The Greatness of Viṣṇu (Uttaṅka’s Hymn, Hari’s Manifestation, and the Boon of Bhakti)

Verse 1

नारद उवाच । किं तत्स्तोत्रं महाभाग कथं तुष्टो जनार्दनः । उत्तङ्कः पुण्यपुरुषः कीदृशं लब्धवान्वरम् 1. ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்—மகாபாகனே! அந்த ஸ்தோத்திரம் என்ன? ஜனார்தனன் எவ்வாறு திருப்தியடைந்தான்? புண்ணியபுருஷன் உத்தங்கன் எத்தகைய வரத்தைப் பெற்றான்?

Verse 2

सनक उवाच । उत्तङ्कस्तु तदा विप्रो हरिध्यानपरायणः । पादोदकस्य माहात्म्यं दृष्ट्वा तुष्टाव भक्तितः ॥ २ ॥

சனகர் கூறினார்—அப்போது ஹரி தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்ட பிராமணன் உத்தங்கன், இறைவனின் திருப்பாதம் கழுவிய தீர்த்தத்தின் மகிமையை கண்டு பக்தியுடன் புகழ்ந்தான்।

Verse 3

उत्तङ्क उवाच । नतोऽस्मि नारायणमादिदेवं जगन्निवासं जगदेकबन्धुम् । चक्राब्जशार्ङ्गासिधरं महान्तं स्मृतार्तिनिघ्नं शरणं प्रपद्ये ॥ ३ ॥

உத்தங்கன் கூறினான்—ஆதிதேவன் நாராயணனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்; அவர் உலகின் வாசஸ்தலம், எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒரே உறவினர்; சக்கரம், தாமரை, சார்ங்க வில், வாள் தாங்கிய மகான். அவரை நினைப்போரின் துயரை நீக்குபவனாகிய அவரிடமே நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 4

यन्नाभिजाब्जप्रभवो विधाता सृजत्यमुं लोकसमुच्चयं च । यत्क्रोधतो हन्ति जगच्च रुद्र स्तमादिदेवं प्रणतोऽस्मि विष्णुम् ॥ ४ ॥

நான் அந்த ஆதிதேவன் விஷ்ணுவை வணங்குகிறேன்—அவரது நாபியிலிருந்து எழும் தாமரையில் பிறந்த விதாதா பிரம்மா இந்த உலகக் கூட்டத்தைப் படைக்கிறான்; அவருடைய கோபத்தால் ருத்ரன் முழு உலகையும் அழிக்கிறான்।

Verse 5

पद्मापतिं पद्मदलायताक्षं विचित्रवीर्यं निखिलैकहेतुम् । वेदान्तवेद्यं पुरुषं पुराणं तेजोनिधिं विष्णुमहं प्रपन्नः ॥ ५ ॥

நான் விஷ்ணுவிடமே சரணடைகிறேன்—அவர் பத்மா (லக்ஷ்மி) நாதன், தாமரை இதழ்போல் விரிந்த கண்கள் உடையவன்; அற்புத வீரியமுடையவன், அனைத்திற்கும் ஒரே காரணம்; வேதாந்தத்தால் அறியப்படும் ஆதிப் புருஷன், தெய்வீக ஒளியின் நிதி।

Verse 6

आत्माक्षरः सर्वगतोऽच्युताख्यो ज्ञानात्मको ज्ञानविदां शरण्यः । ज्ञानैकवेद्यो भगवाननादिः प्रसीदतां व्यष्टिसमष्टिरूपः ॥ ६ ॥

அச்யுதன் என அழைக்கப்படும் அந்த பகவான்—அழிவிலா ஆத்மா, எங்கும் நிறைந்தவன், ஞானமே இயல்பு, பிரம்மஞானிகளுக்குப் புகலிடம்; தூய ஞானத்தால் மட்டுமே அறியப்படுபவன், ஆதியற்றவன், தனிப்பட்டதும் மொத்தமும் ஆகிய இரு ரூபங்களாக வெளிப்படுபவன்—எம்மேல் அருள்புரிவானாக।

Verse 7

अनन्तवीर्यो गुणजातिहीनो गुणात्मको ज्ञानविदां वरिष्ठः । नित्यः प्रपन्नार्तिहरः परात्मा दयाम्बुधिर्मे वरदस्तु भूयात् ॥ ७ ॥

அனந்த வீரியமுடையவன், குண‑ஜாதி எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவன்; ஆயினும் எல்லா நற்குணங்களின் சாரமே; மெய்ஞ்ஞானிகளுள் முதன்மை; நித்தியன்; சரணடைந்தோரின் துயர் நீக்கும் பரமாத்மா—கருணைக் கடல்—எனக்கு எப்போதும் வரம் அருள்வானாக.

