Ekādaśī Vrata-Vidhi and the Galava–Bhadrashīla Itihāsa (Dharmakīrti before Yama)

Verse 1

सनक उवाच । इदमन्यत्प्रवक्ष्यामि व्रतं त्रैलोक्यविश्रुतम् । सर्वपापप्रशमनं सर्वकामफलप्रदम् ॥ १ ॥

சனகர் கூறினார்: இப்போது நான் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற மற்றொரு விரதத்தை உரைப்பேன்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து, எல்லா நீதியான விருப்பங்களுக்கும் பலன் அளிக்கும்।

Verse 2

ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां चैव योषिताम् । मोक्षदं कुर्वतां भक्त्या विष्णोः प्रियतरं द्विज ॥ २ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவரே! பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் மற்றும் பெண்கள் அனைவருக்கும்—பக்தியுடன் செய்யப்படும், மோட்சம் அளிக்கும் அனுஷ்டானமே விஷ்ணுவுக்கு மிகப் பிரியமானது।

Verse 3

एकादशीव्रतं नाम सर्वाभीष्टप्रदं नृणाम् । कर्त्तव्यं सर्वथा विप्रविष्णुप्रीतिकरं यतः ॥ ३ ॥

ஏகாதசி விரதம் மனிதர்க்கு எல்லா விரும்பிய பயன்களையும் அளிப்பதாகும். ஆகவே, ஓ பிராமணரே, எல்லா முறையிலும் அதை கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அது ஸ்ரீவிஷ்ணுவுக்கு பிரியமளிக்கிறது.

Verse 4

एकादश्यां न भुञ्जीत पक्षयोरुभयोपरि । यो भुंक्ते सोऽत्र पापीयान्परत्र नरकं व्रजेत् ॥ ४ ॥

ஏகாதசி நாளில்—சுக்லமும் கிருஷ்ணமும் இரு பக்ஷங்களிலும்—உண்ணக்கூடாது. அந்நாளில் உண்ணுபவன் இங்கே பாவியாகி, மறுமையில் நரகத்தை அடைவான்.

Verse 5

उपवासफलं लिप्सुर्जह्याद्भुक्तिचतुष्टयम् । पूर्वापरदिने गत्रावहोरात्रं तु मध्यमे ॥ ५ ॥

உபவாசத்தின் பலனை விரும்புபவன் உணவுப் போகத்தின் நான்கு வகை ஆசைகளையும் விட்டு விட வேண்டும். ஏகாதசிக்கு முன் மற்றும் பின் நாள்களில் செழுமையான/சுவைமிக்க உணவைத் துறந்து, நடுநாளான (ஏகாதசி) அன்று பகல்-இரவு முழுதும் நிராஹாரமாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 6

एकादशीदिने यस्तु भोक्तुमिच्छति मानवः । स भोक्तुं सर्वपापानि स्पृहयालुर्नसंशयः ॥ ६ ॥

ஏகாதசி நாளில் உண்ண விரும்பும் மனிதன், ஐயமின்றி எல்லாப் பாவங்களையும் தன் மேல் ஏற்றிக் கொள்ளவே ஆசைப்படுகிறவன்.

Verse 7

भवेद्दशम्यामेकाशीद्वादश्यां च मुनीश्वर । एकादश्यां निराहारो यदि मुक्तिमभीप्सति ॥ ७ ॥

ஓ முனிவர்களின் தலைவரே, முக்தியை விரும்பினால் தசமி மற்றும் துவாதசியில் ஒருமுறை மட்டும் உணவு கொண்டு, ஏகாதசியில் நிராஹாரமாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 8

यानि कानि च पापानि ब्रह्महत्यादिकानि च । अन्नमाश्रित्य तिष्ठन्ति तानि विप्र हरेश्वर । एकादश्यां निराहारो यदि मुक्तिमभीप्सति ॥ ८ ॥

எத்தகைய பாவங்களாயினும்—பிரம்மஹத்த்யை முதலிய மகாபாவங்களும்—அவை அன்னத்தைச் சார்ந்து ஒட்டிக் கிடக்கின்றன. ஆகவே, ஓ பிராமணரே, ஓ ஹரீஸ்வரரே, முக்தியை விரும்பினால் ஏகாதசியில் முழு நிராஹார விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 9

यानि कानि च पापानि ब्रह्महत्यादिकानि च । अन्नमाश्रित्य तिष्ठन्ति तानि च मुनीश्वर । एकादश्यां निराहारो यदि मुक्तिमभीप्सति ॥ ९ ॥

எத்தகைய பாவங்களாயினும்—பிரம்மஹத்த்யை முதலியவை—அவை அன்னத்தைச் சார்ந்து தங்குகின்றன. ஆகவே, ஓ முனீஸ்வரரே, முக்தியை நாடினால் ஏகாதசியில் நிராஹாரமாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 10

महापातकयुक्तो वायुक्तो वा सर्व पातकैः । एकादश्यां निराहारः स्थित्वा याति परां गतिम् ॥ १० ॥

மகாபாதகங்களால் சூழப்பட்டவராயினும், எல்லாப் பாவங்களாலும் களங்கப்பட்டவராயினும்—ஏகாதசியில் நிராஹாரமாக இருந்து பரமகதியை அடைகிறார்.

Verse 11

एकादशी महापुण्या विष्णोः प्रियतमा तिथिः । संसेव्या सर्वथा विप्रैः संसारच्छेदलिप्सुभिः ॥ ११ ॥

ஏகாதசி மகாபுண்ணியமானது—விஷ்ணுவுக்கு மிகப் பிரியமான திதி. சம்சாரப் பந்தத்தை அறுக்க விரும்பும் பிராமணர்களும் அனைவரும் இதை எப்போதும் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 12

दशम्यां प्रातरुत्थाय दन्तधावनपूर्वकम् । स्नापयेद्विधिवद्विष्णुं पूजयेत्प्रयतेन्द्रियः ॥ १२ ॥

தசமியில் காலையில் எழுந்து, முதலில் பல் துலக்கி, விதிப்படி திருமால் (விஷ்ணு) அவர்களுக்கு ஸ்நானம் செய்து, புலன்களை அடக்கி அவரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 13

एकादश्यां निराहारो निगृहीतेन्द्रियो भवेत् । शयीत सन्निधौ विष्णोर्नारायणपरायणः ॥ १३ ॥

ஏகாதசியன்று நிராஹாரமாக இருந்து புலன்களை அடக்க வேண்டும்; நாராயணப் பராயணனாய் திருமால் (விஷ்ணு) சன்னிதியில் இரவை கழிக்க வேண்டும்.

