Tithi-Nirṇaya for Vratas: Ekādaśī Rules, Saṅkrānti Punya-kāla, Eclipse Observances, and Prāyaścitta

Verse 1

सनक उवाच । तिथीनां निर्णयं वक्ष्ये प्राचश्चित्तविधिं तथा । श्रृणुष्व तन्मुनिश्रेष्ठ कर्मसिद्धिर्यतो भवेत् ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்—திதிகளின் நிர்ணயத்தையும், பிராயச்சித்த விதியையும் நான் விளக்குவேன். முனிவரே, கேளுங்கள்; இதனால் கர்மசித்தி பெறப்படும்॥

Verse 2

श्रौतं स्मार्त्तं व्रतं दानं यच्चान्यत्कर्म वैदिकम् । अनिर्णीतासु तिथिषु न किंचित्फलति द्विज ॥ २ ॥

ஓ த்விஜனே! ஶ்ரௌத கர்மமோ, ஸ்மார்த்த அனுஷ்டானமோ, விரதமோ, தானமோ, வேறு எந்த வைதிகச் செயலும்—திதி நன்கு நிர்ணயிக்கப்படாவிடில் எவ்விதப் பலனும் தராது।

Verse 3

एकादश्यष्टमी षष्टी पौर्णमासी चतुर्द्दशी । अमावास्या तृतीया च ह्युपवासव्रतादिषु ॥ ३ ॥

உபவாசம், விரதம் முதலிய அனுஷ்டானங்களுக்கு ஏகாதசி, அஷ்டமி, ஷஷ்டி, பௌர்ணமி, சதுர்தசி, அமாவாசை மற்றும் திருதியை—இத்திதிகள் சிறந்தவை.

Verse 4

परविद्धाः प्रशस्ताः स्युर्न ग्राह्याः पूर्वसंयुताः । नागविद्धा तु या षष्टी शिवविद्धा तु सप्तमी ॥ ४ ॥

அடுத்த நாளில் ‘பரவித்த’ திதிகள் சிறந்தவை; முந்தைய நாளுடன் ‘பூர்வஸம்யுத’ திதிகள் ஏற்கத் தகாதவை. நாகவித்த ஷஷ்டியும், சிவவித்த ஸப்தமியும் விலக்கத்தக்கவை.

Verse 5

दशम्येकादशीविद्धा नोपोष्याः स्युः कदाचन । दर्शं च पौर्णमासीं च सत्पमीं पितृवासरम् ॥ ५ ॥

தசமியால் விதிக்கப்பட்ட (கலந்த) ஏகாதசியில் எப்போதும் உபவாசம் செய்யக் கூடாது. அதுபோல தர்ஷம் (அமாவாசை), பௌர்ணமி, ஸப்தமி மற்றும் பித்ரு-வாசரத்திலும் உபவாசம் தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

Verse 6

पूर्वविद्धं प्रकुर्वाणो नरकायोपद्यते । कृष्णपक्षे पूर्वविद्धां सत्पमीं च चतुर्दशीम् ॥ ६ ॥

பூர்வவித்த திதியில் கர்மம் செய்பவன் நரகத்தை அடைவான். ஆனால் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் ஸப்தமி மற்றும் சதுர்தசியை பூர்வவித்தமாகவே ஏற்று அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 7

प्रशस्तां केचिदाहुश्च तृतीयां नवमीं तथा । व्रतादीनां तु सर्वेषां शुक्लपक्षो विशिष्यते ॥ ७ ॥

சிலர் திருதியை, அதுபோல நவமி திதியையும் மிகப் புனிதமானதாகக் கூறுவர்; எல்லா விரத‑அனுஷ்டானங்களிலும் சுக்லபக்ஷமே சிறந்ததாக மதிக்கப்படுகிறது।

Verse 8

अपराह्णाच्च पूर्वोह्णं ग्राह्यं श्रेष्टत्तरं यतः । असंभवे व्रतादीनां यदि पौर्वाह्णिकी तिथिः ॥ ८ ॥

அபராஹ்ணத்தை விட பூர்வாஹ்ணமே ஏற்கத்தக்கது; ஏனெனில் அதுவே சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. அது விரதாதிகளில் இயலாவிடில், பூர்வாஹ்ணத்தில் வரும் திதியே ஏற்கப்பட வேண்டும்।