Verse 8

यः स्थूलसूक्ष्मादिविशेषभेदैर्जगद्यथावत्स्वकृतं प्रविष्टः । त्वमेव तत्सर्वमनन्तसारं त्वत्तः परं नास्ति यतः परात्मन् ॥ ८ ॥

ஸ்தூல‑ஸூக்ஷ்ம முதலிய வேறுபாடுகளுடன் இவ்வுலகை படைத்து, அது இருப்பதுபோலவே அதில் புகுந்தவன்—நீயே. இந்த அனைத்தும் அனந்த‑சாரமாய் நீயே; உனக்கு அப்பால் எதுவும் இல்லை, பரமாத்மனே.

Verse 9

अगोचरं यत्तव शुद्धरूपं मायाविहीनं गुणजातिहीनम् । निरञ्जनं निर्मलमप्रमेयं पश्यन्ति सन्तः परमार्थसंज्ञम् ॥ ९ ॥

இந்திரியங்களுக்கு எட்டாத உன் தூய ரூபம்—மாயையற்றது, குண‑ஜாதி வேறுபாடுகளற்றது, நிரஞ்சனம், நிர்மலம், அளவிட இயலாதது—அதையே சாந்தர்கள் ‘பரமார்த்தம்’ எனக் கண்டு உணர்கிறார்கள்.

Verse 10

एकेन हेम्नैव विभूषणानि यातानि भेदत्वमुपाधिभेदात् । तथैव सर्वेश्वर एक एव प्रदृश्यते भिन्न इवाखिलात्मा ॥ १० ॥

ஒரே தங்கத்தால் செய்யப்பட்ட அணிகலன்கள் வடிவ‑உபாதி வேறுபாட்டால் வேறுபட்டதாகத் தோன்றுவது போல, சர்வேஸ்வரன் உண்மையில் ஒருவனே; ஆயினும் அகிலாத்மா பலவாறாகத் தோன்றுகிறான்.

Verse 11

यन्मायया मोहितचेतसस्तं पश्यन्ति नात्मानमपि प्रसिद्धम् । त एव मायारहितास्तदेव पश्यन्ति सर्वात्मकमात्मरूपम् ॥ ११ ॥

மாயையால் மயங்கிய மனத்தோர் அந்தத் தத்துவத்தைப் பார்க்கிறார்கள்; ஆனால் அனைவரும் அறிந்த ஆத்மாவையே கூட உணரார். அவர்களே மாயையற்றவர்களானபோது, அதே உண்மையை எல்லாவற்றின் ஆத்மையான ஆத்மரூபமாகக் காண்கிறார்கள்.

Verse 12

विभुं ज्योतिरनौपम्यं विष्णुसंज्ञं नमाम्यहम् । समस्तमेतदुद्भूतं यतो यत्र प्रतिष्ठितम् ॥ १२ ॥

விஷ்ணு எனப் பெயர்பெற்ற, எங்கும் நிறைந்த, ஒப்பற்ற ஒளியாயுள்ள பரம்பொருளை நான் வணங்குகிறேன்; அவரிடமிருந்தே இவ்வுலகம் முழுதும் தோன்றி, அவரிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 13

यतश्चैतन्यमायातं यद्रू पं तस्य वै नमः । अप्रमेयमनाधारमाधाराधेयरूपकम् ॥ १३ ॥

எவரிடமிருந்து சைதன்யம் வெளிப்பட்டதோ, எவரின் சொரூபமே அதுவோ—அந்த அளவிடமுடியாத, வெளிப்புற ஆதாரமற்ற, ஆதாரமும் ஆதேயமும் என இருவகையாகத் தோன்றுபவருக்கு வணக்கம்.

Verse 14

परमानन्दचिन्मात्रं वासुदेवं नतोऽस्म्यहम् । हृद्गुहानिलयं देवं योगिभिः परिसेवितम् ॥ १४ ॥

பரமானந்தமும் தூய சைதன்யமுமாகிய வாசுதேவரை நான் வணங்குகிறேன்; இதயக் குகையில் உறையும் தேவன், யோகிகளால் இடையறாது சேவிக்கப்படுபவர்.

