Yamapatha (The Road of Yama), Dāna-Phala, and the Imperishable Fruition of Karma

Verse 1

नारद उवाच । कथितो भवता सम्यग्वर्णाश्रमविधिर्मुने । इदानीं श्रोतुमिच्छामि यममार्गं सुदुर्गमम् ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்—முனிவரே! நீங்கள் வர்ண-ஆச்ரம விதிகளைத் தெளிவாக எடுத்துரைத்தீர்கள். இப்போது நான் யமன் மார்க்கம் எனும் மிகக் கடினமான பாதையைப் பற்றி கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 2

सनक उवाच । श्रृणु विप्र प्रवक्ष्यामि यममार्गं सुदुर्गमम् । सुखदं पुण्यशीलानां पापिनां भयदायकम् ॥ २ ॥

சனகர் கூறினார்—விப்ரரே! கேளுங்கள்; யமன் மார்க்கம் எனும் மிகக் கடினமான பாதையை நான் விளக்குகிறேன். அது புண்ணியசீலர்களுக்கு இன்பம் தரும்; பாவிகளுக்கு அச்சம் தரும்।

Verse 3

षडशीतिसहस्त्राणि योजनार्निनि मुनीश्वर । यममार्गस्य विस्तारः कथितः पूर्वसूरिभिः ॥ ३ ॥

முனீஸ்வரரே! பழைய முனிவர்கள் யமன் மார்க்கத்தின் விரிவு எண்பத்தாறு ஆயிரம் யோஜனைகள் என்று கூறியுள்ளனர்।

Verse 4

ये नरा दानशीलास्तु ते यांति सुखिनो द्विज । धर्मशून्या नरा यांति दुःखेन भृशमर्दिताः ॥ ४ ॥

த்விஜரே! தானசீலர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் செல்கிறார்கள்; ஆனால் தர்மமற்றவர்கள் துயரால் கடுமையாக நசுங்கி செல்கிறார்கள்।

Verse 5

अतिभीता विवश्त्राश्च शुष्ककंठौष्ठतालुकाः । क्रदंतो विस्तरं दीनाः पापिनो यांति तत्पथि ॥ ५ ॥

மிகுந்த அச்சத்தால் தளர்ந்து, தொண்டை–உதடு–அண்ணம் வறண்டு, உரக்க அழுது புலம்பி, துயருற்ற பாவிகள் அந்த வழியிலே செல்கின்றனர்।

Verse 6

हन्यमाना यमभटैः प्रतोदाद्यैस्तथायुधैः ॥ ६ ॥

யமனின் தூதர்களால் அடிக்கப்படுகின்றனர்; அங்குசம் போன்ற பிரதோடம் முதலிய ஆயுதங்களால் தாக்கப்பட்டு அவர்கள் கடும் வேதனையில் வதைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 7

इतस्ततः प्रधावंतो यांति दुःखेन तत्पथि । क्वचित्पंकः क्वचिदूह्निः क्वचित्सेतप्तसैकतम् । क्वचिद्वै दावरुपेणः तीक्ष्णधाराः शिलाः क्वचित् ॥ ७ ॥

இங்கும் அங்கும் ஓடிக்கொண்டு அவர்கள் துன்பத்துடன் அந்த வழியில் செல்கின்றனர்—எங்கோ சேறு, எங்கோ கடினமான ஏற்றம், எங்கோ சுடும் மணல்; எங்கோ காட்டுத்தீ போன்ற தீ, எங்கோ கூர்மையான விளிம்புள்ள பாறைகள்।

Verse 8

क्वचित्कंटकवृक्षाश्च दुःखारोहशिला नगाः । गाढांधकाराश्च गुहाः कंटकावरणं महत् ॥ ८ ॥

எங்கோ முள்ளுள்ள மரங்கள்; எங்கோ ஏறுவதற்கு வேதனையான பாறைமலைகள்; எங்கோ அடர்ந்த இருளில் மூழ்கிய குகைகள்; மேலும் எங்கோ முள்ளால் மூடப்பட்ட பரந்த பகுதி।

Verse 9

वप्राग्रारोहणं चैव कन्दरस्य प्रवेशनम् । शर्कराश्च तथा लोष्टाः सूचीतुल्याश्च कण्टकाः ॥ ९ ॥

மேட்டின் உச்சியில் ஏறுதல், பள்ளத்தாக்கில் நுழைதல், கற்கள்-மண் கட்டிகள் மீது தடுமாறுதல், ஊசியைப் போல கூர்மையான முள்ளால் குத்தப்படுதல்—இத்தகைய துன்பங்கள் அங்கே உண்டு।