Verse 9

मुहूर्तद्वितयं ग्राह्यं भगवत्युदिते रवौ । प्रदोषव्यापिनी ग्राह्या तिथिर्नक्तव्रते सदा ॥ ९ ॥

பகவான் சூரியன் உதித்தபின் இரண்டு முஹூர்த்த காலம் ஏற்கப்பட வேண்டும். நக்தவிரதத்தில் எப்போதும் பிரதோஷம் வரை நீளும் திதியே ஏற்க வேண்டும்।

Verse 10

उपोषितव्यं नक्षत्रं येनास्तं याति भास्करः । तिथिनक्षत्रसंयोगविहितव्रतकर्मणि ॥ १० ॥

திதி‑நக்ஷத்திர சேர்க்கையால் விதிக்கப்பட்ட விரதக் கிரியையில், பாஸ்கரன் எந்த நக்ஷத்திரத்தில் அஸ்தமிக்கிறானோ, அந்த நக்ஷத்திரத்திலேயே உபவாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 11

प्रदोषव्यापिनी ग्राह्या त्वन्यथा निष्फलं भवेत् । अर्द्धरात्रादधो या तु नक्षत्रव्यापिनी तिथिः ॥ ११ ॥

பிரதோஷம் வரை நீளும் திதியே ஏற்க வேண்டும்; இல்லையெனில் அது பலனற்றதாகும். மேலும் அரைநிசிக்குப் பின் இரவின் பிந்தைய பகுதியில் நக்ஷத்திரத்தை விரியும் திதியே அதிகாரமாகக் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 12

सैव ग्राह्या मुनिश्रेष्ट नक्षत्रविहितव्रते । यद्यर्द्धरात्रघगयोर्व्यात्पं नक्षत्रं तु दिनद्वये ॥ १२ ॥

முனிவரே! நக்ஷத்திரம் விதித்த விரதத்தில் அந்த நக்ஷத்திரமே ஏற்கத்தக்கது; அர்த்தராத்திரியைத் தாண்டி அது இரு நாட்களிலும் பரவினாலும் அதையே கொள்ள வேண்டும்.

Verse 13

तत्पुण्यं तिथिसंयुक्तं नक्षत्रं ग्राह्यमुच्यते । अर्द्धरात्रद्वये स्यातां नक्षत्रं च तिथिर्यदि ॥ १३ ॥

திதியுடன் சேர்ந்த நக்ஷத்திரமே புண்ணியமும் ஏற்கத்தக்கதுமென கூறப்படுகிறது. நக்ஷத்திரமும் திதியும் இரு அர்த்தராத்திரிகளிலும் பரவினால், அவற்றின் சேர்க்கைக் காலமே விதிக்கேற்ப கொள்ளப்பட வேண்டும்.

Verse 14

क्षये पूर्वा प्रशस्ता स्याद्रृद्धौ कार्या तथोत्तरा । अर्ध्दरात्रद्वयव्यात्पा तिथिर्नक्षत्रसंयुता ॥ १४ ॥

திதி குறையும்போது முன்பகுதி சிறப்பு; திதி வளரும்போது பின்பகுதியில் செயல் செய்ய வேண்டும். நக்ஷத்திரத்துடன் இணைந்து இரு அர்த்தராத்திரிகளையும் கடக்கும் திதி, முகூர்த்த நிர்ணயத்தில் கணிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 15

ह्नासवृद्धिविशून्या चेत् ग्राह्यापूर्वा तथा परा । ज्येष्ठासंमिश्रितं मूलं रोहिणी वह्निंसंयुता ॥ १५ ॥

குறைவும் வளர்ச்சியும் இல்லாத நிலையில் பூர்வா, பரா ஆகிய இரு நக்ஷத்திரங்களும் ஏற்கத்தக்கவை. ஜ்யேஷ்டாவுடன் கலந்த மூலமும், அக்னி-யோகத்துடன் சேர்ந்த ரோஹிணியும் சிறப்பாகக் கணிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 16

मैत्रेण संयुता ज्येष्टा संतानादिविनाशिनी । ततः स्युस्तिथयः पुण्याः कर्मानुष्टानतो दिवा ॥ १६ ॥

மைத்ர-யோகத்துடன் சேர்ந்த ஜ்யேஷ்டா சந்தானம் முதலிய துன்பங்களை அழிக்கிறது. ஆகவே அதன் பின்வரும் திதிகள் பகலில் கர்மானுஷ்டானத்திற்கு புண்ணியமானவை ஆகும்.

