Vāmana’s Advent, Aditi’s Hymn, Bali’s Gift, and the Mahatmya of Bhū-dāna

Verse 1

नारद उवाच । अहो ह्यत्यद्भुतं प्रोक्तं त्वया भ्रातरिदं मम । स वह्निरदितिं मुक्त्वा कथं तानदहत्क्षणात् ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்—அஹோ சகோதரா! நீ எனக்குச் சொன்னது மிக அதிசயமானது. அந்த அக்னி அதிதியை விட்டுவிட்டு, மற்றவர்களை ஒரு கணத்தில் எவ்வாறு எரித்தது?

Verse 2

वदादितेर्महासत्त्वं विशेषाश्चर्यकारणम् । परोपदेशनिरताः सज्जना हि मुनीश्वराः ॥ २ ॥

அதிதியின் மஹாசத்துவத்தைச் சொல்—அதுவே விசேஷமான ஆச்சரியக் காரணம்; ஏனெனில் சஜ்ஜனமான முனீஸ்வரர்கள் எப்போதும் பிறர்நல உபதேசத்தில் ஈடுபட்டிருப்பர்.

Verse 3

सनक उवाच । श्रृणु नारद माहात्म्यं हरिभक्तिरतात्मनाम् । हरिध्यानपरान्साधून्कः समर्थः प्रबाधितुम् ॥ ३ ॥

சனகர் கூறினார்—ஓ நாரதா, ஹரிபக்தியில் லயித்த ஆன்மாக்களின் மகிமையை கேள். ஹரித்யானத்தில் பராயணமான சாதுக்களை யார் துன்புறுத்த வல்லார்?

Verse 4

हरिभक्तिपरो यत्र तत्र ब्रह्मा हरिः शिवः । देवाः सिद्धा मुनीश्वाश्च नित्यं तिष्टंति सत्तमाः ॥ ४ ॥

எங்கே ஹரிபக்தியில் பரமையாக இருப்பவர் உள்ளாரோ, அங்கேயே பிரம்மா, ஹரி, சிவன் உறைவார்; அங்கேயே தேவர்கள், சித்தர்கள், சிறந்த முனிவர்கள் என்றும் தங்குவர்.

Verse 5

हरिरास्ते महाभाग हृदये शान्तचेतसाम् । हरिनामपराणां च किमु ध्यानरतात्मनाम् ॥ ५ ॥

ஓ மகாபாகா! அமைதியான மனத்தாரின் இதயத்தில் ஹரி உறைகிறார். ஹரிநாமத்தில் பராயணமானவர்க்கே இவ்வாறு என்றால், தியானத்தில் லயித்த ஆன்மாக்கள் பற்றி இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 6

शिवपूजारतो वाऽपि विष्णुपूजापरोऽपि वा । यत्र तिष्टति तत्रैव लक्ष्मीः सर्वाश्च देवताः ॥ ६ ॥

சிவபூஜையில் ஈடுபட்டவராயினும், விஷ்ணுபூஜையில் அர்ப்பணித்தவராயினும்—அத்தகைய பக்தன் எங்கு தங்குகிறானோ அங்கேயே லக்ஷ்மியும் எல்லாத் தேவர்களும் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 7

यत्र पूजापरो विष्णोर्वह्निस्तत्र न बाधते । राजा वा तस्करो वापि व्याधयश्च न सन्ति हि ॥ ७ ॥

விஷ்ணுவின் பூஜையில் பரம ஈடுபாடு உள்ள இடத்தில் தீயால் தீங்கு இல்லை; அரசனின் தொல்லையும் திருடர்களின் அச்சமும் இல்லை; நோய்களும் அங்கே நில்லாது.

Verse 8

प्रेताः पिशाचाः कूष्माण्डग्रहा बालग्रहास्तथा । डाकिन्यो राक्षसाश्चैव न बाधन्तेऽच्युतार्चकम् ॥ ८ ॥

பிரேதங்கள், பிசாசுகள், கூஷ்மாண்ட-கிரகங்கள், பாலகிரகங்கள், டாகினிகள், ராக்ஷசர்கள்—இவர்கள் யாரும் அச்யுதன் (விஷ்ணு) அர்ச்சனை செய்பவனைத் துன்புறுத்த முடியாது.

Verse 9

परपीडारता ये तु भूतवेतालकादयः । नश्यन्ति यत्र सद्भक्तो हरिलक्ष्म्यर्चने रतः ॥ ९ ॥

பிறரைத் துன்புறுத்துவதில் மகிழும் பூத-வேதாள முதலியோர்—சத்பக்தன் ஹரி-லக்ஷ்மி அர்ச்சனையில் ஈடுபடும் இடத்தில் அழிந்து போகின்றனர்.

Verse 10

जितेन्द्रियः सर्वहितो धर्मकर्मपरायणः । यत्र तिष्टति तत्रैव सर्वतीर्थानि देवताः ॥ १० ॥

இந்திரியங்களை வென்றவன், அனைவரின் நலனில் ஈடுபட்டவன், தர்மக் கடமைகளில் உறுதியானவன்—அவன் எங்கு வாழ்கிறானோ அங்கேயே எல்லாத் தீர்த்தங்களும் தேவர்களும் இருப்பர்.

Verse 11

निमिषं निमिषार्द्धं वा यत्र तिष्टन्ति योगिनः । तत्रैव सर्वश्रेयांसि तत्तीर्थं तत्तपोवनम् ॥ ११ ॥

யோகிகள் ஒரு நிமிஷமோ அரை நிமிஷமோ எங்கு தங்கினாலும், அங்கேயே எல்லா மங்களப் பயன்களும் கிடைக்கும்; அந்த இடமே தீர்த்தம், அந்த இடமே தவோவனம் ஆகும்।

Verse 12

यन्नामोच्चारणादेव सर्वे नश्यन्त्युपद्रवाः । स्तोत्रैर्वाप्यर्हणाभिर्वा किमु ध्यानेन कथ्यते ॥ १२ ॥

அவருடைய நாமத்தை உச்சரிப்பதாலேயே எல்லா இடர்களும் அழிகின்றன; ஸ்தோத்திரம் அல்லது அர்ச்சனை மூலம் இவ்வாறு என்றால், தியானத்தின் வல்லமை பற்றி சொல்லவே என்ன உள்ளது!

Verse 13

एवं तेनाग्निना विप्र दग्धं सासुरकाननम् । सादितिर्नैव दग्धाभूद्विष्णुचक्राभिरक्षिता ॥ १३ ॥

ஓ பிராமணரே! அந்த அக்கினி அசுரர்களுடன் கூடிய வனத்தை எரித்தது; ஆனால் அதிதி எரியவில்லை, விஷ்ணுசக்கரம் அவளை காத்தது।

Verse 14

ततः प्रसन्नवदनः पह्मपत्रायतेक्षणः । प्रादुरासीत्समीपेऽस्याः शङ्खचक्रगदाधरः ॥ १४ ॥

அப்போது அமைதியான முகத்துடன், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடன், சங்கு-சக்கரம்-கதை ஏந்திய பரமன் அவளருகே வெளிப்பட்டான்।

Verse 15

ईषद्वास्यस्फुरद्दन्तप्रभाभाषितदिङ्मुखः । स्पृशन्करेण पुण्येन प्राह कश्यपवल्लभाम् ॥ १५ ॥

சற்றே திறந்த வாயில் மின்னும் பற்களின் ஒளியால் திசைகள் பிரகாசிக்க, புனிதக் கரத்தால் காச்யபரின் பிரியையைத் தொட்டு அவர் உரைத்தான்।

Verse 16

श्रीभगवाननवाच । देवमातः प्रसन्नोऽस्मि तपसाराधितस्त्वया । चिरं श्रान्तासि भद्रं ते भविष्यति न संशयः ॥ १६ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—தேவமாதாவே! உன் தவத்தால் ஆராதிக்கப்பட்ட நான் மகிழ்ந்தேன். நீ நீண்ட காலம் துன்பம் தாங்கினாய்; உனக்கு நிச்சயமாக மங்களம் உண்டாகும்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 17

वरं वरय दास्यामि यत्ते मनसि रोचते । मा भैर्भद्रे महाभागे ध्रुवं श्रेयो भविष्यति ॥ १७ ॥

வரம் கேள்; உன் மனத்திற்கு உகந்ததை நான் அளிப்பேன். பத்திரையே, மகாபாக்யவதியே! அஞ்சாதே; உன் பரம நன்மை நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

Verse 18

इत्युक्तादेवमाता सा देवदेवेन चक्रिणा । तुष्टाव प्रणिपत्यैनं सर्वलोकसुखावहम् ॥ १८ ॥

சக்கரதாரியான தேவர்களின் தேவன் இவ்வாறு கூறியபோது, தேவமாதா அவருக்கு சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, எல்லா உலகங்களுக்கும் இன்பம் அளிப்பவரான அந்தப் பெருமானைத் துதித்தாள்.

Verse 19

अदितिरुवाच । नमस्ते देवदेवेश सर्वव्यापिञ्जनार्दना । सत्त्वादिगुणभेदेन लोकव्यापारकारण ॥ १९ ॥

அதிதி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே! அனைத்திலும் நிறைந்த ஜனார்தனனே! சத்த்வம் முதலிய குண வேறுபாடுகளால் உலகின் செயல்பாடுகளுக்குக் காரணமான உமக்கு வணக்கம்.

Verse 20

नमस्ते बहुपरुपायारुपाय च महात्मने । सर्वैकरुपरुपाय निर्गुणाय गुणात्मने ॥ २० ॥

மகாத்மாவே! பல உயர்ந்த வடிவங்களும் உடையவரே, வடிவமற்றவரும் நீயே; எல்லா வடிவங்களிலும் ஒரே வடிவமாக விளங்குபவரே; நிர்குணனாய் இருந்தும் குணங்களின் ஆத்மாவாய் இருப்பவரே—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 21

नमस्ते लोकनाथाय परमज्ञानरुपिणे । सद्भक्तजनवात्सल्यशालिने मङ्गलात्मने ॥ २१ ॥

உலகநாதனே! பரமஞானஸ்வரூபனே, சத்பக்தர்களிடம் பேரன்பு கொண்டவனே, மங்களமய ஆத்மாவே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 22

यस्यावताररुपाणि ह्यर्चयन्ति मुनीश्वराः । तमादिपुरुषं देवं नमामि ह्यर्थसिद्धये ॥ २२ ॥

முனிவரேந்தர்கள் வழிபடும் அவதார ரூபங்கள் யாருடையவோ, அந்த ஆதிபுருஷ தேவனை என் நோக்கம் நிறைவேற நமஸ்கரிக்கிறேன்।

Verse 23

श्रुतयो यं न जानन्ति न जानन्ति च सूरयः । तं नमामि जगद्धेतुं समायं चाप्यमायिनम् ॥ २३ ॥

வேதங்களும் முழுதாய் அறியாதவனையும், ஞானிகளும் அறியாதவனையும்—அந்த உலகக் காரணனாகிய, சமநிலையுடைய, மாயையற்ற இறைவனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 24

यस्यावलोकनं चित्रं मायोपद्रवकारणम् । जगद्रूपं जगद्धेतुं तं वन्दें सर्ववन्दितम् ॥ २४ ॥

யாருடைய அதிசய நோக்கு மாயையின் எழுச்சிக்குக் காரணமோ, யார் உலகத்தின் ரூபமும் உலகத்தின் காரணமும் ஆவாரோ—அனைவராலும் வணங்கப்படும் அவரை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 25

यत्पादाम्बुजकिञ्जल्कसेवारक्षितमस्तकाः । अवापुः परमां सिद्धिं तं वन्दे कमलाधवम् ॥ २५ ॥

யாருடைய தாமரைத் திருவடிகளின் கேசரத் தூளி சேவையால் பக்தர்களின் தலை காக்கப்படுகிறதோ, அவர்கள் பரமசித்தியை அடைகிறார்கள்—அந்த கமலாதவனை (விஷ்ணுவை) நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 26

