Varṇāśrama Saṁskāras, Upanayana Windows, Brahmacārin Ācāra, and Anadhyāya Prohibitions
சனகர் நாரதரிடம் வைதிக வர்ணாஶ்ரம ஒழுக்கத்தை விளக்குகிறார்—பரதர்ம நிந்தை, கர்பாதானம் முதலான ஸம்ஸ்காரங்கள், கர்ப்பம்-பிறப்பு சடங்குகள் (ஸீமந்தம், ஜாதகர்மம், நாந்தீ/வ்ருத்தி-ஸ்ராத்தம்), நாமகரண விதிகள், சூடாகரண காலம் மற்றும் தவறினால் பிராயச்சித்தம்। வர்ணத்திற்கேற்ப உபநயன வயது, முக்கிய காலவாய்ப்பைத் தவறினால் தண்டம், மேலும் மேகலா, அஜினம், தண்டம், ஆடை ஆகியவற்றின் சரியான இலக்கணங்கள் கூறப்படுகின்றன। பின்னர் பிரம்மசாரி ஆச்சாரம்—குருகுல வாசம், பிக்ஷை வாழ்வு, நித்ய ஸ்வாத்யாயம், பிரஹ்மயஜ்ஞம்-தர்ப்பணம், உணவு கட்டுப்பாடுகள், வணக்க மரியாதை, யாரை மதிக்க/யாரைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதும் விதிக்கப்படுகிறது। இறுதியில் சுப-அசுப காலங்கள், தானபல தரும் திதிகள் (மன்வாதி, யுகாதி, அக்ஷய தினங்கள்), அனध्यாய விதிகள்; தடை நேரத்தில் படித்தல் நலநாசக மஹாபாபம் என எச்சரிக்கப்படுகிறது। முடிவில் வேதாத்யயனம் பிராமணனின் அத்தியாவசிய பாதை என்றும், வேதம் விஷ்ணுரூப சப்தப்ரஹ்மம் என்றும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
सनक उवाच । वर्णाश्रमाचारविधिं प्रवक्ष्यामि विशेषतः । श्रृणुष्व तन्मुनिश्रेष्ट सावधानेन चेतसा ॥ १ ॥
சனகர் கூறினார்—வர்ணங்களும் ஆசிரமங்களும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஆச்சார விதிகளை நான் விரிவாக உரைப்பேன். ஓ முனிவரச் சிறந்தவரே, கவனமுள்ள மனத்துடன் கேளுங்கள்॥
Verse 2
यः स्वधर्मं परित्यज्य परधर्मं समाचरेत् । पाषंडः स हि विज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः ॥ २ ॥
தன் ஸ்வதர்மத்தை விட்டுவிட்டு பரதர்மத்தைச் செய்பவன் பாஷண்டன் என அறியப்பட வேண்டும்; அவன் எல்லாத் தர்மத்திலிருந்தும் விலக்கப்படுவான்॥
Verse 3
गर्भाधानादिसंस्काराः कार्या मंत्रविधानतः । स्त्रीणाममंत्रतः कार्या यथाकालं यथाविधि ॥ ३ ॥
கர்ப்பாதானம் முதலான ஸம்ஸ்காரங்கள் மந்திர விதிப்படி செய்யப்பட வேண்டும். பெண்களுக்கு அவை மந்திரமின்றி, காலத்திற்கேற்றபடி முறையோடு செய்யப்பட வேண்டும்॥
Verse 4
सीमंतकर्म प्रथमं चतुर्थे मासि शस्यते । षष्टे वा सत्पमे वापि अष्टमे वापि कारयेत् ॥ ४ ॥
சீமந்தகர்மம் முதன்மையாக கர்ப்பத்தின் நான்காம் மாதத்தில் செய்வது சிறந்தது; அல்லது ஆறாம், ஏழாம், எட்டாம் மாதங்களிலும் செய்யலாம்।
Verse 5
जाते पुत्रे पिता स्नात्वा सचैलं जातकर्म च । कुर्य्याच्च नांदीश्राद्धं च स्वस्तिवाचनपूर्वकम् ॥ ५ ॥
மகன் பிறந்தபோது தந்தை நீராடி தூய ஆடை அணிந்து, ஸ்வஸ்திவாசனம் முன்பாக ஜாதகர்மமும் நாந்தீஸ்ராத்தமும் செய்ய வேண்டும்।
Verse 6
हेम्ना वा रजतेनापि वृद्धिश्राद्धं प्रकल्पयेत् । अन्नेन कारयेद्यस्तु स चंडाल समो भवेत् ॥ ६ ॥
விருத்திஸ்ராத்தத்தை பொன்னாலோ வெள்ளியாலோ ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்; ஆனால் வெறும் அன்னத்தால் மட்டும் செய்விப்பவன் சாண்டாளனுக்கு ஒப்பாவான்।
Verse 7
