Pāpa-bheda, Naraka-yātanā, Mahāpātaka-vicāra, Atonement Limits, Daśa-vidhā Bhakti, and Gaṅgā as Final Remedy

Verse 1

धर्मराज उवाच । पाप भेदान्प्रवक्ष्यामि यथा स्थूलाश्च यातनाः । श्रृणुष्व धैर्यमास्थाय रौद्रा ये नरका यतः ॥ १ ॥

தர்மராஜன் கூறினான்—பாவங்களின் வகைகளையும், அதற்குரிய கடுமையான வேதனைகளையும் நான் விளக்குவேன். தைரியத்துடன் கேள்; இத்துன்பங்கள் எழும் அந்தக் கொடூர நரகங்களை.

Verse 2

पापिनो ये दुरात्मानो नरकाग्निषु सन्ततम् । पच्यन्ते येषु तान्वक्ष्ये भयंकरफलप्रदान् ॥ २ ॥

பாவிகள், தீய மனத்தோர் நரகத்தின் அக்கினிகளில் இடையறாது வெந்தழிகின்றனர். அச்சமூட்டும் பலனை அளிக்கும் அந்த (அக்கினி-வேதனைகளை) நான் கூறுவேன்.

Verse 3

तपनोवालुकाकुम्भौमहारौरवरौरवौ । कुम्भघीपाको निरुच्छ्वासः कालसूत्रः प्रमर्दनः ॥ ३ ॥

தபன, வாலுகா, கும்ப; மேலும் ரௌரவ, மஹாரௌரவ; கும்பகீபாக, நிருச்ச்வாச, காலசூத்ர, பிரமர்தன—இவையும் நரகலோகங்களின் பெயர்களாக உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 4

असिपत्रवनं घोरं लालाभक्षोहिमोत्कटः । मूषावस्था वसाकूपस्तथा वैतरणी नदी ॥ ४ ॥

அச்சமூட்டும் அசிபத்ரவனம், லாலாபக்ஷ எனும் வேதனை, கடும் பனியுடைய ஹிமோத்கடம்; மூஷாவஸ்தை, வசாகூபம், மேலும் வைதரணி நதி—இவையும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 5

भक्ष्यन्ते मूत्रपानं च पुरीषह्लद एव च । तप्तशूलं तप्तशिला शाल्मलीद्रुम एव च ॥ ५ ॥

அங்கே அவர்களை அசுத்தத்தை உண்ணவும், மூத்திரம் குடிக்கவும் கட்டாயப்படுத்துவர்; மேலும் மலச்சேற்றில் மூழ்கடிப்பர். செம்மஞ்சள் காய்ந்த ஈட்டிகள், காய்ந்த கற்கள், சால்மலி மரத்தின் முள்ளுகள் அவர்களை வதைக்கும்।

Verse 6

तथा शोणितकूपश्च घोरः शोणितभोजनः । स्वमांसभोजनं चैव वह्निज्वालानिवेशनम् ॥ ६ ॥

அதேபோல் ‘சோணிதகூப’ எனும் கொடிய நரகம் உள்ளது; ‘சோணிதபோஜன’மும்; மேலும் ‘ஸ்வமாம்ஸபோஜன’மும் ‘வஹ்நிஜ்வாலாநிவேசன’மும் (அக்னி ஜ்வாலைகளிடையே வாசம்) உள்ளன।

Verse 7

शिलावृष्टिः शस्त्रवृष्टिर्वह्निवृष्टिस्तथैव च । क्षारोदकं चोष्णतोयं तप्तायः पिण्डभक्षणम् ॥ ७ ॥

அங்கே கற்கள் மழை, ஆயுதங்கள் மழை, மேலும் தீ மழையும் பொழியும்; காரநீர், கொதிக்கும் வெந்நீர், மற்றும் செம்மஞ்சள் காய்ந்த இரும்புக் கட்டிகளை உண்ணச் செய்வதும் உண்டு।

Verse 8

अथ शिरःशोषणं च मरुत्प्रपतनं तथा । तथा पाशाणवर्णं च कृमिभोजनमेव च ॥ ८ ॥

பின்னர் தலை உலர்தல், காற்றினால் கீழே விழுதல், கல் போன்ற நிறம் மாறுதல் மற்றும் புழுக்களால் உண்ணப்படுதல் ஆகியன நிகழும்.

Verse 9

क्षारो दपानं भ्रमणं तथा क्रकचदारणम् । पुरीषलेपनं चैव पुरीषस्य च भोजनम् ॥ ९ ॥

காரம் குடித்தல், அலைதல், ரம்பத்தால் அறுக்கப்படுதல், மலம் பூசப்படுதல் மற்றும் மலத்தையே உண்ணுதல் ஆகிய கொடுமைகள் நிகழும்.

Verse 10

रेतः पानं महाघोरं सर्वसन्धिषुदाडनम् । धूमपानं पाशबन्धं नानाशूलानुलेपनम् ॥ १० ॥

விந்து அருந்துதல் மிகவும் கொடியது, அனைத்து மூட்டுகளிலும் அடித்தல், புகை குடித்தல், கயிற்றால் கட்டுதல் மற்றும் பல வகை சூலங்களால் குத்துதல்.

Verse 11

अङ्गारशयनं चैव तथा मुसलमर्द्दनम् । बहूनि काष्ठयन्त्राणि कषणं छेदनं तथा ॥ ११ ॥

தணல் படுக்கையில் படுத்தல், உலக்கையால் இடித்தல், பல மர இயந்திரங்களால் வருத்துதல், உரசுதல் மற்றும் வெட்டுதல்.

Verse 12

पतनोत्पतनं चैव गदादण्डादिपीहनम् । गजदन्तप्रहरणं नानासर्पैश्च दंशनम् ॥ १२ ॥

கீழே விழுதலும் மேலே வீசப்படுதலும், கதை மற்றும் தடிகளால் அடித்தல், யானை தந்தங்களால் தாக்குதல் மற்றும் பல வகை பாம்புகளால் தீண்டப்படுதல்.

Verse 13

शीताम्बुसेचनं चैव नासायां च मुखे तथा । घोरक्षाराम्बुपानं च तथा लवणभक्षणम् ॥ १३ ॥

குளிர்ந்த நீரால் சிதறடித்தல், மூக்கும் வாயிலும் நீர் ஊற்றுதல்; கடும் காரக் க்ஷாரநீர் அருந்துதல், மேலும் உப்பு உண்ணுதல்—இவை தவிர்க்கப்படவேண்டும்.

Verse 14

स्त्रायुच्छेदं स्नायुबन्धमस्थिच्छेदं तथैव च । क्षाराम्बुपूर्णरन्ध्राणां प्रवेशं मांसभोजनम् ॥ १४ ॥

நரம்பு/நாண் வெட்டுதல், நாண்-பிணைப்பு துண்டித்தல், எலும்பு முறித்தல்; க்ஷாரநீரால் நிரம்பிய துளைகளில் புகுதல்; மாமிசம் உண்ணுதல்—இவை தீட்டுண்டாக்கும், ஆகவே தவிர்க்கவேண்டும்.

Verse 15

पित्तपानं महाघोरं तथैवःश्लेष्मभोजनम् । वृक्षाग्रात्पातनंचैव जलान्तर्मज्जनं तथा ॥ १५ ॥

பித்தம் அருந்துதல்—மிகக் கொடுமை—மேலும் சளி உண்ணுதல்; மரத்தின் உச்சியிலிருந்து தள்ளிவிடுதல், நீரில் மூழ்கடித்தல்—இவையும் பயங்கர வேதனைகள்.

Verse 16

पाषाणधारणं चैव शयनं कण्टकोपरि । पिपीलिकादंशनं च वृश्चिकैश्चापि पीडनम् ॥ १६ ॥

கனமான கற்களைச் சுமத்தல், முள்ளின் மேல் படுத்தல்; எறும்புக் கடி மற்றும் தேள்களின் துன்புறுத்தல்—இவையும் கடுமையான துயரங்கள்.

Verse 17

व्याघ्रपीडा शिवापीडा तथा महिषमीडनम् । कर्द्दमे शयनं चैव दुर्गन्धपरिपूरणम् ॥ १७ ॥

புலிகளின் துன்புறுத்தல், நரிகளின் தொல்லை, மேலும் எருமைகள் மிதித்தல்; சேற்றில் படுத்தல், துர்நாற்றம் முழுதும் சூழ்தல்—இவையும் வேதனைகள்.

Verse 18

बहुशश्चार्धशयनं महातिक्तनिषेवणम् । अत्युष्णतैलपानं च महाकटुनिषेवणम् ॥ १८ ॥

மீண்டும் மீண்டும் அரைநித்திரையில் இருப்பதும், மிகக் கடும் கசப்புப் பொருள்களை அளவுக்கு மீறி உண்ணுதலும், மிகச் சூடான எண்ணெயை அருந்துதலும், மிகக் காரப் பொருள்களை அதிகமாகச் சேவிப்பதும்—இவை அனைத்தும் தவிர்க்கத்தக்கவை.

Verse 19

कषायोदकपानं च तत्पपाषाणतक्षणम् । अत्युष्णशीतस्नानं च तथा दशनशीर्णनम् ॥ १९ ॥

கஷாய (கஷாயம்) நீரை அருந்துதல், அதற்காகக் கற்களைச் செதுக்குதல், மிகச் சூடான அல்லது மிகக் குளிர்ந்த நீரில் குளித்தல், மேலும் பற்களை உரசி சிதைத்தல்—இவை கடுமையான தன்னைத்தானே வருத்தும் செயல்கள்.

Verse 20

तप्तायः शयनं चैव ह्ययोभारस्य बन्धनम् । एवमाद्यामहाभाग यातनाः कोटिकोटिशः ॥ २० ॥

செம்மையாகக் காய்ந்த இரும்புப் படுக்கையில் படுத்தலும், இரும்புப் பாரங்களின் கனத்தின்கீழ் கட்டப்படுதலும்—இவ்வாறான, ஓ மகாபாகா, கோடி கோடியான வேதனைகள் உள்ளன.

Verse 21

अपि वर्षसहस्त्रेण नाहं निगदितुं क्षमः । एतेषु यस्य यत्प्राप्तं पापिनः क्षितिरक्षक ॥ २१ ॥

ஆயிரம் ஆண்டுகளிலும் இதனை முழுமையாகச் சொல்ல நான் வல்லவன் அல்லேன். ஓ பூமியைப் பாதுகாப்பவனே, இப் பாவிகளில் யாருக்கு எந்தப் பயன் கிடைத்ததோ, அவனே அதையே பெறுகிறான்.

