Manvantaras and Indras; Sudharmā’s Liberation through Viṣṇu-Pradakṣiṇā; Supremacy of Hari-Bhakti
சனகர், கேட்பதாலும் பாடுவதாலும் பாவநாசம் தரும் வைஷ்ணவ ஸ்துதியை அறிமுகப்படுத்துகிறார். பழைய உரையாடலில், தெய்வ இன்பங்களில் இருந்த இந்திரன், முன் பிரம்ம-கல்பத்தில் படைப்பு எவ்வாறு நடந்தது, மேலும் இந்திரன் மற்றும் தேவர்களின் உண்மை இயல்பும் கடமையும் என்னவென்று பிருகஸ்பதியிடம் கேட்கிறான். பிருகஸ்பதி தன் அறிவின் எல்லையைச் சொல்லி, இந்திரபுரியில் பிரம்மலோகத்திலிருந்து வந்த சுதர்மாவை அணுகுமாறு வழிகாட்டுகிறார். சுதர்மாவின் சபையில் இந்திரன் கல்ப வரலாறையும் சுதர்மாவின் மேன்மைக்கான காரணத்தையும் கேட்கிறான். சுதர்மா பிரம்மாவின் ஒரு நாள் (1000 சதுர்யுகங்கள்) என்பதை விளக்கி, பதினான்கு மனுக்கள், அவரவர் இந்திரர்கள், பல தேவகணங்களை மன்வந்தர வரிசையில் கூறி, உலக நிர்வாகம் மீண்டும் மீண்டும் அதே அமைப்பில் நடைபெறுவதை வலியுறுத்துகிறார். பின்னர் தன் முன்ஜன்மம்—விஷ்ணு ஆலயத்தருகே கொல்லப்பட்ட பாவி கழுகாக இருந்தேன்; ஒரு நாய் என்னைத் தூக்கிச் சென்று ஆலயத்தைச் சுற்றியதால் அறியாமலே பிரதட்சிணை நிகழ்ந்து, இருவரும் பரமபதம் அடைந்தோம் என்கிறார். முடிவில் பக்தி-பலன் தெளிவு—இயந்திரமாகச் சுற்றினாலும் பெரும் புண்ணியம்; நாராயண ஸ்மரணம்-பூஜை பாவங்களை நீக்கி பிறவிச் சுழலை முடித்து விஷ்ணுலோகம் அளிக்கும்; இதை கேட்டு/படித்தால் அஷ்வமேத யாகத்துக்கு இணையான பலன்.
Shlokas
Verse 1
सनक उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि विभूतिं वैष्णवीं मुने । यां श्रृण्वतां कीर्तयतां सद्यः पापक्षयो भवेत् ॥ १ ॥
சனகர் கூறினார்—முனிவரே! இனி நான் வைஷ்ணவீ விபூதியை உரைப்பேன்; அதை கேட்டு கீர்த்தனம் செய்வோர்க்கு உடனே பாபநாசம் உண்டாகும் ॥ ௧ ॥
Verse 2
वैवस्वतेंऽतरे पूर्वं शक्रस्य च बृहस्पतेः । संवादः सुमहानासीत्तं वक्ष्यामि निशामय ॥ २ ॥
வைவஸ்வத மன்வந்தரத்திற்கு முன்பு சக்ரன் (இந்திரன்) மற்றும் ப்ருஹஸ்பதி இடையே மிகப் பெரும் உரையாடல் நிகழ்ந்தது; அதை நான் கூறுகிறேன்—கவனமாகக் கேள் ॥ ௨ ॥
Verse 3
एकदा सर्वभोगाढ्यो विबुधैः परिवारितः । अप्सरोगणसंकीर्णो बृहस्पतिमभाषत ॥ ३ ॥
ஒருமுறை அவர் எல்லா போகங்களாலும் செழித்தவராய், தேவர்களால் சூழப்பட்டவராய், அப்சரஸ்களின் கூட்டத்தால் நிறைந்தவராய் ப்ருஹஸ்பதியிடம் பேசினார் ॥ ௩ ॥
Verse 4
इन्द्र उवाच । बृहस्पते महाभाग सर्वतत्त्वार्थकोविद । अतीतब्रह्मणः कल्पे सृष्टिः कीदृग्विधा प्रभो ॥ ४ ॥
இந்திரன் கூறினான்—ப்ருஹஸ்பதியே! மகாபாக்யவானே, எல்லா தத்துவார்த்தங்களையும் அறிந்தவனே! பிரபோ, பிரம்மாவின் முந்தைய கல்பத்தில் படைப்பு எவ்வாறு இருந்தது? ॥ ௪ ॥
Verse 5
इन्द्रस्तु कीदृशः प्रोक्तो विवुधाः कीदृशाः स्मृताः । तेषां च कीदृशं कर्म यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ ५ ॥
அருள்கூர்ந்து முறையாகவும் சரியாகவும் விளக்குங்கள்—இந்திரன் எத்தகையவன் என்று கூறப்படுகிறான், ‘விவுத’ தேவர்கள் எவ்வாறு கருதப்படுகின்றனர், மேலும் அவர்களுக்கு நியமிக்கப்பட்ட கடமைகள் மற்றும் செயல்கள் எவை.
