Mārkaṇḍeya-varṇanam (The Description of Mārkaṇḍeya)
நாரதர் கேட்கிறார்—பகவான் ம்ருகண்டு முனிவரின் மகனாக எவ்வாறு பிறந்தார்? பிரளயத்தில் மார்கண்டேயர் விஷ்ணுவின் மாயையை எவ்வாறு கண்டார்? சனகர் கூறுகிறார்—ம்ருகண்டு கிருஹஸ்த ஆசிரமம் ஏற்று, ஹரியின் தேஜஸிலிருந்து மகன் பிறந்தான்; அவனுக்கு உபநயனம் நடந்தது. தந்தை சந்த்யா வழிபாடு, வேதப் பயில், தமம், தீங்கு தரும் பேச்சைத் தவிர்தல், வைஷ்ணவ சத்புருஷர் சங்கம் ஆகியவற்றை கற்பித்தார். மார்கண்டேயர் அச்யுதனை நோக்கி தவம் செய்து புராண-சங்கிரகத்துடன் தொடர்பான ஆற்றலைப் பெற்றார்; பிரளயத்தில் நீர்மேல் இலைபோல் இருந்து யோகநித்திரையில் துயிலும் ஹரியைத் தரிசித்தார். பின்னர் நிமேஷம் முதல் கல்பம், மன்வந்தரம், பிரம்மாவின் நாள்-இரவு, பரார்த்தம் வரை கால அளவுகள் விளக்கப்படுகின்றன. படைப்பு மீண்டும் தொடங்கியபோது அவர் ஜனார்தனனைப் புகழ்கிறார்; பகவான் பகவத-லக்ஷணங்களைச் சொல்கிறார்—அஹிம்சை, அசூயையின்மை, தானம், ஏகாதசி, துளசி மரியாதை, பெற்றோர்/பசு/பிராமண சேவை, தீர்த்தயாத்திரை, சிவ-விஷ்ணு சமபாவம். சாலகிராமத்தில் தியானமும் தர்மமும் கொண்டு அவர் நிர்வாணம் அடைகிறார்.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । ब्रह्मन्कथं स भगवान्मृकण्डोः पुत्रतां गतः । किं चकार च तद् ब्रूहि हरिर्भार्गववंशजः ॥ १ ॥
நாரதர் கூறினார்—ஓ பிரஹ்மனே! அந்த பகவான் எவ்வாறு ம்ருகண்டுவின் மகனாக ஆனார்? மேலும் ப்ருகு வம்சத்தவன் ஹரி என்ன செய்தான்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।
Verse 2
श्रूयते च पुराणेषु मार्कण्डेयो महामुनिः । अपश्यद्वैष्णवीं मायां चिरञ्जीव्यस्य संप्लवे ॥ २ ॥
புராணங்களில் மேலும் கேட்கப்படுகிறது: மகாமுனி மார்கண்டேயர், சிரஞ்சீவனை வந்தடைந்த பிரளயத்தின் போது வைஷ்ணவ மாயையைத் தரிசித்தார்।
Verse 3
सनक उवाच । शृणु नारद वक्ष्यामि कथामेतां सनातनीम् । विष्णुभक्तिसमायुक्तां मार्कण्डेयमुनिं प्रति ॥ ३ ॥
சனகர் கூறினார்—ஓ நாரதா, கேள்; விஷ்ணு பக்தியால் நிறைந்த இந்த சனாதனக் கதையை, மார்கண்டேய முனிவரைச் சார்ந்ததாக, உனக்கு நான் உரைப்பேன்।
Verse 4
तपसोऽन्ते मृकण्डुस्तु भार्यामुद्वाह्य सत्तमः । गार्हस्थ्यमकरोद्धृष्टः शान्तो दान्तः कृतार्थकः ॥ ४ ॥
தவம் நிறைவுற்றபின் சத்தம முனிவர் மிருகண்டு திருமணம் செய்து இல்லறத்தில் புகுந்தார். அவர் உறுதி கொண்டவர், அஞ்சாமை உடையவர், அமைதியுடன், தமனமுடையவர், கृतார்த்தர்॥ ४ ॥
Verse 5
तस्य भार्या शुचिर्दक्षा नित्यं पतिपरायणा । मनसा वचसा चापि देहेन च पतिव्रता ॥ ५ ॥
அவருடைய மனைவி தூயவளும் திறமையுடையவளும்; எப்போதும் கணவனையே சார்ந்தவள். மனம், சொல், உடல்—மூன்றாலும் அவள் பதிவிரதை॥ ५ ॥
Verse 6
काले दधार सा गर्भं हरितेजॐशसंभवम् । सुषुवे दशमासान्ते पुत्रं तेजस्विनं परम् ॥ ६ ॥
காலம் வந்தபோது அவள் ஹரியின் தேஜஸின் அंशத்தால் உண்டான கருவைத் தாங்கினாள். பத்து மாத முடிவில் மிகுந்த ஒளிவாய்ந்த உயர்ந்த மகனைப் பெற்றாள்॥ ६ ॥
Verse 7
स ऋषिः परमप्रीतो दृष्ट्वा पुत्रं सुलक्षणम् । जातकं कारयामास मङ्गलं विधिपूर्वकम् ॥ ७ ॥
நல்ல இலக்கணங்களுடன் பிறந்த மகனைப் பார்த்த அந்த முனிவர் பேரானந்தம் கொண்டார். விதிப்படி ஜாதகர்மமும் மங்களச் சடங்குகளும் நடத்தச் செய்தார்॥ ७ ॥
Verse 8
स बालो ववृधे तत्र शुक्लपक्ष इवोडुपः । ततस्तु पञ्चमे वर्षे उपनीय मुदान्वितः ॥ ८ ॥
அந்த சிறுவன் அங்கே சுக்லபக்ஷ சந்திரனைப் போல வளர்ந்தான். பின்னர் ஐந்தாம் ஆண்டில் மகிழ்ச்சியுடன் அவனுக்கு உபநயனச் சடங்கு நடைபெற்றது॥ ८ ॥
Verse 9
शिक्षां चकार विप्रेन्द्र वैदिकीं धर्मसंहिताम् । नमस्कार्या द्विजाः पुत्र सदा दृष्ट्वा विधानतः ॥ ९ ॥
ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, அவர் வைதிக சிக்ஷையை—தர்மத்தின் ஒழுங்குபடுத்திய தொகுப்பாக—இயற்றினார். மகனே, இருமுறை பிறந்தவர்களைப் பார்த்தால் விதிப்படி எப்போதும் வணங்க வேண்டும்.