Verse 14

एकादश्यां तथा स्नात्वा संपूज्य च जनार्दनम् । गन्धपुष्पादिभिः सम्यक् ततस्त्वे वसुदीरयेत् ॥ १४ ॥

ஏகாதசியன்று நீராடி முறையாக ஜனார்தனனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; சந்தனம், மலர்கள் முதலியவற்றால் நன்கு அர்ச்சித்து, பின்னர் ‘வசு…’ எனத் தொடங்கும் ஜபம்/உச்சரிப்பைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

एकादश्यां निराहारः स्थित्वाद्याहं परेऽहनि । भोक्ष्यामि पुण्डरीकाक्ष शरणं मे भवाच्युत ॥ १५ ॥

“ஏகாதசியன்று நிராஹாரமாக இருந்து, இன்று நான் அடுத்த நாளில் உண்பேன். தாமரைக்கண்ணனே! அச்யுதனே! நீயே எனக்கு சரணமாக இரு.”

Verse 16

इमं मन्त्रं समुच्चाय देव देवस्य चक्रिणः । भक्तिभावेन तुष्टात्मा उपवासं समर्पयेत् ॥ १६ ॥

தேவர்களின் தேவனாகிய சக்கரதாரி இறைவனின் இந்த மந்திரத்தை முறையாக உச்சரித்து, பக்தியால் நிறைந்த மனத்துடன் நோன்பை அவருக்கே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 17

देवस्य पुरतः कुर्याज्जागरं नियतो व्रती । गीतैर्वाद्यैश्च नृत्यैश्च पुराणश्रवणादिभिः ॥ १७ ॥

நியமம் காக்கும் விரதியான், தேவனின் முன்னிலையில் இரவு விழிப்பை மேற்கொள்ள வேண்டும்—பாடல்கள், வாத்தியங்கள், நடனம், புராணக் கேள்வி முதலியவற்றால்.

Verse 18

ततः प्रातः समुत्थाय द्वादशीदिवसे व्रती । स्नात्वा च विधिवद्विष्णुं पूजयत्प्रयतेन्द्रियः ॥ १८ ॥

பின்னர் த்வாதசி நாளில் விரதம் அனுஷ்டிப்பவன் அதிகாலையில் எழுந்து நீராடி, இந்திரியங்களை அடக்கி, விதிப்படி திருமால் (விஷ்ணு) வழிபாடு செய்ய வேண்டும்।

Verse 19

पञ्चामृतेन संस्नाप्य एकादश्यां जनार्द्दनम् । द्वादश्यां पयसा विप्र हरिसारुपप्यमश्नुते ॥ १९ ॥

ஓ பிராமணரே! ஏகாதசியில் பஞ்சாமிர்தத்தால் ஜனார்தனனுக்கு அபிஷேகம் செய்து, த்வாதசியில் பாலால் ஸ்நானம் செய்வித்தால், பக்தன் ஹரியின் சாரூப்யத்தை அடைவான்।

Verse 20

अज्ञानतिमिरान्धस्य व्रतेनानेन केशव । प्रसीद सुमुखो भूत्वा ज्ञानदृष्टिप्रदो भव ॥ २० ॥

ஓ கேசவா! அறியாமையின் இருளால் நான் குருடனாய் உள்ளேன். இந்த விரதத்தால் நீ அருள்புரிந்து, கருணைமுகம் கொண்டு எனக்கு ஞானக் காட்சியை அளிப்பாயாக।

Verse 21

एवं विज्ञाप्य विप्रेन्द्र माधवं सुसमाहितः । ब्रह्मणान्भोजयेच्छक्त्या दद्याद्वै दक्षिणां तथा ॥ २१ ॥

ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவரே! இவ்வாறு மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி மாதவனை வேண்டி, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து, அதுபோல தட்சிணையும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 22

ततः स्वबन्धुभिः सार्द्धं नारायणपरायणः । कृतपञ्चमहायज्ञः स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः ॥ २२ ॥

அதன்பின் நாராயணனையே சரணமாகக் கொண்டு, பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களை நிறைவேற்றி, தன் உறவினர்களுடன் தானே உணவு உண்டு, வாக்கை அடக்கி இருக்க வேண்டும்।

Verse 23

एवं यः प्रयतः कुर्यात्पुण्यमेकादशीव्रतम् । स याति विष्णुभवनं पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ २३ ॥

இவ்வாறு கட்டுப்பாடும் தன்னடக்கமும் கொண்டு புண்ணியமான ஏகாதசி விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவன் விஷ்ணு தாமத்தை அடைகிறான்; அங்கிருந்து மறுபிறவிக்குத் திரும்புதல் மிக அரிது।

Verse 24

उपवासव्रतपरो धर्मकार्यपरायणः । चाण्डालान्पतितांश्चैव नेक्षेदपि कदाचन ॥ २४ ॥

உபவாச விரதத்தில் ஈடுபட்டு தர்மச் செயல்களில் நிலைத்திருந்து, சாண்டாளர்களையும் பதிதர்களையும் எந்நேரமும்—even பார்ப்பதற்கும்—இடமளிக்கக் கூடாது।

Verse 25

नास्तिकान्भिन्नमर्योदान्निन्दकान्पिशुनांस्तथा । उपवास व्रतपरो नालपेच्च कदाचन ॥ २५ ॥

நாத்திகர், எல்லை மீறுபவர், பழிப்பவர், தீய தகவல் சொல்லுபவர் ஆகியோருடன் பேசாதிருப்பான்; உபவாச விரதத்தில் நிலைத்து எப்போதும் வீண் பேச்சில் ஈடுபடக் கூடாது।

Verse 26

वृषलीसूतिपोष्टारं वृषलीपतिमेव च । अयाज्ययाजकं चैव नालपेत्सर्वदा व्रती ॥ २६ ॥

விரதம் அனுஷ்டிப்பவன், சூத்ரப் பெண்ணின் பிள்ளைகளைப் போஷிப்பவன், சூத்ரப் பெண்ணின் கணவன், மேலும் யாகத்திற்குத் தகாதவர்களுக்காக யாகம் செய்பவன் ஆகியோருடன் எப்போதும் உரையாடக் கூடாது।