Verse 6
बृहस्पतिरुवाच । न ज्ञायते मया शक्र पूर्वेद्युश्चरितं विधेः । वर्तमानदिनस्यापि दुर्ज्ञेयं प्रतिभाति मे ॥ ६ ॥
பிரகஸ்பதி கூறினார்—ஓ சக்ரா! விதாதா (பிரம்மா) நேற்று என்ன செய்தார் என்பதையும் நான் அறியேன்; இன்றைய நாளின் நிகழ்வுகளும் எனக்கு அறிதற்கு அரிதாகத் தோன்றுகின்றன.
Verse 7
मनवः समतीताश्च तान्वक्तुमपि न क्षमः । यो विजानाति तं तेऽद्य कथयामि निशामय ॥ ७ ॥
மனுக்கள் ஏற்கனவே கடந்துவிட்டனர்; அவர்களைச் சொல்லவும் நான் இயலேன். அவர்களை உண்மையாக அறிந்தவர் யார்—இன்று அவரைப் பற்றியே உனக்குச் சொல்கிறேன்; கவனமாகக் கேள்.
Verse 8
सुधर्म इति विख्यातः कश्चिदास्ते पुरे तव । भुञ्जानो दिव्यभोगांश्च ब्रह्मलोकादिहागतः ॥ ८ ॥
உன் நகரத்தில் ‘சுதர்ம’ என்று புகழ்பெற்ற ஒருவர் வாழ்கிறார்; அவர் பிரம்மலோகத்திலிருந்து இங்கு வந்து, தெய்வீக இன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்.
Verse 9
स वा एत द्विजानाति कथयामि निशामय । एवमुक्तस्तु गुरुणा शक्रस्तेन समन्वितः ॥ ९ ॥
இந்த உபதேசத்தை அந்த இருபிறப்பன் (த்விஜன்) தான் அறிவான்; நான் சொல்கிறேன்—கவனமாகக் கேள். குரு இவ்வாறு கூறியதும் சக்ரன் அவருடன் சேர்ந்து முன்னே சென்றான்.
