Varṇāśrama-ācāra: Common Virtues, Varṇa Duties, and the Four Āśramas
சூதர் கூறுகிறார்—சனகர் முன்பு ஹரியின் புனித விரத நாளைப் பற்றி உபதேசித்த பின், நாரதர் மிகப் புண்ணியமான விரதத்தை ஒழுங்காக விளக்குமாறு கேட்டார்; பின்னர் வர்ண விதிகள், ஆசிரம தர்மங்கள், பிராயச்சித்த முறைகள் பற்றியும் விரிவாக விசாரித்தார். சனகர் பதிலாக—அழிவிலா ஹரி வர்ணாசிரமத்துக்கு ஏற்ற ஒழுக்கத்தின் மூலம் வழிபடப்படுகிறார் என உரைத்தார். நான்கு வர்ணங்களையும், உபநயனத்தால் நிறுவப்பட்ட மூன்று த்விஜக் குழுக்களையும் விளக்கி, ஸ்வதர்மம் மற்றும் கிருஹ்ய கர்மங்களில் நிலைத்திருப்பதை வலியுறுத்தினார்; ஸ்மிருதிக்கு விரோதமில்லையெனில் தேசாசாரத்தை ஏற்றார். கலியுகத்தில் தவிர்க்க/கட்டுப்படுத்த வேண்டிய நடைமுறைகள், சில யாகங்கள், விசேஷ விதிகள் கூறி, ஸ்வதர்மத்தை விட்டால் பாஷண்டத்தில் வீழ்வோம் என எச்சரித்தார். பின்னர் பிராமண-க்ஷத்திரிய-வைசிய-சூத்ர கடமைகள், பொதுநற்குணங்கள்—எளிமை, மகிழ்ச்சி, பொறுமை, தாழ்மை—சொல்லி, ஆசிரம முன்னேற்றமே உச்ச தர்ம சாதனம் என விளக்கினார். இறுதியில் விஷ்ணு பக்தியுடன் கூடிய கர்மயோகமே மீளாமை தரும் பரமபதத்திற்கான வழி எனப் புகழ்ந்தார்।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । एतन्निशम्य सनकोदितमप्रमेयं पुण्यं हरेर्दिनभवं निखिलोत्तमं च । पापौघशांतिकरणं व्रतसारमेवं ब्रह्मात्मजः पुनरभाषत हर्षयुक्तः ॥ १ ॥
சூதர் கூறினார்—சனகர் உரைத்த, ஹரியின் புனித விரத-தினத்தைப் பற்றிய அளவிலாத மிகப் புண்ணியமான, அனைத்திலும் சிறந்த, பாவப் பெருக்கை அமைதிப்படுத்தும், விரதங்களின் சாரமான அந்த உபதேசத்தை கேட்டபின், பிரம்மாவின் புதல்வன் மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் பேசினான்।
Verse 2
नारद उवाच । कथितं भवता सर्वं मुने तत्त्वार्थकोविद । व्रताख्यानं महापुण्यं यथावद्धरिभक्तिदम् ॥ २ ॥
நாரதர் கூறினார்—முனிவரே, தத்துவார்த்தத்தை அறிந்தவரே, நீங்கள் அனைத்தையும் விளக்கியுள்ளீர். இப்போது ஹரி-பக்தியை அளிக்கும் அந்த மிகப் புண்ணியமான விரதக் கதையை முறையாகச் சொல்லுங்கள்।
Verse 3
इदानीं श्रोतुमिच्छामि वर्णाचचारविधिं मुने । तथा सर्वाश्रमाचारं प्रायश्चित्तविधिं तथा ॥ ३ ॥
இப்போது, முனிவரே, வர்ணங்களுக்குரிய நடத்தை விதிகளையும், எல்லா ஆசிரமங்களின் கடமையாசாரத்தையும், மேலும் பிராயச்சித்த முறையையும் கேட்க விரும்புகிறேன்।
Verse 4
एतत्सर्वं महाभाग सर्वतत्त्वार्थकोविद । कृपया परया मह्यं यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ ४ ॥
ஹே மகாபாகா! நீர் எல்லாத் தத்துவங்களின் பொருளறிந்தவர்; பரம கருணையால் இவை அனைத்தையும் எனக்கு முறையாக, வரிசையாக உரைக்க அருள்வீராக.