Verse 15

योगानामादिभूतं तं नमामि प्रणवस्थितम् । नादात्मकं नादबीजं प्रणवात्मकमव्ययम् ॥ १५ ॥

அனைத்து யோகங்களுக்கும் ஆதிமூலமாய், பிரணவம் (ஓம்) என நிலைபெற்றவரை நான் வணங்குகிறேன்; நாதஸ்வரூபம், நாதபீஜம், அழியாத பிரணவாத்மா அவர்.

Verse 16

सद्भावं सच्चिदानन्दं तं वन्दे तिग्मचक्रिणम् । अजरं साक्षिणं त्वस्य ह्यवाङ्मनसगोचरम् ॥ १६ ॥

கூர்மையான சக்கரத்தைத் தாங்கிய ஆண்டவரை நான் வணங்குகிறேன்—அவரின் இயல்பு சத்-சித்-ஆனந்தம்; அவர் பிறப்பற்றவர், முதுமையற்றவர், அனைத்தின் சாட்சி, சொல்லும் மனமும் எட்டாதவர்.

Verse 17

निरञ्जनमनन्ताख्यं विष्णुरूपं नतोऽस्म्यहम् । इन्द्रि याणि मनो बुद्धिः सत्त्वं तेजो बलं धृतिः ॥ १७ ॥

நான் மாசற்றவனாகிய ‘அனந்த’ நாமத்துடன் விளங்கும் விஷ்ணுரூபப் பரமனை வணங்குகிறேன். இந்திரியங்கள், மனம், புத்தி, சத்துவம், தேஜஸ், பலம், திடநிலை—இவை அனைத்தும் அவரிடமிருந்தே, அவரிலேயே நிலைபெற்றவை.

Verse 18

वासुदेवात्मकान्याहुः क्षेत्रं क्षेत्रज्ञमेव च । विद्याविद्यात्मकं प्राहुः परात्परतरं तथा ॥ १८ ॥

‘க்ஷேத்ரம்’ மற்றும் ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞன்’ இரண்டும் வாசுதேவ-ஸ்வரூபமே என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர். வித்யை, அவித்யை ஆகியனவும் அவருடையதே; அவர் பரமத்திற்கும் மேலான பரமன்.

Verse 19

अनादिनिधनं शान्तं सर्वधातारमच्युतम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मक्तिर्हि शाश्वती ॥ १९ ॥

ஆதியுமில்லா, அந்தமுமில்லா, அமைதியான, அனைத்தையும் தாங்கும் அச்யுதனைச் சரணடைந்த மகாத்மாக்களுக்கு முக்தி நிச்சயமாக நித்தியமானது.

Verse 20

वरं वरेण्यं वरदं पुराणं । सनातनं सर्वगतं समस्तम् । नतोऽस्मि भूयोऽपि नतोऽस्मि भूयो । नतोऽस्मि भूयोऽपि नतोऽस्मि भूयः ॥ २० ॥

மிகச் சிறந்த, தேர்வுக்குரிய, வரம் அருளும், புராணமான, சனாதனமான, எங்கும் நிறைந்த, முழுமையான அவருக்கு நான் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன். மீண்டும் வணக்கம், மீண்டும் வணக்கம்—மறுமற வணக்கம்.

Verse 21

यत्पादतोयं भवरोगवैद्यो । यत्पादपांसुर्विमलत्वसिद्ध्यै । यन्नाम दुष्कर्मनिवारणाय । तमप्रमेयं पुरुषं भजामि ॥ २१ ॥

அளவிட முடியாத அந்த புருஷோத்தமனை நான் வழிபடுகிறேன்—அவருடைய பாததீர்த்தம் சம்சார நோய்க்கு வைத்தியம்; அவருடைய பாதத் தூசி தூய்மையை அளிக்கும்; அவருடைய நாமம் பாவச் செயல்களைத் தடுக்கிறது.