Verse 10
देवतागणसंकीर्णः सुधर्मनिलयं ययौ ॥ १० ॥
தேவர்களின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட அவர், சுதர்மா எனும் தெய்வீக சபைமண்டபத்திற்குச் சென்றார்।
Verse 11
समागतं देवपतिं बृहस्पतिसमन्वितम् । दृष्ट्वा यथार्हं देवर्षे पूजयामास सादरम् ॥ ११ ॥
பிருஹஸ்பதியுடன் வந்த தேவர்களின் தலைவனைப் பார்த்து, தேவரிஷி உரிய முறையில் மரியாதையுடன் வழிபட்டார்।
Verse 12
सुधर्मेणार्चितः शंक्रो दृष्ट्वा तच्छ्रियमुत्तमाम् । मनसा विस्मयाविष्टः प्रोवाच विनयान्वितः ॥ १२ ॥
சுதர்மாவால் போற்றப்பட்ட சங்கரர், அந்த உத்தம ஒளிவீச்சைக் கண்டு உள்ளத்தில் வியப்பால் நிறைந்து, தாழ்மையுடன் உரைத்தார்।
Verse 13
इंद्र उवाच । अतीतब्रह्मकल्पस्य वृत्तांतं वेत्सि चेद्बुध । तदाख्याहि समायात एतत्प्रष्टुं सयाजकः ॥ १३ ॥
இந்திரன் கூறினான்—அறிவாளனே, கடந்த பிரம்மகல்பத்தின் நிகழ்வை நீ அறிந்திருந்தால் கூறுவாய்; நான் யாஜகர்களுடன் இதை வினவ வந்தேன்।
Verse 14
गतनिद्रांश्च देवांश्च येन जानासि सुव्रत । तद्वदस्वाधिकः कस्मादस्मद्भ्योऽपि दिवि स्थितः ॥ १४ ॥
நல்ல விரதம் உடையவனே, உறக்கத்திலிருந்து விழித்த தேவர்களை நீ அறியும் அந்த உண்மையை எங்களுக்குச் சொல்; மேலும், விண்ணுலகில் இருந்து எங்களைவிட மேன்மையானவர் யார் என்பதை விளக்குவாய்।
Verse 15
तेजसायशसा कीर्त्या ज्ञानेन च परंतप । दानेन वा तपोभिर्वा कथमेतादृशः प्रभो ॥ १५ ॥
ஹே பரந்தப பிரபுவே! தேஜஸ், யசஸ், கீர்த்தி, ஞானம், தானம் அல்லது தவம்—எந்த வழியால் ஒருவர் உம்மைப் போன்றவராகிறார்?
Verse 16
इत्युक्तो देवराजेन सुधर्मा प्रहसंस्तदा । प्रोवाच विनयाविष्टः पूर्ववृत्तं यथाविधि ॥ १६ ॥
தேவராஜன் இவ்வாறு கூறியபோது, சுதர்மா மெதுவாகச் சிரித்து, பணிவால் நிறைந்து, முன்நிகழ்வுகளை முறையாக எடுத்துரைத்தான்.
Verse 17
सुधर्म उवाच । चतुर्युगसहस्त्राणि ब्रह्मणो दिनमुच्यते । एकस्मिन् दिवसे शक्र मनवश्च चतुर्दश ॥ १७ ॥
சுதர்மா கூறினான்—நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சிகள் பிரம்மாவின் ஒரு நாள் எனப் போற்றப்படுகிறது. ஓ சக்ரா! அந்த ஒருநாளில் பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர்.
Verse 18
इंद्राश्चतुर्दश प्रोक्ता देवाश्च विविधाः पृथक् । इंद्राणां चैव सर्वेषां मन्वादीनां च वासव ॥ १८ ॥
பதினான்கு இந்திரர்கள் கூறப்பட்டுள்ளனர்; தேவர்களும் பலவகையாகத் தனித்தனியாக உள்ளனர். அந்த எல்லா இந்திரர்களுக்கும், மனுக்கள் முதலியோருக்கும் (அதிபதி) வாசவனே.
Verse 19
तुल्यता तेजसा लक्ष्म्या प्रभावेण बलेन च । तेषां नामानि वक्ष्यामि श्रृणुष्व सुसमाहितः ॥ १९ ॥
தேஜஸ், லக்ஷ்மி, தாக்கம், வலிமை—இவற்றில் அவர்கள் சமமானவர்கள். இப்போது அவர்களின் நாமங்களைச் சொல்கிறேன்; மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திக் கேள்.