यस्य ब्रह्मादयो देवा महिमानं न वै विदुः । अत्यासन्नं च भक्तानां तं वन्दे भक्तसंगिनम् ॥ २६ ॥

யாருடைய மகிமையைப் பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் உண்மையாக அறியார்; ஆயினும் அவர் பக்தர்களுக்கு மிக அருகில், எப்போதும் பக்தர் சங்கத்தில் இருப்பவர்—அந்த பக்தசங்கினைப் பரமனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 27

यो देवस्त्यक्तसङ्गानां शान्तानं करुणार्णवः । करोति ह्यात्मनः सङ्गं तं देवं सङ्गवर्जितम् ॥ २७ ॥

பற்றைத் துறந்த அமைதியுள்ளோர்க்கு கருணைக் கடலான அந்த தேவன், அவர்களைத் தன் சான்னித்யச் சங்கத்தில் ஏற்றுக் கொள்கிறான்; ஆயினும் அவன் தானே முழுமையாக அசங்கன்—அந்த அசங்கப் பரமனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 28

यज्ञेश्वरं यज्ञकर्म यज्ञकर्मसु निष्टितम् । नमामि यज्ञफलदं यज्ञकर्मप्रबोधकम् ॥ २८ ॥

யாகேஸ்வரனை நான் வணங்குகிறேன்—அவரே யாகக் கிரியையின் சொரூபம்; எல்லா யாகக் கிரியைகளிலும் உறுதியாக நிலைபெற்றவர்; யாகப் பலன் அளிப்பவர், யாகக் கிரியையை விழிப்பூட்டி ஒளியூட்டுபவர்।

Verse 29

अजामिलोऽपि पापात्मा यन्नामोच्चारणादनु । प्राप्तवान्परमं धाम तं वन्दे लोकसाक्षिणम् ॥ २९ ॥

பாவமனத்தையுடைய அஜாமிலனும் அவருடைய நாம உச்சாரணம் மட்டும் கொண்டு பரம தாமத்தை அடைந்தான்—அந்த எல்லா உலகங்களுக்கும் சாட்சி ஆன ஆண்டவனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 30

हरिरुपी महादेवः शिवरुपी जनार्दनः । इति लोकस्य नेता यस्तं नमामि जगद्गुरुम् ॥ ३० ॥

மகாதேவன் ஹரி-ரூபம்; ஜனார்தனன் சிவ-ரூபம்—இவ்வாறு உலகின் வழிகாட்டியாக இருப்பவரான அந்த ஜகத்குருவை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 31

ब्रह्माद्या अपि देवेशा यन्मायापाशयन्त्रिताः । न जानन्ति परं भावं तं वन्दे सर्वनायकम् ॥ ३१ ॥

பிரம்மா முதலிய தேவேசர்களும் அவன் மாயாபாசத்தால் கட்டுண்டு அவன் பரமத் தத்துவத்தை அறியார். அந்தச் சர்வநாயகப் பெருமானை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 32

ह्यत्पह्मस्थोऽपिञ्योग्यानां दूरस्थ इव भासते । प्रमाणातीतसद्भावस्तं वन्दे ज्ञानसाक्षिणम् ॥ ३२ ॥

இதயத் தாமரையில் உறைந்திருந்தாலும், தகுதியற்றோருக்கு அவர் தொலைவில் இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறார். எல்லாப் பிரமாணங்களையும் கடந்த சுத்த சத்-ஸ்வரூபமான ஞானசாட்சியை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 33

यन्मु खाद्ब्राह्यणो जातो बाहुभ्यां क्षत्रियोऽजनि । ऊर्वोर्वैश्यः समुत्पन्नः पद्यां शूद्रोऽभ्यजायत ॥ ३३ ॥

அவனுடைய வாயிலிருந்து பிராமணன் பிறந்தான்; அவன் புயங்களிலிருந்து க்ஷத்திரியன் தோன்றினான். அவன் தொடைகளிலிருந்து வைசியன் எழுந்தான்; அவன் பாதங்களிலிருந்து சூத்ரன் பிறந்தான்.

Verse 34

मनसश्चन्द्रमा जातो जातः सूर्यश्च चक्षुषः । मुखादग्निस्तर्थेन्द्रश्च प्राणाद्वायुरजायत ॥ ३४ ॥

மனத்திலிருந்து சந்திரன் பிறந்தான்; கண்களிலிருந்து சூரியன் தோன்றினான். வாயிலிருந்து அக்னியும் இந்திரனும் எழுந்தனர்; பிராணனிலிருந்து வாயு பிறந்தது.

Verse 35

ऋग्यजुःसामरुपाय सत्यस्वरगतात्मने । षडङ्गरुपिणे तुभ्यं भूयोभूयो नमो नमः ॥ ३५ ॥

ரிக், யஜுர், சாம வேதங்களின் ரூபமாகவும், உண்மையான வேதஸ்வரங்களில் ஆத்மரூபமாக நிலைத்தவனாகவும், ஆறு வேதாங்கங்களின் ரூபமாகவும் உள்ள உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 36

त्वमिन्द्रः पवनः सोमस्त्वमीशानस्त्वमन्तकः । त्वमग्निर्निर्ऋतिश्चैव वरुणस्त्वं दिवाकरः ॥ ३६ ॥

நீயே இந்திரன், நீயே பவனன், நீயே சோமன். நீயே ஈசானன், நீயே அந்தகன் (மரணம்); நீயே அக்னி, நிருதி, வருணன், திவாகரன் (சூரியன்).

Verse 37

देवाश्च स्थावराश्चैव पिशाचाश्चैव राक्षसाः । गिरयः सिद्धगंधर्वानद्यो भूमिश्च सागराः ॥ ३७ ॥

தேவர்கள், நிலைபெற்ற உயிர்கள், பிசாசுகள் மற்றும் ராட்சசர்கள்; மலைகள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள்; நதிகள், பூமி, கடல்கள்—இவை அனைத்தும் (உம்முள் அடங்கும்).

Verse 38

त्वमेव जगतामीशो यत्रासि त्वं परात्परः । त्वद्रूपमखिलं देव तस्मान्नित्यं नमोऽस्तु ते ॥ ३८ ॥

நீயே எல்லா உலகங்களின் ஈசன்; நீ இருக்கும் இடமெல்லாம் நீயே பராத்பர பரமன். ஓ தேவா, அகில உலகமும் உன் வடிவமே; ஆகவே உனக்கு என் நித்திய நமஸ்காரம்.

Verse 39

अनाथानाथ सर्वज्ञ भूतदेवेन्द्रविग्रह । दैतेयैर्बाधितान्पुत्रान्मम पाहि जनार्दन ॥ ३९ ॥

அநாதைகளின் ஆதாரமே, சர்வஞ்ஞனே, பூதர்-தேவர்-இந்திரர் வணங்கும் திருவுருவே! ஓ ஜனார்தன, தைத்யர்களால் துன்புறும் என் மக்களை காத்தருள்வாய்.

Verse 40

इति स्तुत्वा देवमाता देवं नत्वा पुनः पुनः । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा हर्षाश्रुक्षालितस्तनी ॥ ४० ॥

இவ்வாறு துதித்து தேவர்மாதா ஆண்டவரை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினாள். பின்னர் கைகூப்பி நின்று—ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைந்தவளாய்—அவள் கூறினாள்.

Verse 41

अनुग्राह्यास्मि देवेंश त्वया सर्वादिकारण । अकण्टकां श्रियां देहि मत्सुतानां दिवौकसाम् ॥ ४१ ॥

ஹே தேவேசா, ஹே அனைத்திற்கும் ஆதிகாரணனே! நான் உமது அருளுக்குப் பாத்திரமாகட்டும். என் புதல்வர்கள்—வானுலக வாசிகள்—அவர்களுக்கு தடையற்ற, நிஷ்கண்டகமான ஸ்ரீ-செல்வத்தை அருள்வாயாக.

Verse 42

अन्तर्य्यामिञ्जगद्रूप सर्वज्ञा परमेश्वर । अज्ञातं किं तव श्रीश किं मामीहयसि प्रभो ॥ ४२ ॥

ஹே அந்தர்யாமி, ஜகத்ரூபன், சர்வஜ்ஞ பரமேஸ்வரா! ஹே ஸ்ரீசா! உமக்கு அறியாதது என்ன இருக்க முடியும்? ஹே பிரபோ, இங்கே என்னை ஏன் சோதிக்கிறீர்?

Verse 43

तथापि तव वक्ष्यामि यन्मे मनसि रोचते । वृथापुत्रास्मि देवेश दैतेयैः परिपीडिता ॥ ४३ ॥

ஆயினும் என் மனம் விரும்புவதை உமக்கு உரைப்பேன். ஹே தேவேசா, நான் பயனற்ற தாய்மையுடையவள்; தைத்யர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்டேன்.

Verse 44

तान्न हिंसितुमिच्छामि यतस्तेऽपि सुता मम । तानहत्वा श्रियं देहि मत्सुतेभ्यः सुरेश्वर ॥ ४४ ॥

நான் அவர்களைத் தீங்கிழைக்க விரும்பவில்லை; ஏனெனில் அவர்களும் என் புதல்வர்களே. ஹே சுரேஸ்வரா, அவர்களை கொல்லாமல் என் புதல்வர்களுக்கு ஸ்ரீ-செல்வத்தை அருள்வாயாக.

Verse 45

इत्युक्तो देवेदेवेशः पुनः प्रीतिमुपागतः । उवाच हर्षयन्विप्र देवमातरमादरात् ॥ ४५ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது தேவர்களின் தேவேசன் மீண்டும் மகிழ்ந்தான்; முனிவரை மகிழ்வித்து, தேவர்மாதாவிடம் மரியாதையுடன் உரைத்தான்.

Verse 46

श्रीभगवानुवाच । प्रीतोऽस्मि देवि भद्रं ते भविष्यामि सुतो ह्यहम् । यतः सपत्निपुत्रेषु वात्सल्यं देवि दुर्लभम् ॥ ४६ ॥

ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்— தேவியே, நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு மங்களம் உண்டாக. நிச்சயமாக நான் உன் மகனாகப் பிறப்பேன்; ஏனெனில் தேவியே, இணைமனைவியின் மகனிடம் வாத்ஸல்யம் அரிது.

Verse 47

त्वया तु यत्कृतं स्तोत्रं तत्पठान्ति नरास्तु ये । तेषां संपद्वरा पुत्रा न हीयन्ते कदाचन ॥ ४७ ॥

நீ இயற்றிய இந்த ஸ்தோத்திரத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறார்களோ, அவர்களுக்குச் செல்வமும் சிறந்த சந்ததியும் எந்நாளும் குறையாது.

Verse 48

त्वात्मजे वान्यपुत्रे वा यः समत्वेन वर्तते । न तस्य पुत्रशोकः स्यादेष धर्मः सनातनः ॥ ४८ ॥

தன் மகனாக இருந்தாலும் பிறரின் மகனாக இருந்தாலும் சமநிலையுடன் நடப்பவனுக்கு மகன்-துயரம் வராது; இதுவே சனாதன தர்மம்.

Verse 49

अदितिरुवाच । ताह वोढुं क्षमा देव त्वामाद्यपुरुषं परम् । असंख्याताण्डरोमाणं सर्वेशं सर्वकारणम् ॥ ४९ ॥

அதிதி கூறினாள்— தேவா, அவர்களைத் தாங்கி அருள்வாயாக. நீ ஆதிப் பரமபுருஷன்; உன் ரோமகூபங்களில் எண்ணற்ற பிரபஞ்ச முட்டைகள் உள்ளன; நீயே சர்வேஸ்வரன், எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணம்.

Verse 50

यत्प्रभावं न जानन्ति श्रुतयः सर्वदेवताः । तमहं देवदेवेशं धारयामि कथं प्रभो ॥ ५० ॥

பிரபோ, யாருடைய மகிமையை வேதங்களும் எல்லாத் தேவர்களும் முழுதாய் அறியார்—அந்த தேவர்களின் தேவேசனை நான் என்னுள் எவ்வாறு தாங்குவேன்?