कृत्वाभ्युदयिकं श्राद्धं पिता पुत्रस्य वाग्यतः । कुर्वीत नामनिर्द्देशं सूतकांते यथाविधि ॥ ७ ॥
அப்யுதயிக ஸ்ராத்தத்தை செய்து, தந்தை மகனுக்குரிய உரிய கால/அனுமதி பெற்றபின், சூதக முடிவில் விதிப்படி பெயரை அறிவிக்க வேண்டும்।
Verse 8
अस्पष्टमर्थहीनं च ह्यतिगुर्वक्षरान्वितम् । न दद्यान्नाम विप्रेन्द तथा च विषमाक्षरम् ॥ ८ ॥
ஓ விப்ரேந்திரா! தெளிவில்லாத, பொருளற்ற, மிகக் கனமான எழுத்துகளுடன் கூடிய, அல்லது ஒற்றுமையற்ற எழுத்துகளால் அமைந்த பெயரை இடக்கூடாது।
Verse 9
तृतीयवर्षे चौलं च पंचमे षष्टसम्मिते । सत्पमे चाष्टमे वापि कुर्याद् गृह्योक्तमार्गतः ॥ ९ ॥
மூன்றாம் ஆண்டில் சூடாகரணம் (முடி அகற்றும் சடங்கு) செய்ய வேண்டும்; அல்லது ஐந்தாம், ஆறாம், ஏழாம், எட்டாம் ஆண்டிலும், க்ருஹ்யசூத்திரம் கூறும் முறையின்படி செய்யலாம்।
Verse 10
दैवयोगादतिक्रांते गर्भाधानादिकर्मणि । कर्तव्यः पादकृच्छ्रो वै चौले त्वर्द्धं प्रकल्पयेत् ॥ १० ॥
தெய்வவசத்தால் கர்ப்பாதானம் முதலான ஸம்ஸ்காரங்கள் தவறியிருந்தால், ‘பாதக்ருச்ச்ர’ என்ற பிராயச்சித்தம் நிச்சயமாக செய்ய வேண்டும்; ஆனால் சூடாகரணத்தில் அதன் பாதி மட்டும் விதிக்க வேண்டும்।
Verse 11
गर्भाष्टमेऽष्टमे वाब्दे बटुकस्योपनायनम् । आषोडशाब्दपर्यंतं गौणं कालमुशंति च ॥ ११ ॥
சிறுவனின் உபநயனம் கர்ப்பத்திலிருந்து எண்ணினால் எட்டாம் ஆண்டிலோ, பிறப்பிலிருந்து எண்ணினால் எட்டாம் ஆண்டிலோ செய்ய விதிக்கப்பட்டது; மேலும் பதினாறாம் ஆண்டு வரை காலம் ‘கௌண’மாகவும் (ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாகவும்) கூறப்படுகிறது।
Verse 12
गर्भैकादशमेऽब्दे तु राजन्यस्योपनायनम् । आद्वाविंशाब्दपर्यंतं कालमाहुर्विपश्चितः ॥ १२ ॥
ராஜன்யன் (க்ஷத்திரியன்) உபநயனம் கர்ப்பத்திலிருந்து எண்ணினால் பதினொன்றாம் ஆண்டில் விதிக்கப்பட்டது; அறிஞர்கள் இருபத்திரண்டாம் ஆண்டு வரை காலத்தை அனுமதிக்கின்றனர்।
Verse 13
वैश्वोपनयनं प्रोक्तं गर्भाद्द्वादशमे तथा । चतुर्विंशाब्दपर्यंतं गौणमाहुर्मनीषिणः ॥ १३ ॥
வைசியனின் உபநயனம் கர்ப்பத்திலிருந்து எண்ணினால் பன்னிரண்டாம் ஆண்டில் கூறப்பட்டுள்ளது; ஞானிகள் இருபத்திநான்காம் ஆண்டு வரை காலத்தை ‘கௌண’மாக (குறைந்த சிறப்பாக) மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்।
Verse 14
एतत्कालावधेर्यस्य द्विजस्यातिक्रमो भवेत् । सावित्रीपतितं विद्यात्तं तु नैवालपेत्कदा ॥ १४ ॥
நியமிக்கப்பட்ட காலவரம்பிற்குள் சாவித்ரீ ஒழுக்கத்தை ஆற்றாத இருபிறப்பன் ‘சாவித்ரீயிலிருந்து வீழ்ந்தவன்’ என அறியப்படுவான்; அவனுடன் எப்போதும் உரையாடலும் உறவும் கொள்ளக்கூடாது।
Verse 15
द्विजोपनयने विप्र मुख्यकालव्यतिक्रमे । द्वादशाब्दं चरेत्कृच्छ्रं पश्चाज्चांद्रायणं तथा । सांतपनद्वयं चैव कृत्वा कर्म समाचरेत् ॥ १५ ॥
ஓ விப்ரரே! இருபிறப்பனின் உபநயனத்தின் முதற்காலம் தவறினால், பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் க்ருச்ச்ரப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் சாந்திராயண விரதமும் செய்து, இரு சாந்தபனப் பிராயச்சித்தங்களை நிறைவேற்றி அதன் பின் விதிப்படி அந்தச் சடங்கை நடத்த வேண்டும்।
