்முள் நிறைவு பெற்ற முனிவர்கள் உள்ளத்தில் காணும் களங்கமற்ற தூய ஈசானனை நான் வழிபடுகிறேன்।
Verse 45
युगान्ते पापिनोऽशुद्धान् भित्त्वा तीक्ष्णसुधारया । स्थापयामास यो धर्मं कृतादौ तं नमाम्यहम् ॥ ४५ ॥
யுக முடிவில் கூரிய வாள்தாரால் பாவி அசுத்தரைப் பிளந்து, க்ருதயுகத் தொடக்கத்தில் தர்மத்தை நிறுவியவரை நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 46
एवमादीन्यनेकानि यस्य रूपाणि पाण्डवाः । न शक्यं तेन संख्यातुं कोट्यब्दैरपि तं भजे ॥ ४६ ॥
ஓ பாண்டவர்களே, இவ்விதமாக அவருக்கு எண்ணற்ற ரூபங்கள் உள்ளன; கோடி ஆண்டுகளாலும் அவற்றை எண்ண இயலாது. ஆகையால் நான் அவரையே வழிபடுகிறேன்.
Verse 47
महिमानं तु यन्नाम्नः परं गन्तुं मुनीश्वराः । देवासुराश्च मनवः कथं तं क्षुल्लको भजे ॥ ४७ ॥
அந்த திவ்ய நாமத்தின் பரம மகிமையை முனிவர்தலைவர்களும் அடைய இயலாது; தேவர்கள், அசுரர்கள், மனுக்களும் அல்ல—அப்படியிருக்க நான் அற்பன், அவரை எவ்வாறு வழிபடுவேன்?
Verse 48
यन्नामश्रवणेनापि महापातकिनो नराः । पवित्रतां प्रपद्यन्ते तं कथं स्तौमि चाल्पधीः ॥ ४८ ॥
அவருடைய நாமத்தைச் செவியுற்றாலே மகாபாதகிகளும் தூய்மை அடைகிறார்கள்—அத்தகைய அவரை நான் குறைந்த அறிவுடன் எவ்வாறு போற்றுவேன்?
Verse 49
यथाकथञ्चिद्यन्नाम्नि कीर्तिते वा श्रुतेऽपि वा । पापिनस्तु विशुद्धाः स्युः शुद्धा मोक्षमवाप्नुयुः ॥ ४९ ॥
எப்படியாயினும் அவருடைய நாமம் கீர்த்திக்கப்படினும் அல்லது வெறும் கேட்கப்பட்டினும் பாவிகளும் தூய்மையடைகிறார்கள்; தூய்மையடைந்தோர் மோட்சத்தை அடைகிறார்கள்.
Verse 50
आत्मन्यात्मानमाधाय योगिनो गतकल्मषाः । पश्यन्ति यं ज्ञानरूपं तमस्मि शरणं गतः ॥ ५० ॥
ஆத்மாவில் ஆத்மாவை நிலைநிறுத்தி, மாசற்ற யோகிகள் அறிவுச் சொரூபனாகிய அவரைக் காண்கிறார்கள்; அந்த இறைவனிடமே நான் சரணடைந்தேன்.
Verse 51
साङ्ख्याः सर्वेषु पश्यन्ति परिपूर्णात्मकं हरिम् । तमादिदेवमजरं ज्ञानरूपं भजाम्यहम् ॥ ५१ ॥
சாங்க்ய வழியினர் எல்லா உயிர்களிலும் பரிபூர்ண ஆத்மஸ்வரூபனான ஹரியை காண்கிறார்கள். அந்த ஆதிதேவன், அஜரன், ஞானஸ்வரூபனான ஹரியை நான் பகஜிக்கிறேன்॥५१॥
Verse 52
सर्वसत्त्वमयं शान्तं सर्वद्र ष्टारमीश्वरम् । सहस्रशीर्षकं देवं वन्दे भावात्मकं हरिम् ॥ ५२ ॥
அனைத்து சத்த்வங்களிலும் நிறைந்தவர், அமைதியானவர், அனைத்தையும் காணும் ஈசன்—ஆயிரம் தலைகளுடைய தேவன், பாவஸ்வரூபனான ஹரியை நான் வணங்குகிறேன்॥५२॥
Verse 53
यद्भूतं यच्च वै भाव्यं स्थावरं जङ्गमं जगत् । दशाङ्गुलं योऽत्यतिष्ठत्तमीशमजरं भजे ॥ ५३ ॥
கடந்ததும் வரவிருப்பதும், அசையும்-அசையாத முழு உலகமும்—அவற்றை ‘தசாங்குலம்’ அளவு மீறி நிற்பவனான அஜர ஈசனை நான் பகஜிக்கிறேன்॥५३॥
Verse 54
अणोरणीयांसमजं महतश्च महत्तरम् । गुह्याद्गुह्यतमं देवं प्रणमामि पुनः पुनः ॥ ५४ ॥
அணுவினும் அணுவானவன், அஜன், மகத்தினும் மகத்தானவன், மறைவினும் மறைவான அந்த தேவனை நான் மீண்டும் மீண்டும் பணிகிறேன்॥५४॥
Verse 55
ध्यातः स्मृतः पूजितो वा श्रुतः प्रणमितोऽपि वा । स्वपदं यो ददातीशस्तं वन्दे पुरुषोत्तमम् ॥ ५५ ॥
தியானித்தாலும், நினைத்தாலும், பூஜித்தாலும், கேட்டாலும், அல்லது வெறும் வணக்கமிட்டாலும்—தன் பரமபதத்தை அருளும் அந்த புருஷோத்தமனை நான் வணங்குகிறேன்॥५५॥
Verse 56
इति स्तुवन्तं परमं परेशं हर्षाम्बुसंरुद्धविलोचनास्ते । मुनीश्वरा नारदसंयुतास्तु सनन्दनाद्याः प्रमुदं प्रजग्मुः ॥ ५६ ॥
இவ்வாறு பரமேஸ்வரனாகிய பரம ஆண்டவனைப் புகழ்ந்து, ஆனந்தக் கண்ணீரால் கண்கள் தடைபட்ட அந்த முனீஸ்வரர்கள்—நாரதருடன் சனந்தன முதலியோர்—மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டனர்।
Verse 57
यं इदं प्रातरुत्त्थाय पठेद्वै पौरुषं स्तवम् । सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकं स गच्छति ॥ ५७ ॥
யார் காலையில் எழுந்து இந்த புருஷ-ஸ்தவத்தைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைந்து விஷ்ணுலோகத்தை அடைவார்।
Verse 58
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे सनत्कुमारनारदसंवादेनारदकृतविष्णुस्तुतिर्नाम द्वितीयोऽध्यायः ॥ २ ॥
இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதல் பாதத்தில், சனத்குமாரர்–நாரதர் உரையாடலில் ‘நாரதர் இயற்றிய விஷ்ணு-ஸ்துதி’ எனப்படும் இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
It sacralizes the teaching environment by linking tīrtha practice to Viṣṇu-theology (Gaṅgā as Viṣṇu-pāda-jala) and demonstrates the Purāṇic ideal that Vedic rites (snāna, sandhyā, tarpaṇa) are completed and crowned by Hari-nāma and stotra, integrating karma with mokṣa-dharma.
The stotra compresses core Purāṇic Vedānta: Viṣṇu as both saguṇa and nirguṇa, as knowledge/yoga and their goal, as viśvarūpa yet unattached, alongside an avatāra taxonomy and the doctrine that hearing or uttering the Divine Name purifies even grave sins and leads toward liberation.