Dvādaśī-vrata: Month-by-month Viṣṇu Worship and the Year-End Udyāpana

Verse 1

ऋषय ऊचुः । साधु सूत महाभाग त्वयातिकरुणात्मना । श्रावितं सर्वपापघ्नं गङ्गामाहात्म्यमुत्तमम् ॥ १ ॥

ரிஷிகள் கூறினர்— நன்று, ஓ சூத மகாபாக! மிகுந்த கருணையுள்ள உள்ளத்துடன், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் கங்கையின் உத்தம மாஹாத்ம்யத்தை எங்களுக்கு நீர் உரைத்தீர்।

Verse 2

श्रुत्वा तु गङ्गामाहात्म्यं नारदो देवदर्शनः । किं पप्रच्छ पुनः सूत सनकं मुनिसत्तमम् ॥ २ ॥

கங்காமாஹாத்ம்யத்தை கேட்ட பின், தேவர்களை தரிசிக்கும் நாரதர், ஓ சூதா, முனிவர்களில் சிறந்த சனகரை மீண்டும் என்ன கேட்டார்?

Verse 3

सूत उवाच । श्रृणुध्वमृषयः सर्वे नारदेन सुरर्षिणा । पृष्टं पुनर्यथा प्राह प्रवक्ष्यामि तथैव तत् ॥ ३ ॥

சூதர் கூறினார்—ஓ எல்லா ரிஷிகளே, தேவரிஷி நாரதரிடம் மீண்டும் கேட்கப்பட்டதற்கு அவர் சொன்ன பதிலை அப்படியே நான் உரைப்பேன்।

Verse 4

नानाख्यानेतिहासाड्यं गङ्गामाहात्म्यमुत्तमम् । श्रुत्वा ब्रह्मसुतो भूयः पृष्टवानिदमादरात् ॥ ४ ॥

பல கதைகளும் பழம்பெரும் வரலாறுகளும் நிறைந்த கங்கையின் மிகச் சிறந்த மகிமையை கேட்ட பின், பிரம்மனின் புதல்வன் மீண்டும் மரியாதையுடன் இதை வினவினார்।

Verse 5

नारद उवाच । अहोऽतिधन्यं सुकृतैकसारं श्रुतं मया पुण्यमसंवृतार्थम् । गाङ्गेयमाहात्म्यमघप्रणाशि त्वत्तो मुने कारुणिकादभीष्टम् ॥ ५ ॥

நாரதர் கூறினார்—ஆஹா! நான் மிகப் பாக்கியசாலி. கருணைமிகு முனிவரே, உம்மிடமிருந்து நான் புண்ணியத்தின் சாரமெனும் கங்கையின் மகிமையை கேட்டேன்; அது பாவநாசி, வேண்டியதை அருள்வது.

Verse 6

ये साधवः साधु भजन्ति विष्णुं स्वार्थं परार्थं च यतन्त एव । नानोपदेशैः सुविमुग्धचित्तं प्रबोधयन्ति प्रसभं प्रसन्नम् ॥ ६ ॥

உண்மையான சாந்தர்கள் முறையாக விஷ்ணுவை வழிபடுகின்றனர்; தம் நலனுக்கும் பிறர் நலனுக்கும் இடையறாது முயல்கின்றனர். பலவகை உபதேசங்களால் மயக்கமுற்ற மனதை வலிமையுடன் விழிப்பித்து அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் அளிக்கின்றனர்।

Verse 7

ततः समाख्याहि हरेर्व्रतानि कृतैश्च यैः प्रीतिमुपैति विष्णुः । ददाति भक्तिं भजतां दयालुर्मुक्तिस्तु तस्या विदिता हि दासी ॥ ७ ॥

ஆகையால் ஹரியின் விரதங்களை விளக்குங்கள்; அவற்றைச் செய்தால் விஷ்ணு மகிழ்வார். கருணைமிகு ஆண்டவன் வழிபடுவோர்க்கு பக்தியை அருள்கிறான்; முக்தி அந்த பக்தியின் பணிவிடைக்காரி எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 8

ददाति मुक्तिं भजतां मुकुन्दो व्रतार्चनध्यानपरायणानाम् । भक्तानुसेवासु महाप्रयासं विमृश्य कस्यापि न भक्तियोगम् ॥ ८ ॥

விரதம், அர்ச்சனை, தியானத்தில் பராயணமாய் முகுந்தனைப் பக்தியுடன் வழிபடுவோர்க்கு முகுந்தன் முக்தி அளிக்கிறான். பக்தர்களைச் சேவிப்பதில் உள்ள மாபெரும் முயற்சியை எண்ணி, பக்தியோகத்தை ‘வேறொருவருக்கானது’ எனவோ தாழ்வெனவோ இகழாதே॥ ८ ॥

Verse 9

प्रवृत्तं च निवृत्तं च यत्कर्म हरितो षणम् । तदाख्याहि मुनिश्रेष्ठ विष्णुभक्तोऽसि मानद ॥ ९ ॥

முனிவரே சிறந்தவரே! ஹரியைத் திருப்திப்படுத்தும் கர்மம்—பிரவிருத்தி மார்க்கத்தினதும் நிவிருத்தி மார்க்கத்தினதும்—அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். நீங்கள் விஷ்ணுபக்தர், மதிப்பளிப்பவரே!॥ ९ ॥

Verse 10

सनक उवाच । साधु साधु मुनिश्रेष्ट भक्तस्त्वं पुरुषोत्तमेः । भूयो भूयो यतः पुच्छेश्चरित्रं शार्ङ्गधन्वनः ॥ १० ॥

சனகர் கூறினார்—நன்று, நன்று, முனிவரே சிறந்தவரே! நீ புருஷோத்தமனின் உண்மைப் பக்தன். நீ மீண்டும் மீண்டும் சார்ங்கதன்வனின் திருச்சரிதத்தை வினவுவதால், நான் உரைப்பேன்॥ १० ॥

Verse 11

व्रतानि ते प्रवक्ष्यामि लोकोपकृतिमन्ति च । प्रसीदति हरिर्यैस्तु प्रयच्छत्यभयं तथा ॥ ११ ॥

உலகிற்கு நன்மை தரும் அந்த விரதங்களை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். அவற்றை அனுஷ்டிப்பதால் ஹரி மகிழ்ந்து, அதுபோலவே அபயத்தையும் அருள்கிறான்॥ ११ ॥

Verse 12

यस्य प्रसन्नो भगवान्यज्ञलिङ्गो जनार्दनः । इहामुत्र सुखं तस्य तपोवृद्धिश्च जायते ॥ १२ ॥