Verse 51

अणोरणीयांसमजं परात्परतरं प्रभुम् । धारयामि कथं देव त्वामहं पुरुषोत्तमम् ॥ ५१ ॥

ஓ தேவா, ஓ புருஷோத்தமா! பிறவியற்றவனாய், அணுவினும் நுண்ணியவனாய், பராத்பரத்தினும் மேலான ஆண்டவனாய் உள்ள உம்மை நான் மனத்தில் எவ்வாறு தாங்கி தியானிப்பேன்?

Verse 52

महापातकयुक्तोऽपि यन्नामस्मृतिमात्रतः । मुच्यते स कथं देवोग्राम्येषु जनिमर्हति ॥ ५२ ॥

மகாபாதகங்களில் மூழ்கியவனும் அவன் நாமத்தை நினைத்த मात्रத்தால் விடுதலை பெறுகிறான்; அப்படியான தெய்வீக ஆண்டவன் சாதாரண உலகியலோரிடையே பிறப்பதற்கு எவ்வாறு தகுதியானவன்?

Verse 53

यथा शूकरमत्स्याद्या अवतारास्तव प्रभो । तथायमपि को वेद तव विश्वेश चेष्टितम् ॥ ५३ ॥

ஓ பிரபுவே! வராகம், மத்ஸ்யம் முதலிய உமது அவதாரங்கள் புகழ்பெற்றவை; அதுபோலவே, ஓ விஸ்வேசா! இவ்வுருவையும் உமது தெய்வீக லீலையின் மர்மத்தையும் யார் உண்மையில் அறிய முடியும்?

Verse 54

त्वत्पादपह्मप्रणतात्वन्नामस्मृतितत्परा । त्वामेव चिंतये देव यथेच्छासि तथा कुरु ॥ ५४ ॥

உமது தாமரைத் திருவடிகளில் பணிந்து, உமது நாமஸ்மரணத்தில் ஈடுபட்டு, ஓ தேவா! நான் உம்மையே தியானிக்கிறேன்; உமக்கு விருப்பமானபடி அருள்செய்க.

Verse 55

सनक उवाच । तयोक्तं वचनं श्रुत्वा देवदेवो जनार्दनः । दत्त्वाभयं देवमातुरिदं वचनमब्रवीत् ॥ ५५ ॥

சனகர் கூறினார்—அவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட தேவதேவன் ஜனார்தனன், தேவர்களின் தாய்க்கு அபயம் அளித்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 56

श्रीभगवानुवाच । सत्यमुक्तं महाभागे त्वया नास्त्यत्र संशयः । तथापि श्रृणु वक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतरं शुभे ॥ ५६ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஹே மகாபாகே, நீ சொன்னது உண்மை; இதில் ஐயமில்லை. ஆயினும் ஹே சுபே, கேள்—ரகசியத்திலும் மிக ரகசியமான உபதேசத்தை நான் உரைப்பேன்।

Verse 57

रागद्वेषविहीना ये मद्भक्ता मत्परायणाः । वंहति सततं तें मां गतासूया अदाम्भिकाः ॥ ५७ ॥

ராக-த்வேஷமற்ற என் பக்தர்கள், என்னையே சரணமாகக் கொண்டவர்கள்—தாழ்மையுடன், பொறாமையின்றி, பாசாங்கின்றி—என்னைத் தம் உள்ளத்தில் எப்போதும் தாங்குகின்றனர்।

Verse 58

परोपतापविमुखाः शिवभक्तिपरायणः । मत्कथाश्रवणासक्ता वहन्ति सततं हि माम् ॥ ५८ ॥

பிறருக்கு துன்பம் செய்யாமல் விலகி, சிவபக்தியில் முழுமையாக நிலைத்து, என் கதைகளைச் செவிமடுக்க ஆசை கொண்டவர்கள்—என்னை உள்ளத்தில் எப்போதும் தாங்குகின்றனர்।

Verse 59

पतिव्रताः परिप्राणाः पतिभक्तिपरायणाः । वहन्ति सततं देवि स्त्रियोऽपि त्यक्तप्रत्सराः ॥ ५९ ॥

ஹே தேவி, பெண்களும்—கணவனுக்கே நெறி கொண்ட பத்தினிகள், கணவனை உயிரெனக் கருதுவோர், கணவன்-பக்தியில் முழுமையாய் நிலைப்போர், குற்றம் காண்தலும் சண்டையும் விட்டு விட்டோர்—எப்போதும் தர்மத்தைத் தாங்குகின்றனர்।

Verse 60

मातापित्रोश्च शुश्रूषुर्गुरुभक्तोऽतिथिप्रियः । हितकृद्बाह्यणानां यः स मां वहति सर्वदा ॥ ६० ॥

தாய்-தந்தையருக்கு சேவை செய்து, குருவின்பால் பக்தியுடன் இருந்து, விருந்தோம்பலில் மகிழ்ந்து, பிராமணர்களின் நலனுக்காகச் செயல்படுபவன்—அவன் என்னை எப்போதும் தாங்குகிறான்।

Verse 61

पुण्यतीर्थरता नित्यं सत्सङ्गनिरतास्तथा । लोकानुग्रहशीलाश्च सततं ते वहन्ति माम् ॥ ६१ ॥

எவர் எப்போதும் புண்ணியத் தீர்த்தங்களில் ஈடுபட்டு, சத்சங்கத்தில் நிலைத்து, உலக நலனில் அன்புடன் செயல்படுகிறாரோ—அவர்கள் இடையறாது என்னை உள்ளத்தில் தாங்குகின்றனர்।

Verse 62

परोपकारविरताः परद्रव्यपराङ्मुखाः । नषुंसकाः परस्त्रीषु ते वहन्ति च मां सदा ॥ ६२ ॥

எவர் பிறருக்கு தீங்கு செய்யாமல் விலகி, பிறருடைய செல்வத்தை நாடாமல், பிறர் மனைவியரிடம் காமமின்றி இருப்பாரோ—அவர்கள் எப்போதும் என்னைத் தாங்குகின்றனர்।

Verse 63

तुलस्युपासनरताः सदा नामपरायणाः । गोरक्षणपरा ये च सततं मां वहन्ति ते ॥ ६३ ॥

எவர் துளசி உபாசனையில் மகிழ்ந்து, எப்போதும் நாமஜபத்தில் பராயணராக இருந்து, கோ-ரட்சணையில் அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பாரோ—அவர்கள் இடையறாது என்னைத் தாங்குகின்றனர்।

Verse 64

प्रतिग्रहनिवृत्ता ये परान्नविमुखास्तथा । अन्नोदकप्रदातारो वहंति सततं हि माम् ॥ ६४ ॥

எவர் பரிசு ஏற்றலை விலக்கி, பிறர் அளிக்கும் அன்னத்தை இகழாமல், அன்னமும் நீரும் தானமாக அளிக்கிறாரோ—அவர்கள் நிச்சயமாக எப்போதும் என்னை உள்ளத்தில் தாங்குகின்றனர்।

Verse 65

त्वं तु देवि पतिप्राणा साध्वी भूतहिते रता । संप्राप्य पुत्रभावं ते साधयिष्ये मनोरथम् ॥ ६५ ॥

ஆனால், தேவியே! நீ கணவனையே உயிரெனக் கொண்ட சாத்வி; எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவள். ஆகவே தாய்மையின் நிலையை அடைந்த பின் உன் மனோரதத்தை நான் நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 66

इत्युक्त्वा देवेदेवशो ह्यदितिं देवमातरम् । दत्त्वा कण्ठगतां मालामभयं च तिरोदधे ॥ ६६ ॥

இவ்வாறு கூறி தேவர்களின் தேவனான பரமேஸ்வரன் தேவமாதா அதிதியை உரைத்தான்; பின்னர் தன் கழுத்திலிருந்த மாலையை அவளுக்குச் சூட்டி, அபயம் அருளி மறைந்தான்।

Verse 67

सा तु संहृष्टमनसा देवसूर्दक्षनन्दिनी । प्रणम्य कमलाकान्तं पुनः स्वस्थानमाव्रजत् ॥ ६७ ॥

அப்போது மனம் மகிழ்ந்த தக்ஷனின் மகளும் தேவர்களின் தாயுமான அதிதி, கமலாகாந்தன் விஷ்ணுவை வணங்கி மீண்டும் தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினாள்।

Verse 68

ततोऽदितिर्महाभागा सुप्रीता लोकवन्दिता । असूत समये पुत्रं सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ६८ ॥

பின்னர் பெரும் பாக்கியவதியும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் உலகங்களால் போற்றப்பட்டவளுமான அதிதி, காலம் வந்தபோது எல்லா உலகங்களும் வணங்கும் ஒரு புதல்வனைப் பெற்றாள்।

Verse 69

शङ्गचक्रधरं शान्तं चन्द्रमण्डलमध्यगम् । सुधाकलशदध्यन्नकरं वामनसंज्ञितम् ॥ ६९ ॥

அவர் அமைதியான திருமேனி; சங்கமும் சக்கரமும் தாங்கி, சந்திரமண்டலத்தின் நடுவில் நிலைத்து; கைகளில் அமுதக் கலசமும் தயிர்சாதப் பாத்திரமும் ஏந்தியவர்—இவ்வுருவே ‘வாமனன்’ எனப் பெயர்பெற்றது।

Verse 70

सहस्त्रादित्यसंकाशं व्याकोशकमलेक्षणम् । सर्वाभरणंसंयुक्तं पीताम्बरधरं हरिम् ॥ ७० ॥

ஆயிரம் சூரியர்களைப் போல் ஒளிரும், மலர்ந்த தாமரைக் கண்களையுடைய, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பீதாம்பரம் தரித்த ஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 71

स्तुत्यं मुनिगणैर्युक्तं सर्वलोकैकनायकम् । आविर्भूतं हरिं ज्ञात्वा कश्यपो हर्षविह्वलः । प्रणम्य प्रञ्जलिर्भूत्वा स्तोतुं समुपचक्रमे ॥ ७१ ॥

முனிவர்க் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு, எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒரே நாயகனாகிய, போற்றத்தக்க ஸ்ரீஹரி வெளிப்பட்டார் என அறிந்து கஷ்யபர் பேரானந்தத்தில் திளைத்தார். தண்டவத் प्रणாமம் செய்து, கைகூப்பி ஸ்தோத்திரம் தொடங்கினார்.

Verse 72

कश्यप उवाच । नमोनमस्तेऽखिलकारणाय नमोनमस्तेऽखइलपालकाय । नमोनमस्तेऽमरनायकाय नमोनमो दैतेयविनाशनाय ॥ ७२ ॥

கஷ்யபர் கூறினார்—அகில காரணனே! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். அகிலப் பாலகனே! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். அமரர்களின் நாயகனே! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். தைத்ய நாசகனே! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 73

नमोनमो भक्तजनप्रियाय नमोनमः सज्जनरंजिताय । नमोनमो दुर्जननाशनाय नमोऽस्तु तस्मै जगदीश्वराय ॥ ७३ ॥

பக்தர்களுக்கு அன்பானவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; சஜ்ஜனரை மகிழ்விப்பவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; துர்ஜனரை அழிப்பவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். அந்த ஜகதீஸ்வரனுக்கு நமஸ்காரம் உண்டாகுக.

Verse 74

नमोनमः कारणवामनाय नारायणायामितविक्रमाय । सशार्ङ्गचक्रासिगदाधाराय नमोऽस्तु तस्मै पुरुषोत्तमाय ॥ ७४ ॥

காரண வாமனனாகிய, அளவிலா விக்ரமம் உடைய நாராயணனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். சார்ங்க வில், சக்கரம், வாள், கதையைத் தாங்கும் அந்த புருஷோத்தமனுக்கு நமஸ்காரம் உண்டாகுக.