Verse 17

रात्रिव्रतेषु सर्वेषु रात्रियोगो विशिष्यते । तिथिर्नक्षत्रयोगेन या पुण्या परिकीर्तिता ॥ १७ ॥

இரவில் அனுஷ்டிக்கப்படும் எல்லா விரதங்களிலும் ‘ராத்திரியோகம்’ சிறப்பாக உயர்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. குறிப்பிட்ட நக்ஷத்திர-யோகத்துடன் இணைந்து புண்ணியமானதாகச் சொல்லப்படும் திதி மிகப் புண்ணியத்தை அளிப்பதாகப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 18

तस्यां तु तद्वतं कार्यं सैव कार्या विचक्षणैः । उदयव्यापिनी ग्राह्या श्रवणद्वादशी व्रते ॥ १८ ॥

அந்தத் திதியிலேயே அதே விரதத்தைச் செய்ய வேண்டும்; விவேகிகள் அந்த நாளிலேயே அதை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். ‘ஸ்ரவண-த்வாதசி’ விரதத்தில் சூரியோதயம் வரை நீளும் (உதய-வ்யாபினி) த்வாதசியே ஏற்க வேண்டும்।

Verse 19

सूर्येन्दुग्रहणे यावत्तावद् ग्राह्या जपादिषु । संक्रांतिषु तु सर्वासु पुण्यकालोनिगद्यते ॥ १९ ॥

சூரிய-சந்திர கிரகணங்களில் கிரகணம் நீடிக்கும் முழுக் காலமும் ஜபம் முதலிய அனுஷ்டானங்களுக்கு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதுபோல எல்லா சங்க்ராந்திகளிலும் புண்ணியகாலம் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 20

स्नानदानजपादीनां कुर्वतामक्षय फलम् । तत्र कर्कटको ज्ञेयो दक्षिणायनसंक्रमः ॥ २० ॥

ஸ்நானம், தானம், ஜபம் முதலியவற்றைச் செய்பவர்களுக்கு பலன் அழியாததாகிறது. இங்கு சூரியன் ‘கர்க்கடகம்’ (கடகம்) ராசியில் பிரவேசிப்பதே தக்ஷிணாயன-சங்க்ரமம் என அறிய வேண்டும்।

Verse 21

पूर्वतो घटिकास्त्रिंशत्पुण्यकालं विदुर्बुधाः । वृषभे वृश्चिके चैव सिंहे कुम्भे तथैव च ॥ २१ ॥

அறிஞர்கள் கூறுவது: முன்பாகவே (முன்நேரத்திலிருந்து) முப்பது கடிகைகள் புண்ணியகாலமாகும். இந்த விதி ரிஷபம், விருச்சிகம், சிம்மம், கும்பம் ஆகியவற்றிலும் பொருந்தும்।

Verse 22

पूर्वमष्टमुहूर्तास्तु ग्राह्याः स्नानजपादिषु । तुलायां चैव मेषे च पूर्वतः परतस्तथा ॥ २२ ॥

ஸ்நானம், ஜபம் முதலிய கர்மங்களில் நாளின் முதல் எட்டு முஹூர்த்தங்கள் ஏற்றவை. மேலும் துலா, மேஷ ராசிகளில் விதிப்படி முன்புறமும் பின்புறமும் கணக்கிட வேண்டும்.

Verse 23

ज्ञेया दशैव घटिका दत्तस्याक्षयतावहाः । कन्यायां मिथुने चैव मीने धनुषि च द्विज ॥ २३ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! தானம் அక్షய பலன் தருவதற்கு துல்லியமாக பத்து கடிகைகள் என்று அறிக—சிறப்பாக (சந்திரன்) கன்னி, மிதுனம், மீனம், தனுசு ராசிகளில் இருக்கும் போது.