யாகத்தின் லிங்கமாய் விளங்கும் பகவான் ஜனார்தனன் யார்மேல் பிரசன்னனாகிறானோ, அவனுக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பம் உண்டாகும்; அவனுடைய தவமும் வளர்ச்சி பெறும்॥ १२ ॥

Verse 13

येन केनाप्युपायेन हरिपूजापरायणाः । प्रयान्ति परमं स्थानमिति प्राहुर्महर्षयः ॥ १३ ॥

எந்த வழியினாலும் ஹரி-பூஜையில் முழுமையாக ஈடுபட்டோர் பரம தாமத்தை அடைகின்றனர்—என்று மகரிஷிகள் உரைத்தனர்।

Verse 14

मार्गशीर्षे सिते पक्षे द्वादश्यां जलशायिनम् । उपोषितोऽर्चयेत्सम्यङ् नरः श्रद्धासमन्वितः ॥ १४ ॥

மார்கசீர்ஷ மாதம் சுக்லபக்ஷ த்வாதசியில் உபவாசம் இருந்து, श्रद्धையுடன் மனிதன் நீர்மேல் சயனிக்கும் விஷ்ணுவை முறையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 15

स्नात्वा शुक्लाम्बरधरो दन्तधावनपूर्वकम् । गन्धपुष्पाक्षतैर्धूपै र्दीपैर्नैवेद्यपूर्वकैः ॥ १५ ॥

நீராடி வெண்மையான ஆடை அணிந்து, முதலில் பற்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, பின்னர் சந்தனம் போன்ற நறுமணப் பொருள், மலர்கள், அக்ஷதை, தூபம், தீபம், நைவேத்யம் முதலியவற்றால் பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 16

वाग्यतो भक्तिभावेन मुनिश्रेष्टार्चयेद्धरिम् । केशवाय नमस्तुभ्यमिति विष्णुं च पूजयेत् ॥ १६ ॥

வாக்கை அடக்கி பக்தி உணர்வுடன் முனிவர்களில் சிறந்தவர் ஹரியை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; ‘கேசவா, உமக்கு நமஸ்காரம்’ என்று சொல்லி விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும்।

Verse 17

अष्टोत्तरशतं हुत्वा वन्हौ घृततिलाहुतीः । रात्रौ जागरणं कुर्याच्छालग्रामसमीपतः ॥ १७ ॥

புனித அக்னியில் நெய் மற்றும் எள்ளால் நூற்று எட்டு ஆஹுதிகள் அளித்து, சாலகிராமத்தின் அருகில் இரவில் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 18

स्नापयेत्प्रस्थपयसा नारायणमनामयम् । गीतैर्वाद्यैश्च नैवेद्यैर्भक्ष्यैर्भोज्यैश्च केशवम् ॥ १८ ॥

பிரஸ்த அளவு பாலால் நோயற்ற நாராயணனை அபிஷேகம் செய்து, கீதம்-வாத்தியங்களுடன் பலகாரம்-உணவு நைவேத்யம் அர்ப்பணித்து கேசவனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 19

त्रिकालं पूजयेद्भक्त्या महालक्ष्म्या समन्वितम् । पुनः कल्ये समुत्थाय कृत्वा कर्म यथोचितम् ॥ १९ ॥

பக்தியுடன் மகாலட்சுமியுடன் கூடிய இறைவனை நாளின் மூன்று சந்திகளிலும் வழிபட வேண்டும்; பின்னர் விடியற்காலையில் எழுந்து முறையாக கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 20

पूर्ववत्पूजयेद्वेवं वाग्यतो नियतः शुचिः । पायसं घृतसंमिश्रं नालिकेरफलान्वितम् ॥ २० ॥

முன்னைப்போலவே, வாக்கை அடக்கி, ஒழுக்கம் காத்து, தூய்மையுடன் வழிபட்டு; நெய் கலந்த பாயசமும் தேங்காய் பழமும் உடன் நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 21

मन्त्रेणानेन विप्राय दद्याद्भक्त्या सदक्षिणम् । केशवः केशिहा देवः सर्वसंपत्प्रदायकः ॥ २१ ॥

இந்த மந்திரத்தினாலே பக்தியுடன் பிராமணருக்கு உரிய தானமும் தக்ஷிணையும் அளிக்க வேண்டும்; கேசினை வதைத்த தேவன் கேசவன் எல்லாச் செல்வங்களையும் அருள்வான்।

Verse 22

परमान्नप्रदानेन मम स्यादिष्टदायकः । ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाच्छक्तितो बन्धुभिः सह ॥ २२ ॥

மிகச் சிறந்த அன்னத்தை வழங்குவதால் அவன் எனக்கு வேண்டியதை அருள்பவனாக ஆகிறான்; அதன் பின் தன் திறன் அளவிற்கு உறவினர்களுடன் சேர்ந்து பிராமணர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்।

Verse 23

नारायण परो भूत्वा स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः । इति यः कुरुते भक्त्या केशवार्चनमुत्तमम् ॥ २३ ॥

நாராயணனை முழுதும் சரணடைந்து, வாக்கை அடக்கி, தானே ஒழுங்குடன் உணவு உண்ண வேண்டும். இவ்வாறு பக்தியுடன் கேசவனை உத்தமமாக அர்ச்சிப்பவன், அவன் வழிபாடு உண்மையிலே சிறந்தது.

Verse 24

स पौंडरीकयज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् । पौषमासे सिते पक्षे द्वादश्यां समुपोषितः ॥ २४ ॥

பௌஷ மாதத்தின் சுக்லபக்ஷத்தில் த்வாதசியில் முழு உபவாசம் இருப்பவன், பௌண்டரீக யாகத்தின் பலனை எட்டுமடங்கு பெறுவான்.

Verse 25

नमो नारायणायेति पूजयेत्प्रयतो हरिम् । पयसा स्नाप्य नैवेद्यं पायसं च समर्पयेत् ॥ २५ ॥

‘நமோ நாராயணாய’ என்று ஜபித்து, ஒருமனத்துடன் ஹரியை வழிபட வேண்டும். பாலால் அபிஷேகம் செய்து, நைவேத்யமாக—சிறப்பாக பாயசம்—சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 26

रात्रौ जागरणं कुर्यात्र्रिकालार्चनतत्परः । धूपैर्दीपैश्च नैवेद्यैर्गन्धैः पुष्पैर्मनोरमैः ॥ २६ ॥

இரவில் ஜாகரணம் செய்து, திரிகால வழிபாட்டில் ஈடுபட வேண்டும். தூபம், தீபம், நைவேத்யம், நறுமணம், மனமகிழ் மலர்களால் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 27

तृणैश्च गीतवाद्याद्यैः स्तोत्रैश्चाप्यर्ययेद्धरिम् । कृशरान्नं च विप्राय दद्यात्सघृतदक्षिणम् ॥ २७ ॥

குசத் தழை, பாடல்-வாத்தியங்கள், ஸ்தோத்திரங்கள் ஆகியவற்றால் ஹரியை அர்ச்சிக்க வேண்டும். பிராமணருக்கு கிருஷரான்னம் உணவாக அளித்து, நெய்யுடன் தக்ஷிணையும் வழங்க வேண்டும்.