Verse 22

सद्रू पं तमसद्रू पं सदसद्रू पमव्ययम् । तत्तद्विलक्षणं श्रेष्ठं श्रेष्ठाच्छ्रेष्ठतरं भजे ॥ २२ ॥

நான் அந்த அவ்யய பரமத் தத்துவத்தை வழிபடுகிறேன்—அது சத்-ரூபமும், அசத்-அதீதமும்; சத்-அசத் இரண்டுரூபமாயினும் அவை எல்லா வர்ணனைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டது; உத்தமம், உத்தமத்திற்கும் மேலான உத்தமம்।

Verse 23

निरञ्जनं निराकारं पूर्णमाकाशमध्यगम् । परं च विद्याविद्याभ्यां हृदम्बुजनिवासिनम् ॥ २३ ॥

அவர் நிரஞ்சனன், நிராகாரன், பரிபூரணன்—சைதன்ய ஆகாசத்தின் நடுவில் நிறைந்து விளங்குபவன்; வித்யா-அவித்யா இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமன், இதயத் தாமரையில் வாசிப்பவன்।

Verse 24

स्वप्रकाशमनिर्देश्यं महतां च महत्तरम् । अणोरणीयांसमजं सर्वोपाधिविवर्जितम् ॥ २४ ॥

அவர் சுயப்ரகாசன், வர்ணிக்க இயலாதவன்; மகத்தோரிலும் மகத்தானவன்; அணுவினும் அணியவன், அஜன், எல்லா உபாதிகளிலிருந்தும் விடுபட்டவன்।

Verse 25

यन्नित्यं परमानन्दं परं ब्रह्म सनातनम् । विष्णुसंज्ञं जगद्धाम तमस्मि शरणं गतः ॥ २५ ॥

நித்தியன், பரமானந்தம், பரமமும் சனாதனமும் ஆன பிரம்மன்—‘விஷ்ணு’ எனப் பெயர்பெற்ற, உலகின் தாமமும் ஆதாரமும் ஆன அவனிடமே நான் சரணடைந்தேன்।

Verse 26

यं भजन्ति क्रियानिष्ठा यं पश्यन्ति च योगिनः । पूज्यात्पूज्यतरं शान्तं गतोऽस्मि शरणं प्रभुम् ॥ २६ ॥

கிரியாநிஷ்டர்கள் வழிபடுகின்றதும், யோகிகள் தரிசிக்கின்றதும் ஆன ஆண்டவன்—வழிபடத்தக்கவற்றிலும் மேலான வழிபடத்தக்கவன், சாந்தஸ்வரூபன்—அவனிடமே நான் சரணடைந்தேன்।

Verse 27

यं न पश्यन्ति विद्वांसो य एतद्व्याप्य तिष्ठति । सर्वस्मादधिकं नित्यं नतोऽस्मि विभुमव्ययम् ॥ २७ ॥

அறிஞர்களாலும் காண இயலாதவராய், ஆயினும் இவ்வுலகமெங்கும் வியாபித்து நிலைபெற்றவராய், எல்லாவற்றிலும் நித்தியமாக உயர்ந்தவராய் விளங்கும் அந்த அவ்யயமான விபுவை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 28

अन्तःकरणसंयोगाज्जीव इत्युच्यते च यः । अविद्याकार्यरहितः परमात्मेति गीयते ॥ २८ ॥

அந்தக்கரணத்தின் சேர்க்கையால் ‘ஜீவன்’ என அழைக்கப்படுவது அதே தத்துவமே; அவித்யையின் விளைவுகளிலிருந்து விடுபட்டபோது அது ‘பரமாத்மா’ எனப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 29

सर्वात्मकं सर्वहेतुं सर्वकर्मफलप्रदम् । वरं वरेण्यमजनं प्रणतोऽस्मि परात्परम् ॥ २९ ॥

அனைத்தின் ஆத்மாவாய், அனைத்தின் காரணமாய், எல்லாக் கர்மங்களின் பலனையும் அளிப்பவராய்; சிறந்தவராய், வணக்கத்திற்குரியவராய், பிறவியற்றவராய் விளங்கும் அந்த பராத்பர பரமனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 30

सर्वज्ञं सर्वगं शान्तं सर्वान्तर्यामिणं हरिम् । ज्ञानात्मकं ज्ञाननिधिं ज्ञानसंस्थं विभुं भजे ॥ ३० ॥