Verse 22

तत्सर्वं संप्रवक्ष्यामि तन्मे निगदतः श्रृणु । ब्रह्महा च सुरापी च स्तेयी च गुरुतल्पगः ॥ २२ ॥

அதனை எல்லாம் இப்போது நான் விரிவாகச் சொல்கிறேன்—என் சொல்லைக் கேளுங்கள்: பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானம் அருந்துபவன், திருடன், மேலும் குருவின் படுக்கையை மீறியவன்.

Verse 23

महापातकिनस्त्वेते तत्संसर्गी च पञ्चमः । पंतिभेदीवृथापाकी नित्यं ब्रह्मणदूषकः ॥ २३ ॥

இவர்கள் நிச்சயமாக மகாபாதகிகள்; அவர்களுடன் பழகுபவன் ஐந்தாவதாகக் கணிக்கப்படுகிறான். பந்தி (உணவுப்) வரிசையை உடைப்பவன், வீணாகச் சமைப்பவன், என்றும் பிராமணனைத் தூற்றுபவன்—இவரும் குற்றவாளிகள்.

Verse 24

आदेशी वेदविक्रेता पञ्चैते ब्रह्मधातकाः । ब्रह्मणं यः समाहूय दास्यामीति धनादिकम् । एश्चान्नास्तीति यो ब्रुयात्तमाहुर्ब्रह्यघातिनम् ॥ २४ ॥

லாபத்திற்காக அதிகாரமாக ஆணையிடுபவன் (ஆதேசீ) மற்றும் வேதத்தை விற்குபவன்—இவர்கள் ‘பிரம்மதாதகர்’ எனப்படும் ஐவரில் அடங்குவர். பிராமணனை அழைத்து ‘செல்வம் முதலியன தருவேன்’ என்று சொல்லி பின்னர் ‘எதுவும் இல்லை’ என்று கூறுபவன் பிரம்மகாதி எனப்படுகிறான்.

Verse 25

स्नानार्थं पूजनार्थँ वा गच्छतो ब्राह्मणस्य यः । समायात्यंतरायत्वं तमाहुर्ब्रह्मधातिनम् ॥ २५ ॥

குளிப்பதற்கோ பூஜைக்கோ செல்லும் பிராமணனுக்கு எதிரே வந்து தடையாக நிற்பவன் பிரம்மதாதி எனப்படுகிறான்.

Verse 26

पस्निन्दासु निरतश्चात्मोत्कर्षरतश्व यः । असत्यनिरतश्वचैव ब्रह्महा परिकीर्तितः ॥ २६ ॥

பிறரைத் தூற்றுவதில் மூழ்கி, தன் பெருமையில் மகிழ்ந்து, பொய்யிலேயே பற்றுடையவன்—அவன் பிரம்மஹா எனப் புகழப்படுகிறான் (தீய அர்த்தத்தில்).

Verse 27

अधर्मस्यानुमन्ता च ब्रह्महा परिकीर्तितः । अन्योद्वेगरतश्चैव अन्येषां दोषसूवकः ॥ २७ ॥

அதர்மத்துக்கு சம்மதம் அளிப்பவனும் பிரம்மஹா எனக் கூறப்படுகிறான்; மேலும் பிறரை கலங்கச் செய்வதில் மகிழ்பவன், பிறரின் குற்றங்களை வெளிப்படுத்துபவன்—இவரும் அதே வகையில் எண்ணப்படுவர்.

Verse 28

दम्भाचाररतश्वैव ब्रह्महेत्यभिधीयते । नित्यं प्रतिग्रहरतस्तथा प्राणिवधे रतः ॥ २८ ॥

வஞ்சகமான (தம்ப) நடத்தையில் ஈடுபடுபவன் ‘பிரம்மஹா’ எனவே சொல்லப்படுகிறான். எப்போதும் தானம் பெறுவதில் ஆசை கொண்டவனும், உயிர்களை வதம் செய்வதில் மகிழ்பவனும் அதே கொடிய பாவக் கோடியில் சேர்க்கப்படுவர்.

Verse 29

अधर्मस्यानुममन्ता च ब्रह्महा परिकीर्तितः । ब्रह्महत्या समं पापमेव बहुविधं नृप ॥ २९ ॥

அரசே! அதர்மத்திற்கு சம்மதம் அளிப்பவன் ‘பிரம்மஹா’ எனப் புகழ்ந்து (அறிவித்து) கூறப்படுகிறான். அவன் பிரம்மஹத்தியை ஒத்த பலவகைப் பாவங்களை அடைகிறான்.

Verse 30

सुरापानसमं पापं प्रवक्ष्यामि समासतः । गणान्नभोजनं चैव गणिकानां निषेवणम् ॥ ३० ॥

மதுபானம் அருந்துதலுக்கு ஒப்பான பாவங்களைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்—அசுத்தக் கூட்டங்களின் அன்னத்தை உண்ணுதல், மேலும் கணிகையருடன் சேர்ந்து நடப்பது.

Verse 31

पतितान्नादनं चैव सुरापानसमं स्मृतम् । उपासमापरित्यागो देवलानां च भोजनम् ॥ ३१ ॥

பதிதன் (நெறி கெட்டவன்) அளித்த அன்னத்தை உண்ணுதலும் மதுபானம் அருந்துதலுக்கு ஒப்பென ஸ்மிருதி கூறுகிறது. அதுபோல தினசரி உபாசனையை விட்டுவிடுதல், மேலும் தேவாலயத் தேவபோக அன்னத்தை (முறையின்றி) உண்ணுதலும் கண்டிக்கப்படுகிறது.

Verse 32

सुरापयोषित्संयोगः सुरापानसमः स्मृतः । यः शूद्रेण समाहतो भोजनं कुरुते द्विजः ॥ ३२ ॥

மதுவுடன் தொடர்புடைய பெண்ணுடன் சேர்வதும் மதுபானம் அருந்துதலுக்கு ஒப்பென ஸ்மிருதி கூறுகிறது. மேலும் சூத்ரனால் தாக்கப்பட்டு/அசுத்தப்படுத்தப்பட்ட உணவை ஒரு த்விஜன் உண்டால், அவனும் அதேபோலக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 33

सुरापी स हि विज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः । यः शूद्रेणाभ्यनुज्ञातः प्रेष्यकर्म करोति च ॥ ३३ ॥

சூத்ரனின் அனுமதியுடன் அடிமைபோல் பணிவிடைச் செயலைச் செய்பவன் நிச்சயமாகச் சுராபி போன்றவன்; எல்லா தர்மாசாரங்களிலிருந்தும் விலக்கப்பட்டவன் என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 34

सुरापान समं पापं लभते स नराधमः । एवं बहुविधं पापं सुरापानसमं स्मृतम् ॥ ३४ ॥

அந்த நராதமன் சுராபானத்துக்கு இணையான பாவத்தை அடைகிறான்; இவ்வாறு பலவகைப் பாவங்கள் சுராபானத்துக்கு சமம் என்று மரபில் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 35

हेमस्तेयसमं पापं प्रवक्ष्यामि निशामय । कन्दमूलफलानां च कस्तूरी पटवाससाम् ॥ ३५ ॥

கேள்; பொன் திருட்டுக்கு இணையான பாவத்தைச் சொல்கிறேன்—கிழங்கு, வேர், பழங்கள், கஸ்தூரி, வெற்றிலை மற்றும் ஆடைகள் ஆகியவற்றைத் திருடுதல்.

Verse 36

सदा स्तेयं च रत्नानां स्वर्णस्तेयसमं स्मृतम् । ताम्रायस्त्र्रपुकांस्यानामाज्यस्य मधुनस्तथा ॥ ३६ ॥

ரத்தினங்களைத் திருடுதல் எப்போதும் பொன் திருட்டுக்கு சமம் எனக் கருதப்படுகிறது; அதுபோல செம்பு, இரும்பு, தகரம், காஞ்சனம், நெய், தேன் ஆகியவற்றின் திருட்டும் அதே வகை.

Verse 37

स्तेयं सुगन्धद्रव्याण्णां स्वर्णस्तेयसमं स्मृतम् । क्रमुकस्यापिहरणमम्भसां चन्दनस्य च ॥ ३७ ॥

நறுமணப் பொருட்களைத் திருடுதல் பொன் திருட்டுக்கு சமம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது; அதுபோல பாக்கு, நீர், சந்தனம் ஆகியவற்றை அபகரித்தலும் அதில் சேர்க்கப்படுகிறது.

Verse 38

पर्णरसापहरणं स्वर्णस्तेयसमं स्मृतम् । पितृयज्ञपरित्यागो धर्मकार्यविलोपनम् ॥ ३८ ॥

இலைரசத்தை அபகரித்தல் பொன் திருட்டுக்கு ஒப்பென ஸ்மிருதி கூறுகிறது. மேலும் பித்ருயஜ்ஞத்தை கைவிடுதல் நித்ய தர்மக் கடமைகளை அழித்தலும் புறக்கணித்தலும் ஆகும்.

Verse 39

यतीर्नां निन्दतं चैव स्वर्णस्तेयसमं स्मृतम् । भक्ष्याणां चापहरणं धान्यानां हरणं तथा ॥ ३९ ॥

யதிகளை நிந்தித்தலும் பொன் திருட்டுக்கு ஒப்பென ஸ்மிருதி கூறுகிறது. அதுபோல உண்ணத்தக்க பொருட்களை அபகரித்தலும் தானியத்தை திருட்டலும் (அதே வகை குற்றம்).

Verse 40

रुद्राक्षहरणं चैव स्वर्णस्तेयसमं स्मृतम् । भागीनीगमनं चैव पुत्रस्त्रीगमनं तथा ॥ ४० ॥

ருத்ராட்ச மணிகளை அபகரித்தலும் பொன் திருட்டுக்கு ஒப்பென ஸ்மிருதி கூறுகிறது. அதுபோல சகோதரியுடன் சேர்தலும், மகனின் மனைவியுடன் சேர்தலும் (அதே வகை பாவம்).