Verse 5
सनक उवाच । श्रृणुष्व मुनिशार्दूल यथा भक्तप्रियंकरः । वर्णाश्रमाचारपरैः पूज्यते हरिरव्ययः ॥ ५ ॥
சனகர் கூறினார்—முனிசார்தூலா! கேள்; பக்தர்க்கு இனியவனான அழிவற்ற ஹரி, வர்ணாஶ்ரம ஒழுக்கத்தில் நிலைத்தவர்களால் எவ்வாறு பூஜிக்கப்படுகிறான் என்பதைச் சொல்கிறேன்.
Verse 6
मन्वाद्यैरुदितं यच्च वर्णाश्रमनिबन्धनम् । तत्ते वक्ष्यामि विधिवद्भक्तोऽसि त्वमधोक्षजे ॥ ६ ॥
மனு முதலிய முனிவர்கள் உரைத்த வர்ணாஶ்ரம நியமக் கட்டுப்பாட்டை நான் உனக்கு முறையாக விளக்குவேன்; ஏனெனில் நீ அதோக்ஷஜனின் பக்தன்.
Verse 7
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चत्वार एव ते । वर्णा इति समाख्याता एतेषु ब्राह्मणोऽधिकः ॥ ७ ॥
பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்—இவர்கள் நால்வரே. இவர்களே ‘வர்ணங்கள்’ எனப்படுவர்; இவர்களில் பிராமணன் முதன்மை எனக் கருதப்படுகிறான்.
Verse 8
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्या द्विजाः प्रोक्तास्त्रयस्तथा । मातृतश्चोपनयनाद्दिजत्वं प्राप्यते त्रिभिः ॥ ८ ॥
பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்—இந்த மூவரும் ‘த்விஜர்’ எனப் புகழப்படுகின்றனர். இம்மூவருக்கும் உபநயனச் சடங்கினால் (தாய்வழி விதிப்படி) த்விஜத்துவம் பெறப்படுகிறது.
Verse 9
एतैर्वर्णैः सर्वधर्माः कार्या वर्णानुरुपतः । स्ववर्णधर्मत्यागेन पाषंडः प्रोच्यते बुधैः ॥ ९ ॥
இந்த வர்ணங்களின்படி ஒவ்வொருவரும் தம் வர்ணத்திற்கேற்ற எல்லா தர்மங்களையும் செய்ய வேண்டும். தம் வர்ணதர்மத்தை விட்டுவிடுபவன் பாஷண்டன் என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.
Verse 10
स्वगृह्यचोदितं कर्मद्विजः कुर्वन्कृती भवेत् । अन्यथा पतितो भूयात्सर्वधर्मबहिष्कृतः ॥ १० ॥
தன் க்ருஹ்ய மரபில் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களை த்விஜன் செய்தால் க்ருதார்த்தன் ஆவான்; இல்லையெனில் அவன் பதிதனாகி எல்லா தர்ம அனுஷ்டானங்களிலிருந்தும் விலக்கப்படுவான்.
Verse 11
युगधर्मः परिग्राह्यो वेर्णैरेतैर्यथोचितम् । देशाचारास्तथाग्राह्याः स्मृतिधर्माविरोधतः ॥ ११ ॥
யுகத்திற்கேற்ற தர்மத்தை இவ்வர்ணங்கள் தமக்குரிய முறையில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதுபோல ஸ்மிருதி தர்மத்திற்கு முரணாகாத வரையில் தேசாசாரங்களும் ஏற்கப்பட வேண்டும்.
Verse 12
कर्मणा मनसा वाचा यत्नाद्धर्म्मं समाचरेत् । अस्वर्ग्यं लोकविद्विष्टं धर्म्यमप्याचरेन्नतु ॥ १२ ॥
செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் முயன்று தர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும். ஆனால் ஸ்வர்கம் தராததும் உலகால் இகழப்படுவதுமானது, தர்மமெனத் தோன்றினாலும் செய்யக்கூடாது.