Verse 20
स्वायंभुवो मनुः पूर्वं ततः स्वारोचिषस्तथा । उत्तमस्तामसश्चैव रैवतश्चाक्षुषस्तथा ॥ २० ॥
முதலில் ஸ்வாயம்புவ மனு; அதன் பின் ஸ்வாரோசிஷ மனு. பின்னர் உத்தமன், தாமசன், மேலும் ரைவதன் மற்றும் சாக்ஷுஷன் ஆகிய மனுக்கள் வந்தனர்॥२०॥
Verse 21
वैवस्वतो मनुश्चैव सूर्यसावर्णिरष्टमः । नवमो दक्षसावर्णिः सर्वदेवहिते रतः ॥ २१ ॥
வைவஸ்வத மனுவே இக்காலத்தின் மனு. எட்டாவது சூர்யசாவர்ணி; ஒன்பதாவது தக்ஷசாவர்ணி—அவர் எல்லா தேவர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவர்॥२१॥
Verse 22
दशमो ब्रह्मसावर्णिर्द्धर्मसावर्णिकस्ततः । ततस्तु रुद्रसावर्णी रोचमानस्ततः स्मृतः ॥ २२ ॥
பத்தாவது மனு பிரஹ்மசாவர்ணி; அதன் பின் தர்மசாவர்ணிகன். பின்னர் ருத்ரசாவர்ணி; அதன் பின் ரோசமானன் என நினைவுகூரப்படுகிறார்॥२२॥
Verse 23
भौत्यश्चतुर्दशः प्रोक्त एते हि मनवः स्मृताः । देवानिंद्रांश्च वक्ष्यामि श्रृणुष्व विबुधर्षभ ॥ २३ ॥
பௌத்யன் பதினான்காவது மனு எனக் கூறப்படுகிறார்; இவர்களே மனுக்கள் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர். இப்போது தேவர்கள் மற்றும் இந்திரர்களையும் விளக்குகிறேன்—அறிவாளர்களில் சிறந்தவரே, கேளும்॥২৩॥
Verse 24
यामा इति समाख्याता देवाः स्वायंभुवेंऽतरे । शचीपतिः समाख्यातस्तेषामिंद्रो महापतिः ॥ २४ ॥
ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் தேவர்கள் ‘யாம’ என அழைக்கப்பட்டனர். சசீபதி அவர்களுடைய இந்திரன், மகா தலைவன் எனப் புகழப்பட்டான்॥२४॥
Verse 25
पारावताश्च तुषिता देवाः स्वारोचिषेंऽतरे । विपश्चिन्नाम देवेन्द्रं सर्वसंपत्समन्वितः ॥ २५ ॥
ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் பாராவதர், துஷிதர் எனும் தேவர்கள் இருந்தனர்; எல்லாச் செல்வங்களும் உடைய தேவேந்திரன் ‘விபஷ்சித்’ என அழைக்கப்பட்டான்.
Verse 26
सुधामानस्तथा सत्याः शिवाश्चाय प्रर्तदनाः । तेषामिंद्रः सुशांतिश्च तृतीये परिकीर्तितः ॥ २६ ॥
அதேபோல் சுதாமானர், சத்தியர், சிவர், மேலும் பிரர்ததனர் எனும் குழுக்கள் உள்ளன; அவர்களில் மூன்றாவதற்கான தேவேந்திரன் ‘சுஷாந்தி’ எனப் புகழப்படுகிறான்.
Verse 27
सुताः पाराहराश्चैव सुत्याश्चासुधियस्तथा । तेषामिंद्रः शिवः प्रोक्तः शक्रस्तामसकेंऽतरे । विभानामा देवपतिः पञ्चमः परिकीर्तितः ॥ २७ ॥
சுதர், பாராஹரர், சுத்யர், அசுதியர்—இவர்களிடையே இந்திரன் ‘சிவன்’ எனக் கூறப்படுகிறான்; தாமச மன்வந்தர இடைவெளியில் அவனே ‘சக்ரன்’ என அழைக்கப்படுகிறான். ‘விபா’ எனும் தேவர்தலைவன் ஐந்தாவதாகப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறான்.
Verse 28
अमिताभादयो देवाः षष्ठेऽपि च तथा श्रृणु । आर्याद्या विबुधाः प्रोक्तास्तेषामिंद्रो मनोजवः ॥ २८ ॥
ஆறாவது (குழு) பற்றியும் கேள்: அமிதாப முதலிய தேவர்கள் அங்கே உள்ளனர். ஆர்ய முதலிய ஞானமிகு தேவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; அவர்களுக்குள் இந்திரன் ‘மனோஜவ’ ஆவான்.
Verse 29
आदित्यवसुरुद्राद्या देवा वैवस्वतंऽतरे । इन्द्रः पुरंदरः प्रोक्तः सर्वकामसमन्वितः ॥ २९ ॥
வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில் ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர் முதலிய தேவர்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்; இந்திரன் ‘புரந்தரன்’ எனப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறான், எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவேற்றமும் உடையவன்.