Verse 41

रजस्वलादिगमनं गुरुतल्पसमं स्मृतम् । हीनजात्याभिगमनं मद्यपस्त्रीनिषेवणम् ॥ ४१ ॥

மாதவிடாய் உள்ளவளுடன் முதலியவர்களுடன் சேர்தல் குருதல்பப் பாவத்துக்கு ஒப்பென ஸ்மிருதி கூறுகிறது. அதுபோலத் தடைசெய்யப்பட்ட/தாழ்ந்த ஜாதி பெண்ணுடன் சேர்தலும், மதுபானம் அருந்தும் பெண்ணுடன் தொடர்பும் (அதே வகை குற்றம்).

Verse 42

परस्त्रीगमनं चैव गुरुतल्पसमं स्मृतम् । भ्रातृस्त्रीगमनं चैव वयस्यस्त्रीनिषेवणम् ॥ ४२ ॥

பரஸ்திரியுடன் சேர்தல் குருதல்பப் பாவத்துக்கு ஒப்பென ஸ்மிருதி கூறுகிறது. அதுபோல சகோதரனின் மனைவியுடன் சேர்தலும், நண்பனின் மனைவியுடன் தொடர்பும் (அதே வகை குற்றம்).

Verse 43

विश्वस्तागमनं चैव गुरुतल्पसमं स्मृतम् । अकाले कर्मकरणं पुत्रीगमनमेव च ॥ ४३ ॥

நம்பிக்கையுடன் பாதுகாக்கப்பட்ட பெண்ணுடன் கூடுதல் உறவும் குருவின் படுக்கையை மீறிய பாவத்துக்கு சமம் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அதுபோலத் தகாத காலத்தில் காமச் செயல் செய்வதும், தன் மகளுடன் உறவும் ஆகும்.

Verse 44

धर्मलोपः शास्त्रनिन्दा गुरुतल्पसमं स्मृतम् । इत्येवमादयो राजन्महापातकसंज्ञिताः ॥ ४४ ॥

தர்மத்தை கைவிடுதல், சாஸ்திரங்களை இகழ்தல் ஆகியனவும் குரு-படுக்கை மீறிய பாவத்துக்கு சமம் எனச் ஸ்மிருதி கூறுகிறது. அரசே, இவை முதலியன ‘மகாபாதகம்’ என அழைக்கப்படுகின்றன.

Verse 45

एतेष्वेकतमेनापि सङ्गकृत्तत्समो भवेत् । यथाकथंचित्पापानामेतेषां परमर्षिभिः ॥ ४५ ॥

இவற்றில் ஒன்றோடு கூடச் சேர்ந்து பழகினாலும் மனிதன் அதற்குச் சமமான (தோஷம் உடைய)வனாகிறான். இவ்வாறு பரமரிஷிகள் ஏதோ ஒரு முறையில் இப் பாவங்களின் நீக்க வழியை அறிவித்துள்ளனர்.

Verse 46

शान्तैस्तु निष्कृतिर्दृष्टा प्रायश्चितादिकल्पनैः । प्रायश्चित्तविहीनानि पापानि श्रृणु भूपते ॥ ४६ ॥

சாந்தி கர்மங்களாலும் பிராயச்சித்த முதலிய விதிகளாலும் தான் நிஷ்க்ருதி (பரிகாரம்) காணப்படுகிறது. இப்போது, அரசே, பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்படாத பாவங்களை கேள்.

Verse 47

समस्तपापतुल्यानि महानरकदानि च । ब्रह्महत्यादिपापानां कथंचिन्निष्कृतिर्भवेत् ॥ ४७ ॥

இவை எல்லாப் பாவங்களுக்கும் ஒப்பானவை; மகா நரகங்களை அளிப்பவை. பிரம்மஹத்த்யை முதலிய பாவங்களுக்கும் கூட ஏதோ ஒரு முறையில் நிஷ்க்ருதி ஏற்படக்கூடும்.

Verse 48

ब्रह्मणं द्वेष्टि यस्तस्य निष्कृतिर्नास्ति कुत्रचित् । विश्वस्तघातिनं चैव कृतन्घानां नरेश्वर ॥ ४८ ॥

அரசே! பிராமணரை வெறுப்பவனுக்கு எங்கும் பிராயச்சித்தம் இல்லை; அதுபோல நம்பியவரைத் துரோகிப்பவனுக்கும், உபகாரியை கொல்லும் கృతக்ஞனுக்கும் இல்லை।

Verse 49

शूद्रस्त्रीसङ्गिनां चैव निष्कृतिर्नास्ति कुत्रचित् । शूद्रान्नपुष्टदेहानां वेदनिन्दारतात्मनाम् ॥ ४९ ॥

சூத்ரப் பெண்களின் சங்கத்தில் இருப்போருக்கு எங்கும் பிராயச்சித்தம் இல்லை; மேலும் சூத்ர அன்னத்தால் உடல் வளர்ந்து, வேத நிந்தையில் மனம் மகிழ்வோருக்கும் பிராயச்சித்தம் கிடையாது।

Verse 50

सत्कथानिन्दकानांच नेहामुत्रचनिष्कृतिः ॥ ५० ॥

சத்கதையையும் தர்மமிக்க உரையையும் இகழ்வோருக்கு இவ்வுலகிலும் மறுலோகிலும் பிராயச்சித்தம் இல்லை।

Verse 51

बौद्धालयं विशेद्यस्तु महापद्यपि वैद्विजः । नतस्यनिष्कृतिर्दृष्टाप्रायश्चितशतैरपि ॥ ५१ ॥

மகா பேரிடரிலும் ஒரு வைத்விஜன் (த்விஜன்) புத்த ஆலயத்தில் நுழைந்தால், நூறு பிராயச்சித்தங்களாலும் அவனுக்கு நிவாரணம் விதிக்கப்படவில்லை என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 52

बौद्धाः पाषंण्डिनः प्रोक्ता यतो वेदविनिन्दकाः । तस्माद्विजस्तान्नेक्षेत यतो धर्मबहिष्कृताः ॥ ५२ ॥

வேதத்தை நிந்திப்பதால் புத்தர்கள் பாஷண்டர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; ஆகவே தர்மத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களாகிய அவர்களைத் த்விஜன் பார்க்கவும் கூடாது।

Verse 53

ज्ञानतोऽज्ञानतो वापि द्विजो बोद्धालयं विशेत् । ज्ञात्वा चेन्निष्कृतिर्नास्ति शास्त्राणामिति निश्वयः ॥ ५३ ॥

அறிந்தோ அறியாமலோ ஒரு த்விஜன் போதாலயத்தில் நுழைந்தால், அதை உணர்ந்தபின் நிச்சயம் ஆகிறது—சாஸ்திரங்கள் கூறுவது: அந்த அபராதத்திற்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை.

Verse 54

एतेषां पापबाहुल्यान्नरकं कोटिकल्पकम् । प्रायश्चित्तविहीनानि प्रोक्तान्यन्यानि च प्रभो ॥ ५४ ॥

பிரபோ! இவற்றில் பாபம் மிகுதியாய் இருப்பதால் கோடி கல்பங்கள் வரை நரகத்தை அளிக்கும்; மேலும் பிராயச்சித்தமற்றவை எனப் பிற செயல்களும் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 55

पापानि तेषां नरकान्गदतो मे निशामय ॥ ५५ ॥

அவர்களின் பாபங்களையும் (அதனால் அடையும்) நரகங்களையும் நான் கூறுகிறேன்; கேளுங்கள்.

Verse 56

महापातकिनस्तेषु प्रत्येकं युगवासिनः । तदन्ते पृथिवीमेत्य सप्तजन्मसु गर्दभाः ॥ ५६ ॥

அவர்களில் மகாபாதகிகள் ஒவ்வொருவரும் அங்கே ஒரு யுக காலம் தங்குவர்; அதன் முடிவில் பூமிக்கு வந்து ஏழு பிறவிகள் கழுதைகளாகப் பிறப்பர்.

Verse 57

ततः श्वानो विद्धदेहा भवेयुर्दशजन्मसु । आशताब्दं विट्कृमयः सर्पा द्वादशजन्मसु ॥ ५७ ॥

அதன்பின் அவர்கள் பீடிக்கப்பட்ட உடலுடன் நாய்களாகப் பத்து பிறவிகள் எடுப்பர்; நூறு ஆண்டுகள் மலக்கிருமிகளாக இருந்து, பின்னர் பன்னிரண்டு பிறவிகள் பாம்புகளாகப் பிறப்பர்.

Verse 58

ततः सहस्त्रजन्मानि मृगाद्याः पशवो नृप । शताब्दं स्थावराश्चैव ततो गोधाशरीरिणः ॥ ५८ ॥

அதன்பின், அரசே, அவன் மான் முதலிய விலங்கு யோனிகளில் ஆயிரம் முறை பிறக்கிறான்; பின்னர் நூறு ஆண்டுகள் நிலைபெற்ற (தாவர) யோனியில் தங்குகிறான்; அதன் பின் கோதா (பல்லி) போன்ற உடலை அடைகிறான்।

Verse 59

ततस्तु सत्पजन्मानि चण्डालाः पापकारिणः । ततः षोडश जन्मानि शूद्राद्या हीनजातयः ॥ ५९ ॥

அதன்பின் பாவச் செயல்கள் செய்பவர்கள் ஏழு பிறவிகள் வரை சாண்டாளராகிறார்கள்; பின்னர் பதினாறு பிறவிகள் சூத்ரர் முதலிய தாழ்ந்த பிறப்புகளில் பிறக்கிறார்கள்।

Verse 60

ततस्तु जन्मद्वितये दरिद्राव्याधिपीडिताः । प्रतिग्रहपरा नित्यं ततो निरयगाः पुनः ॥ ६० ॥

பின்னர் அடுத்த இரண்டு பிறவிகளில் வறுமையும் நோயும் அவர்களைப் பீடிக்கும்; எப்போதும் பிரதிக்ரஹம் (தானம் ஏற்றல்) மீது சார்ந்திருப்பார்கள்; அதன் பின் மீண்டும் நரகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்।

Verse 61

असूयाविष्टमनसो रौरवे नरके स्मृतम् । तत्र कल्पद्वयं स्थित्वा चाण्डालाः शतजन्मसु ॥ ६१ ॥

பொறாமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்தவர்களுக்கு ‘ரௌரவ’ என்னும் நரகம் என்று சொல்லப்படுகிறது. அங்கே இரண்டு கல்பங்கள் தங்கி, பின்னர் நூறு பிறவிகள் வரை சாண்டாளராகப் பிறக்கிறார்கள்।

Verse 62

मा ददस्वेति यो ब्रूयाद्गवान्गिब्राह्मणेषु च । शुनां योनिशतं गत्वा चाण्डालेषूपजायते ॥ ६२ ॥

‘கொடுக்காதே’ என்று சொல்லி பிராமணர்களுக்குக் கோ முதலிய தானங்களைத் தடுத்து நிறுத்துபவன், நாய்களின் நூறு யோனிகளை அடைந்து, பின்னர் சாண்டாளர்களிடையே பிறக்கிறான்।

Verse 63

ततो विष्ठाकृतमिश्चैव ततो व्याघ्रस्त्रिजन्मसु । तदंते नरकं याति युगानामेकविंशतिम् ॥ ६३ ॥

அப்போது அவன் மலமுண்ணும் உயிராக ஆகிறான்; பின்னர் மூன்று பிறவிகள் புலி யோனியில் பிறக்கிறான். அதன் முடிவில் இருபத்தொன்று யுகங்கள் நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 64

परनिन्दापरा ये च ये च निष्ठुरभाषिणः । दानानां विघ्नकर्त्तारस्तेषां पापफलं श्रृणु ॥ ६४ ॥

பிறரை இகழ்வதில் மகிழ்வோர், கடுமையான சொற்கள் பேசுவோர், தானதர்மத்திற்கு தடையாவோர்—அவர்களின் பாபப் பலனை கேளுங்கள்.