Verse 27

कुण्डाशिनं गायकं च तथा देवलकाशिनम् । भिषजं काव्यकर्त्तारं देवद्विजविरोधिनम् ॥ २७ ॥

குண்டாசினி (அனுமதியற்ற குண்டாக்னியில் சமைந்த அன்னம் உண்ணுபவன்), தொழில்பாடகர், தேவலகன் (கோவில் சேவையால் வாழ்பவன்), வைத்தியன், லாபத்திற்காக கவிதை செய்பவன், மேலும் தேவர்-த்விஜர் விரோதியையும் விலக்க வேண்டும்।

Verse 28

परान्नलोलुपं चैव परस्त्रीनिरतं तथा । व्रतोपवासनिरतो वाङ्मात्रेणापि नार्चयेत् ॥ २८ ॥

பிறரின் உணவுக்குப் பேராசை கொண்டவனும், பரஸ்திரீ ஆசக்தனும், உள்ளத் தூய்மை இன்றி வெறும் விரத‑உபவாசத்தில் மட்டும் மூழ்கியவனும்—வாக்கினால் மட்டும் கூட பகவானை வழிபடக் கூடாது।

Verse 29

इत्येवमादिभिः शुद्धो वशी सर्वहिते रतः । उपवासपरो भूत्वा परां सिद्धिमवान्पुयात् ॥ २९ ॥

இவ்வாறான நெறிகளால் தூய்மையடைந்து, புலனடக்கம் கொண்டும், எல்லோரின் நலனில் ஈடுபட்டும் இருக்கும் சாதகன், உபவாசத்தில் பராயணனாகி பரம சித்தியை அடைகிறான்।

Verse 30

नास्ति गङ्गासमं तीर्थं नास्ति मातृसमोगुरुः । नास्तु विष्णुसमं दैवं तपो नानशनात्परम् ॥ ३० ॥

கங்கையை ஒத்த தீர்த்தம் இல்லை; தாயை ஒத்த குரு இல்லை. விஷ்ணுவை ஒத்த தெய்வம் இல்லை; உபவாசத்தை விட உயர்ந்த தவம் இல்லை।

Verse 31

नास्ति क्षमासमा माता नास्ति कीर्तिसमं धनम् । नास्ति ज्ञानसमो लाभो न च धर्म समः पिता ॥ ३१ ॥

மன்னிப்பைப் போன்ற தாய் இல்லை; புகழைப் போன்ற செல்வம் இல்லை. ஞானத்தைப் போன்ற லாபம் இல்லை; தர்மத்தைப் போன்ற தந்தை இல்லை।

Verse 32

न विवेकसमो बन्धुनैकादश्याः परं व्रतम् । अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् ॥ ३२ ॥

விவேகத்தைப் போன்ற நண்பன் இல்லை; ஏகாதசி விரதத்தை விட உயர்ந்த விரதம் இல்லை. இதே தொடர்பில் ஒரு பழமையான இதிஹாசத்தை நான் எடுத்துரைக்கிறேன்।

Verse 33

संवादं भद्रशीलस्य तत्पितुर्गालवस्य च । पुरा हिगालवो नाम मुनिः सत्यपरायणः ॥ ३३ ॥

பண்டைக் காலத்தில் காளவர் என்னும் முனிவர் இருந்தார்; அவர் சத்தியத்தில் முழுமையாக நிலைத்தவர். இது பத்ரசீலன் மற்றும் அவன் தந்தை காளவரின் உரையாடல்.

Verse 34

उवास नर्मदातीरे शान्तो दान्तस्तपोनिधिः । बहुवृक्षसमाकीर्णे गजभल्लुनिषेविते ॥ ३४ ॥

அவர் நர்மதா நதிக்கரையில் வாழ்ந்தார்—அமைதியுடன், தன்னடக்கத்துடன், தவத்தின் நிதியாக—பல மரங்கள் அடர்ந்த, யானைகளும் கரடிகளும் உலாவும் இடத்தில்.

Verse 35

सिद्धचारणगन्धर्व यक्षविद्याधरान्विते । कन्दमूलफलैः पूर्णे मुनिवृन्दनिषेदिते ॥ ३५ ॥

அந்த இடம் சித்தர், சாரணர், கந்தர்வர், யக்ஷர், வித்யாதரர் ஆகியோரால் நிறைந்தது; கிழங்கு-வேர்-பழங்களால் செழித்து, முனிவர்கள் கூட்டம் தங்கும் தலமாக இருந்தது.

Verse 36

गालवो नाम विप्रेन्द्रो निवासमकरोच्चिरम् । तस्याभवद्भद्रशील इति ख्यातः सुतो वशी ॥ ३६ ॥

காளவர் என்னும் பிராமணச் சிறந்தவர் அங்கே நீண்ட காலம் வாசம் அமைத்தார். அவருக்கு தன்னடக்கமுடைய, ‘பத்ரசீலன்’ எனப் புகழ்பெற்ற மகன் பிறந்தான்.

Verse 37

जांतिस्मरो महाभागो नारायणपरायणः । बालक्रीडनकालेऽपि भद्रशीलो महामतिः ॥ ३७ ॥

அவன் முன்பிறவிகளை நினைவுகூரும் பெரும் பாக்கியசாலி; நாராயணனையே பரம சரணமாகக் கொண்டவன். சிறுவயது விளையாட்டுக் காலத்திலும் பத்ரசீலன் உயர்ந்த அறிவும் நற்குணமும் உடையவன்.