Verse 24

घटिकाः षोडश ज्ञेया परतः पुण्यदायिकाः । माकरं संक्रमं प्राहुरुत्तरायणसंज्ञकम् ॥ २४ ॥

சங்கிரமத்திற்குப் பின் வரும் பதினாறு கடிகைகள் சிறப்பாக புண்ணியம் தருவன என்று அறிக. சூரியன் மகரத்தில் புகுதலை முனிவர்கள் ‘உத்தராயணம்’ எனும் சங்கிரமம் என்று கூறுவர்.

Verse 25

परास्त्रिंशश्च घटिकाश्चत्वारिंशच्च पूर्ववत् । आदित्यशीतकिरणौ ग्राह्यावस्तंगतौ यदि ॥ २५ ॥

மேலும், முன் கூறியபடி முப்பத்தாறு மற்றும் நாற்பது கடிகைகளையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். சூரியனும் குளிர்கதிர் சந்திரனும் அஸ்தமித்திருந்தால், அதற்கேற்ப அந்த நேர அளவுகள் ஏற்கப்பட வேண்டும்.

Verse 26

स्नात्वा भुंजीत विप्रेंद्र परेद्युः शुद्धमंडलम् । दृष्टचंद्रा सिनीवाली नष्टचंद्रा कुहूः स्मृता ॥ २६ ॥

ஓ விப்ரேந்திரா! ஸ்நானம் செய்து அடுத்த நாளில், சந்திரமண்டலம் தூய்மையாக இருக்கும் போது உணவு கொள்ள வேண்டும். சந்திரன் காணப்படும் நாள் ‘சினீவாலி’; காணப்படாத நாள் ‘குஹூ’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 27

अमावास्या द्विधा प्रोक्ता विद्वद्भिर्धर्मालिप्सुभिः । सिनीवालीं द्विजैर्ग्राह्या साग्निकैः श्राद्धकर्मणि ॥ २७ ॥

தர்மத்தை நிலைநாட்ட விரும்பும் அறிஞர்கள் அமாவாசையை இருவகை என உரைத்தனர். ஸ்ராத்தக் கிரியையில் அக்னியைப் பேணும் த்விஜர்கள் சீனிவாலி அமாவாசையையே ஏற்க வேண்டும்.

Verse 28

कहूः स्त्रीभिस्तथा शूद्रैरपि वानग्रिकैस्तथा । अपराह्णद्वयव्यापिन्यमावास्यातिथिर्यदि ॥ २८ ॥

பெண்கள், சூத்ரர்கள் மற்றும் வனவாசிகளும்—அமாவாசைத் திதி அபராஹ்ணத்தின் இரு பகுதிகளிலும் பரவியிருக்கும்போது—அதை அனுஷ்டிக்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 29

क्षये पूर्वा तु कर्त्तव्या वृद्धौ कार्या तथोत्तरा । अमावास्या प्रतीता चेन्मध्याह्णात्परतो यदि ॥ २९ ॥

திதி க்ஷயமாகில் முன்நாளை ஏற்க வேண்டும்; திதி விருத்தியாகில் பின்னாளை ஏற்க வேண்டும். அமாவாசை மதியத்திற்குப் பிறகே தென்பட்டால், அதற்கேற்ப (பின்னாளைச் சார்ந்து) தீர்மானிக்க வேண்டும்.

Verse 30

भूतविद्धेति विख्यातास्रद्भिः शास्त्रविशारदैः । अत्यंतक्षयपक्षे तु परेद्युर्नापराह्णगा ॥ ३० ॥

சாஸ்திரத்தில் தேர்ந்த பக்தர்களிடையே இது ‘பூதவித்தா’ எனப் புகழ்பெற்றது. ஆனால் மிகுந்த க்ஷயநிலையில் இதை அடுத்த நாளே அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; அதே நாளின் அபராஹ்ணத்தில் அல்ல.

Verse 31

तत्र ग्राह्या सिनीवाली सायाह्नव्यापिनी तिथिः । अर्वाचीनक्षये चचैव सायाह्नव्यापिनी तथा ॥ ३१ ॥

அவ்விடத்தில் சாயாஹ்ணம் வரை நீளும் சீனிவாலி திதியே ஏற்க வேண்டும். அதுபோல திதி முன்பே முடிந்தாலும், சாயாஹ்ண-வியாப்தியை அடிப்படையாகவே அதை ஏற்க வேண்டும்.