Verse 10

शैवालं च क्वचिन्मार्गे क्वचित्कीचकपंक्तयः । क्वचिव्द्याव्राश्च गर्जंते वर्धंते च क्वचिज्ज्वराः ॥ १० ॥

வழியில் எங்கோ பாசி படிந்த வழுக்குக் களிமண்; எங்கோ கீசக (நாணல்) வரிசைகள். எங்கோ காட்டு மிருகங்கள் கர்ஜிக்கின்றன; எங்கோ காய்ச்சல்கள் தீவிரமாய் எழுந்து பெருகுகின்றன।

Verse 11

एवं बहुविधक्लेशाः पापिनो यांति नारद । क्रोशंतश्च रुदन्तश्च म्लायंतश्चैव पापिनः ॥ ११ ॥

நாரதரே! இவ்வாறு பலவகைத் துன்பங்களால் வாட்டப்பட்ட பாவிகள் முன்னே செல்கின்றனர்—அலறி, அழுது, முற்றிலும் வாடி மங்கிப் போய்; இதுவே பாவிகளின் நடைமுறை।

Verse 12

पाशेन यंत्रिताः केचित्कृष्यमाणास्तथांकुशैः । शास्त्रास्त्रैस्ताड्यमानाश्च पृष्टतो यांति पापिनः ॥ १२ ॥

சில பாவிகள் பாசக் கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு, சிலர் அங்குசத்தால் இழுக்கப்படுகின்றனர். பின்னால் இருந்து ஆயுதங்களாலும் தண்டனை கருவிகளாலும் அடிக்கப்பட்டு அவர்கள் முன்னே துரத்தப்படுகின்றனர்।

Verse 13

नासाग्रपाशकृष्टाश्च केचिदंत्रैश्च बधिताः । वहंतश्चायसां भारं शिश्राग्रेण प्रयांति वै ॥ १३ ॥

சிலரை மூக்கின் முனையில் கட்டிய பாசத்தால் இழுக்கின்றனர்; சிலரை அவர்களுடைய குடல்களாலேயே கட்டுகின்றனர். இரும்பின் கனமான சுமையைச் சுமந்தபடி, அவர்களை லிங்கத்தின் முனையால் கூட இழுத்துச் செலுத்துகின்றனர்।

Verse 14

अयोभारद्वयं केचिन्नासाग्रेण तथापरे । कर्णाभ्यां च तथा केचिद्वहंतो यांति पापिनः ॥ १४ ॥

சில பாவிகள் மூக்கின் முனையால் இரும்பின் இரட்டைச் சுமைகளைச் சுமந்து செல்கின்றனர்; சிலரும் அதுபோல. மேலும் சிலர் இரு காதுகளால் சுமந்து முன்னே செல்கின்றனர்।

Verse 15

केचिच्च स्खलिता यांति ताड्यमानास्तथापरे । अत्यर्थोच्ङ्वसिताः केचित्केचिदाच्छत्रलोचनाः ॥ १५ ॥

சிலர் தடுமாறித் தொடர்ந்து செல்கின்றனர்; சிலர் செல்லச் செல்ல அடிபடுகின்றனர். சிலர் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்த மூச்செடுப்பர்; சிலரின் கண்கள் மூடப்பட்டதுபோல் தோன்றும்।

Verse 16

छायाजलविहीने तु पथि यांत्यतिदुःखिताः । शोचन्तः स्वानि कर्मणि ज्ञानाज्ञानकृतानि च ॥ १६ ॥

நிழலும் நீரும் இல்லாத பாதையில் அவர்கள் பேர்த் துயரத்தில் செல்கின்றனர். தங்கள் செயல்களை நினைத்து அழுகின்றனர்—அறிந்து செய்ததும், அறியாமையில் செய்ததும்.

Verse 17

ये तु नारद धर्मिष्ठा दानशीला सुबुद्धयः । अतीव सुखसंपन्नास्ते यांति धर्ममंदिरम् ॥ १७ ॥

நாரதரே! தர்மத்தில் உறுதியாய், தானத்தில் சிறந்தவராய், நல்ல அறிவுடையவராய் இருப்போர் மிகுந்த நலனுடன் தர்மத்தின் ஆலயத்தை அடைவர்।

Verse 18

अन्नदास्तु मुनुश्रेष्ट भुंजंतः स्वादु यांति वै । नीरदा यांति सुखिनः पिबंतः क्षीरमुत्तममम् । तक्रदा दधिदाश्चैव तत्तद्भोगं लभंति वै । घृतदा मधुदाश्चैव क्षीरदाश्च द्विजोत्तम ॥ १८ ॥