Verse 28

सर्वात्मा सर्वलोकेशः सर्वव्यापी सनातनः । नारायणः प्रसन्नः स्यात्कृशरान्नप्रदानतः ॥ २८ ॥

அனைவரின் ஆத்மாவும், எல்லா உலகங்களின் ஈசனும், எங்கும் நிறைந்த நித்தியனுமான ஸ்ரீநாராயணன் கிருஷரான்னம் தானம் செய்தால் மகிழ்வான்।

Verse 29

मंत्रेणानेन विप्राय दत्त्वा वै दानमुत्तमम् । द्विजांश्च भोजेयच्छक्त्या स्वयमद्यात्सबान्धवः ॥ २९ ॥

இம்மந்திரத்தால் பிராமணருக்கு உயர்ந்த தானம் அளித்து, இயன்ற அளவு இருமுறை பிறந்தோருக்கு உணவளிக்க வேண்டும்; பின்னர் தானும் உறவினருடன் உண்பான்।

Verse 30

एवं संपूजयेद्भक्त्या देवं नारायणं प्रभुम् । अग्निष्टोमाष्टकफलं स संपूर्णमवाप्नुयात् ॥ ३० ॥

இவ்வாறு பக்தியுடன் பரமபிரபு ஸ்ரீநாராயணனை முறையாகப் பூஜித்தால், அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் எட்டுமடங்கு பலனுக்கு ஒப்பான முழுப் புண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 31

माघस्य शुक्लद्वादश्यां पूर्ववत्समुपोषितः । नमस्ते माधवायेति हुत्वाष्टौ च घृताहुतीः ॥ ३१ ॥

மாசி (மாஹ) மாத சுக்ல த்வாதசியில் முன்புபோல் உபவாசமிருந்து, ‘நமஸ்தே மாதவாய’ என்று சொல்லி அக்னியில் நெய்யின் எட்டு ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 32

पूर्वमानेन पयसा स्नापयेन्माधवं तदा । पुष्पगन्धाक्षतैरर्चेत्सावधानेन चेतसा ॥ ३२ ॥

பின்னர் முன் அளவின்படியே பாலால் மாதவனை அபிஷேகம் செய்து, கவனமும் பக்தியும் நிறைந்த மனத்துடன் மலர், நறுமணம், அக்ஷதை கொண்டு அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 33

रात्रौ जागरणं कुर्यात्पूर्ववद्भक्तिसंयुतः । कल्यकर्म च निर्वर्त्य माधवं पुनरर्चयेत् ॥ ३३ ॥

இரவில் முன்புபோல் பக்தியுடன் விழித்திருந்து ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும். மங்களச் செயல்களை முறையாக நிறைவேற்றி மீண்டும் மாதவனை (விஷ்ணுவை) வழிபட வேண்டும்॥

Verse 34

प्रस्थं तिलानां विप्राय दद्याद्वै मन्त्रपूर्वकम् । सदक्षिणं सवस्त्रंच सर्वपापविमुक्तये ॥ ३४ ॥

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெற, மந்திரபூர்வமாக ஒரு பிரஸ்த அளவு எள்ளை பிராமணருக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்; தட்சிணையும் ஆடையும் சேர்த்து வழங்க வேண்டும்॥

Verse 35

माधवः सर्वभूतात्मा सर्वकर्मफलप्रदः । तिलदानेन महता सर्वान्कामान्प्रयच्छतु ॥ ३५ ॥

மாதவன் எல்லா உயிர்களின் அந்தராத்மாவும், எல்லாக் கர்மங்களின் பலனளிப்பவனும் ஆவான். இந்த மகத்தான எள்ளுதானத்தின் மூலம் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வானாக॥

Verse 36

मन्त्रेणानेन विप्राय दत्त्वा भक्तिसमन्वितः । ब्रह्मणान्भोजयेच्छक्त्या संस्मरन्माधवं प्रभुम् ॥ ३६ ॥

இந்த மந்திரத்தால் பக்தியுடன் பிராமணருக்கு தானம் அளித்து, பின்னர் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிக்க வேண்டும்—பரமப்ரபு மாதவனை நினைந்து கொண்டே॥

Verse 37

एवं यः कुरुते भक्त्या तिलदाने व्रतं मुने । वाजपेय शतस्यासौ संपूर्णं फलमाप्नुयात् ॥ ३७ ॥

முனிவரே, இவ்வாறு பக்தியுடன் எள்ளுதான விரதத்தைச் செய்பவன், நூறு வாஜபேய யாகங்களுக்குச் சமமான முழுப் பலனை அடைவான்॥

Verse 38

फाल्गुनस्य सिते पक्षे द्वादश्यां समुपोषितः । गोविन्दाय नमस्तुभ्यमिति संपूजयेद्व्रती ॥ ३८ ॥

பால்குண மாத சுக்லபட்ச த்வாதசியன்று முறையாக உபவாசம் இருந்து, விரதம் கொண்டவன் “கோவிந்தாய நமஸ்துப்யம்” என்று சொல்லி முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 39

अष्टोत्तगरशतं दृत्वा घृतमिश्रतिलाहुतीः । पूर्वमानेन पयसा गोविन्दं स्नापयेच्छुचिः ॥ ३९ ॥

நெய் கலந்த எள்ளால் நூற்று எட்டு ஆஹுதிகள் அளித்து, பின்னர் தூய்மையுடன் விதிக்கப்பட்ட அளவின்படி பாலால் கோவிந்தனை அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 40

रात्रौ जागरणं कुर्यात्र्रिकालं पूजयेत्तथा । प्रातः कृत्यं समाप्याथ गोविन्दं पूजयेत्पुनः ॥ ४० ॥

இரவில் ஜாகரணம் செய்து, மூன்று காலங்களிலும் பூஜை செய்ய வேண்டும். பின்னர் காலை கடமைகளை முடித்து மீண்டும் கோவிந்தனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 41

व्रीह्याढकं च विप्राय दद्याद्वस्त्रं सदक्षिणम् । नमो गोविन्द सर्वेश गोपिकाजनवल्लभ ॥ ४१ ॥

ஒரு பிராமணருக்கு ஒரு ஆடக அளவு அரிசியும், தட்சிணையுடன் ஆடையும் தானம் செய்ய வேண்டும். (பின்:) “நமோ கோவிந்த ஸர்வேஷ, கோபிகாஜனவல்லப” என்று வேண்ட வேண்டும்।