Verse 75

नमः पयोराशिनिवासनाय नमोऽस्तु सद्धृत्कमलस्थिताय । नमोऽस्तु सूर्याद्यमितप्रभाय नमोनमः पुण्यकथागताय ॥ ७५ ॥

பாற்கடலில் வாசிப்பவருக்கு நமஸ்காரம்; சுத்த ஹ்ருதயக் கமலத்தில் அமர்ந்தவருக்கு நமஸ்காரம். சூரியன் முதலியவற்றையும் மிஞ்சும் அளவிலா ஒளியுடையவருக்கு நமஸ்காரம்; புண்ணியக் கதைகளால் அடையப்படுபவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 76

नमोनमोऽर्केन्दुविलोचनाय नमोऽस्तु ते यज्ञफलप्रदाय । नमोऽस्तु यज्ञाङ्गविराजिताय नमोऽस्तु ते सज्जनवल्लभाय ॥ ७६ ॥

சூரியன்-சந்திரன் போன்ற கண்கள் உடையவனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். யாகத்தின் பலனை அருள்வோனே, உமக்கு நமஸ்காரம். யாகத்தின் அங்கங்களால் அலங்கரித்து ஒளிர்வோனே, உமக்கு நமஸ்காரம். சஜ்ஜனர்க்குப் பிரியமானவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்॥

Verse 77

नमो जगत्कारणकारणाय नमोऽस्तु शब्दादिविवर्जिताय । नमोऽस्तु ते दिव्यसुखप्रदाय नमो नमो भक्तमनोगताय ॥ ७७ ॥

உலகத்தின் காரணத்திற்கும் காரணமானவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். சப்தம் முதலியவற்றிற்கு அப்பாற்பட்டவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தெய்வீக ஆனந்தம் அருள்வோனே, உமக்கு நமஸ்காரம். பக்தரின் மனத்தில் உறைவோனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்॥

Verse 78

नमोऽस्तु ते ध्वान्तविनाशकाय नमोऽस्तु शब्दादिविवर्जिताय । नमोऽस्तु ते ध्वान्तविनाशकाय मन्दरधारकाय । नमोऽस्तु ते यज्ञवराहनाम्ने नमो हिरण्याक्षविदारकाय ॥ ७८ ॥

இருளை அழிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். சப்தம் முதலியவற்றிற்கு அப்பாற்பட்டவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். இருள்-நாசகனே, மந்தரத்தைத் தாங்கியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ‘யஜ்ஞ-வராஹ’ எனப் பெயர்பெற்றவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹிரண்யாக்ஷனைப் பிளந்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்॥

Verse 79

नमोऽस्तु ते वामनरुपभाजे नमोऽस्तु ते क्षत्र्रकुलान्तकाय । नमोऽस्तु ते रावणमर्दनाय नमोऽस्तु ते नन्दसुताग्रजाय ॥ ७९ ॥

வாமன ரூபம் தாங்கியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். க்ஷத்திரிய குலங்களை ஒழித்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ராவணனை மடக்கியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். நந்தனின் மகன் கிருஷ்ணனின் அண்ணனே, உமக்கு நமஸ்காரம்॥

Verse 80

नमस्ते कमलाकान्त नमस्ते सुखदायिने । स्मृतार्तिनाशिने तुभ्यं भूयो भूयो नमोनमः ॥ ८० ॥

கமலாகாந்தனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; சுகம் அருள்வோனே, உமக்கு நமஸ்காரம். உம்மை நினைப்போரின் துயரை நீக்குவோனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः॥

Verse 81

यज्ञेश यज्ञविन्यास यज्ञविन्घविनाशन । यज्ञरुप यजद्रूप यज्ञाङ्गं त्वां यजाम्यहम् ॥ ८१ ॥

யாகேசனே! யாக ஒழுங்கை அமைப்பவனே! யாகத் தடைகளை அழிப்பவனே! யாகஸ்வரூபனே, யஜமானஸ்வரூபனே, யாக அங்கஸ்வரூபனே—உம்மை நான் வழிபடுகிறேன்।

Verse 82

इति स्तुतः स देवेशो वामनो लोकपावनः । उवाच प्रहसन्हर्षं वर्ध्दयन्कश्यपस्य सः ॥ ८२ ॥

இவ்வாறு புகழப்பட்ட தேவேசன், உலகைப் புனிதப்படுத்தும் வாமனன், புன்னகையுடன் உரைத்து, கஷ்யபரின் மகிழ்ச்சியை வளர்த்தான்।

Verse 83

श्रीभगवानुवाच । तात तुष्टोऽस्मि भद्रं ते भविष्यति सुरार्चिता । अचिरात्साधयिष्यामि निखिलं त्वन्मनोरथम् ॥ ८३ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: மகனே! நான் திருப்தியடைந்தேன். தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவனே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. விரைவில் உன் உள்ளத்தின் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 84

अहं जन्मद्वये त्वेवं युवयोः पुत्रतां गतः । अस्मिञ्जन्मन्यपि तथा सादयाम्युत्तमं सुखम् ॥ ८४ ॥

இரண்டு பிறவிகளில் இவ்வாறு நான் உங்கள் இருவருக்கும் மகனாக ஆனேன்; இப்பிறவியிலும் அதேபோல் நான் உன்னதமான ஆனந்தத்தை அடைகிறேன்।

Verse 85

अत्रान्तरे बलिर्दैत्यो दीर्घसत्रं महामखम् । आरेभे गुरुणा युक्तः काव्येन च मुनीश्वरैः ॥ ८५ ॥

இதற்கிடையில் தைத்யராஜன் பலி ‘தீர்கசத்ர’ எனும் மஹாமக யாகத்தைத் தொடங்கினான்; குரு காவ்யன் (சுக்ராசார்யர்) மற்றும் தலைசிறந்த முனிவர்களுடன்.

Verse 86

तस्मिन्मखे समाहूतो विष्णुर्लक्ष्मीसमन्वितः । हविः स्वीकरणार्थाय ऋषिभिर्ब्रह्यवादिभिः ॥ ८६ ॥

அந்த யாகத்தில் பிரம்மவாதி முனிவர்கள், லக்ஷ்மியுடன் கூடிய விஷ்ணுவை ஹவியை ஏற்கும்படி அழைத்தனர்.

Verse 87

प्रवृद्धैश्वर्यर्दैत्यस्य वर्त्तमाने महाक्रतौ । आमंत्र्य मातापितरौ स बटुर्वामनो ययौ ॥ ८७ ॥

தைத்தியனின் பெருகும் ஆட்சிச் செல்வத்துடன் மகாக்ரது நடைபெறுகையில், பாலவிரதன் வாமனர் தாய் தந்தையரிடம் விடைபெற்று புறப்பட்டார்.

Verse 88

स्मितेन मोहयँल्लोकं वामनो भक्तवत्सलः । हविर्भोक्तुमिवायातो बलेः प्रत्यक्षतो हरिः ॥ ८८ ॥

மெல்லிய புன்னகையால் உலகை மயக்கி, பக்தவத்ஸலன் வாமனர் ஹவியை உண்ண வந்ததுபோல், ஹரி பலியின் முன் நேரில் தோன்றினார்.

Verse 89

दुर्वृत्तो वा सुवृत्तो वा जडो वायं हितोऽपि वा । यो भक्तियुक्तस्तस्यान्तः सदा संनिहितो हरिः ॥ ८९ ॥

தீயொழுக்கமோ நல்லொழுக்கமோ, மந்தபுத்தியோ நலம்செய்வோனோ—பக்தியுடன் இருப்பவனின் உள்ளத்தில் ஹரி எப்போதும் உறைவார்.

Verse 90

आयान्तं वामनं दृष्ट्वा ऋषयो ज्ञानचक्षुषः । ज्ञात्वा नारायणं देवमुद्ययुः सभ्यसंयुताः ॥ ९० ॥

வாமனர் வருவதைக் கண்ட ஞானக்கண் பெற்ற முனிவர்கள் அவரை தேவ நாராயணன் என அறிந்து, சபையோருடன் மரியாதைக்காக எழுந்தனர்.

Verse 91

एतज्ज्ञात्वा दैत्यगुरुरेकांते बलिमब्रवीत् । स्वसारमविचार्यैव खलाः कार्याणि कुर्वते ॥ ९१ ॥

இதனை அறிந்து தைத்யகுரு சுக்ரர் தனிமையில் பலியிடம் கூறினார்—தம் உண்மையான நலனை எண்ணாது தீயோர் தம் விருப்பம்போல் செயல்கள் செய்கின்றனர்।

Verse 92

शुक्र उवाच । भो भो दैत्यपते सौम्य ह्यपहर्ता तव श्रियम् । विष्णुर्वामनरुपेण ह्यदितेः पुत्रातां गतः ॥ ९२ ॥

சுக்ரர் கூறினார்—ஓ சௌம்ய தைத்யபதியே! உன் செல்வத்தைப் பறிக்க வருபவன் வந்துவிட்டான்—அதிதியின் புதல்வனாக விஷ்ணு வாமன ரூபம் கொண்டு வந்தான்।

Verse 93

तवाध्वरं स आयाति त्वया तस्यासुरेश्वर । न किंचिदपि दातव्यं मन्मतं श्रृणु पण्डित ॥ ९३ ॥

அவன் உன் யாகத்திற்கே வருகிறான்; ஆகவே, ஓ அசுரேஸ்வரா, அவனுக்கு எதையும் தானமாக அளிக்காதே. ஓ பண்டிதா, என் கருத்தைக் கேள்।

Verse 94

आत्मबुद्धिः सुखकरी गुरुबुद्धिर्विशेषतः । परबुद्धिर्विनाशाय स्त्रीबुध्दिः प्रलयंकरी ॥ ९४ ॥

தன் புத்தியால் தீர்மானித்தல் இன்பம் தரும்; குருவின் புத்தியை மதித்தல் அதைவிடச் சிறந்த நன்மை தரும். பிறர் புத்தியால் நடப்பது அழிவைத் தரும்; பெண்மையாசையால் ஆளப்படும் புத்தி உயிர்நாசினி எனப்படுகிறது।

Verse 95

शत्रूणां हितकृतद्यस्तु स हन्तव्यो विशेषतः ॥ ९५ ॥

எதிரிகளுக்கு நன்மை செய்பவன் சிறப்பாகத் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவன்—அடக்கப்பட வேண்டியவன்।

Verse 96

बलिरुवाच । एवं गुरो न वक्तव्यं धर्ममार्गविरोधतः । यदादत्ते स्वयं विष्णुः किमस्मादधिकं वरम् ॥ ९६ ॥

பலியான் கூறினான்—குருதேவா, இவ்வாறு சொல்லுதல் கூடாது; அது தர்மமார்க்கத்திற்கு விரோதம். தாமே ஸ்ரீ விஷ்ணு தானத்தை ஏற்றுக் கொண்டால், அதற்கு மேல் வரம் எது?

Verse 97

कुर्वन्ति विदुषो यज्ञान्विष्णुप्रीणनकारणात् । स चेत्साक्षाद्धविर्भोगी मत्तः कोऽभ्यधिको भुवी ॥ ९७ ॥

ஞானிகள் விஷ்ணுவை மகிழ்விக்க யாகங்களைச் செய்கிறார்கள். அவர் தாமே நேரடியாக ஹவியை அனுபவிப்பவரானால், பூமியில் அவரைவிட உயர்ந்தவர் யார்?

Verse 98

दरिद्रेणापि यत्किंचिद्दीयते विष्णवे गुरो । तदेव परमं दानं दत्तं भवति चाक्षयम् ॥ ९८ ॥

குருதேவா, ஏழையாயினும் விஷ்ணுவிற்கோ குருவிற்கோ சிறிதளவு எதையாவது அளித்தால், அதுவே பரம தானம்; அளித்தது அక్షயப் பலனாகிறது.