Verse 32

सिनीवाली परा ग्राह्या सर्वथा श्राद्धकर्मणि । अत्यंततिथिवृद्धौ तु भूतविद्धां परित्यजेत् ॥ ३२ ॥

ஸ்ராத்தக் கிரியையில் எப்போதும் சினீவாலீ திதியே சிறந்ததாக ஏற்கப்பட வேண்டும். ஆனால் திதி மிகையாக நீளும்போது, பூதவித்தா (அசுப காலத்தால் குத்தப்பட்ட) திதியைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 33

ग्राह्या स्यादपराह्णस्था कुहूः पैतृककर्मणि । यथार्वाचीनवृद्धौ तु संत्याज्या भूतसंयुताः ॥ ३३ ॥

பித்ரு காரியங்களில் குஹூ திதி, அது அபராஹ்ணத்தில் இருந்தால் ஏற்கத்தக்கது. ஆனால் சமீபத்தில் இறந்தவர்களுக்கான (ஆர்வாசீன-விருத்தி) கிரியையில், பூதசம்யுத (அசுபத் தாக்கம் கலந்த) திதிகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 34

परेद्युर्विबुधश्रेष्टैः कुहूर्ग्राह्या पराह्णगा । मध्याह्नद्वितये व्यात्पा ह्यमावास्या तिथिर्यदि ॥ ३४ ॥

அறிவோர் சிறந்தவரே! அமாவாசை திதி இரண்டாம் மதியகாலம் வரை நீள்ந்தால், அபராஹ்ணத்தில் உள்ள குஹூ திதியை முந்தைய நாளிலேயே (பரித்யுஃ) அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 35

तत्रेच्छया च संग्राह्या पूर्वा वाथ पराथवा । अन्वाधानं प्रवक्ष्यामि संतः संपूर्णवर्वणि ॥ ३५ ॥

அந்த நிலையில் விருப்பத்தின்படி முன் முறையையோ அல்லது பின் முறையையோ ஏற்கலாம். இப்போது, குறையற்ற ஒழுக்கமுடைய சான்றோர்களே, அன்வாதான விதியை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 36

प्रतिपद्दिवसे कुर्याद्यागं च मुनिसत्तम । पर्वणो यश्चतुर्थांश आद्याः प्रतिपदस्त्रयः ॥ ३६ ॥

முனிவரே! பிரதிபதா நாளில் யாகம் (பூஜை-ஹோமம்) செய்ய வேண்டும். பர்வம் சார்ந்த அனுஷ்டானத்தின் நான்கில் ஒரு பகுதி பிரதிபதாவின் முதல் மூன்று நாட்களாகும்.

Verse 37

यागकालः स विज्ञेयः प्रातरुक्तो मनीषिभिः । मध्याह्नद्वितये स्याताममावास्या च पूर्णिमा ॥ ३७ ॥

யாகத்தின் உரிய காலம் காலைவேளை என ஞானிகள் கூறியுள்ளனர். அமாவாசையும் பௌர்ணமியும் மதியத்தின் இரு காலப்பகுதிகளில் (இருமதியத்தில்) அனுஷ்டிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 38

परेद्युरेव विप्रेंद्र सद्यः कालो विधीयते ॥ ३८ ॥

ஓ விப்ரேந்திரா! விதிப்படி காலம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது—அது மறுநாள் (பரேத்யுஃ) ஆகவோ, அல்லது உடனடியாக (ஸத்யஃ) ஆகவோ அமையும்.

Verse 39

पूर्वद्वये परेद्युः स्यात्संगवात्परतो मनीषिभिः । सद्यः कालः परेद्युः स्याज्ज्ञेयमेवं तिथिक्षये ॥ ३९ ॥

திதி-க்ஷயம் ஏற்பட்டால், ஞானிகள் கூறுவது: முதல் இரண்டு காலப்பகுதிகளில் ‘பரேத்யுஃ’ (மறுநாள்) எனக் கொள்ள வேண்டும்; சங்கவத்திற்குப் பிறகு ‘ஸத்யஃ’ காலமும் மறுநாளுக்கே உரியது என அறிய வேண்டும்.