Verse 30
अप्रमेयाश्च विबुधाः सुतपाद्याः प्रकीर्तिताः । विष्णुपूजाप्रभावेण तेषामिंद्रो बलिः स्मृतः ॥ ३० ॥
சுதப முதலிய அந்த தேவர்கள் ‘அளவிடற்கரியோர்’ எனப் புகழப்படுகின்றனர். விஷ்ணு-பூஜையின் மகிமையால் அவர்களுடைய இந்திரன் (அதிபதி) பலி என நினைக்கப்படுகிறார்॥
Verse 31
पाराद्या नवमे देवा इन्द्रश्चाद्भुत उच्यते । सुवासनाद्या विबुधा दशमे परिकीर्तिताः ॥ ३१ ॥
ஒன்பதாம் குழுவில் பார முதலிய தேவர்கள்; அவர்களுடைய இந்திரன் ‘அத்புதன்’ எனச் சொல்லப்படுகிறான். பத்தாம் குழுவில் சுவாசன முதலிய விண்ணோர் அறிவிக்கப்படுகின்றனர்॥
Verse 32
शांतिर्नाम च तत्रेंद्रः सर्वभोगसमन्वितः । विहंगॄमाद्या देवाश्च तेषामिंद्रो वृषः स्मृतः ॥ ३२ ॥
அங்கே இந்திரன் ‘சாந்தி’ எனப் பெயர்பெற்று, எல்லாப் போகங்களாலும் நிறைந்தவன். விஹங்க முதலிய தேவர்கள் அவனுக்குக் கீழ்; அவர்களுடைய இந்திரன் ‘வ்ருஷ’ என நினைக்கப்படுகிறான்॥
Verse 33
एकादशे द्वादशे तु निबोधकथायामि ते । ऋभुनामा च देवेंद्रो हरिनाभास्तथा सुराः ॥ ३३ ॥
இப்போது பதினொன்றாம், பன்னிரண்டாம் பகுதிகளை அறிக; உனக்குச் சொல்கிறேன். அங்கே தேவேந்திரன் ‘ரிபு’ எனப் பெயர்பெற்றவன்; மேலும் ‘ஹரிநாப’ எனப்படும் தேவர்கள் உள்ளனர்॥
Verse 34
सुत्रामाद्यास्तथा देवास्त्रयोदशतमेऽन्तरे । दिवस्पतिर्महावीर्यस्तेषामिंद्रः प्रकीर्तितः ॥ ३४ ॥
பதிமூன்றாம் மன்வந்தரத்தில் சுத்ராமன் முதலிய தேவர்கள் கூறப்படுகின்றனர். அவர்களுடைய இந்திரனாக மகாவீரியன் ‘திவஸ்பதி’ புகழப்படுகிறான்॥
Verse 35
चतुर्दशे चाक्षुपाद्या देवा इन्द्रः शुचिः स्मृतः । एवं ते मनवः प्रोक्ता इंद्रा देवाश्च तत्त्वतः ॥ ३५ ॥
பதினான்காம் மன்வந்தரத்தில் தேவர்கள் ‘சாக்ஷுபர்’ எனப் புகழ்பெறுவர்; ‘சுசி’ இந்திரன் என நினைவுகூரப்படுகிறான். இவ்வாறு மனுக்கள், இந்திரர்கள், தேவக்கூட்டங்கள் தத்துவமாக உனக்குச் சொல்லப்பட்டன.
Verse 36
एकस्मिन्ब्रह्यदिवसे स्वाधिकारं प्रभुंजते ॥ ३६ ॥
ஒரே பிரம்மாவின் ஒரு நாளுக்குள் அவர்கள் தத்தம் நியமிக்கப்பட்ட அதிகாரமும் பதவிக் களமும் அனுபவித்து (நிர்வகித்து) நிற்கின்றனர்.