Verse 99

स्मृतोऽपि परया भक्त्या पुनाति पुरुषोत्तमः । येन केनाप्यर्चितश्वेद्ददाति परमां गतिम् ॥ ९९ ॥

உயர்ந்த பக்தியுடன் நினைத்தாலே புருஷோத்தமன் தூய்மைப்படுத்துவான். எவ்விதமாக வேண்டுமானாலும் அவரை வழிபட்டால், அவர் பரம கதியை அருள்வான்.

Verse 100

हरिर्हरति पापानिदुष्टचित्तैरपि स्मृतः । अनिच्छयापि संस्पृष्टो दहत्येव हि पावकः ॥ १०० ॥

தீய மனத்தாரால் நினைக்கப்பட்டாலும் ஹரி பாவங்களை அகற்றுவான். தீயை அறியாமல் தொட்டாலும் அது நிச்சயமாகச் சுடுவது போல.

Verse 101

जिह्वाग्रे वसते यस्य हरिरित्यक्षरद्वयम् । स विष्णुलोकमाप्नोति पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ १ ॥

யாருடைய நாவின் முனையில் ‘ஹரி’ எனும் இரண்டெழுத்து நாமம் நிலைகொள்கிறதோ, அவர் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவார்; அங்கு மீண்டும் பிறவி பெறுதல் அரிது.

Verse 102

गोविंदेति सदा ध्यायेद्यस्तु रागादिवर्जितः । स याति विष्णुभवनमिति प्राहुर्मनीषिणः ॥ २ ॥

பற்று முதலியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு எப்போதும் ‘கோவிந்த’ என்று தியானிப்பவன், விஷ்ணுவின் திருவீட்டைக் அடைவான் என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

Verse 103

अग्नौ वा ब्राह्मणे वापिहूयते यद्वविर्गुरो । हरिभक्त्या महाभाग तेन विष्णुः प्रसीदति ॥ ३ ॥

ஓ பெருமைக்குரியவரே! ஹவிஸ் அக்கினியில் ஹோமமாக இடப்பட்டாலும், அல்லது பிராமணருக்கு அர்ப்பணமாக வழங்கப்பட்டாலும்—அது ஹரிபக்தியுடன் செய்யப்படின், அதனால் விஷ்ணு மகிழ்வார்.

Verse 104

अहं तु हरितुष्यद्यर्थं करोम्यध्वरमुत्तमम् । स्वयमायाति चेद्विष्णुः कृतार्थोऽस्मि न संशयः ॥ ४ ॥

நான் ஹரியை மகிழ்விப்பதற்காகவே இந்தச் சிறந்த யாகத்தை நடத்துகிறேன். விஷ்ணு தாமே இங்கு வந்தால், ஐயமின்றி நான் நிறைவேற்றம் அடைவேன்.

Verse 105

एवं वदति दैत्यन्द्रे विष्णुर्वामनरुपधृक् । प्रविवेशाध्वरस्थानं हुतवह्निमनोरमम् ॥ ५ ॥

தைத்தியேந்திரன் இவ்வாறு கூறிக்கொண்டிருக்க, விஷ்ணு வாமன ரூபம் தாங்கி, புனித அக்னியால் அழகுறும் யாகமண்டபத்துள் நுழைந்தார்.

Verse 106

तं दृष्ट्वा कोटिसूर्याभं योग्यावयवसुन्दरम् । वामनं सहसोत्थाय प्रत्यगृह्णात्कृताञ्जलिः ॥ ६ ॥

கோடி சூரியர் போல் ஒளிவீசும், ஒவ்வொரு அங்கமும் ஒழுங்கிய அழகுடன் விளங்கும் வாமனரை கண்டவுடன் அவர் உடனே எழுந்து, கைகூப்பி பக்தியுடன் வரவேற்றார்।

Verse 107

दत्त्वासनं च प्रक्षाल्य पादौ वामनरुपिणम् । सकुटुंबो वहन्मूर्ध्ना परमां मुदमाप्तवान् ॥ ७ ॥

வாமன ரூபம் கொண்ட பரமபிரபுவுக்கு ஆசனம் அளித்து, விதிப்படி அவரது திருவடிகளை கழுவி, குடும்பத்துடன் அவரைத் தலைமேல் தாங்கி, பரமானந்தம் அடைந்தார்।

Verse 108

विष्णवेऽस्मै जगद्धान्मे दत्त्वार्घ्यं विधिवद्कलिः । रोमाञ्चिततनुर्भूत्वा हर्षाश्रुनयनोऽब्रवीत् । बलिरुवाच ॥ ८ ॥

ஜகத்தின் தாமமான இந்த விஷ்ணுவுக்கு விதிப்படி அர்க்யம் அர்ப்பணித்து, உடல் சிலிர்த்து, ஆனந்தக் கண்ணீரால் கண்கள் நிறைந்து அவர் கூறினார்— பலி கூறினான்।

Verse 109

अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलो मरवः । जीवितं सफलं मेऽद्य कृतार्थोऽस्मि न संशयः ॥ ९ ॥

இன்று என் பிறப்பு பயனடைந்தது; இன்று என் வாழ்வும் பயனடைந்தது. இன்று என் வாழ்வு நிறைவு பெற்றது—எனக்கு ஐயமில்லை।

Verse 110

अमोघामृतवृष्टिर्मे समायातातिदुर्लभा । त्वदागमनमात्रेण ह्यनायासो महोत्सवः ॥ ११० ॥

எனக்காக மிக அரிதான, தவறாத அமுத மழை இப்போது வந்தடைந்தது. உங்கள் வருகை மட்டுமே உழைப்பின்றி ஒரு மாபெரும் திருவிழாவை எழுப்பியது।

Verse 111

एते च ऋषयः सर्वे कृतार्थां नात्र संशयः । यैः पूर्वं हि तपस्तप्तं तदद्य सफलं प्रभो ॥ ११ ॥

இவ்வனைத்து ரிஷிகளும் நிச்சயமாகக் க்ருதார்த்தர்கள்; இதில் ஐயமில்லை. அவர்கள் முன்பு செய்த தவம் இன்று பலித்தது, ஓ பிரபுவே।

Verse 112

कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि न संशयः । तस्मात्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमोनमः ॥ १२ ॥

நான் க்ருதார்த்தன், நான் க்ருதார்த்தன், நான் க்ருதார்த்தன்—ஐயமில்லை. ஆகவே உமக்கு நமஸ்காரம், உமக்கு நமஸ்காரம், உமக்கு நமஸ்காரம், உமக்கு நமஸ்காரம்—மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 113

त्वदाज्ञया त्वन्नियोगं साधयामीति मन्मनः । अत्युत्साहसमायुक्तं समाज्ञापय मां प्रभो ॥ १३ ॥

“உமது ஆணையால் உமது நியோகத்தை நிறைவேற்றுவேன்” என்று மனத்தில் உறுதி கொண்டு, மிகுந்த உற்சாகம் கொண்ட என்னை முறையாக ஆணையிடும், ஓ பிரபுவே।

Verse 114

एवमुर्को दीक्षितेन प्रहसन्वामनोऽब्रवीत् । देहि मे तपसि स्थातुं भूमिं त्रिपदसंमिताम् ॥ १४ ॥

தீக்ஷித யஜமானன் இவ்வாறு கூற, புன்னகையுடன் வாமனர் சொன்னார்—“தவத்தில் நிலைக்க எனக்கு மூன்று அடிகள் அளவு நிலத்தைத் தாருங்கள்.”

Verse 115

एतच्छॄत्वा बलिः प्राह राज्यं याचितवान्नहि । ग्रामं वा नगरं चापि धनं वा किं कृतं त्वया ॥ १५ ॥

இதைக் கேட்ட பலி கூறினான்—“நீ ராஜ்யமும் கேட்கவில்லை, கிராமமோ நகரமோ கேட்கவில்லை, செல்வமும் கேட்கவில்லை; அப்படியெனில் நீ என்ன செய்கிறாய் (உன் நோக்கம் என்ன)?”

Verse 116

तन्निशम्य बलिं प्राह विष्णुः सर्वशरीरभृत् । आसन्नभ्रष्टराज्यस्य वैराग्यं जनयन्निवा ॥ १६ ॥

அதை கேட்ட அனைத்துஉடல்தாரிகளையும் தாங்கும் திருமால், பலியிடம் உரைத்தான்; இழக்கப் போகும் அரசாட்சியுடைய அவனில் வைராக்யத்தை எழுப்புவது போல.

Verse 117

श्रीभगवानुवाचा । श्रृणु दैत्यन्द्र वक्ष्यामि गुह्याद्गुह्यतमं परम् । सर्वसंगविहीनानां किमर्थैः साध्यतेवद ॥ १७ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ தைத்யேந்திரா, கேள்; மறைவிலும் மிக மறைவான பரம உபதேசத்தை நான் சொல்கிறேன். எல்லாப் பற்றுகளும் அற்றவர்களுக்கு உலகியலான பொருள்-போகங்கள் எதைச் சாதிக்கும்? சொல்.

Verse 118

अहं तु सर्वभूतानामन्तर्यामीति भावय । मयि सर्वमिदं दैत्य किमन्यैः साध्यते वद ॥ १८ ॥

இவ்வாறு தியானி—‘நான் எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள அந்தர்யாமி.’ ஓ தைத்யா, இவை அனைத்தும் என்னுள் நிலைத்திருக்கையில், வேறொன்றால் என்ன சாதிக்க முடியும்? சொல்.

Verse 119

रागद्वेषविहीनानां शान्तानां त्यक्तमायिनाम् । नित्यानंदस्वरुपाणां किमन्यैः साध्यते धनैः ॥ १९ ॥

பற்று-வெறுப்பு அற்ற, அமைதியுடைய, மாயையின் ஆடம்பரத்தைத் துறந்த, நித்திய ஆனந்த ஸ்வரூபமானவர்களுக்கு வேறு செல்வத்தால் என்ன பயன்?

Verse 120

आत्मवत्सर्वभूतानि पश्यतां शान्तचेतसाम् । अभिन्नमात्मनः सर्वं को दाता दीयते च किम् ॥ १२० ॥

அமைதியான மனத்துடன் எல்லா உயிர்களையும் தம்மைப் போலக் காண்போர்க்கு, அனைத்தும் ஆத்மாவிலிருந்து வேறல்ல. அப்போது கொடுப்பவன் யார்? கொடுக்கப்படுவது என்ன?

Verse 121

पृथ्वीयं क्षत्रियवशा इति शास्त्रेषु निश्चितम् । तदाज्ञायां स्थिताः सर्वे लभन्ते परमं सुखम् ॥ २१ ॥

சாஸ்திரங்களில் இந்தப் பூமி க்ஷத்திரியரின் அதிகாரத்திலுள்ளது எனத் தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்களின் தர்மமான ஆணையில் நிலைத்தோர் பரம சுகத்தை அடைவர்।

Verse 122

दातव्यो मुनिभिश्चापि षष्टांशो भूभुजे बले । महीयं ब्राह्मणानां तु दातव्या सर्व यत्नतः ॥ २२ ॥

அரசன் வலிமையுடன் ஆட்சி-காப்பாற்ற வல்லவனாக இருந்தால் முனிவர்களும் அவனுக்கு அறுபதில் ஒரு பங்கை அளிக்க வேண்டும். ஆனால் நிலம் பிராமணர்க்கு எல்லா முயற்சியுடனும் மிகுந்த கவனத்துடன் தானமாக அளிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 123

भूमिदानस्य माहात्म्यं न भूतं न भविष्यति । परं निर्वाणमाप्नोति भूमिदो नात्र संशयः ॥ २३ ॥

நிலதானத்தின் மகிமைக்கு முன்பும் ஒப்பில்லை, இனியும் ஒப்பில்லை. நிலம் தானம் செய்பவன் பரம நிர்வாணத்தை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 124

स्वल्पामपि महीं दत्त्वा श्रोत्रियायाहिताग्नये । ब्रह्मलोकमवाप्नोति पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ २४ ॥

வேதம் ஓதிய, அக்னிகளை நிறுவிய (ஆஹிதாக்னி) பிராமணருக்கு சிறிதளவு நிலம்கூட தானம் செய்தால், மீள்வருதல் அரிதான பிரம்மலோகத்தை அடைவான்।

Verse 125

भूमिदः सर्वदः प्रोक्तो भूमिदो मोक्षभाग्भवेत् । अतिदानं तु तज्ज्ञेयं सर्वपापप्राणाशनम् ॥ २५ ॥

நிலம் தானம் செய்பவன் ‘அனைத்தையும் தந்தவன்’ எனப் புகழப்படுகிறான்; நிலதானி மோட்சத்தில் பங்குபெறுவான். இதுவே அதிதானம்—அது எல்லாப் பாவங்களின் உயிரை அழிக்கும்।

Verse 126

महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः । दशहस्तां महीं दत्त्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ २६ ॥

மகாபாதகத்தில் மூழ்கியவராயினும், எல்லாப் பாவங்களாலும் கட்டுண்டவராயினும்—பத்து ஹஸ்த அளவுள்ள நிலத்தைத் தானம் செய்தால் அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 127

सत्पात्रे भूमिदाता यः सर्वदानफलं लभेत् । भूमिदानसमं नान्यत्त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ २७ ॥

தகுதியான பாத்திரருக்கு நிலம் தானம் செய்பவர் எல்லாத் தானங்களின் பலனையும் பெறுவர்; மூன்று உலகங்களிலும் நிலதானத்துக்கு இணையானது வேறில்லை.