Verse 13
समुद्रयात्रास्वीकारः कमंडलुविधारणम् । द्विजानामसवर्णासु कन्यासूपयमस्तथा ॥ १३ ॥
கடல் பயணத்தைத் தவிர்த்தல், கமண்டலுவைத் தரித்தல், மேலும் த்விஜர்கள் வேறு வர்ணக் கன்னியருடன் உபயமம் (திருமணம்) செய்வது—இவை இங்கே குறிப்பிடப்படுகின்றன.
Verse 14
देवराच्च सुतोत्पत्तिर्मधुपर्के पशोर्वधः । मांसादनं तथा श्राद्धे वानप्रस्थाश्रमस्तथा ॥ १४ ॥
தேவரால் புத்ரோத்பத்தி, மதுபர்க்கத்தில் பசுவதை, ஸ்ராத்தத்தில் மாம்சபோஜனம், மேலும் வானப்ரஸ்த ஆசிரம ஒழுக்கம்—இவை அனைத்தும் தத்தம் விதி-நியமச் சூழலில் மட்டுமே அறியப்பட வேண்டும்।
Verse 15
दत्ताक्षतायाः कन्यायाः पुनर्दानं वराय च । नैष्टिकं ब्रह्मचर्यं च नरमेधाश्चमेधकौ ॥ १५ ॥
அக்ஷத விதியால் ஒருமுறை தத்தமாக்கப்பட்ட கன்னியை மீண்டும் தானம் செய்து வேறு வரனுக்குக் கொடுத்தல்; நைஷ்டிக பிரம்மச்சரியக் கடும் விரதம்; மேலும் நரமேத, மேதக யாகங்கள்—இவை இச்சூழலில் கண்டிக்கத்தக்கவை எனக் கூறப்படுகின்றன।
Verse 16
महाप्रस्थानगमनं गोमेधश्च तथा मखः । एतान्धर्मान्कलियुके वर्ज्यानाहुर्मनीषिणः ॥ १६ ॥
மஹாப்ரஸ்தானப் பயணம், கோமேதம் மற்றும் மಖம் எனப்படும் சில யாகங்கள்—இத்தகைய தர்மச் செயல்கள் கலியுகத்தில் தவிர்க்கப்பட வேண்டுமென ஞானிகள் கூறுகின்றனர்।
Verse 17
देशाचाराः परिग्राह्यास्तत्तद्देशगतैर्नरैः । अन्यथा पतितो ज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः ॥ १७ ॥
மனிதன் தங்கும் நாட்டின் வழக்கங்களை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; இல்லையெனில் அவன் ‘பதிதன்’ எனக் கருதப்பட்டு, எல்லா தர்ம அனுஷ்டானங்களிலிருந்தும் விலக்கப்படுவான்।
Verse 18
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां च द्विजोत्तमा । क्रियाः सामान्यतो वक्ष्ये तच्छृणुष्व समाहितः ॥ १८ ॥
ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவனே! பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்—இவர்களுக்கான பொதுக் கடமைகள் மற்றும் அனுஷ்டானங்களை இப்போது கூறுகிறேன்; மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி கேள்।
Verse 19
दानं दद्याद्ब्राह्मणेभ्यस्तथा यज्ञैर्यजेत्सुरान् । वृत्त्यर्थं याचयेच्चैव अन्यानध्यापयेत्तथा ॥ १९ ॥
பிராமணர்களுக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்; யாகங்களால் தேவர்களை வழிபட வேண்டும். வாழ்வாதாரத்திற்காக யாசிக்கவும், அதுபோல பிறருக்குக் கற்பிக்கவும் வேண்டும்.
Verse 20
याजयेद्यजने योग्यान्विप्रो नित्योदकी भवेत् । कुर्य्याच्च वेदग्रहणं तथाग्रेश्च परिग्रहम् ॥ २० ॥
வேள்விக்குத் தகுதியான யஜமானர்களுக்காகப் பிராமணன் யாகத்தை நடத்த வேண்டும்; தினமும் நீரால் தூய்மையடைந்து (ஸ்நானம்-ஆசமனம்) இருக்க வேண்டும். வேதத்தைப் பயின்று நினைவில் தக்கவைத்து, மரபின்படி தகுந்த தக்ஷிணை/பரிக்ரஹத்தை ஏற்க வேண்டும்.