Verse 37
लेकेषु सर्वसर्गेषु सृष्टिरेकविधा स्मृता । कर्त्तारो बहवः संति तत्संख्यां वेत्ति कोविदः ॥ ३७ ॥
எல்லா உலகங்களிலும் எல்லா சர்களிலும் படைப்பு ஒரே இயல்புடையதாகவே நினைக்கப்படுகிறது; ஆனால் படைப்பாளர்கள் பலர்—அவர்களின் எண்ணிக்கையை யார் அறிவார்?
Verse 38
मयि स्थिते ब्रह्मलोके ब्रह्माणां बहवो गताः । तेषां संख्या न संख्यातु शक्तोऽस्म्यद्य द्विजोत्तम ॥ ३८ ॥
நான் பிரம்மலோகத்தில் நிலைத்திருந்தபோதிலும் பல பிரம்மாக்கள் கடந்துபோயினர். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, இன்றும் அவர்களின் எண்ணிக்கையை எண்ண இயலவில்லை.
Verse 39
स्वर्गलोकमपि प्राप्य यावत्कालं श्रृणुष्व मे । चत्वारो मनवोऽतीता मम श्रीश्चातिविस्तरा ॥ ३९ ॥
சுவர்க்கலோகத்தை அடைந்தாலும், காலம் உள்ளவரை என் சொற்களை கேள். நான்கு மனுக்கள் கடந்துவிட்டனர்; என் ஸ்ரீ-செல்வமும் மிக விரிந்ததாக இருந்தது.
Verse 40
स्थातव्यं च मयात्रैव युगकोटिशतं प्रभो । ततः परं गमिष्यामि कर्मभूमिं श्रृणुष्व मे ॥ ४० ॥
ஹே பிரபோ! நான் இங்கேயே நூறு கோடி யுகங்கள் தங்க வேண்டும். அதன் பின் நான் கர்மபூமி (மனிதலோகம்) நோக்கிச் செல்வேன்; என் சொல் கேளும்.
Verse 41
मया कृतं पुरा कर्म वक्ष्यामि तव सुव्रत । वदतां श्रृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ ४१ ॥
ஹே சுவ்ரதா! நான் முன்பு செய்த ஒரு செயலை உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதைச் சொல்லுவோருக்கும் கேட்போருக்கும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது அது.
Verse 42
अहमांस पुरा शक्र गृध्रः पापो विशेषतः । स्थितश्च भूमिभागे वै अमेध्यामिषभोजनः ॥ ४२ ॥
ஹே சக்ரா! முன்பு நான் கழுகாக—மிகப் பாவியாக—நிலத்தில் தங்கி, அசுத்தமான மாம்சமே உண்டு வாழ்ந்தேன்.
Verse 43
एकदाहं विष्णुगृहे प्राकारे संस्थितः प्रभो । पतितो व्याधशस्त्रेण सायं विष्णोर्गृहांगणे ॥ ४३ ॥
ஹே பிரபோ! ஒருமுறை விஷ்ணுவின் ஆலயச் சுற்றுச்சுவரில் நின்றிருந்தேன்; மாலையில் வேடனின் ஆயுதத்தால் தாக்கப்பட்டு விஷ்ணு திருக்கோயில் முற்றத்தில் விழுந்தேன்.
Verse 44
मयि कंठगतप्राणे भषणो मांसलोलुपः । जग्राह मां स्ववक्रेण श्वभिरन्यैश्चरन्द्रुतः ॥ ४४ ॥
என் உயிர் தொண்டை வரை வந்தபோது, மாம்சத்துக்கு ஆசை கொண்ட பஷணன் என்னைத் தன் தாடைகளால் பிடித்தான்; மற்ற நாய்களும் என்னை கிழித்துக் கொண்டிருந்தன.