Verse 38

मृदा च विष्णोः प्रतिमां कृत्वा पूजयते क्षणम् । वयस्यान्बोधयेच्चापि विष्णुः पूज्यो नरैः सदा ॥ ३८ ॥

மண்ணால் விஷ்ணுவின் திருவுருவை அமைத்து ஒரு கணமாவது வழிபட்டு, தன் தோழர்களுக்கும் அறிவுறுத்தினால்—மனிதர்கள் எப்போதும் விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும் என்பதே விளங்கும்।

Verse 39

एकादशीव्रतं चैव कर्त्तव्यमपि पण्डितैः । एवं ते बोधितास्तेन शिशवोऽपि मुनीश्वर ॥ ३९ ॥

ஏகாதசி விரதம் பண்டிதர்களாலும் நிச்சயமாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும். அவன் இவ்வாறு போதித்ததால், ஓ முனீஸ்வரா, குழந்தைகளும் கூட விழிப்புணர்வு பெற்றனர்।

Verse 40

हरिं मृदैव निर्माय पृथक्संभूय वा मुदा । अर्चयन्ति महाभागा विष्णुभक्तिपरायणाः ॥ ४० ॥

விஷ்ணு-பக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்ட மகாபாக்கியசாலிகள், மண்ணால் ஹரியின் திருவுருவை செய்து, அல்லது தனித்தனியாகக் கூடித் தெய்வானந்தத்துடன் அவரை அர்ச்சிக்கின்றனர்।

Verse 41

नमस्कुर्वन्भद्रमतिर्विष्णवे सर्वविष्णवे । सर्वेषां जगतां स्वस्ति भूयादित्यब्रवीदिदम् ॥ ४१ ॥

நல்லெண்ணத்துடன் அவர் விஷ்ணுவுக்கு—எங்கும் நிறைந்த விஷ்ணுவுக்கு—வணங்கி: “அனைத்து உலகங்களுக்கும் நலன் உண்டாகுக” என்று கூறினார்।

Verse 42

क्रीडाकाले मुहूर्तं वा मुहूर्तार्द्धमथापि वा । एकादशीति संकल्प्यव्रतं यच्छति केशवे ॥ ४२ ॥

விளையாட்டு நேரத்திலும், ஒரு முஹூர்த்தமோ அரை முஹூர்த்தமோ இருந்தாலும், ‘இது ஏகாதசி’ என்று சங்கல்பித்து கேசவனுக்கு அந்த விரதத்தை அர்ப்பணித்தால், அது அவருக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அனுஷ்டானமாகிறது।

Verse 43

एवं सुचरितं दृष्ट्वा तनयं गालवो मुनिः । अपृच्छद्विस्मयाविष्टः समालिंग्य तपोनिधिः ॥ ४३ ॥

தன் மகனின் இத்தகைய நற்கரியத்தைப் பார்த்துத் தவநிதியான முனி காலவர் வியப்பில் மூழ்கி அவனை அணைத்து வினவினார்।

Verse 44

गालव उवाच । भद्रशील महाभाग भद्रशीलोऽसि सुव्रत । चरितं मंगलं यत्ते योगिनामपि दुर्लभम् ॥ ४४ ॥

காலவர் கூறினார்—ஓ நற்குணமுடைய மகாபாக்யவானே, ஓ உறுதியான விரதமுடையவனே! நீ உண்மையிலே மங்களமான நடத்தையுடையவன். உன் புனிதமான வாழ்வழி யோகிகளுக்கும் அரிது.

Verse 45

हरिपूजापरो नित्यं सर्वभूतहितेरतः । एकादशीव्रतपरो निषिद्धाचारवर्जितः । निर्द्धन्द्वो निर्ममः शान्तो हरिध्यानपरायाणः ॥ ४५ ॥

நீ எப்போதும் ஹரியின் பூஜையில் ஈடுபட்டு, எல்லா உயிர்களின் நலனில் நாட்டமுடையவனாய், ஏகாதசி விரதத்தில் உறுதியாய், தடைசெய்யப்பட்ட நடத்தையை விலக்கி; இருமைத் துயரமற்றவனாய், பற்றற்றவனாய், அமைதியாய், ஹரித்யானத்தில் முழுமையாகப் பராயணனாய் இருக்கிறாய்.

Verse 46

एवमेतादृशी बुद्धिः कथं जातार्भकस्यते । विनापि महतां सेवां हरिभक्तिर्हि दुर्लभा ॥ ४६ ॥

இத்தகைய உயர்ந்த அறிவு உனக்குள்—நீ இன்னும் சிறுவனே—எப்படி தோன்றியது? ஏனெனில் மகாத்மர்களின் சேவை இருந்தாலும் ஹரிபக்தி அரிதே.

Verse 47

स्वभावतो जनस्यास्य ह्यविद्याकामकर्मसु । प्रवर्त्तते मतिर्वत्स कथं तेऽलौकिकी कृतिः ॥ ४७ ॥

குழந்தையே, இயல்பாகவே மக்களின் மனம் அறியாமை, ஆசை, செயல் ஆகியவற்றில் ஓடுகிறது; அப்படியிருக்க உன் இந்த உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்ட நடத்தையெப்படி ஏற்பட்டது?

Verse 48

सत्सङ्गेऽपि मनुष्याणां पूर्वपुण्यातिरेकतः । जायते भगवद्भक्तिस्तदहं विस्मयं गतः ॥ ४८ ॥

சத்சங்கம் கிடைத்தாலும் மனிதரிடத்தில் பகவான் பக்தி முன்ஜென்மப் புண்ணியத்தின் மிகுதியாலேயே எழுகிறது; இதைக் கண்டு நான் வியப்புற்றேன்।

Verse 49

पृच्छामि प्रीतिमापन्नस्तद्भवान्वक्तुमर्हति । भद्रशीलो मुनिश्रेष्टः पित्रैवं सुविकल्पितैः ॥ ४९ ॥

அன்பால் நிறைந்து நான் கேட்கிறேன்; தாங்கள் அருள்கூர்ந்து விளக்கத் தகுதியுடையவர். ஓ முனிசிறந்தவரே, நற்குணமுடையவரே—என் தந்தை இதை இவ்வாறு நன்கு சிந்தித்து அமைத்துள்ளார்।

Verse 50

जातिस्मरः सुकृतात्मा हृष्टप्रहसिताननः । स्वानभ्रुतं यथाव्रतं सर्वं पित्रे न्यवेदयत् ॥ ५० ॥

முன்ஜென்மங்களை நினைவுகூரும் புண்ணிய உள்ளத்துடன், மகிழ்ச்சியும் மென்மையான புன்னகையும் ஒளிரும் முகத்துடன்—தான் எடுத்த விரதத்திற்கேற்ப நடந்ததனை எல்லாம் தந்தையிடம் அப்படியே அறிவித்தான்।