நான் ஹரியை வழிபடுகிறேன்—அவர் அனைத்தையும் அறிந்தவர், எங்கும் நிறைந்தவர், அமைதியானவர், அனைவருள்ளும் உறையும் அந்தர்யாமி; ஞானமே வடிவானவர், ஞானத்தின் நிதி, ஞானத்தில் நிலைபெற்றவர், எல்லாற்றலும் கொண்ட விபு।

Verse 31

नमाम्यहं वेदनिधिं मुरारिं । वेदान्तविज्ञानसुनिश्चितार्थम् । सूर्येन्दुवत् प्रोज्ज्वलनेत्रमिन्द्रं । खगस्वरूपं वपतिस्वरूपम् ॥ ३१ ॥

வேதங்களின் நிதியான முராரியை நான் வணங்குகிறேன்; வேதாந்த ஞானத்தால் உறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட பொருளை உடையவர்; சூரியன்-சந்திரன் போல் ஒளிரும் கண்களை உடைய அரசன்; பறவை வடிவம் ஏற்கும் அவர், உயிர்களின் ஆண்டவனாகவும் திகழ்கிறார்।

Verse 32

सर्वेश्वरं सर्वगतं महान्तं वेदात्मकं । वेदविदां वरिष्ठम् । तं वाङ्मनोऽचिन्त्यमनन्तशक्तिं । ज्ञानैकवेद्यं पुरुषं भजामि ॥ ३२ ॥

நான் அந்த பரம புருஷனைப் பக்தியுடன் வணங்குகிறேன்—அவர் எல்லோருக்கும் ஈசன், எங்கும் நிறைந்த மகான்; அவரின் இயல்பே வேதம், வேதவிதர்களில் முதன்மை; வாக்கும் மனமும் எட்டாத அசிந்த்யன், அனந்த சக்தியுடையவன், தூய ஞானத்தால் மட்டுமே அறியப்படுபவன்।

Verse 33

इन्द्रा ग्निकालासुरपाशिवायुसोमेशमार्त्तण्डपुरन्दराद्यैः । यः पाति लोकान् परिपूर्णभावस्तमप्रमेयं शरणं प्रपद्ये ॥ ३३ ॥

பரிபூரண இயல்புடைய அந்த அளவிடமுடியாத பரம சத்துவத்திடம் நான் சரணடைகிறேன்—அவர் இந்திரன், அக்னி, காலன், அசுரர்கள், பாசி (வருணன்), வாயு, சோமன், ஈசன், மார்த்தாண்டன் (சூரியன்), புரந்தரன் முதலியோரின் மூலம் உலகங்களைப் பாதுகாக்கிறார்।

Verse 34

सहस्रशीर्षं च सहस्रपादं सहस्राबाहुं च सहस्रनेत्रम् । समस्तयज्ञैः परिजुष्टमाद्यं नतोस्मि तुष्टिप्रदमुग्रवीर्यम् ॥ ३४ ॥

ஆயிரம் தலைகள், ஆயிரம் பாதங்கள், ஆயிரம் கரங்கள், ஆயிரம் கண்கள் உடைய அந்த ஆதியனை நான் வணங்குகிறேன்—அனைத்து யாகங்களாலும் முழுமையாகப் பிரீதியடைவவன்; திருப்தி அளிப்பவன்; அச்சமூட்டும் வீரிய சக்தியுடையவன்।

Verse 35

कालात्मकं कालविभागहेतुं गुणत्रयातीतमहं गुणज्ञम् । गुणप्रियं कामदमस्तसङ्गमतीन्द्रि यं विश्वभुजं वितृष्णम् ॥ ३५ ॥

நான் அந்த இறைவனைத் தியானிக்கிறேன்—அவர் காலத்தின் சாரமே, காலப் பிரிவுகளுக்குக் காரணம்; மும்முகுணங்களைத் தாண்டியவராயினும் குணங்களை நன்கு அறிந்தவர்; நற்குணங்களுக்கு பிரியன், தர்மமான விருப்பங்களை அருள்பவன்; பற்றற்றவன், இந்திரியங்களைத் தாண்டியவன்; உலகைத் தாங்கி அனுபவிப்பவன், முற்றிலும் ஆசையற்றவன்।

Verse 36

निरीहमग्र्यं मनसाप्यगम्यं मनोमयं चान्नमयं निरूढम् । विज्ञानभेदप्रतिपन्नकल्पं न वाङ्मयं प्राणमयं भजामि ॥ ३६ ॥