Verse 45
वहन्मां स्वमुखेनैव भीतोऽन्यैर्भषणैस्तथा । गतः प्रदक्षिणा कारं विष्णोस्तन्मंदिरं प्रभो ॥ ४५ ॥
தன் வாயிலேயே என்னைத் தூக்கிச் சுமந்து, பிறரின் மிரட்டலும் ஏளனமும் கண்டு அஞ்சியவனாய், ஐயா, அவன் திருமால் (விஷ்ணு) ஆலயத்தைப் பிரதட்சிணமாகச் சுற்றினான்।
Verse 46
तेनैव तुष्टिमापन्नो ह्यंतरात्मा जगन्मयः । मम चापि शुनश्चापि दत्तावन्परमं पदम् ॥ ४६ ॥
அதே செயலில் மகிழ்ந்த உலகமெங்கும் நிறைந்த அந்தர்யாமி பரமாத்மா, எனக்கும் அந்த நாய்க்கும் பரம பதத்தை அருளினார்।
Verse 47
प्रदक्षिणा कारतया गतस्यापीदृशं फलम् । संप्राप्तं विबुधश्रेष्ट किं पुनः सम्यगर्चनात् ॥ ४७ ॥
தேவர்களில் சிறந்தவரே! வெறும் வழக்கமாக பிரதட்சிணை செய்தால்கூட இத்தகைய பலன் கிடைக்கிறது; அப்படியெனில் முறையாகச் செய்யும் சம்யக் அர்ச்சனையின் பலன் எவ்வளவு பெரிதோ!
Verse 48
इत्युक्तो देवराजस्तु सुधर्मेण महात्मना । मनसा प्रीतिमापन्नो हरिपूजा रतोऽभवत् ॥ ४८ ॥
மகாத்மா சுதர்மன் இவ்வாறு கூறியதும், தேவராஜன் இந்திரன் உள்ளத்தில் மகிழ்ந்து, ஹரியின் பூஜையில் ஈடுபட்டான்।
Verse 49
तथापि निर्जराः सर्वे भारते जन्मलिप्सवः । समर्चयंति देवेशं नारायणमनामयम् । तानर्चयन्ति सततं ब्रह्माद्या देवतागणाः ॥ ४९ ॥
இவ்வாறிருந்தும், பாரதத்தில் பிறக்க விரும்பும் அமர தேவர்கள் அனைவரும், தேவர்களின் ஈசனாகிய நோயற்ற நாராயணனை முறையாக அர்ச்சிக்கின்றனர்; அந்தத் தேவர்களையே பிரம்மா முதலிய தேவர்கூட்டம் இடையறாது போற்றுகின்றது।
Verse 50
नारायणानुस्मरणोद्यतानां महात्मनां त्यक्तपरिग्रहणाम् । कथं भवत्युग्रभवस्य बंधस्तत्सङ्गलुब्धा यदि मुक्तिभाजः ॥ ५० ॥
நாராயணனை இடையறாது நினைவில் வைத்துத் துறவறப் பரிக்ரஹத்தை விட்ட மகாத்மர்களுக்கு, கடும் சம்சாரப் பிறவியின் பந்தம் எவ்வாறு உண்டாகும்? அந்தச் சங்கத்தில் ஈர்க்கப்பட்டாலும் அவர்களே முக்தியின் பங்காளிகள்.
Verse 51
ये मानवाः प्रतिदिनं परिमुक्तसङ्गा नारायणं गरुडवाहनमर्चयंति । ते सर्वपापनिकरैः परितो विमुक्ता विष्णोः पदं शुभतरं प्रतियांति हृष्टाः ॥ ५१ ॥
நாள்தோறும் பற்றற்றவர்களாய் கருடவாகன நாராயணனை அர்ச்சிப்போர், பாவக் கூட்டமெல்லாம் நீங்கப் பெற்று, மகிழ்ந்து விஷ்ணுவின் மிகச் சுபமான பதத்தை அடைகின்றனர்.
Verse 52
ये मानवा विगतरागपरावरज्ञा नारायणं सुरगुरुं सततं स्मरंति । ध्यानेन तेन हतकिल्बिषचेतनास्ते मातुः पयोधररसं न पुनः पिबंति ॥ ५२ ॥
பற்றற்றவர்களாய் உயர்தாழ் தத்துவங்களை அறிந்த மனிதர்கள், தேவர்களின் குருவான நாராயணனை இடையறாது நினைக்கின்றனர். அந்தத் தியானத்தால் அவர்களின் சிந்தை பாவமற்றதாகி, அவர்கள் மீண்டும் தாயின் பால் அருந்துவதில்லை (மறுபிறவி இல்லை).