Verse 51

भद्रशील उवाच । श्रृणु तात मुनिश्रेष्ट ह्यनुभूतं मया पुरा । जातिस्मरत्वाज्जानामि यमेन परिभाषितम् ॥ ५१ ॥

பத்ரசீலன் கூறினான்—அன்புத் தந்தையே, ஓ முனிசிறந்தவரே, நான் முன்பு அனுபவித்ததை கேளுங்கள். முன்ஜென்ம நினைவால் யமன் உரைத்ததை நான் அறிவேன்।

Verse 52

एतच्छ्रत्वा महाभागो गालवो विस्मयोन्वितः । उवाच प्रीतिमापन्नो भद्रशीलं महामतिम् ॥ ५२ ॥

இதைக் கேட்ட மகாபாக்யசாலி காலவன் வியப்பால் நிறைந்து, மகிழ்ச்சியுடன் மகாமதி பத்ரசீலனிடம் பேசினான்।

Verse 53

गालव उवाच । कस्त्वं पूर्वं महाभाग किमुक्तं च यमेन ते । कस्य वा केन वा हेतोस्तत्सर्वं वक्तुमर्हसि ॥ ५३ ॥

காலவன் கூறினான்—ஓ மகாபாக்கியவனே! நீ முன்பு யார்? யமன் உனக்கு என்ன சொன்னான்? யாருக்காக அல்லது எந்த காரணத்தால் இவை அனைத்தும் நிகழ்ந்தன? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்வாயாக।

Verse 54

भद्रशील उवाच । अहमासं पुरा तात राजा सोमकुलोद्भवः । धर्मकीर्तिरिति ख्यातो दत्तात्रेयेण शासितः ॥ ५४ ॥

பத்ரசீலன் கூறினான்—அன்புள்ளவனே! நான் முன்பு சோமகுலத்தில் பிறந்த அரசன். ‘தர்மகீர்த்தி’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; தத்தாத்ரேயரால் உபதேசமும் ஒழுக்கமும் பெற்றவன்।

Verse 55

नव वर्षसहस्त्राणि महीं कृत्स्त्रमपालयम् । अधर्माश्च तथा धर्मा मया तु बहवः कृताः ॥ ५५ ॥

ஒன்பதாயிரம் ஆண்டுகள் நான் முழு பூமியையும் ஆளி காத்தேன்; எனால் பல செயல்கள்—தர்மமும் அதர்மமும்—நிகழ்ந்தன।

Verse 56

ततः श्रिया प्रमत्तोऽहं बह्वधर्मम कारिषम् । पाषण्डजनसंसर्गात्पाषण्डचरितोऽभवम् ॥ ५६ ॥

பின்னர் செல்வத்தின் மயக்கத்தில் நான் பல அதர்மங்களைச் செய்தேன்; பாஷண்டர்களின் சேர்க்கையால் என் நடத்தையும் பாஷண்டமாகிவிட்டது।

Verse 57

पुरार्जितानि पुण्यानि मया तु सुबहून्यपि । पाषण्डैर्बाधितोऽहं तु वेदमार्गं समत्यजम् ॥ ५७ ॥

முன்பு நான் பல புண்ணியங்களைச் சேர்த்திருந்தாலும், பாஷண்டர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு மயங்கிய நான் வேதமார்க்கத்தை முற்றிலும் கைவிட்டேன்।

Verse 58

मखाश्च सर्वे विध्वस्ता कूटयुक्तिविदा मया । अधर्मनिरतं मां तु दृष्ट्वा महेशजाः प्रजाः ॥ ५८ ॥

வஞ்சக யுக்திகளில் தேர்ந்த நான் எல்லா யாகங்களையும் சிதைத்தேன். என்னை அதர்மத்தில் ஈடுபட்டவனாகக் கண்ட மகேசஜப் பிரஜைகளும் அதர்மப் பாதையில் திரும்பினர்॥

Verse 59

सदैव दुष्कृतं चक्रुः षष्टांशस्तत्रमेऽभवत् । एवं पापसमाचारो व्यसनाभिरतः सदा ॥ ५९ ॥

அவர்கள் எப்போதும் தீச்செயல்களையே செய்தனர்; அதில் எனக்கு அறுபதில் ஒரு பங்கு வந்தது. இவ்வாறு பாவநடத்தை இயல்பானவனாய், அவன் எந்நாளும் தீய பழக்கங்களில் மூழ்கினான்॥

Verse 60

मृगयाभिररतो भूत्वा ह्येकदा प्राविशं वनम् । ससैन्योऽहं वने तत्र हत्वा बहुविधान्मृगान् ॥ ६० ॥

ஒருமுறை வேட்டையில் மயங்கிய நான் காட்டிற்குள் நுழைந்தேன். அங்கே அந்த வனத்தில் நான் படையுடன் பலவகை விலங்குகளை வேட்டையாடிக் கொன்றேன்॥

Verse 61

क्षुत्तृट्परिवृतः श्रांतो रेवातीरमुपागमम् । रवितीक्ष्णातपक्लांतो रेवायां स्नानमाचरम् ॥ ६१ ॥

பசி தாகத்தால் வாடி களைத்த நான் ரேவா நதிக்கரையை அடைந்தேன். சூரியனின் கடும் வெப்பத்தால் சோர்ந்து ரேவாவில் நீராடினேன்॥

Verse 62

अदृष्टसैन्य एकाकी पीड्यमानः क्षुधा भृशम् ॥ ६२ ॥

படை எங்கும் காணாமல் நான் தனியாக இருந்தேன்; கடும் பசியால் மிகுந்த வேதனைப்பட்டேன்॥

Verse 63

समेतास्तत्र ये केचिद्रेवातीरनिवासिनः । एकादशीव्रतपरा मया दृष्ट्वा निशामुखे ॥ ६३ ॥

அங்கே மாலை நேரம் அணுகும்போது, ரேவா நதிக்கரையில் வாழும் சிலர் ஒன்றுகூடி, ஏகாதசி விரதத்தில் பற்றுடையவர்களாக இருப்பதை நான் கண்டேன்.