Verse 40

सर्वैरेकादशी ग्राह्या दशमीपरिवर्जिता । दशमीसंयुता हंतिपुण्यं जन्मत्रयार्जितम् ॥ ४० ॥

அனைவரும் தசமியின் தொடர்பு இல்லாத ஏகாதசியையே கடைப்பிடிக்க வேண்டும். தசமியுடன் சேர்ந்த ஏகாதசி மூன்று பிறவிகளில் சேர்த்த புண்ணியத்தையும் அழித்துவிடும்.

Verse 41

एकादशी कलामात्रा द्वादश्यां तु प्रतीयते । द्वादशी च त्रयोदश्यामस्ति चेत्सा परा स्मृता ॥ ४१ ॥

ஏகாதசி வெறும் கலாமாத்திரமாக இருந்து த்வாதசியில் தோன்றினால், மேலும் த்வாதசி த்ரயோதசி வரை நீடித்தால், அந்தத் த்வாதசியே ‘பரா’ (மேன்மை/தீர்மான நாள்) என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 42

संपूर्णैकादशी शुद्धा द्वादश्यां च प्रतीयते । त्रयोदशी च रात्र्यंते तत्र वक्ष्यामि निर्णयम् ॥ ४२ ॥

ஏகாதசி முழுமையும் தூய்மையும் உடையதாக இருந்தால், அது த்வாதசியுடன் தொடர்புடையதாக அறியப்பட வேண்டும். அது திரயோதசியின் இரவு முடிவுவரை நீள்ந்தால், அந்நிலையில் உரிய நிர்ணயத்தை நான் கூறுவேன்।

Verse 43

पूर्वा गृहस्थैः सा कार्य्या ह्युत्तरा यतिभिस्तथा । गृहस्थाः सिद्धिमिच्छंति यतो मोक्षं यतीश्वराः ॥ ४३ ॥

முன்னைய விதியை இல்லறத்தார் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; பின்னைய விதியை யதிகளும் அவ்வாறே. இல்லறத்தார் சித்தி, நலன் நாடுவர்; யதீஸ்வரர் மோட்சமே நாடுவர்।

Verse 44

द्वादश्यां तु कलायां वा यदि लभ्येत पारणा । तदानीं दशमीविद्धाप्युपोष्यैकादशी तिथिः ॥ ४४ ॥

த்வாதசியில்—அதன் சிறு பகுதியில்கூட—பாரணை செய்ய இயன்றால், அப்போது தசமியால் ‘வித்த’ ஆனாலும் ஏகாதசி திதியில் உபவாசம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 45

शुल्के वा यदि वा कृष्णे भवेदेकादशीद्वयम् । गृहस्थानां तु पूर्वोक्ता यतीनामुत्तरा स्मृता ॥ ४५ ॥

சுக்லப் பக்ஷமோ கிருஷ்ணப் பக்ஷமோ—ஏகாதசி இரட்டையாக ஏற்பட்டால், இல்லறத்தார்க்கு முன்னதுதான் விதி; யதிகளுக்குப் பின்னதுதான் ஸ்மிருதி விதி.

Verse 46

द्वादश्यां विद्यते किंचिद्दशमीसंयुता यदि । दिनक्षये द्वितीयैव सर्वेषां परिकीर्तितां ॥ ४६ ॥

த்வாதசியில் தசமியுடன் சிறிதளவும் சேர்க்கை இருந்தால், நாள் முடிவில் அனைவருக்கும் ‘இரண்டாவது’தான் (பின்னதுதான்) என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 47

विद्धाप्येकादशी ग्राह्या परतो द्वादशी न चेत् । अविद्धापि निषिद्धैव परतो द्वादशी यदि ॥ ४७ ॥

ஏகாதசி ‘வித்த’ (கலந்த)தாக இருந்தாலும், அடுத்த நாள் த்வாதசி இல்லையெனில் அது ஏற்கத்தக்கது. ஆனால் அடுத்த நாள் த்வாதசி இருந்தால், ‘அவித்த’ ஏகாதசியும் விலக்கத்தக்கது.