Verse 10
त्रिकालं सूर्यमभ्यर्च्य सलिलाञ्जलिदानतः । वैदिकं कर्म कर्तव्यं वेदाध्ययनपूर्वकम् ॥ १० ॥
நாளின் மூன்று சந்திக்காலங்களிலும் சூரியனை வழிபட்டு, நீராஞ்சலி அளித்து, வேதஅத்தியயனத்தை முன்னிட்டு வைதிக கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 11
ब्रह्मचर्येण तपसा पूजनीयो हरिः सदा । निषिद्धं वर्जनीयं स्याद् दुष्टसंभाषणादिकम् ॥ ११ ॥
பிரம்மச்சரியம், தவம் ஆகியவற்றால் ஹரியை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்; தடைசெய்யப்பட்டவற்றை—தீய பேச்சு முதலியவற்றிலிருந்து—விலக்க வேண்டும்.
Verse 12
साधुभिः सह वस्तव्यं विष्णुभक्तिपरैः सदा । न द्वेषः कस्यचित्कार्यः सर्वेषां हितमाचरेत् ॥ १२ ॥
விஷ்ணுபக்தியில் நிலைத்த சாந்தர்களுடன் எப்போதும் வாழ வேண்டும். யாரிடமும் வெறுப்பு கொள்ளாமல், எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்யும் வழியில் நடக்க வேண்டும்.
Verse 13
इज्याध्ययनदानानि सदा कार्याणि ते सुत । एवं पित्रा समादिष्टो मार्कण्डेयो मुनीश्वरः ॥ १३ ॥
மகனே, வழிபாடு, வேதஅத்தியயனம், தானம்—இவை எப்போதும் செய்ய வேண்டியவை. தந்தையின் இவ்வாணையைப் பெற்ற முநீஸ்வரன் மார்கண்டேயர் அவ்வாறே செய்தார்.
Verse 14
चचार धर्मं सततं सदा संचिन्तयन्हरिम् । मार्कण्डेयो महाभागो दयावान्धर्मवत्सलः ॥ १४ ॥
மகாபாக்ய முனி மார்க்கண்டேயர் எப்போதும் தர்மப் பாதையில் நடந்தார்; இடையறாது ஹரியைத் தியானித்தார்; அவர் கருணையுள்ளவர், தர்மத்திற்கு அன்புடையவர்.
Verse 15
आत्मवान्सत्यसन्धश्च मार्तण्डसदृशप्रभः । वशी शान्तो महाज्ञानी सर्वतत्त्वार्थकोविदः ॥ १५ ॥
அவர் தன்னடக்கம் உடையவர், சத்தியவிரதம் கொண்டவர், சூரியனைப் போல் ஒளிமிக்கவர்; கட்டுப்பாடு உடையவர், அமைதியானவர், மஹாஜ்ஞானி, எல்லாத் தத்துவங்களின் பொருளறிந்தவர்.
Verse 16
तपश्चचार परममच्युतप्रीतिकारणम् । आराधितो जगन्नाथो मार्कण्डेयेन धीमता ॥ १६ ॥
ஞானமிக்க மார்க்கண்டேயர் அச்யுதனின் அருளைப் பெறுவதற்காக உன்னத தவம் செய்தார்; இவ்வாறு ஜகந்நாதனை அவர் ஆராதித்தார்.
Verse 17
पुराणसंहितां कर्त्तुं दत्तवान्वरमच्युतः । मार्कण्डेयो मुनिस्तस्मान्नारायण इति स्मृतः ॥ १७ ॥
அச்யுதன் புராண-சம்ஹிதையை இயற்றும் வரத்தை அளித்தான்; ஆகவே அந்த முனி மார்க்கண்டேயர் ‘நாராயணன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்.
Verse 18
चिरजीवी महाभक्तो देवदेवस्य चक्रिणः । जगत्येकार्णवीभूते स्वप्रभावं जनार्द्दनः ॥ १८ ॥
நீண்ட ஆயுளுடைய, தேவர்களின் தேவனாகிய சக்கரதாரியின் மகாபக்தன்—உலகம் ஒரே பெருங்கடலாக ஆனபோது—ஜனார்தனனின் தெய்வீக சுயமகிமையைத் தரிசித்தான்.