Verse 16
अन्यथा पतितं विद्यात्कर्त्तापि ब्रह्महा भवेत् । र्मौजी विप्रस्य विज्ञेया धनुर्ज्या क्षत्त्रियस्य तु ॥ १६ ॥
விதிக்குப் புறம்பாகச் செய்தால் அது தர்மவீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என அறிய வேண்டும்; செய்பவனும் பிராமணஹத்தியை ஒத்த பாவத்தை அடைவான். விப்ரருக்குப் மௌஜீ (முஞ்சப் புல் மேகலை), க்ஷத்திரியருக்குத் தனுர்ஜ்யா (வில் நாண்) எனக் கூறப்படுகிறது।
Verse 17
आवी वैश्यस्य विज्ञेया श्रूयतामजिने तथा । विप्रस्य चोक्तमैणेयं रौरवं क्षत्रियस्य तु ॥ १७ ॥
வைசியருக்குத் தகுந்த தோல் ஆவி, அதாவது ஆட்டுத்தோல்; மேலும் மான்தோல்களைப் பற்றி கேளுங்கள்—விப்ரருக்குக் ‘மைணேய’ (கிருஷ்ணசார மான்) தோல், க்ஷத்திரியருக்குக் ‘ரௌரவ’ (புள்ளி மான்) தோல் எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளது।
Verse 18
आजं वेश्यस्य विज्ञेयं दंडान्वक्ष्ये यथाक्रमम् । पालाशं ब्राह्मणस्योक्तं नृपस्यौदुम्बरं तथा ॥ १८ ॥
வைசியருக்குத் தண்டம் ‘அஜ’ மரத்தால் செய்யப்பட வேண்டும். தண்டங்களை வரிசையாகச் சொல்கிறேன்—பிராமணருக்குப் பலாச மரத் தண்டம் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது; அரசன் (க்ஷத்திரியன்) க்கு உதும்பர மரத் தண்டம் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது।
Verse 19
बैल्वं वैश्यस्य विज्ञेय तत्प्रमाणं श्रृणुष्व मे । विप्रस्य केशमानं स्यादाललाटं नृपस्य च ॥ १९ ॥
வைசியனுக்குரிய தண்டின் அளவு ‘பைல்வம்’ என அறியப்படுக; அதன் அளவைக் கேள். பிராமணனுக்கு தலைமுடி வரையிலான கோடு வரை, அரசன் (க்ஷத்திரியன்)க்கு நெற்றி வரை அளவு கூறப்பட்டுள்ளது.
Verse 20
नासाग्रसंमितं दण्डं वैश्यस्याहुर्विपश्चितः । तथा वासांसि वक्ष्यामि विप्रादीनां यथाक्रमम् ॥ २० ॥
அறிஞர்கள் கூறுவது: வைசியனின் தண்டு மூக்கின் நுனி வரை அளக்கப்பட வேண்டும். இனி பிராமணர் முதலிய வர்ணங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட ஆடைகளையும் வரிசையாகச் சொல்கிறேன்.
Verse 21
कषायं चैव मांजिष्टं हारिद्रं च प्रकीर्तितम् । उपनीतो द्विजो विप्र परिचर्यापरो गुरोः ॥ २१ ॥
கஷாய (காவி), மாஞ்ஜிஷ்ட (மஞ்சிஷ்டா-சிவப்பு), ஹாரித்ர (மஞ்சள்) நிற ஆடைகளும் கூறப்பட்டுள்ளன. உபநயனம் பெற்ற இருமுறை பிறந்தவன்—ஓ பிராமணனே—குருவின் சேவையில் ஈடுபட்டிருப்பான்.
Verse 22
वेदग्रहणपर्यंतं निवसेद्गुरुवेश्मनि । प्रातः स्नायी भवेद्वर्णी समित्कुशफलादिकान् ॥ २२ ॥
வேதங்களை முழுமையாகக் கற்றறியும் வரை மாணவன் குருவின் இல்லத்தில் தங்க வேண்டும். பிரம்மச்சாரி விடியற்காலையில் நீராடி சமித்து, குசா புல், பழங்கள் முதலிய தேவைகளை (குருவுக்கும் யாகத்திற்கும்) கொண்டு வர வேண்டும்.
Verse 23
गुर्वर्थमाहरेन्नित्यं कल्ये कल्ये मुनीश्वर । यज्ञोपवीतमजिनं दंडं च मुनिसत्तम ॥ २३ ॥
ஓ முனீஸ்வரனே, அவன் தினந்தோறும் காலையில் குருவிற்காக யஜ்ஞோபவீதம், அஜினம் (மான் தோல்), மற்றும் தண்டு ஆகியவற்றை அவசியம் கொண்டு வர வேண்டும், ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவனே.