Verse 128

द्विजाय वृत्तिहीनाय यः प्रदद्यान्महीं बले । तस्य पुण्यफलं वक्तुं न क्षमोऽब्दशतैरहम् ॥ २८ ॥

தன் வலிமை/வசதிக்கேற்ப வாழ்வாதாரமற்ற த்விஜருக்கு நிலம் தானம் செய்பவரின் புண்ணியப் பலனை நூறு நூறு ஆண்டுகளிலும் நான் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது.

Verse 129

सक्ताय देवपूजासु वृत्तिहीनाय दैत्यप । स्वल्पामपि महीं दद्याद्यः स विष्णुर्न संशयः ॥ २९ ॥

ஹே தைத்யபா! தேவர்பூஜையில் ஈடுபட்டும் வாழ்வாதாரமற்றவர்க்கு சிறிதளவு நிலமாயினும் தானம் செய்பவர், ஐயமின்றி விஷ்ணுவே எனத் தீர்மானம்.

Verse 130

इक्षुगोधूम तुवरीपूगवृक्षादिसंयुता । पृथ्वी प्रदीयते येन स विष्णुर्नात्र संशयः ॥ १३० ॥

கரும்பு, கோதுமை, பருப்பு வகைகள், பாக்கு முதலிய மரங்களால் செழித்த நிலத்தை யார் தானம் செய்கிறாரோ, அவர் விஷ்ணுவே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 131

वृत्तिहीनाय विप्राय दरिद्राय कुटुम्बिने । स्वल्पामपि महींदत्त्वा विष्णुसायुज्यमान्पुयात् ॥ ३१ ॥

வாழ்வாதாரமற்ற, ஏழை, குடும்பம் பேணும் பிராமணனுக்கு சிறிதளவு நிலம்கூட தானம் செய்பவன், திருமால் விஷ்ணுவின் சாயுஜ்யத்தை அடைகிறான்.

Verse 132

सक्ताय देवपूजासु विप्रायाढकिकां महीम् । दत्त्वा लभेत गङ्गायां त्रिरात्रस्नानजं फलम् ॥ ३२ ॥

தேவபூஜையில் ஈடுபட்ட பிராமணனுக்கு ஒரு ஆடக அளவு நிலம் தானம் செய்தால், கங்கையில் மூன்று இரவுகள் நீராடிய புண்ணியப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 133

विप्राय वृत्तिहीनाय सदाचाररताय च । द्रोणिकां पृथिवीं दत्त्वा यत्फलं लभते श्रृणु ॥ ३३ ॥

வாழ்வாதாரமற்றும் நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்தும் உள்ள பிராமணனுக்கு த்ரோணிகா அளவு நிலம் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலனை கேளுங்கள்.

Verse 134

गङ्गातीर्थाश्वमेधानां शतानि विधिवन्नरः । कृत्वा यत्फलमाप्वोति तदाप्नोति स पुष्कलम् ॥ ३४ ॥

கங்காதீர்த்த யாத்திரைகள் நூறுநூறு முறையும், அச்வமேத யாகங்கள் நூறுநூறு முறையும் விதிப்படி செய்தால் கிடைக்கும் பலன்—அதே மிகுந்த பலன் இங்கும் பெறப்படுகிறது.

Verse 135

ददाति खारिकां भूमिं दरिद्राय द्विजाय यः । तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि वदतो मे निशामय ॥ ३५ ॥

ஏழையான த்விஜ பிராமணனுக்கு காரிகா அளவு நிலம் தானம் செய்பவனுடைய புண்ணியத்தை நான் கூறுகிறேன்; என் சொற்களை கேளுங்கள்.

Verse 136

अश्वमेधसहस्त्राणि वाजपेयशतानि च । विधाय जाह्नवीतीरे यत्फलं तल्लभेद्धुवम् ॥ ३६ ॥

ஜாஹ்னவீ (கங்கை) கரையில் யார் பூஜை‑விரத முதலியவற்றை ஆற்றுகிறாரோ, அவர் நிச்சயமாக ஆயிரம் அச்வமேதமும் நூறு வாஜபேயமும் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பயனை அடைகிறார்।

Verse 137

भूमिदानं महादानमतिदानं प्रकीर्त्तितम् । सर्वपापप्रशमनमपवर्गफलप्रदम् ॥ ३७ ॥

நிலதானம் மகாதானம், மேலும் அதிதானம் எனப் போற்றப்படுகிறது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து, மோக்ஷப் பயனை அருள்கிறது।

Verse 138

अत्रोतिहासं वक्ष्यामि श्रृणु दैत्यकुलेश्वर । यच्छुत्वा श्रद्धया युक्तो भूमिदानफलं लभेत् ॥ ३८ ॥

இங்கே நான் ஒரு பழம்பெரும் வரலாற்றைச் சொல்கிறேன்—ஹே தைத்யகுலத் தலைவா, கேள்; இதை பக்தியுடன் (சிரத்தையுடன்) கேட்பவன் நிலதானத்தின் பயனை அடைவான்।

Verse 139

आसीत्पुरा द्विजवरो ब्राह्मकल्पे महामतिः । दरिद्रो वृत्तिहीनश्च नाम्ना भद्रमतिर्बले ॥ ३९ ॥

பண்டைக் காலத்தில், பிரம்மகல்பத்தில், ஒரு சிறந்த த்விஜப் பிராமணன் இருந்தான்—மிகுந்த அறிவுடையவன்; ஆனால் அவன் வறியவனும் வாழ்வாதாரமற்றவனும்; பல தேசத்தில் ‘பத்ரமதி’ என்ற பெயருடையவன்।

Verse 140

श्रुतानि सर्वशास्त्राणि तेन वेददिवानिशम् । श्रुतानि च पुराणानि धर्मशास्त्राणि सर्वशः ॥ १४० ॥

அவன் எல்லா சாஸ்திரங்களையும் கேட்டறிந்தவன்; பகலும் இரவும் வேதத்தைப் பயின்றவன். புராணங்களையும் எல்லாவித தர்மசாஸ்திரங்களையும் அவன் கேட்டிருந்தான்।

Verse 141

अभवंस्तस्य षट्पत्न्यः श्रुतिः सिन्धुर्यशोवती । कामिनी मालिनी चैव शोभा चेति प्रकीर्तिताः ॥ ४१ ॥

அவனுக்கு ஆறு மனைவியர் இருந்தனர்—ஸ்ருதி, ஸிந்து, யசோவதி, காமினி, மாலினி, சோபா—என்று மரபில் கூறப்படுகின்றது।

Verse 142

आसु पत्नीषु तस्यासञ्चत्वरिंशच्छतद्वयम् । पुत्राणामसुरश्रेष्ट सर्वे नित्यं बुभुक्षिताः ॥ ४२ ॥

அந்த மனைவியரால், ஓ அசுரர்களில் சிறந்தவனே, அவனுக்கு இருநூற்று நாற்பத்து இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் எப்போதும் பசியால் வாடினர்।

Verse 143

अकिञ्चनो भद्रमतिः क्षुधार्त्तानात्मजान्प्रियाः । पश्यन्स्वयं क्षुधार्त्तश्च विललापाकुलेन्द्रियः ॥ ४३ ॥

வறுமையுற்ற பத்ரமதி, பசியால் துன்புறும் தன் அன்பு மக்களைப் பார்த்தான்; தானும் பசியால் வாடி, உணர்வுகள் கலங்க, புலம்பினான்।

Verse 144

धिग्जन्म भाग्यरहितं धिग्जन्म धनवर्जितम् । धिग्जन्म धर्मरहितं धिग्जन्म ख्यातिवर्जितम् ॥ ४४ ॥

நல்ல பேறு அற்ற பிறப்பு சபிக்கத்தக்கது; செல்வம் இன்றிய பிறப்பு சபிக்கத்தக்கது. தர்மம் அற்ற பிறப்பு சபிக்கத்தக்கது; புகழ் அற்ற பிறப்பு சபிக்கத்தக்கது.

Verse 145

नरस्य बह्वपत्यस्य धिग्जन्मैश्वर्यवार्जितम् । अहो गुणाः सौम्यता च विद्वत्ता जन्म सत्कुले ॥ ४५ ॥

பல பிள்ளைகள் இருந்தாலும், உயர்குலப் பெருமையும் செழிப்பும் அற்ற மனிதனின் பிறப்பு நிந்தைக்குரியது. ஆஹா, எத்துணை போற்றத்தக்க நற்குணங்கள்—மென்மை, கல்வி, நல்ல குடும்பத்தில் பிறப்பு.

Verse 146

दारिद्याम्बुधिमग्नस्य सर्वमेतन्न शोभते । प्रियाः पुत्राश्चपौत्राश्च बान्धवा भ्रातरस्तथा ॥ ४६ ॥

வறுமை எனும் கடலில் மூழ்கியவனுக்கு இவை எதுவும் அழகல்ல—அன்பினர் அல்ல, மகனும் பேரனும் அல்ல, உறவினரும் அல்ல, சகோதரரும் அல்ல।

Verse 147

शिष्याश्च सर्वमनुजास्त्यजन्त्यैश्वर्यवार्जितम् । चाण्डालो वा द्विजो वापि भाग्यवानेव पूज्यते ॥ ४७ ॥

சிஷ்யர்களும் எல்லா மக்களும் செல்வமற்றவனை விட்டு விலகுவர்; அவன் சாண்டாளனாக இருந்தாலும் இருமுறை பிறந்தவனாக இருந்தாலும், போற்றப்படுவது பாக்கியவானே।

Verse 148

दरिद्रः पुरुषो लोके शववल्लोकनिन्दितः । अहो संपत्संमायुक्तो निष्टुरो वाप्यनिष्ठुरः ॥ ४८ ॥

இந்த உலகில் ஏழை மனிதன் சடலம்போல் மக்களால் இகழப்படுகிறான்; ஆஹா! செல்வம் வந்தால் அவன் கடுமையானவனாக இருந்தாலும் கடுமையற்றவனெனக் கருதப்படுகிறான்।

Verse 149

गुणहीनोऽपि गुणवान्मूर्खो वाप्यथ पण्डितः । ऐश्वर्यगुणयुक्तश्चेत्पूज्य एव न संशयः ॥ ४९ ॥

குணமற்றவனாக இருந்தாலும் குணமுள்ளவனாக இருந்தாலும், மூடனாக இருந்தாலும் பண்டிதனாக இருந்தாலும்—செல்வமும் மதிக்கத்தக்க குணங்களும் இருந்தால், அவனே நிச்சயமாக போற்றப்படுவான்।

Verse 150

अहो दरिद्रता दुःखं तत्राप्याशातिदुःखदा । आशाभिभूताः पुरुषा दुःखमश्नुवतेऽक्षयम् ॥ १५० ॥

ஆஹா! வறுமை துன்பமே; அதிலும் ஆசை மிகுந்த துன்பத்தைத் தருகிறது. ஆசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள் முடிவில்லா சோகத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்।

Verse 151

आशयादासा ये दासास्ते सर्वलोकस्य । आशा दासी येषां तेषां दासायते लोकः ॥ ५१ ॥

ஆசைக்கு அடிமையானோர் எல்லா உலகிற்கும் அடியாராகின்றனர். ஆனால் யாருக்கு ஆசையே பணியாளி ஆகிறதோ, அவர்களுக்கு உலகமே அடிமையாய் நிற்கும்.