Verse 19
तस्य दर्शयितुं विप्रास्तं न संहृतवान्हरिः । मृकण्डुतनयो धीमान्विष्णुभक्तिसमन्वितः ॥ १९ ॥
ஓ பிராமணர்களே, அவனை எடுத்துக்காட்டாக வெளிப்படுத்துவதற்காக ஹரி அவனை உலகிலிருந்து அகற்றவில்லை. அவன் ம்ருகண்டு முனிவரின் ஞானமிக்க மகன்; விஷ்ணு-பக்தியால் நிறைந்தவன்.
Verse 20
तस्मिञ्जले महाघोरे स्थितवाञ्छीर्णपत्रवत् । मार्कण्डेयः स्थितस्तावद्यावच्छेते हरिः स्वयम् ॥ २० ॥
அந்த மிகக் கொடிய நீர்ப்பரப்பில் மார்கண்டேயர் உலர்ந்த இலைபோல் மிதந்து நிலைத்திருந்தார்; ஹரி தாமே யோகநித்திரையில் சயனித்திருந்த வரையில்.
Verse 21
तस्य प्रमाणं वक्ष्यामि कालस्य वदतः शृणु । दशभिः पञ्चभिश्चैव निमैषैः परिकीर्तिता ॥ २१ ॥
அதன் அளவினை இப்போது கூறுகிறேன்; நான் சொல்லும் கால அளவைக் கேளுங்கள்—அது பத்து மற்றும் ஐந்து, அதாவது பதினைந்து நிமேஷங்களாக அறிவிக்கப்பட்டது.
Verse 22
काष्ठा तत्त्रिंशतो ज्ञेया कला पद्मजनन्दन । तत्त्रिंशतो क्षणो ज्ञेयस्तैः षड्भिर्घटिका स्मृता ॥ २२ ॥
ஓ பத்மஜனின் அன்புப் புதல்வா, முப்பது காஷ்டைகள் ஒரு கலையாக அறியப்படும்; முப்பது கலைகள் ஒரு க்ஷணமாகும்; அத்தகைய ஆறு (க்ஷணங்கள்) ஒரு கடிகையாகக் கூறப்படும்.
Verse 23
तद्द्वयेन मुहूर्त्तं स्याद्दिनं तत्त्रिंशताभवेत् । त्रिंशद्दिनैर्भवेन्मासः पक्षद्वितयसंयुतः ॥ २३ ॥
அதன் இரட்டிப்பால் ஒரு முஹூர்த்தம் உண்டாகும்; அத்தகைய முப்பது ஒன்றாக ஒரு நாள் ஆகும். முப்பது நாட்களால் இரண்டு பக்ஷங்களுடன் கூடிய ஒரு மாதம் உருவாகும்.
Verse 24
ऋतुर्मासद्वयेन स्यात्तत्त्रयेणायनं स्मृतम् । तद्द्वयेन भवेदब्दः स देवानां दिनं भवेत् ॥ २४ ॥
இரண்டு மாதங்களால் ஒரு ऋது உண்டாகும்; அத்தகைய மூன்று ऋதுக்களால் அயனம் (அரை ஆண்டு) எனப்படும். இரண்டு அயனங்களால் ஆண்டு உண்டாகும்; அதுவே தேவர்களின் ஒரு நாள் ஆகும்॥24॥
Verse 25
उत्तरं दिवसं प्राहू रात्रिर्वै दक्षिणायनम् । मानुषेणैव मासेन पितॄणां दिनमुच्यते ॥ २५ ॥
உத்தராயணம் ‘பகல்’ எனவும், தக்ஷிணாயணம் ‘இரவு’ எனவும் கூறப்படுகிறது. மேலும் மனிதர்களின் ஒரு மாதமே பித்ருக்களின் ‘ஒரு நாள்’ எனக் கணிக்கப்படுகிறது॥25॥
Verse 26
तस्मात्सूर्येन्दुसंयोगे ज्ञातव्यं कल्पमुत्तमम् । दिव्यैर्वर्षसहस्रैर्द्वादशभिर्दैवतं युगम् ॥ २६ ॥
ஆகையால் சூரியன்-சந்திரன் இணைவு மற்றும் கணக்கீட்டால் உயர்ந்த கல்பத்தின் அளவை அறிய வேண்டும். பன்னிரண்டு ஆயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் ஒரு தைவத யுகமாகும்॥26॥
Verse 27
दैवे युगसहस्रे द्वे ब्राह्मः कल्पौ तु तौ नृणाम् । एकसप्ततिसंख्यातैर्दिव्यैर्मन्वन्तरं युगैः ॥ २७ ॥
இரண்டு ஆயிரம் தைவ யுகங்கள் மனிதக் கணக்கில் பிராஹ்ம கல்பம் எனப்படும். மேலும் எழுபத்தொன்று திவ்ய யுகங்களால் ஒரு மன்வந்தரம் அளவிடப்படுகிறது॥27॥
Verse 28
चतुर्द्दशभिरेतैश्च ब्रह्मणो दिवसं मुने । यावत्प्रमाणं दिवसं तावद्रा त्रिः प्रकीर्तिता ॥ २८ ॥
முனிவரே, இவ்வாறு இந்த பதினான்கு (மன்வந்தரங்கள்) மூலம் பிரம்மாவின் பகலின் அளவு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; பகல் எத்தனை அளவோ, அதே அளவாக இரவும் கூறப்படுகிறது॥28॥
Verse 29
नाशमायाति विप्रेन्द्र तस्मिन्काले जगत्त्रयम् । मानुषेण सहस्रेण यत्प्रमाणं भवेच्छृणु ॥ २९ ॥
ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! அந்தக் காலத்தில் மூவுலகமும் அழிவை அடையும். இப்போது கேள்—மனிதர் ஆயிரம் (ஆண்டுகள்) கணக்கில் அந்தக் காலத்தின் அளவு எவ்வாறு என.