Verse 24
नष्टे भ्रष्टे नवं मंत्राद्धृत्वा भ्रष्टं जले क्षिपेत् । वर्णिनो वर्त्तनं प्राहुर्भिक्षान्नेनैव केवलम् ॥ २४ ॥
மந்திரப் பாடம் நஷ்டமாயினும் அல்லது கெடினும், மந்திரோபதேசத்திலிருந்து புதிய சுத்தப் பாடத்தை எடுத்துக் கொண்டு, கெட்டதைக் நீரில் விட வேண்டும். பிரம்மச்சாரியின் வாழ்வாதாரம் பிச்சையால் கிடைக்கும் அன்னமே என்று முனிவர் கூறினர்॥२४॥
Verse 25
भिक्षा च श्रोत्रियागारादाहरेत्प्रयतेंद्रियः । भवत्पूर्वं ब्राह्मणस्य भवन्मध्यं नृपस्य च ॥ २५ ॥
புலன்களை அடக்கி, ச்ரோத்திரியின் இல்லத்திலிருந்து பிச்சை பெற வேண்டும். பிராமணனை அழைக்கும் போது ‘பவத்’ என்பதை முதலில், அரசனை அழைக்கும் போது ‘பவத்’ என்பதை நடுவில் இட வேண்டும்॥२५॥
Verse 26
भवदत्यं विशः प्रोक्तं भिक्षाहरणकं वचः । सांयप्रातर्वह्निकार्यं यथाचारं जितेंद्रियः ॥ २६ ॥
வைசியருக்குச் சொல்லப்பட்டது உண்மைச் சொல்; பிச்சை கிடைக்கச் செய்யும் மரியாதையான சொற்களையே பேச வேண்டும். புலனடக்கத்துடன், ஆச்சாரப்படி மாலைவும் காலையும் அக்னிகாரியம் செய்ய வேண்டும்॥২৬॥
Verse 27
कुर्यात्प्रतिदिनं वर्णीं ब्रह्मयज्ञं च तर्पणम् । अग्निकार्यपरित्यागी पतितः प्रोच्यते बुधैः ॥ २७ ॥
பிரம்மச்சாரி தினந்தோறும் வேதப் பாராயணம், பிரம்மயஜ்ஞம், தర్పணம் செய்ய வேண்டும். அக்னிகாரியத்தை விட்டுவிடுபவன் அறிவோர் கூறுவதுபோல் பதிதன் ஆவான்॥२७॥
Verse 28
ब्रह्मयज्ञविहीनश्च ब्रह्महा परिकीर्तितः । देवताभ्यर्च्चनं कुर्याच्छुश्रूषानुपदं गुरोः ॥ २८ ॥
பிரம்மயஜ்ஞத்தை அலட்சியம் செய்பவன் ‘பிரம்மஹா’ எனப் புகழப்படுகிறான் (அதாவது குற்றம் சுமப்பான்). ஆகவே தேவர்களை அர்ச்சித்து, குருவுக்கு இடையறாது பக்தியுடன் சேவை செய்ய வேண்டும்॥२८॥
Verse 29
भिक्षान्नं भोजयेन्नित्यं नैकान्नाशी कदाचन । आनीयानिन्द्यविप्राणां गृहाद्भिक्षां जितेंद्रियः ॥ २९ ॥
இந்திரியங்களை அடக்கிய சாதகர் தினமும் பிக்ஷை அன்னமே உண்ண வேண்டும்; பல வீடுகளின் உணவை உண்ணுபவனாக ஒருபோதும் ஆகாதே. குற்றமற்ற பிராமணர்களின் இல்லங்களில் இருந்து பிக்ஷை கொண்டு வந்து உண்ணுக.
Verse 30
निवेद्य गुरवेऽश्रीयाद्वाग्यतस्तदनुज्ञया । मधुस्त्रीमांसलवणं ताम्बूलं दंतधावनम् ॥ ३० ॥
குருவிற்கு முதலில் அறிவித்து, வாக்கை அடக்கி, அவரின் அனுமதியால் மட்டுமே உணவை ஏற்க வேண்டும். தேன், பெண்சங்கம், மாம்சம், உப்பு, தாம்பூலம், பல் துலக்குதல் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
Verse 31
उच्छिष्टभोजनं चैव दिवास्वापं च वर्जयेत् । छत्रपादुक गंधांश्च तथा माल्यानुलेपनम् ॥ ३१ ॥
உச்சிஷ்ட/அசுத்த உணவு உண்ணுதலும் பகலில் உறங்குதலும் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். அதுபோல குடை, பாதுக்கா, நறுமணம், மாலை, உடல் பூச்சு ஆகியவற்றையும் விலக்க வேண்டும்.