Verse 42

अनेन धान्य दानेन प्रीतो भव जगद्गुरो । एवं कृत्वा व्रतं सम्यक् सर्वपापविवर्जितः ॥ ४२ ॥

ஹே ஜகத்குரோ! இந்த தானியத் தானத்தால் திருப்தியடைவாயாக. இவ்வாறு விரதத்தை முறையாக நிறைவேற்றினால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 43

गोमेधमखजं पुण्यं सम्पूर्णं लभते नरः । चैत्रमासे सिते पक्षे द्वादश्यां समुपोषितः ॥ ४३ ॥

சைத்ர மாதத்தின் சுக்ல பக்ஷத்தில் வரும் த்வாதசியன்று முறையாக உபவாசம் செய்பவன், கோமேத யாகத்தால் உண்டாகும் முழுப் புண்ணியத்தையும் பெறுவான்।

Verse 44

नमोऽस्तु विष्णवे तुभ्यमिति पूर्ववदर्चयेत् । क्षीरेण स्नापयेद्विष्णुं पूर्वमानेन शक्तितः ॥ ४४ ॥

‘நமோऽஸ்து விஷ்ணவே துப்யம்’ என்று முன்புபோல் அர்ச்சித்து, பின்னர் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப முன் கூறிய அளவின்படி திருமால் விஷ்ணுவை பாலால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 45

तथैव स्नापयेद्विप्र घृतप्रस्थेन सादरम् । कृत्वा जागरणं रात्रौ पूजयेत्पूर्ववद्व्रती ॥ ४५ ॥

ஓ பிராமணரே! அதேபோல் ஒரு பிரஸ்த அளவு நெய்யால் பக்தியுடன் அபிஷேகம் செய்து, இரவில் ஜாகரணம் செய்து, விரதஸ்தன் முன்புபோல் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 46

ततः कल्ये समुत्थाय प्रातः कृत्यं समाप्य च । अष्टोत्तरशतं हुत्वा मध्वाज्यतिलमिश्रितम् ॥ ४६ ॥

பின்னர் விடியற்காலையில் எழுந்து காலை கடமைகளை நிறைவேற்றி, தேன்-நெய்-எள் கலந்த திரவியத்தால் நூற்றெட்டு ஆஹுதிகளை ஹோமத்தில் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 47

सदक्षिणं च विप्राय दद्याद्वै तण्डुलाढकम् । प्राणरुपी महाविष्णुः प्राणदः सर्ववल्लभः ॥ ४७ ॥

தக்ஷிணையுடன் ஒரு ஆடக அளவு அரிசியை பிராமணருக்கு அளிக்க வேண்டும்; பிராண ரூபமாக விளங்கும் மகாவிஷ்ணுவே உயிரளிப்பவர், அனைவருக்கும் அன்பானவர்।

Verse 48

तण्डुलाढकदानेन प्रीयतां मे जनार्दनः । एवं कृत्वा नरो भक्त्या सर्वपापविवर्जितः ॥ ४८ ॥

அரிசியை ஒரு ஆடக அளவு தானமாக அளித்தால் என் ஜனார்தனன் மகிழ்வானாக. இவ்வாறு பக்தியுடன் செய்தால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 49

अत्यन्गिष्टोमयज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् । वैशाखशुक्लद्वादश्यामुपोष्य मधुसूदनम् ॥ ४९ ॥

வைசாக சுக்ல த்வாதசியன்று மதுசூதனனுக்காக உபவாசம் செய்தால் அங்கிஷ்டோம யாகப் பலனின் எட்டுமடங்கு பலன் கிடைக்கும்.

Verse 50

द्रोणक्षीरेण देवेशं स्नापयेद्भक्तिंसंयुतः । जागरं तत्र कर्त्तव्यं त्रिकालार्चनसंयुतम् ॥ ५० ॥

பக்தியுடன் த்ரோண அளவு பாலால் தேவேசனை அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். அங்கே மூன்று காலப் பூஜையுடன் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டியது கடமை.

Verse 51

नमस्ते मधुहन्त्रे च जुहुयाच्छक्तितो घृतम् । अष्टोत्तरशतं प्रोर्च्य विधिवन्मधुसूदनम् ॥ ५१ ॥

“மதுவை அழித்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்” என்று கூறி இயன்ற அளவு நெய் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும். விதிப்படி “மதுசூதன” நாமத்தை அஷ்டோத்தர சதம் (108) முறை ஜபித்து செயலை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 52

विपापो ह्यश्वमेधानामष्टानां फलमाप्नुयात् । ज्येष्टमासे सिते पक्षे द्वादश्यामुपवासकृत् ॥ ५२ ॥

ஜ்யேஷ்ட மாத சுக்ல பக்ஷ த்வாதசியன்று உபவாசம் செய்பவன் பாவமற்றவனாகி, எட்டு அஷ்வமேத யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியப் பலனை அடைவான்.

Verse 53

क्षीरेणाढकमानेन स्नापयेद्यस्त्रिविक्तमम् । नमस्त्रिविक्तमायेति पूजयेद्भक्तिसंयुतः ॥ ५३ ॥

ஒரு ஆடக அளவு பாலால் திரிவிக்ரமப் பெருமானை ஸ்நானம் செய்து, “நமஸ் திரிவிக்ரமாய” என்று மந்திரம் உச்சரித்து பக்தியுடன் பூஜிப்பவன் ஆன்மிக நிறைவை அடைவான்।

Verse 54

जुहुयात्पायसेनैव ह्यष्टोत्तरशताहुतीः । कृत्वा जागरणं रात्रौ पुनः पूजां प्रकल्पयेत् ॥ ५४ ॥

பாயசம் (பால்-அரிசி இனிப்பு) ஒன்றினாலேயே அக்னியில் நூற்று எட்டு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும். இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்து, பின்னர் மீண்டும் பூஜையை ஏற்பாடு செய்து நடத்த வேண்டும்।

Verse 55

अपूपविंशतिं दत्त्वा ब्राह्मणाय सदक्षिणम् । देवदेव जगन्नात प्रसीद परमेश्वर ॥ ५५ ॥

இருபது அபூபங்கள் (பூவைகள்) மற்றும் உரிய தக்ஷிணையுடன் ஒரு பிராமணருக்கு அளித்து, “தேவதேவா, ஜகந்நாதா, அருள்புரிவாயாக; பரமேஸ்வரா, திருப்தியடைவாயாக” என்று பிரார்த்திக்க வேண்டும்।

Verse 56

उपायनं च संगृह्य ममाभीष्टप्रदो भव । ब्राह्मणान्भोजयेच्छक्त्या स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः ॥ ५६ ॥