நான் அந்த உன்னத, செயற்பாடற்ற தத்துவத்தைப் பக்தியுடன் வணங்குகிறேன்—மனத்தாலும் எட்டமுடியாதவன்; மனோமயமும் அன்னமயமும் (ஸ்தூல) ஆகிய கோசங்களைத் தாண்டி நிலைபெற்றவன்; உயர்ஞானத்தின் வேறுபாடுகள் வழியே கருத்துருவாக அறியப்படுபவன்; வாக்கில் அடங்காதவன், பிராணமய கோசத்திலும் கட்டுப்படாதவன்।

Verse 37

न यस्य रूपं न बलप्रभावे न यस्य कर्माणि न यत्प्रमाणम् । जानन्ति देवाः कमलोद्भवाद्याः स्तोष्याम्यहं तं कथमात्मरूपम् ॥ ३७ ॥

அவருக்கு உருவமில்லை; அளக்கத்தக்க வலிமை-பிரபாவமும் இல்லை; அவருடைய செயல்கள் அகோசரம், அவரை நிரூபிக்கும் அளவுகோலும் இல்லை. தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் அவரை உண்மையாக அறியார்—அந்த சுயாத்மஸ்வரூபப் பெருமானை நான் எவ்வாறு ஸ்துதிப்பேன்?

Verse 38

संसारसिन्धौ पतितं कदर्यं मोहाकुलं कामशतेन बद्धम् । अकीर्तिभाजं पिशुनं कृतघ्नं सदाशुचिं पापरतं प्रमन्युम् । दयाम्बुधे पाहि भयाकुलं मां पुनः पुनस्त्वां शरणं प्रपद्ये ॥ ३८ ॥

சம்சாரக் கடலில் வீழ்ந்த நான் தாழ்ந்தவன்; மோகத்தில் கலங்கியவன்; நூறு ஆசைகளால் கட்டப்பட்டவன். அவப்பெயருக்குரியவன், தீயவன், நன்றிகெட்டவன், எப்போதும் அசுத்தன், பாவத்தில் ஈடுபட்டவன், அகந்தையால் பெருகியவன்—கருணைக் கடலே! பயத்தில் நடுங்கும் என்னை காப்பாற்று; மீண்டும் மீண்டும் உன் சரணத்தை அடைகிறேன்.

Verse 39

इति प्रसादितस्तेन दयालुः कमलापतिः । प्रत्यक्षतामगात्तस्य भगवांस्तेजसां निधिः ॥ ३९ ॥

இவ்வாறு அவனால் பிரசன்னமான கருணையுள்ள கமலாபதி பகவான்—தெய்வீக ஒளியின் நிதி—அவனுக்கு நேரில் வெளிப்பட்டார்.

Verse 40

अतसीपुष्पसङ्काशं फुल्लपङ्कजलोचनम् । किरीटिनं कुण्डलिनं हारकेयूरभूषितम् ॥ ४० ॥

அவர் அதசி மலரைப் போல நீல ஒளியுடன் பிரகாசித்து, முழுமையாக மலர்ந்த தாமரைக் கண்களுடன்; கிரீடம் தரித்து, குண்டலங்கள் அணிந்து, மாலை மற்றும் கேயூரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்.

Verse 41

श्रीवत्सकौस्तुभधरं हेमयज्ञोपवीतिनम् । नासाविन्यस्तमुक्ताभवर्धमानतनुच्छविम् ॥ ४१ ॥

ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும் கௌஸ்துப மணியும் தாங்கி, பொன்னான யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்திருக்கும் அந்தப் பெருமானை நான் தியானிக்கிறேன்; மூக்கில் அமைந்த முத்து ஆபரணம் காரணமாக அவரது உடற்காந்தி மேலும் பெருகுவது போலத் தோன்றுகிறது.