முனிவரே! அன்னம் தந்தோர் இனிய உணவை உண்டு செல்கின்றனர். நீர் தந்தோர் மகிழ்வுடன் சிறந்த பாலைப் பருகுகின்றனர். மோர் தந்தோரும் தயிர் தந்தோரும் தத்தம் தானத்திற்கேற்ற இன்பத்தை அடைகின்றனர். இருமுறை பிறந்தவரில் சிறந்தவரே! நெய், தேன், பால் தந்தோரும் தம் தானத்திற்குரிய பயனை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 19

सुधापानं प्रकुर्वंतो यांति वै धर्ममंदिरम् । शाकदाः पायसं भुंजंन्दीपदो ज्वलयन्दिशः ॥ १९ ॥

அமுதம் போன்ற பானத்தைத் தானம் செய்பவர் நிச்சயமாக தர்மமாளிகையை அடைவர். கீரை/காய்கறி தந்தோர் பாயசத்தை உண்டு மகிழ்வர்; விளக்கு தானம் செய்பவர் திசைகளை ஒளிரச் செய்வர்।

Verse 20

वस्त्रदो मुनुशार्दूल याति दिव्याम्बरावृतः । पुराकरप्रदो याति स्तूयमानोऽमरैः पथि ॥ २० ॥

மனுஷ்ய-சார்தூலனே! ஆடை தானம் செய்பவன் தெய்வீக ஆடைகளால் ஆவரிக்கப்பட்டு முன்னே செல்கிறான். ‘புராகர’ (செல்வ வரி/முன் காணிக்கை) தானம் செய்பவன் தேவர்களால் புகழப்படும் பாதையில் செல்கிறான்.

Verse 21

गोदानेन नरो याति सर्वसौख्यसमन्वितः । भूमिदो गृहदश्चैव विमाने सर्वसंपदि ॥ २१ ॥

பசு தானம் செய்தால் மனிதன் எல்லாச் சுகங்களும் உடையவனாய் பரலோகத்திற்கு செல்கிறான். நிலம் தானம் செய்பவனும், வீடு தானம் செய்பவனும், எல்லாச் செல்வங்களுடன் விமானத்தை அடைகிறான்.

Verse 22

अप्सरोगणसंकीर्णे क्रीडन्याति वृषालयम् । हयदो यानदश्चापि गजदश्च द्विजोत्तम ॥ २२ ॥

அப்ஸரஸ்களின் கூட்டம் நிறைந்த அந்த விளையாட்டரங்கில் அவன் வृषாலயம் (வೃಷபக் கொடியுடைய சிவனின் தாமம்) அடைகிறான். இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! குதிரை தானம், வாகன தானம், யானை தானம் செய்பவரும் இதே பலனைப் பெறுவர்.

Verse 23

धर्मालयं विमानेन याति भोगान्वितेन वै । अनडुद्दो मुनिश्रेष्ट यानारुढः प्रयाति वै ॥ २३ ॥

இன்பங்களால் நிறைந்த விமானத்தில் அவன் நிச்சயமாக தர்மாலயத்தை அடைகிறான். முனிவர்களில் சிறந்தவரே! காளை தானம் செய்தவன் வாகனத்தில் ஏறி பயணிக்கிறான்.

Verse 24

फलदः पुष्पदश्चापि याति संतोषसंयुतः । तांबूलदो नरो याति प्रहृष्टो धर्ममंदिरम् ॥ २४ ॥

பழம் தானம் செய்பவனும், மலர் தானம் செய்பவனும் திருப்தியுடன் முன்னே செல்கிறான். தாம்பூலம் தானம் செய்பவன் மகிழ்ச்சியுடன் தர்மமந்திரத்தை அடைகிறான்.

Verse 25

मातापित्रोश्च शुश्रूषां कृतवान्यो नरोत्तमः । स याति परितुष्टात्मा पूज्यमानो दिविस्थितैः ॥ २५ ॥

தாய் தந்தையருக்கு பக்தியுடன் பணிவிடை செய்த நரசிறந்தவன், நிறைந்த மனத்துடன் முன்னே சென்று, விண்ணுலக வாசிகளால் போற்றப்பட்டு வணங்கப்படுவான்।

Verse 26

शुश्रूषां कुरुते यस्तु यतीनां व्रतचारिणाम् । द्विजाग्र्यब्राह्मणानां च स यात्यतिसुखान्वितः ॥ २६ ॥

விரதம் கடைப்பிடிக்கும் யதிகளுக்கும், சிறந்த த்விஜ பிராமணர்களுக்கும் பக்தியுடன் பணிவிடை செய்பவன், மிகுந்த ஆனந்தம் நிறைந்த நிலையை அடைவான்।