அர்ப்பணத்தை (உபாயனம்) ஏற்றுக்கொண்டு, “என் அபீஷ்டத்தை நிறைவேற்றுபவனாக இரு” என்று வேண்ட வேண்டும். இயன்ற அளவு பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து, பின்னர் தானும் வாக்கு-கட்டுப்பாட்டுடன் உண்பான்।

Verse 57

एवं यः कुरुते विप्र व्रतं त्रैविक्रमं परम् । सोऽष्टानां नरमेधानां विपापः फलमाप्नुयात् ॥ ५७ ॥

விப்ரரே! இவ்விதமாக உன்னதமான த்ரைவிக்ரம விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவன் பாபமற்றவனாகி, எட்டு நரமேத யாகங்களால் உண்டாகும் என்று சொல்லப்படும் புண்ணியப் பலனை அடைவான்।

Verse 58

आषाढशुक्लद्वादश्यामुपवासी जितेन्द्रियः । वामनं पूर्वमानेन स्नापयेत्पयसा व्रती ॥ ५८ ॥

ஆஷாட மாத சுக்லபக்ஷ த்வாதசியில் விரதியாய் உபவாசித்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, முன் கூறிய அளவு-முறையின்படி வாமன பகவானை பாலால் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 59

नमस्ते वामनायेति दूर्वाज्याष्टोत्तरं शतम् । हुत्वा च जागरं कुर्याद्वामनं चार्चयेत्पुनः ॥ ५९ ॥

“நமஸ்தே வாமநாய” என்று ஜபித்து, தூர்வா புல் நெய்யுடன் கலந்த 108 ஆஹுதிகளை அக்னியில் அர்ப்பணித்து, ஜாகரணம் செய்து, மீண்டும் வாமனனை ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 60

सदाक्षिणं च दध्यन्नं नालिकेरफलान्वितम् । भक्त्या प्रदद्याद्विप्राय वामनार्चनशीलिने ॥ ६० ॥

பக்தியுடன், வாமனார்ச்சனையில் நிலைத்திருக்கும் பிராமணருக்கு தக்ஷிணையுடன் தயிர்சாதமும், தேங்காய் பழங்களும் சேர்த்து தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 61

वामनो वुद्धिदो होता द्रव्यस्थो वामनः सदा । वामनस्तारकोऽस्माच्च वामनाय नमो नमः ॥ ६१ ॥

வாமனனே ஞானம் அளிப்பவன், வாமனனே யாகத்தின் ஹோதா, வாமனன் எப்போதும் அர்ப்பணப் பொருளில் நிலைகொண்டவன்; வாமனனே எங்களைத் தாரகன்—வாமனனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 62

अनेन दत्त्वा दध्यन्नं शक्तितो भोजयेद्दिजान् । कृत्वैवमग्रिष्टोमानां शतस्य फलमाप्नुयात् ॥ ६२ ॥

இவ்வாறு தயிர்சாதம் தானம் செய்து, தன் திறனுக்கேற்ப த்விஜர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்; இப்படிச் செய்தால் நூறு அக்னிஷ்டோம யாகங்களின் பலனை அடைவான்।

Verse 63

श्रावणस्य सिते पक्षे द्वादश्यामुपवासकृत् । क्षीरेण मधुमिश्रेण स्नापयेच्छ्रीधरं व्रती ॥ ६३ ॥

ஸ்ராவண மாத சுக்லபக்ஷத் த்வாதசியில் விரதம் கொண்டவன் உபவாசம் இருந்து, தேன் கலந்த பாலால் ஸ்ரீதரன் (விஷ்ணு) அவர்களுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 64

नमोऽस्तु श्रीधरायेति गन्धाद्यैः पूजयेत्क्रमात् । जुहुयात्पृषदाज्येन शतमष्टोत्तरं मुने ॥ ६४ ॥

“நமோऽஸ்து ஸ்ரீதராய” என்று ஜபித்து, சந்தனம் முதலியவற்றால் முறையாகப் பூஜை செய்ய வேண்டும்; ஓ முனிவரே, தயிர் கலந்த நெய் (ப்ருஷதாஜ்ய) கொண்டு 108 முறை ஹோம ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்।

Verse 65

कृत्वा च जागरं रात्रौ पुनः पूजां प्रकल्पयेत् । दातव्यं चैव विप्राय क्षीराढकमनुत्तमम् ॥ ६५ ॥

இரவு முழுவதும் ஜாகரணம் செய்து, மீண்டும் பூஜையை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்; மேலும் ஒரு பிராமணருக்கு மிகச் சிறந்த ஒரு ஆடக அளவு பாலை தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 66

दक्षिणां च सवस्त्रां वै प्रदद्याद्धेमकुण्डले । मन्त्रेणानेन विप्रेन्द्रु सर्वकामाश्रसिद्धये ॥ ६६ ॥

ஆடையுடன் கூடிய தக்ஷிணையையும், பொன் குண்டலங்களையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, இந்த மந்திரத்தால் எல்லா விருப்பங்களுக்கும் ஆதாரமான வெற்றி கிடைக்கும்।

Verse 67

क्षीराब्धिशायिन्देवेश रमाकान्त जगत्पते । क्षीरदानेन सुप्रीतो भव सर्वसुखप्रदः ॥ ६७ ॥

பாற்கடலில் சயனிக்கும் தேவாதிபதியே, ரமையின் காந்தனே, உலகநாதனே! பால் தானத்தால் மகிழ்ந்து, எல்லா சுகங்களையும் அருள்வாயாக।

Verse 68

सुखप्रदत्त्वाद्विप्रांश्च भोजयेच्छक्तितो व्रती । एव कृत्वाश्वमेधानां सहस्त्रस्य फलं लभेत् ॥ ६८ ॥

இது இன்பம் அளிப்பதனால், விரதம் அனுஷ்டிக்கும் பக்தன் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் ஆயிரம் அச்வமேத யாகப் பலனை அடைவான்.

Verse 69

मासि भाद्रपदे शुक्ले द्वादश्यां समुपोषितः । स्नापयेद्द्रोणपयसा हृषीकेशं जगद्गुरुम् ॥ ६९ ॥

பாத்ரபத மாதத்தின் சுக்லபட்ச த்வாதசியில் முறையாக உபவாசம் இருந்து, உலககுருவான ஹ்ருஷீகேசரை ஒரு த்ரோண அளவு பாலால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 70

हृषीकेश नमस्तुभ्यमिति संपूजयेन्नरः । चरुणा मधुयुक्तेन शतमष्टोत्तरं हुनेत् ॥ ७० ॥

“ஹ்ருஷீகேசா, உமக்கு நமஸ்காரம்” என்று கூறி மனிதன் இறைவனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். தேன் கலந்த சருவால் நூற்று எட்டு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 71

जागरादीनिनि निर्वर्त्य दद्यादात्मविदे ततः । सार्धाढकं च गोधूमान्दक्षिणां हेम शक्तितः ॥ ७१ ॥

ஜாகரணம் முதலிய விதிகளை முறையாக நிறைவேற்றிய பின், ஆத்மஞானியருக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும். தக்ஷிணையாக ஒன்றரை ஆடக அளவு கோதுமையும், ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பொன்னும் வழங்க வேண்டும்.