Verse 65

मुशलोलूखलाभ्यां तु चूर्ण्यन्ते तस्करा भृशम् । तदन्ते तप्तपाषाणग्रहणं वत्सरत्रयम् ॥ ६५ ॥

திருடர்கள் உலக்கை, உரலில் கொடுமையாக நசுக்கி பொடியாக்கப்படுவர்; அதன் பின் மூன்று ஆண்டுகள் சுடும் கற்களைப் பிடிக்க வைக்கப்படுவர்.

Verse 66

ततश्च कालसूत्रेण भिद्यन्ते सप्त वत्सरान् । शोचन्तः स्वानिकर्माणि परद्रव्यापहारकाः ॥ ६६ ॥

பின்னர் ‘காலசூத்திரம்’ எனும் வேதனையால் பிறருடைய செல்வத்தை அபகரித்தோர் ஏழு ஆண்டுகள் வெட்டி குத்தப்பட்டு, தம் செயல்களை நினைத்து புலம்புவர்.

Verse 67

कर्मणा तत्र पच्यन्ते नरकान्गिषु सन्ततम् ॥ ६७ ॥

அங்கே அவர்கள் தம் சொந்த கர்மத்தினால் நரக அக்கினிகளில் இடையறாது சுடப்படுவர்.

Verse 68

परस्वसूचकानां च नरकं श्रृणु दारुणम् । यावद्युगसहस्त्रं तु तप्तायः पिण्डभक्षणम् ॥ ६८ ॥

பிறருடைய செல்வத்தைப் பற்றி குற்றம் சொல்லி அறிவிப்போர்க்கு உரிய கொடிய நரகத்தை கேள்; ஆயிரம் யுகங்கள் வரை அவர்கள் செந்தீயான இரும்புக் கட்டிகளை உண்ணுவர்।

Verse 69

संपीड्यते च रसना संदंशैर्भृशदारुणैः । निरुच्छ्वासं महाघोरे कल्पार्द्धं निवसन्ति ते ॥ ६९ ॥

மிகக் கொடிய பிடிகளால் அவர்களின் நாக்கு நசுக்கப்படும்; மூச்சின்றி அவர்கள் அந்த மகாபயங்கர இடத்தில் அரைக் கல்பம் தங்குவர்।

Verse 70

परस्त्रीलोलुपानां च नरकं कथयामि ते । तप्तताम्रस्त्रियस्तेन सुरुपाभरणैर्युताः ॥ ७० ॥

பிறனுடைய மனைவியின்மேல் ஆசை கொள்வோர்க்குரிய நரகத்தை நான் கூறுகிறேன்; அங்கே செந்தீயான செம்பால் ஆன பெண்கள் அழகிய ஆபரணங்களும் மயக்கும் வடிவமும் கொண்டு வேதனையின் கருவிகளாகின்றனர்।

Verse 71

यादृशीस्तादृशीस्ताश्च रमन्ते प्रसभं बहु । विद्ववन्तं भयेनासां गृह्णन्ति प्रसभं च तम् ॥ ७१ ॥

அத்தகைய அத்தகைய குணமுடைய பெண்கள் வெட்கமின்றி பலவந்தமாக மிகுந்து இன்புறுவர்; அவர்களுக்குப் பயந்து, அறிஞனையும் கூட வலியால் பிடித்துக்கொள்வர்।

Verse 72

कथयन्तश्च तत्कर्म नयन्ते नरकान्क्रमात् । अन्यं भजन्ते भूपाल पतिं त्यक्त्वा च याः स्त्रियः ॥ ७२ ॥

அத்தகைய செயலைப் புகழ்ந்து பேசுவோரும் படிப்படியாக நரகங்களுக்குச் செல்கின்றனர். அரசே! கணவனை விட்டு மற்றொருவனைச் சேரும் பெண்களும் அதே வீழ்ச்சியை அடைவர்।

Verse 73

तत्पायःपुरुशास्तास्तु तत्पायःशयनेबलात् । पातयित्वा रमन्ते च बहुकालं बलान्विताः ॥ ७३ ॥

அந்த ஆண்கள் அதே வலியால் ஆளப்பட்டு, அதே படுக்கையிலேயே அடக்கப்படுகின்றனர்; பிறரை வீழ்த்தி, வலிமை பெற்றவர்களாய் நீண்ட காலம் விளையாடுகின்றனர்।

Verse 74

ततस्तैर्योषितो मुक्ता हुताशनसमोज्ज्वलम् । यः स्तम्भं समाश्लिष्य तिष्ठन्त्यब्दसहस्त्रकम् ॥ ७४ ॥

பின்னர் அவர்களால் அந்தப் பெண்கள் விடுவிக்கப்பட்டனர்; தீயின் ஒளிபோல் ஜொலிக்கும் தூணை அணைத்துக்கொண்டு, அவர்கள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் அங்கே நிலைத்திருந்தனர்।

Verse 75

ततः क्षारोदकस्नानं क्षारोदकनिषेवणम् । तदन्ते नरकान् सर्वान् भुञ्जतेऽब्दशतं शतम् ॥ ७५ ॥

அதன்பின் காரநீரில் நீராடலும், காரநீரை அருந்துதல்/சேவித்தலும் உண்டு; அதன் முடிவில் அவன் எல்லா நரகங்களின் துன்பத்தையும் அனுபவிக்கிறான்—நூறு நூறு ஆண்டுகள்.

Verse 76

यो हन्ति ब्राह्मणं गां च क्षत्रियं च नृपोत्तमम् । स चापि यातनाः सर्वा भुंक्ते कल्पेषु पञ्चसु ॥ ७६ ॥

ஒரு பிராமணனையும், ஒரு பசுவையும், சிறந்த அரசனான க்ஷத்திரியனையும் கொல்வவன்—அவனும் எல்லா தண்டனைகளையும் அனுபவித்து, ஐந்து கல்பங்கள் வரை அவற்றைச் சுமக்கிறான்।

Verse 77

यः श्रृणोति महन्निन्दां सादरं तत्फलं श्रृणु । तेषां कर्णेषु दाप्यन्ते तप्तायः कीलसंचयाः ॥ ७७ ॥

யார் கவனத்துடன் பெரும் பழிச்சொல்லைக் கேட்கிறாரோ, அதன் பலனை கேள்: அத்தகையோரின் காதுகளில் செந்நெருப்பாய் காய்ந்த இரும்புக் குத்தாணிகளின் கூட்டம் அடிக்கப்படுகிறது।

Verse 78

ततश्च तेषु छिद्रेषु तैलमत्युष्णमुल्बणम् । पूर्यते च ततश्चापिं कुम्भीपाकं प्रपद्यते ॥ ७८ ॥

பின்பு அந்தத் துளைகளில் மிகுந்த வெப்பமும் கொடுமையும் உடைய எண்ணெய் ஊற்றப்படுகிறது; அதன் பின் பாவி ‘கும்பீபாக’ எனப்படும் கடும் வேதனையை அடைகிறான்।

Verse 79

नास्तिकानां प्रवक्ष्यामि विमुखानां हरे हरौ । अब्दानां कोटिपर्यन्तं लवणं भुञ्जते हि ते ॥ ७९ ॥

இப்போது ஹரியிடமிருந்து விலகிய நாத்திகர்களின் நிலையைச் சொல்கிறேன்; அவர்கள் கோடி ஆண்டுகள் வரை உப்பையே மட்டும் உண்ண வைக்கப்படுவர்।

Verse 80

ततश्च कल्पपर्यन्तं रौरवे तप्तसैकते । भज्यंते पापकर्मणोऽन्येप्येवं नराधिप ॥ ८० ॥

பின்னர், அரசே! எரியும் மணற்பரப்புள்ள ரௌரவ நரகத்தில் கல்ப முடிவு வரை மற்ற பாவகர்மிகளும் இதேபோல் நொறுக்கப்பட்டு வேதனைப்படுவர்।

Verse 81

ब्राह्मणान्ये निरीक्षन्ते कोपदृष्ट्या नराधमाः । तप्तसूचीसहस्त्रेण चक्षुस्तेषां प्रसूर्यते ॥ ८१ ॥

பிராமணர்களை கோபக் கண்களால் நோக்கும் அந்தத் தாழ்ந்தவர்கள், அவர்களின் கண்கள் ஆயிரம் செந்நெருப்பு ஊசிகளால் குத்தப்பட்டதுபோல் கிழிக்கப்படுகின்றன।

Verse 82

ततः क्षाराम्बुधाराभिः सेच्यन्ते नृपसत्तम । ततश्च क्रकर्चेर्घोरैर्भिद्यन्ते पापकर्म्मणः ॥ ८२ ॥

பின்பு, அரசர்களில் சிறந்தவரே! காரமுள்ள நீர்த் தாரைகளால் அவர்கள் நனைக்கப்படுவர்; அதன் பின் பயங்கரமான அரிவாள் போன்ற கருவிகளால் பாவிகள் பிளக்கப்படுவர்।