Verse 27

सर्वभूतदयायुक्तः पूज्यमानोऽमरैर्द्विजः । सर्वभोगान्वितेनासौ विमानेन प्रयाति च ॥ २७ ॥

அனைத்து உயிர்களிடமும் கருணை கொண்ட அந்த த்விஜன், அமரர்களால் போற்றப்பட்டு, எல்லா இன்பங்களும் நிறைந்த தெய்வ விமானத்தில் புறப்படுவான்।

Verse 28

विद्यादानरतो याति पूज्यमानोऽब्जसूनुभिः । पुराणपठको याति स्तूयमानो मुनीश्वरैः ॥ २८ ॥

வித்தியாதானத்தில் ஈடுபடுபவன் தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவின் புதல்வர்களால் போற்றப்பட்டு உயருலகங்களுக்கு செல்கிறான்; புராணம் ஓதுபவன் முனிவராதிபதிகளால் புகழப்பட்டு புறப்படுவான்।

Verse 29

एवं धर्मपरा यांति सुखं धर्मस्य मंदिरम् । यमश्चतुर्मुखो भूत्वा शंखचक्रगदासिभृत् ॥ २९ ॥

இவ்வாறு தர்மத்தில் நிலைத்தோர் மகிழ்வுடன் தர்மத்தின் தாமத்தை அடைவர்; யமனும் சங்கம், சக்கரம், கதா, வாள் ஆகியவற்றைத் தாங்கி நான்முகனாய் தெய்வ வடிவில் தோன்றுவான்।

Verse 30

पुण्यकर्मरतं सम्यक्स्नेहान्मित्रमिवार्चति । भो भो बुद्धिमतां श्रेष्ठानरकक्लेषभीरवः ॥ ३० ॥

உண்மையான அன்பினால் புண்ணியகர்மத்தில் ஈடுபட்டவரை நண்பனைப் போல முறையாகப் போற்றி வணங்குகிறான்—அறிவாளர்களில் சிறந்தவரே! நரக வேதனையின் அச்சத்தால்।

Verse 31

युष्माभिः साधितं पुण्यमत्रामुत्रसुखावहम् । मनुष्य जन्म यः प्राप्य सुकृतं न करोति च ॥ ३१ ॥

நீங்கள் செய்த புண்ணியம் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பம் தரும். ஆனால் மனிதப் பிறவி பெற்றும் நற்கருமம் செய்யாதவன் அந்த அரிய வாய்ப்பை வீணாக்குகிறான்।

Verse 32

स एव पापिनां श्रेष्ट आत्मघातं करोति च । अनित्यं प्राप्य मानुष्यं नित्यं यस्तु न साधयेत् ॥ ३२ ॥

அவனே பாவிகளில் முதன்மை; அவன் தன்னைத் தானே அழித்துக் கொள்கிறான்—இந்த நிலையற்ற மனித வாழ்வைப் பெற்றும் நிலையான (பகவத் தத்துவ) சாதனையைச் செய்யாதவன்।

Verse 33

स याति नरकं घोरं कोऽन्यस्तस्मादचेतनः । शरीरं यातनारुपं मलाद्यैः परिदूषितम् ॥ ३३ ॥

அவன் கொடிய நரகத்திற்குச் செல்கிறான்; அவனைவிட அறிவிலி யார்? ஏனெனில் மலமுதலான அசுத்தங்களால் முற்றிலும் மாசடைந்த, துன்பமே வடிவான உடலையே அவன் பற்றிக் கொள்கிறான்।

Verse 34

तस्मिन्यो याति विश्वासं तं विद्यादात्मघातकम् । सर्वेषु प्राणिनः श्रेष्टास्तेषु वै बुद्धिजीविनः ॥ ३४ ॥

அதில் (தகாத ஆதாரத்தில்) நம்பிக்கை வைப்பவனைத் தன்னையே கொல்லுபவன் என அறிக. எல்லா உயிர்களிலும் மனிதர் சிறந்தவர்; மனிதரிலும் நல்விவேகத்தால் வாழ்பவரே சிறந்தவர்।

Verse 35

बुद्धिमस्तु नराः श्रेष्टा नरेषु ब्राह्मणास्तथा । ब्राह्मणेषु च विद्वांसो विद्वत्सु कृतबुद्धयः ॥ ३५ ॥

மனிதர்களில் அறிவுடையோர் சிறந்தோர்; மனிதர்களில் பிராமணரும் முன்னோர்கள். பிராமணர்களில் பண்டிதர் மேன்மை பெறுவர்; பண்டிதர்களில் நன்கு வளர்த்துப் பரிபக்வமான புத்தியுடையவரே உத்தமர்.