Verse 32
जलकेलिं नृत्यगीतवाद्यं तु परिवर्जयेत् । परिवादं चोपतापं विप्रलापं तथांजनम् ॥ ३२ ॥
நீர்விளையாட்டு, நடனம், பாடல், வாத்திய இசை ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். பிறரை இகழ்தல், துன்புறுத்தல், வீண் பேச்சு, அஞ்சனம் (காஜல்) ஆகியவற்றையும் விலக்க வேண்டும்.
Verse 33
पाषण्ड जनसंयोगं शूद्रसंगं च वर्जयेत् । अभिवादनशीलः स्याद् वृद्धेषु च यथाक्रमम् ॥ ३३ ॥
பாஷண்டர்களின் தொடர்பையும், சூத்ரர்களுடன் அநுசிதமான சங்கத்தையும் தவிர்க்க வேண்டும். வணக்கம் செலுத்துவதில் பழகியவனாக இருந்து, மூத்தோருக்கு முறையாக வணங்கி மரியாதை செய்ய வேண்டும்.
Verse 34
ज्ञानवृद्धास्तपोवृद्धा वयोवृद्धा इति त्रयः । आध्यात्मिकादिदुःखानि निवारयति यो गुरुः ॥ ३४ ॥
ஞானத்தில் முதிர்ந்தவர், தவத்தில் முதிர்ந்தவர், வயதில் முதிர்ந்தவர்—இவர்கள் மூவர் ‘முதியோர்’ எனப்படுவர். ஆனால் ஆத்யாத்மிக முதலான துயர்களை நீக்குபவரே உண்மையான குரு.
Verse 35
वेदशास्त्रोपदेशेन तं पूर्वमभिवादयेत् । असावहमिति ब्रूयाद्दिजो वै ह्यभिवादने ॥ ३५ ॥
வேத-சாஸ்திர உபதேசப்படி முதலில் அவருக்கு (முதியோர்/ஆசாரியர்) வணக்கம் செலுத்த வேண்டும். வணங்கும் வேளையில் த்விஜன் ‘நான் இன்னவன்’ என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும்.
Verse 36
नाभिवाद्याश्च विप्रेण क्षत्रियाद्याः कथंचन । नास्तिकं भिन्नमर्यादं कृतन्घं ग्रामयाजकम् ॥ ३६ ॥
ஒரு பிராமணன் எந்த நிலையிலும் க்ஷத்திரிய முதலிய (கீழ்வர்ண)வர்களுக்கு தாழ்ந்து வணங்கக் கூடாது. அதுபோல நாஸ்திகன், மரியாதை மீறுபவன், நன்றிகெட்டவன், வாழ்வாதாரத்திற்காக கிராமயாஜகம் செய்பவனைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
Verse 37
स्तेनं च कितवं चैव कदाचिन्नाभिवादयेत् । पाषण्डं पतितं व्रात्यं तथा नक्षत्रजीविनम् ॥ ३७ ॥
திருடன், ஏமாற்றுபவன் ஆகியோருக்கு ஒருபோதும் வணக்கம் செய்யக் கூடாது; அதுபோல பாஷண்டன், பதிதன், வ்ராத்யன், நட்சத்திரம் பார்த்து வாழ்வோர் ஆகியோருக்கும் செய்யக் கூடாது.
Verse 38
तथा पातकिनं चैव कदाचिन्नाभिवादयेत् । उन्मत्तं च शठं धूर्त्तं धावन्तमशुचिं तथा ॥ ३८ ॥
அதேபோல் பாவியைக் ஒருபோதும் வணங்கக் கூடாது; பித்தன், வஞ்சகன், துரோகி/தூற்றன், ஓடிக்கொண்டிருப்பவன், அசுத்தன் ஆகியோருக்கும் வணக்கம் செய்யக் கூடாது.