Verse 48

एकादशी द्वादशी च रात्रघिशेषे त्रयोदशी । द्वादशद्वादशीपुण्यं त्रयोदश्यां तु पारणे ॥ ४८ ॥

விரதம் ஏகாதசி–த்வாதசி வரை நீண்டு, த்வாதசியில் இரவின் சிறிதளவே மீதமிருந்து த்ரயோதசி தோன்றுமாறு இருந்தால்—த்ரயோதசியில் பாரணம் செய்தால் த்வாதசியின் புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 49

एकादशी कलामात्रा विद्यते द्वादशीदिने । द्वादशी च त्रयोदश्यां नास्ति वा विद्यतेऽथवा ॥ ४९ ॥

த்வாதசி நாளில் ஏகாதசி வெறும் சிறுகணமே இருந்து, த்ரயோதசியுடன் தொடர்பில் த்வாதசி இல்லையெனில்—அல்லது மிகச் சிறிதளவே இருந்தாலும்—திதி-க்ஷய விதிப்படி விரதத் தீர்மானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 50

विद्वाप्येकादशी तत्र पूर्वा स्याद्गृहणां तदा । यदिभिश्चोत्तरा ग्राह्या ह्यवीराभिस्तथैव च ॥ ५० ॥

அந்நிலையில் விதி தெரிந்திருந்தாலும் இல்லறத்தார் முன் வரும் ஏகாதசியையே அனுசரிக்க வேண்டும். ஆனால் யதிகளுக்கு பின் வரும் ஏகாதசி ஏற்கத்தக்கது; விதவைகளுக்கும் அதுவே.

Verse 51

संपूर्णैकादशी शुद्धा द्वादश्यां नास्ति किंचन । द्वादशी च त्रयोदशयामस्ति तत्र कथं भवेत् ॥ ५१ ॥

ஏகாதசி முழுமையாகவும் தூய்மையாகவும் இருந்து, த்வாதசியின் சிறிதளவும் தொடுதல் இல்லாதபோதும், த்ரயோதசியின் யாமத்தில் த்வாதசி இருப்பின்—அங்கு விரதத் தீர்மானம் எவ்வாறு?

Verse 52

पूर्वा गृहस्थैः कार्यात्र यतिभिश्चोत्तरा तिथिः । उपोष्यैव द्वितीयेति केचिदाहुश्च भक्तितः ॥ ५२ ॥

இங்கே இல்லறத்தார் முன்திதியை அனுசரிக்க வேண்டும்; யதிகள் பின்திதியை அனுசரிக்க வேண்டும். சில பக்தர்கள் பக்தியால் ‘இரண்டாம் நாளிலேயே உபவாசம் செய்து விரதம் கொள்ள வேண்டும்’ என்கிறார்கள்.

Verse 53

एकादशी यदाविद्धा द्वादश्यां न प्रतीयते । द्वादशी च त्रयोदश्यामस्ति तत्रैव चापरे ॥ ५३ ॥

ஏகாதசி திதி ‘வித்த’ ஆகி த்வாதசியில் எனக் கருதப்படாமல், த்வாதசியும் திரயோதசி வரை நீள்ந்தால்—அந்த நிலையிலேயே சிலர் வேறொரு விதியைச் சொல்கிறார்கள்.

Verse 54

उपोष्या द्वादशी शुद्धा सर्वैरेव न संशयः । केचिदाहुश्च पूर्वां तु तन्मतं न समंजसम् ॥ ५४ ॥

சுத்த த்வாதசியே உபவாசத் திதி—இதில் அனைவருக்கும் ஐயமில்லை. சிலர் முன்திதி என்கிறார்கள்; ஆனால் அந்த கருத்து பொருந்தாது.

Verse 55

संक्रातौ रविवारे च पातग्रहणयोस्तथा । पारणं चोपवासं च न कुर्यात्पुत्रवान्गृही ॥ ५५ ॥

சங்கிராந்தி, ஞாயிற்றுக்கிழமை, மேலும் கிரகணம் மற்றும் பாதகாலங்களில், மகன் உள்ள இல்லறத்தார் பாரணம் செய்யவும் உபவாசம் மேற்கொள்ளவும் கூடாது.