Verse 53
ये मानवा हरिकथाश्रवणास्तदोषाः कृष्णांघ्रपद्मभजने रतचेतनास्च । ते वै पुंनति च जगंति शरीरसंगात् संभाषणादपि ततो हरिरेव पूज्यः ॥ ५३ ॥
ஹரிகதையைச் செவிமடுத்ததால் குற்றங்கள் கழுவப்பட்டு, கிருஷ்ணனின் திருவடித் தாமரைகளைப் போற்றுவதில் மனம் ஈடுபட்டோர் உண்மையிலே உலகங்களைப் புனிதப்படுத்துவர். அவர்களுடன் பழகி உரையாடுவதாலேயும் புனிதம் உண்டாகும்; ஆகவே ஹரியே வணங்கத்தக்கவர்.
Verse 54
हरिपूजापरा यत्र महांतः शुद्धबुद्धयः । तत्रैव सकलं भद्रं यथा निम्ने जलं द्विज ॥ ५४ ॥
ஓ இருபிறப்பாளனே! தூய அறிவுடைய மகாத்மர்கள் ஹரிபூஜையில் பராயணமாய் இருக்கும் இடத்திலேயே எல்லா மங்களமும் கூடும்—தாழ்வான நிலத்தில் நீர் இயல்பாய் சேர்வதுபோல்.
Verse 55
हरिरेव परो बन्धुर्हरिरेव परा गतिः । हरिरेव ततः पूज्यो यतश्चेतन्यकारणम् ॥ ५५ ॥
ஹரியே உன்னத உறவு; ஹரியே உன்னத அடைக்கலம், இலக்கு. ஆகவே ஹரியே வணங்கத்தக்கவர்; அவரே சைதன்யத்தின் காரணம்.
Verse 56
स्वर्गापवर्गफलदं सदानंदं निरामयम् । पृज्यस्य मुनिश्रेष्ठ परं श्रेयो भविष्यति ॥ ५६ ॥
முனிவரரே! வணங்கத்தக்கவருக்கு இது உன்னத நன்மையாகும்—சுவர்க்கமும் மோட்சமும் தரும் பலன், எந்நாளும் ஆனந்தமயம், நோயற்றது.
Verse 57
पूजयंति हरिं ये तु निष्कामाः शुद्धमानसाः । तेषां विष्णुः प्रसन्नात्मा सर्वान्कामान् प्रयच्छति ॥ ५७ ॥
ஆசையற்ற தூய மனத்துடன் ஹரியை வழிபடுவோருக்கு, மனம் மகிழ்ந்த விஷ்ணு எல்லா (தகுந்த) விருப்பங்களையும் அருள்கிறார்.
Verse 58
यस्त्वेतच्छृणुयाद्वापि पठेद्वा सुसमाहितः । स प्राप्नोत्यश्वमेधस्य फलं मुनिवरोत्तम ॥ ५८ ॥
ஒருவன் மனம் ஒருமித்து இதைக் கேட்பதோ அல்லது பாராயணம்/ஜபம் செய்வதோ செய்தால், முனிவரரே, அவன் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்.
Verse 59
इत्येतत्ते समाख्यातं हरिपूजाफलं द्विज । संकोचविस्तराभ्यां तु किमन्यत्कथयामि ते ॥ ५९ ॥
இருமுறை பிறந்தவரே! இவ்வாறு ஹரி-பூஜையின் பலனை உமக்கு விளக்கியேன். சுருக்கமாகவோ விரிவாகவோ, இனி உமக்கு என்ன மேலும் சொல்வேன்?
Frequently Asked Questions
It situates dharma and divine governance within cyclic cosmic time (manvantara-dharma), showing that offices like Manu and Indra are recurring roles within Brahmā’s day; this frames devotion and ritual merit as operating within a vast, ordered cosmology.
It teaches that contact with Viṣṇu’s temple and acts like pradakṣiṇā carry intrinsic devotional potency; even unintended performance can yield purification and uplift when oriented around Hari, while intentional worship is said to grant even greater fruit.
It repeatedly elevates Hari-bhakti—hearing Hari’s narratives, worship at Kṛṣṇa’s feet, desireless remembrance of Nārāyaṇa—as the direct cleanser of sin and the cause of freedom from rebirth, culminating in attainment of Viṣṇu’s abode.