Verse 36

कृतबुद्धिषु कर्त्तारः कर्तृषु ब्रह्मवादिनः । ब्रह्मवादिष्वपि तथा श्रेष्टो निर्मम उच्यते ॥ ३६ ॥

நன்கு வளர்த்த புத்தியுடையோரில் செயற்படுவோர் சிறந்தோர்; செய்பவர்களில் பிரம்மத்தை உரைப்போர் சிறந்தோர். பிரம்மவாதிகளிலும் மமதை அற்ற, பற்றற்றவரே உத்தமர் எனக் கூறப்படுகிறார்.

Verse 37

एतेभ्योऽपि परो ज्ञेयो नित्यं ध्यानपरायणः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कर्त्तव्यो धर्मसंग्रहः ॥ ३७ ॥

இவர்களையெல்லாம் விட உயர்ந்தவர்—எப்போதும் தியானத்தில் நிலைத்திருப்பவர் என அறிய வேண்டும். ஆகையால் எல்லா முயற்சியாலும் தர்மத்தைத் தொகுத்து காத்து நடத்துதல் செய்யவேண்டும்.

Verse 38

सर्वत्र पूज्यते जंतुर्धर्मवान्नात्र संशयः । गच्छ स्वपुण्यैर्मत्स्थानं सर्वभोगसमन्वितम् ॥ ३८ ॥

தர்மமுள்ள உயிர் எங்கும் போற்றப்படுவான்—இதில் ஐயமில்லை. உன் புண்ணியத்தின் வலிமையால் என் தாமத்திற்குச் செல்; அது எல்லா இன்பங்களாலும் நிறைந்தது.

Verse 39

अस्ति चेद्दुष्कृतं किंचित्पश्चादत्रैव भोक्ष्यसे । एवं यमस्तमभ्यर्च्य प्रापयित्वा च सद्गतिम् ॥ ३९ ॥

சிறிதளவும் தீவினை மீதமிருந்தால், பின்னர் அதன் பலனை இங்கேயே அனுபவிக்க வேண்டும். இவ்வாறு யமன் அவனை வணங்கி மரியாதை செய்து, நல்ல கதியினை அடையச் செய்து முன்னேற்றினான்.

Verse 40

आहूय पापिनश्चैव कालदंडेन तर्जयेत् । प्रलयांबुदनिर्घोषो ह्यंजनाद्रिसमप्रभः ॥ ४० ॥

அவன் பாவிகளை அழைத்து, காலத்தின் தண்டத்தால் அச்சுறுத்தி தண்டித்தான். அவன் முழக்கம் பிரளய மேக இடியென, அவன் ஒளி அஞ்சன மலைப்போல் பிரகாசித்தது।

Verse 41

विद्युत्प्र भायुर्घोर्भीमो द्वात्रिंशद्भुजसंयुतः । योजनत्रयविस्तारो रक्ताक्षो दीर्घनासिकः ॥ ४१ ॥

மின்னலைப் போன்ற ஒளியுடன், மிகக் கொடியும் பயங்கரமும் ஆனவன்; முப்பத்திரண்டு கரங்களுடன், மூன்று யோஜனை அகலமுள்ள உடலுடன், செந்நிறக் கண்களும் நீண்ட மூக்கும் உடையவன்.

Verse 42

दंष्ट्राकरालवदनो वापीतुल्योग्रलोचनः । मृत्युज्वरादिभिर्युक्तश्चित्रगुत्पोऽपि भीषणः ॥ ४२ ॥

பற்கள் நீட்டிய கொடூர வாயுடன், கிணறு போன்ற ஆழ்ந்த கடுஞ்சுடர் கண்களுடன்; மரணம், காய்ச்சல் முதலிய துன்பங்களுடன் கூடிய சித்ரகுப்தனும் பயங்கரமாகத் தோன்றினான்।

Verse 43

सर्वे दूताश्च गर्जंति यमतुल्यविभीषणाः । ततो ब्रवीति तान्सर्वान्कंपमानांश्च पापिनः ॥ ४३ ॥

யமனைப் போல் அச்சமூட்டும் எல்லா தூதர்களும் கர்ஜித்தனர். பின்னர் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பாவிகளையெல்லாம் நோக்கி அவன் பேசினான்।

Verse 44

शोचन्तः स्वानि कर्माणि चित्रगुत्पो यमाज्ञया । भो भो पापा दुराचारा अहंकारप्रदूषिताः ॥ ४४ ॥

தம் தம் செயல்களை நினைத்து வருந்தியபடி, யமனின் ஆணையால் சித்ரகுப்தன் கூறினான்—“ஏய் ஏய் பாவிகளே, தீநடத்தையுடையவர்களே, அகங்காரத்தால் மாசடைந்தவர்களே!”