Verse 56

अर्केऽह्नि पर्वरारौ च चतुर्दश्यष्टमी दिवा । एकादश्यामहोरात्रं भुक्त्वा चांद्रायणं चरेत् ॥ ५६ ॥

ஞாயிற்றுக்கிழமை பகலில், பர்வ-இரவில், சதுர்தசி அல்லது அஷ்டமி பகலில், அல்லது ஏகாதசி நாள்-இரவு முழுதும் உண்டு விட்டால்—சாந்திராயணப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 57

आदित्यग्रहणे प्राप्ते पूर्वयामत्रये तथा । नाद्याद्वै यदि भुंजीत सुरापेन समो भवेत् ॥ ५७ ॥

சூரிய கிரகண நேரத்திலும் அதற்கு முன் மூன்று யாமங்களிலும் உணவு உண்ணக் கூடாது; உண்டால் மதுபானம் அருந்துபவனுக்கு ஒப்பாவான்.

Verse 58

अन्वाधानेष्टिमध्ये तु ग्रहणे चंद्रसूर्ययोः । प्रायश्चित्तं मुनिश्रेष्ट कर्त्तव्यं तत्र याज्ञिकैः ॥ ५८ ॥

முனிவரே! அன்வாதான இஷ்டியின் நடுவில் சந்திர அல்லது சூரிய கிரகணம் ஏற்பட்டால், அங்கு யாகத்தை நடத்தும் யாஜகர்கள் விதிக்கப்பட்ட பிராயச்சித்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 59

चद्रोपरागे जुहुयाद्दशमे सोम इत्यृचा । आप्यायस्व ऋचा चैव सोमपास्त इति द्विज ॥ ५९ ॥

இருபிறப்பாளனே! சந்திர கிரகணத்தில் பத்தாம் பகுதி/கணத்தில் ‘ஸோம’ எனத் தொடங்கும் ரிக் மந்திரத்தால் ஆஹுதி அளிக்க; மேலும் ‘ஆப்யாயஸ்வ’ மந்திரத்தையும் ‘ஸோமபாஸ்த’ பாவத்துடனும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 60

सूर्योपरागे जुहुयादुदुत्यं जातवेदसम् । आसत्येंनोद्वयं चैव त्रयोमंत्रा उदाहृताः ॥ ६० ॥

சூரிய கிரகணத்தில் ‘உது த்யம்’ மந்திரத்தாலும் ‘ஜாதவேதஸம்’ (அக்னி) மந்திரத்தாலும் ஆஹுதி அளிக்க; மேலும் ‘ஆ ஸத்யே’ மற்றும் ‘அன்ன’ தொடர்பான இரு மந்திரங்களும் விதிக்கப்பட்டுள்ளன—இவ்விதிக்கு மூன்று மந்திரத் தொகுப்புகள் கூறப்பட்டன.

Verse 61

एवं तिथिं विनिश्चित्य स्मृतिमार्गेण पंडितः । यः करोति व्रतादीनि तस्य स्यादक्षयं फलम् ॥ ६१ ॥

இவ்வாறு திதியைத் துல்லியமாக நிர்ணயித்து, ஸ்மிருதி மார்க்கப்படி விரதாதிகளைச் செய்கிற பண்டிதனுக்கு அழியாத பலன் உண்டாகும்.

Verse 62

वेदप्रणिहितो धर्मो धर्मैस्तुष्यति केशवः । तस्माद्धर्मपरा यांति तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ६२ ॥

வேதம் விதித்ததே தர்மம்; அத்தர்மச் செயல்களால் கேசவன் மகிழ்கிறான். ஆகவே தர்மநிஷ்டர்கள் விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை அடைகின்றனர்॥

Verse 63

धर्मान्ये कर्त्तुमिच्छंति ते वै कृष्णस्वरुपिणः । तस्मात्तांस्तु भवव्याधिः कदाचिन्नैव बाधते ॥ ६३ ॥

தர்மத்தைச் செய்ய விரும்புவோர் உண்மையில் கிருஷ்ணஸ்வரூபமே. ஆகவே சம்சாரமெனும் நோய் அவர்களை எப்போதும் துன்புறுத்தாது॥