Verse 30
चतुर्युगसहस्राणि ब्रह्मणो दिवसं मुने । तद्वन्मासो वत्सरश्च ज्ञेयस्तस्यापि वेधसः ॥ ३० ॥
ஓ முனிவரே! பிரம்மாவின் ஒரு நாள் நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சிகளால் ஆனது. அதுபோலவே அவருடைய மாதமும் ஆண்டும் (அத்தகைய நாட்களால் அமைந்தவை) என அறியப்பட வேண்டும், ஓ வேதஸ்.
Verse 31
परार्द्धद्वयकालस्तु तन्मतेन भवेद्द्विजाः । विष्णोरहस्तु विज्ञेयं तावद्रा त्रिः प्रकीर्तिता ॥ ३१ ॥
ஓ இருபிறப்பினரே! அந்தக் கொள்கைப்படி இரண்டு பரார்த்தங்களின் காலம் உண்டு. அதே அளவையே ‘விஷ்ணுவின் நாள்’ என அறிய வேண்டும்; அவருடைய இரவும் மூன்று வகையாகப் புகழப்படுகிறது.
Verse 32
मृकण्डुतनयस्तावत्स्थितः संजीर्णपर्णवत् । तस्मिन्घोरे जलमये विष्णुशक्त्युपबृंहितः । आत्मानं परमं ध्यायन्स्थितवान्हरिसन्निधौ ॥ ३२ ॥
அப்போது ம்ருகண்டு முனிவரின் மகன் உலர்ந்த இலைபோல் அசையாமல் இருந்தான். அந்த அச்சமூட்டும் நீர்மயப் பரப்பில் விஷ்ணு-சக்தியால் தாங்கப்பட்டு, பரமாத்மாவைத் தியானித்தவாறே, ஹரியின் சன்னிதியில் நிலைத்திருந்தான்.
Verse 33
अथ काले समायाते योगनिद्रा विमोचितः । सृष्टवान्ब्रह्मरूपेण जगदेतच्चराचरम् ॥ ३३ ॥
பின்னர் நியமிக்கப்பட்ட காலம் வந்தபோது, யோகநித்திரையிலிருந்து விடுபட்டு, பிரம்மா ரூபம் கொண்டு, இந்தச் சராசர உலகமனைத்தையும் அவர் படைத்தார்.
Verse 34
संहृतं तु जलं वीक्ष्य सृष्टं विश्वं मृकण्डुजः । विस्मितः परमप्रीतो ववन्दे चरणौ हरेः ॥ ३४ ॥
நீர் ஒடுங்கியதையும், உலகம் படைக்கப்பட்டதையும் கண்டு ம்ருகண்டு புதல்வன் வியப்பும் பேரானந்தமும் கொண்டு ஹரியின் திருவடிகளில் வணங்கினான்।
Verse 35
शिरस्यञ्जलिमाधाय मार्कण्डेयो महामुनिः । तुष्टाव वाग्भिरिष्टाभिः सदानन्दैकविग्रहम् ॥ ३५ ॥
மகாமுனி மார்கண்டேயர் தம் தலையில் அஞ்சலியை வைத்து, விருப்பமிகு ஸ்துதி மொழிகளால் என்றும் ஆனந்தமே வடிவான இறைவனைப் போற்றினார்।
Verse 36
मार्कण्डेय उवाच । सहस्रशिरसं देवं नारायणमनामयम् । वासुदेवमनाधारं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३६ ॥
மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஆயிரம் தலைகளுடைய தேவனும், நோயற்ற நாராயணனும், ஆதாரமற்ற வாசுதேவனுமான ஜனார்தனனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 37
अमेयमजरं नित्यं सदानन्दैकविग्रहम् । अप्रतर्क्यमनिर्द्देश्यं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३७ ॥
அளவிட முடியாதவன், முதுமையற்றவன், நித்தியன், என்றும் ஆனந்தமே ஒரே வடிவானவன்; தர்க்கத்திற்குப் புலப்படாதவன், வரையறுக்க இயலாதவன்—அந்த ஜனார்தனனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 38
अक्षरं परमं नित्यं विश्वाक्षं विश्वसम्भवम् । सर्वतत्त्वमयं शान्तं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३८ ॥
அழியாதவன், பரமன், நித்தியன்; உலகமெங்கும் நோக்கும் ஆண்டவன், உலகம் தோன்றக் காரணன்; எல்லாத் தத்துவங்களும் நிறைந்தவன், அமைதியே வடிவானவன்—அந்த ஜனார்தனனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 39
पुराणं पुरुषं सिद्धं सर्वज्ञानैकभाजनम् । परात्परतरं रूपं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३९ ॥
புராணமே ஆன, சித்தமும் சனாதனமும் ஆன பரமபுருஷன்; எல்லா ஞானத்திற்கும் ஒரே பாத்திரம்; பராத்பரத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ரூபம் உடைய ஜனார்தனனை நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 40
परं ज्योतिः परं धाम पवित्रं परमं पदम् । सर्वैकरूपं परमं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४० ॥