Verse 64

निराहारश्च तत्राहमेकाकी तज्जनैः सह । जागरं कृतवांश्वापि सेनया रहितो निशि ॥ ६४ ॥

அங்கே நான் உணவின்றி இருந்தேன்; தனியாக இருந்தாலும் அந்த மக்களுடன் சேர்ந்தே இருந்தேன். இரவில் படையின்றியும் நான் விழிப்பிருந்து உறங்கவில்லை.

Verse 65

अध्वश्रमपरिश्रांतः क्षुत्पिपासाप्रपीडितः । तत्रैव जागरान्तेऽहं तातपंचत्वमागतः ॥ ६५ ॥

பயணச் சோர்வால் களைத்தும், பசி தாகத்தால் வாடியும் இருந்த நான், அங்கேயே விழிப்பின் முடிவில், அன்புத் தந்தையே, பஞ்சத்துவ நிலையை அடைந்தேன்.

Verse 66

ततो यमभटैर्बद्धो महादंष्ट्राभयंकरैः । अनेकक्लेशसंपन्नमार्गेणाप्तो यमांतिकम् । दंष्ट्राकरालवदनमपश्यं समवर्तिनम् ॥ ६६ ॥

பின்னர் பெரிய பற்களால் அச்சமூட்டும் யமதூதர்கள் என்னை கட்டி, பல துன்பங்கள் நிறைந்த பாதையில் யமனின் அருகே அழைத்துச் சென்றனர். அங்கே பற்கள் வெளிப்பட்டு பயங்கர முகமுடைய சமவர்த்தினன் (யமன்) என்பதை நான் கண்டேன்.

Verse 67

अथ कालिश्चित्रगुप्तमाहूयेदमभाषत । अस्य शिक्षाविधानं च यथावद्वद पंडित ॥ ६७ ॥

அப்போது காளி சித்ரகுப்தனை அழைத்து இவ்வாறு கூறினான்— “பண்டிதரே, இவனுக்கான தண்டனை/போதனையின் விதிமுறையும் முறையும் சரியாகச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 68

एवमुक्तश्चित्रगुप्तो धर्मराजेन सत्तम । चिरं विचारयामास पुनश्चेदमभाषत ॥ ६८ ॥

தர்மராஜன் இவ்வாறு கூறியபோது, ஓ சத்தமா, சித்ரகுப்தன் நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, பின்னர் மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 69

असौ पापरतः सत्यं तथापि श्रृणु धर्मप । एकादश्यां निराहारः सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ६९ ॥

இவன் பாவத்தில் ஈடுபட்டவன் என்பது உண்மை; ஆயினும், ஓ தர்மஞானியே, கேள்—ஏகாதசியில் நிராஹார உபவாசம் செய்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 70

एष रेवातटे रम्ये निराहारो हरेर्दिने । जागरं चोपवासं च कृत्वा निष्पापतां गतः ॥ ७० ॥

ரேவா நதியின் இனிய கரையில், ஹரியின் புனித நாளில் அவன் நிராஹாரமாக இருந்தான்; இரவு விழிப்பும் உபவாசமும் செய்து பாவமற்ற நிலையை அடைந்தான்।

Verse 71

यानि कानि च पापानि कृतानि सुबहूनि च । तानि सर्वाणि नष्टानि ह्युपवासप्रभावतः ॥ ७१ ॥

எத்தனை எத்தனை பாவங்கள் செய்திருந்தாலும், அவை அனைத்தும் உபவாசத்தின் சக்தியால் நிச்சயமாக அழிகின்றன।

Verse 72

एवमुक्तो धर्मराजश्चित्रगुप्तेन धीमता । ननाम दंडवद्भूमौ ममाग्रे सोऽनुकंपितः ॥ ७२ ॥

ஞானமிக்க சித்ரகுப்தன் இவ்வாறு கூறியபோது, கருணையால் உருகிய தர்மராஜன் என் முன்னிலையில் தரையில் தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்தான்।

Verse 73

पूजयामास मां तत्र भक्तिभावेन धर्मराट् । ततश्च स्वभटान्सर्वानाहूयेदमुवाच ह ॥ ७३ ॥

அங்கே தர்மராஜன் பக்தி உணர்வோடு என்னை வழிபட்டான். பின்னர் தன் பணியாளர்கள் அனைவரையும் அழைத்து இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 74

धर्मराज उवाच । श्रृणुध्वं मद्वचो दूता हितं वक्ष्याम्यनुत्तममम् । धर्ममार्गरतान्मर्त्यान्मानयध्वं ममान्तिकम् ॥ ७४ ॥

தர்மராஜன் கூறினான்—ஓ தூதர்களே, என் சொற்களை கேளுங்கள்; நான் மிக உயர்ந்த நன்மை தரும் செய்தியைச் சொல்கிறேன். தர்மப் பாதையில் நிலைத்த மனிதர்களை மரியாதையுடன் என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்.

Verse 75

ये विष्णुपूजनरताः प्रयताः कृतज्ञाश्चैकादशीव्रतपरा विजितेन्द्रियाश्च । नारायणाच्युतहरे शरणं भवेति शान्ता वदन्ति सततं तरसा त्यजध्वम् ॥ ७५ ॥

விஷ்ணு பூஜையில் ஈடுபட்டு, கட்டுப்பாடுடன், நன்றியுணர்வுடன், ஏகாதசி விரதத்தில் நிலைத்து, இந்திரியங்களை வென்றோர் அமைதியுடன் எப்போதும் கூறுவர்—“நாராயணன், அச்யுத ஹரியிலே சரணம் உண்டாகுக.” ஆகவே விரைவில் பிற பற்றுகளைத் துறவுங்கள்.

Verse 76

नारायणाच्युत जनार्दन कृष्ण विष्णो पद्मेश पद्मजपितः शिव शंकरेति । नित्यं वदंत्यखिललोक हिताः प्रशान्ता दूरद्भटास्त्यजता तान्न ममैषु शिक्षा ॥ ७६ ॥

“நாராயணன், அச்யுதன், ஜனார்தனன், கிருஷ்ணன், விஷ்ணு; பத்மேசன்; சிவன், சங்கரன்”—என்று எல்லா உலகங்களின் நலனைக் கருதும் அமைதியான முனிவர்கள் தினமும் இத்தெய்வ நாமங்களை உச்சரிக்கின்றனர். இத்தகைய உயர்ந்த அஞ்சாத சத்புருஷர்களை விட்டு விலகி நிற்பவனுக்கு இவ்விஷயத்தில் எனக்கு சொல்லத் தக்க உபதேசம் இல்லை.