Verse 45

किमर्थमर्जितं पापं युष्माभिरविवेकिभिः । कामक्तोधादिदृष्टेन सगर्वेण तु चेतसा ॥ ४५ ॥

அறிவில்லாதவர்களே! ஆசையால் குருடானதும் அகந்தையால் பெருத்ததும் ஆன மனத்தால் நீங்கள் ஏன் பாவம் ஈட்டினீர்?

Verse 46

यद्यत्पापतरं तत्तत्किमर्थं चरितं जनाः । कृतवंतः पुरा पापान्यत्यंतहर्षिताः ॥ ४६ ॥

மக்கள் ஏன் மேலும் பாவமான, மிகப் பாவமான செயல்களையே செய்கிறார்கள்? முன்பும் அவர்கள் பாவங்களைச் செய்து, அதையும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு செய்தனர்.

Verse 47

तथैव यातना भोज्याः किं वृथा ह्यतिदुरिवताः । भृत्यमित्रकलत्रार्थं दुष्कृतं चरितं यथा ॥ ४७ ॥

அதேபோல் வேதனைகள் அனுபவிக்கப்படவேண்டும்; அப்படியிருக்க வீணான மிகுந்த துயரம் ஏன்? பணியாளர், நண்பர், மனைவி ஆகியோருக்காக செய்த தீச்செயலுக்கு ஏற்பவே பலன் அனுபவிக்க வேண்டும்.

Verse 48

तथा कर्मवशात्प्राप्ता यूयमत्रातिदुःखिताः । युष्माभिः पोषिता ये तु पुत्राद्या अन्यतोगताः ॥ ४८ ॥

அதேபோல் கர்மவசத்தால் நீங்கள் இங்கே வந்து மிகுந்த துயரில் உள்ளீர். நீங்கள் வளர்த்தவர்கள்—மகன்கள் முதலியோர்—வேறிடத்திற்குச் சென்றுவிட்டனர்.

Verse 49

युष्माकमेव तत्पापं प्राप्तं किं दुःखकारणम् । यथा कृतानि पापानि युष्माभिः सुबहूनि वै ॥ ४९ ॥

அந்தப் பாவமே உங்கள்மேல் வந்தடைந்தது; துயரத்திற்கு வேறு காரணம் என்ன இருக்க முடியும்? நீங்கள் உண்மையிலேயே பல பாவங்களைச் செய்துள்ளீர்.

Verse 50

तथा प्राप्तनि दुःखानि किमर्थमिह दुःखिताः । विचारयध्वं यूयं तु युष्माभिश्चारितं पुरा ॥ ५० ॥

இத்தகைய துயரங்கள் உங்களுக்கு வந்தபின், இங்கே ஏன் வருந்துகிறீர்கள்? நீங்கள் அனைவரும் சிந்தியுங்கள்—இவை முன்பு நீங்கள் செய்த செயல்களின் விளைவே.

Verse 51

यमः करिष्यते दंडमिति किं न विचारितम् । दरिद्रेऽपि च मूर्खे च पंडिते वा श्रियान्विते ॥ ५१ ॥

யமன் நிச்சயமாகத் தண்டனை அளிப்பான் என்று நீங்கள் சிந்திக்கவில்லையா? ஏழையாயினும், மூடனாயினும், பண்டிதனாயினும், செல்வமுடையவனாயினும் (அவனது விதி ஒன்றே).

Verse 52

कांदिशीके च वीरे च समवर्तीः यमः स्मृतः । चित्रगुप्तेरितं वाक्यं श्रुत्वा ते पापिनस्तदा ॥ ५२ ॥

காந்திசீகத்திலும் வீரத்திலும் யமன் ‘சமவர்த்தி’ (நடுநிலை விதிப்பவன்) என நினைக்கப்படுகிறான். சித்ரகுப்தன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டதும் அந்தப் பாவிகள் அப்போது அடங்கினர்.

Verse 53

शौचंतः स्वानि कर्मणि तूष्णीं तिष्टंति भीषिताः । यमाज्ञाकारिणः क्रूरश्चंडा दूता भयानकाः ॥ ५३ ॥

அச்சத்தால் நடுங்கி அவர்கள் மௌனமாக நின்று, தத்தம் கடமைகளில் ஈடுபடுகின்றனர்—யமனின் ஆணையை நிறைவேற்றும் அந்தக் கொடூர, சண்ட, பயங்கர தூதர்கள்.