Verse 72

हृषीकेश नमस्तुभ्यं सर्वलोकैकहेतवे । मह्यं सर्वसुखं देहि गोधूमस्य प्रदानतः ॥ ७२ ॥

ஹ்ருஷீகேசா, உமக்கு நமஸ்காரம்—நீயே எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒரே காரணம். கோதுமை தானம் செய்த இச்செயலால் எனக்கு எல்லா இன்பங்களையும் அருள்வாயாக.

Verse 73

भोजयेद्ब्राह्माञ्शक्त्या स्वयं चाश्रीतवाग्यतः । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्ममेधफलं लभेत् ॥ ७३ ॥

தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளித்து, தானும்—வாக்கு அடக்கத்துடன், இந்திரிய நிக்ரஹத்துடன் இருக்க வேண்டும். அப்போது எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு பிரஹ்மமேதத்தின் உயர்ந்த பலனை அடைவான்.

Verse 74

आश्विने मासिशुक्लायां द्वादश्यांसमुपोषितः । पद्मनाभं चपयसा स्नापयेद्भक्तितः शुचिः ॥ ७४ ॥

ஆச்வின மாதத்தின் சுக்லபட்ச த்வாதசியில் உபவாசம் இருந்து, தூய பக்தன் பக்தியுடன் பாலால் பத்மநாபன் (விஷ்ணு) அவர்களுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 75

नमस्ते पद्मनाभाय होमं कुयार्त्स्वशक्तितः । तिलब्रीहियवाज्यैश्च पूजयेच्च विधानतः ॥ ७५ ॥

பத்மநாபனுக்கு நமஸ்காரம். தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப ஹோமம் செய்து, எள், அரிசி, யவம், நெய் ஆகியவற்றால் விதிப்படி (பெருமானை) பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 76

जामरं निशि निर्वर्त्य पुनः पूजां समाचरेत् । दद्याद्विप्राय कुडवं मधुनस्तु सदक्षिणम् ॥ ७६ ॥

இரவில் ஜாமரச் சடங்கை நிறைவேற்றி, மீண்டும் பூஜை செய்ய வேண்டும். மேலும் பிராமணருக்கு தக்ஷிணையுடன் தேன் ஒரு குடவ அளவு தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 77

पद्मनाभ नमस्तुभ्यं सर्वलोकपितामह । मधुदानेन सुप्रीतो भवसर्वसुखप्रदः ॥ ७७ ॥

பத்மநாபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்—நீர் எல்லா உலகங்களின் பிதாமஹன். தேன் தானத்தால் மகிழ்ந்து, எல்லாச் சுகங்களையும் அருள்வீராக.

Verse 78

एवं यः कुरुते भक्त्या पद्मनाभव्रतं सुधीः । ब्रह्ममेधसहस्त्रस्य फलमाप्नोति निश्चितम् ॥ ७८ ॥

இவ்வாறு பக்தியுடன் பத்மநாப விரதத்தை ஆற்றும் அறிவுடையவன், நிச்சயமாக ஆயிரம் பிரம்மமேத யாகங்களின் சமமான பலனை அடைகிறான்।

Verse 79

द्वादश्यां कार्तिके शुक्ले उपवासी जितेन्द्रियः । क्षीरेणाकढकमानेन दन्धा वाज्येन तावता ॥ ७९ ॥

கார்த்திக மாத சுக்லபட்ச த்வாதசியில் புலனடக்கத்துடன் உபவாசம் இருந்து, ஒரு ‘டக’ அளவு பால், அதே அளவு தயிர்—அல்லது மாற்றாக நெய்—அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 80

नमो दामोदरायेति स्नापयेद्भक्तिभावतः । अष्टोत्तरशतं हुत्वा मघ्वाज्याक्ततिलाहुतीः ॥ ८० ॥

“நமோ தாமோதராய” என மந்திரம் உச்சரித்து பக்தியுடன் இறைவன் திருவுருவை ஸ்நானம் செய்யச் செய்து, பின்னர் நெய் தடவிய எள்ளின் 108 ஆஹுதிகளை அக்னியில் அர்ப்பணித்து விதியை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 81

जागरं नियतः कुर्यात्त्रिकालार्चनतत्परः । प्रातः संपूजयेद्देवं पद्मपुष्पैर्मनोरमैः ॥ ८१ ॥

தன்னடக்கத்துடன் ஜாகரணம் செய்து, மூன்று காலப் பூஜையிலும் ஈடுபட்டு, காலையில் மனமகிழ் தாமரை மலர்களால் இறைவனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 82

पुनरष्टोत्तरशतं जुहुयात्सघृतै स्तिलैः । पञ्चभक्ष्ययुतं चान्नं दद्याद्विप्राय भक्तितः ॥ ८२ ॥

மீண்டும் நெய் கலந்த எள்ளால் 108 ஆஹுதிகளைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பக்தியுடன் ஐந்து வகை இனிப்புப்/உணவுப் பொருட்களுடன் கூடிய சமைத்த அன்னத்தைப் பண்டித பிராமணருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 83

दामोदर जगन्नाथ सर्वकारणकारण । त्राहिमां कृपया देव शारणागतपालकः ॥ ८३ ॥

ஓ தாமோதரா, ஓ ஜகந்நாதா, எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணமானவனே! கருணையால் என்னைக் காத்தருள்வாயாக, தேவா; நீ சரணடைந்தவர்களின் காவலன்॥ ८३ ॥

Verse 84

अनेन दत्त्वा दानं च श्रोत्रियाय कुटुम्बिने । दक्षिणांच यथाशक्त्या ब्राह्मणांचापि भोजयेत् ॥ ८४ ॥

இதை நிறைவேற்றிய பின், குடும்பம் நடத்தும் வேதஞானி (ஸ்ரோத்ரிய) பிராமணருக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் இயன்ற அளவு தக்ஷிணை வழங்கி, பிராமணர்களுக்கும் போஜனம் செய்ய வேண்டும்॥ ૮४ ॥

Verse 85

एवंकृत्वा व्रतं सम्यगश्रीयाद्बन्धुभिः सह । अश्वमेघ सहस्राणां द्विगुणं फलमश्नुते ॥ ८५ ॥