Verse 83

विश्वासघातिनां चैव मर्यादाभेदिनां तथा । परान्नलोल्लुपानां च नरकं श्रृणु दारुणम् ॥ ८३ ॥

நம்பிக்கையைத் துரோகம் செய்பவர்கள், மரியாதை மற்றும் ஒழுக்க எல்லைகளை மீறுபவர்கள், பிறரின் அன்னத்தை ஆசைபடுபவர்கள்—அவர்களுக்கு உரிய கொடிய நரகத்தை இப்போது கேள்।

Verse 84

स्वमांसभोजिनो नित्यं भक्षमाणाः श्वभिस्तु ते । नरकेषु समस्तेषु प्रत्येकं ह्यब्दवासिनः ॥ ८४ ॥

தம் மாம்சத்தையே உண்ணுபவர்கள் எப்போதும் நாய்களால் கிழித்து உண்ணப்படுவர்; எல்லா நரகங்களிலும் ஒவ்வொன்றில் ஒரு ஆண்டு வீதம் தங்க வேண்டியதாகும்।

Verse 85

प्रतिग्रहरता ये च ये वै नक्षत्रपाठकाः । ये च देवलकान्नानां भोजिनस्ताञ्श्रृणुष्व मे ॥ ८५ ॥

பரிசு ஏற்றலில் ஆசை கொண்டவர்கள், நட்சத்திரவித்யையைப் பாடி வாழ்வோர், மேலும் தேவலகர் (கோவில் சேவகர்) அன்னத்தை உண்ணுபவர்கள்—அவர்களைப் பற்றி என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 86

राजन्नाकल्पपर्यन्तं यातनास्वासु दुःखिताः । पच्यन्ते सततं पापाविष्टा भोगरताः सदा ॥ ८६ ॥

அரசே, அந்தத் தண்டனைகளில் துயருற்று அவர்கள் கல்ப முடிவுவரை இடையறாது ‘சுடப்படுவர்’; பாவத்தில் மூழ்கி எப்போதும் இன்பவிளைவுகளில் ஆசை கொண்டிருப்பர்।

Verse 87

ततस्तैलेन पूर्यन्ते कालसूत्रप्रपीडिताः । ततः क्षारोदकस्नानं मूत्रविष्टानिषेवणम् ॥ ८७ ॥

பின்னர் காலசூத்திர நரகத்தில் வதைக்கப்பட்டு அவர்கள் எண்ணெயால் நிரப்பப்படுவர்; அதன் பின் காரநீரில் குளிக்கச் செய்யப்படுவர், மேலும் மூத்திரமும் மலமும் உண்ண வற்புறுத்தப்படுவர்।

Verse 88

तदन्ते भुवमासाद्य भवन्ति म्लेच्छजातयः । अन्योद्वेगरता ये तु यान्ति वैतरणीं नदीम् ॥ ८८ ॥

அந்த துன்பகாலம் முடிந்தபின் அவர்கள் பூமிக்கு வந்து ம்லேச்சர் குலங்களில் பிறக்கின்றனர். ஆனால் பிறருக்கு அச்சமும் கலக்கமும் உண்டாக்குவதில் மகிழ்வோர் வைதரணீ நதியை அடைகின்றனர்॥

Verse 89

त्यक्तपञ्चमहायज्ञा लालाभक्षं व्रजन्ति हि । उपासनापरित्यागी रौरवं नरकं व्रजेत् ॥ ८९ ॥

பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களைத் துறந்தவர்கள் லாலா (துப்பல்) உண்ணும் நிலையிலே வீழ்வர். உபாசனையை விட்டொழிப்பவன் ரௌரவ நரகத்தை அடைவான்॥

Verse 90

विप्रग्रामकरादानं कुर्वतां श्रृणु भूपते । यातनास्वासु पच्यन्ते यावदाचन्द्रतारकम् ॥ ९० ॥

அரசே, கேள்—பிராமணர்களுக்கும் கிராமங்களுக்கும் வரி விதிப்போர், சந்திரன் நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரை வேதனைகளில் சுடப்படுவர்॥

Verse 91

ग्रामेषु भूपालवरो यः कुर्यादधिकं करम् । स सहस्त्रकुलो भुङ्क्तेनरकं कल्पपञ्चसु ॥ ९१ ॥

கிராமங்களில் மிகுதியான வரி விதிக்கும் அரசர்களில் தலைவன், தன் ஆயிரம் குலங்களோடு ஐந்து கல்பங்கள் வரை நரகத்தை அனுபவிப்பான்॥

Verse 92

विप्रग्रामकरादानं योऽनुमन्तातु पापकृत् । स एव कृतवान् राजन्ब्रह्महत्यासहस्त्रकम् ॥ ९२ ॥

அரசே, பிராமணக் கூட்டத்திடமிருந்து வரி வசூலிக்க ஒப்புதல் மட்டும் தரும் பாவி, தானே ஆயிரம் பிரம்மஹத்தியாக்களை செய்ததற்குச் சமன் ஆவான்॥

Verse 93

कालसूत्रे महाघोरे स वसेद्दिचतुर्युगम् । अयोनौ च वियोनौ च पशुयोनौ च यो नरः ॥ ९३ ॥

அயோனி, விகார யோனி அல்லது மிருக யோனியில் வீழும் மனிதன், மிகக் கொடிய ‘காலசூத்திர’ நரகத்தில் இரு சதுர்யுகங்கள் தங்குவான்।

Verse 94

त्यजेद्रेतो महापापी सरेतोभोजनं लभेत् । वसाकूपं ततः प्राप्य स्थित्वा दिव्याब्दसत्पकम् ॥ ९४ ॥

வீரியத்தை வீணாக்கும் மகாபாபி, வீரியம் கலந்த உணவை உண்ணச் செய்யப்படுவான்; பின்னர் ‘வசாகூபம்’ (கொழுப்பு கிணறு) அடைந்து எழுபது தெய்வ ஆண்டுகள் அங்கே தங்குவான்।

Verse 95

रेतोभोजी भवेन्मर्त्यः सर्वलोकेषु निन्दितः । उपवासदिने राजन्दन्तधावनकृन्नरः ॥ ९५ ॥

வீரியத்தை உண்ணும் மனிதன் எல்லா உலகங்களிலும் நிந்திக்கப்படுவான்; அரசே, உபவாச நாளில் பல் துலக்கும் மனிதனும் குற்றவாளி எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 96

स घोरं नरकं यातिव्याघ्रपक्षं चतुर्युगम् । यः स्वकर्मपरित्यागी पाषण्डीत्युच्यते बुधैः ॥ ९६ ॥

தன் விதிக்கப்பட்ட கடமைகளைத் துறப்பவனை ஞானிகள் ‘பாஷண்டி’ என அழைப்பர்; அவன் கொடிய ‘வ்யாக்ரபக்ஷ’ நரகத்தில் நான்கு யுகங்கள் தண்டனை அனுபவிப்பான்।

Verse 97

तत्संगकृतमोघः स्यात्तावुभावतिपापिनौ । कल्पकोटिसहस्त्रेषु प्रान्पुतो नरकान्क्रमात् ॥ ९७ ॥

அத்தகைய கூட்டுறவால் வாழ்வின் பயன் வீணாகிறது; அவர்கள் இருவரும் மிகப் பாவிகளாகி, ஆயிரக் கோடி கல்பங்கள் வரை படிப்படியாக நரகங்களில் தள்ளப்படுவர்—மீண்டும் மீண்டும்।

Verse 98

देवद्रव्यापहर्त्तारो गुरुद्रव्यापहारकाः । ब्रह्महत्याव्रतसमं दुष्कृतं भुञ्जते नृप ॥ ९८ ॥

அரசே! தேவர்களின் திரவியத்தைத் திருடுவோரும், குருவின் திரவியத்தை அபகரிப்போரும், பிரம்மஹத்த்யா-விரதத்துக்கு ஒப்பான கொடிய பாவப்பலனை அனுபவிப்பர்।

Verse 99

अनाथधनहर्त्तारो ह्यनाथं ये द्विषन्ति च । कल्पकोटिसहस्त्राणि नरके ते वसन्ति च ॥ ९९ ॥

அநாதைகளின் செல்வத்தைப் பறிப்போரும், அநாதைகளை வெறுப்போரும், ஆயிரக்கணக்கான கோடி கல்பங்கள் நரகத்தில் வாசிப்பர்।

Verse 100

स्त्रीशूद्राणां समीपे तु ये वेदाध्ययने रताः । तेषां पापफलं वक्ष्ये श्रृणुष्व सुसमाहितः ॥ १०० ॥

பெண்கள் மற்றும் சூத்ரர்கள் அருகில் வேதஅத்தியயனம்/பாராயணத்தில் ஈடுபடுவோரின் பாவப்பலனை நான் கூறுகிறேன்; மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி கேள்।

Verse 101

अधःशीर्षोर्ध्वपादाश्च कीलिताः स्तम्भकद्वये । ध्रूम्रपानरता नित्यं तिष्ठन्त्याब्रह्मवत्सरम् ॥ १०१ ॥

தலை கீழாகவும் கால்கள் மேலாகவும் இருந்து, இரு தூண்களில் ஆணியடிக்கப்பட்டவர்களாய்; புகைபிடிப்பில் பற்றுடையவர்களாக, பிரம்மாவின் ஆண்டின் முடிவுவரை அப்படியே நிற்பர்।

Verse 102

जले देवालये वापि यस्त्यजेद्देहजं मलम् । भ्रूणहत्यासमं पापं संप्रान्पोत्यतिदारुणम् ॥ १०२ ॥

நீரில் அல்லது தேவாலயத்திற்குள்ளும் உடலிலிருந்து உண்டாகும் மலத்தைத் தள்ளுபவன், கருவைக் கொல்வதற்கு ஒப்பான மிகக் கொடிய பாவத்தை அடைகிறான்।

Verse 103

दन्तास्थिकेशनखरान्ये त्यज्यन्त्यमरालये । जले वा भुक्तशेषं च तेषां पापफलं श्रृणु ॥ १०३ ॥

ஆலயத்தில் பற்கள், எலும்புகள், முடி, நகங்களைத் தள்ளுவோரும், நீரில் உண்ட உணவின் உச்சிஷ்டத்தை எறிவோரும்—அவர்களின் பாபப் பலனை கேள்।

Verse 104

प्रासप्रोता हलैर्भिन्ना आर्त्तरावविराविणः । अत्युष्णतैलपाकेऽतितप्यन्ते भृशदारुणे ॥ १०४ ॥