Verse 42

पीताम्बरधरं देवं वनमालाविभूषितम् । तुलसीकोमलदलैरर्चिताङिघ्रं महाद्युतिम् ॥ ४२ ॥

மஞ்சள் ஆடை அணிந்த தேவனை, வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனை, மென்மையான துளசி இலைகளால் அர்ச்சிக்கப்படும் திருவடிகளை உடையவனை, மகத்தான ஒளியால் பிரகாசிப்பவனை நான் தியானிக்கிறேன்।

Verse 43

किङ्किणीनूपुराद्यैश्च शोभितं गरुडध्वजम् । दृष्ट्वा ननाम विप्रेन्द्रो दण्डवत्क्षितिमण्डले ॥ ४३ ॥

கிண்கிணி, நூபுரம் முதலிய ஒலிக்கும் அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, கருடக் கொடியை உடைய ஆண்டவனைப் பார்த்து, பிராமணர்களில் சிறந்தவர் பூமியில் தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்தார்।

Verse 44

अभ्यषिञ्चद्धरेः पादावुत्तङ्को हर्षवारिभिः । मुरारे रक्ष रक्षेति व्याहरन्नान्यधीस्तदा ॥ ४४ ॥

அப்போது உத்தங்கன் ஆனந்தக் கண்ணீரால் ஹரியின் திருவடிகளை அபிஷேகம் செய்து, “முராரே, காப்பாற்று—காப்பாற்று” என்று மீண்டும் மீண்டும் உரைத்து, அந்நேரம் வேறொன்றையும் நினைக்கவில்லை।

Verse 45

तमुत्थाप्य महाविष्णुरालिलिङ्ग दयापरः । वरं वृणीष्व वत्सेति प्रोवाच मुनिपुङ्गवम् ॥ ४५ ॥

அப்போது கருணை நிறைந்த மகாவிஷ்ணு அவரை எழுப்பி அணைத்து, முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம், “வத்ஸா, ஒரு வரம் வேண்டிக் கொள்” என்று கூறினார்।

Verse 46

असाध्यं नास्ति किञ्चित्ते प्रसन्ने मयि सत्तम । इतीरितं समाकर्ण्य ह्युत्तङ्कश्चक्रपाणिना । पुनः प्रणम्य तं प्राह देवदेवं जनार्दनम् ॥ ४६ ॥

“ஹே சத்தமா, நான் உன்னில் प्रसன்னனாக இருந்தால் உனக்கு எதுவும் அசாத்யமல்ல.” என்று சக்கரபாணி ஆண்டவன் கூறியதை கேட்ட உத்தங்கன் மீண்டும் வணங்கி, தேவர்களின் தேவன் ஜனார்தனனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 47

किं मां मोहयसीश त्वं किमन्यैर्देव मे वरैः । त्वयि भक्तिर्दृढा मेऽस्तु जन्मजन्मान्तरेष्वपि ॥ ४७ ॥

ஏ ஈசனே! நீ என்னை ஏன் மயக்குகின்றாய்? ஏ தேவா! பிற வரங்கள் எனக்கு என்ன பயன்? பிறவி பிறவியிலும் உன்னிடமே என் பக்தி உறுதியாக இருக்கட்டும்।

Verse 48

कीटेषु पक्षिषु मृगेषु सरीसृपेषु रक्षःपिशाचमनुजेष्वपि यत्र तत्र । जातस्य मे भवतु केशव ते प्रसादात्त्वय्येव भक्तिरचलाव्यभिचारिणी च ॥ ४८ ॥

பூச்சி, பறவை, மிருகம், ஊர்வன—எங்கே எப்படியாயினும் ராக்ஷசர், பிசாசர் அல்லது மனிதராக எனக்கு பிறவி வந்தாலும், ஏ கேசவா! உன் அருளால் உன்னிடமே என் பக்தி அசையாததும் வழுவாததும் ஆகட்டும்।

Verse 49

एवमस्त्विति लोकेशः शङ्खप्रान्तेन संस्पृशन् । दिव्यज्ञानं ददौ तस्मै योगिनामपि दुर्लभम् ॥ ४९ ॥

“அப்படியே ஆகுக” என்று உலகநாதன் கூறி, சங்கத்தின் முனையால் தொட்டு, யோகிகளுக்கும் அரிதான தெய்வ ஞானத்தை அவனுக்கு அருளினார்।

Verse 50

पुनः स्तुवन्तं विप्रेन्द्रं देवदेवो जनार्दनः । इदमाह स्मितमुखो हस्तं तच्छिरसि न्यसन् ॥ ५० ॥

விப்ரேந்திரன் மீண்டும் துதித்துக் கொண்டிருக்க, தேவர்களின் தேவன் ஜனார்தனன் மென்மையான புன்னகையுடன் அவன் தலைமேல் கை வைத்து இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 51