Verse 54

चंडलाद्याः प्रसह्यैतान्नरकेषु क्षिपंति च । स्वदुष्कर्मफलं ते तु भुक्त्वांते पापशेषतः ॥ ५४ ॥

பின்பு சண்டாளர் முதலியோர் அவர்களை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து நரகங்களில் எறிகின்றனர். அங்கே அவர்கள் தம் தீச்செயல்களின் பலனை அனுபவிக்கின்றனர்; அது தீர்ந்தபின் பாவத்தின் மீதமட்டுமே எஞ்சும்.

Verse 55

महीतलं च संप्राप्य भवंति स्थावरादयः । नारद उवाच । भगवन्संशयो जातो मच्चेतसि दयानिधे ॥ ५५ ॥

பூமித் தளத்தை அடைந்து அவர்கள் மரம்-கொடி முதலிய நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர) உயிர்களாக ஆகின்றனர். நாரதர் கூறினார்—ஹே பகவான், ஹே தயாநிதியே, என் மனத்தில் ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது।

Verse 56

त्वं समर्थोऽसि तच्छेत्तुं यतो नो ह्यग्रजो भवान् । धर्माश्च विविधाः प्रोक्ताः पापान्यपि बहूनि च ॥ ५६ ॥

அந்த சந்தேகத்தை நீக்க நீங்கள் வல்லவர்; ஏனெனில் நீங்களே எங்கள் மூத்தவர். பலவகை தர்மங்களையும், பலவகை பாபங்களையும் நீங்கள் உரைத்துள்ளீர்।

Verse 57

चिरभोज्यं फलं तेषामुक्तं बहुविदा त्वया । दिनांते ब्रह्मणः प्रोक्तो नाशो लोकत्रयस्य वै ॥ ५७ ॥

அவர்களுக்கு நீண்டகாலம் அனுபவிக்கத்தக்க பலனை நீங்கள் பலவிதமாக விளக்கியுள்ளீர். மேலும் பிரம்மாவின் நாளின் முடிவில் மூவுலகங்களின் அழிவு நிகழும் எனவும் கூறியுள்ளீர்।

Verse 58

परार्द्धद्वितयांते तु ब्रह्माण्डस्यापि संक्षयः । ग्रामदानादिपुण्यानां त्वयैव विधिनंदन ॥ ५८ ॥

இரண்டு பரார்த்தங்களின் முடிவில் இந்த பிரம்மாண்டமும் கரையும். ஆனால் கிராமதானம் முதலிய தானங்களால் உண்டாகும் புண்ணியத்தின் விதியை நீங்களே நிறுவினீர், ஹே விதியின் நந்தனே.

Verse 59

कल्पकोटिसहस्त्रेषु महान्भोग उदाहृतः । सर्वेषामेव लोकानां विनाशः प्राकृते लये ॥ ५९ ॥

ஆயிரக் கோடி கல்பங்களிலும் ‘மகா போகம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறது; ஆயினும் பிராக்ருத லயத்தின் போது எல்லா உலகங்களும் நிச்சயமாக அழிகின்றன।

Verse 60

एकः शिष्यत एवेति त्वया प्रोक्तं जनार्दनः । एष मे संशयो जातस्तं भवाञ्छेत्तुमर्हति ॥ ६० ॥

ஹே ஜனார்த்தனே! ‘ஒருவனே’ சீடனாக மீதமிருப்பான் என்று நீர் கூறினீர். அதனால் என் உள்ளத்தில் சந்தேகம் எழுந்தது—கருணையால் அதைத் தீர்த்தருள்வீராக.

Verse 61

पुण्यपापोपभोगानां समाप्तिर्नास्य संप्लवे । सनक उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ गुह्याद्गुह्यतमं त्विदम् ॥ ६१ ॥

அவனுக்கு பிரளயத்தின்போதும் புண்ணிய–பாப அனுபவங்களின் முடிவு ஏற்படாது. சனகர் கூறினார்—“சாது, சாது, மகாப்ராஜ்ஞனே! இது ரகசியங்களில் மிகப் பெரிய ரகசியம்.”

Verse 62

पृष्टं तत्तेऽभिधास्यामि श्रृणुष्व सुसमाहितः । नारायणोऽक्षरोऽनंतः परं ज्योतिः सनातनः ॥ ६२ ॥

நீ கேட்டதை நான் உரைக்கிறேன்—மிகுந்த ஒருமைப்பாட்டுடன் கேள். நாராயணன் அழிவிலான், அனந்தன், பரமமும் சனாதனமும் ஆன ஒளி.