ஈட்டிகளால் குத்தப்பட்டு, உழவாரங்களால் பிளக்கப்பட்டு, வேதனை அலறலுடன்—மிகக் கொதிக்கும் எண்ணெயில் அச்சமூட்டும் நரகப் ‘சமைப்பில்’ கடுமையாக வதைக்கப்படுவர்।

Verse 105

कुर्वन्ति दुःखसंतप्तास्ततोऽन्येषु व्रजन्ति च । ब्रह्मसंहरते यस्तु गन्धकाष्टं तथैव च ॥ १०५ ॥

துன்பத்தால் சுட்டெரிந்தவர்கள் அதையே செய்து கொண்டே இருந்து பிற வழிகளுக்குச் செல்கின்றனர்; ஆனால் ‘நான் பிரம்மன்’ என்ற அகந்தையை அழிப்பவன், பந்தனத் தீயின் எரிபொருளான கந்தகக் கட்டையையும் அதேபோல் அழிக்கிறான்।

Verse 106

स याति नरकं घोरं यावदाचन्द्रतारकम् । ब्रह्मस्वहरणं राजन्निहामुत्र च दुःखदम् ॥ १०६ ॥

அரசே, நிலவும் நட்சத்திரங்களும் நிலைக்கும் காலம்வரை அவன் கொடிய நரகத்தில் வீழ்வான். பிராமணனின் சொத்தை அபகரித்தல் இம்மையிலும் மறுமையிலும் துன்பம் தரும்।

Verse 107

इहसंपद्विनाशायपरत्रनरकाय च । कूटसाक्ष्यंवदेद्यस्तु तस्य पापफलंश्रृणु ॥ १०७ ॥

யார் பொய் சாட்சி (கூடசாட்சி) கூறுகிறாரோ, அவர் இம்மையில் செல்வநாசத்தை ஏற்படுத்தி, மறுமையில் நரகத்தை அடைவார்; அவன் பாபப் பலனை கேள்।

Verse 108

स याति यातनाः सर्वा यावदिन्द्राश्चतुर्दश । इहपुत्राश्च विनश्यन्ति परत्र च ॥ १०८ ॥

அவன் பதினான்கு இந்திரர்கள் நிலைக்கும் காலம்வரை எல்லா வேதனைகளையும் அனுபவிக்கிறான்; அவன் மகன்கள் இவ்வுலகிலும் மறுலகிலும் அழிகின்றனர்।

Verse 109

रौरवं नरकं भुङक्ते ततोऽन्यानपि च क्रमात् । ये चातिकामिनो मर्त्या ये च मिथ्याप्रवादिनः ॥ १०९ ॥

அதிக காமத்தில் மூழ்கிய மனிதரும் பொய் பேசுவோரும் ‘ரௌரவ’ என்னும் நரகத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்; பின்னர் வரிசையாக பிற நரகங்களையும் அனுபவிக்கிறார்கள்।

Verse 110

तेषां सुखे जलौकास्तु पूर्य्यन्ते पन्नगोपमाः । एवं षष्टिसहस्त्राब्दे ततः क्षाराम्बुसेचनम् ॥ ११० ॥

அவர்கள் (தண்டனையில்) அப்படியே இருக்கையில், பாம்பைப் போன்ற அட்டைகள் இரத்தம் குடித்து நிரம்புகின்றன. இவ்வாறு அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள்; பின்னர் காரநீர் தெளிக்கப்படுகிறது।

Verse 111

ये वृथामांसनिरतास्ते यान्ति क्षारकर्दमम् । ततो गजैर्निपात्यन्ते मरुत्प्रपतनं यथा ॥ १११ ॥

நியாய காரணமின்றி மாமிச உண்ணுதலில் ஈடுபடுவோர் காரக் களிமண்ணில் வீழ்கிறார்கள்; அங்கிருந்து யானைகள் அவர்களை காற்றால் தள்ளப்பட்ட பள்ளத்தில் வீழ்த்தியதுபோல் எறிகின்றன।

Verse 112

तदन्ते भवमासाद्य हीनाङ्गाः प्रभवन्ति च । यस्त्वृतौ नाभिगच्छेत स्वस्त्रिंय मनुजेश्वर ॥ ११२ ॥

பின்னர் கருவுறுதல் நிகழும்போது குறைபாடான அங்கங்களுடன் பிள்ளைகள் பிறக்கலாம். மனிதர்களின் அரசே! உரிய ऋது காலத்தில் தன் மனைவியை அணுகாதவன் இத்தகைய பலனை அடைகிறான்।

Verse 113

स याति रौरवं घोरं ब्रह्महकत्यां च विन्दति । अन्याचाररतं दृष्ट्वा यः शक्तो न निवारयेत् ॥ ११३ ॥

தடுக்க வல்லவனாக இருந்தும் தவறான நடத்தையில் ஈடுபட்டவனைப் பார்த்து தடுக்காதவன், கொடிய ரௌரவ நரகத்திற்குச் சென்று பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தையும் அடைகிறான்।

Verse 114

तत्पापं समवान्पोति नरकं तावुभावपि । पापिनां पापगणनां कृत्वान्येभ्यो दिशन्ति विन्दति ॥ ११४ ॥

அவன் அந்தப் பாவத்தின் முழுப் பலனையும் அனுபவித்து நரகத்திலும் புகுவான். பாவிகளின் பாவங்களை கணக்கிட்டு பிறர்க்குத் தண்டனை ஒதுக்கும் அவன், அதற்கேற்ற பலனை அடைவான்।

Verse 115

अस्तित्वे तुल्यपापास्ते मिथ्यात्वे द्विगुणा नृप । अपापे पातकं यस्तु समरोप्य विनिन्दति ॥ ११५ ॥

அரசே! குற்றம் உண்மையாயின் அதைச் சொல்லும் பாவம் அந்தக் குற்றத்திற்குச் சமம்; அது பொய்யாயின் பாவம் இரட்டிப்பாகும். பாவமில்லாதவர்மேல் பாவத்தைச் சுமத்தி நிந்திப்பவன் பெரும் குற்றம் செய்கிறான்।

Verse 116

स याति नरकं घोरं यावञ्चर्द्रार्क तारकम् । पापिनां निन्द्यमानानां पापार्द्धं क्षयमेति च ॥ ११६ ॥

சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் காலம்வரை அவன் கொடிய நரகத்தில் தங்குவான். மேலும் நீதிமான்கள் நிந்திக்கும் பாவிகளின் பாவம் பாதி அளவு அழிகிறது।

Verse 117

यस्तु व्रतानि संगृह्य असमाप्य परित्यज्येत् । सोऽसिपत्रेऽनुभूयार्तिं हीनाङगोजायते भुवि ॥ ११७ ॥

விரதங்களை ஏற்று நிறைவேற்றுமுன் கைவிடுபவன், அசிபத்ர நரகத்தில் கடும் வேதனை அனுபவித்து, பின்னர் பூமியில் குறைபட்ட அங்கங்களுடன் பிறக்கிறான்।

Verse 118

अन्यैः संगृह्यमाणानांव्रतानां विघ्नकृन्नरः । अतीव दुःखदंरौद्रं स याति श्लेष्मभोजनम् ॥ ११८ ॥

மற்றவர்கள் மேற்கொள்ளும் விரதங்களுக்கு இடையூறு செய்பவன் மிகுந்த துயரமும் கொடுமையும் நிறைந்த உலகிற்கு செல்கிறான்; அங்கே அவனுக்கு கபம் உணவாக அளிக்கப்படும்।

Verse 119

न्याये च धर्मशिक्षायां पक्षपातं करोति यः । न तस्य निष्कृतिर्भूयः प्रायश्चित्तायुतैरपि ॥ ११९ ॥

நீதிநடத்தலிலும் தர்மபோதனையிலும் யார் பாகுபாடு செய்கிறாரோ, அவருக்கு இனி எந்தப் பரிகாரமும் இல்லை; ஆயிரமாயிரம் பிராயச்சித்தங்களாலும் விடுதலை இல்லை।

Verse 120

अभोज्यभोजी संप्राप्यं विङ्भोज्यं तु समायुतम् । ततश्चण्डालयोनौ तु गोमांसाशी सदा भवेत् ॥ १२० ॥

உண்ணத் தகாததை உண்ணுபவன் மலத்தை உணவாக உண்ணும் நிலையை அடைகிறான்; பின்னர் சண்டாள யோனியில் பிறந்து எப்போதும் பசுமாம்சம் உண்ணுபவனாகிறான்।

Verse 121

अवमान्य द्विजान्वाग्भिर्ब्रह्महत्यां च विन्दति । सर्वाश्चयातना भुक्त्वा चाण्डालो दशजन्मसु ॥ १२१ ॥

கடுஞ்சொற்களால் த்விஜர்களை அவமதிப்பவன் பிரம்மஹத்தியை ஒத்த பாவத்தை அடைகிறான்; எல்லா தண்டனைகளையும் அனுபவித்து பத்து பிறவிகள் சண்டாளனாகிறான்।

Verse 122

विप्राय दीयमाने तु यस्तु विघ्नं समाचरेत् । ब्रह्महत्यासमं तेन कर्त्तव्यं व्रतमेव च ॥ १२२ ॥

பிராமணனுக்கு தானம் அளிக்கப்படும் வேளையில் யார் திட்டமிட்டு தடையிடுகிறாரோ, அவருக்கு அது பிரம்மஹத்தியை ஒத்த பாவமாகும்; ஆகவே அவர் பிராயச்சித்த விரதத்தை நிச்சயமாக மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 123

अपहृत्य पस्स्यार्थं यः परेभ्यः प्रयच्छति । अपहर्त्ता तु निरयी यस्यार्थस्तस्य तत्फलम् ॥ १२३ ॥

பிறருடைய செல்வத்தை அபகரித்து அதை மற்றவர்க்கு தானமாக அளிப்பவன் தானியன் அல்ல; உண்மையில் திருடன். அந்த அபகரிப்பவன் நரகத்தை அடைவான்; அந்தச் செல்வத்தின் பலன் அது பறிக்கப்பட்டவருக்கே உரியது.