Verse 39
अभ्यक्तशिरसं चैव जपन्तं नाभिवादयेत् । विवादशीलिनं चंडं वमंतं जलमध्यगम् ॥ ३९ ॥
தலையில் எண்ணெய் தடவியவனுக்கும், ஜபத்தில் லயித்திருப்பவனுக்கும் வணக்கம் செய்யக் கூடாது. சண்டைக்காரன், கடுமையானவன், வாந்தி எடுப்பவன், அல்லது நீரின் நடுவில் நிற்பவன்—இவர்களுக்கும் நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டாம்॥௩௯॥
Verse 40
भिक्षान्नधारिणं चैव शयानं नाभिवादयेत् । भर्तृघ्नी पुष्पिणीं जारां सूतिकां गर्भपातिनीम् ॥ ४० ॥
பிச்சை அன்னம் எடுத்துச் செல்பவனுக்கும், படுத்திருப்பவனுக்கும் வணக்கம் செய்யக் கூடாது. அதுபோல கணவனைக் கொன்றவள், மாதவிடாய் உள்ளவள், பரபுருஷனுடன் தொடர்புடையவள், பிரசவத்தில் உள்ளவள், கருக்கலைப்பு செய்தவள்—இவர்களுக்கும் நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டாம்॥௪௰॥
Verse 41
कृतन्घीं च तथा चंडीं कदाचिन्नाभिवादयेत् । सभायां यज्ञशालायां देवतायतनेष्वपि ॥ ४१ ॥
நன்றியறியாத (க்ருதக்நீ) பெண்ணுக்கும், உக்கிர/அசுத்த நடத்தை உடைய (சண்டீ) பெண்ணுக்கும் எப்போதும் வணக்கம் செய்யக் கூடாது—சபையில், யாகசாலையில், மேலும் தேவாலயங்களிலும் கூட॥௪௧॥
Verse 42
प्रत्येकं तु नमस्कारो हंति पुण्यं पुराकृतम् । श्राद्धं व्रतं तथा दानं देवताभ्यार्चनं तथा ॥ ४२ ॥
ஒவ்வொரு தவறான நமஸ்காரமும் முன்பு சேர்த்த புண்ணியத்தை அழிக்கிறது; மேலும் ஸ்ராத்தம், விரதம், தானம், தேவதா அர்ச்சனை ஆகியவற்றின் பலனையும் குறைக்கிறது॥௪௨॥
Verse 43
यज्ञं च तर्पणं चैव कुर्वंतं नाभिवादयेत् । कृतेऽभिवादने यस्तु न कुर्यात्प्रतिवादनम् ॥ ४३ ॥
யாகம் அல்லது தர்ப்பணம் செய்து கொண்டிருப்பவனுக்கு முறையான வணக்கம் செய்யக் கூடாது. மேலும் வணக்கம் பெற்றவன் பதில்வணக்கம் செய்யாவிட்டால்—அதுவும் ஒழுங்கற்ற நடத்தை ஆகும்॥௪௩॥
Verse 44
नाभिवाद्यः स विज्ञेयो यया शूद्रस्तथैव सः । प्रक्षाल्य पादावाचम्य गुरोरभिमुखः सदा ॥ ४४ ॥
யாருக்கு வணக்கம் செய்யக் கூடாதோ, அவன் அந்தக் காரணத்தால் சூத்ரனுக்கு ஒப்பானவன் என அறியப்பட வேண்டும். பாதங்களை கழுவி ஆச்சமனம் செய்து எப்போதும் குருவின் முன்னிலையில் நிற்க வேண்டும்.
Verse 45
तस्य पादौ च संगृह्य अधीयीत विचक्षणः । अष्टकासु चतुर्दश्यां प्रतिपत्पर्वणोस्तथा ॥ ४५ ॥
அவரது திருவடிகளை பக்தியுடன் பற்றிக் கொண்டு அறிவுடைய சீடன் வேதாதி புனிதப் படிப்பை மேற்கொள்ள வேண்டும்—முக்கியமாக அஷ்டகா நாட்களில், சதுர்தசி திதியில், மேலும் பிரதிபத் மற்றும் பிற பர்வ நாட்களின் சந்திகளில்.
Verse 46
महाभरण्यां विप्रेद्रं श्रवणद्वादशीदिने । भाद्रपदापरपक्षे द्वितीयायां तथैव च ॥ ४६ ॥
ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! மகாபரணி நட்சத்திரத்தில், ஸ்ரவண த்வாதசி நாளில், மேலும் பாத்ரபத மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச த்விதீயா திதியிலும் (இதை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்).
Verse 47
माघस्य शुक्लसप्तम्यां नवम्यामाश्विनस्य च । परिवेषं गते सूर्ये श्रोत्रिये गृहमागते ॥ ४७ ॥
மாசி (மா) சுக்ல சப்தமி நாளிலும், ஆச்வின நவமி நாளிலும்—சூரியனைச் சுற்றி பரிவேஷம் (வளையம்) தோன்றும் போது, மேலும் வேதம் அறிந்த ஸ்ரோத்ரிய பிராமணர் வீட்டிற்கு வரும்போது—(இவை சிறப்பு புண்ணிய நேரங்கள்).
Verse 48
बंधिते ब्रह्मणे चैव प्रवृद्धकलहे तथा । संध्यायां गर्जिते मेघे ह्यकाले परिवर्षणे ॥ ४८ ॥
ஒரு பிராமணர் கட்டுப்பாட்டில் வைக்கப்படும்போது, சண்டை மிகுதியாக வளரும்போது, மாலைச் சந்தியையில் மேகங்கள் இடியுடன் கர்ஜிக்கும்போது, மேலும் காலமல்லாத போது மழை பெய்யும்போது—இவை அபசகுனக் குறியீடுகள் ஆகும்.