நீயே பரம ஜோதி, பரம தாமம், பரம புனிதம்—அதுவே பரம பதம். அனைத்திலும் ஒரே ரூபமாக விளங்கும் பரம ஜனார்தனனை நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 41
तं सदानन्दचिन्मात्रं पराणां परमं पदम् । सर्वं सनातनं श्रेष्ठं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४१ ॥
என்றும் ஆனந்தசொரூபமும் சின்மாத்திரமும் ஆனவர்; எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம பதம்; அனைத்திலும் நிறைந்த சனாதனமான உத்தமன்—அந்த ஜனார்தனனை நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 42
सगुणं निर्गुणं शान्तं मायाऽतीतं सुमायिनम् । अरूपं बहुरूपं तं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४२ ॥
குணங்களுடனும் குணமற்றவனுமாய்; அமைதியானவனாய்; மாயையைத் தாண்டியவனாய் இருந்தும் மாயையின் அதிபதியாய்; ரூபமற்றவனாய் இருந்தும் பல ரூபங்களாய் விளங்கும் ஜனார்தனனை நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 43
यत्र तद्भगवान्विश्वं सृजत्यवति हन्ति च । तमादिदेवमीशानं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४३ ॥
யாரிடத்தில் அந்த பகவான் இந்த உலகை படைத்து, காத்து, இறுதியில் லயமும் செய்கிறாரோ—அந்த ஆதிதேவன், ஈசானன் ஜனார்தனனை நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 44
परेश परमानन्द शरणागतवत्सल । त्राहि मां करुणासिन्धो मनोतीत नमोऽस्तु ते ॥ ४४ ॥
ஹே பரமேஸ்வரா, பரமானந்த ரூபனே, சரணாகத வத்ஸலனே! கருணைச் சிந்துவே, மனத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவனே, என்னை காப்பாற்று; உனக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 45
एवं स्तुवन्तं विप्रेन्द्रं मार्कण्डेयं जगद्गुरुम् । उवाच परया प्रीत्या शंखचक्रगदाधरः ॥ ४५ ॥
இவ்வாறு புகழ்ந்து பாடிய பிராமணர்களில் சிறந்த, உலககுரு மார்கண்டேயரிடம் சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கிய பகவான் பேரன்புடன் உரைத்தார்.
Verse 46
श्रीभगवानुवाच । लोके भागवता ये च भगवद्भक्तमानसाः । तेषां तुष्टो न सन्देहो रक्षाम्येतांश्च सर्वदा ॥ ४६ ॥
ஸ்ரீபகவான் அருளினார்—உலகில் பகவதர்கள் யாரோ, மேலும் பகவானின் பக்தர்களில் மனம் லயித்தவர்களோ, அவர்களிடம் நான் திருப்தியடைந்துள்ளேன்; ஐயமில்லை. அவர்களை நான் எப்போதும் காக்கிறேன்.
Verse 47
अहमेव द्विजश्रेष्ठ नित्यं प्रच्छन्नविग्रहः । भगवद्भक्तरूपेण लोकान्रक्षामि सर्वदा ॥ ४७ ॥
ஹே த்விஜச்ரேஷ்டா! நான் எப்போதும் மறைந்த வடிவில் இருக்கிறேன்; பகவானின் பக்தன் வடிவம் கொண்டு உலகங்களை எந்நாளும் காக்கிறேன்.
Verse 48
मार्कण्डेय उवाच । किं लक्षणा भागवता जायन्ते केन कर्म्मणा । एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं कौतूहलपरो यतः ॥ ४८ ॥
மார்கண்டேயர் கூறினார்—பகவதர்களின் இலக்கணங்கள் என்ன? எந்தக் கர்மத்தால் அவர்கள் பகவதர்களாகிறார்கள்? நான் இதை கேட்க விரும்புகிறேன்; ஏனெனில் நான் ஆவலால் நிறைந்துள்ளேன்.
Verse 49
श्रीभगवानुवाच । लक्षणं भागवतानां शृणुष्व मुनिसत्तम । वक्तुं तेषां प्रभावं हि शक्यते नाब्दकोटिभिः ॥ ४९ ॥
ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்— முனிவரே, பகவதர்களின் இலக்கணங்களை கேள். அவர்களின் மகிமையை கோடி சொற்களாலும் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது.
Verse 50
ये हिताः सर्वजन्तूनां गतासूया अमत्सराः । वशिनो निस्पृहाः शान्तास्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५० ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை நாடி, பொறாமை-தீமை இன்றித் தம்மை அடக்கி, ஆசையற்றுத் தணிந்திருப்போர்— அவர்களே உண்மையில் பகவதோத்தமர்.