Verse 152

मानो हि महतां लोके धनमक्षयमुच्यते । तस्मिन्नाशाख्यरिपुणा माने नष्टे दरिद्रता ॥ ५२ ॥

இந்த உலகில் பெரியோரின் மானம்-புகழ் அழியாத செல்வம் எனக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் அதற்கு ‘ஆசை/எதிர்பார்ப்பு’ என்னும் பகை உண்டு; மானம் அழிந்தால் வறுமை தொடரும்.

Verse 153

सर्वशास्त्रार्थवेत्तापि दरिद्रो भाति मूर्खवत् । नैष्किञ्चन्यमहाग्राहग्रस्तानां को विमोचकः ॥ ५३ ॥

எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளறிந்தவரும் வறியவரானால் மூடனைப் போலத் தோன்றுவார். ‘நைஷ்கிஞ்சன்யம்’ என்னும் பெருங் முதலைப் பிடித்தவர்களை யார் விடுவிப்பார்?

Verse 154

अहो दुःखमहो दुःखमहो दुःखं दरिद्रता । तत्रापि पुत्रभार्याणां बाहुल्यमतिदुःखदम् ॥ ५४ ॥

அய்யோ, எத்தனை துயரம்—எத்தனை துயரம்—எத்தனை துயரம் வறுமை! அதிலும் மகன்களும் மனைவியும் அதிகமாக இருப்பது மிகுந்த துயரத்தைத் தரும்.

Verse 155

एवमुक्त्वा भद्रमतिः सर्वशास्त्रार्थपारगः । अन्यमैश्वर्यदं धर्मं मनसाऽचिन्तयत्तदा ॥ ५५ ॥

இவ்வாறு கூறி, எல்லா சாஸ்திரார்த்தங்களிலும் கரை கடந்த பத்திரமதி, அப்போது மனத்தில் ஐஸ்வர்யம் அளிக்கும் வேறொரு தர்மத்தைச் சிந்தித்தான்.

Verse 156

भूमिदानं विनिश्चित्य सर्वदानोत्तमोत्तमम् । दानेन योऽनुमंताति स एव कृतवान्पुरा ॥ ५६ ॥

பூமிதானம் எல்லாத் தானங்களிலும் மிகச் சிறந்தது என்று உறுதி செய்து, அந்தத் தானத்திற்கு ஒப்புதல் அளித்து அனுமோதிப்பவன், முன்காலத்தில் தானே அதைச் செய்தவன் எனக் கருதப்படுவான்।

Verse 157

प्रापकं परमं धर्मं सर्वकामफलप्रदम् । दानानामुत्तमं दानं भूदानं परिकीर्तितम् ॥ ५७ ॥

உயர்ந்த தர்மத்தை அடையச் செய்து, எல்லா நற்காமங்களின் பலனையும் அளிப்பது—தானங்களில் உத்தம தானம் ‘பூதானம்’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 158

यद्दत्त्वा समवान्पोति यद्यदिष्टतमं नरः । इति निश्चत्य मतिमान्धीरो भद्रमतिर्बले ॥ ५८ ॥

“இதைத் தானம் செய்தால் மனிதன் செழிப்படைவான்; அவனுக்குப் பேரன்பானதைப் பெறுவான்” என்று உறுதி செய்து, நல்விவேகமுடைய நிலைத்த ஞானி உறுதியான தீர்மானத்துடன் அதன்படி நடக்கிறான்।

Verse 159

कौशाम्बींनाम नगरीं कलत्रापत्ययुग्ययौ । सुघोषनामविप्रेन्द्रं सर्वैश्वर्यसमन्एविलितम् ॥ ५९ ॥

கௌசாம்பி என்னும் நகரத்தில் சுகோஷன் என்ற தலைசிறந்த பிராமணன் வாழ்ந்தான்; மனைவி, பிள்ளைகளுடன் எல்லா செல்வங்களும் நிறைந்தவனாய் இருந்தான்।

Verse 160

गत्वा याचितवान्भूमिं पञ्चहस्तायतां बले । सुघोषो धर्मनिरतस्तं निरीक्ष्य कुटुम्बिक्रम् ॥ १६० ॥

அவன் அங்கே சென்று ஐந்து முழ அளவுள்ள நிலத்துண்டை யாசித்தான். தர்மத்தில் நிலைத்த சுகோஷன் அந்த இல்லறத்தாரையும் அவன் குடும்பநிலையையும் நோக்கி ஆராய்ந்தான்।

Verse 161

मनसा प्रीयमाणेन समभ्यर्च्येदमब्रवीत् । कृतार्थोऽहं भद्रमते सफलं मम जन्म च ॥ ६१ ॥

மனத்தில் மகிழ்ந்து அவர் முறையாக வழிபட்டு இவ்வாறு கூறினார்— “ஓ பத்திரமதி! நான் கृतார்த்தன்; என் பிறப்பும் பலனடைந்தது।”

Verse 162

मत्कुल पावनं जातं त्वदनुग्रहतो द्विज । इत्युक्त्वा तं समभ्यर्च्य सुघोषो धर्मतत्परः ॥ ६२ ॥

“ஓ த்விஜரே! உங்கள் அருளால் என் குலம் தூய்மையடைந்தது.” என்று கூறி, தர்மத்தில் நிலைத்த சுகோஷன் அவரை பக்தியுடன் வழிபட்டான்।

Verse 163

पञ्चहस्तमितां भूमिं ददौ तस्मै महामतिः । पृथिवी वैष्णवी पुण्या पृथिवीं विष्णुपालिता ॥ ६३ ॥

அந்த மகாமதி அவருக்கு ஐந்து ஹஸ்த அளவுள்ள நிலத்தைத் தானமாக அளித்தார். ஏனெனில் பூமி வைஷ்ணவீ, புனிதமானது; விஷ்ணுவால் காக்கப்பட்டு பேணப்படுகிறது।

Verse 164

पृथिव्यास्तु प्रदानेन प्रीयतां मे जनार्दनः । मन्त्रेणानेन दैत्येन्द्र सुघोषस्तं द्विजोत्तमम् ॥ ६४ ॥

“பூமியைத் தானமாக அளிப்பதால் ஜனார்தனன் என்மேல் பிரியமடையட்டும்.” ஹே தைத்யேந்திரா! இம்மந்திரத்தால் சுகோஷன் அந்த சிறந்த பிராமணரை உரைத்தான்।

Verse 165

विष्णुबुद्ध्या समभ्यर्च्य तावतीं पृथिवीं ददौ । सोऽपि भद्रमतिर्विप्रो धीमता याचितां भुवम् ॥ ६५ ॥

பெறுபவரை விஷ்ணுவென எண்ணி அவர் வழிபட்டு அவ்வளவு நிலத்தைத் தானமாக அளித்தார். மேலும் பத்திரமதி என்ற அந்த பிராமணரும், ஞானி கேட்டபோது கேட்ட நிலத்தை வழங்கினார்।

Verse 166

दत्तवान्हरिभक्ताय श्रोत्रियाय कुटुम्बिने । सुघोषो भूमिदानेन कोटिवंशसमन्वितः ॥ ६६ ॥

சுகோஷன் ஹரிபக்தனாகிய, வேதம் அறிந்த இல்லறச் ச்ரோத்ரியருக்கு நிலதானம் செய்தான்; அந்த பூமிதானத்தின் பலனால் அவன் கோடி கோடி தலைமுறைகள் நீளும் வம்சத்துடன் கூடியவன் ஆனான்।

Verse 167

प्रपेदे विष्णुभवनं यत्र गत्वा न शोचति । बले भद्रमतिश्चापि यतः प्रार्थितवाञ्छ्रियम् ॥ ६७ ॥

அவன் விஷ்ணுவின் திருவீட்டை அடைந்தான்—அங்கு சென்றால் இனி துயரம் இல்லை. மேலும் சிறுமியான பத்ரமதியும், ஸ்ரீ-செல்வத்தை வேண்டியதால், செழிப்பைப் பெற்றாள்।

Verse 168

स्थितवान्विष्णुभवने सकुटुम्बो युगायुतम् । तथैव ब्रह्मसदने स्थित्वा कोटियुगायुतम् ॥ ६८ ॥

அவன் குடும்பத்துடன் விஷ்ணுவின் திருவீட்டில் பத்தாயிரம் யுகங்கள் தங்கினான்; அதுபோல பிரம்மாவின் சபையில் தங்கி அங்கே கோடி யுகங்கள் நிலைத்திருந்தான்।

Verse 169

ऐन्द्रं पदं समासाद्य स्थितवान्कल्पपञ्चकम् । ततो भुवं समासाद्य सर्वैश्वर्यसमन्वितः ॥ ६९ ॥

இந்திரப் பதவியை அடைந்து அவன் ஐந்து கல்பங்கள் அங்கே நிலைத்திருந்தான்; பின்னர் பூமியை அடைந்து எல்லா வகை ஐஸ்வர்யமும் ஆட்சிச் செல்வமும் பெற்றான்।

Verse 170

जातिस्मरो महाभागो बुभुजे भोगमुत्तमम् । ततो भद्रमतिर्दैत्य निष्कामो विष्णुतत्परः ॥ १७० ॥

அந்த மகாபாகன் முன்ஜன்ம நினைவுடன் சிறந்த போகங்களை அனுபவித்தான்; பின்னர் தைத்யன் பத்ரமதி ஆசையற்றவனாய் முழுமையாக விஷ்ணுவில் பராயணமானான்।

Verse 171

पृथिवीं वृत्तिहीनेभ्यो ब्राह्मणेभ्यः प्रदत्तवान् । तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा तत्त्वैश्वर्यमनुत्तमम् ॥ ७१ ॥

வாழ்வாதாரமற்ற பிராமணர்களுக்கு அவர் பூமியை (நிலமும் வாழ்வும்) தானமாக அளித்தார். அதனால் மனம் மகிழ்ந்த திருமால் (விஷ்ணு) அவனுக்கு தத்துவநிலையிலான ஒப்பற்ற அரசாட்சியையும் ஐஸ்வரியத்தையும் அருளினார்।

Verse 172

कोटिवंशसमेतस्य ददौ मोक्षमनुत्तमम् । तस्माद्दैत्यपते मह्यं सर्वधर्मपरायण ॥ ७२ ॥

கோடிக்கணக்கான வம்சத்தாருடன் இருந்தவனுக்கும் அவர் ஒப்பற்ற மோக்ஷத்தை அளித்தார். ஆகவே, ஹே தைத்யபதி, ஹே எல்லா தர்மங்களிலும் பற்றுடையவனே—அதே அருளை எனக்கும் வழங்கு।

Verse 173

तपश्चरिष्येमोक्षाय देहि मे त्रिपदां महीम् । वैरोचनिस्ततो दृष्टः कलशं जलपूरितम् ॥ ७३ ॥