Verse 49
उल्काशनिप्रपाते च तथा विप्रेऽवमानिते । मन्वादिषु च देवर्षे युगादिषु चतुर्ष्वपि ॥ ४९ ॥
தேவரிஷியே! உல்கை விழுதல் அல்லது மின்னல்/வஜ்ரம் விழுதல் நேர்ந்தபோதும், பிராமணன் அவமதிக்கப்படும்போதும்; மேலும் மன்வந்தரத் தொடக்கங்களிலும் நான்கு யுகங்களின் தொடக்கங்களிலும்—தர்மத்தில் மிகுந்த விழிப்புடன் விதிப்படி கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 50
नाधीयीत द्विजः कश्चित्सर्वकर्मफलोत्सुकः । तृतीया प्राधवे शुक्ला भाद्रे कृष्णा त्रयोदशी ॥ ५० ॥
எந்தத் த்விஜனும் எல்லாக் கர்மங்களின் பலனை நாடும் ஆவலால் கலங்கியவனாக வேத/சாஸ்திரப் படிப்பைச் செய்யக் கூடாது. மேலும் பிராதவ மாதத்தின் சுக்ல த்ரிதீயையும், பாத்ர மாதத்தின் கிருஷ்ண த்ரயோதசியையும் படிப்பு விலக்க வேண்டிய தினங்களாகும்.
Verse 51
कार्त्तिके नवमी शुद्धा माघे पंचदशी तिथिः । एता युगाद्याः कथिता दत्तस्याक्षयकारिकाः ॥ ५१ ॥
கார்த்திகத்தில் தூய நவமியும், மாகத்தில் பஞ்சதசியும்—இவை ‘யுகாதி’ நாட்களென கூறப்பட்டன; இந்நாள்களில் அளிக்கப்படும் தானம் அக்ஷயப் புண்ணியத்தை அளிக்கும்.
Verse 52
मन्वादींश्च प्रवक्ष्यामि श्रृणुष्व सुसमाहितः । अक्षयुक्छुक्लनवमी कार्तिके द्वादशी सिता ॥ ५२ ॥
இப்போது மனுக்கள் முதலியவற்றை நான் விளக்குகிறேன்—நீ முழு ஒருமனத்துடன் கேள். சுக்ல பக்ஷ நவமி ‘அக்ஷயுக்’ என அழைக்கப்படுகிறது; மேலும் கார்த்திகத்தில் கிருஷ்ண பக்ஷ த்வாதசியும் சிறப்பாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
Verse 53
तृतीया चैत्रमासस्य तथा भाद्रपदस्य च । आषाढशुक्लदशमी सिता माघस्य सप्तमी ॥ ५३ ॥
சைத்ர மாதத்தின் த்ரிதீயையும், பாத்ரபத மாதத்தின் த்ரிதீயையும்; ஆஷாடத்தின் சுக்ல தசமியையும்; மாகத்தின் சுக்ல ஸப்தமியையும்—இத்திதிகள் தர்ம அனுஷ்டானங்களுக்கு மங்களகரமானவை என கூறப்படுகின்றன.
Verse 54
श्रावणस्याष्टमी कृष्णा तथाषाढी च पूर्णमा । फाल्गुनस्य त्वमावास्या पौषस्यैकादशी सिता ॥ ५४ ॥
ஸ்ராவண மாதக் கிருஷ்ணாஷ்டமி, ஆஷாடப் பௌர்ணமி, பால்குண அமாவாசை, மற்றும் பௌஷ சுக்ல ஏகாதசி—இவை தர்ம அனுஷ்டானத்திற்கு விசேஷ புண்ணியத் திதிகளாகக் கூறப்படுகின்றன।
Verse 55
कार्तिकी फाल्गुनी चैत्रीं ज्यैष्ठी पंचदशी सिता । मन्वादयः समाख्याता दत्तस्याक्षयकारिकाः ॥ ५५ ॥
கார்த்திக, பால்குண, சைத்ர, ஜ்யேஷ்ட மாதங்களின் சுக்ல பஞ்சதசி (பௌர்ணமி) மற்றும் மன்வாதி நாட்கள்—இவை தானத்திற்கு அக்ஷய பலன் தருவன என அறிவிக்கப்பட்டன।
Verse 56
द्विजैः श्रद्धं चकर्त्तव्यं मन्वादिषु युगादिषु । श्राद्धे निमंत्रिते चैवग्रहणे चंद्रसूर्ययोः ॥ ५६ ॥
மன்வாதி, யுகாதி காலங்களில் இருமுறை பிறந்தோர் (த்விஜர்) ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ஸ்ராத்தத்திற்கு அழைக்கப்பட்டபோதும், சந்திர-சூரிய கிரகண நேரத்திலும் ஸ்ராத்தக் கிரியையை ஆற்ற வேண்டும்।
Verse 57
अयनद्वितये चैव तथा भूकंपने मुने । गलग्रहे दुर्द्दिने च नाधीयीत कदाचन ॥ ५७ ॥
முனியே, இரு அயன மாற்றக் காலங்களிலும், நிலநடுக்க நேரத்திலும், தொண்டை நோய் ஏற்பட்டபோதும், மிகக் கடுமையான துர்தினத்திலும் எப்போதும் வேதப் படிப்பை மேற்கொள்ளக் கூடாது।
Verse 58
एवमादिषु सर्वेषु अनध्यायेषु नारद । अधीयतां सुमूढानांप्रजांप्रज्ञांयशः श्रियम् ॥ ५८ ॥
நாரதா, இவ்வாறான எல்லா அனध्यாய காலங்களிலும் மிக மூடர்கள் தொடர்ந்து படித்தால், அவர்கள் சந்ததி, அறிவு, புகழ், செல்வம் (ஸ்ரீ) ஆகியவற்றை இழந்து விடுவர்।