Verse 77

नारायणार्पितकृतान्हरिभक्तिभजः स्वाचारमार्गनिरतान् गुरुसेवकांश्च । सत्पात्रदान निरतांश्च सुदीनपालान्दूतास्त्यजध्वमनिशं हरिनामसक्तान् ॥ ७७ ॥

ஓ தூதர்களே, நாராயணனுக்கே தம் செயல்களை அர்ப்பணிப்போர்—ஹரிபக்தர்கள், நல்லொழுக்கப் பாதையில் நிலைத்தோர், குருவைச் சேவிப்போர், தகுதியானவர்க்கு தானம் செய்வதில் ஈடுபடுவோர், மிக ஏழைகளைப் பாதுகாப்போர், மேலும் எப்போதும் ஹரிநாமத்தில் பற்றுடையோர்—இவர்களை நீங்கள் எந்நாளும் விலக்கி விடுங்கள்.

Verse 78

पाषंडसङ्गरहितान्द्विजभक्तिनिष्ठान्सत्संगलोलुपतरांश्च तथातिथेयान् । शंभौ हरौ च समबुद्धिमतस्तथैव दूतास्त्यजध्वमुपकारपराञ्जनानाम् ॥ ७८ ॥

ஏ தூதர்களே, பாஷண்டர் சங்கமின்றி, த்விஜபக்தியில் நிலைத்திருந்து, சத்சங்கத்தை மிக விரும்பி, அதிதி பூஜையில் ஈடுபட்டு, சம்புவையும் ஹரியையும் சமபுத்தியுடன் வணங்குவோரையே நாடுங்கள்; சுயநலத்திற்காக ‘உபகாரம்’ செய்பவர்களின் சங்கத்தை விலக்குங்கள்।

Verse 79

ये वर्जिता हरिकथामृतसेवनैश्च नारायणस्मृतिपरायणमानसैश्च । विप्रेद्रपादजलसेचनतोऽप्रहृष्टांस्तान्पापिनो मम भटा गृहमानयध्वम् ॥ ७९ ॥

என் பணியாளர்களே, ஹரிகதா அமுதத்தைச் சுவைக்காதவர்களையும், நாராயண ஸ்மரணத்தில் மனம் பராயணமில்லாதவர்களையும், உயர்ந்த பிராமணர்களின் பாதம் கழுவிய நீர் தெளித்தாலும் மகிழாத பாவிகளையும் என் இல்லத்திற்குக் கொண்டு வாருங்கள்।

Verse 80

ये मातृतातपरिभर्त्सनशीलिनश्च लोकद्विषो हितजनाहितकर्मणश्च । देवस्वलोभनिरताञ्जननाशकर्तॄनत्रानयध्वमपराधपरांश्च दूताः ॥ ८० ॥

ஏ தூதர்களே, தாய் தந்தையைத் தொடர்ந்து இகழ்வோர், உலகத்தை வெறுப்போர் மற்றும் நல்லோரின் நலனுக்கு விரோதமாகச் செய்போர், தேவஸ்வத்தை ஆசைப்படுவோர், உயிர்நாசம் செய்போர், குற்றத்தில் மூழ்கியோர்—இவர்களை எல்லாம் இங்கே வலுக்கட்டாயமாகக் கொண்டு வாருங்கள்।

Verse 81

एकादशीव्रतपराङ्मुखमुग्रशीलं लोकापवादनिरतं परनिंदकं च । ग्रामस्य नाशकरमुत्तमवैरयुक्तं दूताः समानयत विप्रधनेषु लुब्धम् ॥ ८१ ॥

தூதர்கள் அந்த மனிதனை அழைத்து வந்தனர்—ஏகாதசி விரதத்திலிருந்து விலகியவன்; கடுஞ்சுபாவம் உடையவன், உலகை இகழ்வதில் மூழ்கிய பரநிந்தகர்; தன் கிராமத்தை அழித்தவன், தீவிர பகை கொண்டவன், பிராமணர்களின் செல்வத்தில் பேராசை கொண்டவன்।

Verse 82

ये विष्णुभक्तिविमुखाः प्रणमंति नैव नारायणं हि शरणागतपालकं च । विष्ण्वालयं च नहि यांति नराः सुमूर्खास्तानानयध्वमतिपापरतान्प्रसाह्य ॥ ८२ ॥

விஷ்ணு பக்தியிலிருந்து விலகி, சரணாகதரை காக்கும் நாராயணனை வணங்காத மிக மூடர்கள் விஷ்ணுவின் ஆலயத்தை அடையார். ஏ தூதர்களே, மகாபாவத்தில் மூழ்கிய அவர்களை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து வந்து கட்டுப்படுத்துங்கள்।

Verse 83

एवं श्रुतं यदा तत्र यमेन परिभाषितम् । मयानुतापदग्धेन स्मृतं तत्कर्म निंदितम् ॥ ८३ ॥

அங்கே யமன் இவ்வாறு உரைத்ததை கேட்ட நான், மனவருத்தத்தால் எரிந்தவனாய் என் பழிக்கத்தக்க செயலை நினைத்தேன்.

Verse 84

असत्कर्मानुतापेन सद्धर्मश्रवणेन च । तत्रैव सर्वपापानि निःशेषाणि गतानि मे ॥ ८४ ॥

தீய செயல்களுக்கு வருத்தமும், சத்தர்மத்தைச் செவிமடுத்தலும் காரணமாக, அங்கேயே என் பாவங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் நீங்கின.

Verse 85

पापशेषाद्विनिर्मुक्तं हरिसारुप्यतां गतम् । सहस्रसूर्यसंकाशं प्रणनाम यमश्च तम् ॥ ८५ ॥

பாவத்தின் கடைசி சுவடிலிருந்தும் விடுபட்டு, ஹரியின் சாரூப்யத்தை அடைந்து, ஆயிரம் சூரியர் போல ஒளிர்ந்த அந்த முக்தனை யமனும் வணங்கினான்.