Verse 63

विशुद्धो निर्गुणो नित्यो मायामोहविवर्जितः । निर्गुणोऽपि परानन्दो गुणवानिव भाति यः ॥ ६३ ॥

அவர் முற்றிலும் தூயவர், நிர்குணர், நித்தியர், மாயைமோகம் அற்றவர். நிர்குணராயினும் பரமானந்த வடிவாய், குணமுடையவர்போல் தோன்றுகிறார்.

Verse 64

ब्रह्मविष्णुशिवाद्यैस्तु भेदवानिव लक्ष्यते । गुणोपाधिकभेदेषु त्रिष्वेतेषु सनातन ॥ ६४ ॥

அவர் சனாதனராயினும், பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலியவர்களால் வேறுபட்டவர்போல் உணரப்படுகிறார்—மூன்று குணங்களின் உபாதி வேறுபாடுகளால்.

Verse 65

संयोज्य मायामखिलं जगत्कार्यं करोति च । ब्रह्मरुपेण सृजति विष्णुरुपेण पाति च ॥ ६५ ॥

பகவான் தம் மாயையை இணைத்து, முழு உலகின் செயல்களை நடத்துகிறார்; பிரம்மா-ரூபத்தில் படைக்கிறார், விஷ்ணு-ரூபத்தில் காக்கிறார்।

Verse 66

अंते च रुद्ररुपेण सर्वमत्तीति निश्चितम् । प्रसयांते समुत्थाय ब्रह्मरुपी जनार्दनः ॥ ६६ ॥

முடிவில் ருத்ர-ரூபத்தில் அவர் அனைத்தையும் விழுங்குகிறார் என்பது உறுதி. பின்னர் படைப்புக் காலத்தில் மீண்டும் எழுந்து ஜனார்தனன் பிரம்மா-ரூபம் எடுக்கிறார்।

Verse 67

चराचरात्मकं विश्वं यथापूर्वमकल्पयत् । स्थावराद्याश्च विप्रेंद्र यत्र यत्र व्यवस्थिताः ॥ ६७ ॥

அவர் அசையும்-அசையாத அனைத்தையும் கொண்ட உலகை முன்புபோலவே மீண்டும் அமைத்தார்; ஓ பிராமணரின் தலைவா, நிலைபெற்றவைகள் முதலியவை முன்பு எங்கு இருந்தனவோ அங்கே அங்கே மீண்டும் நிறுவப்பட்டன।

Verse 68

ब्रह्मा तत्तज्जगत्सर्वं यथापूर्वं करोति वै । तस्मात्कृतानां पापानां पुण्यानां चैव सत्तम ॥ ६८ ॥

பிரம்மா அந்த முழு உலகையும் நிச்சயமாக முன்புபோலவே மீண்டும் உருவாக்குகிறார். ஆகவே, ஓ சத்தமா, செய்த பாவமும் புண்ணியமும் தரும் பலன் தவறாது தொடரும்।

Verse 69

अवश्यमेव भोक्तव्यं कर्मणां ह्यक्षयं फलम् । नाभुक्तं क्षीयते कर्म कल्पकोटिशतैरपि ॥ ६९ ॥

கர்மங்களின் அழியாத பலனை நிச்சயமாக அனுபவிக்கவே வேண்டும்; அனுபவிக்கப்படாத கர்மம் கோடிக்கணக்கான கல்பங்களிலும் அழியாது।

Verse 70

अवश्यमेव भोक्तव्यं कृतं कर्म शुभाशुभम् । यो देवः सर्वलोकानामंतरात्मा जगन्मयः । सर्वकर्मफलं भुक्ते परिपूर्णः सनातनः ॥ ७० ॥

மனிதன் செய்த நல்வினை தீவினை எதுவாயினும் அதன் பலனை அவசியமாக அனுபவிக்க வேண்டும். எல்லா உலகங்களின் அந்தராத்மாவாய், ஜகத்தெங்கும் நிறைந்துள்ள அந்த தேவன்—சனாதன பரிபூர்ணன்—அனைத்து கர்மபலன்களையும் அனுபவிக்கச் செய்கிறான்.

Verse 71

योऽसौ विश्वंभरो देवो गुणमेदव्यवस्थितः । सूजत्यवति चात्त्येतत्सर्वं सर्वभुगव्ययः ॥ ७१ ॥

விச்வத்தைத் தாங்கும் அந்த தேவன், குணங்களின் பலவகை அமைப்பில் நிலைபெற்றவனாய், இவ்வுலகமெங்கும் படைத்து, காத்து, இறுதியில் ஒடுக்குகின்றான்; அவன் அனைத்தையும் அனுபவிப்பவன், அழிவிலா ஈசன்.