“மோக்ஷத்திற்காக நான் தவம் செய்வேன்; எனக்கு மூன்று அடிகள் அளவு நிலம் தாரும்.” அப்போது வைரோசனியின் மகன் (பலி) நீரால் நிரம்பிய கலசத்துடன் தானச் சடங்கிற்கு ஆயத்தமாகக் காணப்பட்டான்।

Verse 174

आददे पृथिवीं दातुं वर्णिने वामनाय । विष्णुः सर्वगतोज्ञात्वा जलधारावरोधिनम् ॥ ७४ ॥

ஒளிமிக்க வாமன பிரம்மச்சாரிக்கு பூமியைத் தானமாக அளிக்க (பலி) முனைந்தான். ஆனால் எங்கும் நிறைந்த விஷ்ணு, நீர்தாரையைத் தடுத்தவனை அறிந்துகொண்டார்।

Verse 175

काव्यं हस्तस्थदर्भाग्रं तच्छरे संन्यवेशयत् । दर्भाग्रेऽभून्महाशस्त्रं कोटिसूर्यसमप्रभम् ॥ ७५ ॥

காவ்யர் தம் கையில் இருந்த தர்பையின் முனையை அந்த அம்பில் பொருத்தினார். தர்பையின் முனையிலேயே கோடி சூரியர்களைப் போல் ஒளிவீசும் மகா ஆயுதம் தோன்றியது।

Verse 176

अमोघं ब्राह्ममत्युग्रं काव्याक्षिग्रासलोलुपम् । आयाय भार्गवसुरानसुरानेकचक्षुषा ॥ ७६ ॥

அமோகமான, மிகக் கடுமையான பிராஹ்மாஸ்திரம்—காவ்யன் (சுக்ரன்) கணை விழுங்க ஆவலுற்று—ஒற்றைக் கணுடன் பார்கவனை, தேவர்களையும் அசுரர்களையும் நோக்கி பாய்ந்தது।

Verse 177

पश्येति वांदिदेशे च दर्भाग्रं शस्त्रसन्निभम् । बलिर्ददौ महाविष्णोर्महीं त्रिपदसंमिताम् ॥ ७७ ॥

“பார்!” என்று சொல்லி, ஆயுதம்போல் கூர்மையான தர்பையின் முனையைச் சுட்டிக் காட்டினான். பின்னர் பலி, மகாவிஷ்ணுவுக்கு திரிவிக்ரமனின் மூன்று அடிகளால் அளக்கப்படும் பூமியைத் தானமாக அளித்தான்।

Verse 178

ववृधे सोऽपि विश्वात्मा आब्रह्यभुवनं तदा । अमिमीत महीं द्वाभ्यां पद्भ्यां विश्वतनुर्हरिः ॥ ७८ ॥

அப்போது அந்த விஸ்வாத்மா பிரம்மலோகம் வரை எல்லா உலகங்களிலும் விரிந்தார். உலகமே உடலான ஹரி, இரண்டு அடிகளாலேயே பூமியை அளந்தார்।

Verse 179

स आब्रह्मकटाहांतपदान्येतानि सप्रभः । पादाङ्गुष्ठाग्रनिर्भिन्नं ब्रह्माण्डं विभिदे द्विधा ॥ ७९ ॥

அவரின் ஒளிமிக்க பாதங்கள் பிரம்மாண்டக் ‘கடாக’ எல்லை வரை சென்றன. தமது பெருவிரலின் முனையால் அவர் பிரம்மாண்ட முட்டையைத் துளைத்து இரண்டாகப் பிளந்தார்।

Verse 180

तद्दारा बाह्यसलिलं बहुधारं समागतम् । धौतविष्णुपदं तोयं निर्मलं लोकपावनम् ॥ १८० ॥

அந்த பிளவிலிருந்து வெளிப்புற நீர் பல ஓடைகளாகச் சேர்ந்து வந்தது—விஷ்ணுபாதம் கழுவிய அந்த நிர்மல நீர் உலகங்களைப் புனிதப்படுத்துவதாகும்।

Verse 181

अजाण्डबाह्यनिलयं धारारुपमवर्त्तत । तज्जलं पावनं श्रेष्टं ब्रह्मादीन्पावयत्सुरान् ॥ ८१ ॥

பிரம்மாண்டத்தின் வெளியே தங்கி அது இடையறாத நீர்தாரையாகப் பாய்ந்தது. அந்த நீர் மிகப் பரிசுத்தமானது; பிரம்மா முதலிய தேவர்களையும் தூய்மைப்படுத்தியது.

Verse 182

सत्पर्षिसेवितं चैव न्यपतन्मेरुमूर्द्धनि ॥ ८२ ॥

நல்லரிஷிகள் போற்றிச் சேவிக்கும் புனிதமான மேருமலையின் உச்சியில் அது விழுந்தது.

Verse 183

एतद्दष्ट्वाद्भुतं कर्म ब्रह्माद्या देवतागणाः । ऋषयो मनवश्चैव ह्यस्तुवन्हर्षविह्वलाः ॥ ८३ ॥

இந்த அதிசயச் செயலைக் கண்டு பிரம்மா முதலிய தேவர்கணங்களும், ரிஷிகளும் மனுக்களும் மகிழ்ச்சியால் மயங்கி ஸ்தோத்திரம் செய்தனர்.

Verse 184

देव ऊचुः । नमः परेशाय परात्मरुपिणे परात्परायापररुपधारिणे । ब्रह्मात्मने ब्रह्मरतात्मबुद्धये नमोऽस्तु तेऽव्याहतकर्मशीलिने ॥ ८४ ॥

தேவர்கள் கூறினர்—பரமேஸ்வரா, பரமாத்மஸ்வரூபனே, பராத்பரனே, வெளிப்படும் ரூபங்களையும் தரிப்பவனே! பிரம்மஸ்வரூபனே, பிரம்மத்தில் லயித்த உள்ளுணர்வுடையவனே! தடையற்ற செயல்நடத்தை உடைய உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 185

परेश परमानन्द परमात्मन्परात्पर । सर्वात्मने जगन्मूर्त्ते प्रमाणातीत ते नमः ॥ ८५ ॥

பரேசனே, பரமானந்தனே, பராத்பர பரமாத்மனே! அனைத்தின் ஆத்மாவே, உலகரூபனே, எல்லாப் பிரமாணங்களையும் கடந்தவனே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 186

विश्वतश्चक्षुषे तुभ्यं विश्वतो बाहवे नमः । विश्वतः शिरसे चैव विश्वतो गतये नमः ॥ ८६ ॥

எங்கும் கண்கள் உடைய உமக்கு வணக்கம்; எங்கும் விரிந்த கரங்கள் உடைய உமக்கு வணக்கம். எங்கும் தலை உடைய உமக்கு வணக்கம்; எங்கும் பரவும் உமது நடைமுறைக்கும் வணக்கம்.

Verse 187

एवं स्तुतो महाविष्णुर्ब्रह्याद्यैः स्वर्द्दवौकसाम् । दत्त्वाभयं च मुमुदे देवदेवः सनातनः ॥ ८७ ॥

இவ்வாறு பிரம்மா முதலிய ஸ்வர்கவாசிகளால் போற்றப்பட்ட மகாவிஷ்ணு—தேவர்களின் தேவன், சனாதனப் பெருமான்—அவர்களுக்கு அபயம் அளித்து மகிழ்ந்தான்.

Verse 188

विरोचनात्मजं दैत्यं पदैकार्थं बबन्ध ह । ततः प्रपन्नं तु बलिं ज्ञात्वा चास्मै रसातलम् । ददौ तद्वारपालश्च भक्तवश्यो बभूव ह ॥ ८८ ॥

விரோசனன் புதல்வன் தைத்யன் பலியை, ஒரே அடியின் வல்லமையால் ஆண்டவன் கட்டினான். பின்னர் பலி சரணடைந்தவன் என அறிந்து அவனுக்கு ரசாதலத்தை அளித்தான்; பக்தவசனாய் தானே அங்கே வாயில்காவலனாக நின்றான்.

Verse 189

नारद उवाच । रसातले महाविष्णुर्विरोचनसुतस्य वै । किं भोज्यं कल्पयामास घोरे सर्पभयाकुले ॥ ८९ ॥

நாரதர் கூறினார்—பாம்புப் பயம் நிறைந்த அந்தக் கொடிய ரசாதலத்தில், மகாவிஷ்ணு விரோசனன் புதல்வனுக்காக எந்த உணவை ஏற்படுத்தினார்?

Verse 190

सनक उवाच । अमन्त्रितं हविर्यत्तु हूयते जातवेदसि । अपात्रे दीयते यच्च तद्धोरं भोगसाधनम् ॥ १९० ॥

சனகர் கூறினார்—மந்திரமின்றி ஜாதவேதஸ் (அக்னி) இல் செலுத்தப்படும் ஹவி, மேலும் தகுதியற்றவர்க்கு அளிக்கப்படும் தானம்—இவ்விரண்டும் கொடியது; அது புண்ணியமல்ல, போகமும் பந்தமும் தரும் சாதனமே.

Verse 191

हुतं हविरशुचिना दृत्तं सत्कर्म यत्कृतम् । तत्सर्वं तत्र भोगार्हमधः पातफलप्रदम् ॥ ९१ ॥

அசுத்தமான ஹவிஸால் செய்யப்படும் ஹோமமும், அசுத்த முறையில் செய்யப்படும் எனப்படும் நற்கருமமும்—அவை அனைத்தும் கீழுலகங்களில் மட்டுமே அனுபவத்திற்குரியதாகி, கீழ்வீழ்ச்சி பலனை அளிக்கும்.

Verse 192

एवं रसातलं विष्णुर्बलये सासुराय तु । दत्त्वाभयं च सर्वेषां सुराणां त्रिदिवं ददौ ॥ ९२ ॥

இவ்வாறு விஷ்ணு, அசுரர்களுடன் பாலியை ரசாதலத்திற்கு அனுப்பினார்; மேலும் எல்லா தேவர்களுக்கும் அபயம் அளித்து, அவர்களுக்கு திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) மீண்டும் வழங்கினார்.

Verse 193

पूज्यमानोऽमरगणैः स्तूयमानो महर्षिभिः । गंधर्वैर्गीयमानश्च पुनर्वामनतां गतः ॥ ९३ ॥

தேவர்களால் போற்றப்பட்டும், மகரிஷிகளால் புகழப்பட்டும், கந்தர்வர்களால் பாடப்பட்டும் இருந்த அந்தப் பெருமான் மீண்டும் வாமன ரூபத்தை ஏற்றார்.

Verse 194

एतद्दृष्ट्वा महत्कर्ममुनयो ब्रह्मवादिनः । परस्परं स्मितमुखाः प्रणेभुः पुरुषोत्तमम् ॥ ९४ ॥

இந்த மாபெரும் செயலைக் கண்டு, பிரம்மத்தைப் போதிக்கும் முனிவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சிரித்த முகத்துடன் நோக்கி, புருஷோத்தமனை வணங்கினர்.

Verse 195

सर्वभूतात्मको विष्णुर्वामनत्वमुपागतः । मोहयन्निखिलं लोकं प्रपेदे तपसे वनम् ॥ ९५ ॥

அனைத்து உயிர்களின் ஆத்மாவான விஷ்ணு வாமன ரூபத்தை ஏற்று, உலகமெங்கும் மயக்கமூட்டி, தவம் செய்ய வனத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 196

एवं प्रभावा सा देवी गङ्गा विष्णुपदोद्भवा । यस्याः स्मरणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः ॥ ९६ ॥

இவ்வாறே விஷ்ணுவின் திருப்பாதத்திலிருந்து தோன்றிய தேவீ கங்கையின் மகிமை; அவளை நினைத்த மாத்திரத்திலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 197

इदं तु गङ्गामाहात्म्यं यः पठेच्छृणुयादपि । देवालये नदीतीरे सोऽश्वमेधफलं लभेत् ॥ ९७ ॥

இந்த கங்கா-மாஹாத்மியத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, கோவிலிலோ நதிக்கரையிலோ இருந்தால், அவர் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவார்.