இவ்வாறு விரதத்தை முறையாகச் செய்து, உறவினர்களுடன் சேர்ந்து நிறைவு செய்ய வேண்டும்; அப்போது ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகங்களின் பலனை விட இரட்டிப்பு பலன் பெறுவான்॥ ૮५ ॥

Verse 86

एवं कुर्याद्व्रती यस्तु द्वादशीव्रतमुत्तमम् । संवत्सरं मुनिश्रेष्ठ स याति परमं पदम् ॥ ८६ ॥

முனிவரே, இவ்வாறு சிறந்த த்வாதசி விரதத்தை ஒரு வருடம் அனுஷ்டிப்பவன் பரம பதத்தை அடைவான்॥ ૮६ ॥

Verse 87

एकमासे द्विमासे वायः कुर्याद्भक्तितत्परः । तत्तत्फलमवाप्नोति प्राप्नोति च हरेः पदम् ॥ ८७ ॥

ஒரு மாதமோ இரண்டு மாதமோ—பக்தியில் உறுதியாக இருந்து வாயு-விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவன், அதற்கேற்ற பலனைப் பெறுவான்; மேலும் ஹரியின் பதத்தையும் அடைவான்॥ ૮७ ॥

Verse 88

पूर्णँ संवत्सरं कृत्वा कुर्यादुद्यापनं व्रती । मार्गशीर्षासिते पक्षे द्वादश्यां च मुनीश्वर ॥ ८८ ॥

முழு ஒரு வருடம் விரதத்தை நிறைவேற்றிய பின், விரதம் கொண்டவன் உத்யாபனத்தைச் செய்ய வேண்டும். ஓ முனிவரே, மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ த்வாதசியில் இதைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 89

स्नात्वा प्रातर्यथाचारं दन्तधावनपूर्वकम् । शुक्लमाल्याम्बरधरः शुक्लगन्धानुलेपनः ॥ ८९ ॥

காலை நேரத்தில் முறையான ஆச்சாரப்படி நீராடி, முதலில் பற்களைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் வெண்மையான மாலையும் வெண்மையான ஆடையும் அணிந்து, தூய வெண்சுகந்தத்தைப் பூச வேண்டும்।

Verse 90

मण्डपं कारयेद्दिव्यं चतुरस्त्रं सुशोभनम् । घण्टाचामरसंयुक्तं किङ्किणीरवशोभितम् ॥ ९० ॥

தெய்வீகமான மண்டபத்தை அமைக்கச் செய்ய வேண்டும்—சதுர வடிவிலும் மிக அழகாகவும். அதில் மணிகளும் சாமரங்களும் இருந்து, கிங்கிணி மணியொலியால் மேலும் ஒளிர வேண்டும்।

Verse 91

अलंकृतं पुष्पमाल्यैर्वितानघ्वजराजितान् । छादितं शुक्लवस्त्रेण दीपमालाविभूषितम् ॥ ९१ ॥

அது மலர்மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, விதானங்களும் கொடிகளும் கொண்டு அழகுபெற வேண்டும். வெண்துணியால் மூடப்பட்டு, தீபமாலைகளால் சிறப்பிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 92

तन्मध्ये सर्वतोभद्रं कुर्यात्सम्यगलंकृतम् । तस्योपरिन्यसेत्कुम्भान्द्वादशाम्बुप्रपूरितान् ॥ ९२ ॥

அதன் நடுவில் முறையாக அலங்கரிக்கப்பட்ட சர்வதோபத்ரத்தை அமைக்க வேண்டும். அதன் மேல் நீரால் முழுமையாக நிரப்பப்பட்ட பன்னிரண்டு கும்பங்களை வைக்க வேண்டும்।

Verse 93

एकेन शुक्लवस्त्रेण सम्यक्संशोधितेन च । सर्वानाच्छादयेत्कुम्भान्पञ्चरत्नसमन्वितान् ॥ ९३ ॥

முறையாகத் தூய்மைப்படுத்திய ஒரே வெண்மையான துணியால் பஞ்சரத்தினம் இணைந்த அனைத்து கும்பங்களையும் மூட வேண்டும்।

Verse 94

लक्ष्मीनारायणं देवं कारयेद्भक्तिमान्व्रती । हेम्ना वा रजतेनापि तथा ताम्रेण वा द्विज ॥ ९४ ॥

ஓ இருபிறப்பாளனே! விரதம் கொண்ட பக்தன் லக்ஷ்மீ-நாராயண தேவனின் திருவுருவைச் செய்யச் செய்ய வேண்டும்—பொன்னாலோ, வெள்ளியாலோ, அல்லது செம்பாலோ।

Verse 95

स्थापयेत्प्रतिमां तां च कुम्भोपरि सुसंयमी । तन्मूल्यं वा द्विजश्रेष्ट काञ्चनं च स्वशक्तितः ॥ ९५ ॥

தன்னடக்கம் கொண்ட சாதகர் அந்தத் திருவுருவை கும்பத்தின் மேல் நிறுவ வேண்டும்; அல்லது, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அதன் மதிப்பாகப் பொன்னைக் காணிக்கையிட வேண்டும்।

Verse 96

सर्वव्रतेषु मतिमान्वित्तशाठ्यं विवर्जयेत् । यदि कुर्यात्क्षयं यान्ति तस्यायुर्द्धनसंपदः ॥ ९६ ॥

அறிவுடையவன் எல்லா விரதங்களிலும் செல்வம் தொடர்பான வஞ்சகத்தை விலக்க வேண்டும். அப்படி வஞ்சித்தால் அவனுடைய ஆயுளும் செல்வச் செழிப்பும் குறையும்।

Verse 97

अनन्तशायिनं देवं नारायणमनामयम् । पञ्चामृतेन प्रथमं स्नापयेद्भक्तिसंयुतः ॥ ९७ ॥

பக்தியுடன் முதலில் அனந்தசாயி, குற்றமற்ற நோயற்ற நாராயண தேவனுக்கு பஞ்சாமிருதத்தால் ஸ்நான-அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 98

नांमभिः केशवाद्यैश्च ह्युपचाराप्रकल्पयेत् । रात्रौ जागरणं कुर्यात्पुराणश्रवणादिभिः ॥ ९८ ॥

கேசவ முதலான நாமங்களால் இறைவனை ஆவாஹனம் செய்து பூஜை உபசாரங்களை முறையாக அமைக்க வேண்டும். இரவில் புராண-श्रவண முதலிய பக்தி அனுஷ்டானங்களால் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 99

जितनिद्रो भवेत्सम्यक्सोपवासो जितेन्द्रियः । त्रिकालमर्चयेद्देवं यथाविभवविस्तरम् ॥ ९९ ॥

நித்திரையை வென்று, முறையாக உபவாசம் இருந்து, இந்திரியங்களை அடக்க வேண்டும். தன் வல்லமைக்கேற்ப விரிவாக நாளில் மூன்று காலமும் இறைவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 100