Verse 124

प्रतिश्रुत्याप्रदानेन लालाभक्षं व्रजेन्नरः । यतिनिन्दापरो राजन् शिलानमात्रे प्रयाति हि ॥ १२४ ॥

வாக்குறுதி அளித்தும் வழங்காதவன் உமிழ்நீரை உணவாகக் கொள்ளும் நிலைக்கு தள்ளப்படுவான். அரசே, யதிகளை இகழ்வதில் ஈடுபடுவான் கல்லெனும் நிலையையே அடைவான்.

Verse 125

आरामच्छेदिनो यान्ति युगानामेकविंशतिम् । श्वभोजनं ततः सर्वा भुञ्जते यातनाः क्रमात् ॥ १२५ ॥

தோட்டங்களையும் பொது ஆராமங்களையும் அழிப்போர் இருபத்தொன்று யுகங்கள் நரகத்தில் வீழ்வர். பின்னர் அவர்களுக்கு நாய்களின் உணவு உண்ணச் செய்யப்படும்; அதன் பின் வரிசையாக எல்லா வேதனைகளையும் அனுபவிப்பர்.

Verse 126

देवतागृहभेत्तारस्तडागानां च भूपते । पुष्पारामभिदश्चैव यां गतिं यान्ति तच्छॄणु ॥ १२६ ॥

அரசே, தேவர்களின் ஆலயங்களை உடைப்போர், குளங்கள்/தடாகங்களை அழிப்போர், மலர்த் தோட்டங்களை நாசம் செய்வோர்—அவர்கள் அடையும் கதியை கேள்.

Verse 127

यातनास्वासु सर्वासु पच्यन्ते वै पृथक् पृथक् । ततश्च विष्टाकृमयः कल्पानामेकविंशतिम् ॥ १२७ ॥

அந்த எல்லா வேதனைகளிலும் அவர்கள் தனித்தனியாகச் சுடப்படுவர். பின்னர் அவர்கள் மலக்கிருமிகளாகி இருபத்தொன்று கல்பங்கள் தங்குவர்.

Verse 128

ततश्चाण्डालयोनौ तु शतजन्मानि भूपते । ग्रामविध्वंसकानां तु दाहकानां च लुम्पताम् ॥ १२८ ॥

அதன்பின், அரசே, கிராமங்களை அழிப்போர்—அவற்றை எரிப்போர் மற்றும் கொள்ளையிடுவோர்—சாண்டாள யோனியில் நூறு பிறவிகள் எடுப்பர்.

Verse 129

महत्पापं तदादेष्टुं न क्षमोऽहं निजायुषा । उच्छिष्टभोजिनो ये च मित्रद्रोहपराश्च ये ॥ १२९ ॥

அந்த மாபெரும் பாவத்தை முழுமையாகச் சொல்ல என் ஆயுளாலும் எனக்கு இயலாது—உச்சிஷ்டம் (எஞ்சிய அசுத்தம்) உண்ணுவோரும், நண்பர் துரோகத்தில் ஈடுபடுவோரும்.

Verse 130

एतेषां यातनास्तीव्रा भवन्त्याचन्द्रतारकम् । उच्छिन्नपितॄदेवेज्या वेंदमार्गबहिःस्थिताः ॥ १३० ॥

இவர்களுக்கு வேதனைகள் மிகக் கடுமையாகி சந்திரன்-நட்சத்திரங்கள் இருக்கும் காலம்வரை நீடிக்கும். பித்ரு-தேவ வழிபாட்டைத் துண்டித்து, வேத மார்க்கத்துக்கு வெளியே நிற்பர்.

Verse 131

पापानां यातानानां च धर्माणां चापि भूपते । एवं बहुविधा भूप यातनाः पापकारिणाम् ॥ १३१ ॥

அரசே, பாவங்களின் வேதனைகளும் தர்மத்தின் நெறிகளும் இவ்வாறு கூறப்பட்டன. இவ்விதமாக, அரசே, பாவம் செய்பவர்க்கு பலவகைத் துன்ப விளைவுகள் உண்டு.

Verse 132

तेषां तासां च संख्यानं कर्त्तुं नालमहं प्रभो । पापानां यातनानां च धर्माणां चापि भूपते ॥ १३२ ॥

பிரபுவே—அரசே—அந்தந்த பாவங்களின், அவற்றால் வரும் வேதனைகளின், மேலும் தர்மத்தின் வகைகளின் எண்ணிக்கையை முழுதாகக் கணிக்க எனக்கு இயலாது.

Verse 133

संख्यां निगदितुं लोके कः क्षमो विष्णुना विना । एतेषां सर्वपापानां धर्मशास्त्रविधानतः ॥ १३३ ॥

தர்மசாஸ்திர விதிகளின்படி கூறப்பட்ட இவ்வனைத்து பாபங்களின் எண்ணிக்கையை உலகில் விஷ்ணுவைத் தவிர யார் முழுமையாகச் சொல்ல வல்லார்?

Verse 134

प्रायश्चित्तेषु चीर्णेषु पापराशिः प्रणश्यति । प्रायश्चित्तानि कार्याणि समीपे कमलापतेः ॥ १३४ ॥

பிராயச்சித்தங்கள் முறையாகச் செய்யப்படும்போது பாபங்களின் குவியல் அழிகிறது; ஆகவே கமலாபதி (விஷ்ணு) சந்நிதியில் பிராயச்சித்தங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 135

न्यूनातिरिक्तकृत्यानां संपूर्तिकरणाय च । गङ्गा चतुलसी चैव सत्सङ्गो हरिकीर्त्तनम् ॥ १३५ ॥

குறைவாகவோ அதிகமாகவோ செய்யப்பட்ட தர்மக் கடமைகளை நிறைவு செய்ய கங்கை, துளசி, சத்சங்கம், ஹரிகீர்த்தனம் ஆகியவை துணை ஆகும்.

Verse 136

अनसूया ह्यहिंसा च सर्वेप्येते हि पापहाः । विष्ण्वर्पितानि कर्माणि सफलानि भवन्ति हि ॥ १३६ ॥

அனசூயை (பொறாமையின்மை) மற்றும் அஹிம்சை—இவை அனைத்தும் பாபநாசிகள்; விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணித்த செயல்கள் நிச்சயமாகப் பலன் தரும்.

Verse 137

अनर्प्पितानि कर्माणि भस्मविन्यस्तद्रव्यवत् । नित्यं नैमित्तिकं काम्यं यच्चान्यन्मोक्षमाधनम् ॥ १३७ ॥

இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படாத செயல்கள் சாம்பலில் வைத்த செல்வம்போல் பயனற்றவை; நித்திய, நைமித்திக, காம்ய கர்மங்கள் அல்லது மோக்ஷ சாதனங்கள் எதுவாயினும், அர்ப்பணத்தாலேயே அர்த்தமடையும்.

Verse 138

विष्णौ समार्पितं सर्वं सात्त्विकं सफलं भवेत् । हरिभक्तिः परा नृणां सर्वं पापप्राणाशिनी ॥ १३८ ॥

விஷ்ணுவிற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அனைத்தும் சாத்த்விகமாகி உண்மையான பலனைத் தரும். மனிதர்க்கு ஹரி-பக்தியே பரமம்; அது எல்லாப் பாவங்களின் உயிர்ச்சுவாசத்தையும் அழிக்கும்.

Verse 139

सा भक्तिदशधा ज्ञेया पापारण्यदवोपमा । तामसै राजसैश्चैव सात्त्विकैश्च नृपोत्तम ॥ १३९ ॥

அந்த பக்தி பத்துவகையாக அறியப்பட வேண்டும்; அது பாவமெனும் காட்டை எரிக்கும் காட்டுத்தீ போன்றது. அரசர்களில் சிறந்தவனே, அது தாமசம், ராஜசம், சாத்த்விகம் என மூன்று வகையுமாகும்.

Verse 140

यच्चान्यस्य विनाशार्थं भजनं श्रीपतेर्नृप । सा तामस्यधमा भक्तिः खलभावधरा यतः ॥ १४० ॥

அரசே, பிறரின் அழிவிற்காக ஸ்ரீபதியை வழிபடுதல் தாமசமான மிகத் தாழ்ந்த பக்தி; ஏனெனில் அது தீய மனப்பாங்கில் நிலைகொள்கிறது.

Verse 141

योऽर्चयेत्कैतवधिया स्वैरिणी स्वपतिं यथा । नारायणं जगन्नाथं तामसी मध्यमा तु सा ॥ १४१ ॥

கபட எண்ணத்துடன் நாராயணன் ஜகந்நாதனை வழிபடுவோர்—ஒழுக்கமற்ற பெண் தன் கணவனை அணைவதுபோல்—அந்த வழிபாடு தாமசமான நடுத்தர பக்தி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 142

देवापूजापरान्दृष्ट्वा मात्सर्याद्योऽर्चयेद्धीरम् । सा भक्तिः पृथिवीपाल तामसी चोत्तमा स्मृता ॥ १४२ ॥

பூமியை காக்கும் அரசே, பிறர் தேவபூஜையில் ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்து பொறாமையால் உறுதியானவரை வழிபடுதல்—அந்த பக்தி தாமசமான ‘உத்தம’ வகை என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 143

धनधान्यादिकं यस्तु प्रार्थयन्नर्चयेद्वरिम् । श्रद्धया परया युक्तः सा राजस्यधमा स्मृता ॥ १४३ ॥

தனமும் தானியமும் முதலியவற்றை வேண்டிக்கொண்டு பரமச் சிரத்தையுடன் ஹரியை வழிபடுவானின் அந்தப் பக்தி ராஜஸப் பக்திகளில் கூடத் தாழ்ந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 144

यः सर्वलोकविख्यातकीर्तिमुद्दिश्य माधवम् । अर्चयेत्परया भक्त्या सा मध्या राजसी मता ॥ १४४ ॥

எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற வேண்டும் என்ற நோக்கில் பரம பக்தியுடன் மாதவனை வழிபடுவானின் அந்தப் பக்தி ராஜஸமான நடுத்தர நிலை எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 145

सालोक्यादि पदं यस्तु समुद्दिश्यार्चयेद्धरिम् । सा राजस्युत्तमा भक्तिः कीर्तिता पृथिवीपते ॥ १४५ ॥

பூமியின் அதிபதியே! சாலோக்யம் முதலிய பதங்களை நாடி ஹரியை வழிபடுவானின் அந்தப் பக்தி ராஜஸப் பக்திகளில் உயர்ந்ததாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 146

यस्तु स्वकृतपापानां क्षयार्थं प्रार्चयेद्वरिम् । श्रद्धया परयोपेतः सा सात्त्विक्यधमा स्मृता ॥ १४६ ॥