Verse 59
आयुष्यं बलमारोग्यं निकृंतति यमः स्वयम् । अनध्याये तु योऽधीते तं विद्याद्वब्रह्मघातकम् ॥ ५९ ॥
யமன் தானே ஆயுள், வலிமை, ஆரோக்கியம் ஆகியவற்றை அறுத்துவிடுகிறான். அனத்தியாயக் காலத்தில் ஓதுபவன் பிரம்மஹத்தி செய்தவனென அறிக॥
Verse 60
न तं संभाषयेद्विप्रन तेन सह संवसेत् । कुंडगोलकयोः केचिज्जडादीनां च नारद ॥ ६० ॥
ஒரு பிராமணன் அவனுடன் பேசவும் கூடாது; அவனுடன் சேர்ந்து வாழவும் கூடாது. நாரதா, சிலர் குண்ட-கோலகர் மற்றும் மந்தபுத்தியர் முதலியோருக்கும் இதே விலக்கைச் சொல்கிறார்கள்॥
Verse 61
वदंति चोपनयनं तत्पुत्रादिषु केचन । अनधीत्य तु यो वेदमन्त्रय कुरुते श्रमम् ॥ ६१ ॥
சிலர் மகன் முதலியோருக்கும் உபநயனம் செய்ய வேண்டும் என்கிறார்கள். ஆனால் முறையாகக் கற்காமல் வேதமந்திரங்களை ஜபிக்க முயல்வது வெறும் வீண் உழைப்பே॥
Verse 62
शूद्रतुल्यः स विज्ञेयो नरकस्य प्रियोऽतिथिः । अनधीतश्रुतिर्विप्र आचार प्रतिपद्यते ॥ ६२ ॥
ஸ்ருதியை ஓதாத பிராமணன் சூத்ரனுக்கு ஒப்பானவன்; நரகத்தின் பிரிய விருந்தினன் என அறியப்பட வேண்டும். ஆயினும் அவன் ஆச்சாரத்தின் வெளிப்புறத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறான்॥
Verse 63
नाचारफलमान्पोति यथा शूद्रस्तथैव सः । नित्यं नैमित्तिकं काम्यं यच्चान्यत्कर्म वैदिकम् ॥ ६३ ॥
அவன் சூத்ரனைப் போல ஆச்சாரத்தின் பலனை அடையான். நித்திய, நைமித்திக, காம்யம் அல்லது வேறு எந்த வைதிக கருமத்தின் பலனும் அவனுக்குக் கிடையாது॥
Verse 64
अनधीतस्य विप्रस्य सर्वं भवति निष्फलम् । शब्दब्रह्ममयो विष्णुर्वेदः साक्षाद्धारि स्मृकतः ॥ ६४ ॥
வேதம் கற்காத பிராமணனுக்கு அனைத்தும் பயனற்றதாகும். விஷ்ணு சப்த-பிரம்ம ஸ்வரூபன்; வேதம் சாக்ஷாத் ஹரியே என நினைக்கப்படுகிறது.
Verse 65
वेदाध्यायी ततो विप्रः सर्वान्कामानवाप्नुयात् ॥ ६५ ॥
ஆகவே வேதாத்யயனத்தில் ஈடுபடும் பிராமணன் எல்லா விரும்பிய பயன்களையும் அடைவான்.
Frequently Asked Questions
Because varṇāśrama-dharma is presented as a regulated sacramental and ethical system; rejecting one’s ordained duty disrupts ritual order and eligibility for Vedic rites, so the text labels such a person as excluded from dharma to protect śāstric continuity and communal purity norms.
It assigns varṇa-specific windows (with an extended ‘secondary’ allowance) and declares that letting the principal time pass causes a fall from Sāvitrī discipline; restoration requires heavy prāyaścitta (long kṛcchra observance, cāndrāyaṇa, and sāntapana penances) before performing the rite properly.
Anadhyāya is the mandated suspension of Vedic study on certain calendrical junctures, omens, and disruptions (e.g., solstices, eclipses, earthquakes, severe weather, impurity/illness). The chapter frames violation as spiritually ruinous and even ‘brahma-hatyā’-like, underscoring that correct recitation is inseparable from correct time and purity.
It culminates by identifying Viṣṇu with Śabda-Brahman and remembering the Veda as Hari manifest; thus disciplined study is not merely scholastic but a devotional participation in divine presence.