ततः प्रातः समुत्थाय प्रातः कृत्यं समाप्य च । तिलहोमान्व्याहृतिभिः सहस्रं कार्येद्द्विजैः ॥ १०० ॥

பின்னர் அதிகாலையில் எழுந்து காலை கடமைகளை நிறைவேற்றிய பின், த்விஜர்கள் வ்யாஹ்ருதிகளுடன் எள்ளு ஹோமத்தில் ஆயிரம் ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 101

ततः संपूजयेद्देवं गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । देवस्य पुरतः कुर्यात्पुराणश्रवणं ततः ॥ १०१ ॥

அதன்பின் நறுமணம், மலர் முதலியவற்றால் முறையாக இறைவனைச் சிறப்பாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் தெய்வத்தின் முன்னிலையில் புராண-श्रவண/பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 102

दद्याद्द्वादशविप्रेभ्यो दध्यन्नं पायसं तथा । अपूपैर्दशभिर्युक्तं सघृतं च सदक्षिणम् ॥ १०२ ॥

பன்னிரண்டு பிராமணர்களுக்கு தயிர்சாதமும் பாயசமும் தானம் செய்ய வேண்டும்; அதனுடன் பத்து அப்பூபங்கள், நெய் மற்றும் உரிய தக்ஷிணையும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 103

देवदेवजगन्नाथ भक्तानुग्रहविग्रह । गृहाणोपायनं कृष्ण सर्वाभीष्टप्रदो भव ॥ १०३ ॥

தேவர்களின் தேவனே, ஜகந்நாதனே, பக்தர்க்கருள்-வடிவனே! கృష్ణா, இவ்வுபாயனத்தை ஏற்று, எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்பவனாக இருப்பாயாக।

Verse 104

अनेनोपायनं दत्त्वा प्रार्थयेमाञ्जलिः स्थितः । आधाय जानुनी भूमौ विनयावननतो व्रती ॥ १०४ ॥

இவ்வுபாயனத்தை அளித்த பின், விரதம் மேற்கொண்டவன் கைகூப்பி நின்று வேண்ட வேண்டும்; இரு முழங்கால்களையும் தரையில் வைத்து பணிவுடன் வணங்கி விண்ணப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 105

नमो नमस्ते सुरराजराज नमोऽस्तुते देवं जगन्निवास । कुरुष्व संपृर्णफलं ममाद्य नमोऽस्तु तुभ्यं पुरुषोत्तमाय ॥ १०५ ॥

மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம், தேவராஜர்களின் ராஜனே! நமஸ்காரம், உலகின் வாசஸ்தலமான தேவனே! இன்று என் முயற்சிக்கு முழு பலனை அருள்வாயாக. புருஷோத்தமனே, நமஸ்காரம்।

Verse 106

इति संप्रार्थयेद्विप्रान्देवं च पुरुषोत्तमम् । दद्यादर्घ्यं च देवाय महालक्ष्मीयुताय वै ॥ १०६ ॥

இவ்வாறு பிராமணர்களையும் புருஷோத்தமனாகிய தேவனையும் மனமார வேண்டி, மகாலக்ஷ்மியுடன் கூடிய அந்த இறைவனுக்கு அர்க்யம் (மரியாதை நீர்) அளிக்க வேண்டும்।

Verse 107

लक्ष्मीपते नमस्तुभ्यं क्षीरार्णवनिवासिने । अर्घ्यं गृहाण देवेश लक्ष्म्या च सहितः प्रक्षो ॥ १०७ ॥

லக்ஷ்மீபதியே, பாற்கடல் வாசியே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேவேசனே, இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக; லக்ஷ்மியுடன் உமக்கு அபிஷேகம் (மரியாதை) நிகழ்க।

Verse 108

यस्य स्मृत्या च नामोक्त्या तपोयज्ञक्रियादिषु । न्यूनं संपूर्णतां याति सद्यो वन्दे तमच्युतम् ॥ १०८ ॥

யாருடைய ஸ்மரணத்தாலும் நாமோச்சாரணத்தாலும் தவம், யாகம் முதலிய புனிதக் கிரியைகளில் உள்ள குறை உடனே நிறைவு பெறுகிறது—அந்த அச்யுதப் பெருமானை நான் உடனே வணங்குகிறேன்।

Verse 109

इति विज्ञाप्य देवेशं तत्सर्वं संयमी व्रते । प्रतिमां दक्षिणायुक्तामाचार्याय निवेदयेत् ॥ १०९ ॥

இவ்வாறு தேவாதிதேவனுக்கு அனைத்தையும் விண்ணப்பித்து, விரதத்தில் தன்னடக்கம் கொண்ட சாதகர் விதிப்படி தக்ஷிணையுடன் கூடிய பிரதிமையை ஆசார்யருக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 110

ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाच्छक्त्या दद्याच्च दक्षिणाम् । भुञ्जीत वाग्यतः पश्चात्स्वयं बन्धुजनैर्वृतः ॥ ११० ॥

பின்னர் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தக்ஷிணையும் வழங்க வேண்டும். அதன் பின் வாக்கு-அடக்கம் கொண்டு, உறவினர்கள் சூழ தானும் உண்பான்.

Verse 111

आसायं श्रृदुयाद्विष्णोः कथां विद्वज्जनैः सह । इत्येवं कुरुते यस्तु मनुजो द्वादशीव्रतम् ॥ १११ ॥

மாலையில் அறிஞர்களுடன் சேர்ந்து விஷ்ணுவின் புனிதக் கதையைச் செவிமடுக்க வேண்டும். இவ்வாறு த்வாதசி விரதத்தைச் செய்பவன் தான் அதை முறையாக அனுஷ்டிக்கிறான்.

Verse 112

सर्वान्कामान्स आन्पोति परत्रेह च नारद । त्रिसतकुलसंयुक्तः सर्वपापविवर्जितः । तपाति विष्णुभवनं यत्र यत्त्वा न शोचति ॥ ११२ ॥

ஓ நாரதா! அவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைகிறான். மூன்று நூறு குலங்களை உயர்த்தும் புண்ணியத்துடன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, விஷ்ணுவின் திருவீட்டினை அடைகிறான்; அங்கு சென்றால் இனி துயரம் இல்லை.

Verse 113

य इदं श्रृणुयाद्विप्र द्वादशीव्रतमुत्तमम् । वाचयेद्वापि स नरो वाजपेयफलं लभेत् ॥ ११३ ॥

ஏ விப்ரரே! இந்த உத்தம த்வாதசி விரதத்தை யார் கேட்கிறாரோ, அல்லது பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் வாஜபேய யாகத்தின் பலனை அடைவார்.