Verse 21
ग्राह्ये द्र्व्ये च पारक्ये समबुद्धिर्भवेत्तथा । सर्वलोकहितं कृर्यान्मृदुवाक्यमुदीरयेत् ॥ २१ ॥
ஏற்கத்தக்க பொருளிலும் பிறருடைய சொத்திலும் சமநிலை மனத்துடன் இருக்க வேண்டும். எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காகச் செயல்பட்டு, மென்மையான சொற்களைப் பேச வேண்டும்.
Verse 22
ऋतावभिगमः पत्न्यां शस्यते ब्राह्मणस्य वै । न कस्याप्यहितं ब्रूयाद्विष्णुपूजापरो भवेत् ॥ २२ ॥
பிராமணனுக்குப் பத்தினியிடம் உரிய காலத்தில் மட்டுமே அணுகுதல் புகழத்தக்கது. யாருக்கும் தீங்கு தரும் சொற்களைச் சொல்லாமல், விஷ்ணு பூஜையில் பராயணமாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 23
दद्याद्दानानि विप्रेभ्यः क्षत्रियोऽपि द्विजोत्तम । कुर्य्याच्च वेदग्रहणं यज्ञैर्द्देवान्यजेत्तथा ॥ २३ ॥
ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! க்ஷத்திரியனும் பிராமணர்களுக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்; வேதத்தைப் பயின்று தக்கவைத்து, யாகங்களால் தேவர்களை வழிபடவும் வேண்டும்.
Verse 24
शस्त्राजीवी भवेच्चैव पालयेद्धर्मतो महीम् । दुष्टानां शासनं कुर्य्याच्छिष्टानां पालनं तथा ॥ २४ ॥
அவன் ஆயுதத் தொழிலால் வாழ்ந்து, தர்மப்படி பூமியைப் பாதுகாக்க வேண்டும். தீயவர்களைத் தண்டித்து, ஒழுக்கமுடைய நல்லவர்களை அதுபோலக் காக்க வேண்டும்.
Verse 25
पाशुपाल्यं च वाणिज्यं कृंषिश्च द्विजसत्तम । वेदस्याध्ययनं चैव वैश्यस्यापि प्रकीर्त्तितम् ॥ २५ ॥
ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! மாடுபாசனம், வாணிகம், வேளாண்மை—இவை வைசியரின் கடமைகள் எனக் கூறப்பட்டன; மேலும் வைசியருக்குப் வேதஅத்தியயனமும் விதிக்கப்பட்டது.
Verse 26
कुर्याच्च दारग्रहणं धर्माश्चैव समाचरेत् । क्रयविक्रयजर्वापि धनैः कारुक्रियोद्भवैः ॥ २६ ॥
அவன் திருமணம் செய்து கொண்டு, தர்மக் கடமைகளை முறையாகச் செய்ய வேண்டும். மேலும் கைவினைத் தொழிலால் வந்த செல்வத்தை வைத்து வாங்கல்-விற்பனையையும் மேற்கொள்ளலாம்.
Verse 27
दद्याद्दानानि शूद्रोऽपि पाकयज्ञैर्यजेन्न च । ब्राह्मणक्षत्रियविशां शुश्रूषानि रतो भवेत् ॥ २७ ॥
சூத்ரனும் தானம் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் பாகயஜ்ஞங்கள் (வேதப் பாக-யாகங்கள்) செய்யக் கூடாது. பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் ஆகியோருக்கு சேவை-சுச்ரூஷையில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும்.
Verse 28
ऋतुकालाभिगामीच स्वदारेषु भवेत्तथा । सर्वलोकहितोषित्वं मंगलं प्रियवादिता ॥ २८ ॥
அவன் உரிய ऋதுகாலத்தில் மட்டுமே தன் மனைவியை அணுக வேண்டும். மேலும் எல்லா மக்களின் நலனில் ஈடுபட்டு—நடத்தில் மங்களமாய், சொல்லில் இனிமையாய் இருக்க வேண்டும்.