श्री भगवानुवाच । आराधय क्रियायोगैर्मां सदा द्विजसत्तम । नरनारायणस्थानं व्रज मोक्षं गमिष्यसि ॥ ५१ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஏ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே! கிரியாயோக முறைகளால் எப்போதும் என்னை ஆராதனை செய். நர-நாராயணரின் புனித தாமத்திற்குச் செல்; நீ மோட்சத்தை அடைவாய்।

Verse 52

त्वया कृतमिदं स्तोत्रं यः पठेत्सततं नरः । सर्वान्कामानवाप्यान्ते मोक्षभागी भवेत्ततः ॥ ५२ ॥

நீ இயற்றிய இந்த ஸ்தோத்திரத்தை எவன் இடையறாது பாராயணம் செய்கிறானோ, அவன் எல்லா விருப்பப் பயன்களையும் பெற்று, இறுதியில் மோட்சப் பாக்கியத்தை அடைவான்.

Verse 53

इत्युक्त्वा माधवो विप्रं तत्रैवान्तर्दधे मुने । नरनारायणस्थानमुत्तङ्कोऽपि ततो ययौ ॥ ५३ ॥

முனிவரே! இவ்வாறு கூறி மாதவன் அந்தப் பிராமணனின் முன்னிலையிலேயே அங்கே மறைந்தான். பின்னர் உத்தங்கனும் நர-நாராயணரின் புனித தலத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 54

तस्माद्भक्तिः सदा कार्या देवदेवस्य चक्रिणः । हरिभक्तिः परा प्रोक्ता सर्वकामफलप्रदा ॥ ५४ ॥

ஆகையால் தேவர்களின் தேவனாகிய சக்கரதாரி இறைவனுக்கு எப்போதும் பக்தி செய்ய வேண்டும். ஹரிபக்தியே பரமம் என்று கூறப்படுகிறது; அது எல்லா விருப்பப் பயன்களையும் அளிக்கும்.

Verse 55

उत्तङ्को भक्तिभावेन क्रियायोगपरो मुने । पूजयन्माधवं नित्यं नरनारायणाश्रमे ॥ ५५ ॥

முனிவரே! உத்தங்கன் பக்தி உணர்வால் நிறைந்து, கர்மயோக ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, நர-நாராயண ஆசிரமத்தில் தினமும் மாதவனை வழிபட்டான்.

Verse 56

ज्ञानविज्ञानसम्पन्नः सञ्च्छिन्नद्वैतसंशयः । अवाप दुरवापं वै तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ५६ ॥

ஞானமும் விஞ்ஞானமும் நிறைந்தவனாய், இருமையால் எழும் எல்லா சந்தேகங்களையும் அறுத்து, அவன் விஷ்ணுவின் அரிதான பரமபதத்தை உண்மையிலேயே அடைந்தான்.

Verse 57

पूजितो नमितो वापि संस्मृतो वापि मोक्षदः । नारायणो जगन्नाथो भक्तानां मानवर्द्धनः ॥ ५७ ॥

பூஜிக்கப்பட்டாலும், வணங்கப்பட்டாலும், நினைவுகூரப்பட்டாலும் நாராயணன்—ஜகந்நாதன்—மோட்சம் அளித்து, பக்தர்களின் ஆன்மிக மேன்மையை வளர்க்கிறான்।

Verse 58

तस्मान्नारायणं देवमनन्तमपराजितम् । इहामुत्र सुखप्रेप्सुः पूजयेद्भक्तिसंयुतः ॥ ५८ ॥

ஆகையால் இவ்வுலகிலும் மறுலகிலும் இன்பம் நாடுபவன், பக்தியுடன் அனந்தன், அஜெயன் ஆகிய தேவ நாராயணனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 59

यः पठेदिदमाख्यानं शृणुयाद्वा समाहितः । सोऽपि सर्वाघनिर्मुक्तः प्रयाति भवनं हरेः ॥ ५९ ॥

ஒருமுக மனத்துடன் இந்த ஆக்யானத்தைப் பாராயணம் செய்பவனோ அல்லது கேட்பவனோ, அவனும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு ஹரியின் தாமத்தை அடைகிறான்।

Verse 60

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे विष्णुमाहात्म्यंनामाष्टत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३८ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தின் முதல் பாதத்தில் ‘விஷ்ணு-மாஹாத்மியம்’ எனப்படும் முப்பத்தெட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।