Verse 51
कर्म्मणा मनसा वाचा परपीडां न कुर्वते । अपरिग्रहशीलाश्च ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ५१ ॥
செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் பிறருக்கு துன்பம் செய்யாதவரும், பற்றின்மையில் நிலைத்தவரும்— அவர்களே பகவதர் என நினைக்கப்படுவர்.
Verse 52
सत्कथाश्रवणे येषां वर्त्तते सात्विकी मतिः । तद्भक्तविष्णुभक्ताश्च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५२ ॥
புனிதக் கதைகளைச் செவிமடுப்பதில் சாத்த்விக அறிவு நிலைத்து, அவருடைய பக்தர்களிடமும் விஷ்ணுபக்தியிலும் இரண்டிலும் ஈடுபடுவோர்— அவர்களே பகவதோத்தமர்.
Verse 53
मातापित्रोश्च शुश्रूषां कुर्वन्ति ये नरोत्तमाः । गङ्गाविश्वेश्वरधिया ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५३ ॥
தாய் தந்தையருக்கு அன்புடன் சேவை செய்து, அந்தச் சேவையை கங்கை மற்றும் உலகநாதன் போல் புனிதமாகக் கருதும் நரசிறந்தோர்— அவர்களே பகவதோத்தமர்.
Verse 54
ये तु देवार्चनरता ये तु तत्साधकाः स्मृताः । पूजां दृष्ट्वानुमोदन्ते ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५४ ॥
பகவானின் ஆராதனையில் ஈடுபட்டு, அதன் சாதகர்கள் எனப் புகழப்பட்டவர்கள்; அந்தப் பூஜையைக் கண்டு மகிழ்ந்து அனுமோதிப்பவர்கள்—அவர்களே உண்மையில் பகவதர்களில் உத்தமர்.
Verse 55
व्रतिनां च यतीनां च परिचर्यापराश्च ये । वियुक्तपरनिन्दाश्च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५५ ॥
விரதம் கடைப்பிடிப்பவர்களையும் யதிகளையும் பணிவுடன் சேவிப்பதில் ஈடுபட்டு, பிறரை நிந்திப்பதிலிருந்து விலகியவர்கள்—அவர்களே பகவதர்களில் உத்தமர்.
Verse 56
सर्वेषां हितवाक्यानि ये वदन्ति नरोत्तमाः । ये गुणग्राहिणो लोके ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ५६ ॥
அனைவருக்கும் நன்மை தரும் சொற்களைப் பேசும் நரஉத்தமர்கள், இவ்வுலகில் குணங்களை ஏற்றுக் கொள்ளும் குணகிராஹிகள்—அவர்களே பகவதர்கள் என நினைவுகூரப்படுவர்.
Verse 57
आत्मवत्सर्वभूतानि ये पश्यन्ति नरोत्तमाः । तुल्याः शत्रुषु मित्रेषु ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५७ ॥
அனைத்து உயிர்களையும் தம்மைப் போலவே காணும் நரஉத்தமர்கள், பகைவரிலும் நண்பரிலும் சமநிலை உடையவர்கள்—அவர்களே பகவதர்களில் உத்தமர்.
Verse 58
धर्म्मशास्त्रप्रवक्तारः सत्यवाक्यरताश्च ये । सतां शुश्रूषवो ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५८ ॥
தர்மசாஸ்திரங்களைப் போதிப்பவர்கள், சத்தியவாக்கில் ஈடுபடுபவர்கள், மற்றும் சத்புருஷர்களைச் சிரத்தையுடன் சேவிப்பவர்கள்—அவர்களே பகவதர்களில் உத்தமர்.
Verse 59
व्याकुर्वते पुराणानि तानि शृण्वन्ति ये तथा । तद्वक्तरि च भक्ता ये ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५९ ॥
புராணங்களை விளக்கி உரைப்போர், அவற்றை அதேபோல் பக்தியுடன் கேட்போர், மேலும் அந்த உபதேச வక్తரிடம் பக்தி கொண்டோர்—அவர்களே உண்மையில் பகவானின் சிறந்த பகவதர்கள்.
Verse 60
ये गोब्राह्मणशुश्रूषां कुर्वते सततं नराः । तीर्थयात्रापरा ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६० ॥
எப்போதும் கோவும் பிராமணரும் ஆகியோருக்கு சேவை செய்வோர், மேலும் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபடுவோர்—அவர்களே நிச்சயமாக பகவானின் பகவதோத்தமர்கள்.
Verse 61
अन्येषामुदयं दृष्ट्वा येऽभिनंदन्ति मानवाः । हरिनामपरा ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६१ ॥
மற்றவர்களின் உயர்வைக் கண்டு மகிழ்ந்து பாராட்டுவோர், மேலும் ஹரிநாமத்தில் முழுமையாக ஈடுபடுவோர்—அவர்களே உண்மையில் பகவானின் பகவதோத்தமர்கள்.
Verse 62
आरामारोपणरतास्तडागपरिरक्षकाः । कासारकूपकर्तारस्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६२ ॥
தோட்டங்களை அமைத்து மரங்களை நட்டிடுவதில் மகிழ்வோர், குளங்கள் நீர்த்தேக்கங்களைப் பாதுகாப்போர், மேலும் ஏரிகளும் கிணறுகளும் அமைப்போர்—அவர்களே பகவானின் பகவதோத்தமர்கள்.