Verse 86

एवं दृष्ट्वा विस्मितास्ते यमदूता भयोत्कटाः । विश्वासं परमं चक्रुर्यमेन परिभाषिते ॥ ८६ ॥

இவ்வாறு கண்ட யமதூதர்கள் மிகுந்த அச்சத்துடனும் வியப்புடனும் இருந்தனர்; யமன் கூறியதிலே அவர்கள் உச்ச நம்பிக்கையை வைத்தனர்.

Verse 87

ततः संपूज्य मां कालो विमानशतसंकुलम् । सद्यः संप्रेषयामास तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ८७ ॥

பின்பு காலன் என்னை முறையாகப் போற்றி, நூறு நூறு விமானங்கள் சூழ, உடனே விஷ்ணுவின் அந்த பரம பதத்திற்குத் தன்னை அனுப்பினான்.

Verse 88

विमानकोटिभिः सार्द्धं सर्वभोगसमन्वितैः । कर्मणा तेन विप्रर्षे विष्णुलोके मयोषितम् ॥ ८८ ॥

ஓ பிராமண முனிவரே, அந்தப் புண்ணியக் கர்மத்தின் பலனால் நான் கோடிக்கணக்கான திவ்ய விமானங்களுடன், எல்லா இன்பங்களும் நிறைந்தவனாய் விஷ்ணுலோகத்தில் வாசம் செய்தேன்।

Verse 89

कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च । स्थित्वा विष्णुपदं पश्चादिंद्रलोकमुपगमम् ॥ ८९ ॥

ஆயிரக் கோடி கல்பங்களும், மேலும் நூறு கோடி கல்பங்களும் விஷ்ணுபதத்தில் தங்கி, அதன் பின் நான் இந்திரலோகத்தை அடைந்தேன்।

Verse 90

तत्रापि सर्वभोगाढ्यः सर्वदेवनमस्कृतः । तावत्कालं दिविस्थित्वा ततो भूमिमुपागतः ॥ ९० ॥

அங்கேயும் அவர் எல்லா இன்பங்களாலும் நிறைந்தவராய், எல்லா தேவர்களாலும் வணங்கப்பட்டவராய் இருந்தார். அந்தக் காலமெல்லாம் ஸ்வர்க்கத்தில் தங்கி, பின்னர் பூமிக்கு வந்தார்।

Verse 91

अत्रापि विष्णुभक्तानां जातोऽहं भवतां कुले । जातिस्मरत्वाडज्जानामि सर्वमेतन्मुनीश्वर ॥ ९१ ॥

இங்கேயும் நான் விஷ்ணுபக்தர்களின் குலத்தில் பிறந்தேன். முன்ஜன்ம நினைவு இருப்பதால், ஓ முனீஸ்வரா, இவை அனைத்தையும் நான் அறிவேன்।

Verse 92

तस्माद्विष्ण्वर्चनोद्योगं करोमि सह बालकैः । एकादशीव्रतमिदमिति न ज्ञातवान्पुरा ॥ ९२ ॥

ஆகையால் நான் குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து ஸ்ரீ விஷ்ணுவை ஆராதிக்க முயல்கிறேன்; இது ஏகாதசி விரதம் என்று முன்பு நான் அறியவில்லை।

Verse 93

जातिस्मृतिप्रभावेण तज्ज्ञातं सांप्रतं मया । अत्र स्वेनापि यत्कर्म कृतं तस्य फलं त्विदम् ॥ ९३ ॥

முன்ஜன்ம நினைவின் வலிமையால் அது இப்போது எனக்குத் தெரிந்தது. இவ்வாழ்வில் நான் செய்த கர்மத்தின் பலன் இதுவே.

Verse 94

एकादशीव्रतं भक्त्या कुर्वतां किमुत प्रभो । तस्माच्चरिष्ये विप्रेंद्र शुभमेकादशीव्रतम् ॥ ९४ ॥

பிரபுவே! பக்தியுடன் ஏகாதசி விரதம் செய்பவர்களைப் பற்றி மேலும் என்ன சொல்லலாம்? ஆகவே, ஓ விப்ரேந்திரா, நான் புனிதமான ஏகாதசி விரதத்தை மேற்கொள்வேன்.

Verse 95

विष्णुपूजां चाहरहः परमस्थानकांक्षया । एकादशीव्रतं यत्तु कुर्वंति श्रद्धया नराः ॥ ९५ ॥

பரம பதத்தை நாடி மக்கள் தினந்தோறும் விஷ்ணுவை வழிபடுகின்றனர்; மேலும் நம்பிக்கையுடன் ஏகாதசி விரதத்தையும் கடைப்பிடிக்கின்றனர்.

Verse 96

तेषां तु विष्णुभवनं परमानंददायकम् । एवं पुत्रवचः श्रुत्वा संतुष्टो गालवो मुनिः ॥ ९६ ॥

அவர்களுக்கு விஷ்ணுவின் வாசஸ்தலமே பரமானந்தம் அளிப்பதாகும். இவ்வாறு மகனின் சொற்களை கேட்டுக் காளவ முனிவர் திருப்தியடைந்தார்.

Verse 97

अवाप परमां तुष्टिं मनसा चातिहर्षितः । मज्जन्म सफलं जातं मद्धंशः पावनीकृतः ॥ ९७ ॥

அவர் பரம திருப்தியை அடைந்து உள்ளத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டார்: “என் பிறவி பயனடைந்தது; என் குலம் தூய்மையடைந்தது.”

Verse 98

यतस्त्वं मद्गृहे जातो विष्णुभक्तिपरायणः । इति संतुष्टचित्तस्तु तस्य पुत्रस्य कर्मणा ॥ ९८ ॥

“நீ என் வீட்டில் விஷ்ணு-பக்தியில் முழுமையாகப் பராயணனாகப் பிறந்தாய்”—என்று எண்ணி, அந்த மகனின் நல்வழக்கத்தால் அவன் உள்ளம் நிறைந்த திருப்தி அடைந்தான்।

Verse 99

हरिपूजाविधानं च यथावत्समबोधयत् । इत्येतत्ते मुनिश्रेष्ट यथावत्कथितं मया । संकोचविस्तराभ्यां च किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ ९९ ॥

ஹரி-பூஜையின் முறையும் முறையாக விளக்கப்பட்டது. இவ்வாறு, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும் அனைத்தையும் நான் சரியாகக் கூறினேன்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்?