தான் செய்த பாவங்கள் அழிய வேண்டும் என்பதற்காக பரமச் சிரத்தையுடன் ஹரியை வழிபடுவானின் அந்தப் பக்தி சாத்த்விகப் பக்திகளில் தாழ்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 147

हरेरिदं प्रियमिति शुश्रूषां कुरुते तु यः । श्रद्धया संयुतो भूयः सात्त्विकी मध्यमा तु सा ॥ १४७ ॥

“இது ஹரிக்கு பிரியமானது” என்று எண்ணி சிரத்தையுடன் சேவை செய்து பணிவிடை புரிவானின் அந்தப் பக்தி பெரும்பாலும் சாத்த்விகமான நடுத்தர நிலை எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 148

विधिबुद्ध्यार्चयेद्यस्तु दासवच्छ्रीपतिं नृप । भक्तीनां प्रवरा सा तु उत्तमा सात्त्विकी स्मृता ॥ १४८ ॥

ஓ அரசே! சாஸ்திர விதி-புத்தியுடன், தாசபாவத்தோடு ஸ்ரீபதியை ஆராதிப்பவன் உடைய பக்தியே பக்திகளில் சிறந்தது; அதுவே உத்தமமான சாத்த்விக பக்தி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 149

महीमानं हरेर्यस्तु किंचित्कृत्वा प्रियो नरः । तन्मयत्वेन संतुष्टः सा भक्तिरुत्तमोत्तमा ॥ १४९ ॥

ஹரியின் சேவையில் சிறிதளவாவது செய்து ஹரிக்கு பிரியனாகி, அவரிலே தன்னை லயப்படுத்தி திருப்தியடைவான்—அவனுடைய பக்தியே உத்தமோத்தமம்.

Verse 150

अहमेव परो विष्णुर्मयिसर्वमिदं जगत् । इति यः सततं पश्येत्तं विद्यादुत्तमोत्तमम् ॥ १५० ॥

“நானே பரம விஷ்ணு; என்னுள் இவ்வுலகம் முழுதும் நிலைகொண்டுள்ளது” என்று எவன் எப்போதும் காண்கிறானோ, அவனை உத்தமோத்தமன் என அறிக.

Verse 151

एवं दशविधा भक्तिः संसारच्छेदकारिणी । तत्रापि सात्त्विकी भक्तिः सर्वकामफलप्रदा ॥ १५१ ॥

இவ்வாறு பக்தி பத்து வகை; அது சம்சாரப் பந்தத்தை அறுக்கும். அவற்றில் சாத்த்விக பக்தி எல்லா நற்காமங்களின் பலனையும் அளிக்கும்.

Verse 152

तस्माच्छृणुष्व भूपाल संसारविजिगीषुणा । स्वकर्मणो विरोधेन भक्तिः कार्या जनार्दने ॥ १५२ ॥

ஆகையால், ஓ பூபாலா, கேள்—சம்சாரத்தை வெல்ல விரும்புவான், தன் ஸ்வதர்மத்திற்கு விரோதமின்றி ஜனார்தனனிடம் பக்தியைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 153

यः स्वधर्मं परित्यज्य भक्तिमात्रेण जीवति । न तस्य तुष्यते विष्णुराचारेणैव तुष्यते ॥ १५३ ॥

தன் ஸ்வதர்மத்தை விட்டு வெறும் பக்தியால் மட்டும் வாழ்பவனிடம் விஷ்ணு மகிழ்வதில்லை; அவர் சதாசாரத்தாலே மகிழ்கிறார்।

Verse 154

सर्वागमानामाचारः प्रथमं परिकल्पते । आचारप्रभवो धर्मो धर्मस्य प्रभुरच्युतः ॥ १५४ ॥

எல்லா ஆகமங்களிலும் ஆச்சாரமே முதன்மை அடித்தளமாக நிறுவப்பட்டுள்ளது. ஆச்சாரத்திலிருந்து தர்மம் பிறக்கிறது; தர்மத்தின் ஆண்டவன் அச்யுதன்।

Verse 155

तस्मात्कार्या हरेर्भक्तिः स्वर्धमस्याविरोधिनी । सदाचारविहीनानां धर्मा अप्यसुखप्रदाः ॥ १५५ ॥

ஆகையால் ஹரியின் பக்தியை ஸ்வதர்மத்திற்கு விரோதமில்லாமல் செய்ய வேண்டும். சதாசாரம் இல்லாதவர்களுக்கு தர்மக் கடமைகளும் துன்பமே தரும்।

Verse 156

स्वधर्महीना भक्तिश्वाप्यकृतैव प्रकीर्तिता । यत्तु पृष्टं त्वया भूयस्तत्सर्वं गदितं मया ॥ १५६ ॥

ஸ்வதர்மமற்ற பக்தியும் பயனற்றதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. நீ மேலும் கேட்டதெல்லாம் நான் முழுவதும் விளக்கியேன்।

Verse 157

तस्माद्धर्मपरो भूत्वा पूजयस्व जनार्दनम् । नारायणमणीयांसं सुखमेष्यसि शाश्वतम् ॥ १५७ ॥

ஆகையால் தர்மத்தில் நிலைத்து ஜனார்தனனை வழிபடு. அணுவினும் நுண்ணிய நாராயணனை ஆராதித்தால் நீ நிலையான ஆனந்தத்தை அடைவாய்।

Verse 158

शिव एव हरिः साक्षाद्धरिरेव शिवः स्वयम् । द्वयोरन्तरदृग्याति नरकारन्कोटिशः खलः ॥ १५८ ॥

சிவனே நிச்சயமாக ஹரி; ஹரியே தாமே சிவன். இவர்களிடையே வேறுபாடு காண்பவன் தீயவன் கோடி கோடி கல்பங்கள் நரகத்தில் வீழ்வான்.

Verse 159

तस्माद्विष्णुं शिवं वापि समं बुद्धा समर्चय । भेदकृद्दुःखमाप्नोति इह लोके परत्र च ॥ १५९ ॥

ஆகையால் விஷ்ணுவையோ சிவனையோ சமமென உணர்ந்து பக்தியுடன் வழிபடுக. வேறுபாடு செய்பவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் துயரமடைவான்.

Verse 160

यदर्थमहमायातस्त्वत्समीपं जनाधिप । तत्ते वक्ष्यामि सुमते सावधानं निशामय ॥ १६० ॥

மக்களுடைய அதிபதியே! நான் உமது முன்னிலையில் வந்த காரணத்தை உமக்குச் சொல்கிறேன். நல்விவேகனே, கவனமாகக் கேள்.

Verse 161

आत्मघातकपाप्मानो दग्धाः कपिलकोपतः । वसन्ति नरके ते तु राजंस्तव पितामहाः ॥ १६१ ॥

அரசே! தம்மையே அழித்த பாவம் கொண்ட உமது முன்னோர்கள் கபிலரின் கோபத்தால் எரிக்கப்பட்டு இப்போது நரகத்தில் வாழ்கின்றனர்.

Verse 162

तानुद्धर महाभाग गङ्गानयनकर्मणा । गङ्गा सर्वाणि पापानि नाशयत्येव भूपते ॥ १६२ ॥

மகாபாகனே! கங்கையை அணைத்துவரும் கருமத்தால் அவர்களை மீட்டு உயர்த்துக. அரசே, கங்கை நிச்சயமாக எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கின்றாள்.

Verse 163

केशास्थिनखदन्दाश्च भस्मापि नृपसत्तम । नयति विष्णुसदनं स्पृष्टा गाङ्गेन वारिणा ॥ १६३ ॥

அரசருள் சிறந்தவனே! முடி, எலும்பு, நகம், பல்—அத்துடன் சாம்பலும்—கங்கையின் நீர் தொட்டவுடன் விஷ்ணுவின் திருவீட்டிற்கு கொண்டு செல்லப்படும்.

Verse 164

यस्यास्थि भस्म वा राजन् गङ्गायां क्षिप्यते नरैः । स सर्वपापनिर्मुक्तः प्रयाति भवनं हरेः ॥ १६४ ॥

அரசே! யாருடைய எலும்போ சாம்பலோ மனிதர்கள் கங்கையில் விடுகின்றார்களோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஹரியின் திருவீட்டிற்கு செல்கிறார்.

Verse 165

यानि कानि च पापानि प्रोक्तानि तव भूपते । तानि कर्माणि नश्यन्ति गङ्गाबिन्द्वभिषेचनात् ॥ १६५ ॥

அரசே! உமக்குச் சொல்லப்பட்ட எந்தப் பாவங்களாயினும், கங்கையின் நீரின் ஒரு துளி தெளிப்பினாலே அவை அனைத்தும் அழிந்து போகின்றன.

Verse 166

सनक उवाच । इत्युक्त्वा मुनिशार्दूल महाराजं भगीरथम् । धर्मात्मानं धर्मराजः सद्यश्वान्तर्दधेतदा ॥ १६६ ॥

சனகர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, தர்மாத்மாவான தர்மராஜன் (யமன்) முனிவர்களில் புலியான மகாராஜா பகீரதனை உரைத்து, உடனே மறைந்தான்.

Verse 167

स तु राजा महाप्राज्ञः सर्वशास्त्रार्थपारगाः । निक्षिप्य पृथिवीं सर्वां सचिवेषु ययौ वनम् ॥ १६७ ॥

அந்த அரசன் மிகுந்த ஞானமுடையவன்; எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளிலும் தேர்ந்தவன். முழு பூமியையும் (அரசாட்சியையும்) அமைச்சர்களிடம் ஒப்படைத்து வனத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 168

तुहिनाद्रौ ततो गत्वा नरनारायणाश्रमात् । पश्चिमे तुहिनाक्रान्ते श्रृङ्गेषोडशयोजने ॥ १६८ ॥

பின்னர் நர-நாராயண ஆசிரமத்திலிருந்து பனிமலைக்கு சென்று, மேற்குத் திசையில் பனியால் மூடப்பட்ட பதினாறு யோஜனை தூரத்திலுள்ள சிகரத்தை அடைகிறான்।

Verse 169

तपस्तप्त्वानयामास गङ्गां त्रैलोक्यपावनीम् ॥ १६९ ॥

அவன் கடுந்தவம் செய்து, மூவுலகையும் புனிதப்படுத்தும் கங்கை தேவியை வெளிப்படுத்தினான்।