Verse 63
ये वै तडागकर्तारो देवसद्मानि कुर्वते । गायत्रीनिरता ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६३ ॥
பொதுநலனுக்காக குளங்களை அமைப்போர், தேவர்களின் இல்லங்கள் (ஆலயங்கள்) கட்டுவோர், மேலும் காயத்ரீ ஜபத்தில் நிலைத்திருப்போர்—அவர்களே உண்மையில் பகவானின் பகவதோத்தமர்கள்.
Verse 64
येऽभिनन्दन्ति नामानि हरेः श्रुत्वाऽतिहर्षिताः । रोमाञ्चितशरीराश्च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६४ ॥
ஹரியின் நாமங்களைச் செவியுற்றவுடன் பேரானந்தத்துடன் அவற்றை வாழ்த்தி, உடலில் ரோமாஞ்சம் எழும்வர்கள்—அவர்களே உண்மையில் பகவதர்களில் உத்தமர்.
Verse 65
तुलसीकाननं दृष्ट्वा ये नमस्कुर्वते नराः । तत्काष्ठाङ्कितकर्णा ये ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६५ ॥
துளசியின் தோட்டத்தைப் பார்த்தவுடன் வணங்குவோர், மேலும் அந்தப் புனிதக் காஷ்டத்தால் காதுகள் குறியிடப்பட்ட/அலங்கரிக்கப்பட்டோர்—அவர்களே பகவதோத்தமர்.
Verse 66
तुलसीगन्धमाघ्राय सन्तोषं कुर्वते तु ये । तन्मूलमृतिकां ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६६ ॥
துளசியின் மணத்தை நுகர்ந்தாலே மன நிறைவு அடைவோர், மேலும் அவள் வேரின் புனித மண்ணையும் போற்றுவோர்—அவர்களே பகவதோத்தமர்.
Verse 67
आश्रमाचारनिरतास्तथैवातिथिपूजकाः । ये च वेदार्थवक्तारस्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६७ ॥
ஆசிரம ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, விருந்தோம்பலில் ஈடுபட்டு, வேதார்த்தத்தை விளக்க வல்லோர்—அவர்களே பகவதோத்தமர்.
Verse 68
शिवप्रियाः शिवासक्ताः शिवपादार्च्चने रताः । त्रिपुण्ड्रधारिणो ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६८ ॥
சிவனுக்கு அன்பானவராய், சிவபக்தியில் ஈடுபட்டு, சிவபாதார்ச்சனையில் திளைத்து, திரிபுண்டிரம் தரிப்போர்—அவர்களே பகவதோத்தமர்.
Verse 69
व्याहरन्ति च नामानि हरेः शम्भोर्महात्मनः । रुद्रा क्षालंकृता ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६९ ॥
எவர் இடையறாது ஹரியும் மகாத்மா சம்புவும் (சிவன்) ஆகியோரின் நாமங்களை உச்சரிக்கிறார்களோ, மேலும் அந்த நாமோச்சாரணத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ருத்ரர்களோ—அவர்களே உண்மையில் பகவதர்களில் உத்தமர்.
Verse 70
ये यजन्ति महादेवं क्रतुभिर्बहुदक्षिणैः । हरिं वा परया भक्त्या ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७० ॥
அரிய தானங்களுடன் கூடிய யாகக் கிரதுக்களால் மகாதேவனை வழிபடுவோரும், அல்லது பரம பக்தியால் ஹரியை ஆராதிப்போரும்—அவர்களே உண்மையில் பகவதர்களில் உத்தமர்.
Verse 71
विदितानि च शास्त्राणि परार्थं प्रवदन्ति ये । सर्वत्र गुणभाजो ये ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ७१ ॥
எவர் சாஸ்திரங்களை அறிந்து பிறரின் நலனுக்காக அவற்றை உபதேசிக்கிறார்களோ, மேலும் எவர் எங்கும் நற்குணங்களில் பங்குபெறுகிறார்களோ—அவர்களே பகவதர்கள் என நினைக்கப்படுவர்.
Verse 72
शिवे च परमेशे च विष्णौ च परमात्मनि । समबुद्ध्या प्रवर्त्तन्ते ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ७२ ॥
பரமேஸ்வரன் சிவனிடமும் பரமாத்மா விஷ்ணுவிடமும் சமபுத்தியுடன் சமமான பக்தியால் நடப்போர்—அவர்களே பகவதர்கள் என நினைக்கப்படுவர்.
Verse 73
शिवाग्निकार्यनिरताः पञ्चाक्षरजपे रताः । शिवध्यानरता ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७३ ॥
சிவனுக்கான அக்னிகாரியங்களில் ஈடுபட்டு, பஞ்சாக்ஷர மந்திர ஜபத்தில் மகிழ்ந்து, சிவத்யானத்தில் லயித்திருப்போர்—அவர்களே உண்மையில் பகவதர்களில் உத்தமர்.
Verse 74
पानीयदाननिरता येऽन्नदानरतास्तथा । एकादशीव्रतरता ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७४ ॥
குடிநீர் தானத்தில் ஈடுபட்டு, அன்னதானத்தில் மகிழ்ந்து, ஏகாதசி விரதத்தில் உறுதியாக இருப்போர்—அவர்களே பகவானின் பக்தர்களில் உத்தமர் ஆவர்.