Verse 29
अनायासो मनोहर्षस्तितिक्षा नातिमानिता । सामान्यं सर्ववर्णानां मुनिभिः परिकीर्तितम् ॥ २९ ॥
எளிமை (அனாயாசம்), உள்ள மகிழ்ச்சி, பொறுமை, மிகுதியான அகந்தை இல்லாமை—இவையே எல்லா வர்ணங்களுக்கும் பொதுவான நற்குணங்கள் என முனிவர்கள் கூறினர்।
Verse 30
सर्वे च मुनितां यांति स्वाश्रमोचितकर्मणा । ब्राह्मणः क्षत्रियाचारमाश्रयेदापदि द्विज ॥ ३० ॥
அனைவரும் தம் தம் ஆசிரமத்திற்கேற்ற கடமைகளைச் செய்து முனி நிலையை அடைகின்றனர்; ஆனால் ஆபத்தில், ஓ த்விஜா, பிராமணன் க்ஷத்திரிய நடத்தை ஏற்கலாம்।
Verse 31
क्षत्रियोऽपि च विड्वृत्तिमत्यापदि समाश्रयेत् । नाश्रयेच्छूद्रवृत्तिं तु अत्यापद्यपि वै द्विजः ॥ ३१ ॥
க்ஷத்திரியனும் மிகுந்த துன்பநிலையில் வைசிய வாழ்வாதாரத்தை ஏற்கலாம்; ஆனால் த்விஜன் கடும் ஆபத்திலும் சூத்ர வாழ்வாதாரத்தை ஏற்கக் கூடாது।
Verse 32
यद्याश्रयेद्दिजो मूढस्तदा चांडासतां व्रजेत् । ब्राह्मणक्षत्रियविशां त्रयाणां मुनिसत्तम ॥ ३२ ॥
மயக்கமுற்ற த்விஜன் தகாத ஆதாரத்தை நாடினால், அவன் சாண்டாள நிலைக்கு வீழ்வான்; ஓ முனிவரே, இது பிராமணர்-க்ஷத்திரியர்-வைசியர் ஆகிய மூவரைப் பற்றியே கூறப்பட்டது।
Verse 33
चत्वार आश्रमाः प्रोक्ताः पंचमो नोपपद्यते । ब्रह्मचारी गृही वानप्रस्थो भिक्षुश्च सत्तम ॥ ३३ ॥
நான்கு ஆசிரமங்களே கூறப்பட்டுள்ளன; ஐந்தாவது பொருந்தாது. அவை—பிரம்மச்சாரி, கிருஹஸ்தன், வானப்ரஸ்தன், பிக்ஷு (சந்நியாசி), ஓ சத்தமனே।
Verse 34
चतुर्भिराश्रमैरेभिः साध्यते धर्म उत्तमः । विष्णुस्तुष्यति विप्रेंद्र कर्मयोगरतात्मनः ॥ ३४ ॥
இந்த நான்கு ஆசிரமங்களின் முறையான அனுஷ்டானத்தால் உத்தம தர்மம் நிறைவேறும். ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, கர்மயோகத்தில் ஈடுபட்ட மனத்தாரை ஸ்ரீவிஷ்ணு மகிழ்வார்॥
Verse 35
निःस्पृहाशांतमनसः स्वकर्मनिरतस्य च । ततो याति परं स्थानं यतो नावर्त्तते पुनः ॥ ३५ ॥
ஆசையற்றவனாய், அமைதியான மனத்துடன், தன் ஸ்வகர்மத்தில் நிலைத்திருப்பவன்—மீண்டும் திரும்பாத பரம பதத்தை அடைகிறான்॥
Frequently Asked Questions
Because the text frames svadharma and one’s inherited ritual discipline (gṛhya) as the stabilizing basis of dharmic identity; abandoning them is treated as pāṣaṇḍa-like deviation that disrupts both social order and the devotional aim of worshipping Hari through regulated karma.
It presents a yuga-sensitive dharma: certain severe, exceptional, or archaic rites (especially those involving extreme vows or sacrificial categories) are declared avoidable in Kali, while dharma is redirected toward attainable conduct—ethical speech, restraint, service, gifts, and Viṣṇu-centered karma-yoga.
The four āśramas are taught as the complete framework by which highest dharma is fulfilled; when performed without craving and with tranquility, they culminate in karma-yoga that pleases Viṣṇu and leads to the supreme abode (non-return).