Verse 75
गोदाननिरता ये च कन्यादानरताश्च ये । मदर्थं कर्म्मकर्त्तारस्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७५ ॥
கோ தானத்தில் ஈடுபடுவோரும், கன்யாதானத்தில் ரதமாயிருப்போரும், என் பொருட்டே செயல்களைச் செய்வோரும்—அவர்களே பகவானின் பக்தர்களில் உத்தமர்.
Verse 76
एते भागवता विप्र केचिदत्र प्रकीर्तिताः । मयाऽपि गदितुं शक्या नाब्दकोटिशतैरपि ॥ ७६ ॥
ஓ விப்ரரே! இங்கு அத்தகைய பகவத் பக்தர்களில் சிலரே கூறப்பட்டனர்; அவர்களை முழுமையாகச் சொல்ல நான் கூட இயலாது—கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளிலும் அல்ல.
Verse 77
तस्मात्त्वमपि विप्रेन्द्र सुशीलो भव सर्वदा । सर्वभूताश्रयो दान्तो मैत्रो धर्म्मपरायणः ॥ ७७ ॥
ஆகையால், ஓ விப்ரேந்திரரே! நீயும் எப்போதும் நல்லொழுக்கமுடையவனாய் இரு; எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதரவாய், தமனமுடையவனாய், நட்புணர்வுடன், தர்மத்தில் உறுதியாக இரு.
Verse 78
पुनर्युगान्तपर्य्यन्तं धर्म्मं सर्वं समाचरन् । मन्मूर्तिध्याननिरतः परं निर्वाणमाप्स्यसि ॥ ७८ ॥
யுகத்தின் முடிவுவரை மீண்டும் மீண்டும் எல்லா தர்மங்களையும் அனுசரித்து, என் திருவுருவைத் தியானிப்பதில் ஈடுபட்டு இருந்தால், நீ பரம நிர்வாணத்தை அடைவாய்.
Verse 79
एवं मृकण्डुपुत्रस्य स्वभक्तस्य कृपानिधिः । दत्त्वा वरं स देवेशस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ७९ ॥
இவ்வாறு கருணைநிதியான தேவேசன் தன் பக்தனான ம்ருகண்டு புதல்வனுக்கு வரம் அளித்து, அங்கேயே அந்தர்தானமானான்।
Verse 80
मार्कण्डेयो महाभागो हरिभक्तिरतः सदा । चचार परमं धर्ममीजे च विधिवन्मखैः ॥ ८० ॥
மகாபாக்யசாலியான மார்கண்டேயர் எப்போதும் ஹரி-பக்தியில் ஈடுபட்டு, பரம தர்மத்தை அனுசரித்து, விதிப்படி யாகங்களையும் செய்தார்।
Verse 81
शालग्रामे महाक्षेत्रे तताप परमं तपः । ध्यानक्षपितकर्मा तु परं निर्वाणमाप्तवान् ॥ ८१ ॥
சாலக்ராமத்தின் மகாக்ஷேத்திரத்தில் அவர் உன்னத தவம் செய்தார்; தியானத்தால் கர்மங்களைச் சாய்த்து, பரம நிர்வாணத்தை அடைந்தார்।
Verse 82
तस्माज्जन्तुषु सर्वेषु हितकृद्धरिपूजकः । ईप्सितं मनसा यद्यत्तत्तदाप्नोत्यसंशयम् ॥ ८२ ॥
ஆகையால் ஹரியை வழிபட்டு எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்பவன், மனத்தில் விரும்பியதை எதுவாயினும் ஐயமின்றி பெறுவான்।
Verse 83
सनक उवाच । एतत्सर्वं निगदितं त्वया पृष्टं द्विजोत्तम । भगवद्भक्तिमाहात्म्यं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ ८३ ॥
சனகர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமா! நீ கேட்ட அனைத்தையும், அதாவது பகவத்-பக்தியின் மஹிமையை, நான் உரைத்தேன்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
Verse 84
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे मार्कण्डेयवर्णनं नाम पञ्चमोऽध्यायः ॥ ५ ॥
இவ்வாறு திருப்பெருமைமிகு ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதற்பாதத்தில் ‘மார்கண்டேய வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது ॥५॥
Frequently Asked Questions
It functions as a theological demonstration of Viṣṇu’s sovereign māyā and protection of the devotee: Mārkaṇḍeya remains sustained on the cosmic waters while Hari abides in yogic repose, underscoring bhakti as a means of stability across dissolution and creation. The episode also motivates the chapter’s technical kalpa–manvantara chronology, placing devotion within a cosmic-scale framework.
A Bhāgavata is characterized by universal benevolence, non-injury in thought/speech/deed, freedom from envy, self-control and non-possessiveness, love of hearing Purāṇic discourse, service to parents, cows, and brāhmaṇas, observance of Ekādaśī, generosity (water/food/cow gifts), delight in Hari-nāma, reverence for Tulasi, and an equal-minded honoring of Śiva and Viṣṇu.
By defining time from nimeṣa up to Brahmā’s day/night and parārdha measures, the text frames vrata-kalpa, daily rites, and mokṣa-dharma within an ordered cosmic chronology—implying that dharma and bhakti are not merely personal piety but practices aligned with the structure of creation, dissolution, and divine governance.